Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 października 2017 r. w sprawie leczenia krwią i jej składnikami w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne

1.

Rozporządzenie określa

1)

sposób i organizację leczenia krwią w podmiotach leczniczych wykonujących działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w których przebywają

pacjenci ze wskazaniami do leczenia krwią i jej składnikami, zwanych dalej „podmiotami

leczniczymi”, w tym zadania kierownika podmiotu leczniczego, ordynatora albo lekarza

kierującego oddziałem oraz lekarzy, pielęgniarek i położnych;

2)

organizację banku krwi oraz pracowni serologii lub pracowni immunologii transfuzjologicznej

podmiotu leczniczego, a także sposób sprawowania nadzoru nad działaniem banku krwi

oraz pracowni serologii lub pracowni immunologii transfuzjologicznej w tym podmiocie

leczniczym, w tym wymagane kwalifikacje i doświadczenie kierownika banku krwi lub

pracowni serologii lub pracowni immunologii transfuzjologicznej oraz jego zadania;

3)

sposób prowadzenia dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia krwią i jej składnikami;

4)

sposób zapewnienia dostępu do badań z zakresu immunologii transfuzjologicznej.

2.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

pracowni immunologii transfuzjologicznej - rozumie się przez to również pracownię

serologii;

2)

walidacji - rozumie się przez to przedstawienie obiektywnych dowodów potwierdzających,

że zostały spełnione szczególne wymagania dotyczące zamierzonego, specyficznego zastosowania

określonej procedury albo procesu.

Leczenie krwią w podmiocie leczniczym organizuje się w sposób zapewniający

1)

niezwłoczne, całodobowe zaopatrzenie jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu

leczniczego w krew i jej składniki;

2)

badania z zakresu immunologii transfuzjologicznej, zwane dalej „badaniami immunohematologicznymi”,

takie jak grupa krwi i próba zgodności krwi dawcy i biorcy przed przetoczeniem, zwana

dalej „próbą zgodności”, warunkujące bezpieczne przetaczanie krwi i jej składników,

zwane dalej „przetoczeniem”, oraz kwalifikujące kobiety RhD ujemne do podania immunoglobuliny

anty-RhD podczas ciąży lub po porodzie;

3)

identyfikację i rejestrowanie wszelkich niepożądanych zdarzeń i niepożądanych reakcji,

w szczególności poważnych niepożądanych zdarzeń i poważnych niepożądanych reakcji

związanych z przetoczeniem, a także sporządzanie raportów o tych zdarzeniach i reakcjach.

1.

Lekarz jest odpowiedzialny za

1)

ustalenie wskazań do przetoczenia;

2)

identyfikację biorcy krwi na podstawie danych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1

i 2, i kontrolę dokumentacji medycznej przed przetoczeniem;

3)

zabieg przetoczenia;

4)

prawidłowe udokumentowanie zabiegu przetoczenia;

5)

sporządzanie raportów o niepożądanych zdarzeniach i niepożądanych reakcjach, w tym

poważnych niepożądanych zdarzeniach i reakcjach.

2.

Pielęgniarka lub położna jest odpowiedzialna za

1)

czynności związane z pobieraniem próbek krwi od pacjentów;

2)

identyfikację biorcy krwi, na podstawie danych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1

i 2, i kontrolę dokumentacji medycznej przed przetoczeniem;

3)

obserwację biorcy krwi w trakcie przetoczenia i po przetoczeniu, niezwłoczne informowanie

lekarza o objawach występujących w trakcie przetoczenia i po przetoczeniu mogących

świadczyć o niepożądanych reakcjach, w tym poważnych niepożądanych reakcjach;

4)

przekazywanie wypełnionego i podpisanego przez lekarza zlecenia na badania immunohematologiczne

oraz badania kwalifikujące do podania immunoglobuliny anty-RhD oraz zamówienia na

krew lub jej składniki do banku krwi lub właściwego centrum, o którym mowa w art. 23 ust. 3a, 4a i 5a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi, zwanej dalej „ustawą”;

5)

prawidłowe udokumentowanie zabiegu przetoczenia;

6)

niezwłoczne informowanie lekarza o niepożądanych zdarzeniach, w tym poważnych niepożądanych

zdarzeniach.

3.

Naczelna pielęgniarka lub położna lub osoba nadzorująca pracę pielęgniarek lub położnych,

w porozumieniu z ordynatorem lub inną osobą kierującą jednostką lub komórką organizacyjną

zakładu leczniczego, ustala imienną listę pielęgniarek lub położnych uprawnionych

do dokonywania przetoczeń i czynności związanych z tym zabiegiem, posiadających zaświadczenie

o odbyciu szkolenia określone w przepisach wydanych na podstawie art. 21 ust. 7 ustawy

i przedstawia do zatwierdzenia kierownikowi podmiotu leczniczego.

1.

Do zadań lekarzy i pielęgniarek lub położnych wykonujących czynności związane z przetoczeniem

należy

1)

wypełnienie zlecenia na badania immunohematologiczne oraz zamówienia na krew i jej

składniki - dotyczy wyłącznie lekarza;

2)

złożenie zamówienia na krew i jej składniki;

3)

pobranie od pacjenta próbek krwi w celu wykonania badania grupy krwi i próby zgodności;

4)

poinformowanie pacjenta o ryzyku i korzyściach wynikających z przetoczenia - dotyczy

wyłącznie lekarza;

5)

identyfikacja biorcy krwi na podstawie danych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1

i 2, i kontrola dokumentacji medycznej przed zabiegiem przetoczenia;

6)

zabieg przetoczenia;

7)

obserwacja pacjenta w trakcie przetoczenia i po przetoczeniu oraz podjęcie odpowiednich

czynności, jeżeli wystąpi niepożądana reakcja.

2.

Informacje o zabiegu przetoczenia i niepożądanych zdarzeniach i niepożądanych reakcjach,

w tym poważnych niepożądanych zdarzeniach i poważnych niepożądanych reakcjach, mających

miejsce w trakcie przetoczenia lub bezpośrednio po przetoczeniu, odnotowuje się w

historii choroby, książce transfuzyjnej, której wzór jest określony w załączniku nr

1 do rozporządzenia, karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego pacjenta oraz księdze

raportów pielęgniarskich.

3.

Wpisu w książce transfuzyjnej dokonuje pielęgniarka lub położna, przy czym każdy wpis

musi być sprawdzony przez lekarza odpowiedzialnego za przetoczenie i potwierdzony.

Potwierdzenie obejmuje wskazanie imienia, nazwiska lekarza, tytułu zawodowego, specjalizacji,

numeru prawa wykonywania zawodu oraz czytelny podpis.

4.

Dokumentacja wskazana w ust. 2 może być prowadzona w postaci elektronicznej w sposób

określony w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 i 1524).

1.

Kierownik podmiotu leczniczego wyznacza lekarza specjalistę w dziedzinie transfuzjologii

klinicznej jako lekarza odpowiedzialnego za gospodarkę krwią i jej składnikami, zwanego

dalej „lekarzem odpowiedzialnym za gospodarkę krwią”.

2.

W przypadku gdy w podmiocie leczniczym nie zatrudnia się lekarza specjalisty w dziedzinie

transfuzjologii klinicznej, obowiązki lekarza odpowiedzialnego za gospodarkę krwią

powierza się innemu lekarzowi specjaliście, który wykonuje czynności w jednostkach

lub komórkach organizacyjnych zakładu leczniczego, w których często przetacza się

krew i jej składniki.

3.

Lekarz odpowiedzialny za gospodarkę krwią

1)

odbywa przeszkolenie w jednej z jednostek organizacyjnych publicznej służby krwi,

o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy, nie rzadziej niż co 4 lata;

2)

bierze udział w kursach i seminariach organizowanych przez jednostki organizacyjne

publicznej służby krwi, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy.

4.

Do zadań lekarza odpowiedzialnego za gospodarkę krwią należy

1)

nadzór nad leczeniem krwią i jej składnikami w jednostkach lub komórkach organizacyjnych

zakładu leczniczego;

2)

planowanie zaopatrzenia podmiotu leczniczego w krew i jej składniki;

3)

kierowanie bankiem krwi, jeżeli tej czynności nie powierzono kierownikowi pracowni

immunologii transfuzjologicznej;

4)

nadzorowanie przestrzegania SOP przez bank krwi, pracownię immunologii transfuzjologicznej

lub inne jednostki lub komórki organizacyjne zakładu leczniczego;

5)

organizacja wewnętrznych szkoleń lekarzy i pielęgniarek lub położnych w dziedzinie

leczenia krwią w podmiocie leczniczym oraz szkoleń dla pracowników banku krwi, w zakresie

zadań określonych w § 16 ust. 2;

6)

przekazywanie do instytutu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy, za pośrednictwem

właściwego centrum raportów o niepożądanych zdarzeniach i niepożądanych reakcjach;

7)

sporządzanie i przekazywanie do właściwego centrum rocznych sprawozdań z działalności

podmiotu leczniczego w zakresie krwiolecznictwa, nie później niż do dnia 30 stycznia

każdego roku, za rok poprzedni.

1.

SOP w zakresie leczenia krwią w podmiotach leczniczych dotyczą wszystkich czynności

wynikających z rozdziałów 2-5 oraz sposobu prowadzenia dokumentacji, jak również czynności

związanych z pobieraniem próbek krwi, pobieraniem krwi podczas zabiegów leczniczych,

nadzorem nad sprzętem, aparaturą, warunkami przechowywania i transportu składników

krwi.

2.

Zmiany w wykonywaniu danej procedury wprowadza się, sporządzając nową SOP lub uaktualniając

dotychczasową wersję SOP.

3.

Czynności określone w rozdziałach 2-5 opisuje się w SOP.

4.

Kierownik podmiotu leczniczego lub wyznaczona przez niego osoba przechowuje oryginał

SOP.

5.

Kopie SOP sporządza się dla każdego stanowiska pracy związanego z leczeniem krwią

i jej składnikami.

6.

Kopie SOP, o których mowa w ust. 5, przechowuje się przy stanowisku pracy i u kierownika

jednostki lub komórki organizacyjnej zakładu leczniczego.

7.

SOP sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

8.

SOP zatwierdza kierownik podmiotu leczniczego.

9.

Oryginały nieaktualnych SOP należy przechowywać 30 lat.

1.

Wpis dokonany w dokumentacji dotyczący leczenia krwią i jej składnikami umożliwiający

prześledzenie losów przetoczenia i związanych z tym badań nie może być z niej usunięty.

2.

Poprawek lub zmian w dokumentacji należy dokonywać w taki sposób, aby możliwe było

jednoznaczne rozróżnienie danych pierwotnych od danych, które poprawiono lub zmieniono.

3.

Poprawkę lub zmianę należy każdorazowo opatrzyć podpisem osoby, która tę poprawkę

lub zmianę wprowadziła, oraz datą jej dokonania.

1.

W podmiocie leczniczym, w którym krew i jej składniki są przetaczane w więcej niż

czterech jednostkach lub komórkach organizacyjnych zakładu leczniczego, kierownik

podmiotu leczniczego powołuje komitet transfuzjologiczny, zwany dalej „komitetem”,

w celu

1)

rozwiązywania problemów dotyczących leczenia krwią i jej składnikami;

2)

rozwiązywania problemów związanych z gospodarką krwią i jej składnikami;

3)

sprawowania nadzoru nad leczeniem krwią i jej składnikami.

2.

W skład komitetu wchodzą

1)

ordynatorzy lub inne osoby kierujące jednostkami lub komórkami organizacyjnymi zakładu

leczniczego, w których często przetacza się krew i jej składniki, lub ich zastępcy;

2)

lekarz odpowiedzialny za gospodarkę krwią;

3)

lekarz specjalista anestezjologii i intensywnej terapii;

4)

kierownik pracowni immunologii transfuzjologicznej;

5)

pielęgniarka lub położna dokonująca przetoczeń.

3.

Komitet współpracuje z jednostkami organizacyjnymi publicznej służby krwi, o których

mowa w art. 4 ust. 3 ustawy, w szczególności z właściwym centrum.

4.

Do zadań komitetu należy w szczególności

1)

dokonywanie okresowej oceny wskazań do przetoczenia, nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy;

2)

analiza zużycia krwi i jej składników w celu ograniczenia niepotrzebnych przetoczeń

i nadmiernych zniszczeń krwi i jej składników;

3)

nadzór nad działaniami związanymi z leczeniem krwią lub jej składnikami oraz nadzór

nad związaną z tym dokumentacją;

4)

ocena prawidłowości postępowania podczas przetoczeń wykonanych w podmiocie leczniczym,

nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy;

5)

analiza każdego niepożądanego zdarzenia i każdej niepożądanej reakcji wraz z oceną

postępowania;

6)

analiza raportów o niepożądanych zdarzeniach i reakcjach;

7)

opracowywanie wewnętrznych programów kształcenia lekarzy i pielęgniarek lub położnych

w dziedzinie leczenia krwią i jej składnikami oraz nadzór nad ich realizacją;

8)

udział w planowaniu zaopatrzenia w krew i jej składniki oraz w rocznej sprawozdawczości

dotyczącej ich zużycia.

5.

Raporty i okresowe sprawozdania z działalności komitetu są przekazywane kierownikowi

podmiotu leczniczego i kierownikowi właściwego centrum nie rzadziej niż raz na rok,

najpóźniej do dnia 30 stycznia każdego roku, za rok poprzedni.

6.

Specjalistyczny nadzór nad leczeniem krwią i jej składnikami, o którym mowa w art.

27 ust. 1 pkt 12 ustawy, sprawuje właściwe centrum; w ramach sprawowanego nadzoru

właściwe centrum przeprowadza kontrolę, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, co

najmniej raz na dwa lata.

1.

Lekarz wypisuje zamówienie indywidualne na krew lub jej składniki na podstawie wiarygodnego

wyniku badania grupy krwi pacjenta, informacji dotyczących poprzednich przetoczeń

oraz szczególnych wskazań dotyczących składnika krwi. Wzór zamówienia jest określony

w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

2.

Wiarygodnym wynikiem będącym podstawą wypisania zamówienia, o którym mowa w ust. 1,

może być wyłącznie wynik grupy krwi oparty na dwóch oznaczeniach wykonanych z dwóch

próbek krwi pobranych od tego samego pacjenta w różnym czasie

1)

wpisany w karcie identyfikacyjnej grupy krwi, której wzór jest określony w załączniku

nr 4 do rozporządzenia (karta jest ważna tylko łącznie z dokumentem tożsamości), albo

2)

wpisany w legitymacji służbowej żołnierzy zawodowych, albo

3)

pochodzący z pracowni immunologii transfuzjologicznej zawierający wpisy o dwóch oznaczeniach

wykonanych w różnym czasie; jeżeli wynik pochodzi tylko z badania jednej próbki, lekarz

zleca wykonanie drugiego oznaczania grupy krwi przed wydaniem składnika krwi; w przypadku

koncentratu krwinek czerwonych, zwanego dalej „KKCz”, lub krwi pełnej konserwowanej,

zwanej dalej „KPK”, badanie to może być wykonane przy próbie zgodności.

3.

W przypadku braku wyniku z dwukrotnego oznaczenia grupy krwi lub jeżeli istnieją wątpliwości

co do wiarygodności wyniku badania grupy krwi, lekarz zleca wykonanie kolejnego oznaczenia

grupy krwi przed wydaniem składnika krwi; w przypadku KKCz lub KPK oznaczenie grupy

krwi może być wykonane przy próbie zgodności.

4.

W przypadku braku wiarygodnego wyniku, jeżeli przetoczenie jest pilne, lekarz postępuje

zgodnie z przepisami ust. 10 i 11.

5.

Próbkę krwi pobiera się na podstawie wypełnionego i podpisanego przez lekarza zlecenia

na badanie grupy krwi, którego wzór jest określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia,

lub zlecenia na wykonanie próby zgodności, którego wzór jest określony w załączniku

nr 6 do rozporządzenia.

6.

Na podstawie wyniku badania grupy krwi, którego wzór jest określony w załączniku nr

7 do rozporządzenia, lekarz wypełnia zamówienie indywidualne na krew i jej składniki,

które przekazuje się do banku krwi.

7.

Jeżeli w podmiocie leczniczym nie ma banku krwi, zamówienie indywidualne na krew i

jej składniki przekazuje się bezpośrednio do właściwego centrum.

8.

W przypadku planowanego przetoczenia KKCz, KPK lub koncentratu granulocytarnego, zwanego

dalej „KG”, do banku krwi przekazuje się zamówienie indywidualne na krew lub jej składniki

oraz zlecenie wykonania próby zgodności, wraz z odrębnie w tym celu pobraną próbką

krwi od pacjenta.

9.

Przed wydaniem z banku krwi próbek krwi dawców do badań immunohematologicznych pracownik

sprawdza zgodność grupy krwi i numeru donacji na segmencie drenu, będącego próbką

krwi dawcy, z grupą krwi i numerem donacji na etykiecie pojemnika i po wpisaniu na

zleceniu tych danych przekazuje zlecenie wraz z próbką krwi, o której mowa w ust.

5, do pracowni immunologii transfuzjologicznej.

10.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lekarz może podjąć decyzję o przetoczeniu

KKCz albo KPK zgodnych w układzie ABO i RhD przed wykonaniem próby zgodności na podstawie

wiarygodnego wyniku grupy krwi określonego w ust. 2. W innych przypadkach lekarz podejmuje

decyzję o przetoczeniu osocza grupy AB, koncentratu krwinek płytkowych, zwanego dalej

„KKP”, rekonstytuowanego grupy O zawieszonego w osoczu AB lub w roztworze wzbogacającym

lub KKP grupy AB oraz KKCz grupy O, a w przypadku pacjentów z alloprzeciwciałami anty-D,

dziewczynek oraz kobiet w wieku rozrodczym, KKCz grupy O RhD ujemny, K ujemny, jeżeli

u pacjentki nie wykryto lub nie badano antygenu K. Przy braku KKCz O RhD ujemnego,

K ujemnego dopuszcza się przetoczenie KKCz grupy O RhD dodatni.

11.

W przypadku, o którym mowa w ust. 10, do banku krwi przekazuje się zamówienie na krew

lub jej składniki do pilnego przetoczenia, którego wzór jest określony w załączniku

nr 8 do rozporządzenia. Następnie lekarz wypełnia zlecenie na badanie grupy krwi ABO

i RhD, jeżeli brak jest wyniku, oraz wypełnia zlecenie wykonania próby zgodności.

Dalsze postępowanie prowadzi się zgodnie z wymogami określonymi w obwieszczeniu wydanym

na podstawie art. 24 pkt 2 lit. b ustawy.

1.

Od pacjenta pobiera się krew żylną, a w wyjątkowych przypadkach krew tętniczą lub

pępowinową, w sposób i na zasadach określonych przez pracownię immunologii transfuzjologicznej.

2.

Bezpośrednio przed pobraniem osoba pobierająca dokonuje jednoznacznej identyfikacji

i weryfikacji tożsamości pacjenta. Na etykiecie probówki, w obecności pacjenta, na

podstawie danych uzyskanych od pacjenta, a jeżeli jest to niemożliwe - danych uzyskanych

na podstawie stosowanego w podmiocie leczniczym znaku identyfikacyjnego, wpisuje się

następujące dane

1)

nazwisko i imię pacjenta (wielkimi literami);

2)

numer PESEL pacjenta, a w przypadku braku numeru PESEL - datę urodzenia pacjenta;

3)

datę i godzinę pobrania próbki krwi.

3.

W przypadku braku możliwości uzyskania danych pacjenta, o których mowa w ust. 2, na

etykiecie i na zleceniu na badanie grupy krwi należy wpisać symbol „NN”, płeć, numer

księgi głównej lub niepowtarzalny numer identyfikacyjny pacjenta, o którym mowa w

przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260).

4.

Po pobraniu próbki krwi i opisaniu probówki osoba pobierająca sprawdza, czy dane pacjenta

na etykiecie probówki z próbką krwi pacjenta są zgodne z danymi na zleceniu na badanie

grupy krwi lub na zleceniu na wykonanie próby zgodności, i składa na tych zleceniach

czytelny podpis oraz wpisuje datę i godzinę pobrania.

5.

Pobrana próbka krwi jest niezwłocznie dostarczana do pracowni immunologii transfuzjologicznej

wraz ze zleceniem na badanie grupy krwi lub zleceniem na wykonanie próby zgodności

oraz zleceniem badania kwalifikacyjnego do podania immunoglobuliny anty-RhD w przypadku

kobiet RhD ujemnych.

6.

W przypadku korzystania z systemu teleinformatycznego jest drukowana etykieta z danymi,

o których mowa w ust. 2, a zlecenie, o którym mowa w ust. 4, jest przekazywane w postaci

elektronicznej, z zastosowaniem podpisu elektronicznego, w sposób określony w przepisach

wydanych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta.

1.

Kontrola zgodności grupy krwi biorcy krwi z każdą jednostką krwi lub jej składnika

przeznaczoną do przetoczenia jest przeprowadzana w obecności pacjenta i polega na

1)

identyfikacji pacjenta oraz porównaniu jego imienia i nazwiska, numeru PESEL lub daty

urodzenia z danymi zawartymi w wyniku próby zgodności, którego wzór jest określony

w załączniku nr 9 do rozporządzenia;

2)

identyfikacji pacjenta opisanego symbolem NN, symbolem płci oraz porównanie przypisanego

numeru księgi głównej lub niepowtarzalnego numeru identyfikacyjnego pacjenta z danymi

zawartymi w wyniku grupy krwi lub wyniku próby zgodności;

3)

porównaniu wyniku badania grupy krwi pacjenta z grupą krwi na etykiecie pojemnika

oraz, w przypadku przetaczania KKCz, KPK i KG, dodatkowo z grupą krwi zawartą w wyniku

próby zgodności;

4)

porównaniu numeru donacji krwi lub jej składnika z numerem donacji zawartym w wyniku

próby zgodności, jeżeli jest wymagany;

5)

sprawdzeniu, czy jednostka krwi lub jej składnika została przygotowana zgodnie ze

specjalnymi zaleceniami wpisanymi w karcie zleceń lekarskich;

6)

sprawdzeniu daty ważności krwi lub jej składnika;

7)

sprawdzeniu daty ważności próby zgodności zawartej w wyniku próby zgodności;

8)

porównaniu wyniku grupy krwi pacjenta z grupą krwi na etykiecie składnika, w przypadku

przetaczania KKP, osocza lub krioprecypitatu.

2.

Lekarz i uprawniona do tego pielęgniarka lub położna, którzy dokonali oceny zgodności

krwi lub jej składnika z grupą krwi biorcy krwi, składają swój podpis na wyniku próby

zgodności wraz z datą i godziną dokonania oceny lub na innym dokumencie wydanym przez

bank krwi jednoznacznie wskazującym, dla kogo dany składnik krwi jest przeznaczony.

3.

W przypadku przetaczania składnika krwi niewymagającego przed podaniem wykonania próby

zgodności: osocza, KKP oraz krioprecypitatu, lekarz i uprawniona do tego pielęgniarka

albo położna składają swój podpis na druku rozchodu, który jest wydawany ze składnikiem

krwi, z datą i godziną oraz umieszczają adnotację dokonania oceny prawidłowości doboru

składnika w historii choroby pacjenta.

4.

Datę i godzinę rozpoczęcia przetoczenia zawartości każdego pojemnika należy wpisać

w książce transfuzyjnej, w wyniku próby zgodności oraz w karcie znieczulenia ogólnego,

jeżeli obowiązuje, a na oddziale anestezjologii i intensywnej terapii - w karcie obserwacji

pacjenta, oraz w dokonanej ocenie zgodności z wynikiem grupy krwi pacjenta.

5.

W przypadku rozbieżności wykrytych podczas kontroli zgodności krwi lub jej składnika

z danymi biorcy krwi, nie wolno przetaczać tej jednostki krwi lub tego składnika.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, krew lub jej składnik zwraca się do banku krwi

wraz z protokołem zawierającym informację o przyczynie zwrotu i wynikiem próby zgodności.

Krew lub jej składniki nie mogą być ponownie dopuszczone do użytku.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, sporządza się raport o niepożądanym zdarzeniu.

8.

Wynik próby zgodności, jeżeli jest wymagany, oraz wynik grupy krwi muszą być dostępne

podczas przetoczenia.

1.

Przetoczenie KKP, rozmrożonego osocza oraz rozmrożonego krioprecypitatu należy rozpocząć

niezwłocznie po ich wydaniu z banku krwi.

2.

Przetoczenie KKCz, KPK i KG należy rozpocząć nie później niż w okresie 30 minut od

ich wydania z banku krwi.

3.

Pojedyncze jednostki krwi lub jej składników należy sukcesywnie pobierać z banku krwi.

4.

W wyjątkowych przypadkach można wydawać jednorazowo więcej niż jedną jednostkę krwi

lub jej składników, pod warunkiem że będą one przechowywane w oddziale w warunkach

wymaganych dla danego składnika krwi. Proces przechowywania musi być poddawany systematycznej

walidacji oraz kontroli bieżącej.

5.

Jeżeli przewiduje się, że czas do rozpoczęcia przetoczenia KKCz lub KPK będzie dłuższy

niż 30 minut od wydania z banku krwi, należy je przechowywać w chłodziarce przeznaczonej

wyłącznie do tego celu, w której proces przechowywania został poddany walidacji, w

temperaturze od 2°C do 6°C, przy czym temperaturę w chłodziarce należy sprawdzać i

zapisywać co najmniej 3 razy w ciągu doby (co 8 godzin).

6.

Planowane przetoczenia powinny odbywać się w okresie pełnej obsady lekarzy i pielęgniarek

lub położnych jednostki lub komórki organizacyjnej zakładu leczniczego.

7.

Składniki krwi przetacza się za pomocą jednorazowych sterylnych zestawów.

8.

Nie można przetaczać przez zestaw uprzednio użyty do przetaczania KPK lub KKCz jakichkolwiek

składników krwi i płynów infuzyjnych, z zastrzeżeniem ust. 15 i 16.

9.

Do przetoczeń niemowlętom służą specjalne zestawy. Jeżeli składnik krwi jest podawany

strzykawką, należy zastosować specjalny filtr.

10.

Używane pompy muszą posiadać oznakowanie CE i instrukcję wytwórcy, jak należy je stosować.

11.

Ogrzewanie KKCz lub KPK można przeprowadzać wyłącznie w specjalistycznym urządzeniu

zaopatrzonym w termometr i system alarmowy. Zaleca się ich ogrzewanie, do temperatury

nie wyższej niż 37°C, w przypadku

1)

dorosłych - jeżeli szybkość przetoczenia przekracza 50 ml/min;

2)

dzieci - jeżeli szybkość przetoczenia przekracza 15 ml/min;

3)

noworodków - w przetoczeniu wymiennym;

4)

biorców z klinicznie znaczącymi przeciwciałami typu zimnego.

12.

Nie można dodawać produktów leczniczych do przetaczanej krwi lub jej składników.

13.

Nie można przetaczać jednej jednostki krwi pełnej lub KKCz dłużej niż 4 godziny, a

jednej jednostki KKP, osocza albo krioprecypitatu - dłużej niż 30 minut.

14.

Nie można po odłączeniu ponownie podłączać biorcy krwi tego samego zestawu lub tego

samego pojemnika ze składnikiem krwi.

15.

Przez jeden zestaw można przetaczać, podczas jednego zabiegu, jedno opakowanie krwi

lub jej składnika. Zestaw należy zmienić również w przypadku, gdy po zakończonym przetoczeniu

podaje się płyny infuzyjne. W przypadkach wymagających szybkiego przetaczania kilku

albo kilkunastu jednostek KKCz, KKP, KPK oraz osocza (masywna transfuzja), dopuszcza

się przetaczanie z użyciem jednego zestawu do przetaczania, pod warunkiem, że przetoczenie

będzie przeprowadzone przy użyciu specjalistycznego sprzętu.

16.

Dopuszcza się przetaczanie podczas jednego zabiegu przetoczenia kilku jednostek krioprecypitatu

przez jeden zestaw do przetaczania.

17.

Krew lub jej składniki niewykorzystane w całości nie mogą być przetoczone innemu pacjentowi.

18.

Pojemniki z pozostałością składnika krwi po przetoczeniu wraz z zestawami do przetoczenia,

opisane nazwiskiem i imieniem pacjenta oraz datą i godziną przetoczenia, należy przechowywać

w temperaturze od 2°C do 6°C przez 72 godziny w specjalnie do tego celu przeznaczonej

chłodziarce, a następnie zutylizować w sposób uniemożliwiający pozyskanie danych osobowych

pacjenta przez osoby nieuprawnione.

19.

Pojemniki, o których mowa w ust. 18, muszą być odpowiednio zabezpieczone przed rozlaniem

i wtórnym zakażeniem, chłodziarki przeznaczone do ich przechowywania muszą podlegać

wstępnej i okresowej kwalifikacji, a proces przechowywania - systematycznej walidacji.

Pomiar temperatury w chłodziarce powinien być przeprowadzany co najmniej 3 razy w

ciągu doby (co 8 godzin) i dokumentowany.

1.

Lekarz odpowiedzialny za przetoczenie jest obecny w chwili rozpoczęcia przetoczenia

zawartości każdego pojemnika z krwią lub jej składnikami.

2.

Bezpośrednio przed przetoczeniem, po 15 minutach od rozpoczęcia przetoczenia każdej

jednostki krwi lub jej składnika oraz po jego zakończeniu, należy zmierzyć i zarejestrować

ciepłotę ciała, tętno i ciśnienie tętnicze krwi pacjenta.

3.

Lekarz odpowiedzialny za przetoczenie lub wyznaczona przez niego pielęgniarka lub

położna oraz lekarz przejmujący opiekę nad pacjentem są odpowiedzialni za obserwację

pacjenta podczas przetoczenia i przez 12 godzin po jego zakończeniu.

4.

Pacjentowi należy udzielić informacji o konieczności niezwłocznego zgłoszenia każdego

niepokojącego objawu, w szczególności dreszczy, wysypki, zaczerwienienia skóry, duszności

oraz bólu kończyn lub okolicy lędźwiowej.

5.

Lekarz lub pielęgniarka zwracają szczególną uwagę na pacjentów, którzy są nieprzytomni.

Pogorszenie stanu ogólnego pacjenta, w szczególności w okresie od 15 do 20 minut od

rozpoczęcia przetaczania każdej jednostki krwi lub jej składnika, może być objawem

niepożądanej reakcji, o której świadczą: obniżenie ciśnienia tętniczego, nieuzasadnione

krwawienie, które może być następstwem rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego,

oraz hemoglobinuria lub oliguria, które mogą być pierwszym objawem ostrej hemolitycznej

reakcji poprzetoczeniowej.

1.

Do wczesnych poważnych niepożądanych reakcji, których objawy występują w okresie 24

godzin od przetoczenia, zalicza się w szczególności

1)

reakcję hemolityczną;

2)

zakażenie bakteryjne;

3)

reakcję alergiczną lub anafilaktyczną;

4)

ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc, zwane dalej „TRALI”;

5)

duszność poprzetoczeniową;

6)

niehemolityczną reakcję gorączkową;

7)

poprzetoczeniowe przeciążenie krążenia (TACO).

2.

Do opóźnionych niepożądanych reakcji zalicza się w szczególności

1)

reakcję hemolityczną;

2)

poprzetoczeniową skazę małopłytkową;

3)

poprzetoczeniową chorobę przeszczep przeciw biorcy (TA-GvHD);

4)

przeniesienie biologicznych czynników chorobotwórczych.

3.

W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów nasuwających podejrzenie wczesnej niepożądanej

reakcji, w tym poważnej niepożądanej reakcji, należy

1)

niezwłocznie przerwać przetoczenie i powiadomić lekarza;

2)

odłączyć pojemnik ze składnikiem krwi wraz z zestawem do przetoczenia, utrzymując

jednocześnie wkłucie do żyły, i powoli przetaczać choremu - przez nowy sterylny zestaw

- 0,9% roztwór chlorku sodowego (NaCl) do czasu wdrożenia odpowiedniego leczenia;

3)

zabezpieczyć odłączony składnik krwi do ewentualnych dalszych badań;

4)

zmierzyć pacjentowi ciepłotę ciała, tętno i ciśnienie tętnicze krwi;

5)

dalsze postępowanie uzależniać od nasilenia i rodzaju objawów.

4.

W przypadku gdy potwierdzi się podejrzenie, że objawy wskazują na wystąpienie poważnej

niepożądanej reakcji, należy niezwłocznie

1)

sprawdzić

a)

dane na wszystkich pojemnikach z przetaczaną krwią lub jej składnikami,

b)

wynik próby zgodności i wynik grupy krwi pacjenta,

c)

dane identyfikujące pacjenta, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

pobrać próbki krwi od pacjenta z innego miejsca wkłucia niż miejsce, w którym dokonywano

przetoczenia, w celu wykonania badań

a)

immunohematologicznych w zakresie ustalonym z pracownią badań konsultacyjnych centrum,

a w przypadku podejrzenia TRALI - w zakresie ustalonym przez jednostkę organizacyjną

publicznej służby krwi, o której mowa w art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy,

b)

bakteriologicznych (na posiew); objętość próbki krwi i rodzaj pojemnika z podłożem

bakteriologicznym określa pracownia mikrobiologiczna wykonująca badania dla podmiotu

leczniczego;

3)

powiadomić pracownię immunologii transfuzjologicznej, która wykonywała badania przed

przetoczeniem; pracownia kontroluje dokumentację i ponownie wykonuje badania grupy

krwi biorcy krwi i krwi dobranej do przetoczenia, a wyniki badań przekazuje do lekarza

odpowiedzialnego za przetoczenie;

4)

powiadomić właściwe centrum, pod którego nadzór specjalistyczny podlega terytorialnie

dany podmiot leczniczy, w celu dalszego przeprowadzania badań; właściwe centrum dla

podmiotu leczniczego powiadamia centrum, z którego otrzymano składniki krwi, o wystąpieniu

poważnej niepożądanej reakcji lub poważnego niepożądanego zdarzenia;

5)

przesłać do działu lub pracowni immunologii transfuzjologicznej właściwego centrum

a)

wszystkie próbki krwi pacjenta oraz krwi dobieranej do przetoczenia znajdujące się

w pracowni immunologii transfuzjologicznej,

b)

próbki krwi pacjenta pobrane do badań immunohematologicznych po przetoczeniu,

c)

w przypadku podejrzenia TRALI - próbki krwi wraz ze zgłoszeniem niepożądanej reakcji

lub zdarzenia, którego wzór jest określony w załączniku nr 10 do rozporządzenia; dział

lub pracownia immunologii transfuzjologicznej właściwego centrum przesyła próbki do

diagnostyki w jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi, o której mowa w art.

4 ust. 3 pkt 1 ustawy;

6)

przesłać do pracowni mikrobiologicznej uzgodnionej z właściwym centrum

a)

pobrane po przetoczeniu próbki krwi pacjenta,

b)

wszystkie pojemniki z resztkami przetaczanej krwi lub jej składników; pracownia mikrobiologiczna

po pobraniu z pojemników próbek krwi do badań przesyła je do działu lub pracowni immunologii

transfuzjologicznej właściwego centrum;

7)

w przypadku wystąpienia duszności poprzetoczeniowej - przeprowadzić badania w celu

diagnostyki TRALI: badanie radiologiczne klatki piersiowej oraz badanie CRP (białko

C-reaktywne) w surowicy;

8)

przesłać do właściwego centrum zgłoszenie niepożądanej reakcji wypełnione przez lekarza

odpowiedzialnego za przetoczenie.

5.

W przypadku gdy niepożądana reakcja wystąpi po zakończonym przetoczeniu, należy powiadomić

lekarza odpowiedzialnego za przetoczenie i postępować zgodnie z przepisami ust. 4

pkt 4-8.

6.

W przypadkach wystąpienia poważnych niepożądanych zdarzeń i poważnych niepożądanych

reakcji, kierownik właściwego centrum lub upoważniony przez niego lekarz przeprowadza

w podmiocie leczniczym kontrolę postępowania przed przetoczeniem i podczas jego przeprowadzania

oraz udziela wskazówek dotyczących postępowania po ich wystąpieniu.

1.

Kierownik podmiotu leczniczego, w razie potrzeby, tworzy bank krwi i zapewnia jego

funkcjonowanie.

2.

Kierownikiem banku krwi jest lekarz odpowiedzialny za gospodarkę krwią lub kierownik

pracowni immunologii transfuzjologicznej.

1.

Specjalistyczny nadzór, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 12 ustawy, nad działalnością

banku krwi sprawuje właściwe centrum; w ramach sprawowanego nadzoru właściwe centrum

przeprowadza kontrolę, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, banku krwi co najmniej

raz na dwa lata.

2.

Do zadań banku krwi należy w szczególności

1)

składanie zamówień na krew i jej składniki we właściwym centrum, zgodnie z zamówieniami

jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu leczniczego;

2)

odbiór krwi i jej składników;

3)

przechowywanie krwi i jej składników do czasu ich wydania do jednostki lub komórki

organizacyjnej zakładu leczniczego;

4)

wydawanie krwi i jej składników do jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu leczniczego;

5)

prowadzenie dokumentacji dotyczącej przychodów i rozchodów krwi i jej składników;

6)

sporządzanie sprawozdań dotyczących zużycia krwi i jej składników i przekazywanie

ich do właściwego centrum;

3.

Pracownicy banku krwi gromadzą i przekazują okresowo (co 3 miesiące) do właściwego

centrum dane dotyczące niepożądanych reakcji poprzetoczeniowych i niepożądanych zdarzeń,

które nie zostały zakwalifikowane jako poważne.

4.

Kierownik banku krwi sporządza SOP obowiązujące w banku krwi, które zatwierdza kierownik

podmiotu leczniczego. Warunkiem wykonywania działalności przez bank krwi jest posiadanie

zatwierdzonych SOP.

1.

Zadania, o których mowa w § 16 ust. 2, wykonują osoby posiadające co najmniej średnie

wykształcenie medyczne.

2.

Nadzór nad czynnościami osób, o których mowa w ust. 1, sprawuje kierownik banku krwi.

1.

Bank krwi przechowuje wszystkie zbiorcze i indywidualne zamówienia na krew i jej składniki

przez 5 lat od dnia ich złożenia oraz prowadzi książkę przychodów i rozchodów, którą

przechowuje przez 30 lat od dnia dokonania w niej ostatniego wpisu.

2.

Książka przychodów i rozchodów zawiera w szczególności następujące informacje

1)

datę i godzinę przychodu;

2)

nazwę, numer donacji, grupę krwi, ilość krwi lub jej składników, datę pobrania oraz

datę ważności;

3)

czytelny podpis zawierający imię i nazwisko osoby odbierającej;

4)

datę i godzinę rozchodu;

5)

nazwę jednostki lub komórki organizacyjnej zakładu leczniczego, do którego przekazano

krew lub jej składniki;

6)

imię, nazwisko, numer PESEL lub datę urodzenia pacjenta - w przypadku braku numeru

PESEL; w przypadku braku danych pacjenta - symbol „NN”, płeć oraz numer księgi głównej

lub niepowtarzalny numer identyfikacyjny pacjenta, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

7)

czytelny podpis zawierający imię i nazwisko osoby wydającej krew lub jej składniki.

3.

Wyniki kontroli temperatury w chłodziarkach, zamrażarkach i w innym sprzęcie do termostatowania,

przeznaczonych do przechowywania krwi i jej składników, dokumentuje się przez sporządzenie

protokołu kontroli temperatury przechowywania krwi i jej składników.

4.

Protokoły kontroli temperatury przechowywania krwi i jej składników oraz protokoły

kontroli temperatury transportu krwi i jej składników należy przechowywać przez okres

co najmniej 5 lat od końca roku, w którym dokonano pomiarów.

5.

Książka przychodów i rozchodów może być prowadzona w postaci elektronicznej w sposób

określony w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta.

1.

Krew i jej składniki zamawia się we właściwym centrum.

2.

Składając wstępne zamówienie telefoniczne, należy uzgodnić z właściwym centrum termin

i sposób dostarczenia krwi lub jej składników do banku krwi albo ich odbioru.

3.

Uzupełniając zapas krwi i jej składników, bank krwi jest obowiązany sporządzić pisemne

zamówienie zbiorcze na krew i jej składniki, którego wzór jest określony w załączniku

nr 11 do rozporządzenia, i uzyskać jego akceptację przez kierownika podmiotu leczniczego

lub osobę przez niego upoważnioną oraz głównego księgowego. Akceptacja taka może mieć

formę stałej akceptacji rocznej.

4.

Zamówienia indywidualne oraz zamówienia zbiorcze na krew i jej składniki należy dostarczyć

do właściwego centrum przed wydaniem odbiorcy krwi lub jej składników.

5.

W przypadkach pilnego przetoczenia krew i jej składniki można wydawać na podstawie

zamówienia telefonicznego, zamówienia przesłanego faksem lub zamówienia przesłanego

pocztą elektroniczną, z zachowaniem bezpieczeństwa danych. Zamówienie to musi być

niezwłocznie uzupełnione formalnym złożeniem zamówienia na krew i jej składniki, najpóźniej

w terminie 24 godzin od odbioru krwi lub jej składników.

6.

Zamówienia indywidualne oraz zamówienia zbiorcze na krew i jej składniki sporządza

się w dwóch egzemplarzach. Oryginał zamówienia przesyła się do właściwego centrum,

a kopię przechowuje się w banku krwi przez okresy określone w § 18 ust. 1.

7.

Zamówienie zbiorcze i zamówienie indywidualne mogą być prowadzone w postaci elektronicznej

w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta.

Krew i jej składniki są przewożone w warunkach poddawanych systematycznej walidacji

i bieżącej kontroli, za które jest odpowiedzialna jednostka zajmująca się transportem.

Każdorazowo sporządza się protokół kontroli temperatury transportu według wymagań

określonych w obwieszczeniu wydanym na podstawie art. 24 pkt 2 lit. b ustawy.

1.

Odbierając pojemniki z krwią lub jej składnikami, sprawdza się wszystkie pojemniki

pod względem

1)

zgodności etykiet z zamówieniem na krew i jej składniki;

2)

daty ważności;

3)

szczelności pojemników;

4)

oceny wizualnej krwi lub jej składników.

2.

Przyjęcie pojemników z krwią lub jej składnikami potwierdza się przez umieszczenie

daty oraz czytelnego podpisu kierownika banku krwi lub osoby upoważnionej do odbioru

na kopii kwitu rozchodowego centrum.

3.

Przed wydaniem krwi lub jej składników do jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu

leczniczego należy dokładnie sprawdzić zgodność danych na etykiecie z zamówieniem

na krew i jej składniki, w szczególności porównać numer składnika z numerem na wyniku

próby zgodności, jeżeli obowiązuje jej wykonanie. W przypadku KKP, osocza oraz krioprecypitatu

pracownik przed wydaniem tych składników krwi powinien sprawdzić grupę krwi pacjenta

w dokumentacji pracowni immunologii transfuzjologicznej, a jeżeli w pracowni brak

jest wyniku, należy zwrócić się do lekarza o przekazanie kopii wyniku z dokumentacji

pacjenta. W sytuacjach nagłych, gdy lekarz zleca wydanie składników krwi do pilnego

przetoczenia dla pacjenta, który nie ma oznaczonej grupy krwi, pracownik sprawdza,

czy został wydany składnik o odpowiedniej grupie.

4.

Krew i jej składniki powinny być wydawane do jednostek lub komórek organizacyjnych

zakładu leczniczego bezpośrednio przed planowanym przetoczeniem po wykonaniu próby

zgodności, jeżeli obowiązuje jej wykonanie, i innych wymaganych badań immunohematologicznych.

1.

Krew i jej składniki wydane do jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu leczniczego

nie podlegają zwrotowi do banku krwi albo do centrum, z wyjątkiem

1)

zgonu pacjenta, dla którego zamawiano krew lub jej składniki;

2)

przypadku rzadko występującego fenotypu krwinek czerwonych;

3)

innego uzasadnionego przypadku - po wyrażeniu zgody przez kierownika właściwego centrum;

4)

uwzględnienia zgłoszonej reklamacji krwi lub jej składników.

2.

Krew lub jej składniki można zwrócić w przypadku, o którym mowa w ust. 1, pod warunkiem

że

1)

dana jednostka krwi lub jej składniki były przechowywane i transportowane we właściwy

sposób przy zachowaniu odpowiedniej i prawidłowo kontrolowanej temperatury oraz przy

użyciu sprzętu chłodniczego, w którym proces przechowywania został poddany walidacji;

2)

w podmiocie leczniczym, z którego krew lub jej składniki są przyjmowane, właściwe

centrum przeprowadziło wcześniej kontrolę potwierdzoną protokołem stwierdzającym brak

uchybień w stosunku do obowiązujących przepisów dotyczących przechowywania krwi i

jej składników.

3.

Zwrot krwi lub jej składników może być przyjęty wyłącznie przez właściwe centrum na

podstawie prawidłowo wypełnionego protokołu

1)

niewykorzystania krwi lub jej składników;

2)

kontroli temperatury przechowywania krwi i jej składników;

3)

kontroli temperatury transportu krwi i jej składników, który sporządza się w przypadku,

gdy krew i jej składniki nie były przewożone środkami transportu kontrolowanymi przez

centrum.

4.

Protokoły, o których mowa w ust. 3, są sporządzane według wymagań określonych w obwieszczeniu

wydanym na podstawie art. 24 pkt 2 lit. b ustawy.

1.

W przypadku gdy, odbierając krew lub jej składniki, podmiot leczniczy stwierdzi nieprawidłowości

w zakresie określonym w § 21 ust. 1, szpitalny bank krwi lub komórka organizacyjna

zakładu leczniczego może złożyć do właściwego centrum reklamację.

2.

W przypadku reklamacji należy przekazać do właściwego centrum bezpośrednio lub poprzez

bank krwi reklamowaną krew lub jej składniki wraz z protokołem reklamacji, do którego

załącza się

1)

protokół kontroli temperatury przechowywania krwi lub jej składników, jeżeli dotyczy;

2)

protokół kontroli temperatury transportu krwi i jej składników (który sporządza się

w przypadku, gdy krew i jej składniki nie były przewożone środkami transportu kontrolowanymi

przez centrum).

3.

Protokoły, o których mowa w ust. 2, muszą zawierać co najmniej dane opisane w obwieszczeniu

wydanym na podstawie art. 24 pkt 2 lit. b ustawy.

4.

Reklamacja może być rozpatrzona, pod warunkiem że

1)

reklamowana jednostka krwi lub jej składniki były przechowywane i transportowane we

właściwy sposób przy zachowaniu odpowiedniej i prawidłowo kontrolowanej temperatury

oraz przy użyciu sprzętu chłodniczego, w którym proces przechowywania został poddany

walidacji;

2)

w podmiocie leczniczym, od którego krew lub jej składniki są przyjmowane, właściwe

centrum przeprowadziło wcześniej kontrolę, w wyniku której stwierdzono brak uchybień

w stosunku do obowiązujących przepisów dotyczących przechowywania krwi i jej składników.

5.

W przypadku uwzględnienia reklamacji dział ekspedycji właściwego centrum

1)

wydaje nieodpłatnie w miejsce zwróconych składników krwi inny, równoważny mu składnik

krwi albo

2)

nie nalicza opłaty za zwrócone składniki krwi.

Podmiot leczniczy zapewnia pracowni immunologii transfuzjologicznej

1)

odpowiednie pomieszczenie do wykonywania badań, w którym temperatura powinna wynosić

18-25°C;

2)

odpowiedni sprzęt, aparaturę, odczynniki diagnostyczne, krwinki wzorcowe oraz odpowiednie

formularze zleceń i wyników badań immunohematologicznych.

1.

Kierownikiem pracowni immunologii transfuzjologicznej może być diagnosta laboratoryjny

- specjalista w dziedzinie laboratoryjnej transfuzjologii medycznej lub lekarz specjalista

w dziedzinie transfuzjologii klinicznej.

2.

Kierownik pracowni immunologii transfuzjologicznej musi posiadać zaświadczenie upoważniające

do samodzielnego wykonywania badań immunohematologicznych i autoryzowania ich wyników

wydane przez kierownika jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi, o której

mowa w art. 4 ust. 3 ustawy, oraz co najmniej dwuletnią praktykę w wykonywaniu badań

immunohematologicznych.

3.

Kierownik organizuje pracę pracowni w sposób zapewniający gotowość do wykonywania

badań immunohematologicznych przez całą dobę, gwarantując bezpieczeństwo biorców krwi,

w tym noworodków zagrożonych chorobą hemolityczną wynikającą z konfliktu serologicznego.

4.

Kierownik pracowni immunologii transfuzjologicznej sporządza SOP obowiązujące w pracowni,

które zatwierdza kierownik podmiotu leczniczego.

1.

Pracownik, który nie posiada uprawnień do samodzielnego wykonywania badań immunohematologicznych,

przez pierwszy rok pracy wykonuje je pod nadzorem kierownika pracowni immunologii

transfuzjologicznej lub osoby przez niego wyznaczonej.

2.

Pracownik, o którym mowa w ust. 1, po co najmniej rocznej praktyce w wykonywaniu badań

pod nadzorem osób wskazanych w ust. 1, odbywa dwutygodniowe szkolenie teoretyczne

i praktyczne w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi, o których mowa

w art. 4 ust. 3 ustawy.

3.

Po zdaniu egzaminu praktycznego i teoretycznego technik analityki medycznej otrzymuje

zaświadczenie upoważniające do samodzielnego wykonywania badań immunohematologicznych,

a lekarz lub diagnosta laboratoryjny otrzymuje zaświadczenie upoważniające do samodzielnego

wykonywania badań immunohematologicznych i autoryzacji wyników.

4.

Zaświadczenia są wydawane przez kierownika jednostki przeprowadzającej szkolenia.

Wzór zaświadczenia upoważniającego do samodzielnego wykonywania badań immunohematologicznych

oraz autoryzacji wyników dla lekarza i diagnosty laboratoryjnego oraz zaświadczenia

upoważniającego do samodzielnego wykonywania badań immunohematologicznych dla technika

analityki medycznej określa załącznik nr 12 do rozporządzenia.

5.

Roczna praktyka w wykonywaniu badań pod nadzorem odbywa się w pełnym wymiarze czasu

pracy lub niepełnym wymiarze czasu pracy odpowiadającym rocznemu pełnemu wymiarowi

czasu pracy w okresie nie dłuższym niż trzy lata.

6.

W przypadku przerwy w wykonywaniu pracy w pracowni immunologii transfuzjologicznej

dłuższej niż 2 lata personel zatrudniony w pracowni immunologii transfuzjologicznej

musi odbyć dodatkowe 14-godzinne szkolenie w jednostce organizacyjnej publicznej służby

krwi, o której mowa w art. 4 ust. 3 ustawy.

7.

Pracownia immunologii transfuzjologicznej co najmniej raz w roku jest poddawana kontroli

jakości wykonywanych badań przeprowadzanej przez właściwe centrum.

8.

Wynik dokonanej oceny jest przekazywany kierownikowi podmiotu leczniczego i kierownikowi

pracowni immunologii transfuzjologicznej podmiotu leczniczego. W przypadku gdy przekazana

ocena jest negatywna, kierownik podmiotu leczniczego podejmuje niezwłocznie działania

mające na celu zapewnienie wymaganej jakości wykonywanych badań.

9.

Liczba osób posiadających uprawnienia do samodzielnego wykonywania badań i autoryzacji

wyników, zatrudnionych w pracowni immunologii transfuzjologicznej, jest uzależniona

od zakresu i liczby wykonywanych badań.

10.

Personel wykonujący badania immunohematologiczne w pracowni immunologii transfuzjologicznej

nie może być kierowany na stanowiska pracy w innych pracowniach.

11.

Wszystkie wyniki badań wydawane z pracowni immunologii transfuzjologicznej muszą być

autoryzowane przez diagnostę laboratoryjnego lub lekarza posiadających zaświadczenie

upoważniające do wykonywania badań i autoryzacji wyników w zakresie immunologii transfuzjologicznej.

12.

Przebieg czynności wykonywanych w pracowni immunologii transfuzjologicznej poza godzinami

z pełną obsadą pracowników pracowni, wynikającymi z organizacji czasu pracy pracowni

immunologii transfuzjologicznej, zwanych dalej „pozaregulaminowymi godzinami pracy”,

w tym w porze nocnej oraz w dniach ustawowo wolnych od pracy, należy odnotowywać w

książce raportów. W raportach należy uwzględnić w szczególności napotkane trudności

w interpretacji wyników badań, opis okoliczności związanej z wydaniem lub niewydaniem

wyniku próby zgodności dla pacjenta, u którego wykryto nieregularne przeciwciała,

oraz informację o zdalnej autoryzacji wyników badań, jeżeli była dokonana. Raporty

podlegają codziennemu przeglądowi oraz analizie i są podpisywane przez kierownika

pracowni immunologii transfuzjologicznej lub przez inną upoważnioną przez niego osobę.

13.

Dopuszcza się zdalną autoryzację wyników badań wykonywaną zgodnie z warunkami, o których

mowa w ust. 14-18.

14.

Zdalnej autoryzacji może dokonać osoba, o której mowa w ust. 11, jeżeli jest zatrudniona

lub wykonuje swoje zadania na innej podstawie niż stosunek pracy w pracowni, w której

autoryzuje wyniki.

15.

Osoba, o której mowa w ust. 11, może dokonywać zdalnej autoryzacji dla maksymalnie

dwóch pracowni immunologii transfuzjologicznej znajdujących się na obszarze działania

właściwego centrum, które wydało pozytywną opinię, o której mowa w ust. 18 pkt 6,

dopuszczającą zdalną autoryzację.

16.

Wyniki badań wydawane z pracowni immunologii transfuzjologicznej podmiotu leczniczego

albo innego podmiotu wykonującego badania w zakresie krwiolecznictwa mogą być autoryzowane

przez osoby, o których mowa w ust. 11, zatrudnione lub wykonujące swoje zadania na

innej podstawie niż stosunek pracy w pracowni we właściwym centrum.

17.

Zdalna autoryzacja wyników badań jest dopuszczalna wyłącznie w pozaregulaminowych

godzinach pracy, w tym w porze nocnej oraz w dniach ustawowo wolnych od pracy.

18.

Zdalnej autoryzacji wyników badań można dokonać, jeżeli

1)

badanie jest wykonywane za pomocą automatycznego analizatora immunohematologicznego;

2)

osobie dokonującej zdalnej autoryzacji wyników badań zapewniono

a)

dostęp do danych operacyjnych, protokołów badań zapisanych w programie komputerowym

oraz do obrazów reakcji pobranych z analizatora z możliwością wprowadzenia zmian w

razie takiej konieczności, historii badań pacjentów oraz wyników kontroli jakości

badań przeprowadzanych codziennie,

b)

interaktywną komunikację audiowizualną umożliwiającą monitorowanie przebiegu badania

od przyjęcia próbki do wydania wyniku;

3)

pracownia immunologii transfuzjologicznej posiada oprogramowanie analizatora, o którym

mowa w pkt 1, które jest zintegrowane z programem pracowni immunologii transfuzjologicznej;

4)

pracownia immunologii transfuzjologicznej posiada szyfrowany bezpieczny dostęp do

bazy danych zapewniony przez bezpieczne łącze internetowe;

5)

osoba dokonująca zdalnej autoryzacji wyniku badania stosuje kwalifikowany podpis elektroniczny,

zaawansowany podpis elektroniczny w rozumieniu art. 3 pkt 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia

23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu

do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE

(Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, s. 73) albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570);

6)

w pracowni immunologii transfuzjologicznej przeprowadzono walidację procesów wpływających

na prawidłowy przebieg autoryzacji wyników i uzyskano pozytywną opinię właściwego

centrum oraz instytutu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy, w tym zakresie.

Pracownia immunologii transfuzjologicznej posiada wyposażenie niezbędne do wykonywania

badań z zakresu immunologii transfuzjologicznej. Zaleca się stosowanie automatycznych

analizatorów immunohematologicznych lub technik umożliwiających wykonywanie badań

metodą manualną z użyciem testów mikrokolumnowych, mikropłytkowych lub innych opisanych

w obwieszczeniu wydanym na podstawie art. 24 pkt 2 lit. b ustawy.

1.

Nadzór specjalistyczny nad pracowniami immunologii transfuzjologicznej pełni właściwe

centrum.

2.

W ramach nadzoru właściwe centrum

1)

opiniuje liczbę niezbędnych do zatrudnienia osób w zależności od zakresu i liczby

wykonywanych badań;

2)

szkoli pracowników pracowni przed dopuszczeniem do samodzielnego wykonywania badań

i autoryzacji wyników;

3)

wydaje zaświadczenia uprawniające do samodzielnego wykonywania badań i autoryzacji

wyników;

4)

przeprowadza dodatkowe szkolenia dla pracowników w przypadku przerwy w wykonywaniu

badań dłuższej niż 2 lata;

5)

przeprowadza, co najmniej raz na dwa lata, okresowe kontrole organizacji pracy, stosowanych

metod i procedur oraz wyposażenia i warunków pracy;

6)

wydaje zalecenia pokontrolne oraz nadzoruje ich wykonanie w przypadku stwierdzenia

nieprawidłowości;

7)

zaleca wprowadzenie uzasadnionych zmian w funkcjonowaniu pracowni oraz modyfikację

metod badań immunohematologicznych i dokumentacji;

8)

zaleca przeprowadzenie dodatkowego szkolenia pracowników, w przypadku gdy przyczyną

niepożądanego zdarzenia lub niepożądanej reakcji był błąd pracownika pracowni immunologii

transfuzjologicznej;

9)

w przypadku niezrealizowania przez kontrolowany podmiot, w wyznaczonym terminie, zaleceń,

o których mowa w pkt 6, powiadamia wojewodę właściwego dla siedziby kontrolowanego

podmiotu leczniczego.

3.

Protokół z kontroli przeprowadzonej przez właściwe centrum przekazuje się kierownikowi

podmiotu leczniczego i kierownikowi pracowni immunologii transfuzjologicznej.

4.

Właściwe centrum przekazuje do instytutu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy,

corocznie, do dnia 31 marca, podsumowanie wyników kontroli przeprowadzonych w pracowniach

immunologii transfuzjologicznej.

1.

Pracownia immunologii transfuzjologicznej przyjmuje do badań tylko próbki krwi opisane

zgodnie z § 10 ust. 2 wraz z dołączonym właściwym zleceniem w postaci papierowej albo

elektronicznej.

2.

W przypadku braku danych pacjenta do badania, można przyjąć próbki krwi i zlecenia

z wpisanym symbolem „NN”, płcią lub niepowtarzalnym numerem identyfikacyjnym pacjenta

oraz resortowym kodem identyfikacyjnym podmiotu zlecającego badanie, o którym mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 105 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

3.

Po otrzymaniu próbek krwi należy sprawdzić zgodność danych na etykietach probówek

i zleceniach. Jeżeli dane na probówce są niezgodne z danymi na zleceniu, należy wyjaśnić

przyczynę rozbieżności i w razie potrzeby zażądać ponownego pobrania próbki krwi od

pacjenta. Niezgodności takie należy monitorować i dokumentować w sposób przewidziany

dla niepożądanych zdarzeń lub reakcji.

4.

Próbki krwi należy zarejestrować w książce badań grup krwi, której wzór jest określony

w załączniku nr 13 do rozporządzenia, lub w książce prób zgodności, której wzór jest

określony w załączniku nr 14 do rozporządzenia, albo w systemie informatycznym, nadając

im kolejne numery przy zachowaniu ciągłości numeracji w danym roku.

5.

W przypadku biorców krwi leczonych krwią w przeszłości oraz kobiet, u których w wyniku

przeprowadzonego wywiadu medycznego uzyskano informację o przebytych ciążach, należy

zapoznać się z całą dostępną dokumentacją dotyczącą poszukiwania i identyfikacji przeciwciał,

a także dokumentacją dotyczącą niepożądanych reakcji, jeżeli takie wystąpiły.

6.

Próbki krwi pacjentów i dawców krwi przechowuje się w temperaturze od 2°C do 8°C przez

72 godziny.

1.

Do podstawowego zakresu badań wykonywanych w pracowni immunologii transfuzjologicznej

należy

1)

określanie grup krwi ABO i RhD oraz przeglądowe badanie na obecność przeciwciał odpornościowych

do antygenów krwinek czerwonych;

2)

wykonywanie prób zgodności serologicznej krwi.

2.

Do rozszerzonego zakresu badań wykonywanych w pracowni immunologii transfuzjologicznej

należy

1)

badanie w kierunku konfliktu serologicznego między matką a płodem;

2)

badanie kwalifikujące do podania immunoglobuliny anty-RhD w ramach profilaktyki konfliktu

serologicznego RhD;

3)

badanie w celu identyfikacji przeciwciał;

4)

określanie antygenu K oraz innych antygenów grupowych krwi.

3.

W przypadku konieczności pilnego przetoczenia i trudności w oznaczeniu grupy krwi

ABO lub RhD oraz w przypadku braku wiarygodnego wyniku grupy krwi, o którym mowa w

§ 9 ust. 2, jeżeli lekarz zdecyduje o przetoczeniu, dopuszcza się do czasu otrzymania

wyniku grupy krwi wydanie składników krwi

1)

KKCz grupy O przed wykonaniem próby zgodności, a w przypadku pacjentów z alloprzeciwciałami

anty-D oraz dziewczynek i kobiet do okresu menopauzy O RhD ujemny K ujemny;

2)

osocza lub krioprecypitatu grupy AB;

3)

KKP - składnik grupy O zawieszony w osoczu grupy AB lub w odpowiednim roztworze wzbogacającym

lub KKP grupy AB.

4.

Przy braku KKCz O RhD ujemnego dopuszcza się przetoczenie dziewczynkom i kobietom

do okresu menopauzy KKCz grupy O RhD dodatniego.

5.

W celu optymalnego wykorzystania krwi grupy O należy jak najszybciej po otrzymaniu

wyniku grupy krwi przetaczać KKCz zgodne z oznaczoną grupą.

6.

W przypadku pacjentów, u których uzyskano dodatni wynik badania przeglądowego, dokonuje

się identyfikacji przeciwciał. W przypadku konieczności pilnego przetoczenia dopuszcza

się przetoczenie KKCz przed otrzymaniem wyniku identyfikacji przeciwciał, opierając

się na zgodności krwi w ABO i RhD oraz ujemnym wyniku reakcji surowicy pacjenta z

krwinkami dawcy, czyli na ujemnym wyniku w próbie krzyżowej. Wynik należy sformułować

„Krew dawcy nr …. zgodna w próbie krzyżowej”. Krew można przetoczyć w sytuacji bezpośredniego

zagrożenia życia pacjenta. W uwagach należy dopisać: „W surowicy pacjenta wykryto

alloprzeciwciała. Identyfikacja w toku”.

7.

Jeżeli pracownia immunologii transfuzjologicznej nie ma możliwości wykonania identyfikacji

przeciwciał, przesyła próbki do jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi wraz

ze zleceniem na konsultacyjne badania immunohematologiczne, którego wzór jest określony

w załączniku nr 15 do rozporządzenia, i protokołem wykonanych badań.

8.

Właściwe centrum wydaje wynik badania w trzech egzemplarzach, z których jeden egzemplarz

jest przeznaczony dla pracowni immunologii transfuzjologicznej podmiotu leczniczego

w celu uzupełnienia dokumentacji wyników badań, jeden egzemplarz dla pacjenta i jeden

egzemplarz dla lekarza w celu umieszczenia w historii choroby.

9.

W przypadkach pilnego przetoczenia dopuszcza się przetoczenie KKCz przed otrzymaniem

wyniku identyfikacji przeciwciał, opierając się na zgodności krwi w ABO i RhD oraz

ujemnym wyniku reakcji surowicy pacjenta z krwinkami dawcy - ujemnym wyniku w próbie

krzyżowej.

10.

U biorców krwi systematycznie leczonych KKCz oraz u osób, którym przetaczano KKCz

w okresie ostatnich 3 miesięcy, bezwzględnie należy przestrzegać czasu ważności próby

zgodności, który - liczony od momentu pobrania próbki krwi od pacjenta - wynosi 48

godzin. Jeżeli KKCz nie został w tym czasie przetoczony, należy powtórnie wykonać

próbę zgodności ze świeżo pobranej próbki krwi od pacjenta.

11.

Próbę zgodności wykonuje się z próbki krwi biorcy krwi pobranej wyłącznie w tym celu.

Jako krew dawcy służy próbka zawarta w segmencie drenu połączonego z pojemnikiem z

KKCz, KPK lub KG. Przed odłączeniem segmentu drenu należy porównać jego numer donacji

z numerem na etykiecie pojemnika.

12.

Wyniki próby zgodności wpisuje się na formularzu wyniku próby zgodności.

13.

Wzór zlecenia na wykonanie badań immunohematologicznych kwalifikujących do podania

immunoglobuliny anty-RhD w ramach profilaktyki konfliktu serologicznego RhD jest określony

w załączniku nr 16 do rozporządzenia. Wzór wyniku tych badań jest określony w załączniku

nr 17 do rozporządzenia.

1.

Badania wykonywane w pracowni immunologii transfuzjologicznej wpisuje się w książce

badań grup krwi lub w książce prób zgodności. Dopuszcza się prowadzenie dokumentacji

elektronicznej z możliwością wydruku.

2.

Badanie jest zakończone sporządzeniem wyniku, który podpisuje osoba wykonująca to

badanie i osoba autoryzująca wynik.

3.

W pozaregulaminowych godzinach pracy, w tym w porze nocnej oraz w dniach ustawowo

wolnych od pracy, może być wydany wynik badania wykonany przez osobę uprawnioną do

wykonywania i autoryzowania wyników i jednocześnie przez nią podpisany jako osobę

wykonującą badanie i autoryzującą wynik.

4.

Dopuszcza się podpisanie wyniku w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta i przekazanie go drogą elektroniczną do oddziału lub kliniki.

5.

Jeżeli badania wykonuje się metodą automatyczną, dopuszcza się prowadzenie dokumentacji

w postaci wydruków komputerowych zamiast książek, o których mowa w ust. 1, przy czym

wydruki muszą uwzględniać wszystkie dane ujęte we wzorach tych książek.

1.

Do przetoczenia wybiera się komórkowe składniki krwi zgodne w układzie ABO i RhD z

biorcą krwi, a osocze i krioprecypitat zgodne w układzie ABO.

2.

Pacjentom, u których wykryto autoprzeciwciała do krwinek czerwonych reagujące w temperaturze

37°C, należy dobierać krew lub jej składniki zgodne fenotypowo w układzie Rh i antygenie

K z układu Kell.

3.

Dla kobiet do okresu menopauzy jest wskazane dobieranie KKCz zgodnego w układzie ABO

i RhD oraz dodatkowo K ujemnego w ramach profilaktyki konfliktu serologicznego w antygenie

K. Jeżeli wykonano badania antygenu K u pacjenta i stwierdzono jego obecność, można

przetaczać KKCz K dodatni.

4.

Biorcom krwi, u których wykryto przeciwciała odpornościowe w aktualnym badaniu lub

w przeszłości, dobiera się KKCz niezawierający odpowiadającego im antygenu oraz zgodny

fenotypowo w układzie Rh i antygenie K z układu Kell.

5.

Dopuszcza się przetaczanie KKCz grupy O pacjentom innej grupy krwi, w przypadku

1)

braku krwi jednoimiennej w układzie ABO;

2)

bardzo słabej ekspresji antygenu A lub B albo trudności w oznaczeniu grupy krwi ABO.

6.

Dopuszcza się przetaczanie KKCz grupy A lub B biorcom grupy AB, w przypadku braku

krwi jednoimiennej.

7.

Biorcy RhD dodatniemu można przetaczać KPK, KKCz, KG i KKP RhD dodatni lub RhD ujemny.

8.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia, na pisemne zamówienie na krew lub jej

składniki do pilnego przetoczenia wydane przez lekarza prowadzącego leczenie lub lekarza

odpowiedzialnego za gospodarkę krwią, można wydać krew i jej składniki zgodne w układzie

ABO i RhD z biorcą przed wykonaniem próby zgodności. Wydanie KKCz zgodnego w ABO i

RhD z biorcą jest możliwe wyłącznie na podstawie dwóch jednobrzmiących wyników grupy

krwi ABO i RhD, wpisu w karcie identyfikacyjnej grupy krwi albo w legitymacji żołnierza.

9.

Po wydaniu KKCz do pilnego przetoczenia zgodnie z ust. 8 przystępuje się niezwłocznie

do wykonania próby zgodności. Jeżeli wynik wskazuje na niezgodność, jest konieczne

natychmiastowe powiadomienie o tym lekarza prowadzącego leczenie w celu przerwania

przetoczenia.

10.

W wyjątkowo nagłym przypadku pilnego przetoczenia, jeżeli lekarz prowadzący leczenie

zdecyduje o przetoczeniu przed wykonaniem badania grupy krwi u biorcy krwi i próby

zgodności, należy wydać

1)

KKCz grupy O, a kobietom w wieku rozrodczym - KKCz grupy O RhD ujemny, K ujemny;

2)

osocze grupy AB;

3)

krioprecypitat grupy AB;

4)

KKP grupy O zawieszone w osoczu grupy AB lub w roztworze wzbogacającym; dopuszcza

się także przetoczenie KKP grupy AB, jeżeli rekonstytuowany KKP jest niedostępny.

11.

W przypadku, o którym mowa w ust. 10, należy natychmiast przystąpić do określenia

u biorcy grupy krwi ABO i RhD, wykonania przeglądowego badania przeciwciał odpornościowych

i próby zgodności. Do dalszych przetoczeń należy kwalifikować krew lub jej składniki

jednoimienne z biorcą w układzie ABO i RhD.

1.

W przypadku wykonywania badań i doboru KKCz do przetoczenia u noworodków i niemowląt

do ukończenia 4 miesiąca życia należy

1)

określić grupę krwi w układzie ABO i antygen D z układu Rh u matki i u dziecka;

2)

wykonać badania w kierunku obecności alloprzeciwciał odpornościowych w surowicy matki;

3)

wykonać bezpośredni test antyglobulinowy, zwany dalej „BTA”, u dziecka.

2.

Jeżeli w surowicy matki nie wykrywa się alloprzeciwciał odpornościowych i BTA dziecka

jest ujemny

1)

noworodkom i niemowlętom do ukończenia 4 miesiąca życia urodzonym przez matki tej

samej grupy krwi ABO co dziecko przetacza się KKCz zgodne w ABO i RhD dziecka bez

wykonywania próby krzyżowej krwinek dawcy z surowicą matki, po sprawdzeniu zgodności

oznaczenia antygenów A, B i D dawców przeznaczonych do przetoczenia; można również

przetoczyć KKCz grupy O;

2)

noworodkom i niemowlętom do ukończenia 4 miesiąca życia urodzonym przez matki innej

grupy krwi ABO niż dziecko przetacza się KKCz grupy O i RhD zgodnym z RhD dziecka

bez wykonywania próby krzyżowej krwinek dawcy z surowicą matki, po sprawdzeniu zgodności

oznaczenia antygenów A, B i D dawców przeznaczonych do przetoczenia;

3)

w przypadku gdy matka jest grupy AB, dziecku można przetoczyć KKCz grupy krwi dziecka

lub KKCz grupy O, RhD zgodne z RhD dziecka bez wykonywania próby krzyżowej krwinek

dawcy z surowicą matki, po sprawdzeniu zgodności oznaczenia antygenów A, B i D dawców

przeznaczonych do przetoczenia.

3.

Jeżeli w surowicy matki wykrywa się alloprzeciwciała odpornościowe spoza układu ABO

1)

noworodkom i niemowlętom do ukończenia 4 miesiąca życia urodzonym przez matki tej

samej grupy krwi ABO dobiera się KKCz zgodne w grupie ABO oraz bez antygenu, do którego

są skierowane alloprzeciwciała; przed każdym przetoczeniem należy wykonywać próbę

krzyżową z surowicą matki;

2)

noworodkom i niemowlętom do ukończenia 4 miesiąca urodzonym przez matki innej grupy

krwi ABO dobiera się KKCz grupy O bez antygenu, do którego są skierowane alloprzeciwciała;

przed każdym przetoczeniem należy wykonywać próbę krzyżową z surowicą matki.

4.

Jeżeli krew matki jest niedostępna, należy sprawdzić obecność odpornościowych przeciwciał

w surowicy dziecka oraz BTA na krwinkach dziecka, a w przypadku gdy

1)

nie wykrywa się przeciwciał odpornościowych i BTA jest ujemny - należy przetaczać

KKCz grupy O, RhD zgodne z dzieckiem i wykonać próbę krzyżową z surowicą dziecka;

2)

BTA jest dodatni i w surowicy dziecka wykryto alloprzeciwciała odpornościowe - należy

ustalić ich swoistość i do przetoczenia należy dobierać krwinki grupy O ujemne w antygenie,

do którego jest skierowana swoistość przeciwciał; należy zawsze wykonać próbę krzyżową

z surowicą dziecka; można użyć eluatu z jego krwinek.

5.

Ujemny wynik badania przeglądowego na obecność przeciwciał i ujemny wynik w próbie

krzyżowej upoważniają do odstąpienia od wykonywania tych badań przed następnymi przetoczeniami.

6.

Dodatni wynik badania przeglądowego na obecność przeciwciał nakazuje wykonywanie próby

krzyżowej z surowicą lub osoczem dziecka.

Dobieranie KKCz do przetaczania dopłodowego odbywa się w następujący sposób

1)

należy dobierać krwinki czerwone grupy O niezawierające antygenów, do których są skierowane

przeciwciała wykryte u matki;

2)

w celu uniknięcia uodpornienia ciężarnej antygenami zawartymi w KKCz użytym do przetoczenia

dopłodowego należy oznaczyć u niej antygeny z układów grupowych Rh (D, C, Cw, c, E,

e), Kell (K i k), Kidd (Jk

3)

jeżeli grupa krwi ABO płodu jest zgodna z grupą krwi matki oraz gdy matka ma grupę

AB, a płód ma grupę A lub B, można dobierać krwinki jednoimienne w układzie ABO z

dzieckiem.

1.

Dobieranie krwi do przetoczenia wymiennego odbywa się w następujący sposób

1)

w konflikcie RhD należy dobierać krwinki czerwone RhD ujemne, przy czym

a)

w przypadku gdy zachodzi zgodność serologiczna w układzie ABO między matką i dzieckiem,

przetacza się krew pełną rekonstytuowaną, zwaną dalej „KPR”, składającą się z KKCz

i osocza od dawców o zgodnej grupie krwi w układzie ABO z dzieckiem,

b)

noworodkom o grupie krwi A lub B matek innej grupy krwi w układzie ABO niż dziecko

przetacza się KPR, składającą się z KKCz od dawcy grupy O, zawieszonego w osoczu od

dawcy grupy zgodnej z grupą krwi dziecka lub w osoczu grupy AB,

c)

noworodkom urodzonym przez matkę grupy AB przetacza się KPR składający się z KKCz

i osocza grupy krwi ABO zgodnej z dzieckiem;

2)

w konflikcie w układzie ABO przetacza się KPR składającą się z KKCz od dawcy grupy

O i RhD zgodnym z RhD dziecka, zawieszonego w osoczu od dawcy grupy krwi ABO zgodnej

z grupą krwi dziecka lub w osoczu grupy AB;

3)

w konflikcie serologicznym w zakresie innych antygenów niż wymienione w pkt 1 i 2

KKCz przeznaczony do sporządzenia KPR nie może zawierać antygenu odpowiedzialnego

za uodpornienie matki.

2.

W okresie pierwszych 4 miesięcy życia dziecka do kolejnych przetoczeń uzupełniających

stosuje się KKCz tej samej grupy ABO i RhD, jak do pierwszego przetoczenia.

W celu trwałego i wiarygodnego udokumentowania wyniku grupy krwi wydaje się kartę

identyfikacyjną grupy krwi lub dokonuje wpisu w legitymacji służbowej żołnierzy zawodowych,

grupy krwi ABO i RhD oraz ewentualnie obecnych przeciwciał odpornościowych, w oparciu

o jednobrzmiące wyniki badań dwóch próbek krwi, pobranych w różnym czasie.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się również do pracowni immunologii transfuzjologicznych

wykonujących badania immunohematologiczne na rzecz podmiotów wykonujących działalność

leczniczą oraz innych niż podmioty lecznicze.

1.

Bank krwi, pracownia immunologii transfuzjologicznej i podmiot leczniczy zgłaszają

do właściwego centrum wszelkie niepożądane zdarzenia związane z pobieraniem próbek,

badaniem, przechowywaniem, wydaniem krwi i jej składników oraz z przetoczeniem, wpływające

na ich jakość i bezpieczeństwo, oraz wszelkie niepożądane reakcje związane z przeprowadzaniem

zabiegu przetoczenia.

2.

Poważne niepożądane reakcje, o których mowa w § 14 ust. 1 i 2, oraz poważne niepożądane

zdarzenia zgłasza się na formularzu zgłoszenia niepożądanej reakcji lub zdarzenia,

o którym mowa w załączniku nr 10 do rozporządzenia.

3.

Do właściwego centrum przesyła się raporty dotyczące niepożądanych reakcji i niepożądanych

zdarzeń. Właściwe centrum dla podmiotu leczniczego rejestruje wszystkie niepożądane

reakcje i zdarzenia na podstawie otrzymanych raportów i uwzględnia je w danych statystycznych.

4.

Podmiot leczniczy rejestruje także niepożądane zdarzenia, które mogły zagrażać bezpieczeństwu

pacjenta, ale były usunięte przed przetoczeniem, i raporty o nich przesyła do właściwego

centrum.

5.

Jeżeli aktualne badanie dawcy wykazało potwierdzoną obecność zakażenia wirusami HBV,

HCV lub HIV, właściwe centrum rozpoczyna procedurę prześledzenia drogi krwi od dawcy

do biorcy w celu ustalenia biorców krwi, którzy mogli ulec zakażeniu tymi wirusami

w okresie wczesnego zakażenia dawcy, w którym pomimo obecności czynników zakaźnych

jeszcze się ich nie wykrywa stosowanymi metodami (okienko diagnostyczne).

6.

Lekarz, który sprawował opiekę nad pacjentem, u którego wystąpiło podejrzenie poprzetoczeniowego

zakażenia jednym z wirusów HBV, HCV lub HIV, lub lekarz wyznaczony przez kierownika

jednostki lub komórki organizacyjnej podmiotu leczniczego ma obowiązek poinformować

o tym pacjenta i zlecić odpowiednie badania w celu potwierdzenia lub wykluczenia zakażenia.

Podmiot leczniczy informuje właściwe centrum o rezultatach przeprowadzonej procedury

- również w przypadku, gdy badania nie zostały wykonane - wraz z podaniem przyczyny

niewykonania badań.

7.

Jeżeli u biorcy rozpoznano TRALI, właściwe centrum rozpoczyna procedurę prześledzenia

drogi krwi od biorcy do dawcy w celu stwierdzenia, czy krew i jej składniki od tego

samego dawcy spowodowały wymienione niepożądane reakcje u innych biorców krwi.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. kierownikiem pracowni immunologii transfuzjologicznej może

być

1)

osoba zatrudniona na tym stanowisku w dniu wejścia w życie rozporządzenia nieposiadająca

kwalifikacji, o których mowa w § 25 ust. 1 i 2,

2)

diagnosta laboratoryjny lub lekarz niezatrudniony w dniu wejścia w życie rozporządzenia

na stanowisku kierownika, jeżeli posiada co najmniej 3-letnie doświadczenie zawodowe

w wykonywaniu badań immunohematologicznych

- pod warunkiem, że osoba ta posiada zaświadczenie uprawniające do wykonywania badań

i autoryzacji wyników i jest w trakcie specjalizacji w dziedzinie laboratoryjnej transfuzjologii

medycznej lub transfuzjologii klinicznej.

Do dnia 31 grudnia 2027 r. obowiązki lekarza odpowiedzialnego za gospodarkę krwią

i jej składnikami można powierzyć innemu lekarzowi specjaliście, o którym mowa w §

5 ust. 2.

1.

Komitety transfuzjologiczne działające na podstawie dotychczasowych przepisów z dniem

wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stają się komitetami transfuzjologicznymi

w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

2.

Lekarze odpowiedzialni za gospodarkę krwią powołani na podstawie dotychczasowych przepisów

z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stają się lekarzami odpowiedzialnym

za gospodarkę krwią w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

Zaświadczenia upoważniające do wykonywania, w tym samodzielnego, badań serologicznych

(immunohematologicznych) uzyskane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

zachowują ważność.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.