Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Ordynacja podatkowa

Ustawa normuje

1)

zobowiązania podatkowe;

2)

informacje podatkowe;

3)

postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;

4)

tajemnicę skarbową.

§ 1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek

samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy

podatkowe;

2)

(uchylony)

3)

opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych;

4)

spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości

organów podatkowych.

§ 2

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również

do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w

§ 1 pkt 1 organy.

§ 3.

Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych.

§ 4.

Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków

cywilnoprawnych.

Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga

się na korzyść podatnika.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz

niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania,

powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące

prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także

ich następców prawnych oraz osób trzecich;

2)

przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących

problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie

ustaw podatkowych;

3)

podatkach - rozumie się przez to również

a)

zaliczki na podatki,

b)

raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach,

c)

opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe;

4)

księgach podatkowych - rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów

i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych,

na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci;

5

deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje,

do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy,

płatnicy i inkasenci;

6)

ulgach podatkowych - rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego

zwolnienia, odliczenia, obniżki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniżenie

podstawy opodatkowania lub wysokości podatku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku

należnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów

i usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku;

7)

zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego

w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku

przewidziane w przepisach prawa podatkowego;

8)

niepodatkowych należnościach budżetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami

i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu

terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych;

9)

działalności gospodarczej - rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu,

a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny

lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności

gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców;

10)

cenie transakcyjnej - rozumie się przez to cenę przedmiotu transakcji zawieranej pomiędzy

podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku

dochodowego od osób fizycznych, podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku

od towarów i usług;

11

podmiocie krajowym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę

organizacyjną niemającą osobowości prawnej, mającą miejsce zamieszkania, siedzibę

lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiązaną w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 i 2048 oraz z 2017 r. poz. 60) oraz art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1888, 1926, 1933 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60) z innym podmiotem oraz zagraniczny zakład w rozumieniu tych przepisów, położony na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

12

podmiocie zagranicznym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę

organizacyjną niemającą osobowości prawnej, mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę

lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiązaną w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych z innym podmiotem oraz zagraniczny zakład w rozumieniu tych przepisów, położony poza

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

dokumencie elektronicznym - rozumie się przez to dokument elektroniczny, o którym

mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579);

14

portalu podatkowym - rozumie się przez to system teleinformatyczny administracji podatkowej

służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a

także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia

podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków

komunikacji elektronicznej;

14

portalu podatkowym - rozumie się przez to system teleinformatyczny administracji skarbowej

służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a

także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia

podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków

komunikacji elektronicznej;

15

podaniu lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo - rozumie się przez to dokument elektroniczny

będący kopią elektroniczną podania lub deklaracji, złożonych w jednostkach organizacyjnych

administracji podatkowej w postaci innej niż elektroniczna, który został wprowadzony

do systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych w

sposób zapewniający niezaprzeczalność i integralność odwzorowanych danych.

15

podaniu lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo - rozumie się przez to dokument elektroniczny

będący kopią elektroniczną podania lub deklaracji, złożonych w jednostkach organizacyjnych

administracji skarbowej w postaci innej niż elektroniczna, który został wprowadzony

do systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w sposób zapewniający

niezaprzeczalność i integralność odwzorowanych danych.

§ 1.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być składane za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

§ 2

Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji

podatkowej lub portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego,

złożenie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

§ 2

Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji

skarbowej lub portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie

deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna zawierać

1)

dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym

w odrębnych przepisach;

2)

jeden podpis elektroniczny.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia

1)

(uchylony)

2)

sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

3)

rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy deklaracji

lub podań.

§ 3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych

powinien uwzględnić

1)

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych

w deklaracjach i podaniach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem;

2

limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku wynikających

z deklaracji i rodzaj podatku, którego dotyczy deklaracja, a także wymagania dla poszczególnych

rodzajów podpisu elektronicznego, w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu i

kwalifikowanych elektronicznych znaczników czasu.

(uchylony)

Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wójtowi, burmistrzowi

(prezydentowi miasta), staroście, marszałkowi województwa regulują odrębne przepisy.

§ 1.

Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub inkasenta o wyrażenie

zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego we wszystkich sprawach

podatkowych załatwianych przez ten organ.

§ 2.

W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody, o której mowa

w § 1, organ podatkowy poucza ich o skutkach prawnych wynikających z wyrażenia tej

zgody.

§ 3.

Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz art. 146.

§ 1

Uwierzytelnianie podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób

trzecich na portalu podatkowym wymaga użycia danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego

certyfikatu podpisu elektronicznego albo profilu zaufanego ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i warunki korzystania z portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę zapewnienia

bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych we wnioskach,

deklaracjach i pismach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

inny sposób identyfikacji na portalu podatkowym niż przewidziany w § 1, mając na względzie

potrzebę upowszechniania kontaktów z organami podatkowymi za pośrednictwem portalu

podatkowego oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, poufności i pewności w procesie

identyfikacji.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje spraw, które mogą być załatwiane z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając

na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania elektronicznej formy kontaktów z

organami podatkowymi oraz charakter tych spraw.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wskazać

organy podatkowe, które załatwiają sprawy z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając

na względzie usprawnienie pracy urzędów i obsługi podatników, płatników, inkasentów,

ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność

przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego

w tych ustawach.

1.

Przepis art. 14na ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie do interpretacji indywidualnych

wydanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1a.

Przepis art. 14na ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie również do interpretacji

indywidualnych wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli korzyść

podatkowa wynikająca ze stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem

interpretacji indywidualnej została uzyskana od dnia 1 stycznia 2017 r.

2.

Przepisy art. 14b § 5b i 5c ustawy zmienianej w art. 1 nie mają zastosowania do interpretacji

indywidualnych, w przypadku których wnioski o ich wydanie złożono przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika

do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości,

w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Informację, o której mowa w art. 82 § 1b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, składa się za miesiące, które przypadają od dnia 1 lipca 2016 r.

2.

Do przekazywania informacji, o której mowa w art. 82 § 1b ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

1)

za miesiące, które przypadają od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.,

nie są obowiązani mali i średni przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.;

2)

za miesiące, które przypadają od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.,

nie są obowiązani mikroprzedsiębiorcy w rozumieniu ustawy, o której mowa w pkt 1.

Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie

pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy

podatkowej.

Przepisy art. 119a-119f ustawy zmienianej w art. 1 mają zastosowanie do korzyści podatkowej

uzyskanej po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

§ 2.

Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania.

2.

Radę do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania pierwszej kadencji powołuje

się w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia

i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 5, art. 4 i art. 6, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2016 r.;

2)

art. 3 pkt 2 lit. a, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

3)

art. 3 pkt 2 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we

właściwym terminie organowi podatkowemu.

Przepis art. 87 ust. 2b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, oraz art. 274c § 1c ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się również do okresów rozliczeniowych przypadających przed dniem

1 stycznia 2017 r.

§ 1.

Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika możliwości

dokonania wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują możliwości wyboru

przez podatnika formy opodatkowania.

Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 22, art. 3, art. 4 pkt 3 oraz art. 5 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2017 r.;

2)

art. 4 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu

tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego

z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

§ 2.

Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu.

§ 3.

Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu

nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.

§ 4.

Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada

początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu,

który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.

§ 5.

Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy,

za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy,

chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

§ 6.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało

1)

wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał

urzędowe poświadczenie odbioru;

2

nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową

operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone

w polskim urzędzie konsularnym;

3)

złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki

wojskowej lub kapitanowi statku;

4)

złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;

5)

złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.

§ 1.

Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest

1

naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent

miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji;

1

naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent

miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji;

1a

naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ odwoławczy w zakresie decyzji, o których

mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947 i 2255);

2

dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej - jako

a)

organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika

urzędu celnego,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji;

2

dyrektor izby administracji skarbowej - jako

a)

organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika

urzędu celno-skarbowego, z zastrzeżeniem pkt 1a,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów ,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji;

3)

samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza

(prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym - jako

1)

organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia

postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia - z urzędu;

2)

organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1;

3)

organ właściwy w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transakcyjnych;

4

organ właściwy w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego;

4

organ właściwy w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa

w art. 14a § 1;

4a

organ właściwy w sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego, o

których mowa w art. 14b § 1, w zakresie określonym w art. 14e § 1;

5)

organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy

oszczędnościowo-kredytowe o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej;

6

organ właściwy w sprawach opinii zabezpieczających;

7

organ pierwszej instancji w sprawach, o których mowa w art. 119g § 1.

§ 2

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym - jako

1)

organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia

postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia - z urzędu;

2)

organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1;

3)

organ właściwy w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transakcyjnych;

4)

organ właściwy w sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego, o

których mowa w art. 14b § 1, w zakresie określonym w art. 14e § 1;

5)

organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy

oszczędnościowo-kredytowe o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej;

6)

organ właściwy w sprawach opinii zabezpieczających;

7)

organ pierwszej instancji w sprawach, o których mowa w art. 119g § 1.

§ 2a

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym - jako organ właściwy

w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których

mowa w art. 14b § 1 i w art. 14e § 1a.

§ 2b

Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym - jako organ

właściwy w sprawach, o których mowa w art. 14a § 1.

§ 2c

W zakresie rozstrzygania spraw podatkowych uprawnienia naczelnika urzędu skarbowego,

naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz dyrektora izby administracji skarbowej, jako

organu podatkowego, przysługują także radcy skarbowemu, wykonującemu czynności orzecznicze

w tym organie.

§ 3.

Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podatkowych

1)

Szefowi Agencji Wywiadu,

2)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

3)

Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

4)

Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego,

5)

Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego

- jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa

państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2015 r., z wyjątkiem

1)

art. 6 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 6 w zakresie dotyczącym art. 27 ust. 6, 7 i 9, art. 8

oraz art. 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;

3)

art. 1 pkt 3, 4, 7 i 11, art. 2 pkt 1, 2, 3 i 6 w zakresie dotyczącym art. 27 ust.

5 i 8, art. 4, art. 10 oraz art. 11, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych sprawuje ogólny nadzór w sprawach

podatkowych.

§ 1

Szef Krajowej Administracji Skarbowej sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych.

§ 2

W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych

w celu wykonywania ustawowych zadań, w szczególności zadań analityczno-sprawozdawczych,

może przetwarzać dane wynikające z deklaracji podatkowych składanych do naczelników

urzędów skarbowych oraz naczelników urzędów celnych.

§ 2

W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej w celu

wykonywania ustawowych zadań, w szczególności zadań analityczno-sprawozdawczych, może

przetwarzać dane wynikające z deklaracji podatkowych składanych do naczelników urzędów

skarbowych oraz naczelników urzędów celno-skarbowych.

§ 3.

Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem przepisów o ochronie

danych osobowych oraz tajemnic ustawowo chronionych.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia funkcjonowanie portalu podatkowego

i jest administratorem danych podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych

oraz osób trzecich korzystających z tego portalu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania

przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej,

w szczególności

1)

dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),

2)

wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego, dotyczące stosowania

tych przepisów (objaśnienia podatkowe)

- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania

przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności

1)

dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),

2)

wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania

tych przepisów (objaśnienia podatkowe)

- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej.

§ 1a

Interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności

1)

opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa

podatkowego;

2)

wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego

do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.

§ 1b

Z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej nie może wystąpić organ administracji

publicznej.

§ 2.

Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności

wydania interpretacji ogólnej, w szczególności

1)

przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających

wydania interpretacji ogólnej;

2

wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach,

postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe

oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach

przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych.

2

wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach,

postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe

w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych oraz w takich samych

stanach prawnych.

§ 3

Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których

mowa w § 2 pkt 2, nie toczy się postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne

organu kontroli skarbowej albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione

odwołanie lub zażalenie.

§ 3

Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których

mowa w § 2 pkt 2, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, kontrola

celno-skarbowa albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione odwołanie

lub zażalenie.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wydanie interpretacji

ogólnej bez rozpatrzenia, jeżeli

1)

nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych

wymogów określonych przepisami prawa, lub

2)

przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogólnej i stan

prawny nie uległ w tym zakresie zmianie.

§ 5.

W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia wydaje

się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie nie zawiera danych identyfikujących

stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,

wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu

IV stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje danych identyfikujących

stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,

wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej.

§ 7

Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy podatkowe

oraz organy kontroli skarbowej przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we

wniosku o wydanie interpretacji ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji indywidualnych.

§ 7

Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy podatkowe

przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji

ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji indywidualnych.

§ 8.

Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji ogólnej. Zwrot

opłaty następuje w terminie 7 dni od dnia opublikowania interpretacji ogólnej.

§ 9

W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek przepisy art. 14d,

art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135,

art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art.

170 i art. 171 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10 i 23 działu IV stosuje się

odpowiednio.

§ 10

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsługi wnioskodawców

może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania, jako organ

pierwszej instancji, postanowień o których mowa w § 5, oraz wykonywania czynności,

o których mowa w § 7, określając jednocześnie właściwość rzeczową oraz miejscową upoważnionych

organów.

§ 10

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsługi wnioskodawców

może, w drodze rozporządzenia, upoważnić dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do

wydawania, jako organ pierwszej instancji, postanowień o których mowa w § 5, oraz

wykonywania czynności, o których mowa w § 7.

§ 11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę zapewnienie sprawności

postępowania, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie interpretacji

ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę, dane wskazane w § 2, oraz

sposób uiszczenia opłaty.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje,

w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację

indywidualną).

§ 1

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego

indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

§ 2.

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego

lub zdarzeń przyszłych.

§ 2a

Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego

regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów

kontroli skarbowej.

§ 2a

Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego

regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.

§ 3.

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego

przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia

własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia

przyszłego.

§ 4

Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte

wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego

się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu

kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do

jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.

W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje

skutków prawnych.

§ 4

Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte

wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego

się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że

w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu

organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja

indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.

§ 5

Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego,

które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej

albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub

postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.

§ 5

Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego,

które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie

sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu

podatkowego.

§ 5a

Jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają

zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie

prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia

przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym

stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje

się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane

postanowienie przysługuje zażalenie.

§ 5b

Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego

lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą

być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa,

o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm..

§ 5c

Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do ministra właściwego

do spraw finansów publicznych o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b.

§ 5c

Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b.

§ 6

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości wydawanych

wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia,

upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu

i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych

organów.

§ 6.

(uchylony)

§ 6a

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, uwzględniając konieczność zapewnienia

jednolitości i prawidłowości interpretacji indywidualnych oraz w celu usprawnienia

postępowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych i ich zmiany, może,

w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do

1)

zmiany interpretacji indywidualnych na etapie rozpatrywania wezwania do usunięcia

naruszenia prawa,

2)

stwierdzania wygaśnięcia interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14e § 1 pkt

3,

3)

uchylania interpretacji indywidualnych i wydawania postanowień, o których mowa w §

5a, na podstawie art. 14e § 1 pkt 4,

4)

wydawania postanowień, o których mowa w § 5a, oraz ich zmiany na podstawie art. 14e

§ 1 pkt 5,

5)

uchylania postanowień, o których mowa w § 5a, na podstawie art. 14e § 1 pkt 6

- w jego imieniu i w ustalonym zakresie, określając jednocześnie właściwość rzeczową

i miejscową upoważnionych organów.

§ 6a.

(uchylony)

§ 7

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę

oraz dane wskazane w § 2-5, a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art.

14f, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zapewnienia

sprawnej obsługi wnioskodawców.

§ 1

Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu

faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem

prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy

jest prawidłowe w pełnym zakresie.

§ 2.

W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera

wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

§ 3.

Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

§ 4

Interpretację indywidualną wydaną w formie dokumentu elektronicznego opatruje się

kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym

ePUAP.

§ 1

Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki,

jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu

nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.

§ 2

W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej

interpretację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa

w § 1, jeżeli zawiadomienie, o którym mowa w art. 152a § 1, zostało przesłane przed

upływem tego terminu.

§ 3

Wnioskodawca może w każdym czasie wystąpić z żądaniem poinformowania go telefonicznie

albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej o dacie wydania interpretacji indywidualnej

oraz o zawartej w niej ocenie jego stanowiska albo o innym sposobie rozstrzygnięcia

sprawy. Informację przekazuje się niezwłocznie, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił

z tym żądaniem przed wydaniem interpretacji indywidualnej - nie później niż w dniu

roboczym następującym po dniu wydania tej interpretacji albo innego rozstrzygnięcia

w sprawie.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu zmienić wydaną interpretację

ogólną lub objaśnienia podatkowe, jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając

w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu

1

zmienić wydaną interpretację ogólną, interpretację indywidualną lub objaśnienia podatkowe,

jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,

Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

2)

uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie wydania

interpretacji indywidualnej, jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki odmowy

wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej;

3)

stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją

ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym;

4)

uchylić wydaną interpretację indywidualną i wydać postanowienie, o którym mowa w art.

14b § 5a;

5)

zmienić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, w przypadku zmiany interpretacji

ogólnej wskazanej w tym postanowieniu;

6)

uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, jeżeli przedstawione we wniosku

stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nie odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem

wskazanej w postanowieniu interpretacji ogólnej, i przekazać wniosek o wydanie interpretacji

indywidualnej do ponownego rozpatrzenia.

§ 1

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu

1)

zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając

w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej;

2)

uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postepowanie w sprawie wydania

interpretacji indywidualnej, jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki odmowy

wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

§ 1a

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu

1)

zmienić interpretację indywidualną na etapie rozpatrywania wezwania do usunięcia naruszenia

prawa;

2)

stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją

ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym;

3)

uchylić wydaną interpretację indywidualną i wydać postanowienie, o którym mowa w art.

14b § 5a;

4)

zmienić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, w przypadku zmiany interpretacji

ogólnej wskazanej w tym postanowieniu;

5)

uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, jeżeli przedstawione we wniosku

stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nie odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem

wskazanej w postanowieniu interpretacji ogólnej, i rozpatruje wniosek o interpretację

indywidualną.

§ 2.

Zmiana interpretacji indywidualnej następuje w odniesieniu do opisanego we wniosku

stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na podstawie którego wydana została zmieniona

interpretacja.

§ 3.

Uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oraz zmiana lub

uchylenie postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a, następuje w formie postanowienia,

na które służy zażalenie.

§ 4.

Zmianę interpretacji indywidualnej oraz postanowienia, o których mowa w § 3, doręcza

się podmiotowi, któremu w danej sprawie zostały wydane interpretacja indywidualna

lub postanowienie, albo jego następcy prawnemu.

§ 5.

Stwierdzając wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, w postanowieniu wskazuje się

oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji.

§ 1.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą

należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

§ 2.

W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych

stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego

we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

§ 2a.

Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia

postępowania w sprawie wydania interpretacji.

§ 2b

Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie

w przypadku

1)

wycofania wniosku - w całości;

2)

wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego stanu faktycznego

lub zdarzenia przyszłego - w odpowiedniej części;

3)

uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.

§ 3

Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód budżetu państwa.

§ 1

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w

art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy

art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140,

art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171,

art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego,

art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu

IV.

§ 1.

Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku Urzędowym Ministra

Finansów oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej.

§ 1a

Objaśnienia podatkowe są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych

pod nazwą „Objaśnienia podatkowe”, wraz z oznaczeniem daty ich zamieszczenia.

§ 2

Interpretacja indywidualna, jej zmiana oraz postanowienia, o których mowa w art. 14e

§ 3, wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym

właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji oraz właściwemu

organowi kontroli skarbowej.

§ 2

Interpretacja indywidualna, jej zmiana oraz postanowienia, o których mowa w art. 14e

§ 3, wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym

właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji.

§ 3

Interpretacja indywidualna, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz

inne podmioty wskazane w treści interpretacji, jest niezwłocznie zamieszczana w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw finansów publicznych.

§ 4

W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się informację o zmianie, uchyleniu

oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej.

§ 5

W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się informacje o nieprawidłowych

interpretacjach indywidualnych, które z powodu śmierci, likwidacji lub rozwiązania

wnioskodawcy, dla którego interpretacja indywidualna została wydana, nie mogą zostać

zmienione, uchylone lub nie można stwierdzić ich wygaśnięcia.

§ 1.

Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz

(prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.

§ 2

W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej

stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

§ 2a

Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa zmienia wydaną

przez ten organ interpretację indywidualną, uchyla ją i stwierdza jej wygaśnięcie

oraz zmienia lub uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a.

§ 3

W zakresie nieuregulowanym w § 1-2a stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału.

§ 1

Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej

wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia

sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy,

jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

§ 2.

Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu,

kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu

sprawy podatkowej.

§ 3

W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której

wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy

podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia

skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się

odsetek za zwłokę.

W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny

będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji

ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji indywidualnej, zastosowanie się do tej

interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku.

§ 1.

Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona, której wygaśnięcie

stwierdzono lub która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej,

powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia

będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli

1)

zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji,

która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy

podatkowej oraz

2)

skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem

interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu

interpretacji indywidualnej.

§ 2

Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje

1)

w przypadku rocznego rozliczenia podatków - okres do końca roku podatkowego, w którym

opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną

lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia

sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego

prawomocności;

2)

w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków - okres do końca kwartału, w którym opublikowano

zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub

stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu

administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności,

oraz kwartał następny;

3)

w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków - okres do końca miesiąca, w którym

opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną

lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia

sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego

prawomocności, oraz miesiąc następny.

§ 3.

Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej

lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również

wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo - w przypadku uiszczenia

podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem - określa wysokość nadpłaty.

§ 4.

Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie doręczenia odpisu orzeczenia,

o którym mowa w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres

zwolnienia z obowiązku płacenia podatku wynikającego z uchylonej przez orzeczenie

interpretacji.

§ 1.

Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem

spółki na wniosek osób planujących utworzenie tej spółki - w zakresie dotyczącym działalności

tej spółki;

1a

zastosowania się przez podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem

grupy, na wniosek spółki planującej utworzenie tej grupy, w zakresie działalności

tej podatkowej grupy kapitałowej;

2)

zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji indywidualnej

dotyczącej działalności tego oddziału lub przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem

tego oddziału lub przedstawicielstwa na wniosek tworzącego je przedsiębiorcy.

§ 2

W przypadkach, o których mowa w § 1, zmianę, uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia

interpretacji indywidualnej albo zmianę lub uchylenie postanowienia, o którym mowa

w art. 14b § 5a, doręcza się odpowiednio spółce, podatkowej grupie kapitałowej w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, oddziałowi lub przedstawicielstwu,

wskazanym przez wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej.

§ 3

Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku

1

uchylenia interpretacji indywidualnej - na podstawie art. 14e § 1 pkt 4;

1

uchylenia interpretacji indywidualnej - na podstawie art. 14e § 1a pkt 3;

2)

zmiany lub uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a.

§ 4

W przypadku zastosowania się przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym do

1)

objaśnień podatkowych - stosuje się odpowiednio przepisy art. 14k-14m,

2

utrwalonej praktyki interpretacyjnej ministra właściwego do spraw finansów publicznych

- stosuje się odpowiednio przepisy art. 14k i art. 14m,

2

utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów Krajowej Administracji Skarbowej - stosuje

się odpowiednio przepisy art. 14k i art. 14m

- z zastrzeżeniem art. 14na.

§ 5

Przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2, rozumie się wyjaśnienia

zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego, dominujące w interpretacjach

indywidualnych wydawanych w takich samych stanach faktycznych lub w odniesieniu do

takich samych zdarzeń przyszłych oraz w takim samym stanie prawnym, w trakcie okresu

rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz w okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem

tego okresu rozliczeniowego.

§ 6

W przypadku gdy do okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz okresu 12 miesięcy

przed rozpoczęciem tego okresu rozliczeniowego zastosowanie mają wydane w odniesieniu

do takiego samego zagadnienia interpretacja ogólna lub objaśnienia podatkowe, wydane

w takim samym stanie prawnym przed rozpoczęciem lub w trakcie okresu rozliczeniowego,

o którym mowa w § 4, począwszy od dnia opublikowania takiej interpretacji ogólnej

lub zamieszczenia takich objaśnień podatkowych przez utrwaloną praktykę interpretacyjną,

o której mowa w § 4 pkt 2, należy rozumieć odpowiednio wyjaśnienie zakresu i sposobu

stosowania przepisów prawa podatkowego wynikające z interpretacji ogólnej lub wyjaśnienia

przepisów prawa podatkowego, dotyczące stosowania tych przepisów, zawarte w objaśnieniach

podatkowych.

§ 7

Przez okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 4, w przypadku podatków nierozliczanych

okresowo, rozumie się miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy w danym podatku.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe

będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących

przedmiotem decyzji wydanej

1)

z zastosowaniem art. 119a;

2)

w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

§ 1.

W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje

się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji,

została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w

pełnym zakresie.

§ 2.

Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności płatników lub

inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52

§ 1.

§ 1.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych

uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć

w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny).

§ 2.

Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania

w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4.

§ 3.

Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu

jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia.

§ 4.

Opłata za wniosek wspólny jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej zgodnie z art.

14f i liczby zainteresowanych wskazanych we wniosku.

§ 5.

W zakresie nieuregulowanym w § 1-4 przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku wspólnego zawierającego dane identyfikujące zainteresowanych oraz dane

wskazane w § 2 i w art. 14b § 3-5, a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa

w § 4, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz

zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców.

§ 1.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić zamawiający w rozumieniu

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm. w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem

publicznym. Przepisu art. 14b § 4 nie stosuje się.

§ 2.

Przepisy art. 14k-14n stosuje się odpowiednio do podmiotu realizującego zamówienie.

§ 1.

Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

§ 2

Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań

i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych

przepisów.

1.

Do wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych złożonych i nierozpatrzonych do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Skutki prawne związane z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej wydanej

na wniosek wniesiony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ocenia się na podstawie

przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

3.

Do interpretacji indywidualnych wydanych na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy o zmianie, uchyleniu oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji

indywidualnej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających

zakres ich działania.

1.

Zastawy skarbowe powstałe przed dniem 1 lipca 2017 r. stają się zastawami skarbowymi

w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Dane zawarte w rejestrach zastawów skarbowych i Centralnym Rejestrze Zastawów Skarbowych

prowadzonych przed dniem 1 lipca 2017 r. stają się danymi Rejestru Zastawów Skarbowych,

o którym mowa w art. 43 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1, art.

2, art. 4 i art. 9-12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

§ 1.

Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych

ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta

lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych

lub poszczególnych kategorii podatników, płatników lub inkasentów w sposób odmienny

niż określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca zamieszkania

lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu

opodatkowania.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej

osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta.

§ 1.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie praw i obowiązków podatnika (płatnika,

inkasenta), przejętych przez następcę prawnego, jest organ podatkowy właściwy dla

następcy prawnego.

§ 2.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach następstwa prawnego spadkobierców

oraz zapisobierców jest organ właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania

spadkodawcy.

Do wniosków o wypis z Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych oraz rejestrów zastawów

skarbowych prowadzonych przez naczelników urzędów skarbowych, złożonych i nierozpatrzonych

do dnia 1 lipca 2017 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

obowiązującym przed dniem 1 lipca 2017 r.

§ 1.

Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu

rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu

podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje

ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub okresu

rozliczeniowego.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego

lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym jest organ inny niż wymieniony

w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby

podatnika.

§ 1

Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie

powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym

miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych

jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej po zakończeniu roku podatkowego

lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym będzie organ inny niż wymieniony

w § 1, uwzględniając w szczególności przypadki zmiany miejsca zamieszkania, pobytu

lub siedziby podatnika.

§ 1.

Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostają właściwe

we wszystkich sprawach związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które jest przedmiotem

postępowania lub kontroli, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło

zdarzenie powodujące zmianę właściwości.

§ 2.

Jeżeli zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu podatkowego nastąpiło po zakończeniu

kontroli podatkowej, organem właściwym miejscowo w sprawie, której ta kontrola dotyczy,

pozostaje organ właściwy w dniu wszczęcia kontroli podatkowej.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio

1)

w razie następstwa prawnego powodującego zmianę właściwości;

2)

w sprawach, o których mowa w art. 21 § 3a, art. 24 i art. 30;

3)

w sprawach orzekania o odpowiedzialności osób trzecich.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w celu usprawnienia i przyspieszenia

kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego w pierwszej instancji, wyznaczyć,

w drodze postanowienia, odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu

celnego, dyrektora izby skarbowej albo dyrektora izby celnej jako właściwego do przeprowadzenia

tych kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie

właściwości miejscowej różnych organów, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia, z

zastrzeżeniem § 2.

§ 1

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli

podatkowej lub postępowania podatkowego w pierwszej instancji, wyznaczyć, w drodze

postanowienia, odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo dyrektora izby administracji

skarbowej jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach

dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych organów,

jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność

zabezpieczenia dowodów jego popełnienia, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2

Dyrektor izby skarbowej lub dyrektor izby celnej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia

kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, wyznaczyć, w drodze postanowienia,

odpowiednio nadzorowanego naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego

jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących

podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych nadzorowanych naczelników,

jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność

zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

§ 2

Dyrektor izby administracji skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli

podatkowej lub postępowania podatkowego, wyznaczyć, w drodze postanowienia, nadzorowanego

naczelnika urzędu skarbowego jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub

postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości

miejscowej różnych nadzorowanych naczelników, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

§ 3.

Wyznaczonym organem podatkowym może być wyłącznie organ właściwy przynajmniej dla

jednego z podatników.

§ 4.

W razie wyznaczenia organu po wszczęciu kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego

wyznaczony organ podatkowy przejmuje kontrolę lub postępowanie do dalszego prowadzenia.

Czynności podjęte w toku kontroli podatkowej oraz we wszczętym postępowaniu podatkowym

pozostają w mocy.

§ 5.

Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego określa podatnika, dla którego

został wyznaczony organ podatkowy, oraz zakres spraw tego podatnika objętych właściwością

wyznaczonego organu podatkowego.

§ 6

Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego doręcza się podatnikowi, dla

którego został wyznaczony organ podatkowy, wyznaczonemu organowi podatkowemu oraz

organom podatkowym właściwym uprzednio, a w przypadku, o którym mowa w § 1, także

dyrektorom izb skarbowych lub dyrektorom izb celnych.

§ 6

Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego doręcza się podatnikowi, dla

którego został wyznaczony organ podatkowy, wyznaczonemu organowi podatkowemu oraz

organom podatkowym właściwym uprzednio, a w przypadku, o którym mowa w § 1, także

dyrektorom izb administracji skarbowej.

§ 1

Organ podatkowy pierwszej instancji przekazuje, w drodze postanowienia, do dalszego

prowadzenia przez organ kontroli skarbowej, po wyrażeniu uprzednio zgody przez ten

organ, prowadzone postępowanie podatkowe, jeżeli informacje otrzymane przez organ

podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej, o których mowa w art. 182, nie

pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy.

§ 1

Organ podatkowy pierwszej instancji przekazuje, w drodze postanowienia, do dalszego

prowadzenia przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, po wyrażeniu uprzednio zgody

przez ten organ, prowadzone postępowanie podatkowe, jeżeli informacje otrzymane przez

organ podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej, o których mowa w art. 182,

nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy.

§ 2.

Postanowienie, o którym mowa w § 1, powinno zawierać w szczególności

1)

wskazanie postępowania podatkowego, którego przejęcie dotyczy;

2)

uzasadnienie, że informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji

finansowej nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy;

3

wskazanie organu kontroli skarbowej właściwego na dzień wszczęcia przejmowanego postępowania

podatkowego.

3

wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego na dzień wszczęcia przejmowanego

postępowania podatkowego.

§ 3.

Czynności podjęte we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy.

§ 4

Postanowienie o przekazaniu sprawy doręcza się stronie, właściwemu organowi kontroli

skarbowej oraz dyrektorowi izby skarbowej nadzorującemu naczelnika urzędu skarbowego

lub dyrektorowi izby celnej nadzorującemu naczelnika urzędu celnego.

§ 4

Postanowienie o przekazaniu sprawy doręcza się stronie, właściwemu naczelnikowi urzędu

celno-skarbowego oraz dyrektorowi izby administracji skarbowej nadzorującemu naczelnika

urzędu skarbowego.

1.

Do zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy art. 56 § 1a i 1b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Złożenie prawnie skutecznej korekty deklaracji może nastąpić bez uzasadnienia przyczyn

korekty.

3.

Do zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki odsetek za zwłokę,

pod warunkiem złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i zapłaty zaległości podatkowej w ciągu

7 dni od dnia złożenia korekty. Przepisy art. 56a § 2 i 3 ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio.

Przepisy art. 73, art. 77 i art. 78 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym,

stosuje się do rozliczeń poprzedzających pierwszy okres rozliczeniowy 2017 r.

§ 1.

Spory o właściwość rozstrzyga

1

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby skarbowej - dyrektor tej izby skarbowej;

1

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby administracji skarbowej - dyrektor tej izby administracji

skarbowej;

2

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych

różnych dyrektorów izb skarbowych - minister właściwy do spraw finansów publicznych;

2

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych

różnych dyrektorów izb administracji skarbowej - Szef Krajowej Administracji Skarbowej;

3

między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby celnej - dyrektor tej izby celnej;

3

między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości

miejscowej tego samego dyrektora izby administracji skarbowej - dyrektor tej izby

administracji skarbowej;

4

między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej

różnych dyrektorów izb celnych - minister właściwy do spraw finansów publicznych;

4

między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości

miejscowej różnych dyrektorów izb administracji skarbowej - Szef Krajowej Administracji

Skarbowej;

4a

między naczelnikami urzędów skarbowych a naczelnikami urzędów celno-skarbowych - Szef

Krajowej Administracji Skarbowej;

5

między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa

a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celnego - sąd administracyjny;

5

między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa

a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celno-skarbowego - sąd administracyjny;

6)

między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami - wspólne dla nich

samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kolegium - sąd administracyjny;

7)

między marszałkami województw - sąd administracyjny;

8

w pozostałych przypadkach - minister właściwy do spraw finansów publicznych.

8

w pozostałych przypadkach - Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 2.

Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego

stroną sporu.

§ 3

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 4, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi

odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego za pośrednictwem

odpowiednio właściwego dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

§ 3

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 4, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi

odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego za pośrednictwem

właściwego dyrektora izby administracji skarbowej.

Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło

wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu

na interes publiczny lub ważny interes strony.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, zwany w niniejszym dziale „organem

właściwym w sprawie porozumienia”, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje porównywalność

istotnych warunków ustalonych pomiędzy tym podmiotem krajowym a powiązanym z nim podmiotem

lub podmiotami z warunkami, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, oraz

potwierdza prawidłowość wyboru metody ustalania cen transakcyjnych w uznanych przez

ten organ warunkach, w tym określa

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, zwany w niniejszym dziale „organem właściwym

w sprawie porozumienia”, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje porównywalność istotnych

warunków ustalonych pomiędzy tym podmiotem krajowym a powiązanym z nim podmiotem lub

podmiotami z warunkami, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, oraz potwierdza

prawidłowość wyboru metody ustalania cen transakcyjnych w uznanych przez ten organ

warunkach, w tym określa

1)

profil funkcjonalny podmiotów powiązanych, których dotyczą uznane warunki, obejmujący

w szczególności pełnione funkcje, ponoszone ryzyka i zaangażowane aktywa;

2)

algorytm kalkulacji ceny transakcyjnej;

3)

inne reguły stosowania metody ustalania cen transakcyjnych.

§ 2.

Organ właściwy w sprawie porozumienia, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje porównywalność

istotnych warunków ustalonych w umowie o podziale kosztów zawartej z powiązanym z

nim podmiotem lub podmiotami z warunkami, jakie ustaliłyby między sobą podmioty niezależne,

w tym

1)

profil funkcjonalny podmiotów powiązanych, pomiędzy którymi została zawarta umowa

o podziale kosztów, obejmujący w szczególności pełnione funkcje, ponoszone ryzyka

i zaangażowane aktywa;

2)

algorytm podziału kosztów;

3)

inne reguły podziału kosztów.

§ 3.

W sprawach, o których mowa w § 1 i 2, wydaje się decyzje w sprawie porozumienia.

Na wniosek podmiotu krajowego, w sprawach, o których mowa w art. 20a, organ właściwy

w sprawie porozumienia może porozumiewać się z władzą podatkową właściwą dla podmiotu

zagranicznego powiązanego z podmiotem krajowym (porozumienie dwustronne) lub władzami

podatkowymi właściwymi dla podmiotów zagranicznych powiązanych z podmiotem krajowym

(porozumienie wielostronne), w przypadku gdy warunki, o których mowa w art. 20a §

1, dotyczą podmiotu lub podmiotów zagranicznych.

Decyzji w sprawie porozumienia nie wydaje się w zakresie transakcji

1)

zakończonych przed dniem złożenia wniosku, o którym mowa w art. 20a;

2

rozpoczętych przed dniem złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 20a, a które w dniu

złożenia wniosku są objęte postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, postępowaniem

kontrolnym prowadzonym przez organ kontroli skarbowej lub postępowaniem przed sądem

administracyjnym.

2

rozpoczętych przed dniem złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 20a, a które w dniu

złożenia wniosku są objęte postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, kontrolą

celno-skarbową lub postępowaniem przed sądem administracyjnym.

§ 1.

W przypadku gdy władza podatkowa właściwa dla podmiotu zagranicznego nie wyraża zgody

na zawarcie porozumienia lub istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo niewyrażenia

takiej zgody w terminie 6 miesięcy od dnia wystąpienia o nią, organ właściwy w sprawie

porozumienia zawiadamia o tym wnioskodawcę.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, wnioskodawca może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia

1)

wycofać wniosek o zawarcie porozumienia - za zwrotem połowy wniesionej opłaty;

2)

zmienić wniosek o zawarcie porozumienia dwustronnego na wniosek o zawarcie porozumienia

jednostronnego - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;

3)

zmienić wniosek o zawarcie porozumienia wielostronnego na wniosek o zawarcie porozumienia

dwustronnego, jeżeli władza podatkowa tylko jednego państwa wyraża zgodę na zawarcie

porozumienia - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;

4)

zaakceptować zawarcie porozumienia dwustronnego lub wielostronnego bez uwzględnienia

tych podmiotów zagranicznych powiązanych, których dotyczą przeszkody wymienione w

§ 1 - bez zmiany wysokości opłaty.

Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 20a, podmiot zainteresowany zawarciem

porozumienia może zwrócić się do organu właściwego w sprawie porozumienia o wyjaśnienie

wszelkich wątpliwości dotyczących zawierania porozumienia w indywidualnej sprawie,

w szczególności celowości zawierania porozumienia, zakresu niezbędnych informacji,

trybu i przypuszczalnego terminu zawarcia porozumienia oraz przewidywanych warunków

i czasu jego obowiązywania.

§ 1.

W sprawach, o których mowa w art. 20a § 1, wnioskujący obowiązany jest do wskazania

wybranej metody ustalania ceny transakcyjnej, w szczególności wskazania jednej z metod,

o których mowa w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub przepisach o

podatku dochodowym od osób fizycznych, i przedstawienia propozycji jej stosowania

oraz warunków, o których mowa w art. 20a § 1, wraz z uzasadnieniem i dokumentami mającymi

wpływ na przedstawione propozycje, w tym

1)

opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do przedmiotu wniosku,

w szczególności do wskazania

a)

algorytmu kalkulacji ceny transakcyjnej,

b)

prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transakcyjnej,

c)

analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transakcyjnej;

2)

okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transakcyjnej, w szczególności

a)

warunków ustalonych między podmiotami, w tym opisu przebiegu transakcji pomiędzy podmiotami

powiązanymi, która ma być przedmiotem decyzji, o której mowa w art. 20a § 3,

b)

analizy aktywów, funkcji i ryzyk podmiotów powiązanych wnioskujących o wydanie decyzji

w sprawie porozumienia, a także opisu przewidywanych kosztów związanych z transakcją,

o której mowa w lit. a,

c)

opisu strategii gospodarczej podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 20 § 1,

i innych okoliczności, jeżeli ta strategia lub okoliczności mają wpływ na cenę transakcyjną,

d)

danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branży, w której prowadzi działalność wnioskodawca,

w tym danych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez podmioty niepowiązane,

które wykorzystano do sporządzenia kalkulacji ceny transakcyjnej,

e)

struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów, o których mowa

w art. 20a § 1, oraz opisu stosowanych przez te podmioty zasad rachunkowości finansowej;

3)

dokumentów mających istotny wpływ na warunki, o których mowa w art. 20a § 1, w szczególności

tekstów umów, porozumień i innych dokumentów wskazujących na zamiary podmiotów powiązanych;

4)

propozycji okresu obowiązywania porozumienia wraz ze wskazaniem, czy wniosek dotyczy

porozumienia rozpoczynającego się od dnia złożenia wniosku;

5)

wykazu podmiotów powiązanych, biorących udział w ustalaniu warunków, wraz z ich pisemną

zgodą na przedłożenie organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich dokumentów

dotyczących przedmiotu decyzji w sprawie porozumienia i złożenia niezbędnych wyjaśnień;

6)

opisu założeń krytycznych, na których oparta jest zdolność metody do dokładnego odzwierciedlenia

cen transakcyjnych zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

§ 2.

Wnioskujący o zawarcie porozumienia, o którym mowa w art. 20a § 2, jest obowiązany

do przedstawienia propozycji warunków, o których mowa w art. 20a § 2, wraz z uzasadnieniem

i dokumentami mającymi wpływ na przedstawione propozycje, w tym

1)

wybranej metody podziału kosztów;

2)

opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do przedmiotu decyzji w

sprawie porozumienia, w szczególności do wskazania

a)

algorytmu podziału kosztów,

b)

prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transakcyjnej,

c)

analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transakcyjnej;

3)

okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transakcyjnej, w szczególności

a)

warunków ustalonych między podmiotami powiązanymi w związku z zawarciem umowy o podziale

kosztów, w tym zasad przystąpienia do umowy i odstąpienia od umowy o podziale kosztów,

b)

analizy aktywów, funkcji i ryzyk podmiotów powiązanych, które mają być objęte decyzją

w sprawie porozumienia,

c)

opisu przewidywanych kosztów i wartości wkładów związanych z przedmiotem wniosku,

d)

opisu strategii gospodarczej podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 20a § 2,

i innych okoliczności, jeżeli ta strategia lub te okoliczności mają wpływ na algorytm

podziału kosztów,

e)

danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branży, w której prowadzi działalność wnioskodawca,

w tym danych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez podmioty niepowiązane,

które wykorzystano do sporządzenia kalkulacji ceny transakcyjnej,

f)

struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów, z którymi została

zawarta umowa o podziale kosztów, oraz opisu stosowanych przez te podmioty zasad rachunkowości

finansowej;

4)

dokumentów mających istotny wpływ na wysokość ceny transakcyjnej, w szczególności

tekstów umów, porozumień i innych dokumentów wskazujących na zamiary podmiotów powiązanych;

5)

propozycji okresu obowiązywania decyzji wraz ze wskazaniem, czy wniosek dotyczy porozumienia

rozpoczynającego się od dnia złożenia wniosku;

6)

wykazu podmiotów powiązanych, pomiędzy którymi została zawarta umowa o podziale kosztów,

wraz z ich zgodą na przedłożenie organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich

dokumentów dotyczących porozumienia i złożenia niezbędnych wyjaśnień;

7)

opisu założeń krytycznych, na których oparta jest zdolność wskazanej we wniosku metody

podziału kosztów do dokładnego odzwierciedlenia zasady ceny rynkowej, w szczególności

warunków przystąpienia do umowy i odstąpienia od umowy o podziale kosztów.

§ 1.

W razie istnienia wątpliwości dotyczących wybranej przez wnioskującego metody ustalania

ceny transakcyjnej i zasad jej stosowania lub wątpliwości do treści dokumentów załączonych

do wniosku, organ właściwy w sprawie porozumienia zwraca się o wyjaśnienie tych wątpliwości

lub przedłożenie dokumentów uzupełniających.

§ 2.

W celu wyjaśnienia wątpliwości, o których mowa w § 1, organ właściwy w sprawie porozumienia

może organizować spotkanie uzgodnieniowe.

§ 3.

Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania uzgodnieniowego

może być ponadto utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na

informatycznych nośnikach danych.

§ 1.

Do czasu wydania decyzji w sprawie porozumienia wnioskodawca może zmienić, z zastrzeżeniem

§ 2, propozycję wyboru metody ustalania ceny transakcyjnej lub warunków, o których

mowa w art. 20a.

§ 2.

Jeżeli w toku postępowania organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdzi, że przedstawione

przez wnioskodawcę warunki różnią się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne

podmioty, lub istnieją inne przeszkody, które nie pozwalają na zaakceptowanie metody

ustalania ceny transakcyjnej lub metody podziału kosztów lub warunków, o których mowa

w art. 20a, zawiadamia o tych przeszkodach wnioskodawcę. Zawiadomienie powinno zawierać

uzasadnienie faktyczne i prawne. Wnioskodawca w terminie 30 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia może zmienić wniosek lub złożyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty.

§ 3.

W przypadku wycofania wniosku po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 2, organ

właściwy w sprawie porozumienia wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie

porozumienia, wskazując przeszkody zawarcia porozumienia przedstawione w zawiadomieniu.

Decyzję tę przekazuje się niezwłocznie naczelnikowi urzędu skarbowego i dyrektorowi

urzędu kontroli skarbowej właściwym dla wnioskodawcy.Decyzję tę przekazuje się niezwłocznie naczelnikowi urzędu skarbowego i naczelnikowi

urzędu celno-skarbowego właściwym dla wnioskodawcy.

§ 1.

(uchylony)

§ 1a

Decyzja w sprawie porozumienia nie może dotyczyć okresu sprzed dnia złożenia wniosku.

§ 2

Organ właściwy w sprawie porozumienia niezwłocznie doręcza odpis decyzji, o której

mowa w § 6 i w art. 20a § 3, również podmiotowi powiązanemu z wnioskodawcą, wskazanemu

w decyzji w sprawie porozumienia.

§ 2a

Decyzję, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, doręcza się naczelnikowi urzędu skarbowego

i dyrektorowi urzędu kontroli skarbowej właściwym dla podmiotów krajowych, o których

mowa w art. 20a.

§ 2a

Decyzję, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, doręcza się naczelnikowi urzędu skarbowego

i naczelnikowi urzędu celno-skarbowego właściwym dla podmiotów krajowych, o których

mowa w art. 20a.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Termin obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia nie może być dłuższy niż 5 lat.

§ 5

Decyzja, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, może być odnawiana na kolejne okresy,

nie dłuższe niż 5 lat, na wniosek podmiotu krajowego, o którym mowa w art. 20a, jeżeli

elementy decyzji, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, nie uległy istotnej zmianie.

Wniosek w sprawie odnowienia decyzji powinien być złożony nie później niż na 6 miesięcy

przed upływem okresu obowiązywania decyzji, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3,

i powinien zawierać opis zmian elementów tej decyzji wraz z uzasadnieniem.

§ 6

Odnowienie decyzji w sprawie porozumienia następuje w drodze decyzji.

§ 7

Początkiem terminu obowiązywania decyzji, o której mowa w § 6, jest dzień następujący

po dniu, w którym upłynął termin obowiązywania odpowiednio decyzji, o której mowa

w § 6 lub art. 20a § 3.

§ 1

Postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 20a, powinno być zakończone bez zbędnej

zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia jego wszczęcia, z zastrzeżeniem

§ 2 i 3.

§ 2.

Postępowanie w sprawie porozumienia dwustronnego powinno być zakończone bez zbędnej

zwłoki, jednak nie później niż w ciągu roku od dnia jego wszczęcia.

§ 3.

Postępowanie w sprawie porozumienia wielostronnego powinno być zakończone bez zbędnej

zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 18 miesięcy od dnia jego wszczęcia.

§ 1

W przypadku zmiany stosunków gospodarczych powodującej rażącą nieadekwatność wyboru

metody ustalania ceny transakcyjnej lub warunków, o której mowa w art. 20a, decyzja

w sprawie porozumienia oraz decyzja, o której mowa w art. 20i § 6, może być zmieniona

lub uchylona przez organ właściwy w sprawie porozumienia przed upływem ustalonego

okresu jej obowiązywania. Zmiana lub uchylenie decyzji następuje na wniosek strony

lub z urzędu.

§ 2.

Postępowanie wszczęte na wniosek strony

1)

w sprawie zmiany decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później

niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jego wszczęcia;

2)

w sprawie uchylenia decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie

później niż w ciągu miesiąca od dnia jego wszczęcia.

§ 1

W przypadku niestosowania w okresie obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia lub

decyzji, o której mowa w art. 20i § 6, metody ustalania ceny transakcyjnej lub niespełnienia

warunków, określonych w tej decyzji, organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdza

z urzędu wygaśnięcie tej decyzji.

§ 2.

Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w § 1, wywołuje skutki prawne od

dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie stwierdza.

§ 1

Wniosek, o którym mowa w art. 20a, art. 20b oraz w art. 20i § 5, podlega opłacie wpłacanej

na rachunek organu właściwego w sprawie porozumienia, w terminie 7 dni od dnia złożenia

wniosku.

§ 2.

Wysokość opłaty od wniosku w sprawie porozumienia wynosi 1 procent wartości transakcji

będącej przedmiotem porozumienia, przy czym dla porozumienia

1)

jednostronnego

a)

dotyczącego wyłącznie podmiotów krajowych - wynosi nie mniej niż 5000 zł i nie więcej

niż 50 000 zł,

b)

dotyczącego podmiotu zagranicznego - wynosi nie mniej niż 20 000 zł i nie więcej niż

100 000 zł;

2)

dwustronnego lub wielostronnego - wynosi nie mniej niż 50 000 zł i nie więcej niż

200 000 zł.

§ 3

Wysokość opłaty od wniosku o odnowienie decyzji stanowi odpowiednio połowę wysokości

opłaty należnej od wniosku, o którym mowa w art. 20a lub art. 20b.

§ 4

W przypadku wystąpienia w jednym wniosku odrębnych transakcji lub przedmiotów umowy

o podziale kosztów, opłatę pobiera się od każdej transakcji przedstawionej we wniosku

lub każdego przedmiotu umowy o podziale kosztów.

§ 1.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumienia organ właściwy w sprawie

porozumienia stwierdzi, iż wartość transakcji, która może być przedmiotem porozumienia,

została we wniosku podana w zaniżonej wysokości, organ ten ustala wysokość opłaty

uzupełniającej, obliczonej zgodnie z art. 20m § 2.

§ 2.

Na postanowienie w sprawie opłaty uzupełniającej służy zażalenie.

Opłaty, o których mowa w art. 20m i art. 20n, stanowią dochód budżetu państwa.

Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy działu

IV.

Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w stosunkach pomiędzy podmiotem

mającym siedzibę lub zakład na terytorium jednego państwa a jego zagranicznym zakładem

w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych

i podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie przypisania części dochodu do podmiotu

krajowego.

„10. Przepis art. 902

1.

Do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 70 § 3a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, jeżeli ogłoszenie upadłości nastąpiło przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2017 r.;

2)

art. 1 pkt 7-9, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem

1)

zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

2)

doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany

w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego

na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji

albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo

powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 3a

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że w złożonej deklaracji

wykazano nieprawidłową kwotę zwrotu podatku lub kwotę podatku naliczonego przeniesionego

do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów

o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych,

w deklaracji nie wykazano tych kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego

na nim obowiązku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość

zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych

okresach rozliczeniowych.

§ 4

Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik lub inny podmiot jest

obowiązany do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji,

a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części.

§ 5.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z

danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób

ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego

stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania

podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym

w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego

organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania decyzji

określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik osiągnął dochód,

przychód lub zysk w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego, organ

wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu, przychodu lub zysku.

Do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach

uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników

1)

zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres,

w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;

2)

zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki

oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne

podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego

rozliczenia tego podatku.

§ 1a.

Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od

podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru

podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach

dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy,

określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej.

§ 2.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania

podatku, jeżeli

1)

pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji,

lub

2)

podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku

do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.

§ 2a.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli

podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach

podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu

lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia

przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany

do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 2 pkt 48 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r.;

1a)

art. 2 pkt 49 lit. b, pkt 50, 51 i 102 oraz art. 8 pkt 5 w zakresie pkt 21, które

wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

2)

art. 2 pkt 56 i 58, art. 14 pkt 2, art. 15 oraz art. 18, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 19, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

W sprawach, w których spadkobiercy złożyli zgodne oświadczenie woli, na podstawie

art. 105 § 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 105 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli

1)

brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub

2)

dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania,

lub

3)

podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

§ 2

Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania,

jeżeli

1)

pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na określenie

podstawy opodatkowania;

2)

dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania,

pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

§ 3.

Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując w szczególności

następujące metody

1)

porównawczą wewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie

za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu;

2)

porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach

prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach;

3)

remanentową - polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku

i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;

4)

produkcyjną - polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;

5)

kosztową - polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów

poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów

w obrocie;

6)

udziału dochodu w obrocie - polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży

określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału

tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym obrocie.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia

jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy,

określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.

Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest

zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek,

za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości

zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis

art. 53a stosuje się odpowiednio.

Pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

a także ich urzędowo poświadczone odpisy oraz uwierzytelnione odpisy, uznaje się za

pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu art. 138e ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika,

jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji,

nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości

wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego

uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.

(uchylony)

(uchylony)

Osobę wyznaczoną do reprezentowania kontrolowanego, o której mowa w art. 281a ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, ustanowioną na podstawie dotychczasowych przepisów, po wejściu w życie niniejszej

ustawy uznaje się za pełnomocnika szczególnego w rozumieniu art. 138e ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do spraw kontroli podatkowych.

(uchylony)

Przepis art. 305ja ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się także do dochodów

1)

ze stosunku pracy,

2)

ze stosunku służbowego,

3)

ze spółdzielczego stosunku pracy,

4)

z pracy nakładczej,

5)

z tytułu zasiłków pieniężnych wypłaconych przez zakład pracy, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm., oraz przez płatników, o których mowa w art. 42e ust. 1 tej ustawy,

6)

z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,

7)

z emerytur lub rent oraz innych świadczeń krajowych, o których mowa w art. 34 ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

- osiągniętych od dnia 1 stycznia 2014 r.

Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki.

§ 1.

Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika

podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5.

(uchylony)

Do ogólnych wyjaśnień przepisów prawa podatkowego dotyczących stosowania tych przepisów,

wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zamieszczonych zgodnie z

zasadami określonymi w art. 14i § 1a ustawy zmienianej w art. 8, stosuje się przepisy

art. 14n § 4-6 ustawy zmienianej w art. 8, z tym że w przypadku, o którym mowa w art.

14n § 6 ustawy zmienianej w art. 8, ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego

uznaje się za utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w art. 14n § 4 pkt

2 tej ustawy, od dnia wskazanego przy ich zamieszczaniu.

§ 1.

Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego

wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki

na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania

wynagrodzenia.

2)

(uchylony)

§ 4.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników

lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu

gminy, powiatu lub województwa.

Mikroprzedsiębiorcy, mali i średni przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy zmienianej w

art. 12 w okresie od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 30 czerwca 2018 r. mogą przekazywać

dane w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w

art. 193a § 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na

żądanie skierowane na podstawie art. 193a, art. 274c § 1 pkt 2 i art. 287 § 1 pkt

3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 287

§ 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w związku

z art. 31 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

a także art. 13b ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Przepis art. 14n § 4 ustawy zmienianej w art. 8 ma zastosowanie do okresów rozliczeniowych

rozpoczynających się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa

w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego

małżonka.

§ 2.

Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej

nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem

1)

zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;

2)

zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;

3)

ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;

4)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta.

W zakresie dotyczącym pełnomocnictw ogólnych przepisy art. 138a § 2, art. 138f § 1,

art. 138g, art. 138h, art. 284 § 1 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.

138j § 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje

się od dnia 1 lipca 2016 r.

Do naliczania odsetek za zwłokę w postępowaniach podatkowych wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 54 ustawy

zmienianej w art. 8, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

§ 1.

Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany

lub podatek pobrany a niewpłacony.

§ 2.

Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek

pobrany a niewpłacony.

§ 3.

Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem.

§ 4.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa

w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub

inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego,

a niewpłaconego podatku.

§ 5

Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli

podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje

decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność podatnika można orzec w decyzji

określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 6.

Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu

roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 173 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 98 - w zakresie art. 138d, art. 138i § 1, art. 138j § 1 pkt 1 i art. 138k,

pkt 104, pkt 130, pkt 151 - w zakresie art. 274c § 1 pkt 2 i § 1b, pkt 161 lit. a

tiret drugie, art. 4 pkt 3 lit. a - w zakresie art. 13b ust. 1 pkt 2 oraz lit. b -

w zakresie art. 13b ust. 1a, art. 14 oraz art. 29, które wchodzą w życie z dniem 1

lipca 2016 r.;

3)

art. 1 pkt 41 i 42, art. 7, art. 8 pkt 2, art. 17 oraz art. 18, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2017 r.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami

lub inkasentami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie

i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot,

a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy

tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej

wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej - w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono

inną osobę.

§ 1.

Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem

podatków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta.

§ 1a.

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o miejscu przechowywania

dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku.

§ 2.

Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani są przekazać

podatnikom dokumenty związane z poborem lub inkasem podatku; dokumenty podlegają zniszczeniu,

jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest niemożliwe.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku

podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku

wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności

gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym

lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić

egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania

podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji

Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji

1)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 §

1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień

wydania decyzji o zabezpieczeniu.

§ 4.

W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych

co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu

1)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed

wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych

od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie

następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

§ 5.

(uchylony)

§ 1.

Decyzja o zabezpieczeniu wygasa

1)

po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego

na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku

1)

płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji

o odpowiedzialności podatkowej;

2

osób, o których mowa w art. 115, art. 116 i art. 116a, po doręczeniu im decyzji orzekającej

o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe, jeżeli zachodzi uzasadniona

obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez spółkę lub inną osobę prawną wykonane, w

szczególności gdy spółka lub inna osoba prawna trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań

o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku,

które mogą utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu

wygasa w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec osoby trzeciej;

3

podatnika, o którym mowa w art. 117b, po doręczeniu mu decyzji orzekającej o odpowiedzialności

podatkowej za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego na jego rzecz dostawy towarów,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez dostawcę wykonane,

w szczególności gdy dostawca trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze

publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą

utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu wygasa w

momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec podatnika, o którym mowa w art.

117b.

§ 1.

Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio

do decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a.

§ 2

Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b

stosuje się odpowiednio do zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a.

§ 1.

Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu,

o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w formie określonej w § 2.

§ 2.

Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy,

na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji

wraz z odsetkami za zwłokę, w formie

1)

gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;

2)

poręczenia banku;

3)

weksla z poręczeniem wekslowym banku;

4)

czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;

5)

zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa

lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej;

6)

uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego;

7)

pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank

lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami

pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.

§ 3.

W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabezpieczenie

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym

tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia.

§ 4.

Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po ustanowieniu

zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres

zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

uchyla się lub zmienia, w zakresie przyjętego zabezpieczenia.

Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu gwarantów, o którym mowa

w art. 52 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1880 i 1948).

§ 1.

Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art.

33d § 2.

§ 2.

W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, strona może wystąpić

o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia.

W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia

terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie,

na które przysługuje zażalenie.

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich

nieruchomościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich dochód oraz

odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”.

§ 2.

W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego

pobieranych przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa

właściwy naczelnik urzędu skarbowego.

§ 3.

Przedmiotem hipoteki przymusowej może być

1)

część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika;

2)

nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka;

3)

nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej

lub część ułamkowa nieruchomości stanowiąca udział wspólników spółki cywilnej - z

tytułu zaległości podatkowych spółki.

§ 4.

Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także

1

użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi

własność użytkownika wieczystego lub udział w tym prawie;

2

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub udział w tym prawie;

3)

wierzytelność zabezpieczona hipoteką;

4)

statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego.

§ 5.

Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki

na nieruchomości.

§ 6.

Przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatnika, inkasenta,

następcy prawnego lub osób trzecich.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 oraz art. 15 pkt 4 lit. a tiret trzecie i czwarte, które wchodzą w życie z

dniem 1 kwietnia 2017 r.;

2)

art. 13 pkt 2 i pkt 3 lit. b oraz art. 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2019 r.;

3)

art. 19 i art. 20, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.

§ 1.

Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem

art. 38 § 2.

§ 2.

Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest

1)

doręczona decyzja

a)

ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

określająca wysokość zobowiązania podatkowego,

c)

określająca wysokość odsetek za zwłokę,

d)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

e)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,

f)

o odpowiedzialności spadkobiercy,

g)

określająca wysokość zwrotu podatku;

2)

tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione, na podstawie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez wydawania decyzji, o której

mowa w pkt 1.

§ 3.

Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy, a

w przypadku hipoteki morskiej przymusowej właściwa izba morska na wniosek organu podatkowego.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości

podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających

za zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie

zobowiązań podatkowych dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów.

Zaspokojenie z przedmiotu hipoteki przymusowej następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, chyba że z przedmiotu hipoteki jest prowadzona egzekucja

przez sądowy organ egzekucyjny.

§ 1.

W toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, jeżeli zachodzi uzasadniona

obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wzywa stronę postępowania

lub kontrolowanego do złożenia oświadczenia o

W toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatkowy

wzywa stronę postępowania lub kontrolowanego do złożenia oświadczenia o

1)

nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej;

2)

rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego.

§ 2.

Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia.

§ 3.

Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie podlega niepodanie szacunkowej wartości

rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości nieodpowiadającej rzeczywistej wartości

ujawnionych rzeczy lub praw.

§ 4.

Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie odmowy złożenia tego

oświadczenia oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości składanych

oświadczeń określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia, o którym

mowa w § 1, uwzględniając

1)

dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie;

2)

rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa majątkowego,

które może być przedmiotem hipoteki przymusowej, miejsce położenia rzeczy, w stosunku

do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi wieczystej lub zbioru dokumentów

i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów,

stan prawny nieruchomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość

nieruchomości lub praw;

3)

rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego, dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich stan prawny wraz

z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość rzeczy ruchomych lub praw.

(uchylony)

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych

powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości

podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości przysługuje

zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność

łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych,

jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co

najmniej 12 400 zł

§ 2.

Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające

egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub

inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów skarbowych.

§ 2.

Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym

później.

§ 3.

Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu

i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi, z zastrzeżeniem § 4.

§ 4.

W przypadku gdy rzecz ruchoma lub prawo majątkowe zostały obciążone zastawem ujawnionym

w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany wcześniej

ma pierwszeństwo przed zastawem wpisanym później.

§ 5.

Zastaw skarbowy wygasa

1)

z mocy prawa z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo

2)

z dniem wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych, albo

3)

z dniem egzekucyjnej sprzedaży przedmiotu zastawu.

§ 6.

O dokonaniu wpisu oraz wykreśleniu zastawu skarbowego naczelnik urzędu skarbowego

zawiadamia podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią

odpowiadającą za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 42a § 2.

§ 7.

Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Organ podatkowy dokonuje spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych,

które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.

§ 1.

Wykreślenie wpisu z rejestru zastawów skarbowych następuje, jeżeli rzecz lub prawo

obciążone zastawem skarbowym w dniu jego ustanowienia nie stanowiły własności podatnika,

płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zaległości

podatkowe. Wniosek o wykreślenie wpisu składa się w terminie 7 dni od dnia, w którym

osoba powołująca się na swoje prawo własności powzięła wiadomość o ustanowieniu zastawu.

§ 2.

W sprawie wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych w przypadku określonym

w § 1 wydaje się decyzję.

§ 1.

Rejestry zastawów skarbowych prowadzone są przez naczelników urzędów skarbowych.

§ 2

Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych prowadzi minister właściwy do spraw finansów

publicznych.

§ 2

Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych prowadzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 1.

Tworzy się Rejestr Zastawów Skarbowych, zwany dalej „rejestrem zastawów”.

§ 2.

Wpis do rejestru zastawów obejmuje

1)

datę ustanowienia zastawu skarbowego;

2)

podstawę prawną wniosku o wpis zastawu skarbowego;

3)

oznaczenie organu występującego z wnioskiem o wpis zastawu skarbowego;

4)

dane dotyczące podmiotu, o którym mowa w art. 41 § 1 i 3: imię i nazwisko lub nazwę

(firmę), miejsce zamieszkania lub adres siedziby oraz identyfikator podatkowy, a w

przypadku nierezydenta - numer paszportu lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie

posiada identyfikatora podatkowego, oraz znany adres do doręczeń w Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

dane identyfikujące przedmiot zastawu skarbowego;

6)

wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonej zastawem

skarbowym;

7)

datę wygaśnięcia i wykreślenia zastawu skarbowego.

§ 3.

Rejestr zastawów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej.

§ 4.

(uchylony)

§ 1.

Wpis zastawu skarbowego do rejestru dokonywany jest na podstawie doręczonej decyzji

1)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określającej wysokość odsetek za zwłokę;

4)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta;

5)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;

6)

o odpowiedzialności spadkobiercy;

7)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

Dla zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

podstawę wpisu zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli wykazane w niej

zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego nie może być

dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności zobowiązania

podatkowego.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub

inkasentów.

§ 1.

Podstawą wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów jest doręczona decyzja

1)

ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określająca wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określająca wysokość odsetek za zwłokę;

4)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta;

5)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;

6)

o odpowiedzialności spadkobiercy;

7)

określająca wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

W przypadku zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 §

1 pkt 1 podstawę wniosku o wpis zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli

wykazane w niej zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego

nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności

zobowiązania podatkowego.

Spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego, dokonuje organ podatkowy.

§ 1.

Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów.

§ 2.

O kolejności wpisu rozstrzyga czas wpływu wniosku do organu prowadzącego rejestr zastawów.

Za czas wpływu wniosku uważa się godzinę, z dokładnością co do minuty, w której w

danym dniu wniosek wpłynął do organu. Wnioski, które wpłynęły w tym samym czasie,

uznaje się za złożone równocześnie.

§ 3.

O dokonaniu wpisu zastawu skarbowego organ prowadzący rejestr zastawów zawiadamia

podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią odpowiadającą

za zobowiązanie podatkowe lub zaległość podatkową oraz organ, na wniosek którego dokonano

wpisu.

§ 4.

Wpisem w rejestrze zastawów jest również wykreślenie.

(uchylony)

§ 1.

Organ prowadzący rejestr, na wniosek zainteresowanego, wydaje wypis z rejestru zastawów

skarbowych zawierający informacje o obciążeniu rzeczy lub prawa zastawem skarbowym

oraz o wysokości zabezpieczonego zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości

podatkowej.

§ 2.

Za wydanie wypisu, o którym mowa w § 1, pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu

państwa.

§ 2a.

Wydanie wypisu, o którym mowa w § 1, nie narusza przepisów o tajemnicy skarbowej.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór rejestrów, o których mowa w art. 43, sposób prowadzenia tych rejestrów, uwzględniając

termin wpisu zastawu skarbowego do rejestru oraz termin przekazywania informacji z

rejestrów do Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych;

2)

wysokość opłaty, o której mowa w § 2, uwzględniając koszty związane z wydaniem wypisu.

§ 1.

Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu

i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi.

§ 2.

Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym

później.

§ 3.

W przypadku gdy rzecz ruchoma lub zbywalne prawo majątkowe zostały obciążone zastawem

ujawnionym w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany

wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem wpisanym później.

§ 4.

Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, chyba że z ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego

jest prowadzona egzekucja przez sądowy organ egzekucyjny.

§ 1.

Organ prowadzący rejestr zastawów dokonuje wpisu zastawu skarbowego na wniosek organu

uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

§ 2.

Wnioski i inne dokumenty przesyła się do organu prowadzącego rejestr zastawów za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

§ 1.

Wnioski o wpis składa się na urzędowym formularzu.

§ 2.

Rozpoznając wniosek o wpis, organ prowadzący rejestr zastawów bada

1)

treść i formę wniosku;

2)

zgodność danych wskazanych we wniosku z dostępnymi mu danymi zgromadzonymi w systemach

teleinformatycznych, przy pomocy których są prowadzone rejestry publiczne osób, ruchomości

lub zbywalnych praw majątkowych.

§ 3.

Brak wymaganej treści lub niezachowanie wymaganej formy wniosku, lub niezgodność danych,

o których mowa w § 2, stanowi przeszkodę do dokonania wpisu. Organ prowadzący rejestr

zastawów informuje organ, który wystąpił o dokonanie wpisu, o przyczynie niedokonania

wpisu.

§ 1.

Wypis z rejestru zastawów wydaje naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek

zainteresowanego. Wypis zawiera informacje w zakresie obciążenia ruchomości lub zbywalnego

prawa majątkowego zastawem skarbowym, inne niż dane, o których mowa w art. 43 § 2

pkt 4, a także informacje dotyczące wysokości zabezpieczonego zastawem skarbowym zobowiązania

podatkowego lub zaległości podatkowej, oznaczenie organu, na wniosek którego wpisano

zastaw skarbowy do rejestru zastawów, numer jego wniosku o wpis oraz datę powstania

zastawu skarbowego.

§ 2.

Naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek zainteresowanego, wydaje,

na wniosek tego zainteresowanego, zaświadczenie o

1)

braku wpisu zainteresowanego do rejestru zastawów;

2)

wpisie zainteresowanego do rejestru zastawów jako właściciela obciążonych zastawem

skarbowym ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego wraz z danymi dotyczącymi

a)

przedmiotu zastawu skarbowego,

b)

wysokości zabezpieczonych zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości

podatkowej,

c)

organu, na wniosek którego wpisano zastaw skarbowy do rejestru zastawów, i numeru

jego wniosku o wpis,

d)

daty powstania zastawu skarbowego.

§ 3.

Naczelnicy urzędów skarbowych przetwarzają dane z rejestru zastawów w zakresie niezbędnym

do wydawania wypisów z rejestru i zaświadczeń.

§ 4.

Wypisy z rejestru zastawów i zaświadczenia mają moc dokumentów urzędowych.

§ 5.

Za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia pobiera się opłatę stanowiącą

dochód budżetu państwa w wysokości nie większej niż 50 zł. W przypadku nieuiszczenia

opłaty wniosek o wydanie wypisu lub zaświadczenia pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 6.

Wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia nie narusza przepisów o tajemnicy

skarbowej.

§ 7.

Wypisy i zaświadczenia mogą być sporządzane w postaci elektronicznej, zgodnie z art.

152a.

§ 1.

Rejestr zastawów jest dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego organ prowadzący ten rejestr.

§ 2.

Bezpłatne wyszukiwanie w rejestrze zastawów informacji, o których mowa w art. 46c

§ 1, odbywa się za pośrednictwem aplikacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący ten rejestr. Przepis

art. 46c § 6 stosuje się odpowiednio.

Dostęp do rejestru zastawów zapewnia się organom uprawnionym do występowania o wpis

zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym w zakresie niezbędnym

do wykonywania ich ustawowych zadań.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

strukturę rejestru zastawów,

2)

sposób przesyłania wniosków o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów i innych

dokumentów,

3)

wzór wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów,

4)

wzór wniosku o wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,

5)

wysokość opłaty za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,

6)

tryb zapewnienia dostępu do rejestru zastawów organom uprawnionym do występowania

o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym, innym niż naczelnicy

urzędów skarbowych

- przy uwzględnieniu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa przesyłania dokumentów, ujednolicenia

treści składanych wniosków, sprawności postępowania w sprawie dokonywania wpisu, ułatwienia

pozyskiwania informacji zawartych w rejestrze, sprawności wydawania wypisów z rejestru

zastawów i zaświadczeń oraz kosztów związanych z wydaniem wypisu z tego rejestru i

zaświadczenia.

Zastaw skarbowy wygasa

1)

z mocy prawa, z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo

2)

z dniem

a)

sprzedaży przedmiotu zastawu skarbowego w postępowaniu egzekucyjnym lub upadłościowym

albo

b)

wykreślenia wpisu z rejestru zastawów.

§ 1.

Organ, na wniosek którego ustanowiono zastaw skarbowy, może wydać decyzję w sprawie

wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru zastawów, na wniosek

1)

osoby powołującej się na swoje prawo własności ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe,

jeżeli ruchomość lub zbywalne prawo majątkowe obciążone zastawem skarbowym w dniu

jego powstania nie stanowiły własności podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego

lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe;

2)

podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej

za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe, której w dniu powstania zastawu

skarbowego nie przysługiwało prawo własności obciążonej zastawem skarbowym ruchomości

lub zbywalne prawo majątkowe.

§ 2.

Ostateczną decyzję o wykreśleniu zastawu skarbowego doręcza się również organowi prowadzącemu

rejestr zastawów, który z urzędu wykreśla zastaw skarbowy z tego rejestru.

Na wniosek organu uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 46a § 1, wykreśla się zastaw skarbowy

z rejestru zastawów w przypadku stwierdzenia przez ten organ

1)

wygaśnięcia zastawu skarbowego zgodnie z art. 46g pkt 1 i 2 lit. a;

2)

utraty zasadności istnienia zastawu skarbowego, w szczególności znacznego obniżenia

wartości przedmiotu tego zastawu;

3)

ustanowienia innego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej

zabezpieczonych uprzednio tym zastawem skarbowym.

§ 1.

Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku,

zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego

nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej

zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1.

§ 3.

Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności

uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata

powinna nastąpić.

§ 4.

Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami

prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku.

§ 4a.

Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym,

zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że

organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

terminy płatności poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub rat podatku, wskazując

dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin płatności.

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem

podatnika lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach

prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów określonych w art. 68-71, art. 77 § 1-3, art.

79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118.

§ 2.

Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników lub inkasentów.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając

właściwość organów w zakresie czynności, dla których przewidziane są terminy, oraz

termin udzielanego odroczenia.

§ 1.

W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności

jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie

został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę.

§ 2.

Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek

z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami

za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem

lub ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać

terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych

w art. 68-71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1

i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności,

których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu.

§ 1.

Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.

§ 2.

Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę

na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na

podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta.

§ 1.

Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega uprzednio zwrócona przez organ podatkowy

lub zaliczona na poczet zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę albo bieżących

zobowiązań podatkowych, wraz z oprocentowaniem

1)

nadpłata lub zwrot podatku wykazane w deklaracji nienależnie lub w wysokości większej

od należnej;

2)

nadpłata lub zwrot podatku

a)

określone lub stwierdzone w decyzji, która następnie została uchylona, zmieniona lub

stwierdzono jej nieważność albo stwierdzono jej wygaśnięcie,

b)

stwierdzone na wniosek w trybie art. 75 § 4, w zakresie wynikającym z tego wniosku,

nienależnie lub w wysokości większej od należnej,

c)

wykazane dodatkowo, w korekcie deklaracji dokonanej w trybie art. 274, nienależnie

lub w wysokości większej od należnej.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, kwoty podlegające zwrotowi traktuje się jako

zaległości podatkowe.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, w razie niedokonania zwrotu w terminie 30

dni, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa obowiązek zwrotu w terminie

30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Po upływie tego terminu kwotę podlegającą zwrotowi

traktuje się jako zaległość podatkową.

Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega wynagrodzenie płatników lub inkasentów

pobrane nienależnie lub w wysokości większej od należnej, które traktuje się jako

zaległość podatkową. Organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości

podatkowej.

§ 1

Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane

są odsetki za zwłokę.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek

w części przekraczającej wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy.

§ 3.

Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia

odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art.

66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1.

§ 4.

Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności

podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku

na rachunek organu podatkowego.

§ 5

W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1, odsetki za zwłokę naliczane są

odpowiednio od dnia zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia

na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań

podatkowych.

§ 6

W przypadkach, o których mowa w art. 52a, odsetki za zwłokę naliczane są od dnia pobrania

wynagrodzenia.

§ 1.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu

rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku

nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki

nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa

wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy

lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki

na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek

na podatek.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na specjalny podatek węglowodorowy

oraz zaliczek na podatek od towarów i usług.

§ 1.

Odsetek za zwłokę nie nalicza się

1)

za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem

środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy

lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych;

2)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia

otrzymania odwołania przez organ odwoławczy;

3)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia

doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została

wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3;

4)

w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu

postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania;

5)

jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej

przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej;

6)

(uchylony)

7)

za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu

pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od

dnia wszczęcia postępowania;

7a)

za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości

związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami,

jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez organ podatkowy;

8)

w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.

§ 2.

Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła

się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych

od organu.

§ 3

Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania

sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. W tym przypadku

terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach okresy trwania postępowania.

§ 4.

Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobowiązań

podatkowych zajętych uprzednio rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5.

(uchylony)

§ 1.

Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego.

§ 2.

Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za

zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej

oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości

podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

§ 1.

Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu

lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym

że stawka ta nie może być niższa niż 8%.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b.

(uchylony)

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki odsetek za zwłokę stosuje

się w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków

1)

złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy

od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji;

2)

zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku,

a także w razie potrącenia lub przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych

w trybie określonym w art. 66, na wniosek złożony w terminie 7 dni od dnia złożenia

korekty deklaracji.

§ 3.

Obniżonej stawki odsetek za zwłokę nie stosuje się w przypadku korekty deklaracji

1)

złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w

przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej;

1a

złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej;

2)

dokonanej w wyniku czynności sprawdzających.

Podwyższoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę stosuje

się do zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym w przypadku

1

zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku ujawnionych

przez organ podatkowy w toku kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego,

1

zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku ujawnionych

przez organ podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania

podatkowego,

2)

korekty deklaracji

a)

złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w

przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej,

b)

dokonanej w wyniku czynności sprawdzających,

c

złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej

- jeżeli kwota zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu

podatku przekracza 25% kwoty należnej i jest wyższa niż pięciokrotna wysokość minimalnego

wynagrodzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2008 oraz z 2016 r. poz. 1265), obowiązującego w dniu następującym po dniu upływu terminu płatności zobowiązania

lub terminu zwrotu;

3

ujawnienia przez organ podatkowy w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej

lub postępowania podatkowego niezłożenia deklaracji, mimo ciążącego obowiązku oraz

braku zapłaty podatku.

3

ujawnienia przez organ podatkowy w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej,

kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego niezłożenia deklaracji, mimo

ciążącego obowiązku oraz braku zapłaty podatku.

Przepisu art. 56b nie stosuje się do zaległości w podatku od towarów i usług, w przypadku

gdy ustala się dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112b lub art. 112c ustawy o podatku od towarów i usług.

Stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56-56b, ulegają obniżeniu lub podwyższeniu

w stopniu odpowiadającym obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania

kredytu lombardowego, począwszy od dnia, w którym stopa ta uległa zmianie.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki odsetek za zwłokę,

o których mowa w art. 56-56b.

„1. Tworzy się Biuro Krajowej Informacji Podatkowej.

2.

W terminie 7 dni od dnia, o którym mowa w art. 77 pkt 3, minister właściwy do spraw

finansów publicznych, w drodze zarządzenia, powoła Pełnomocnika do spraw organizacji

Biura Krajowej Informacji Podatkowej, zwanego dalej „Pełnomocnikiem”, i określi zakres

jego zadań.

§ 1.

W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących

dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku

lub zaległości podatkowej.

§ 2

Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę.

§ 3.

Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej

obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1.

§ 4.

Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49

§ 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa

w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy.

§ 6.

Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji,

o której mowa w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie

odrębnych ustaw.

§ 7.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną

- w wysokości nie większej niż określona w § 2 - z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia

terminu płatności podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód odpowiednio

- gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3-5 stosuje się odpowiednio.

§ 8.

Przepisy § 1-4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich.

Do czasu powołania dyrektora Biura Krajowej Informacji Podatkowej, nie dłużej niż

przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zadania dyrektora Biura Krajowej

Informacji Podatkowej wykonuje Pełnomocnik.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 53, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej.

„1. Pracownicy izb skarbowych zatrudnieni przed dniem wejścia w życie ustawy w Izbie

Skarbowej w Bydgoszczy, Katowicach, Łodzi, Poznaniu i Warszawie, realizujący zadania

w biurach Krajowej Informacji Podatkowej, stają się pracownikami Biura Krajowej Informacji

Podatkowej.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek

1)

zapłaty;

2)

pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

3)

potrącenia;

4)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

5)

zaniechania poboru;

6)

przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

7)

przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

8)

umorzenia zaległości;

9)

przedawnienia;

10)

zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;

11

nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego

stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem

na dzień otwarcia spadku.

§ 2.

Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek

1)

wpłaty;

2)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

3)

umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3;

4)

przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

5)

przedawnienia;

6)

zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;

7

nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego

stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem

na dzień otwarcia spadku.

§ 1.

Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się

1

przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub

w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy lub na rachunek tego organu w banku,

w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w

instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo dzień pobrania

podatku przez płatnika lub inkasenta;

2

w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku

podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego

podatnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie

polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu

płatniczego, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym”.

§ 1a

W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji

kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1572 i 1997) lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, niemających siedziby lub oddziału

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty podatku uważa się dzień

złożenia zlecenia płatniczego przez podatnika, jeżeli wpłacana kwota zostanie uznana

na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty

na rachunku bankowym organu podatkowego.

§ 2.

Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta.

§ 2a

W przypadku zapłaty podatku za pomocą innego instrumentu płatniczego podatnik ponosi

koszty opłat i prowizji związanych z taką zapłatą.

§ 2b

W miejscu zapłaty innym instrumentem płatniczym organ podatkowy jest obowiązany zamieścić

informację o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z tytułu płatności za pomocą

tego instrumentu. Przed dokonaniem płatności podatku za pomocą innego instrumentu

płatniczego podatnik jest informowany o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z

tytułu płatności za pomocą tego instrumentu.

§ 2c

Zapłata podatków stanowiących dochód budżetu państwa za pomocą innego instrumentu

płatniczego jest możliwa, jeżeli organ podatkowy dysponuje odpowiednim urządzeniem

do autoryzacji transakcji płatniczych.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może

określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia

przelewu na rachunek organu podatkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego

oraz tytuł wpłaty.

§ 4.

Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie

dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub

innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z

bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

§ 5.

Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego,

w tym identyfikator podatkowy, oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie

lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej

lub polecenia przelewu.

§ 6.

Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez międzybankowy

system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez

system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.

§ 1.

Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych

do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje

w formie polecenia przelewu.

§ 1a.

Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może nastąpić w gotówce.

§ 1b.

Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255) może nastąpić również w gotówce.

§ 2.

Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot podatków pobranych

przez płatników, jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;

2)

gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami

wartościowymi lub znakami akcyzy;

3)

do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, dopuścić

zapłatę niektórych podatków papierami wartościowymi, określając szczegółowe zasady

stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i sposób dokonania zapłaty, rodzaj papieru

wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku.

§ 1.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą, w drodze uchwały, dopuścić

zapłatę podatków, stanowiących dochody odpowiednio budżetu gminy, powiatu lub województwa,

za pomocą innego instrumentu płatniczego, w tym instrumentu płatniczego, na którym

przechowywany jest pieniądz elektroniczny.

§ 2.

W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień

obciążenia rachunku płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta lub jego rachunku

w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, innego niż płatniczy,

albo dzień pobrania wartości pieniężnej z pieniądza elektronicznego.

§ 1

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem

§ 2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie

płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

§ 1a

Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się

w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów.

§ 2.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę

zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie

płatności.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie

rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku.

§ 4

W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz

kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem

§ 4a.

§ 4a

Postanowienie, o którym mowa w § 4, wydaje się wyłącznie na wniosek, w przypadku gdy

1)

wpłata w całości pokrywa kwotę główną zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub

2)

zaliczenie wpłaty następuje w całości zgodnie z żądaniem podatnika, lub

3)

kwota wpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę

lub kosztów upomnienia nie przekracza pięciokrotności kosztów upomnienia, lub

4)

od wpłat dokonanych po terminie płatności nie naliczono odsetek za zwłokę zgodnie

z art. 54 § 1 pkt 5.

§ 5

Przepisy § 1-4a stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płatników, inkasentów,

następców prawnych oraz osoby trzecie.

Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet

zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie

art. 33d § 2 pkt 6 i 7.

§ 1.

Zapłata podatku może nastąpić także przez

1)

małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę;

2)

aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli

podatek zabezpieczony jest hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym;

3)

inny podmiot, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi

wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata

pochodzi ze środków podatnika.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez

podatnika stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie

nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych

złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a

końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem

§ 1a i 2.

§ 1a.

Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę.

§ 2.

Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których

mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych.

§ 3

Przepisu § 1 nie stosuje się do zaliczenia wpłaty, zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia

zwrotu podatku.

§ 1.

Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach

stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z

wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z

tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 lub art. 417;

3)

nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie

lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4)

odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego

na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;

5)

odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych

wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;

6)

odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności

podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez

niego na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, pod

warunkiem że potrącenie jest dokonywane przez tego podatnika i z tej wierzytelności.

§ 2a.

Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 §

2 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu.

§ 4.

Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również

zaliczane na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 5.

Potrącenie następuje z dniem

1)

złożenia wniosku, który został uwzględniony;

2)

wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu.

§ 6.

Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji.

§ 6a.

Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 7.

Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika,

jest obowiązana wpłacić równowartość wygasłego podatku do organu podatkowego w terminie

7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpłaconej w terminie równowartości wygasłego

podatku nalicza się odsetki za zwłokę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku

do gminy, powiatu lub województwa z tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 lub art. 417;

3)

nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej

wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce

nieruchomościami;

4)

odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta),

starostę lub marszałka województwa.

§ 2.

Przepisy art. 64 § 2-7 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności

rzeczy lub praw majątkowych na rzecz

1)

Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody

budżetu państwa;

2)

gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków

stanowiących dochody ich budżetów.

§ 2.

Przeniesienie następuje na wniosek podatnika

1

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego

naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego, między starostą wykonującym

zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem;

1

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego

naczelnika urzędu skarbowego, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji

rządowej a podatnikiem;

2)

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem,

burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem.

§ 3.

Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.

§ 3a

Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego lub właściwego naczelnika

urzędu celnego o zawarciu umowy, o której mowa w § 2, przesyłając jednocześnie jej

kopię.

§ 3a

Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zawarciu umowy, o której

mowa w § 2, przesyłając jednocześnie jej kopię.

§ 3b.

Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze

postanowienia.

§ 4.

W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa

się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5.

W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji

wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych

ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może

1)

odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2

odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę

lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3)

umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę

prolongacyjną.

§ 2.

Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości

lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

§ 1.

Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać

ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a

1)

które nie stanowią pomocy publicznej;

2)

które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio

obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3)

które stanowią pomoc publiczną

a)

udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne

zdarzenia,

b)

udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze

ponadsektorowym,

c)

udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia

gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

d)

udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i

oświaty,

e)

będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym

powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

f)

na szkolenia,

g)

na zatrudnienie,

h)

na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i)

na restrukturyzację,

j)

na ochronę środowiska,

k)

na prace badawczo-rozwojowe,

l)

regionalną,

m)

udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów.

§ 2.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym

w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów

pomocowych określonych w odrębnych przepisach.

§ 3

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych

w § 1 pkt 3 lit. b-l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami

rządowymi lub samorządowymi albo udzielane w ramach programów pomocowych określonych

w odrębnych przepisach.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt

3 lit. a-l, przeznaczenia pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych,

o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg dla określonych

przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane

są jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy

państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego.

§ 1.

Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności

przypadających od płatników lub inkasentów.

§ 2.

Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających

od spadkobierców podatnika lub płatnika oraz osób trzecich.

§ 1.

Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których

mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli

1)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;

2)

kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

3

kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym lub umorzonym postępowaniu

likwidacyjnym lub upadłościowym albo sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości;

4)

podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające

egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego

użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł, i jednocześnie

brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego

oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową

pozostawia się w aktach sprawy.

§ 3.

Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika

lub inkasenta.

§ 4

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ podatkowy może umorzyć zaległość podatkową,

jeżeli umorzenie nie będzie stanowiło pomocy publicznej lub będzie stanowiło pomoc

de minimis w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego

dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową poszczególnych organów podatkowych w sprawach stosowania ulg w

spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi

oraz terminy wpłat podatku lub zaległości podatkowej.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja

ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 2.

Jeżeli podatnik

1)

nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2)

w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości

zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja

ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od

końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 3.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 4.

(utracił moc)

§ 4a.

Zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia

w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym zakresie.

§ 5.

Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od

rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu

terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna

lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.

§ 1.

W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z uzyskanej

ulgi podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe powstaje

w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi.

§ 2.

Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego,

w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli

podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa do ulgi co najmniej na 2 miesiące

przed upływem tego terminu - termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi

5 lat.

§ 3.

Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego

obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego oraz istniejącego w tym dniu

stanu faktycznego.

§ 4.

Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok

kalendarzowy lub na inny okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana jest na podstawie

stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa do ulgi.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku.

§ 2.

Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu

1)

od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu

płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub

ostatniej raty zaległości podatkowej;

2)

od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku,

wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego

terminu.

§ 3

Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu

przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się

postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 3a

Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3, nastąpiło przed rozpoczęciem biegu

terminu przedawnienia, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia następującego

po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania

upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego,

o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie

on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty

ulega zawieszeniu, z dniem

1)

wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa

lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;

2)

wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;

3)

wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa;

4)

doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,

lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji;

5)

doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych

w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm..

§ 7.

Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia

następującego po dniu

1)

prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe;

2)

doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem

jego prawomocności;

3)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub

nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4)

wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;

5)

zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

§ 8.

Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem

skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane

tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega

zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika

z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ

podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji

od organów innego państwa.

§ 1a

Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz art. 70 § 1, ulega

zawieszeniu w przypadku wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie

ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita

Polska, jeżeli ta umowa nie przewiduje możliwości wprowadzenia w życie zawartego porozumienia

bez względu na terminy przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje

od dnia wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania, jednak trwa nie dłużej niż

przez okres 3 lat.

§ 2.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia

przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez

organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat.

§ 3

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1 i 1a, może następować wielokrotnie;

w takich przypadkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekroczyć

3 lat.

(uchylony)

Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem

wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,

zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia

zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej

z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub

dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Jeżeli ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest

Rzeczpospolita Polska, przewiduje możliwość wprowadzenia w życie porozumienia zawartego

w toku procedury wzajemnego porozumiewania bez względu na terminy przedawnienia, to

porozumienie uwzględnia się pomimo upływu terminów przedawnienia.

„1. W sprawach dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa

podatkowego wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy organem właściwym staje

się dyrektor Biura Krajowej Informacji Podatkowej, przy czym wszystkie już podjęte

w tych sprawach czynności pozostają w mocy.

Przepisy art. 70, art. 70a i art. 70c stosuje się odpowiednio do

1)

należności płatników lub inkasentów;

2)

zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a, z tym że bieg terminu przedawnienia

liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym organ podatkowy dokonał zwrotu lub

zaliczenia nienależnej kwoty lub płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie.

Przepis art. 181a ustawy zmienianej w art. 45 stosuje się także do podań lub deklaracji

złożonych w formie pisemnej przed dniem wejścia w życie ustawy.

§ 1.

Za nadpłatę uważa się kwotę

1)

nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2)

podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3)

zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której

mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4)

zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o

ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego

spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

§ 1a.

Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji.

§ 1b

Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych, wykazaną w zeznaniu lub wynikającą z decyzji.

§ 2

Na równi z nadpłatą traktuje się

1)

część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta

dotyczyła zaległości podatkowej;

2)

nienależnie zapłacone

a)

zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a,

b)

odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek,

c)

opłatę prolongacyjną.

§ 1.

Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem

1)

zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

2)

pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

3)

zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności

podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej

od należnej;

4)

wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego

podatku;

5)

zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności

podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy,

jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

6)

(uchylony)

§ 2.

Nadpłata powstaje z dniem złożenia

1)

zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego;

1a)

złożenia deklaracji rocznej - dla podatników specjalnego podatku węglowodorowego;

2)

deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego;

3)

deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa

i przedsiębiorstw państwowych.

4)

(uchylony)

Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe

powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

1)

złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której

wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku

o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;

2)

został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o

jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 §

2 pkt 1;

3)

nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we

wniosku o jej zwrot.

W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ

podatkowy.

§ 1.

Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość

pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

§ 2

Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom

i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania

spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia

wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

§ 2a

Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje spółkom, które

tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od

osób prawnych, w momencie utraty przez grupę statusu podatnika w zakresie zobowiązań

tej grupy.

§ 3

Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji),

to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty

jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

§ 3a

Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, jest

obowiązana złożyć równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowane zeznanie

(deklarację) w zakresie zobowiązań spółki oraz umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania

spółki.

§ 4

Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ

podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku

korekta wywołuje skutki prawne.

§ 4a

W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego

w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane

ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny,

organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.

§ 4b

Przepis § 4 nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym

informuje się adresata w decyzji stwierdzającej nadpłatę.

§ 4b

Przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym

informuje się adresata w decyzji stwierdzającej nadpłatę.

§ 5

Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości

wyższej od należnej, w zakresie nadpłaty będącej przedmiotem wniosku nie wszczyna

się postępowania w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe.

§ 5a.

Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania

spółki, dokonuje się w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego

w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie wynikają te udziały w zysku, przyjmuje

się, że prawa do udziału w zysku są równe.

§ 6

Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu

podatku.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając

w szczególności rodzaj podatku i przypadki poboru podatku przez płatnika.

§ 1

Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości

podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie

zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w

razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie

nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 2.

(uchylony)

§ 2a

W razie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku jej zaliczenie na poczet

zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w

decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych ma pierwszeństwo

przed realizacją zajęcia.

§ 3

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty

1)

płatnika lub inkasenta na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących zobowiązań

podatkowych lub zobowiązań powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków płatnika

lub inkasenta;

2)

spółki cywilnej na poczet zobowiązań wspólników lub byłych wspólników tej spółki,

z tym że w przypadku istniejącej spółki wymaga to zgody wszystkich wspólników.

§ 4.

(uchylony)

§ 1.

W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych

wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem

1)

powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz

§ 2;

2)

złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

§ 1

Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio do

zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio

z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji.

§ 2.

W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego na podstawie

przepisów o podatku od towarów i usług, zwrot podatku wraz z oprocentowaniem może

być przekazany, w całości lub w części, na wskazany rachunek banku lub spółdzielczej

kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten

bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku,

w stosunku do podatnika nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie

lub określenie wysokości zobowiązań podatkowych.

§ 3.

Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej traktuje się na równi z przekazaniem zwrotu na rachunek

podatnika.

§ 4.

Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej zwrotu podatku

wraz z oprocentowaniem ma pierwszeństwo przed

1)

zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań podatkowych

ujawnionych po złożeniu deklaracji wykazującej zwrot podatku;

2)

realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu egzekucyjnym,

otrzymanego przez organ podatkowy po dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot.

Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który

rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę,

wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje w terminie 30 dni od dnia

wydania tej decyzji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

(uchylony)

2)

art. 14 ust. 7 i 8, art. 15, art. 18, art. 40, art. 47, art. 52, art. 54, art. 66

oraz art. 74 ust. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2015 r.;

2a)

art. 5, art. 39 pkt 2-14, 16, 18, 22 i 23, art. 41, art. 43, art. 45 pkt 1, pkt 2

lit. a tiret drugie, pkt 4-7, 10-14, 16 i 18, art. 49-51, art. 55, art. 68, art. 70,

art. 72, art. 74 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 75, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2016 r.;

3)

art. 57 ust. 2-4, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

§ 1.

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie

1

30 dni od dnia wydania nowej decyzji - jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem

albo stwierdzeniem nieważności decyzji;

2)

30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty;

3

30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności

decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie

wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji;

4)

30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;

4a

30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji

sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części

akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed terminem

wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

5)

3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2

pkt 1-3, z zastrzeżeniem § 2;

6)

2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze

a)

skorygowanym zeznaniem (deklaracją) - w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3,

b)

skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania

spółki - w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 3a

- lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji,

o których mowa w art. 73 § 2.

7)

(uchylony)

§ 2.

W przypadku skorygowania deklaracji

1)

w trybie określonym w art. 274 § 1 pkt 1 - nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3

miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu;

2)

przez podatnika - nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia jej skorygowania.

§ 3.

(uchylony)

§ 4

W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia albo

stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu

odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego

decyzję albo stwierdzającego jej nieważność, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na

podstawie decyzji uchylonej albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi

bez zbędnej zwłoki.

Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym

interesem, dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy.

§ 1

Zwrot nadpłaty następuje

1)

w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do posiadania rachunku

bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, wyłącznie

na ten rachunek wskazany przez podatnika, płatnika lub inkasenta;

2)

w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent nie jest obowiązany do posiadania rachunku

bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, na wskazany

rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej podatnika,

płatnika lub inkasenta albo przekazem pocztowym, chyba że podatnik, płatnik lub inkasent

zażądają zwrotu nadpłaty w kasie.

§ 2.

Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień

1)

obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu;

2)

nadania przekazu pocztowego;

3)

wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do dyspozycji

podatnika w kasie.

§ 3

Nadpłata, której wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym, jeżeli nie wskazano rachunku, na który ma zostać zwrócona, podlega zwrotowi

w kasie.

§ 4.

Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu.

§ 5

Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do

1)

następców prawnych i osób trzecich;

2)

osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki;

3)

spółek, które tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych w chwili utraty przez tę podatkową grupę kapitałową statusu

podatnika.

§ 1.

Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest

pomniejszana o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty przekazanej na rzecz organizacji

pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem podatnika, o którym mowa w odrębnych przepisach,

ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podatku należnego wynikającego

z tej korekty.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji.

§ 1

Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę,

o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych.

§ 2

Nadpłaty, których wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym, nie podlegają oprocentowaniu.

§ 3.

Oprocentowanie przysługuje

1

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty,

a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia

decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie

lub uchyleniu decyzji;

2)

(uchylony)

3)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku

o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją)

a)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej

nadpłatę,

b)

jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od

dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji

przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,

c)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6,

chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;

4)

w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 - od dnia powstania nadpłaty,

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania

lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, lub od dnia skorygowania zeznania

lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a.

5)

(uchylony)

§ 4.

Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej

na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku

o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem

§ 5 pkt 2.

§ 5

W przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za

okres

1)

od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika

wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia,

w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny;

2)

od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono

lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty

został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono

w całości lub w części ten akt.

Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem,

zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej

oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do

kwoty oprocentowania.

§ 1

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania

postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie zobowiązań podatkowych,

których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania

podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie

zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu.

§ 1

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania

postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie

zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia

z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie

nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu

w tym postępowaniu.

§ 2.

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa

po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe

przewidują inny tryb zwrotu podatku.

§ 3.

Decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia

można wydać także po upływie tego terminu.

§ 4.

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty można złożyć po upływie terminu przedawnienia, jeżeli

istnienie nadpłaty wynika z porozumienia zawartego w trybie procedury wzajemnego porozumiewania

na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych

umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Przepis § 3 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin jej zwrotu.

§ 2.

Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie

nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych.

§ 3.

Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet

przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty.

§ 1.

Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika

podatnika, płatnika lub inkasenta.

§ 2.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

składa się organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja

dotyczy.

§ 2a.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji

elektronicznej oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa podatnik, płatnik

lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach ewidencji

podatników i płatników.

§ 2b

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

może być złożone w formie dokumentu elektronicznego.

§ 2c

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

składane w formie dokumentu elektronicznego podatnik, płatnik lub inkasent składa

do ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 2c

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

składane w formie dokumentu elektronicznego podatnik, płatnik lub inkasent składa

do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 3.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez więcej niż

jedną osobę, pełnomocnictwo do podpisania tej deklaracji jest skuteczne, jeżeli udzieliły

go wszystkie osoby.

§ 4.

W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym.

§ 5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory pełnomocnictw do podpisywania deklaracji i wzory zawiadomienia o zmianie lub

odwołaniu tych pełnomocnictw, uwzględniając zakres pełnomocnictwa i dane identyfikujące

podatnika, płatnika lub inkasenta oraz pełnomocnika, a także mając na celu uproszczenie

zgłaszania pełnomocnictwa oraz pewność ustalenia zakresu działania pełnomocnika.

Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji przez pełnomocnika

zwalnia podatnika, płatnika lub inkasenta z obowiązku podpisania deklaracji.

§ 1.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą

skorygować uprzednio złożoną deklarację.

§ 1a.

Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować

uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a.

§ 2

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

§ 3.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Uprawnienie do skorygowania deklaracji

1)

ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

- w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;

2)

przysługuje nadal po zakończeniu

a)

kontroli podatkowej,

b)

postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania

podatkowego.

§ 1a

Prawo do skorygowania deklaracji przysługuje podatnikowi także w toku postępowania

podatkowego, o którym mowa w art. 119g, przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu terminu, o którym

mowa w art. 200 § 3. Ponowne skorygowanie deklaracji po zakończeniu postępowania podatkowego

nie wywołuje skutków prawnych w zakresie, w jakim wcześniej dokonana korekta przewidywała

cofnięcie skutków unikania opodatkowania.

§ 2

Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.

Organ podatkowy zawiadamia pisemnie składającego korektę o jej bezskuteczności.

§ 2a

Korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych

w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia

postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ

podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty.

§ 3.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji

1)

na pisemne żądanie organu podatkowego - o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych

albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość

zobowiązania podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę;

2)

bez wezwania przez organ podatkowy - o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego;

3)

w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach.

§ 1a

Przepisu § 1 pkt 2 nie stosuje się do podmiotów, o których mowa w § 1, obowiązanych

do sporządzenia uproszczonego sprawozdania w sprawie transakcji z podmiotami powiązanymi

lub innych zdarzeń zachodzących pomiędzy podmiotami powiązanymi, lub w związku z którymi

zapłata należności dokonywana jest bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego

miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą

konkurencję podatkową, na podstawie przepisów art. 45 ust. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Wyłączenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, nie dotyczy podatników, o których

mowa w art. 25a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych oraz w art. 9a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych.

§ 1b

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,

prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, są obowiązane, bez

wezwania organu podatkowego, do przekazywania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych informacji o prowadzonej ewidencji,

o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art.

193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy miesięczne w terminie

do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc,

którego ta informacja dotyczy.

§ 1b

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,

prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, są obowiązane, bez

wezwania organu podatkowego, do przekazywania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej ewidencji, o której

mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art.

193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy miesięczne w terminie

do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc,

którego ta informacja dotyczy.

§ 2

Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obowiązane do sporządzania

i przekazywania ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w formie dokumentu

elektronicznego, w okresie sprawozdawczym - odpowiednio od 1 do 15 dnia miesiąca oraz

od 16 do ostatniego dnia miesiąca - informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach

bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w terminie do siódmego

dnia następnego okresu sprawozdawczego. Obowiązek sporządzania i przekazywania informacji

nie dotyczy rachunków bankowych założonych i zlikwidowanych w tym samym okresie sprawozdawczym.

§ 2

Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obowiązane do sporządzania

i przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, w formie dokumentu elektronicznego,

w okresie sprawozdawczym - odpowiednio od 1 do 15 dnia miesiąca oraz od 16 do ostatniego

dnia miesiąca - informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, w terminie do 7. dnia następnego okresu

sprawozdawczego. Obowiązek sporządzania i przekazywania informacji nie dotyczy rachunków

bankowych założonych i zlikwidowanych w tym samym okresie sprawozdawczym.

§ 2a

Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żądanie naczelnika

urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego obowiązane są do sporządzenia i przekazania

informacji o składkach płatnika i ubezpieczonego.

§ 2a

Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żądanie naczelnika

urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego obowiązane są do sporządzenia

i przekazania informacji o składkach płatnika i ubezpieczonego.

§ 2b.

(uchylony)

§ 2c

Informacje, o których mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych

udostępnia naczelnikom urzędów skarbowych, naczelnikom urzędów celnych, dyrektorom

izb skarbowych, dyrektorom izb celnych oraz dyrektorom urzędów kontroli skarbowej.

§ 2c

Informacje, o których mowa w § 2, Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia

naczelnikom urzędów skarbowych, naczelnikom urzędów celno-skarbowych, dyrektorom izb

administracji skarbowej oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.

§ 2d

Informacje, o których mowa w § 1b, udostępniane są organom Krajowej Administracji

Skarbowej do realizacji celów i zadań ustawowych.

§ 3

Organy administracji publicznej, banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe

oraz inne instytucje finansowe wymienione w art. 182, na pisemne żądanie ministra

właściwego do spraw finansów publicznych lub jego upoważnionego przedstawiciela, są

obowiązane do udzielenia informacji w razie wystąpienia władz państw obcych - w zakresie

i na zasadach określonych w rozdziale 2 działu VIIa oraz wynikających z ratyfikowanych

umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i innych ratyfikowanych umów międzynarodowych,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

§ 3

Organy administracji publicznej, banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe

oraz inne instytucje finansowe wymienione w art. 182, na pisemne żądanie ministra

właściwego do spraw finansów publicznych, Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub

jego upoważnionego przedstawiciela, są obowiązane do udzielenia informacji w razie

wystąpienia władz państw obcych - w zakresie i na zasadach określonych w rozdziale

2 działu VIIa oraz wynikających z ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

i innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska.

§ 4.

Żądanie, o którym mowa w § 3, oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, a jego przekazanie

następuje w trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne

o klauzuli „zastrzeżone”.

§ 5.

Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i §

2a, oraz termin ich przekazania.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe

zasady, termin oraz tryb ich sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem

powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy rezydentami i nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przedsiębiorstw, oddziałów

i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania informacji

podatkowych bez wezwania przez organ podatkowy, zakres tych informacji, a także tryb

ich sporządzania oraz terminy przekazywania.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych mając na uwadze usprawnienie przekazywania

i przetwarzania informacji, o których mowa w § 2, określi, w drodze rozporządzenia

1)

format i tryb przekazywania dokumentu elektronicznego, uwzględniając jego zabezpieczenie

przed nieuprawnionym dostępem;

2)

wzór informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych oraz rachunkach

w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, o których mowa w § 2, uwzględniając

numer rachunku, datę jego założenia albo likwidacji, dane identyfikujące posiadacza

rachunku, w tym nazwisko i imię lub nazwę posiadacza, miejsce zamieszkania lub adres

siedziby, rodzaj i numer identyfikatora posiadacza rachunku, kod kraju posiadacza

rachunku, numer identyfikacji podatkowej.

§ 8.

Obowiązek określony w § 2 może być wykonany za pośrednictwem instytucji, o których

mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1988, 1948, 1997 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 85).

§ 1.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą obowiązane są do gromadzenia, sporządzania i przekazywania,

bez wezwania przez organ podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na

ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez podmiot będący nierezydentem

osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, świadczącym

te usługi (wykonującym pracę), jeżeli

1)

w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi

umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może to mieć

wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób

otrzymujących wynagrodzenie;

2)

podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu

lub kontroli podmiotu, którego dotyczy obowiązek informacyjny, albo posiada udział

w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 5% wszystkich praw głosu.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, o których mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb

ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu pobytu nierezydenta w kraju,

danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie,

wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty.

§ 1.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki

organizacyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach

indywidualnych oraz udzielać pomocy organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych

w ustawie.

§ 2.

Przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania

z informacji zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach

przez organy administracji rządowej i samorządowej, sądy, państwowe i samorządowe

jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych

w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i termin przekazywania

informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki podległe tym

ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania

zapewniający szczególną ochronę informacji w nich zawartych.

§ 1.

Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazywać właściwym

organom podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować

powstanie zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji, ich formę, z uwzględnieniem

formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób przekazywania informacji przez sądy,

komorników sądowych i notariuszy.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych

oraz korzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, grupy

podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wykazów, informacji lub deklaracji oraz

ustalać zakres danych zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania

i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich dołączone.

§ 1.

Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane

z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

§ 2.

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów

związanych z ich prowadzeniem.

§ 1.

Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy prowadzący

działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub usługobiorcy, wystawić

rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

§ 2

Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy rolników sprzedających

produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy, hodowli lub chowu, nieprzerobione

lub nieprzetworzone sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich

odrębnych, stałych miejscach sprzedaży poza obrębem uprawy, hodowli lub chowu, z wyjątkiem

sprzedaży na targowiskach, o których mowa w art. 20 ust. 1c pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych.

§ 3.

Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub

wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania

usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie wystawienia rachunku zostało zgłoszone

po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje w terminie

7 dni od dnia zgłoszenia żądania.

§ 4.

Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po

upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności

dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie

wartości i rodzaju transakcji.

§ 1.

Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i przechowywać

kopie tych rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków.

(uchylony)

(uchylony)

Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych.

§ 1.

Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność

za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art.

21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego

zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje

się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi

przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy).

§ 3

Małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów

ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich

wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków, z zastrzeżeniem

§ 3a.

§ 3a

W razie śmierci jednego z małżonków, o których mowa w § 3, drugi z małżonków ponosi

odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz przysługuje mu wierzytelność o zwrot

nadpłaty podatku.

§ 4.

Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych.

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się

1)

osób prawnych,

2)

osobowych spółek handlowych,

3)

osobowych i kapitałowych spółek handlowych

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

każdej z łączących się osób lub spółek.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie

1)

innej osoby prawnej (osób prawnych);

2)

osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku

1)

przekształcenia innej osoby prawnej,

2)

przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

przekształcanej osoby lub spółki.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do

1)

osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia

a)

innej spółki niemającej osobowości prawnej,

b)

spółki kapitałowej;

2)

(uchylony)

3

stowarzyszenia utworzonego w wyniku przekształcenia stowarzyszenia zwykłego.

§ 3.

Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników

majątkowych oddziału instytucji kredytowej, stanowiących przedsiębiorstwo lub jego

zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego

prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością tego oddziału.

§ 4.

Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego

osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego

przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw,

które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie

spółek kapitałowych.

§ 5

Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie

udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa, wstępuje w przewidziane w przepisach

prawa podatkowego prawa wniesionego przedsiębiorstwa, z wyjątkiem tych praw, które

nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek

niemających osobowości prawnej.

Przepisy art. 93 i art. 93a § 1-3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń

samorządowych zakładów budżetowych.

§ 1.

Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem

podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego

prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im,

w planie podziału, składnikami majątku.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale

przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część

przedsiębiorstwa.

Przepisy art. 93-93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z

decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Przepisy art. 93-93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu

podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną

jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również

do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów

o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

§ 1.

Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu

1)

odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa,

2)

oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i

usług

- ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia przedsiębiorstwa

z rejestru przedsiębiorstw państwowych

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy,

powiatu albo województwa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz oprocentowania zwrotu

różnicy podatku od towarów i usług.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal

1)

po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania

podatkowego lub wydania decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów

i usług;

2)

począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o

zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

§ 1.

Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa

podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

§ 2.

Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa

o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia

te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności

na ich rachunek.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowanej przez

spadkodawcę funkcji płatnika.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych

na podstawie przepisów prawa podatkowego.

(uchylony)

§ 1.

Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się

przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za

1

zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art.

52a;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy;

3)

pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika

lub inkasenta;

4)

niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz

ich oprocentowanie;

5)

opłatę prolongacyjną;

6)

koszty postępowania podatkowego;

7)

koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy

powstałe do dnia otwarcia spadku.

§ 3.

(uchylony)

Bieg terminów przewidzianych w art. 70, art. 71, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 nie

rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia

uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania

aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły

2 lata od śmierci spadkodawcy.

§ 1.

Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień

poszczególnych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy

oraz jego zobowiązań wynikających z prawidłowych deklaracji.

§ 2.

Jeżeli deklaracja złożona przez spadkodawcę jest nieprawidłowa lub deklaracji nie

złożono, orzekając o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobierców, organ

podatkowy jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a,

art. 24 lub art. 74a.

§ 3.

Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań wynikających z decyzji o zakresie jego

odpowiedzialności wynosi 14 dni od dnia jej doręczenia.

§ 1.

Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych

zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku.

§ 2.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w

przypadku niedotrzymania przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

(uchylony)

§ 2

W miejsce strony zmarłej w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków

wymienionych w art. 97 wstępują jej spadkobiercy.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których mowa w art. 93-93c

i art. 94.

§ 1.

Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o

1)

złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i

skargach do sądu administracyjnego;

2)

decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął termin

płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej lub termin płatności rat;

3)

decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci

nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego;

4

wszczętej kontroli podatkowej;

4

wszczętej kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej;

5)

złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania;

6)

postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia odwołania, zażalenia

lub skargi do sądu administracyjnego biegną ponownie od dnia doręczenia zawiadomienia.

(uchylony)

§ 1.

Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy nadpłat oraz zwrotów podatków

naliczane jest do dnia otwarcia spadku.

§ 2

Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także oprocentowanie

z tych tytułów zwracane są poszczególnym spadkobiercom proporcjonalnie do ich udziału

spadkowego określonego w prawomocnym postanowieniu sądu o stwierdzeniu nabycia spadku

lub zarejestrowanym akcie poświadczenia dziedziczenia złożonym w organie podatkowym.

§ 3.

(uchylony)

§ 4

Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku nie został

dokonany w terminie 15 dni od dnia złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu

nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia.

§ 1.

Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania

podatkowe spadkodawcy.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości otrzymanego zapisu.

§ 3

Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio art. 97 § 1 oraz art. 98-103.

§ 1.

W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe

podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby

trzecie.

§ 1a.

Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika

za przejęte przez niego zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za

1)

podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3)

niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie

tych zaliczek;

4)

koszty postępowania egzekucyjnego.

§ 3

Ogłoszenie upadłości podatnika lub jego następcy prawnego nie ma wpływu na naliczanie

odsetek za zwłokę w odniesieniu do osoby trzeciej.

§ 1.

O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.

§ 2.

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać

wszczęte przed

1)

upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania;

2)

dniem doręczenia decyzji

a)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

c)

w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług,

d)

określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę,

e

określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a;

3)

dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3;

4

dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,

zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w przypadku, o

którym mowa w § 3a.

§ 3

W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności

osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt

2.

§ 3a

W razie odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,

zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem

o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika lub płatnika

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

1 nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego

i decyzji, o której mowa w art. 53a.

§ 4

Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby

trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała

się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do

zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej

w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku

egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

§ 1

W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 §

1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60, art. 64-66

oraz art. 76-76b stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone

po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od

1)

zaległości podatkowych;

2)

należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

3)

niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług.

§ 1.

Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z byłym

małżonkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w czasie

trwania wspólności majątkowej, jednakże tylko do wysokości wartości przypadającego

mu udziału w majątku wspólnym.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje

1)

niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2)

odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu uprawomocnienia się

orzeczenia o rozwodzie.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji.

§ 1.

Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności

i powstałe w okresie, w którym stale współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu,

osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie stałego współdziałania

z podatnikiem były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny

- w zakresie wynikającym z obowiązku alimentacyjnego.

§ 3.

Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków

zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia oraz pozostającą z podatnikiem

w faktycznym pożyciu.

§ 4.

Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu

lub wyłączeniu wspólności majątkowej, których wspólność majątkowa została zniesiona

przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji.

§ 5.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1

1)

ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści;

2)

nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, z wyjątkiem

należności, które nie zostały pobrane od osób wymienionych w § 3 i 4.

§ 1.

Nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa odpowiada całym

swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe

związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, chyba że przy zachowaniu należytej

staranności nie mógł wiedzieć o tych zaległościach.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa

lub jego zorganizowanej części.

§ 4.

Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje

1)

należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2)

odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art.

107 § 2 pkt 3, powstałych po dniu nabycia.

§ 5.

Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny

podatnika, o których mowa w art. 111 § 3.

§ 6.

Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu,

o którym mowa w art. 306g.

§ 7.

Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe i inne należności zbywcy, wymienione

w art. 107 § 2 pkt 2-4, z zastrzeżeniem § 4 pkt 2, powstałe po dniu wydania zaświadczenia,

o którym mowa w art. 306g, a przed dniem nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej

części, jeżeli od dnia wydania zaświadczenia do dnia zbycia upłynęło więcej niż 30

dni.

Przepisu art. 112 nie stosuje się do nabycia w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym.

Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego

osobą fizyczną odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe

do dnia przekształcenia zaległości podatkowe przedsiębiorcy związane z prowadzoną

działalnością gospodarczą.

Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie

udziału swoje przedsiębiorstwo, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą

fizyczną za powstałe do dnia wniesienia przedsiębiorstwa zaległości podatkowe związane

z wniesionym przedsiębiorstwem.

Jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej

lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się lub posługiwał się imieniem

i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, osoba ta ponosi solidarną odpowiedzialność

z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia

tej działalności.

§ 1.

Właściciel, samoistny posiadacz lub użytkownik wieczysty rzeczy lub prawa majątkowego

pozostający z użytkownikiem danej rzeczy lub prawa majątkowego w związku, o którym

mowa w § 2, odpowiada za zaległości podatkowe użytkownika powstałe w związku z działalnością

gospodarczą prowadzoną przez użytkownika, jeżeli dana rzecz lub prawo są związane

z działalnością gospodarczą lub służą do jej prowadzenia.

§ 2.

Związek, o którym mowa w § 1, ma miejsce, gdy podczas trwania użytkowania między

1)

właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa

majątkowego a ich użytkownikiem lub

2)

osobami pełniącymi funkcje zarządzające, nadzorcze albo kontrolne w podmiocie będącym

właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa

majątkowego a osobami pełniącymi takie funkcje w podmiocie będącym ich użytkownikiem

- istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku pracy.

§ 3.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, ograniczona jest do równowartości rzeczy lub

praw majątkowych będących przedmiotem użytkowania.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów

o podobnym charakterze.

§ 1.

Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z podatnikiem będącym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym

nieruchomości za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających

z opodatkowania nieruchomości, powstałych podczas trwania dzierżawy lub użytkowania.

§ 1a.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli między dzierżawcą lub użytkownikiem a podatnikiem

istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku pracy.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości nie obejmuje należności

wymienionych w art. 107 § 2.

§ 1.

Wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej

albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z

pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości

podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był

on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie,

gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych

przepisów po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których

termin płatności upływał po rozwiązaniu spółki, oraz za zaległości wymienione w art.

52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące wspólnikami

w momencie rozwiązania spółki.

§ 3.

(uchylony)

§ 4

Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, nie wymaga uprzedniego wydania

decyzji w sprawach, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a rozstrzygnięcie w tych

sprawach następuje w decyzji orzekającej o odpowiedzialności.

§ 5.

Przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki.

§ 1.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji

odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja

z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu

1

nie wykazał, że

a)

we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało

otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1574, 1579, 1948 i 2260) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo

b)

niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

2)

nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych

spółki w znacznej części.

§ 1a

Jeżeli obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał i istniał wyłącznie

w czasie, gdy prowadzona była egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż

przedsiębiorstwa na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, uznaje się, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka

zarządu, o którym mowa w § 1.

§ 2

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań,

których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka

zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia

obowiązków członka zarządu.

§ 2a

Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po likwidacji

spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał

po likwidacji spółki, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe

po likwidacji spółki, odpowiadają osoby pełniące obowiązki członka zarządu w momencie

likwidacji spółki. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna

w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik

albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i

2 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika

lub wspólnika spółki w organizacji.

§ 1.

Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają

solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis

art. 116 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Za zaległości podatkowe stowarzyszenia powstałe przed jego wpisem do właściwego rejestru

odpowiadają solidarnie osoby działające na rzecz stowarzyszenia do chwili wpisu.

§ 3.

Członek zarządu stowarzyszenia zwykłego odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia.

§ 4.

W przypadku gdy stowarzyszenie zwykłe nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe

stowarzyszenia odpowiada całym swoim majątkiem członek stowarzyszenia solidarnie ze

stowarzyszeniem i pozostałymi członkami.

§ 5.

Do odpowiedzialności podatkowej, o której mowa w § 3 i 4, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 115 § 2 i 4.

§ 1.

Likwidatorzy spółki, z wyjątkiem likwidatorów ustanowionych przez sąd, odpowiadają

za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie likwidacji.

§ 2.

Likwidatorzy innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają za zaległości

podatkowe tych osób powstałe w czasie likwidacji.

§ 3.

Do odpowiedzialności likwidatorów przepisy art. 116 i art. 116a stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału (osoby nowo zawiązane)

odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe osoby prawnej

dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie

- także majątek osoby prawnej dzielonej, nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych

ograniczony jest do wartości aktywów netto nabytych, wynikających z planu podziału.

§ 3.

Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych

przy podziale przez wydzielenie ograniczony jest do zaległości z tytułu zobowiązań

podatkowych powstałych do dnia wydzielenia.

§ 4.

Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio do orzekania o odpowiedzialności podatkowej

za zaległości podatkowe osoby prawnej wykreślonej z właściwego rejestru na skutek

jej podziału.

§ 1.

Gwarant lub poręczyciel, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ podatkowy,

odpowiada całym swoim majątkiem, solidarnie z podatnikiem, płatnikiem, inkasentem,

ich następcą prawnym lub osobą trzecią, za zobowiązanie wynikające z decyzji, która

jest przedmiotem zabezpieczenia, wraz z odsetkami za zwłokę, oraz kosztami postępowania

egzekucyjnego powstałymi w związku z wykonaniem tej decyzji - do wysokości kwoty gwarancji

lub poręczenia i w terminie wskazanym w gwarancji lub poręczeniu.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się do gwaranta lub poręczyciela, którego zabezpieczenie zostało

przyjęte przez organ podatkowy, w związku ze zwrotem podatku od towarów i usług.

§ 1.

Podatnik, o którym mowa w art. 105a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego

na jego rzecz dostawy towarów w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o

podatku od towarów i usług.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności podatkowej nie obejmuje należności wymienionych w art. 107

§ 2 pkt 1, 3 i 4 oraz odsetek za zwłokę powstałych przed dniem wydania decyzji o tej

odpowiedzialności.

Pełnomocnik, o którym mowa w art. 96 ust. 4b ustawy o podatku od towarów i usług, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za zaległości podatkowe

podatnika powstałe z tytułu czynności wykonanych w ciągu 6 miesięcy od dnia zarejestrowania

podatnika jako podatnika VAT czynnego, na zasadach określonych w przepisach o podatku

od towarów i usług. Przepisu art. 107 § 2 nie stosuje się.

§ 1

Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca

roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku,

o którym mowa

1)

w art. 117b § 1 - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce dostawa

towarów, upłynęły 3 lata;

2)

w art. 117c - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym upływa 6-miesięczny okres

od dnia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego, upłynęły 3 lata.

§ 2.

Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje

po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4

stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi

3 lata.

§ 1.

Kwota, o której mowa w art. 41 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym

wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach

danego roku w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik

ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego

Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w

art. 41 § 1, w zaokrągleniu do pełnych setek złotych, z pominięciem dziesiątek złotych.

§ 1.

Czynność dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej

w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, nie skutkuje

osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania).

§ 2.

W sytuacji określonej w § 1 skutki podatkowe czynności określa się na podstawie takiego

stanu rzeczy, jaki mógłby zaistnieć, gdyby dokonano czynności odpowiedniej.

§ 3.

Za odpowiednią uznaje się czynność, której podmiot mógłby w danych okolicznościach

dokonać, jeżeli działałby rozsądnie i kierował się zgodnymi z prawem celami innymi

niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy

podatkowej.

§ 4.

Jeżeli w toku postępowania strona wskaże czynność odpowiednią, skutki podatkowe określa

się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby dokonano tej czynności.

§ 5.

Przepisy § 2-4 nie mają zastosowania, jeżeli okoliczności wskazują, że osiągnięcie

korzyści podatkowej było jedynym celem dokonania czynności, o której mowa w § 1. W

takiej sytuacji skutki podatkowe określa się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki

zaistniałby, gdyby czynności nie dokonano.

§ 1.

Przepisu art. 119a nie stosuje się

1)

jeżeli korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych osiągniętych przez podmiot

z tytułu czynności nie przekracza w okresie rozliczeniowym 100 000 zł, a w przypadku

podatków, które nie są rozliczane okresowo - jeżeli korzyść podatkowa z tytułu czynności

nie przekracza 100 000 zł;

2)

do podmiotu, który uzyskał opinię zabezpieczającą - w zakresie objętym opinią, do

dnia doręczenia uchylenia lub zmiany opinii zabezpieczającej;

3)

do podmiotu, którego wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej nie został załatwiony

w terminie, o którym mowa w art. 119zb - w zakresie objętym wnioskiem, do dnia doręczenia

zmiany opinii zabezpieczającej;

4)

do podatku od towarów i usług oraz do opłat i niepodatkowych należności budżetowych;

5)

jeżeli zastosowanie innych przepisów prawa podatkowego pozwala na przeciwdziałanie

unikaniu opodatkowania.

§ 2.

W przypadku zastosowania w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania klauzul przeciwko

unikaniu opodatkowania odnoszących się do głównego lub jednego z głównych celów zawarcia

transakcji lub utworzenia struktury, lub odnoszących się do uzyskania dochodu w związku

ze sztuczną strukturą, przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Sposób działania uznaje się za sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności

należy przyjąć, że nie zostałby zastosowany przez podmiot działający rozsądnie i kierujący

się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej

z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej.

§ 2.

Przy ocenie, czy sposób działania był sztuczny, należy wziąć pod uwagę w szczególności

występowanie

1)

nieuzasadnionego dzielenia operacji lub

2)

angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego,

lub

3)

elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego

przed dokonaniem czynności, lub

4)

elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących, lub

5)

ryzyka ekonomicznego lub gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne

niż podatkowe w takim stopniu, że należy uznać, że działający rozsądnie podmiot nie

wybrałby tego sposobu działania.

Czynność uznaje się za podjętą przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej,

gdy pozostałe cele ekonomiczne lub gospodarcze czynności, wskazane przez podatnika,

należy uznać za mało istotne.

Korzyścią podatkową w rozumieniu przepisów niniejszego działu jest

1)

niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania

podatkowego lub obniżenie jego wysokości albo powstanie lub zawyżenie straty podatkowej;

2)

powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo podwyższenie kwoty nadpłaty lub

zwrotu podatku.

§ 1.

W rozumieniu niniejszego działu czynność oznacza także zespół powiązanych ze sobą

czynności, dokonanych przez te same bądź różne podmioty.

§ 2.

W przypadku zespołu powiązanych ze sobą czynności dokonywanych przez ten sam podmiot

lub pomiędzy tymi samymi podmiotami wysokość korzyści podatkowych, o której mowa w

art. 119b § 1 pkt 1, oblicza się, sumując korzyści podatkowe wynikające z tych czynności.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wszczyna postępowanie podatkowe lub,

w drodze postanowienia, w całości lub w części przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie

podatkowe lub postępowanie kontrolne, jeżeli w sprawach

Szef Krajowej Administracji Skarbowej wszczyna postępowanie podatkowe lub, w drodze

postanowienia, w całości lub w części przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie

podatkowe lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli w sprawach

1)

określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

2)

określenia wysokości straty podatkowej,

3)

stwierdzenia nadpłaty lub określenia wysokości nadpłaty albo zwrotu podatku,

4)

odpowiedzialności podatnika za podatek niepobrany przez płatnika,

5)

o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy

- może być wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a.

§ 2

W przypadku podatków, do których ustalania lub określania uprawnieni są wójt, burmistrz

(prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa, wszczęcie lub przejęcie przez

ministra właściwego do spraw finansów publicznych postępowania podatkowego następuje

na wniosek właściwego organu podatkowego.

§ 2

W przypadku podatków, do których ustalania lub określania uprawnieni są wójt, burmistrz

(prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa, wszczęcie lub przejęcie przez

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej postępowania podatkowego następuje na wniosek

właściwego organu podatkowego.

§ 3

Przejmując postępowanie kontrolne, minister właściwy do spraw finansów publicznych

jednocześnie wszczyna postępowanie podatkowe.

§ 3

Przejmując kontrolę celno-skarbową, Szef Krajowej Administracji Skarbowej z urzędu

ją zawiesza i jednocześnie wszczyna postępowanie podatkowe. Do zawieszonej kontroli

celno-skarbowej przepisy art. 201 § 3 i art. 206 stosuje się odpowiednio.

§ 4

W postanowieniu, o którym mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych

wskazuje, w jakim zakresie przejmuje postępowanie.

§ 4

W postanowieniu, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje,

w jakim zakresie przejmuje postępowanie lub kontrolę celno-skarbową.

§ 5

Czynności dokonane przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej przed przejęciem

postępowania pozostają w mocy.

§ 5

Czynności dokonane przez organ podatkowy przed przejęciem kontroli celno-skarbowej

lub postępowania podatkowego pozostają w mocy.

§ 6.

Postanowienie o przejęciu postępowania doręcza się stronie albo kontrolowanemu oraz

organowi, który prowadził postępowanie.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w toku postępowania, zasięgnąć

opinii Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”,

co do zasadności zastosowania art. 119a.

§ 2.

Na wniosek strony zgłoszony w odwołaniu od decyzji wydanej w sprawie, o której mowa

w art. 119g § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych zasięga opinii Rady,

chyba że wcześniej opinia została wydana. Decyzja w sprawie, o której mowa w art.

119g § 1, wydana w pierwszej instancji zawiera pouczenie o prawie złożenia wniosku

o zasięgnięcie opinii Rady.

§ 3.

Występując o opinię, minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje akta

sprawy Radzie. O wystąpieniu o opinię minister właściwy do spraw finansów publicznych

niezwłocznie informuje stronę.

§ 1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w toku postępowania, zasięgnąć opinii

Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do

zasadności zastosowania art. 119a.

§ 2.

Na wniosek strony zgłoszony w odwołaniu od decyzji wydanej w sprawie, o której mowa

w art. 119g § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zasięga opinii Rady, chyba

że wcześniej opinia została wydana. Decyzja w sprawie, o której mowa w art. 119g §

1, wydana w pierwszej instancji zawiera pouczenie o prawie złożenia wniosku o zasięgnięcie

opinii Rady.

§ 3.

Występując o opinię, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje akta sprawy

Radzie. O wystąpieniu o opinię Szef Krajowej Administracji Skarbowej niezwłocznie

informuje stronę.

§ 1

Rada może zwrócić się do strony oraz do ministra właściwego do spraw finansów publicznych

o udzielenie informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy, w której minister właściwy

do spraw finansów publicznych zwrócił się do Rady o wydanie opinii.

§ 1

Rada może zwrócić się do strony oraz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o udzielenie

informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy, w której Szef Krajowej Administracji Skarbowej

zwrócił się do Rady o wydanie opinii.

§ 2

Strona i minister właściwy do spraw finansów publicznych z własnej inicjatywy mogą

przedłożyć Radzie swoje stanowisko na piśmie. Strona może dostarczyć Radzie dodatkowe

dokumenty.

§ 2

Strona i Szef Krajowej Administracji Skarbowej z własnej inicjatywy mogą przedłożyć

Radzie swoje stanowisko na piśmie. Strona może dostarczyć Radzie dodatkowe dokumenty.

§ 3

Na zaproszenie przewodniczącego w posiedzeniu Rady, którego przedmiotem jest wyrażenie

opinii co do zasadności zastosowania art. 119a, lub w jego części może uczestniczyć

przedstawiciel ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz strona, jej

przedstawiciel lub pełnomocnik. Zaproszenie przedstawiciela ministra właściwego do

spraw finansów publicznych do udziału w posiedzeniu wymaga skierowania zaproszenia

w takim samym zakresie także do strony.

§ 3

Na zaproszenie przewodniczącego w posiedzeniu Rady, którego przedmiotem jest wyrażenie

opinii co do zasadności zastosowania art. 119a, lub w jego części może uczestniczyć

przedstawiciel Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz strona, jej przedstawiciel

lub pełnomocnik. Zaproszenie przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

do udziału w posiedzeniu wymaga skierowania zaproszenia w takim samym zakresie także

do strony.

§ 4.

Rada wydaje pisemną opinię co do zasadności zastosowania art. 119a wraz z uzasadnieniem.

§ 5

Opinię wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy

od dnia otrzymania akt sprawy. Do tego terminu nie wlicza się terminów wyznaczonych

przez Radę na udzielenie przez stronę lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych

informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy.

§ 5

Opinię wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy

od dnia otrzymania akt sprawy. Do tego terminu nie wlicza się terminów wyznaczonych

przez Radę na udzielenie przez stronę lub Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji

i wyjaśnień dotyczących sprawy.

§ 6

Opinię doręcza się ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz stronie.

§ 6

Opinię doręcza się Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz stronie.

§ 7.

Członek Rady, który nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w opinii Rady lub z jego

uzasadnieniem, może zgłosić zdanie odrębne, sporządzając jego pisemne uzasadnienie.

Członkowie Rady mogą zgłosić wspólne zdanie odrębne. Zdania odrębne podlegają doręczeniu

wraz z opinią Rady.

§ 8

Po wydaniu opinii Rada zwraca akta sprawy ministrowi właściwemu do spraw finansów

publicznych.

§ 8

Po wydaniu opinii Rada zwraca akta sprawy Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 9

Niewydanie przez Radę opinii w terminie, o którym mowa w § 5, uważa się za równoznaczne

z opinią Rady o zasadności zastosowania art. 119a. Rada zwraca akta sprawy ministrowi

właściwemu do spraw finansów publicznych.

§ 9

Niewydanie przez Radę opinii w terminie, o którym mowa w § 5, uważa się za równoznaczne

z opinią Rady o zasadności zastosowania art. 119a. Rada zwraca akta sprawy Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 10.

Przepisu § 9 nie stosuje się w przypadku zasięgania opinii na wniosek strony.

§ 1.

Podmiot inny niż strona postępowania zakończonego decyzją wydaną w sprawie, o której

mowa w art. 119g § 1, uczestniczący w czynności, której skutki podatkowe określono

w tej decyzji, może skorygować swoją deklarację, uwzględniając treść decyzji, a także

wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie umorzenia postępowania w następstwie skorygowania

deklaracji, o którym mowa w art. 81b § 1a.

§ 1

W razie stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 119a,

minister właściwy do spraw finansów publicznych umarza postępowanie albo przekazuje

sprawę właściwemu organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej. Czynności

dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy.

§ 1

W razie stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 119a,

Szef Krajowej Administracji Skarbowej umarza postępowanie albo przekazuje sprawę właściwemu

organowi podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy.

§ 2

W przypadku wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a minister właściwy do spraw finansów

publicznych przekazuje przejęte postępowanie kontrolne organowi kontroli skarbowej.

§ 2

W przypadku wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Szef Krajowej Administracji

Skarbowej przekazuje przejętą kontrolę celno-skarbową organowi podatkowemu.

§ 3.

W sprawie przekazania, o którym mowa w § 1 i 2, wydaje się postanowienie.

§ 4.

Postanowienie, o którym mowa w § 3, doręcza się stronie oraz organowi, któremu sprawa

lub postępowanie są przekazywane.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy działu IV.

Rada jest niezależnym organem, którego zadaniem jest opiniowanie zasadności zastosowania

art. 119a w indywidualnych sprawach.

Radę powołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych na czteroletnią kadencję.

Rada działa do dnia powołania Rady kolejnej kadencji, nie dłużej jednak niż przez

okres 6 miesięcy od dnia upływu kadencji.

§ 1.

W skład Rady wchodzą

1)

2 osoby wskazane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2)

1 osoba wskazana przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego spośród sędziów Naczelnego

Sądu Administracyjnego w stanie spoczynku;

3)

2 osoby powołane spośród pracowników szkół wyższych, jednostek organizacyjnych Polskiej

Akademii Nauk lub instytutów badawczych w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 371, 1079, 1311 i 2260);

4)

1 osoba wskazana przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego jako przedstawiciel

jednostek samorządu terytorialnego;

5)

1 osoba będąca doradcą podatkowym, wskazana przez Krajową Radę Doradców Podatkowych;

6)

1 osoba wskazana przez Ministra Sprawiedliwości;

7)

1 osoba wskazana przez Radę Dialogu Społecznego.

§ 2.

Do Rady może być powołana osoba, która

1)

ma wiedzę, doświadczenie i autorytet w zakresie prawa podatkowego, systemu finansowego,

rynków finansowych, obrotu gospodarczego lub międzynarodowego prawa gospodarczego

dające rękojmię prawidłowej realizacji zadań Rady;

2)

ma obywatelstwo polskie;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

5)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

§ 3.

Podmiot wskazujący członka Rady ocenia spełnianie przez niego przesłanki określonej

w § 2 pkt 1. Osoby, o których mowa w § 1 pkt 3, minister właściwy do spraw finansów

publicznych powołuje po zasięgnięciu pisemnej opinii podmiotu zatrudniającego tę osobę.

§ 4.

Przed powołaniem w skład Rady osoba powoływana składa oświadczenie o spełnieniu przesłanek,

o których mowa w § 2 pkt 2-5.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu wyłonienia kandydatów na członków

Rady, o których mowa w § 1 pkt 3, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych

ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń kandydatów na członków Rady. Ogłoszenie zawiera

w szczególności termin składania zgłoszeń nie krótszy niż 30 dni od dnia zamieszczenia

ogłoszenia, sposób i miejsce składania zgłoszeń.

§ 1.

Przed upływem kadencji członkostwo w Radzie wygasa w razie śmierci członka, rezygnacji

z członkostwa w Radzie lub zaprzestania spełniania przez członka którejkolwiek z przesłanek,

o których mowa w art. 119o § 2 pkt 2-5. Wygaśnięcie członkostwa stwierdza minister

właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek przewodniczącego Rady może

odwołać członka Rady w razie nieusprawiedliwionego niewykonywania przez niego obowiązków

lub nienależytego ich wykonywania, w szczególności przyczynienia się do uchybienia

terminowi wydania opinii na wniosek strony, lub trwałej niemożności ich wykonywania.

Odwołanie przewodniczącego Rady nie wymaga wniosku, o którym mowa w zdaniu pierwszym.

§ 1.

Wygaśnięcie członkostwa w Radzie lub odwołanie członka Rady nie wstrzymuje jej prac,

chyba że skład Rady uległ zmniejszeniu o więcej niż 2 członków.

§ 2.

Osoba powołana w miejsce członka Rady, którego członkostwo ustało wskutek odwołania

lub wygasło, pełni funkcję do upływu kadencji Rady.

§ 1.

Rada wybiera przewodniczącego spośród swoich członków w głosowaniu tajnym, zwykłą

większością głosów, w obecności co najmniej połowy składu Rady, na pierwszym posiedzeniu

zwołanym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, odbywającym się

nie później niż w terminie miesiąca od dnia powołania Rady.

§ 2.

Jeżeli przewodniczący nie zostanie wybrany na pierwszym posiedzeniu, wybiera go minister

właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 3.

Przewodniczący pełni funkcję do końca kadencji Rady. W razie złożenia przez niego

rezygnacji z funkcji przewodniczącego, wygaśnięcia jego członkostwa lub jego odwołania,

stosuje się odpowiednio tryb wyboru przewodniczącego określony w § 1, z tym że minister

właściwy do spraw finansów publicznych zwołuje posiedzenie Rady tylko w przypadku,

gdy nie zostało ono zwołane przez dotychczasowego przewodniczącego w okresie pełnienia

przez niego funkcji.

§ 1.

Przewodniczący Rady

1)

kieruje jej pracami;

2)

zwołuje posiedzenia Rady;

3)

wyznacza członków Rady, których zadaniem jest sporządzenie projektu uzasadnienia opinii

Rady co do zasadności zastosowania art. 119a w indywidualnej sprawie;

4)

informuje ministra właściwego do spraw finansów publicznych o każdym przypadku uchybienia

przez Radę terminowi określonemu w art. 119i § 5, podając przyczyny tego uchybienia

oraz wskazując członków Rady, którzy się do tego przyczynili.

§ 2.

Stanowisko co do zasadności zastosowania art. 119a w indywidualnej sprawie Rada przyjmuje

na posiedzeniu bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy składu

Rady.

§ 3.

Szczegółowy tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez nią zwykłą większością

głosów w obecności co najmniej połowy składu Rady.

§ 4.

Obsługę prac Rady zapewnia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wydatki

związane z działaniem Rady są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 5.

Sekretarz Rady jest powoływany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych

spośród pracowników urzędu obsługującego tego ministra.

§ 6.

Do zadań sekretarza Rady należy organizacja posiedzeń Rady, w szczególności zapewnienie

obsługi finansowej związanej z funkcjonowaniem Rady oraz sprawowanie obsługi administracyjno-biurowej

Rady.

§ 7.

Sekretarz może uczestniczyć w posiedzeniach Rady bez prawa głosu.

Opinie Rady, po usunięciu danych identyfikujących stronę oraz inne podmioty wskazane

w jej treści, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Do wyłączenia członków Rady w zakresie wydawania opinii w poszczególnych sprawach

stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2.

§ 1.

Przewodniczącemu oraz sekretarzowi Rady przysługuje wynagrodzenie za każdy miesiąc,

w którym odbyło się posiedzenie Rady.

§ 2.

Członkom Rady przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach Rady, w tym za sporządzenie projektu uzasadnienia

stanowiska zawartego w opinii, z zastrzeżeniem § 3, przy czym sposób podziału wynagrodzenia

za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego w opinii między członków

Rady wskazuje przewodniczący Rady;

2)

zwrot kosztów podróży i noclegów obejmujący świadczenia przewidziane w przepisach

o należnościach przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, w tym diety

i ryczałty.

§ 3.

W przypadku wydania opinii z uchybieniem terminu określonego w art. 119i § 5 członkowi

Rady, który przyczynił się do uchybienia temu terminowi, nie przysługuje wynagrodzenie

za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego w opinii.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość

a)

wynagrodzenia: przewodniczącego Rady, sekretarza Rady oraz członka Rady za uczestniczenie

w posiedzeniach Rady, biorąc pod uwagę zakres ich obowiązków,

b)

łącznego wynagrodzenia dla członków Rady za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska

zawartego w opinii w indywidualnej sprawie, uwzględniając szacunkowo nakład pracy

niezbędny do przygotowania uzasadnienia opinii, a także mając na uwadze, aby wysokość

tego wynagrodzenia nie przekraczała dwukrotności kwoty bazowej dla członków korpusu

służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych przepisów, określa ustawa

budżetowa;

2)

warunki i tryb zwrotu kosztów podróży i noclegów przysługującego członkom Rady w związku

z poniesieniem tych kosztów w ramach udziału w pracach Rady oraz sposób obliczania

wysokości albo maksymalną kwotę tego zwrotu, biorąc pod uwagę racjonalność ponoszonych

kosztów podróży i noclegów.

§ 1

Zainteresowany może zwrócić się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych

o wydanie opinii zabezpieczającej.

§ 1

Zainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wydanie

opinii zabezpieczającej.

§ 2.

Zainteresowani mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem.

§ 3.

Wniosek może dotyczyć czynności planowanej, rozpoczętej lub dokonanej.

§ 1.

Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej powinien zawierać dane istotne z punktu

widzenia skutków podatkowych czynności, w tym w szczególności

1)

dane identyfikujące wnioskodawcę;

2)

wskazanie podmiotów dokonujących czynności;

3)

wyczerpujący opis czynności wraz ze wskazaniem występujących pomiędzy podmiotami związków,

o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;

4)

wskazanie celów, których realizacji czynność ma służyć;

5)

wskazanie ekonomicznego lub gospodarczego uzasadnienia czynności;

6)

określenie skutków podatkowych, w tym korzyści podatkowych, będących rezultatem czynności

objętych wnioskiem;

7)

przedstawienie własnego stanowiska w sprawie.

§ 2.

Do wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej może być załączona dokumentacja dotycząca

czynności, w szczególności oryginały lub kopie umów lub ich projektów.

§ 3.

Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej niespełniający wymogów określonych w § 1

lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwrócić się o wyjaśnienie wątpliwości

co do danych zawartych we wniosku lub zorganizować spotkanie uzgodnieniowe w celu

wyjaśnienia tych wątpliwości.

§ 4

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się o wyjaśnienie wątpliwości co

do danych zawartych we wniosku lub zorganizować spotkanie uzgodnieniowe w celu wyjaśnienia

tych wątpliwości.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje opinię zabezpieczającą, jeżeli

przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do czynności nie ma zastosowania

art. 119a.

§ 1

Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje opinię zabezpieczającą, jeżeli przedstawione

we wniosku okoliczności wskazują, że do czynności nie ma zastosowania art. 119a.

§ 2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych odmawia wydania opinii zabezpieczającej,

jeżeli przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do czynności ma zastosowanie

art. 119a. Odmawiając wydania opinii zabezpieczającej, wskazuje się okoliczności świadczące

o tym, że do czynności może mieć zastosowanie art. 119a.

§ 2

Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli

przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do czynności ma zastosowanie art.

119a. Odmawiając wydania opinii zabezpieczającej, wskazuje się okoliczności świadczące

o tym, że do czynności może mieć zastosowanie art. 119a.

§ 3.

Odmowa wydania opinii zabezpieczającej zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi

do sądu administracyjnego.

Złożenie wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej nie stanowi przeszkody do prowadzenia

czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub postępowania

kontrolnego prowadzonego przez organ kontroli skarbowej.

Złożenie wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej nie stanowi przeszkody do prowadzenia

czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub kontroli

celno-skarbowej.

Opinia zabezpieczająca zawiera w szczególności

1)

wyczerpujący opis czynności, której dotyczył wniosek;

2)

ocenę, że do czynności nie ma zastosowania przepis art. 119a;

3)

pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

§ 1

Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej załatwia się bez zbędnej zwłoki, nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez ministra właściwego do

spraw finansów publicznych.

§ 1

Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej załatwia się bez zbędnej zwłoki, nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej.

§ 2.

Do terminu określonego w § 1 nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art.

139 § 4.

§ 1.

Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej podlega opłacie w wysokości 20 000 zł, którą

należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

§ 2.

Opłata podlega zwrotowi w przypadku

1)

wycofania wniosku - w połowie;

2)

uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna - w odpowiedniej części.

§ 3.

Zwrot nienależnie uiszczonej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od

dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej.

§ 4.

Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu zmienić wydaną opinię

zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli jest ona sprzeczna

z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

§ 1

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną opinię zabezpieczającą

lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli jest ona sprzeczna z orzecznictwem

Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zmiany opinii zabezpieczającej wydanej w związku

z zastosowaniem art. 14o.

W razie wycofania wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej przepisy art. 208 oraz

art. 210-212 stosuje się odpowiednio.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

art. 14b § 4 i 5, art. 14c § 4, art. 14d § 2 i 3, art. 14e § 1 pkt 2 i § 2-4, art.

14f § 3, art. 14i § 2-5, art. 14o, art. 20g § 3, art. 120, art. 123, art. 125, art.

126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a,

art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 189 § 3, art. 197 § 1 i 3,

art. 213-215 oraz przepisy działu IV rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 9, 10, 14, 16 i 23.

Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.

§ 1.

Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów

podatkowych.

§ 2.

Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji

i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego

postępowania.

W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

§ 1.

Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania,

a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i

materiałów oraz zgłoszonych żądań.

§ 2.

Organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania

wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek

strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2.

Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się

przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony

decyzji bez stosowania środków przymusu.

§ 1.

Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie

najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

§ 2.

Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być

załatwiane niezwłocznie.

Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego,

chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne.

Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne.

Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania

mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach

podatkowych.

Postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron.

§ 1.

Pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby administracji

skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego

kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących

zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego,

w których

Funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, zwany dalej „funkcjonariuszem”, pracownik urzędu

gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby administracji skarbowej,

Krajowej Informacji Skarbowej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów

publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu

od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych

spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których

1)

są stroną;

2)

pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć

wpływ na ich prawa lub obowiązki;

3

stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty do drugiego

stopnia;

4)