Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 września 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

Ustawa określa

1)

warunki udzielania i zakres świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

2)

zasady i tryb finansowania świadczeń, o których mowa w pkt 1;

2a)

zasady i tryb kwalifikowania świadczeń opieki zdrowotnej jako świadczeń gwarantowanych;

3)

zadania władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń, o których

mowa w pkt 1;

4)

zasady powszechnego - obowiązkowego i dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego;

5)

podstawy instytucjonalno-proceduralne do stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia

2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz. Urz. WE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72, z późn. zm.), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. rozszerzającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009

na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie

ze względu na swoje obywatelstwo

(Dz. Urz. UE L 344 z 29.12.2010, str. 1);

6)

zasady funkcjonowania, organizację i zadania Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego

dalej „Funduszem”;

6a)

zasady funkcjonowania, organizację i zadania Agencji Oceny Technologii Medycznych

i Taryfikacji, zwanej dalej „Agencją”;

7)

zasady sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją świadczeń, o

których mowa w pkt 1.

Rada oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia powołana przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy działa do dnia powołania rady oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia przez właściwego wojewodę na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 3

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Do kart diagnostyki i leczenia onkologicznego wydanych świadczeniobiorcom przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Karty diagnostyki i leczenia onkologicznego, o których mowa w ust. 1, zachowują ważność.

1.

Tworzy się system podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej,

o którym mowa w art. 95l ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, zwany dalej „systemem zabezpieczenia”.

2.

Świadczeniodawcę kwalifikuje się do systemu zabezpieczenia na okres 4 lat, w zakresie

dotyczącym zakładu leczniczego w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, prowadzonego

na terenie danego województwa, jeżeli w tym zakresie spełnia on warunki określone

w art. 95m ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Kwalifikacja, o której mowa w ust. 2, obejmuje włączenie danego świadczeniodawcy do

jednego z poziomów systemu zabezpieczenia, o których mowa w art. 95l ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz wskazanie profili

systemu zabezpieczenia, o których mowa w art. 95l ust. 3 ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zakresów lub rodzajów świadczeń, w ramach

których będą udzielane świadczenia opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia.

4.

Działając na podstawie przepisów ust. 2 i 3 oraz 6, dyrektor oddziału wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia sporządza i ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej

Narodowego Funduszu Zdrowia pierwszy wykaz świadczeniodawców zakwalifikowanych do

poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia, obejmujący wskazanie

1)

świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia

na terenie danego województwa;

2)

dla każdego ze świadczeniodawców, o których mowa w pkt 1, wszystkich profili systemu

zabezpieczenia, o których mowa w art. 95l ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, zakresów lub rodzajów, w ramach których będą oni udzielać

świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia, zgodnie z art. 95m ust. 3 pkt

1 i 2 lit. b i c, ust. 10 i 11 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 95m ust.

12 pkt 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5.

Wykaz, o którym mowa w ust. 4, ogłasza się dla terenu danego województwa w terminie

do dnia 27 czerwca 2017 r. Wykaz obowiązuje od dnia 1 października 2017 r. do dnia

30 czerwca 2021 r.

6.

W przypadku gdy wymaga tego zabezpieczenie na terenie danego województwa właściwego

dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, świadczeniodawca, który w dniu ogłoszenia

wykazu, o którym mowa w ust. 4, posiada umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

w zakresie leczenia szpitalnego, dotyczącą udzielania świadczeń w trybie hospitalizacji

określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy zmienianej w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz nie spełnia pozostałych warunków, o których

mowa w art. 95m ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

może zostać zakwalifikowany do jednego z poziomów systemu zabezpieczenia, z wyłączeniem

poziomu szpitali ogólnopolskich, przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia, po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw zdrowia.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje opinię, o której mowa w ust. 6, w terminie

7 dni od dnia otrzymania wniosku dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu

Zdrowia.

8.

Przepisy art. 95n ust. 5-16 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się odpowiednio.

1.

Do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

na zasadach określonych w ustawie mają prawo

1)

osoby objęte powszechnym - obowiązkowym i dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym, zwane

dalej „ubezpieczonymi”,

2)

inne niż ubezpieczeni osoby posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, które posiadają obywatelstwo polskie lub uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej

status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone

w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1990, 1948 i 2066 oraz z 2017 r. poz. 60, 858 i 1543), spełniające kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 930, z późn. zm., co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy,

na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych,

3)

inne niż wymienione w pkt 1 i 2 osoby, które nie ukończyły 18. roku życia

a)

posiadające obywatelstwo polskie lub

b)

które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą

lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa

w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

inne niż wymienione w pkt 1-3 osoby posiadające miejsce zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, które są w okresie ciąży, porodu lub połogu

a)

posiadające obywatelstwo polskie lub

b)

które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą,

lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa

w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

- zwane dalej „świadczeniobiorcami”.

2.

Osobom nieposiadającym obywatelstwa polskiego, innym niż świadczeniobiorcy, świadczenia

zdrowotne udzielane są na zasadach określonych w przepisach odrębnych i umowach międzynarodowych.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 81 ust. 11 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 81 ust. 11 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Wskaźniki efektywności diagnostyki onkologicznej i leczenia onkologicznego, o których

mowa w art. 32c ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

oblicza się po raz pierwszy za 2017 r.

1.

Do dnia 30 września 2017 r. dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia zawiera ze świadczeniodawcami wymienionymi w wykazie, o którym mowa

w art. 2 ust. 4, umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art.

159a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, obejmujące

udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie profili systemu zabezpieczenia,

o których mowa w art. 95l ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, zakresów lub rodzajów świadczeń wskazanych dla danego świadczeniodawcy w tym

wykazie.

2.

Umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmujące udzielanie świadczeń nocnej

i świątecznej opieki zdrowotnej, zawarte ze świadczeniodawcami niewymienionymi w wykazach,

o których mowa w art. 2 ust. 4, wygasają z dniem 30 września 2017 r.

1.

Ubezpieczonymi są

1)

osoby posiadające obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zamieszkujące na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA),

2)

osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, które przebywają

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu wykonywania pracy,

zezwolenia na pobyt czasowy z wyłączeniem zezwolenia udzielonego na podstawie art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,

zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany,

2a)

osoby, które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą

albo korzystają z ochrony czasowej na jej terytorium,

3)

osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), legalnie zamieszkujące

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- jeżeli podlegają zgodnie z art. 66 obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego albo ubezpieczają

się dobrowolnie na zasadach określonych w art. 68;

4)

osoby posiadające obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), niezamieszkujące

na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), jeżeli podlegają obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i są objęte

a)

ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.,

b)

ubezpieczeniem społecznym rolników na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 277 i 2043 oraz z 2017 r. poz. 2, 38, 624 i 715).

2.

Ubezpieczonymi są także

1)

studenci i uczestnicy studiów doktoranckich, którzy studiują w Rzeczypospolitej Polskiej,

oraz absolwenci, którzy odbywają w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowy staż, nieposiadający

obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) i niebędący osobami, o których mowa w ust. 1 pkt

3,

2)

członkowie zakonów oraz alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych, postulanci,

nowicjusze i junioryści zakonów i ich odpowiednicy, którzy nie posiadają obywatelstwa

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

i nie są osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 3, a przebywają na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wizy, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały,

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze

względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany lub uzyskali w Rzeczypospolitej

Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo korzystają z ochrony czasowej

na jej terytorium,

2a)

(uchylony)

3)

odbywający staż adaptacyjny,

4)

odbywający kursy języka polskiego oraz kursy przygotowawcze do podjęcia nauki w języku

polskim, o których mowa w przepisach o szkolnictwie wyższym, nieposiadający obywatelstwa

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) i niebędący osobami, o których mowa w ust. 1 pkt

3

- jeżeli ubezpieczają się dobrowolnie na zasadach określonych w art. 68;

5)

członkowie rodzin osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, zamieszkujący na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), jeżeli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66

ust. 2 i 3, ani nie są osobami uprawnionymi do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie

przepisów o koordynacji;

6)

członkowie rodzin osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 2a, zamieszkujący na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 i 3.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy w zakresie świadczeń, o których mowa w art. 15 ust.

2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, umarza się postępowania

1)

mające na celu wydanie decyzji administracyjnych ustalających obowiązek poniesienia

kosztów świadczeń opieki zdrowotnej i ich wysokość,

2)

egzekucyjne w administracji dotyczące należności z tytułu kosztów świadczeń opieki

zdrowotnej, prowadzone na podstawie decyzji

- o których mowa w art. 50 ust. 18 ustawy zmienianej w art. 1.

2.

Nieuiszczone koszty upomnienia powstałe w związku z niewykonaniem obowiązku określonego

w decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 18 ustawy zmienianej w art. 1, podlegają umorzeniu.

3.

Koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, które nie

zostały wyegzekwowane, podlegają umorzeniu wraz z umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 marca 2017 r. podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie

zdrowotne domowników, o których mowa w art. 80 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stanowi kwota 33,4% przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale roku 2015, włącznie z

wypłatami z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2017 r.

1.

W przypadku łączenia się podmiotów leczniczych, dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia dokonuje kwalifikacji podmiotu leczniczego powstałego w wyniku połączenia,

o której mowa w art. 2 ust. 2 i 3, i zmienia wykaz, o którym mowa w art. 2 ust. 4,

w terminie do dnia 26 września 2017 r.

2.

Warunkiem dokonania kwalifikacji w terminie, o którym mowa w ust. 1, jest przedstawienie

dyrektorowi oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w terminie

1)

do dnia 20 czerwca 2017 r. aktu o połączeniu;

2)

do dnia 21 września 2017 r. zaświadczenia o wpisie podmiotu leczniczego do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

3.

Terminy, o których mowa w ust. 2, uznaje się za zachowane, pod warunkiem wpływu dokumentów,

o których mowa w ust. 2, do siedziby właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia, przed ich upływem.

4.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, w terminie do dnia 26

czerwca 2017 r., zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej oddziału wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia wykaz podmiotów leczniczych, które przedstawiły akty o

połączeniu, o których mowa w ust. 2 pkt 1.

5.

Do kwalifikacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się art. 2 oraz odpowiednio przepisy

art. 95n ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że

dniem ogłoszenia wykazu, o którym mowa w art. 2 ust. 4, jest dzień dokonania zmiany

wykazu.

6.

W przypadku łączenia się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej nie

stosuje się okresu, o którym mowa w art. 66 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260).

Ubezpieczeniu nie podlegają, z zastrzeżeniem art. 3, cudzoziemcy przebywający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w tym cudzoziemcy zatrudnieni w obcych przedstawicielstwach

dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach specjalnych lub międzynarodowych

instytucjach, chyba że umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską

stanowią inaczej.

1.

Umarza się postępowania, o których mowa w art. 50 ust. 18 ustawy zmienianej w art.

1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, wobec osób, które

dopełniły obowiązku określonego w art. 67 ust. 1 i 3 ustawy zmienianej w art. 1 najpóźniej

w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Nieuiszczone koszty upomnienia powstałe w związku z niewykonaniem obowiązku określonego

w decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 18 ustawy zmienianej w art. 1, podlegają umorzeniu.

3.

Koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym, które nie zostały wyegzekwowane,

podlegają umorzeniu wraz z umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

4.

Nie wszczyna się postępowań, o których mowa w art. 50 ust. 18 ustawy zmienianej w

art. 1, wobec osób, którym udzielono świadczeń opieki zdrowotnej przed dniem wejścia

w życie ustawy i które dopełniły obowiązku określonego w art. 67 ust. 1 i 3 ustawy

zmienianej w art. 1 najpóźniej w terminie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

5.

W przypadku dopełnienia obowiązku określonego w art. 67 ust. 1 i 3 ustawy zmienianej

w art. 1 w terminie, o którym mowa w ust. 1 i 4 oraz art. 50 ust. 18a ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym ustawą, nie wszczyna się postępowań o zwrot kosztów

świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w okresie, którego dotyczył ten obowiązek.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Przy ustalaniu ryczałtu systemu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 136c ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na pierwszy okres rozliczeniowy

uwzględnia się dane dotyczące świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 136c

ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które

mają być finansowane w formie tego ryczałtu, udzielonych i sprawozdanych przez świadczeniodawcę

za rok 2015, z zastrzeżeniem art. 132 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, z uwzględnieniem

wycen tych świadczeń stosowanych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

W przypadku gdyby nie było możliwe uwzględnienie danych, o których mowa w ust. 1,

za rok 2015, za podstawę wyliczenia ryczałtu przyjmuje się dane dotyczące ostatniego

roku obowiązywania umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ze świadczeniodawcą

lub okresu obowiązywania tej umowy, jeżeli był krótszy niż rok.

3.

Przepisy art. 136c ust. 1-5 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się odpowiednio.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

ryczałtu systemu zabezpieczenia na pierwszy okres rozliczeniowy, mając na względzie

konieczność zabezpieczenia odpowiedniego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej oraz

zapewnienia stabilności finansowania systemu zabezpieczenia.

Do postępowań w sprawie ustalenia taryfy świadczeń, wszczętych i niezakończonych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

ambulatoryjna opieka zdrowotna - udzielanie przez świadczeniodawców świadczeń opieki

zdrowotnej osobom niewymagającym leczenia w warunkach całodobowych lub całodziennych;

2)

apteka - aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny, z którymi Fundusz zawarł umowę

na wydawanie leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz

wyrobu medycznego objętych refundacją;

2a)

ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej - organizację udzielania świadczeń

opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego,

w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców

w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w

sprawie zawarcia umów;

3)

członek rodziny - następujące osoby

a)

dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuka albo dziecko obce,

dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej lub

rodzinnego domu dziecka, do ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli uczy się dalej w

szkole, zakładzie kształcenia nauczycieli, uczelni lub jednostce naukowej prowadzącej

studia doktoranckie - do ukończenia 26 lat, natomiast jeżeli posiada orzeczenie o

znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane na równi - bez ograniczenia

wieku,

b)

małżonka,

c)

wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym;

3a

działacz opozycji antykomunistycznej - osobę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej

oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych

(Dz. U. poz. 693 i 1220 oraz z 2017 r. poz. 1386), o potwierdzonym statusie działacza opozycji antykomunistycznej;

4)

felczer ubezpieczenia zdrowotnego - felczera lub starszego felczera udzielającego

świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, z którym zawarto umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej;

5)

inwalida wojenny lub wojskowy - osobę, o której mowa w art. 6-8 lub w art. 30 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2016 r. poz. 871 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 2);

5a)

cywilna niewidoma ofiara działań wojennych - osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach

przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych

(Dz. U. poz. 1824, z 2010 r. poz. 1465 oraz z 2011 r. poz. 696);

6)

instytucja wypłacająca emeryturę lub rentę - instytucję wypłacającą rentę strukturalną

zgodnie z przepisami o rentach strukturalnych, przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów

wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji

i Gwarancji Rolnej lub przepisami o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem

środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich;

7)

kombatant - osobę, o której mowa w art. 1-4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach

będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1255 oraz z 2017 r. poz. 456 i 1386);

7a

kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej - możliwość realizacji świadczeń

opieki zdrowotnej w zakresach, o których mowa w art. 15 ust. 2, obejmującą niezbędne

etapy i elementy procesu ich realizacji, w szczególności strukturę świadczeń opieki

zdrowotnej w danym zakresie albo zakresach;

8)

korzystający - organizację, podmiot, organ administracji publicznej oraz jednostkę

organizacyjną, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 573);

9)

lek - produkt leczniczy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 1015 i 1200);

10)

(uchylony)

11)

lek recepturowy - produkt leczniczy sporządzony w aptece na podstawie recepty lekarskiej;

12)

(uchylony)

13)

(uchylony)

14)

lekarz ubezpieczenia zdrowotnego - lekarza, lekarza dentystę będącego świadczeniodawcą,

z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, albo lekarza,

lekarza dentystę, który jest zatrudniony lub wykonuje zawód u świadczeniodawcy, z

którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

14a)

migracja ubezpieczonych - korzystanie przez ubezpieczonych oraz osoby uprawnione do

świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji, zarejestrowanych

w danym oddziale wojewódzkim Funduszu, ze świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych

przez świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

z innymi oddziałami wojewódzkimi Funduszu, lub nabywanie przez ubezpieczonych oraz

osoby uprawnione do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji,

zarejestrowanych w danym oddziale wojewódzkim Funduszu, leków i wyrobów medycznych,

bezpłatnie, za opłatą ryczałtową albo za częściową odpłatnością, w aptekach działających

na terytorium innych oddziałów wojewódzkich Funduszu;

15)

minimalne wynagrodzenie - minimalne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3-5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. z 2017 r. poz. 847);

15a)

Narodowy Rachunek Zdrowia - zestawienie wszystkich wydatków na ochronę zdrowia, uwzględniające

źródła finansowania ochrony zdrowia, dostawców usług medycznych oraz funkcje tych

usług, oparte na zasadach przejrzystości i rzetelności gromadzonych danych;

16)

(uchylony)

17)

niepełnosprawny - osobę, o której mowa w art. 4-5 i 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 777, 935 i 1428);

17a)

nocna i świąteczna opieka zdrowotna - świadczenia opieki zdrowotnej z zakresu podstawowej

opieki zdrowotnej udzielane przez świadczeniodawców poza godzinami pracy określonymi

w umowach o udzielanie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, w szczególności w

dni wolne od pracy i w święta, w przypadku nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia

stanu zdrowia świadczeniobiorcy, które nie jest stanem nagłym;

18)

odbywający staż adaptacyjny - wnioskodawcę odbywającego staż adaptacyjny w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65);

19)

osoba bezdomna wychodząca z bezdomności - osobę objętą indywidualnym programem wychodzenia

z bezdomności zgodnie z przepisami o pomocy społecznej;

20)

osoba pobierająca emeryturę lub rentę - osobę objętą zaopatrzeniem emerytalnym lub

rentowym, pobierającą rentę socjalną albo rentę strukturalną na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o rentach strukturalnych w rolnictwie

(Dz. U. poz. 539, z 2003 r. poz. 2273, z 2004 r. poz. 873 oraz z 2017 r. poz. 60) lub ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków

pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1613, z 2016 r. poz. 1579 oraz z 2017 r. poz. 624), oraz osobę otrzymującą emeryturę lub rentę z zagranicy;

21)

osoba prowadząca działalność pozarolniczą - osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

22)

osoba represjonowana - osobę, o której mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych

osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego;

22a

osoba represjonowana z powodów politycznych - osobę, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz

osobach represjonowanych z powodów politycznych, o potwierdzonym statusie osoby represjonowanej z powodów politycznych;

23)

osoba uprawniona do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

- osobę, która nie jest ubezpieczona w Funduszu i posiada prawo do świadczeń opieki

zdrowotnej na podstawie ustawodawstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA), a której przysługują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej świadczenia opieki

zdrowotnej z ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie przepisów o koordynacji;

24)

osoba współpracująca - osobę, o której mowa w art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

25)

pielęgniarka podstawowej opieki zdrowotnej - pielęgniarkę, która ukończyła szkolenie

specjalizacyjne w dziedzinie pielęgniarstwa: rodzinnego, pediatrycznego, środowiskowego,

środowiskowo-rodzinnego, przewlekle chorych i niepełnosprawnych, opieki długoterminowej,

w ochronie zdrowia pracujących, środowiska nauczania i wychowania, zachowawczego,

promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej lub ukończyła kurs kwalifikacyjny w dziedzinie

pielęgniarstwa: rodzinnego, pediatrycznego, środowiskowego, środowiskowo-rodzinnego,

przewlekle chorych i niepełnosprawnych, opieki długoterminowej, w ochronie zdrowia

pracujących, środowiska nauczania i wychowania, zachowawczego, promocji zdrowia i

edukacji zdrowotnej lub odbywa szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie pielęgniarstwa

rodzinnego, pediatrycznego, opieki długoterminowej, środowiska nauczania i wychowania,

zachowawczego, promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej lub odbywa kurs kwalifikacyjny

w dziedzinie pielęgniarstwa: rodzinnego, pediatrycznego, opieki długoterminowej, środowiska

nauczania i wychowania, zachowawczego, promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej lub

posiada tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa oraz co najmniej trzyletni staż pracy

w podstawowej opiece zdrowotnej, będącą świadczeniodawcą, z którym Fundusz zawarł

umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, albo która jest zatrudniona lub wykonuje

zawód u świadczeniodawcy, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej;

26)

pielęgniarka lub położna ubezpieczenia zdrowotnego - pielęgniarkę lub położną będącą

świadczeniodawcą, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

albo pielęgniarkę lub położną zatrudnioną lub wykonującą zawód u świadczeniodawcy,

z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

27)

podstawowa opieka zdrowotna - świadczenia zdrowotne profilaktyczne, diagnostyczne,

lecznicze, rehabilitacyjne oraz pielęgnacyjne z zakresu medycyny ogólnej, rodzinnej,

chorób wewnętrznych i pediatrii, udzielane w ramach ambulatoryjnej opieki zdrowotnej;

28)

położna podstawowej opieki zdrowotnej - położną, która ukończyła szkolenie specjalizacyjne

w dziedzinie pielęgniarstwa: rodzinnego, środowiskowego, środowisko-rodzinnego oraz

promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej lub ukończyła kurs kwalifikacyjny w dziedzinie

pielęgniarstwa rodzinnego, środowiskowego, środowiskowo-rodzinnego, promocji zdrowia

i edukacji zdrowotnej lub odbywa szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie pielęgniarstwa

rodzinnego lub promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, lub odbywa kurs kwalifikacyjny

w dziedzinie pielęgniarstwa: rodzinnego lub promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej

lub posiada tytuł zawodowy magistra położnictwa oraz co najmniej trzyletni staż pracy

w podstawowej opiece zdrowotnej udzielającą świadczeń w ramach podstawowej opieki

zdrowotnej, będącą świadczeniodawcą, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej albo która jest zatrudniona lub wykonuje zawód u świadczeniodawcy,

z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

28a

poradnia przyszpitalna - komórkę organizacyjną podmiotu leczniczego prowadzącego szpital,

zlokalizowaną w tej samej co szpital dzielnicy, o której mowa w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730 i 935) albo w ustawie z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1438), a w przypadku gmin, w których nie wprowadzono podziału na dzielnice - w tej samej

gminie, i tworzącą funkcjonalną całość ze szpitalem, w której są udzielane ambulatoryjne

świadczenia zdrowotne odpowiadające, co do rodzaju udzielanych świadczeń, świadczeniom

szpitalnym;

29)

potrzeby zdrowotne - liczbę i rodzaj świadczeń opieki zdrowotnej, które powinny być

zapewnione w celu zachowania, przywrócenia lub poprawy zdrowia danej grupy świadczeniobiorców;

29a)

program polityki zdrowotnej - zespół zaplanowanych i zamierzonych działań z zakresu

opieki zdrowotnej ocenianych jako skuteczne, bezpieczne i uzasadnione, umożliwiających

osiągnięcie w określonym terminie założonych celów, polegających na wykrywaniu i zrealizowaniu

określonych potrzeb zdrowotnych oraz poprawy stanu zdrowia określonej grupy świadczeniobiorców,

opracowany, wdrażany, realizowany i finansowany przez ministra albo jednostkę samorządu

terytorialnego;

30)

program zdrowotny - zespół zaplanowanych i zamierzonych działań z zakresu opieki zdrowotnej

ocenianych jako skuteczne, bezpieczne i uzasadnione, umożliwiających osiągnięcie w

określonym terminie założonych celów, polegających na wykrywaniu i zrealizowaniu określonych

potrzeb zdrowotnych oraz poprawy stanu zdrowia określonej grupy świadczeniobiorców,

opracowany, wdrażany, realizowany i finansowany przez Fundusz;

31)

przeciętne wynagrodzenie - przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw

z poprzedniego kwartału, włącznie z wypłatami z zysku, ogłaszane przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”;

32)

przepisy o koordynacji - przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

w zakresie udzielania rzeczowych świadczeń zdrowotnych określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia

2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. rozszerzającym rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009

na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie

ze względu na swoje obywatelstwo oraz decyzje wydane na podstawie przepisów powyższych rozporządzeń;

32a)

rachunek - fakturę w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1221) lub rachunek w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768, 935, 1428 i 1537);

32b)

skierowanie - skierowanie w postaci elektronicznej, a w postaci papierowej w przypadku

a)

braku dostępu do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1535, 1579 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 599 i 1524),

b)

osoby o nieustalonej tożsamości,

c)

skierowania do zakładu opiekuńczo-leczniczego i zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego,

d)

skierowania na badania i konsultacje psychologiczne,

e)

skierowania z zakresu prawa pracy,

f)

skierowania na rehabilitację leczniczą,

g)

skierowania, o którym mowa w art. 42b ust. 3;

32c)

system IOWISZ - system teleinformatyczny, o którym mowa w art. 31a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia;

33)

stan nagły - stan, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1868 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 60);

33a)

transport sanitarny - przewóz osób albo materiałów biologicznych i materiałów wykorzystywanych

do udzielania świadczeń zdrowotnych, wymagających specjalnych warunków transportu;

33b)

środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego - środek spożywczy specjalnego

przeznaczenia żywieniowego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1536 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 1200 i 1458), zwanej dalej „ustawą o refundacji”;

34)

świadczenie opieki zdrowotnej - świadczenie zdrowotne, świadczenie zdrowotne rzeczowe

i świadczenie towarzyszące;

35)

świadczenie gwarantowane - świadczenie opieki zdrowotnej finansowane w całości lub

współfinansowane ze środków publicznych na zasadach i w zakresie określonych w ustawie;

36)

świadczenie specjalistyczne - świadczenie opieki zdrowotnej we wszystkich dziedzinach

medycyny z wyłączeniem świadczeń udzielanych w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej;

37)

świadczenie zdrowotne rzeczowe - związane z procesem leczenia leki, środki spożywcze

specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyroby medyczne;

38)

świadczenie towarzyszące - zakwaterowanie i adekwatne do stanu zdrowia wyżywienie

w szpitalu lub w innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, usługi transportu oraz transportu sanitarnego, a także

zakwaterowanie poza zakładem leczniczym podmiotu leczniczego, jeżeli konieczność jego

zapewnienia wynika z warunków określonych dla danego świadczenia gwarantowanego;

39)

świadczenie wysokospecjalistyczne - świadczenie opieki zdrowotnej lub procedurę medyczną

spełniające łącznie następujące kryteria

a)

udzielenie świadczenia wymaga wysokiego poziomu zaawansowania technicznego świadczeniodawcy

i zaawansowanych umiejętności osób udzielających świadczenia,

b)

koszt jednostkowy świadczenia jest wysoki;

40)

świadczenie zdrowotne - działanie służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu

lub poprawie zdrowia oraz inne działanie medyczne wynikające z procesu leczenia lub

przepisów odrębnych regulujących zasady ich udzielania;

41)

świadczeniodawca

a)

podmiot wykonujący działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

b)

osobę fizyczną inną niż wymieniona w lit. a, która uzyskała fachowe uprawnienia do

udzielania świadczeń zdrowotnych i udziela ich w ramach wykonywanej działalności gospodarczej,

c)

(uchylona)

d)

podmiot realizujący czynności z zakresu zaopatrzenia w wyroby medyczne;

42)

procedura medyczna - postępowanie diagnostyczne, lecznicze, pielęgnacyjne, profilaktyczne,

rehabilitacyjne lub orzecznicze przy uwzględnieniu wskazań do jego przeprowadzenia,

realizowane w warunkach określonej infrastruktury zdrowotnej przy zastosowaniu produktów

leczniczych i wyrobów medycznych;

42a)

taryfa świadczeń - zestawienie świadczeń gwarantowanych wraz z przypisanymi im wartościami

względnymi, z wyłączeniem świadczeń gwarantowanych, których zasady finansowania określa

ustawa o refundacji;

42b)

technologia medyczna - leki, urządzenia, procedury diagnostyczne i terapeutyczne stosowane

w określonych wskazaniach, a także organizacyjne systemy wspomagające, w obrębie których

wykonywane są świadczenia zdrowotne;

43)

ubezpieczenia społeczne - ubezpieczenia określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

44)

ubezpieczenie społeczne rolników - ubezpieczenie określone w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników;

44a)

uprawniony żołnierz lub pracownik - żołnierz lub pracownik wojska, o którym mowa w

art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1510), który doznał urazu lub zachorował podczas wykonywania zadań służbowych poza granicami

państwa;

44b)

weteran poszkodowany - osobę posiadającą status weterana poszkodowanego nadany na

podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami

państwa

(Dz. U. poz. 1203 oraz z 2017 r. poz. 60);

45)

wolontariusz - osobę, o której mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie;

46)

wyroby medyczne - wyroby medyczne, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie

wyrobów medycznych, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz aktywne

wyroby medyczne do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 211).

1.

W latach 2017-2026 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym

realizacji zadania, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 2,

wyniesie w

1)

2017 r. - 162 mln zł;

2)

2018 r. - 144 mln zł;

3)

2019 r. - 147 mln zł;

4)

2020 r. - 151 mln zł;

5)

2021 r. - 155 mln zł;

6)

2022 r. - 159 mln zł;

7)

2023 r. - 163 mln zł;

8)

2024 r. - 167 mln zł;

9)

2025 r. - 171 mln zł;

10)

2026 r. - 175 mln zł.

2.

Organem monitorującym wykorzystanie limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, jest

minister właściwy do spraw zdrowia.

3.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, zostanie

zastosowany mechanizm korygujący polegający na zmianie kryteriów w postępowaniu o

udzielenie zamówienia publicznego lub zmianie trybu udzielenia tego zamówienia w celu

zakupu szczepionek po najniższej możliwej do uzyskania cenie.

4.

Organami właściwymi do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 3,

są minister właściwy do spraw zdrowia oraz Główny Inspektor Sanitarny.

1.

Na wniosek dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia,

za zgodą świadczeniodawcy, obowiązywanie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

w zakresie

1)

leczenia szpitalnego, świadczeń wysokospecjalistycznych, ambulatoryjnej opieki specjalistycznej,

rehabilitacji leczniczej, programów lekowych, leków stosowanych w chemioterapii oraz

nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, realizowanych w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy - może zostać przedłużone na okres nie dłuższy niż do dnia 30 września 2017 r.;

2)

opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień oraz ambulatoryjnej opieki specjalistycznej

w zakresie dotyczącym świadczeń, które nie zostaną objęte umowami zawartymi na podstawie

art. 159a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, realizowanych

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy - może zostać przedłużone na okres nie dłuższy

niż do dnia 30 czerwca 2018 r.;

3)

ratownictwa medycznego realizowanych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy - może

zostać przedłużone na okres nie dłuższy niż do dnia 30 czerwca 2018 r.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia kieruje do wszystkich świadczeniodawców realizujących umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie, o którym mowa w ust. 1, które nie zostały

wypowiedziane na dzień nadania wniosku.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uwzględnia w szczegółowych warunkach umów, o których

mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, nie później niż przed upływem

4 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, taryfy świadczeń określone w

obwieszczeniach Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji wydanych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zadania władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki

zdrowotnej obejmują w szczególności

1)

tworzenie warunków funkcjonowania systemu ochrony zdrowia;

2)

analizę i ocenę potrzeb zdrowotnych oraz czynników powodujących ich zmiany;

3)

promocję zdrowia i profilaktykę, mające na celu tworzenie warunków sprzyjających zdrowiu;

4)

finansowanie w trybie i na zasadach określonych ustawą świadczeń opieki zdrowotnej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 pkt

1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Podmioty inne niż zobowiązane do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków

publicznych, z którymi Agencja Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji zawarła

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umowy o odpłatne przekazanie danych

niezbędnych do ustalenia taryf świadczeń, są uprawnione do otrzymania wynagrodzenia

z tytułu realizacji tych umów na podstawie art. 31lc ust. 5 ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Do zadań własnych gminy w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki

zdrowotnej należy w szczególności

1)

opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów polityki zdrowotnej wynikających

z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy;

2)

(uchylony)

3)

inicjowanie i udział w wytyczaniu kierunków przedsięwzięć lokalnych zmierzających

do zaznajamiania mieszkańców z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia oraz ich skutkami;

4)

podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu

zdrowia mieszkańców gminy.

2.

Do zadań zleconych gminy należy wydawanie decyzji, o których mowa w art. 54, w sprawach

świadczeniobiorców innych niż ubezpieczeni spełniających kryterium dochodowe, o którym

mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w przypadku których nie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 12 tej ustawy.

3.

W celu ustalenia sytuacji dochodowej i majątkowej świadczeniobiorcy, o którym mowa

w ust. 2, przeprowadza się rodzinny wywiad środowiskowy na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o pomocy społecznej.

4.

Gmina otrzymuje dotację z budżetu państwa na sfinansowanie kosztów realizacji zadania,

o którym mowa w ust. 2 i 3.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do danych niezbędnych do określenia taryf świadczeń, przekazanych przez świadczeniodawców

na podstawie umów zawartych z Agencją Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się art. 31lc ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Do zadań własnych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

realizowanych przez powiat należy w szczególności

1)

opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów polityki zdrowotnej wynikających

z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców powiatu - po konsultacji

z właściwymi terytorialnie gminami;

2)

(uchylony)

3)

inicjowanie, wspomaganie i monitorowanie działań lokalnej wspólnoty samorządowej w

zakresie promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej prowadzonych na terenie powiatu;

4)

pobudzanie działań na rzecz indywidualnej i zbiorowej odpowiedzialności za zdrowie

i na rzecz ochrony zdrowia;

5)

podejmowanie innych działań wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13a ustawy zmienianej w

art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 13a ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie

dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do zleceń ministra właściwego do spraw zdrowia, o których mowa w art. 31f ust. 5 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, otrzymanych i niewykonanych przez

Prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 i art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2017 r.;

2)

art. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 marca 2018 r.;

3)

art. 3 pkt 5 i pkt 19 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Do zadań własnych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

realizowanych przez samorząd województwa należy w szczególności

1)

opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów polityki zdrowotnej wynikających

z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców województwa - po konsultacji

z właściwymi terytorialnie gminami i powiatami;

2)

(uchylony)

3)

opracowywanie i wdrażanie programów innych niż określone w pkt 1 służących realizacji

zadań w zakresie ochrony zdrowia;

4)

inspirowanie i promowanie rozwiązań w zakresie wzrostu efektywności, w tym restrukturyzacji

w ochronie zdrowia;

5)

podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych mieszkańców

województwa.

W celu zaspokajania potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie ochrony zdrowia, jednostka

samorządu terytorialnego, uwzględniając w szczególności regionalną mapę potrzeb zdrowotnych,

priorytety dla regionalnej polityki zdrowotnej oraz stan dostępności do świadczeń

opieki zdrowotnej na obszarze województwa, może finansować dla mieszkańców tej wspólnoty

świadczenia gwarantowane.

1.

Świadczenia gwarantowane, o których mowa w art. 9a, są finansowane na podstawie umowy

zawartej pomiędzy jednostką samorządu terytorialnego a świadczeniodawcą wyłonionym

w drodze konkursu ofert.

2.

Do konkursu ofert, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 48b

ust. 2-4 i 6.

3.

W przypadku gdy jednostka lub jednostki samorządu terytorialnego są w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej

1)

podmiotami tworzącymi dla podmiotu leczniczego,

2)

jedynymi albo większościowymi wspólnikami, albo akcjonariuszami w spółce kapitałowej

będącej podmiotem leczniczym

- który udziela świadczeń gwarantowanych w zakresie odpowiadającym przedmiotowi umowy,

o której mowa w ust. 1, umowę tę zawiera się w pierwszej kolejności z tym podmiotem.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, nie przeprowadza się konkursu ofert, o którym

mowa w ust. 1. Do zawarcia tej umowy nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

5.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

rodzaj, zakres i liczbę udzielanych świadczeń gwarantowanych, warunki oraz organizację

udzielania tych świadczeń;

2)

okres jej obowiązywania;

3)

kwotę zobowiązania oraz zasady rozliczeń, z uwzględnieniem taryfy świadczeń, w przypadku

jej ustalenia;

4)

sposób i tryb kontroli wykonania umowy.

6.

W przypadku gdy świadczeniodawca jest stroną umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

zawartej z Funduszem, umowa, o której mowa w ust. 1, może obejmować wyłącznie świadczenia

gwarantowane udzielane ponad kwotę zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy w

danym zakresie.

7.

O zawarciu umowy, o której mowa w ust. 1, świadczeniodawca, będący równocześnie stroną

umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z Funduszem, jest obowiązany

poinformować właściwego miejscowo dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. Świadczeniodawca

jest obowiązany przesyłać do wiadomości tego oddziału w terminie do 10. dnia każdego

miesiąca, za miesiąc poprzedni, kopię dokumentów rozliczeniowych przedstawianych jednostce

samorządu terytorialnego.

1.

Opinie wydane na podstawie art. 40 ustawy zmienianej w art. 3 do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres 3 lat od ich wydania i stosowane mogą

być do leków z substancjami czynnymi identycznymi z lekami wskazanymi w ich treści

w zakresie wskazań, których dotyczą.

2.

W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes Agencji Oceny Technologii

Medycznych i Taryfikacji publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej Agencji wykaz

obowiązujących opinii Rady Przejrzystości, o których mowa w art. 40 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 3, wraz z terminem ich obowiązywania łącznie z materiałami, na podstawie

których zostały wydane.

3.

W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister właściwy do spraw

zdrowia publikuje wykaz obowiązujących opinii konsultantów krajowych, o których mowa

w art. 40 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3, wraz z terminem ich obowiązywania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 sierpnia 2017 r.

1.

Do zadań wojewody w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

należy w szczególności

1)

ocena realizacji zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki

samorządu terytorialnego.

2)

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

W 2017 r. odpis dla Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, o którym mowa

w art. 31t ust. 5-9 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

wynosi 0,06% planowanych należnych przychodów z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne

za ten rok obrotowy, określonych w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia na

2017 r. Odpis ten w 2017 r. pomniejsza się o wysokość kwoty dotacji podmiotowych przekazanych

z budżetu państwa w 2017 r. na dofinansowanie realizacji zadań Agencji Oceny Technologii

Medycznych i Taryfikacji, o których mowa w art. 31n pkt 1 lit. a oraz pkt 2, 3 i 5

ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Środki otrzymane przez Agencję Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy z tytułu odpisu na taryfikację świadczeń stają się

z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy środkami z odpisu dla Agencji Oceny Technologii

Medycznych i Taryfikacji.

3.

Prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, dostosuje plan finansowy Agencji Oceny Technologii

Medycznych i Taryfikacji do przepisów ust. 1 i 2. Przepisy art. 31t ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie objętym ustawą należy w szczególności

1)

prowadzenie oraz współuczestniczenie w prowadzeniu edukacji w zakresie zapobiegania

i rozwiązywania problemów związanych z negatywnym wpływem na zdrowie czynników środowiskowych

i społecznych;

2)

(uchylony)

3)

opracowywanie, finansowanie i ocena efektów programów polityki zdrowotnej, a także

nadzór nad ich realizacją; 3a) kwalifikowanie świadczeń opieki zdrowotnej jako świadczeń

gwarantowanych;

3b

zatwierdzanie oraz zmiana taryfy świadczeń;

4)

finansowanie z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw zdrowia, świadczeń gwarantowanych w zakresie określonym w ustawie, w tym

w stosunku do osób uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów

o koordynacji;

4a)

planowanie, przekazywanie i rozliczanie dotacji z budżetu państwa, o której mowa w

art. 97 ust. 8;

5)

współdziałanie z organizacjami pozarządowymi o charakterze regionalnym lub ogólnokrajowym

działającymi na rzecz ochrony zdrowia;

6)

sprawowanie nadzoru nad ubezpieczeniem zdrowotnym w zakresie określonym w dziale VII;

7)

zatwierdzanie planu finansowego Funduszu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych;

8)

opiniowanie sprawozdania finansowego Funduszu;

9)

przedkładanie Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 31 sierpnia następnego roku

sprawozdania rocznego z działalności Funduszu przygotowanego w trybie, o którym mowa

w art. 187;

9a

powoływanie i odwoływanie Prezesa Funduszu, zastępców Prezesa Funduszu, członków Rady

Funduszu i dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu;

10)

sprawowanie nadzoru nad Agencją;

11)

zatwierdzanie sprawozdań finansowych Agencji.

1a.

Minister właściwy do spraw zdrowia oblicza średnie koszty, o których mowa w art. 94

i 95 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72, uwzględniając w szczególności Narodowy Rachunek

Zdrowia.

1b.

Narodowy Rachunek Zdrowia opracowywany jest na podstawie badań prowadzonych na zasadzie

obowiązku w rozumieniu ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60).

1c.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Główny

Urząd Statystyczny, organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego,

świadczeniodawcy oraz inne instytucje podejmujące czynności w zakresie organizowania,

finansowania i udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

udzielają nieodpłatnie informacji koniecznych do obliczeń, o których mowa w ust. 1a.

1d.

Na potrzeby obliczeń, o których mowa w ust. 1a, przez świadczenia opieki zdrowotnej

udzielane w ramach ubezpieczenia zdrowotnego należy rozumieć wszystkie świadczenia

opieki zdrowotnej, których koszt został poniesiony przez jednostki należące do sektora

finansów publicznych, wymienione w przepisach o finansach publicznych.

2.

Do zadań ministra właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie objętym ustawą

należy w szczególności

1)

sprawowanie nadzoru w zakresie gospodarki finansowej Funduszu na zasadach przewidzianych

w niniejszej ustawie;

2)

zatwierdzanie sprawozdania finansowego Funduszu, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw zdrowia, oraz przedkładanie sprawozdania wraz z opinią ministra właściwego

do spraw zdrowia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 31 sierpnia roku następującego

po roku, którego to sprawozdanie dotyczy.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Agencji, może ogłosić,

a w zakresie diagnostyki mającej na celu rozpoznanie nowotworu złośliwego lub miejscowo

złośliwego, zwanej dalej „diagnostyką onkologiczną”, i leczenia mającego na celu wyleczenie

tego nowotworu, zwanego dalej „leczeniem onkologicznym”, ogłasza, w drodze obwieszczenia,

zalecenia postępowania dotyczące diagnostyki i leczenia w zakresie świadczeń finansowanych

ze środków publicznych, odrębnie dla poszczególnych dziedzin medycyny, opracowane

przez odpowiednie stowarzyszenia będące zgodnie z postanowieniami ich statutów towarzystwami

naukowymi o zasięgu krajowym, zrzeszające specjalistów w danej dziedzinie medycyny.

4

Obwieszczenia, o których mowa w ust. 3, są ogłaszane w dzienniku urzędowym ministra

właściwego do spraw zdrowia.

1.

W latach 2017-2026 maksymalny limit kosztów Agencji Oceny Technologii Medycznych i

Taryfikacji z tytułu realizacji zadań ustawowych wynosi w

1)

2017 r. - 53 911 tys. zł;

2)

2018 r. - 54 185 tys. zł;

3)

2019 r. - 55 512 tys. zł;

4)

2020 r. - 56 899 tys. zł;

5)

2021 r. - 58 320 tys. zł;

6)

2022 r. - 59 777 tys. zł;

7)

2023 r. - 61 271 tys. zł;

8)

2024 r. - 62 802 tys. zł;

9)

2025 r. - 64 371 tys. zł;

10)

2026 r. - 65 978 tys. zł.

2.

W latach 2017-2026 maksymalny limit kosztów wynagrodzeń w Agencji Oceny Technologii

Medycznych i Taryfikacji z tytułu realizacji zadań ustawowych wynosi w

1)

2017 r. - 26 723 tys. zł;

2)

2018 r. - 26 102 tys. zł;

3)

2019 r. - 26 327 tys. zł;

4)

2020 r. - 26 586 tys. zł;

5)

2021 r. - 26 852 tys. zł;

6)

2022 r. - 27 125 tys. zł;

7)

2023 r. - 27 404 tys. zł;

8)

2024 r. - 27 691 tys. zł;

9)

2025 r. - 27 985 tys. zł;

10)

2026 r. - 28 684 tys. zł.

3.

W przypadku gdy koszty, o których mowa w ust. 1, po pierwszym półroczu danego roku

przekroczą 65% limitu przewidzianego na ten rok, plan finansowy Agencji Oceny Technologii

Medycznych i Taryfikacji zmienia się w pozycji „Pozostałe koszty funkcjonowania”,

w szczególności w zakresie kosztów podróży służbowych krajowych i zagranicznych, w

taki sposób, że wysokość tych kosztów w drugim półroczu tego roku obniża się o kwotę

gwarantującą, że limit ten nie zostanie przekroczony.

4.

W przypadku gdy koszty, o których mowa w ust. 2, po pierwszym półroczu danego roku

przekroczą 65% limitu przewidzianego na ten rok, wysokość tych kosztów w drugim półroczu

obniża się o kwotę gwarantującą, że limit ten nie zostanie przekroczony.

5.

Prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji monitoruje wykorzystanie

rocznych limitów kosztów, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wdraża mechanizmy korygujące,

o których mowa w ust. 3 i 4.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej udzielanych

bezpłatnie bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie

1)

(uchylony)

1a)

art. 161 i art. 170 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1430);

2)

art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 487);

3)

art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2017 r. poz. 783 i 1458);

4)

art. 10 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 882);

5)

art. 415 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

6)

przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1866, 2003 i 2173) - w przypadku świadczeń zdrowotnych związanych ze zwalczaniem chorób, zakażeń i chorób

zakaźnych;

7)

przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym;

8)

(uchylony)

9)

art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1459);

10)

art. 16 ust. 1 i art. 25 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób

z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej

innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24, z 2015 r. poz. 396 oraz z 2016 r. poz. 2205);

11)

art. 20 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o udziale zagranicznych funkcjonariuszy lub

pracowników we wspólnych operacjach lub wspólnych działaniach ratowniczych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. poz. 295);

12

art. 17d ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1392, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2017 r. poz. 60 i 858).

Przepisów ustawy, z wyłączeniem przepisów określających zasady i tryb finansowania

z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej oraz przepisów określających prawo do

świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji, nie stosuje się

wobec osób, którym świadczenia zdrowotne są udzielane bezpłatnie, bez względu na uprawnienia

z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego, na podstawie art. 102 pkt 1 i art. 115 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 665, 666, 768 i 1452).

Minister właściwy do spraw zdrowia dostosuje skład Rady do spraw Taryfikacji do przepisów

ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie do dnia

30 czerwca 2017 r.

Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane świadczeniobiorcom innym niż ubezpieczeni

są finansowane z budżetu państwa, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej

1)

udzielanych świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4,

2

o których mowa w art. 12 pkt 2-6 i 9-12, art. 12a, art. 15 ust. 2 pkt 12 oraz art.

42j

- uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz konieczność

zapewnienia skuteczności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

Produkty lecznicze, o których mowa w art. 23a ust. 1a ustawy zmienianej w art. 2,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy posiadały kategorię dostępności „wydawane bez przepisu lekarza - OTC”, są wydawane

z apteki po tym dniu wyłącznie na podstawie recepty.

Na zasadach i w zakresie określonych w ustawie podmiotami zobowiązanymi do finansowania

świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych są: właściwi ministrowie lub Fundusz.

(uchylony)

(uchylony)

Recepty wystawione na zasadach obowiązujących przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy mogą być realizowane.

1.

Świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki

zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom,

wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności

i jej ograniczanie.

2.

Świadczeniobiorcy przysługują świadczenia gwarantowane z zakresu

1)

podstawowej opieki zdrowotnej;

2)

ambulatoryjnej opieki specjalistycznej;

3)

leczenia szpitalnego;

4)

opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień;

5)

rehabilitacji leczniczej;

6)

świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej;

7)

leczenia stomatologicznego;

8)

lecznictwa uzdrowiskowego;

9)

zaopatrzenia w wyroby medyczne, na zlecenie osoby uprawnionej, oraz ich naprawy, o

których mowa w ustawie o refundacji;

10)

ratownictwa medycznego;

11)

opieki paliatywnej i hospicyjnej;

12)

świadczeń wysokospecjalistycznych;

13)

programów zdrowotnych;

14)

leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

dostępnych w aptece na receptę;

15)

programów lekowych określonych w przepisach ustawy o refundacji;

16)

leków stosowanych w chemioterapii określonych w przepisach ustawy o refundacji;

17)

leków nieposiadających pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, sprowadzanych z zagranicy na warunkach i w trybie określonym w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, pod warunkiem że w stosunku do tych leków wydano decyzję o objęciu refundacją na

podstawie ustawy o refundacji;

17a

ratunkowego dostępu do technologii lekowych;

18)

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, sprowadzonych z zagranicy

na warunkach i w trybie określonym w art. 29a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 149 i 60), pod warunkiem, że w stosunku do tych środków wydano decyzję o objęciu refundacją

na podstawie ustawy o refundacji.

3.

(uchylony)

(uchylony)

Do postępowań w sprawie refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego i wyrobów medycznych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Świadczeniobiorcy na podstawie ustawy nie przysługują

1)

orzeczenia o zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz inne orzeczenia

i zaświadczenia lekarskie wydawane na życzenie świadczeniobiorcy, jeżeli nie są one

związane z dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy, kontynuowaniem

nauki, uczestnictwem dzieci, uczniów, słuchaczy zakładów kształcenia nauczycieli i

studentów w zajęciach sportowych i w zorganizowanym wypoczynku, a także jeżeli nie

są wydawane dla celów pomocy społecznej, wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej,

orzecznictwa o niepełnosprawności, uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, lub ustalenia

przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie;

1a)

zaświadczenie lekarskie lub zaświadczenie wystawione przez położną, wydawane na życzenie

świadczeniobiorcy, jeżeli nie są wydawane dla celów uzyskania dodatku z tytułu urodzenia

dziecka lub jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka;

2)

świadczenia opieki zdrowotnej niezakwalifikowane jako gwarantowane.

2.

Koszty badania, wydania orzeczenia lub zaświadczenia, na zlecenie prokuratury albo

sądu, w związku z postępowaniem prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, są pokrywane

z części budżetu państwa, której dysponentem jest, odpowiednio, Minister Sprawiedliwości,

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego albo Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3.

Przepis ust. 2 nie wyłącza możliwości obciążenia strony postępowania kosztami badania

lub wydawania orzeczenia lub zaświadczenia, o których mowa w tym przepisie, na podstawie

odrębnych przepisów.

4.

Koszty badania, wydania orzeczenia lub zaświadczenia, związanego z orzekaniem o niezdolności

do pracy dla celów rentowych, ustalaniem uprawnień w ramach ubezpieczeń społecznych,

są finansowane przez podmiot, na którego zlecenie zostaje przeprowadzone badanie,

wydane orzeczenie lub zaświadczenie.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb finansowania kosztów,

o których mowa w ust. 4, uwzględniając cel wydania orzeczenia lub zaświadczenia oraz

przeprowadzenia badania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 24 kwietnia 2017 r.;

2)

art. 4 pkt 2 lit. d tiret pierwsze i lit. e, art. 6 w zakresie art. 188 ust. 5g, art.

8 pkt 1 lit. b tiret pierwsze i lit. d, art. 12 pkt 3 lit. a w zakresie art. 14 ust.

2 pkt 1 lit. ia i pkt 3 lit. b oraz art. 15, które wchodzą w życie po upływie 14 dni

od dnia ogłoszenia;

3)

art. 9, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 13, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Rada Ministrów po upływie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przedłoży

Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej sprawozdanie z wykonania ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie ratunkowego dostępu do technologii

lekowych, wraz z oceną skutków jej stosowania.

(uchylony)

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 31j ustawy zmienianej w

art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 31j ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Świadczeniobiorca przebywający w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej, który udziela świadczeń całodobowych, ponosi

koszty wyżywienia i zakwaterowania. Miesięczną opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej

250% najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca

70% miesięcznego dochodu świadczeniobiorcy w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.

2.

Miesięczną opłatę za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka do ukończenia 18. roku życia,

a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26. roku życia, przebywającego w zakładzie

opiekuńczo-leczniczym, pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej,

który udziela świadczeń całodobowych, ustala się w wysokości odpowiadającej 200% najniższej

emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70% miesięcznego

dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej. W przypadku

dziecka pozbawionego opieki i wychowania rodziców umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym,

w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej przez

sąd opłata ta wynosi nie mniej niż 200% najniższej emerytury.

3.

Opłatę, o której mowa w ust. 2 zdanie drugie, w przypadku dziecka pozbawionego opieki

i wychowania rodziców umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie

pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej przez sąd, ponosi

powiat właściwy ze względu na miejsce urodzenia dziecka. Jeżeli nie można ustalić

powiatu właściwego ze względu na miejsce urodzenia dziecka, właściwy do ponoszenia

opłaty jest powiat miejsca siedziby sądu, który orzekł o umieszczeniu dziecka w zakładzie

opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji

leczniczej.

4.

Gmina właściwa ze względu na miejsce urodzenia dziecka jest obowiązana do współfinansowania

opłaty, o której mowa w ust. 2 zdanie drugie, w przypadku dziecka pozbawionego opieki

i wychowania rodziców umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie

pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej przez sąd, w wysokości

1)

10% w pierwszym roku pobytu dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie

pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej;

2)

30% w drugim roku pobytu dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej;

3)

50% w trzecim roku i następnych latach pobytu dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym,

w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej.

5.

Jeżeli nie można ustalić gminy właściwej ze względu na miejsce urodzenia dziecka,

właściwa do współfinansowania opłaty, o której mowa w ust. 2 zdanie drugie, w przypadku

dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej, jest gmina miejsca siedziby sądu, który

orzekł o umieszczeniu dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej.

6.

Do okresów pobytu dziecka w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej, o których mowa w ust. 4, zalicza się okresy

pobytu dziecka po dniu 1 stycznia 2012 r. w pieczy zastępczej.

7.

W przypadku gdy opłatę, o której mowa w ust. 2 zdanie drugie, poniósł powiat, rodzice

dziecka umieszczonego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub w zakładzie rehabilitacji leczniczej obowiązani są do zwrotu powiatowi kwoty poniesionej

opłaty. Przepisy art. 193 ust. 2 i 6-8, art. 194 i art. 195 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu

rodziny i systemie pieczy zastępczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 697 i 1292), stosuje się odpowiednio.

1.

Starosta sprawuje kontrolę nad jakością opieki sprawowanej przez zakłady opiekuńczo-lecznicze,

zakłady pielęgnacyjno-opiekuńcze lub zakłady rehabilitacji leczniczej nad dziećmi

pozbawionymi opieki i wychowania rodziców umieszczonymi w tych zakładach przez sąd.

2.

Starosta w związku z kontrolą, o której mowa w ust. 1, ma prawo, w szczególności do

1)

żądania informacji, dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania kontroli;

2)

wstępu w ciągu doby do obiektów i pomieszczeń kontrolowanej jednostki;

3)

żądania od pracowników kontrolowanej jednostki udzielenia informacji w formie ustnej

i pisemnej;

4)

obserwacji dzieci umieszczonych w kontrolowanych zakładach.

3.

W przypadku gdy z przeprowadzonej przez starostę kontroli wynika, że zakład opiekuńczo-leczniczy,

zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy lub zakład rehabilitacji leczniczej nie wypełnia swoich

funkcji lub wypełnia je niewłaściwie, starosta zawiadamia właściwy sąd.

Osoba kierująca zakładem opiekuńczo-leczniczym, zakładem pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub zakładem rehabilitacji leczniczej, we współpracy z wyznaczonym przez starostę

pracownikiem powiatowego centrum pomocy rodzinie, ocenia sytuację dziecka pozbawionego

opieki i wychowania rodziców umieszczonego w tych zakładach przez sąd. Do terminów

i zasad przeprowadzania oceny sytuacji dziecka przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej dotyczące okresowej oceny sytuacji dziecka umieszczonego w instytucjonalnej pieczy

zastępczej, stosuje się odpowiednio.

Do osób opuszczających po osiągnięciu pełnoletności zakład opiekuńczo-leczniczy, zakład

pielęgnacyjno-opiekuńczy lub zakład rehabilitacji leczniczej przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej dotyczące osób usamodzielnianych opuszczających instytucjonalną pieczę zastępczą,

stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 21, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2019 r.;

2)

art. 4 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

W stanach nagłych świadczenia opieki zdrowotnej są udzielane świadczeniobiorcy niezwłocznie.

2.

W przypadku gdy świadczenia opieki zdrowotnej w stanie nagłym są udzielane przez świadczeniodawcę,

który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, świadczeniobiorca

ma prawo do tych świadczeń w niezbędnym zakresie.

3.

W razie braku możliwości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej określonych w umowie

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z przyczyn leżących po stronie świadczeniodawcy

lub w związku z wystąpieniem siły wyższej, świadczeniodawca zapewnia, w przypadku,

o którym mowa w ust. 1, udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej przez innego świadczeniodawcę.

4.

Świadczeniodawca, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

ma prawo do wynagrodzenia za świadczenie opieki zdrowotnej udzielone świadczeniobiorcy

w stanie nagłym. Wynagrodzenie uwzględnia wyłącznie uzasadnione koszty udzielenia

niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej.

5.

W celu uzyskania wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 4, świadczeniodawca składa wniosek

do podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej wraz z rachunkiem,

wykazem udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej i ich kosztów oraz pisemnym przedstawieniem

okoliczności udzielenia świadczeń uzasadniających ich sfinansowanie ze środków publicznych.

6.

Podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

przysługuje prawo kontroli zasadności wniosku, o którym mowa w ust. 5. Przepisy art.

64 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2017 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który wchodzi w życie z

dniem 1 września 2017 r.

1.

Świadczenia opieki zdrowotnej w szpitalach i świadczenia specjalistyczne w ambulatoryjnej

opiece zdrowotnej są udzielane według kolejności zgłoszenia w dniach i godzinach ich

udzielania przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej.

1a.

Na liście oczekujących na udzielenie świadczenia nie umieszcza się świadczeniobiorców

kontynuujących leczenie u danego świadczeniodawcy.

1b.

Zgłoszeń i wpisów na listę oczekujących na udzielenie świadczenia dokonuje się każdego

dnia w godzinach udzielania świadczeń opieki zdrowotnej przez danego świadczeniodawcę.

2.

Świadczeniodawca, o którym mowa w ust. 1

1)

ustala kolejność udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie zgłoszeń świadczeniobiorcy;

2)

informuje pisemnie świadczeniobiorcę o zakwalifikowaniu do kategorii medycznej, ustalonej

zgodnie z kryteriami medycznymi określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust.

11, i terminie udzielenia świadczenia oraz uzasadnia przyczyny wyboru tego terminu;

3)

wpisuje za zgodą świadczeniobiorcy lub jego przedstawiciela ustawowego

a)

numer kolejny,

b)

datę i godzinę wpisu,

c)

imię i nazwisko świadczeniobiorcy,

d)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość

świadczeniobiorcy,

e)

rozpoznanie lub powód przyjęcia,

f)

adres świadczeniobiorcy,

g)

numer telefonu lub oznaczenie innego sposobu komunikacji ze świadczeniobiorcą lub

jego opiekunem, h) termin udzielenia świadczenia,

i)

imię i nazwisko oraz podpis osoby dokonującej wpisu

-

w kolejnej pozycji prowadzonej przez siebie listy oczekujących na udzielenie świadczenia;

4)

wpisuje datę i przyczynę skreślenia świadczeniobiorcy z prowadzonej przez siebie listy

oczekujących na udzielenie świadczenia;

5)

przechowuje oryginał skierowania w postaci papierowej przekazany przez świadczeniobiorcę,

w przypadku świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na podstawie skierowania.

2a.

W przypadku świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na podstawie skierowania, świadczeniobiorca

jest obowiązany

1)

dostarczyć świadczeniodawcy oryginał skierowania w postaci papierowej, nie później

niż w terminie 14 dni roboczych od dnia dokonania wpisu na listę oczekujących, pod

rygorem skreślenia z listy oczekujących, albo

2)

udostępnić świadczeniodawcy, przed dokonaniem wpisu na listę oczekujących, kod dostępu

do skierowania w postaci elektronicznej oraz nr PESEL, a w przypadku osoby, która

nie ma nadanego numeru PESEL - numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość.

2aa.

Do terminu dostarczenia świadczeniodawcy oryginału skierowania w postaci papierowej

stosuje się przepisy art. 165 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm..

2b.

W przypadku skreślenia świadczeniobiorcy z listy oczekujących w wyniku rezygnacji

z udzielenia świadczenia, niezgłoszenia się na ustalony termin udzielenia świadczenia

albo zakończenia przez świadczeniodawcę wykonywania umowy o udzielenie świadczeń opieki

zdrowotnej świadczeniodawca

1)

zwraca świadczeniobiorcy oryginał skierowania, w przypadku skierowania w postaci papierowej,

albo

2)

umożliwia ponowne użycie skierowania w postaci elektronicznej przez odpowiednią zmianę

jego statusu w systemie teleinformatycznym, o który mowa w art. 7 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, w przypadku skierowania w postaci elektronicznej.

3.

Dokonanie przez świadczeniodawcę czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, jest

równoznaczne z zobowiązaniem się do udzielenia danego świadczenia opieki zdrowotnej.

4.

Lista oczekujących na udzielenie świadczenia stanowi integralną część dokumentacji

medycznej prowadzonej przez świadczeniodawcę.

5.

Listę oczekujących prowadzi się w sposób zapewniający poszanowanie zasady sprawiedliwego,

równego, niedyskryminującego i przejrzystego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

oraz zgodnie z kryteriami medycznymi określonymi w przepisach wydanych na podstawie

ust. 11.

6.

Świadczeniodawca ustala kolejność przyjęć i zapewnia prawidłowe prowadzenie list oczekujących

albo wyznacza osoby odpowiedzialne za realizację tych zadań.

7.

W razie zmiany stanu zdrowia świadczeniobiorcy, wskazującej na potrzebę wcześniejszego

niż w ustalonym terminie udzielenia świadczenia, świadczeniobiorca informuje o tym

świadczeniodawcę, który, jeżeli wynika to z kryteriów medycznych, koryguje odpowiednio

termin udzielenia świadczenia i informuje niezwłocznie świadczeniobiorcę o nowym terminie.

8.

W przypadku wystąpienia okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili

ustalania terminu udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej, a które uniemożliwiają

zachowanie terminu wynikającego z listy oczekujących, świadczeniodawca informuje świadczeniobiorcę

w każdy dostępny sposób o zmianie terminu wynikającego ze zmiany kolejności udzielenia

świadczenia i jej przyczynie. Przepis ten dotyczy także przypadku zmiany terminu udzielenia

świadczenia opieki zdrowotnej na wcześniejszy. W przypadku gdy świadczeniobiorca nie

wyraża zgody na zmianę terminu udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej na wcześniejszy,

świadczeniodawca informuje o możliwości zmiany terminu następnego świadczeniobiorcę

z listy oczekujących, zgodnie z kolejnością ustaloną na podstawie zgłoszenia.

9.

W przypadku gdy świadczeniobiorca nie może stawić się u świadczeniodawcy w terminie

określonym w trybie ust. 2, 7 lub 8 lub gdy zrezygnował ze świadczenia opieki zdrowotnej,

jest on obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym świadczeniodawcę.

10.

W celu otrzymania danego świadczenia opieki zdrowotnej świadczeniobiorca może wpisać

się na jedną listę oczekujących u jednego świadczeniodawcy.

10a.

W przypadku zakończenia wykonywania umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

świadczeniobiorca wpisany na listę oczekujących u świadczeniodawcy, który wykonywał

tę umowę, może wpisać się na listę oczekujących prowadzoną przez innego świadczeniodawcę

wykonującego umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie.

10b.

Świadczeniodawca, do którego zgłasza się świadczeniobiorca, ustala kolejność przyjęć,

z uwzględnieniem daty zgłoszenia u świadczeniodawcy, który zakończył wykonywanie umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

10c.

Świadczeniodawca, który zakończył wykonywanie umowy o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej, jest obowiązany wydać świadczeniobiorcy zaświadczenie o wpisaniu na listę

oczekujących wraz z podaniem daty zgłoszenia się świadczeniobiorcy. Za wydanie zaświadczenia

świadczeniobiorca nie ponosi opłaty.

10d.

Oddział wojewódzki Funduszu informuje w każdy dostępny sposób świadczeniobiorców wpisanych

na listy oczekujących u świadczeniodawcy, który zakończył wykonywanie umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, o możliwości udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej

przez innych świadczeniodawców, którzy zawarli umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej z tym oddziałem, oraz o pierwszym wolnym terminie udzielenia świadczenia.

10e.

W przypadku niezgłoszenia się na ustalony termin udzielenia świadczenia, świadczeniobiorca

podlega skreśleniu z listy oczekujących, chyba że uprawdopodobni, że niezgłoszenie

się nastąpiło z powodu siły wyższej.

10f.

Wniosek o przywrócenie na listę oczekujących świadczeniobiorca jest obowiązany zgłosić

niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny niezgłoszenia

się na ustalony termin udzielenia świadczenia. W przypadku przywrócenia na listę oczekujących

przepis ust. 10b stosuje się odpowiednio.

10g.

Listy oczekujących na udzielenie świadczeń, o których mowa w ust. 1, prowadzi się

w postaci elektronicznej.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu

opinii Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, kryteria

medyczne, jakimi powinni kierować się świadczeniodawcy, umieszczając świadczeniobiorców

na listach oczekujących, uwzględniając aktualną wiedzę medyczną.

12

Dla świadczeniobiorców objętych diagnostyką onkologiczną lub leczeniem onkologicznym

świadczeniodawca prowadzi odrębną listę oczekujących na udzielenie świadczenia. Do

listy tej nie stosuje się przepisów wydanych na podstawie ust. 11.

13.

Świadczeniodawca umieszcza świadczeniobiorcę, z wyjątkiem świadczeniobiorcy znajdującego

się w stanie nagłym, na liście określonej w ust. 12, na podstawie karty diagnostyki

i leczenia onkologicznego, o której mowa w art. 32a ust. 1, oraz następujących kryteriów

medycznych opartych na aktualnej wiedzy medycznej

1)

stanu zdrowia świadczeniobiorcy;

2)

rokowania co do dalszego przebiegu nowotworu;

3)

chorób współistniejących mających wpływ na nowotwór, z powodu którego ma być udzielone

świadczenie;

4)

zagrożenia wystąpienia, utrwalenia lub pogłębienia niepełnosprawności.

14

Przepisów ust. 12 i 13 nie stosuje się do nowotworów skóry, z wyjątkiem czerniaka

skóry.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 7, art. 12 i art.

18 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Listy oczekujących na udzielenie świadczenia podlegają okresowej, co najmniej raz

w miesiącu, ocenie

1)

zespołu oceny przyjęć powołanego przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej - w przypadku szpitali;

2)

kierownika świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

- w przypadku świadczeń specjalistycznych w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej;

3)

świadczeniodawcy - w przypadku innym niż określone w pkt 1 i 2.

2.

W skład zespołu oceny przyjęć wchodzą

1)

lekarz specjalista w specjalności zabiegowej;

2)

lekarz specjalista w specjalności niezabiegowej;

3)

pielęgniarka naczelna, a w razie jej braku - inna pielęgniarka albo położna.

2a.

W przypadku gdy zespół oceny przyjęć działa przy samodzielnym publicznym zakładzie

opieki zdrowotnej albo jednostce budżetowej rada społeczna, o której mowa w art. 48 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260), może wyznaczyć do zespołu oceny przyjęć swojego przedstawiciela wykonującego zawód

medyczny i niebędącego zatrudnionym u tego świadczeniodawcy.

3.

Świadczeniodawca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wyznacza przewodniczącego zespołu

spośród osób, o których mowa w ust. 2, a także określa tryb pracy zespołu.

4.

Do zadań zespołu oceny przyjęć, kierownika świadczeniodawcy albo świadczeniodawcy,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, należy przeprowadzanie oceny list oczekujących na udzielenie

świadczenia pod względem

1)

prawidłowości prowadzenia dokumentacji;

2)

czasu oczekiwania na udzielenie świadczenia;

3)

zasadności i przyczyn zmian terminów udzielenia świadczeń.

5.

Zespół oceny przyjęć sporządza każdorazowo raport z oceny i przedstawia go świadczeniodawcy,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

6.

Jeżeli u świadczeniodawcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie udziela świadczeń lekarz

specjalista w specjalności zabiegowej, to w skład zespołu oceny przyjęć wchodzą osoby,

o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

7.

Jeżeli u świadczeniodawcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, działa zespół zarządzania

jakością, spełniający warunki określone w ust. 2, wykonuje on zadania, o których mowa

w ust. 4 i 5.

(uchylony)

1.

Postępowania w sprawie świadczeń rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją

systemów zabezpieczenia społecznego wszczęte przed dniem 1 stycznia 2018 r., w tym

wszystkie czynności podjęte w ramach tych postępowań, są kontynuowane przez wojewodę.

Dotychczas podjęte przez marszałka województwa czynności w ramach tych postępowań

uznaje się za dokonane skutecznie.

2.

W sprawach z wniosków o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych realizowanych w związku

z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego, złożonych przed dniem 1 stycznia

2019 r., organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.

3.

Wojewoda staje się administratorem danych osobowych przetwarzanych w sprawach świadczeń

rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego,

których administratorem był marszałek województwa.

1.

Świadczeniodawca, o którym mowa w art. 20 ust. 1, przekazuje co miesiąc oddziałowi

wojewódzkiemu Funduszu właściwemu ze względu na miejsce udzielania świadczenia informację

o prowadzonych listach oczekujących na udzielanie świadczeń, z wyłączeniem listy oczekujących

na udzielenie świadczenia, o której mowa w art. 20 ust. 12, obejmującą

1)

dane, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 3 lit. c i d, dotyczące osób oczekujących

według stanu na ostatni dzień miesiąca;

2)

liczbę oczekujących i średni czas oczekiwania obliczony w sposób określony w przepisach

wydanych na podstawie art. 190 ust. 1;

3)

dane określone w przepisach wydanych na podstawie art. 190 ust. 1.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz o możliwości udzielenia świadczenia

przez innych świadczeniodawców posiadających umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu na miejsce udzielania świadczenia

publikuje na swojej stronie internetowej, aktualizując je co najmniej raz w miesiącu.

3.

Oddział wojewódzki Funduszu informuje świadczeniobiorcę, na jego żądanie, o możliwości

udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej przez świadczeniodawców, którzy zawarli umowę

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z tym oddziałem, średnim czasie oczekiwania

na dane świadczenie opieki zdrowotnej oraz o pierwszym wolnym terminie udzielenia

świadczenia.

4

Świadczeniodawca przekazuje co najmniej raz w tygodniu oddziałowi wojewódzkiemu Funduszu

właściwemu ze względu na miejsce udzielania świadczenia informację o pierwszym wolnym

terminie udzielenia świadczenia, z wyłączeniem świadczenia, o którym mowa w art. 20

ust. 12.

5.

Informację, o której mowa w ust. 4, oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu

na miejsce udzielania świadczenia publikuje na swojej stronie internetowej, aktualizując

ją co najmniej raz w tygodniu.

6.

Świadczeniodawca, na umotywowany wniosek dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu,

jest obowiązany dostarczyć niezwłocznie inne niż określone w ust. 9 informacje dotyczące

realizacji obowiązków, o których mowa w ust. 1-5, 7 i 8.

7.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia niewykonywania lub niewłaściwego wykonywania

przez świadczeniodawcę obowiązków, o których mowa w art. 20 i art. 21, dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu przeprowadza kontrolę u tego świadczeniodawcy w trybie określonym

w art. 64.

8.

Prezes Funduszu tworzy centralny wykaz informacji o liczbie oczekujących na udzielenie

świadczenia opieki zdrowotnej i średnim czasie oczekiwania w poszczególnych oddziałach

wojewódzkich Funduszu na podstawie informacji, o których mowa w ust. 2 i 4, przekazywanych

przez oddziały wojewódzkie Funduszu.

9.

Prezes Funduszu udziela świadczeniobiorcom informacji o danych zawartych w wykazie,

o którym mowa w ust. 8, oraz informacji, o której mowa w ust. 4, w szczególności przez

bezpłatną linię telefoniczną.

10.

Prezes Funduszu co miesiąc przekazuje informacje, o których mowa w ust. 8, do systemu

informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.

11.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do świadczeniodawców, którzy prowadzą listy oczekujących

na udzielenie świadczenia w aplikacji udostępnionej przez Prezesa Funduszu zgodnie

z art. 190 ust. 1a.

1.

Świadczeniodawca, o którym mowa w art. 20, jest obowiązany umożliwić świadczeniobiorcom

umawianie się drogą elektroniczną na wizyty, monitorowanie statusu na liście oczekujących

na udzielenie świadczenia oraz powiadamianie o terminie udzielenia świadczenia.

2.

(uchylony)

3

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalną funkcjonalność

dla systemów teleinformatycznych umożliwiających realizację usług, o których mowa

w ust. 1, w tym sposób identyfikacji i uwierzytelniania świadczeniobiorców, mając

na uwadze konieczność zapewnienia świadczeniobiorcom dostępu do danych zawartych na

listach oczekujących na udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, z jednoczesnym obowiązkiem

zapewnienia przez świadczeniodawców ochrony danych osobowych świadczeniobiorców przed

nieuprawnionym dostępem i ujawnieniem.

1.

Postępowania w sprawie świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją

systemów zabezpieczenia społecznego wszczęte przed dniem 1 stycznia 2018 r., w tym

wszystkie czynności podjęte w ramach tych postępowań, są kontynuowane przez wojewodę.

Dotychczas podjęte przez marszałka województwa czynności w ramach tych postępowań

uznaje się za dokonane skutecznie.

2.

W sprawach z wniosków o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego realizowanego

w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego, złożonych przed dniem

1 stycznia 2019 r., organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.

3.

Wojewoda staje się administratorem danych osobowych przetwarzanych w sprawach świadczeń

wychowawczych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego,

których administratorem był marszałek województwa.

Przepisów art. 19-23 nie stosuje się do świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu przeszczepów

udzielanych osobom, które są wpisywane na krajowe listy osób oczekujących na przeszczepienie

komórek, tkanek i narządów, zgodnie z przepisami o pobieraniu i przeszczepianiu komórek,

tkanek i narządów.

Przepisów art. 20-23 nie stosuje się w stosunku do uprawnionego żołnierza lub pracownika.

Osoby te korzystają ze świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 20, w zakresie

leczenia urazów i chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa,

poza kolejnością.

Przepisów art. 20-23 nie stosuje się w stosunku do weterana poszkodowanego. Osoba

ta korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 20, w zakresie leczenia

urazów i chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa, poza kolejnością.

1.

Weteranom poszkodowanym przysługuje prawo do korzystania poza kolejnością ze stacjonarnych

i całodobowych świadczeń opieki zdrowotnej innych niż te, o których mowa w art. 20,

w zakresie leczenia urazów i chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami

państwa.

2.

Weteran poszkodowany ma prawo do bezterminowego czasu trwania leczenia w zakresie

świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 8 lit. c i pkt 10, art. 12 ust. 4, art. 15 i art. 23, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 52-54 i pkt 55 w zakresie art. 149 ust. 1 pkt 7, oraz art. 8 pkt 1, które

wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2016 r.;

3)

art. 1 pkt 35 w zakresie art. 95d i art. 95e, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca

2016 r.;

4)

art. 1 pkt 15, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

5)

art. 1 pkt 16 w zakresie art. 31lc ust. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2020 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 35, w zakresie dodawanego art. 41a ust. 2, oraz art. 12 pkt 6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

2)

art. 13, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 16, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Zadania marszałka województwa jako wierzyciela należności pieniężnych wynikających

ze spraw dotyczących nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przejmuje wojewoda.

Wysłane przez marszałka województwa upomnienia, tytuły wykonawcze, zarządzenia zabezpieczenia,

postanowienia zawierające stanowisko administracyjnego organu egzekucyjnego i inne

czynności administracyjnego organu egzekucyjnego podjęte w zakresie egzekucji administracyjnych

pozostają w mocy.

2.

Wojewoda, do dnia 31 marca 2018 r., informuje dłużników, o ile ich adresy są znane,

oraz administracyjne organy egzekucyjne o zmianie wierzyciela należności pieniężnych

wynikających ze spraw dotyczących nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych.

1.

Świadczenia na rzecz zachowania zdrowia, zapobiegania chorobom i wczesnego wykrywania

chorób obejmują

1)

propagowanie zachowań prozdrowotnych, w szczególności poprzez zachęcanie do indywidualnej

odpowiedzialności za własne zdrowie;

2)

wczesną, wielospecjalistyczną i kompleksową opiekę nad dzieckiem zagrożonym niepełnosprawnością

lub niepełnosprawnym;

3)

profilaktyczne badania lekarskie w celu wczesnego rozpoznania chorób, ze szczególnym

uwzględnieniem chorób układu krążenia oraz chorób nowotworowych;

4)

promocję zdrowia i profilaktykę, w tym profilaktykę stomatologiczną obejmującą dzieci

i młodzież do ukończenia 19. roku życia;

5)

prowadzenie badań profilaktycznych obejmujących kobiety w ciąży, w tym badań prenatalnych

zalecanych w grupach ryzyka i u kobiet powyżej 40. roku życia oraz profilaktyki stomatologicznej;

6)

profilaktyczną opiekę zdrowotną nad dziećmi i młodzieżą w środowisku nauczania i wychowania;

7)

wykonywanie szczepień ochronnych;

8)

wykonywanie badań z zakresu medycyny sportowej obejmujących dzieci i młodzież do ukończenia

21. roku życia oraz zawodników pomiędzy 21. a 23. rokiem życia, którzy nie otrzymują

wynagrodzenia w związku z uprawianiem sportu.

2.

(uchylony)

3

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

określi, w drodze rozporządzenia, organizację profilaktycznej opieki zdrowotnej nad

dziećmi i młodzieżą objętymi obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki oraz kształcącymi

się w szkołach ponadpodstawowych do ich ukończenia, a także zakres informacji przekazywanych

wojewodzie o świadczeniodawcach sprawujących profilaktyczną opiekę nad tymi osobami,

uwzględniając profilaktykę stomatologiczną i promocję zdrowia, a w przypadku dzieci

i młodzieży kształcącej się w szkołach - profilaktykę w środowisku nauczania.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu i Naczelnej Rady Lekarskiej, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb orzekania o zdolności do uprawiania danego sportu przez

dzieci i młodzież do ukończenia 21. roku życia oraz przez zawodników pomiędzy 21.

a 23. rokiem życia, uwzględniając potrzebę szczególnej ochrony zdrowia dzieci i młodzieży.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Zadania marszałka województwa jako wierzyciela należności pieniężnych wynikających

ze spraw dotyczących nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych przejmuje wojewoda.

Wysłane przez marszałka województwa upomnienia, tytuły wykonawcze, zarządzenia zabezpieczenia,

postanowienia zawierające stanowisko administracyjnego organu egzekucyjnego i inne

czynności administracyjnego organu egzekucyjnego podjęte w zakresie egzekucji administracyjnych

pozostają w mocy.

2.

Wojewoda, do dnia 31 marca 2018 r., informuje dłużników, o ile ich adresy są znane,

oraz administracyjne organy egzekucyjne o zmianie wierzyciela należności pieniężnych

wynikających ze spraw dotyczących nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych.

1.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego świadczeń z zakresu

podstawowej opieki zdrowotnej spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1643, z późn. zm. i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

1a.

Świadczeniobiorca, dokonując wyboru świadczeniodawcy, o którym mowa w ust. 1, dokonuje

jednocześnie wyboru lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a, pielęgniarki podstawowej

opieki zdrowotnej lub położnej podstawowej opieki zdrowotnej.

1b.

Świadczeniobiorca, dokonując wyboru, o którym mowa w ust. 1a, może wybrać

1)

lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a, pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej

lub położną podstawowej opieki zdrowotnej u tego samego świadczeniodawcy albo u różnych

świadczeniodawców, albo

2)

lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a, pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej

lub położną podstawowej opieki zdrowotnej będących świadczeniodawcami.

1c.

Świadczeniobiorca ma prawo bezpłatnego wyboru, o którym mowa w ust. 1 lub 1a, nie

częściej niż trzy razy w roku kalendarzowym, a w przypadku każdej kolejnej zmiany

wnosi opłatę w wysokości 80 złotych.

1d.

Świadczeniobiorca nie ponosi opłaty, o której mowa w ust. 1c, w przypadku zmiany swojego

miejsca zamieszkania lub w przypadku zaprzestania udzielania świadczeń opieki zdrowotnej

przez wybranego świadczeniodawcę, lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a, pielęgniarkę

podstawowej opieki zdrowotnej lub położną podstawowej opieki zdrowotnej u wybranego

świadczeniodawcy, lub z innych przyczyn powstałych po stronie świadczeniodawcy.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1c, stanowi przychód podmiotu zobowiązanego do finansowania

świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń

specjalistycznych spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru szpitala spośród szpitali, które zawarły umowę o

udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

1.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru lekarza dentysty spośród lekarzy dentystów, którzy

zawarli umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

2.

(uchylony)

3.

Dzieci i młodzież do ukończenia 18. roku życia oraz kobiety w ciąży i w okresie połogu

mają prawo do dodatkowych świadczeń zdrowotnych lekarza dentysty oraz materiałów stomatologicznych

stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń, zakwalifikowanych jako świadczenia gwarantowane

dla tych osób.

4.

Świadczenia, o których mowa w ust. 3, są udzielane po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego

1)

wiek - w przypadku dzieci i młodzieży;

2)

ciążę lub połóg - w przypadku kobiet.

1.

Podstawą zakwalifikowania świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowanego

w zakresie, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1-8 i 10-13, jest jego ocena uwzględniająca

następujące kryteria

1)

wpływ na poprawę zdrowia obywateli przy uwzględnieniu

a)

priorytetów zdrowotnych określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2,

b)

wskaźników zapadalności, chorobowości lub śmiertelności określonych na podstawie aktualnej

wiedzy medycznej;

2)

skutki następstw choroby lub stanu zdrowia, w szczególności prowadzących do

a)

przedwczesnego zgonu,

b)

niezdolności do samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

c)

niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych,

d)

przewlekłego cierpienia lub przewlekłej choroby,

e)

obniżenia jakości życia;

3)

znaczenie dla zdrowia obywateli, przy uwzględnieniu konieczności

a)

ratowania życia i uzyskania pełnego wyzdrowienia,

b)

ratowania życia i uzyskania poprawy stanu zdrowia,

c)

zapobiegania przedwczesnemu zgonowi,

d)

poprawiania jakości życia bez istotnego wpływu na jego długość;

4)

skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo;

5)

stosunek uzyskiwanych korzyści zdrowotnych do ryzyka zdrowotnego;

6)

stosunek kosztów do uzyskiwanych efektów zdrowotnych;

7)

skutki finansowe dla systemu ochrony zdrowia, w tym dla podmiotów zobowiązanych do

finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, priorytety zdrowotne,

mając na uwadze stan zdrowia obywateli oraz uzyskanie efektów zdrowotnych o najwyższej

wartości.

3

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw zdrowia

uwzględni także dane zawarte w mapach potrzeb zdrowotnych, o których mowa w art. 95a

ust. 1 i 6, oraz wyniki monitorowania ich aktualności.

1.

Kwalifikacji świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowanego w zakresie,

o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1-8 i 10-13, dokonuje minister właściwy do spraw

zdrowia po uzyskaniu rekomendacji Prezesa Agencji, biorąc pod uwagę kryteria określone

w art. 31a ust. 1.

2.

Kwalifikacji świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowanego dokonuje

minister właściwy do spraw zdrowia, biorąc pod uwagę, w zakresie, o którym mowa w

art. 15 ust. 2

1)

pkt 9 kryteria określone w art. 12 pkt 4-6 i 9 ustawy o refundacji;

2)

pkt 14-16 kryteria określone w art. 12 ustawy o refundacji;

3)

pkt 17-18 kryteria określone w art. 12 pkt 3-6, 8-11 ustawy o refundacji.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia zleca Prezesowi Agencji przygotowanie rekomendacji

dla danego świadczenia opieki zdrowotnej w sprawie jego zakwalifikowania, jako świadczenia

gwarantowanego, wraz z określeniem poziomu finansowania w sposób kwotowy albo procentowy

lub sposobu jego finansowania.

2.

Zlecenie zawiera opis świadczenia opieki zdrowotnej oraz opis choroby i stanu zdrowia,

w których jest udzielane, i jego wpływu na poprawę zdrowia obywateli.

3.

Prezes Agencji niezwłocznie po otrzymaniu zlecenia zasięga opinii

1)

konsultantów krajowych z dziedziny medycyny odpowiedniej dla danego świadczenia opieki

zdrowotnej w zakresie, o którym mowa w ust. 2;

2)

Prezesa Funduszu w zakresie, o którym mowa w art. 31a ust. 1 pkt 7.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 3, są obowiązane wydać opinię w terminie 30 dni od

dnia otrzymania opisów, o których mowa w ust. 2.

5.

Prezes Agencji niezwłocznie przedstawia opinie, o których mowa w ust. 3, Radzie Przejrzystości,

o której mowa w art. 31s.

6.

Rada Przejrzystości przedstawia stanowisko w sprawie

1)

zakwalifikowania danego świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowanego

wraz z określeniem poziomu lub sposobu jego finansowania albo

2)

niezasadności zakwalifikowania danego świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia

gwarantowanego.

7.

Prezes Agencji, biorąc pod uwagę stanowisko Rady Przejrzystości oraz kryteria określone

w art. 31a ust. 1, wydaje rekomendacje w sprawie

1)

zakwalifikowania danego świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowanego

wraz z określeniem poziomu lub sposobu jego finansowania albo

2)

niezasadności zakwalifikowania danego świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia

gwarantowanego.

8.

Prezes Agencji niezwłocznie przekazuje rekomendację ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia.

9.

Prezes Agencji niezwłocznie zamieszcza zlecenia i rekomendacje na stronie internetowej

Agencji oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Agencji na zasadach określonych w

przepisach o dostępie do informacji publicznej.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić Prezesowi Agencji przygotowanie rekomendacji

dotyczącej zasadności stosowania leków w ramach Programu Szczepień Ochronnych, o którym

mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

2.

Po otrzymaniu zlecenia, o którym mowa w ust. 1, Prezes Agencji wzywa podmiot odpowiedzialny

w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne do przekazania

1)

analizy klinicznej,

2)

analizy ekonomicznej,

3)

analizy wpływu na budżet podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń ze środków

publicznych

- o których mowa w art. 25 pkt 14 lit. c tiret pierwsze do trzeciego ustawy o refundacji

w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania.

3.

Do przygotowania rekomendacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 31c

ust. 3-9. Rekomendację wydaje się w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania analiz

określonych w ust. 2 albo od upływu terminu na ich przekazanie.

4.

W przypadku nieprzekazania analiz, o których mowa w ust. 2, Prezes Agencji wydaje

rekomendację na podstawie dostępnych danych.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzeń, w poszczególnych

zakresach, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1-8 i 10-13, wykazy świadczeń gwarantowanych

wraz z określeniem

1)

poziomu lub sposobu finansowania danego świadczenia gwarantowanego, o którym mowa

w art. 18, art. 33 i art. 41, mając na uwadze treść rekomendacji oraz uwzględniając

kryteria określone w art. 31a ust. 1;

2)

warunków realizacji danego świadczenia gwarantowanego, w tym dotyczących personelu

medycznego i wyposażenia w sprzęt i aparaturę medyczną, mając na uwadze konieczność

zapewnienia wysokiej jakości świadczeń opieki zdrowotnej oraz właściwego zabezpieczenia

tych świadczeń.

1

Minister właściwy do spraw zdrowia może

1)

usunąć dane świadczenie opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych albo dokonać

zmiany poziomu lub sposobu finansowania lub warunków realizacji świadczenia gwarantowanego,

działając z urzędu lub na wniosek,

2)

dokonać zmiany technologii medycznej, działając z urzędu

- uwzględniając kryteria określone w art. 31a ust. 1.

1a

Usunięcie danego świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych,

dokonanie zmiany poziomu lub sposobu finansowania świadczeń gwarantowanych oraz zmiana

technologii medycznej następuje po uzyskaniu rekomendacji Prezesa Agencji.

1b

W przypadku wydania przez Prezesa Agencji rekomendacji, o której mowa w art. 31h ust.

3 pkt 3, minister właściwy do spraw zdrowia może zakwalifikować dane świadczenie opieki

zdrowotnej jako świadczenie gwarantowane, usunąć dane świadczenie opieki zdrowotnej

z wykazu świadczeń gwarantowanych albo zmienić poziom lub sposób finansowania świadczenia

gwarantowanego, jeżeli wynika to z treści tej rekomendacji, bez konieczności wydawania

przez Prezesa Agencji rekomendacji, o której mowa w art. 31c ust. 7 albo art. 31h

ust. 3 pkt 1 albo 2.

2.

Wnioski w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą składać do ministra właściwego

do spraw zdrowia

1)

konsultanci krajowi z dziedziny medycyny odpowiedniej dla danego świadczenia opieki

zdrowotnej;

2)

stowarzyszenia będące zgodnie z postanowieniami ich statutów towarzystwami naukowymi

o zasięgu krajowym - za pośrednictwem konsultantów, o których mowa w pkt 1;

3)

Prezes Funduszu;

4)

stowarzyszenia i fundacje, których celem statutowym jest ochrona praw pacjenta - za

pośrednictwem konsultantów, o których mowa w pkt 1.

3.

Wnioski w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zawierają

1)

oznaczenie podmiotu, o którym mowa w ust. 2;

2)

siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 2, lub jego adres;

3)

wskazanie, czy wniosek dotyczy

a)

usunięcia danego świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych albo

b)

zmiany poziomu lub sposobu finansowania, lub warunków realizacji świadczenia gwarantowanego;

4)

uzasadnienie wskazujące wpływ danego świadczenia opieki zdrowotnej na stan zdrowia

obywateli i skutki finansowe dla systemu ochrony zdrowia;

5)

datę sporządzenia wniosku;

6)

wykaz załączonych do wniosku dokumentów potwierdzających zasadność wniosku;

7)

podpis osoby upoważnionej do złożenia wniosku.

4

Do postępowań, o których mowa w ust. 1, prowadzonych z urzędu stosuje się przepisy

art. 31g i art. 31h.

1

Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku, o którym

mowa w art. 31e ust. 1 pkt 1, dokonuje jego oceny formalnej, pod względem spełnienia

wymagań określonych w art. 31e ust. 3.

2

W przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku minister właściwy do spraw zdrowia

wzywa podmiot, który złożył wniosek, o którym mowa w art. 31e ust. 1 pkt 1, do jego

uzupełnienia w terminie nie dłuższym niż 14 dni.

3

W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych wniosek, o którym mowa w art. 31e ust.

1 pkt 1, pozostawia się bez rozpoznania.

4.

Do czynności podejmowanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, o których mowa

w ust. 1-3, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia po otrzymaniu kompletnego wniosku, o którym mowa

w art. 31e ust. 1 pkt 1, zleca Prezesowi Agencji przygotowanie rekomendacji, o której

mowa w art. 31h ust. 3 pkt 1 lub 2, wyznaczając termin jej przygotowania, o czym niezwłocznie

informuje podmiot, który złożył wniosek.

1.

Prezes Agencji po otrzymaniu zlecenia ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie,

o którym mowa w art. 31e ust. 1a, dokonuje oceny świadczenia opieki zdrowotnej i przygotowuje,

zgodnie ze zleceniem, raport pełny albo skrócony, w sprawie

1)

usunięcia danego świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych albo

2

zmiany poziomu lub sposobu finansowania świadczenia gwarantowanego, albo

3

zmiany technologii medycznej

- zwany dalej „raportem w sprawie oceny świadczenia opieki zdrowotnej”.

2.

Raport w sprawie oceny świadczenia opieki zdrowotnej zawiera

1)

opis świadczenia opieki zdrowotnej objętego zleceniem, ze szczególnym uwzględnieniem

dostępności alternatywnego świadczenia opieki zdrowotnej w danej chorobie, stanie

zdrowia lub wskazaniu;

2)

opis choroby, stanu zdrowia lub wskazań, w których jest udzielane świadczenie opieki

zdrowotnej objęte zleceniem, z uwzględnieniem

a)

wpływu świadczenia opieki zdrowotnej na stan zdrowia obywateli, w tym zapadalności,

chorobowości, umieralności lub śmiertelności,

b)

skutków następstw choroby lub stanu zdrowia;

3)

wskazanie dowodów naukowych dotyczących

a)

skuteczności klinicznej i bezpieczeństwa,

b)

stosunku kosztów do uzyskiwanych efektów zdrowotnych,

c)

skutków finansowych dla systemu ochrony zdrowia, w tym dla podmiotów zobowiązanych

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych;

4)

wskazanie dowodów naukowych w postaci opracowań wtórnych lub wytycznych praktyki klinicznej;

5)

dane o kosztach świadczenia opieki zdrowotnej oraz jego elementach składowych;

6)

określenie warunków finansowania ze środków publicznych świadczenia opieki zdrowotnej

objętego zleceniem w innych krajach, ze szczególnym uwzględnieniem krajów o poziomie

produktu krajowego brutto zbliżonym do Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Prezes Agencji niezwłocznie przekazuje raport w sprawie oceny świadczenia opieki zdrowotnej

Radzie Przejrzystości, o której mowa w art. 31s.

2.

Rada Przejrzystości na podstawie raportu w sprawie oceny świadczenia gwarantowanego

przygotowuje niezwłocznie dla Prezesa Agencji stanowisko w zakresie

1)

usunięcia danego świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych albo

2

zmiany poziomu lub sposobu finansowania świadczenia gwarantowanego, albo

3

zmiany technologii medycznej.

3.

Prezes Agencji, biorąc pod uwagę stanowisko przygotowane przez Radę Przejrzystości,

wydaje rekomendację w sprawie

1)

usunięcia danego świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych albo

2

zmiany poziomu lub sposobu finansowania świadczenia gwarantowanego, albo

3

zmiany technologii medycznej.

4

Prezes Agencji niezwłocznie przekazuje rekomendację ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia oraz podmiotowi, który złożył wniosek, o którym mowa w art. 31e ust. 1 pkt

1.

5.

Prezes Agencji niezwłocznie zamieszcza zlecenia, o których mowa w art. 31f ust. 5,

raporty w sprawie oceny świadczenia opieki zdrowotnej oraz stanowiska i rekomendacje

na stronie internetowej Agencji oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Agencji na

zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i procedury

przygotowania raportu w sprawie oceny świadczenia opieki zdrowotnej, uwzględniając

wiedzę z zakresu oceny technologii medycznych.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków

w sprawie usunięcia danego świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych

lub zmiany poziomu lub sposobu finansowania świadczenia gwarantowanego, lub warunków

jego realizacji, mając na względzie ujednolicenie informacji i przekazywanych dokumentów

oraz zapewnienie przejrzystości wniosków.

Do postępowania kwalifikacyjnego odbywającego się na zasadach określonych w niniejszym

rozdziale nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem art. 31f ust. 4.

1.

Taryfikacja świadczeń opieki zdrowotnej jest prowadzona na podstawie planu taryfikacji

Agencji sporządzanego na rok kalendarzowy.

2.

Prezes Agencji sporządza projekt planu taryfikacji Agencji i przedstawia go do zaopiniowania

Prezesowi Funduszu oraz Radzie do spraw Taryfikacji, o której mowa w art. 31sa, w

terminie do dnia 1 czerwca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan. Prezes

Funduszu oraz Rada do spraw Taryfikacji przedstawiają opinie w terminie 14 dni od

dnia otrzymania planu. Niewydanie opinii w tym terminie jest równoznaczne z opinią

pozytywną.

3.

Prezes Agencji przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia plan taryfikacji Agencji

z opinią Prezesa Funduszu i Rady do spraw Taryfikacji, o której mowa w art. 31sa,

do zatwierdzenia w terminie do dnia 16 czerwca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy

ten plan.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia zatwierdza plan taryfikacji Agencji w terminie

14 dni od dnia jego otrzymania.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia może w terminie, o którym mowa w ust. 4, zalecić

wprowadzenie zmian w planie taryfikacji Agencji, określając termin ich wprowadzenia

nie dłuższy niż 7 dni.

6.

W przypadku nieprzedstawienia planu taryfikacji w terminie, o którym mowa w ust. 3,

niewprowadzenia w nim przez Agencję zmian określonych w ust. 5 albo niezatwierdzenia

planu, minister właściwy do spraw zdrowia sporządza plan taryfikacji Agencji.

7

W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu

opinii Prezesa Agencji zmienia plan taryfikacji Agencji.

1.

Prezes Agencji określa taryfę świadczeń w danym zakresie lub rodzaju po dokonaniu

przez Agencję analizy danych określonych w art. 31lc ust. 2 lub na podstawie innych

dostępnych danych niezbędnych do ustalenia taryfy świadczeń oraz publikuje ją, w formie

obwieszczenia, w Biuletynie Informacji Publicznej Agencji po jej zatwierdzeniu przez

ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Przed określeniem taryfy świadczeń w danym zakresie lub rodzaju Prezes Agencji przygotowuje

raport w sprawie ustalenia taryfy świadczeń oraz zwraca się do Rady do spraw Taryfikacji,

o której mowa w art. 31sa, o wydanie stanowiska w sprawie ustalenia taryfy świadczeń.

3.

Raport w sprawie ustalenia taryfy świadczeń zawiera

1)

opis świadczenia opieki zdrowotnej podlegającego taryfikacji, ze szczególnym uwzględnieniem

a)

wpływu świadczenia opieki zdrowotnej na stan zdrowia obywateli, w tym zapadalności,

chorobowości, umieralności lub śmiertelności,

b)

skutków następstw choroby lub stanu zdrowia;

2)

analizę popytu oraz aktualnej i pożądanej podaży świadczenia opieki zdrowotnej podlegającego

taryfikacji;

3)

opis sposobu i poziomu finansowania świadczenia opieki zdrowotnej podlegającego taryfikacji

w innych krajach;

4)

analizę danych kosztowych pozyskanych od świadczeniodawców, jeżeli miały wpływ na

ustalenie taryfy świadczeń;

5)

projekt taryfy świadczeń;

6)

analizę skutków finansowych dla systemu ochrony zdrowia, w tym dla podmiotów zobowiązanych

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych;

7)

inne dostępne dane niezbędne do ustalenia taryfy świadczeń.

4.

Prezes Agencji publikuje raport w sprawie ustalenia taryfy świadczeń w Biuletynie

Informacji Publicznej Agencji. Do raportu w sprawie ustalenia taryfy świadczeń można

zgłaszać uwagi w terminie 7 dni od dnia jego opublikowania.

5.

Osoby, które zgłaszają uwagi do opublikowanego raportu w sprawie ustalenia taryfy

świadczeń, składają oświadczenia o zaistnieniu albo niezaistnieniu okoliczności określonych

w art. 31sa ust. 8 pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej

treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań.

6.

Uwagi zgłoszone do raportu w sprawie ustalenia taryfy świadczeń są zamieszczane w

Biuletynie Informacji Publicznej Agencji wraz z wypełnionym oświadczeniem, o którym

mowa w ust. 5, i są dostępne przez 6 miesięcy od dnia ich publikacji.

7.

Prezes Agencji przekazuje Radzie do spraw Taryfikacji raport w sprawie ustalenia taryfy

świadczeń oraz zgłoszone uwagi, o których mowa w ust. 4, celem wydania stanowiska

w sprawie ustalenia taryfy świadczeń. Przed wydaniem stanowiska w sprawie ustalenia

taryfy świadczeń Rada do spraw Taryfikacji może prowadzić na posiedzeniu konsultacje

w sprawie taryfy z

1)

konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny związanej ze świadczeniem opieki zdrowotnej

podlegającym taryfikacji,

2)

przedstawicielami ogólnopolskich towarzystw naukowych w dziedzinie medycyny związanej

ze świadczeniem opieki zdrowotnej podlegającym taryfikacji,

3)

przedstawicielami organizacji świadczeniodawców,

4)

przedstawicielami organizacji społecznych działających na rzecz praw pacjentów,

5)

innymi podmiotami lub osobami, których udział w konsultacjach jest istotny w ocenie

Rady do spraw Taryfikacji dla ustalenia taryfy świadczeń

- jeżeli te osoby lub podmioty złożyły przed posiedzeniem Rady do spraw Taryfikacji

oświadczenia o zaistnieniu albo niezaistnieniu okoliczności określonych w art. 31sa

ust. 8 pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

8.

Składający oświadczenie, o którym mowa w ust. 7, jest obowiązany do zawarcia w nim

klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

9.

Rada do spraw Taryfikacji na podstawie raportu w sprawie ustalenia taryfy świadczeń,

zgłoszonych uwag oraz, w przypadku przeprowadzenia konsultacji, o których mowa w ust.

7, ustaleń podjętych w ich trakcie, wydaje stanowisko w sprawie ustalenia taryfy świadczeń

w terminie 30 dni od dnia otrzymania raportu w sprawie ustalenia taryfy świadczeń.

Stanowisko Rady do spraw Taryfikacji w sprawie ustalenia taryfy świadczeń jest publikowane

w Biuletynie Informacji Publicznej Agencji.

10.

Prezes Agencji, biorąc pod uwagę raport w sprawie ustalenia taryfy świadczeń oraz

stanowisko Rady do spraw Taryfikacji w sprawie ustalenia taryfy świadczeń, określa

taryfę świadczeń zgodnie z ust. 1.

11.

Prezes Agencji przesyła niezwłocznie projekt obwieszczenia zawierającego określenie

taryfy świadczeń, raport w sprawie ustalenia taryfy świadczeń i stanowisko Rady do

spraw Taryfikacji w sprawie ustalenia taryfy świadczeń do ministra właściwego do spraw

zdrowia.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zapoznaniu się z taryfą świadczeń, raportem

w sprawie ustalenia taryfy świadczeń i stanowiskiem Rady do spraw Taryfikacji zatwierdza

lub w szczególnie uzasadnionych przypadkach, mając na uwadze dane określone w art.

31lc ust. 2 lub inne dostępne dane niezbędne do ustalenia taryfy świadczeń, zmienia

taryfę świadczeń określoną przez Prezesa Agencji oraz przekazuje ją Prezesowi Agencji

celem opublikowania, w formie obwieszczenia, w Biuletynie Informacji Publicznej Agencji.

1

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz Agencja są uprawnieni do gromadzenia i przetwarzania

danych niezbędnych do określenia taryfy świadczeń.

2

W celu określenia taryfy świadczeń minister właściwy do spraw zdrowia oraz Agencja

mają prawo do przetwarzania następujących danych

1)

numeru PESEL świadczeniobiorcy, a w przypadku jego braku - rodzaju, serii i numeru

dokumentu potwierdzającego tożsamość;

2)

adresu miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy;

3)

dotyczących udzielania oraz finansowania świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Podmioty zobowiązane do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

udostępniają nieodpłatnie Agencji dane, o których mowa w ust. 2, konieczne do określenia

taryfy świadczeń.

4

Świadczeniodawca, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, udostępnia

Agencji nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 2, w terminie wskazanym przez Prezesa

Agencji, nie krótszym jednak niż 14 dni, licząc od dnia doręczenia świadczeniodawcy

wniosku o udostępnienie danych, zapewniając najwyższą jakość i kompletność udostępnionych

danych.

5

Agencja jest obowiązana do przekazywania danych udostępnianych przez świadczeniodawców

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, na jego wniosek.

6

Świadczeniodawcy, którzy zawarli umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, są

obowiązani do stosowania standardu rachunku kosztów opracowanego na podstawie zaleceń

określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zalecenia dotyczące

standardu rachunku kosztów u świadczeniodawców, o których mowa w ust. 6, kierując

się potrzebą ujednolicenia sposobu identyfikowania, gromadzenia, przetwarzania, prezentowania

i interpretowania informacji o kosztach świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

Agencja jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną, nadzorowaną

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Agencja działa na podstawie ustawy i statutu.

3.

Siedzibą Agencji jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, nadaje Agencji statut

określający w szczególności strukturę organizacyjną Agencji, mając na względzie sprawne

wykonywanie zadań przez Agencję.

Do zadań Agencji należy

1)

realizacja zadań związanych z oceną świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie

a)

wydawania rekomendacji w sprawie

-

kwalifikacji świadczenia opieki zdrowotnej jako świadczenia gwarantowanego,

-

określania lub zmiany poziomu lub sposobu finansowania świadczenia gwarantowanego,

-

usuwania danego świadczenia opieki zdrowotnej z wykazu świadczeń gwarantowanych,

-

b)

opracowywania raportów w sprawie oceny świadczeń opieki zdrowotnej,

c)

opracowywania analiz weryfikacyjnych, o których mowa w art. 35 ustawy o refundacji;

1a

realizacja zadań związanych z określeniem taryf świadczeń w zakresie

a)

określania taryfy świadczeń,

b)

opracowywania raportów w sprawie ustalenia taryfy świadczeń;

1b)

opracowywanie propozycji zaleceń dotyczących standardu rachunku kosztów, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 31lc ust. 7;

2

opracowywanie, weryfikacja, gromadzenie, udostępnianie i upowszechnianie informacji

o metodyce przeprowadzania oceny technologii medycznych oraz o technologiach medycznych

opracowywanych w Rzeczypospolitej Polskiej i w innych krajach;

2a

opracowywanie, weryfikacja, gromadzenie, udostępnianie i upowszechnianie informacji

o zasadach określania taryfy świadczeń;

3)

opiniowanie projektów programów polityki zdrowotnej;

3a

wydawanie opinii, o których mowa w art. 47f ust. 1 i 2;

4)

prowadzenie działalności szkoleniowej w zakresie zadań, o których mowa w pkt 1-3;

4a

sporządzanie opinii, o których mowa w art. 11 ust. 3;

5)

realizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Organem Agencji jest Prezes Agencji.

2.

Do zakresu działania Prezesa Agencji należy

1)

realizacja zleceń, o których mowa w art. 31c ust. 1 i art. 31f ust. 5;

2)

współpraca z Funduszem, Urzędem Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobój-czych, organami administracji rządowej i samorządowej oraz podmiotami

prowadzącymi w innych krajach działalność w zakresie oceny świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

wykonywanie czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Agencji;

4)

wykonywanie innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw zdrowia;

5)

publikacja w Biuletynie Informacji Publicznej Agencji

a)

analiz weryfikacyjnych Agencji wraz z analizami wnioskodawcy, o których mowa w art.

25 pkt 14 lit. c oraz art. 26 pkt 2 lit. h oraz i ustawy o refundacji,

b

stanowisk i opinii Rady Przejrzystości oraz Rady do spraw Taryfikacji,

c)

rekomendacji Prezesa Agencji,

d)

raportów w sprawie oceny świadczenia opieki zdrowotnej,

e)

opinii o projektach programów polityki zdrowotnej,

f)

porządku obrad, planu prac Rady Przejrzystości oraz protokołów z jej posiedzeń.

3.

Prezes Agencji kieruje Agencją i reprezentuje ją na zewnątrz.

4

Prezes Agencji wykonuje swoje zadania przy pomocy zastępcy Prezesa Agencji. Zakres

zadań zastępcy Prezesa Agencji określa statut Agencji.

1.

Prezes Agencji jest powoływany przez ministra właściwego do spraw zdrowia spośród

osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, o którym mowa w art.

31r.

2

Zastępca Prezesa Agencji jest powoływany przez ministra właściwego do spraw zdrowia,

na wniosek Prezesa Agencji, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego

naboru, o którym mowa w art. 31r.

3

Kadencja Prezesa Agencji oraz zastępcy Prezesa Agencji trwa 5 lat.

4.

Prezesem Agencji albo zastępcą Prezesa Agencji może być osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny w dziedzinie nauk medycznych, farmaceutycznych,

ekonomicznych, prawnych lub technicznych;

2)

posiada wiedzę z zakresu ochrony zdrowia oraz oceny świadczeń opieki zdrowotnej, farmakoekonomiki,

systemów finansowania świadczeń zdrowotnych oraz ekonomiki zdrowia;

3)

posiada co najmniej 3-letni okres zatrudnienia na stanowiskach kierowniczych w

a)

jednostkach naukowych w rozumieniu ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. z 2008 r. poz. 1049)lub

b)

jednostkach podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia;

4)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe;

5)

korzysta z pełni praw publicznych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje Prezesa Agencji i zastępcę Prezesa Agencji

z zajmowanego stanowiska przed upływem kadencji w przypadku

1)

rażącego naruszenia przepisów prawa;

2)

utraty zdolności do pełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby lub innej przeszkody

trwale uniemożliwiającej pełnienie obowiązków służbowych;

3)

rezygnacji ze stanowiska;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe;

5)

naruszenia przepisów art. 31q ust. 1;

6)

nienależytego wykonywania obowiązków wynikających z ustawy lub statutu.

6

Wynagrodzenie Prezesa Agencji i zastępcy Prezesa Agencji ustala minister właściwy

do spraw zdrowia.

1

Prezes Agencji oraz zastępca Prezesa Agencji nie mogą podejmować dodatkowego zatrudnienia

bez pisemnej zgody ministra właściwego do spraw zdrowia ani wykonywać działalności

lub podejmować zajęć niedających się pogodzić z wykonywanymi obowiązkami.

2.

Pracownicy wykonujący ustawowe lub statutowe zadania Agencji nie mogą podejmować dodatkowych

zajęć zarobkowych bez pisemnej zgody Prezesa Agencji.

3.

Nabór na wolne stanowiska pracy w Agencji jest otwarty i odbywa się w trybie konkurencyjnym.

Przepisy art. 107a ust. 2-art. 107g stosuje się odpowiednio.

1.

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Agencji ogłasza się przez umieszczenie

ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Agencji oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej Agencji i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres Agencji;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

2.

Termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3.

Nabór na stanowisko Prezesa Agencji przeprowadza zespół, powołany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają

rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

4.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

5.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 4, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

6.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia.

7.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Agencji;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

8.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Agencji i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Agencji;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu

przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

9.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się do naboru na stanowisko zastępcy Prezesa Agencji.

1.

Przy Prezesie Agencji działa Rada Przejrzystości, która pełni funkcję opiniodawczo-doradczą.

2.

W skład Rady Przejrzystości wchodzi

1)

10 osób posiadających doświadczenie, uznany dorobek oraz co najmniej stopień naukowy

doktora nauk medycznych lub dziedzin pokrewnych, lub innych dziedzin odpowiednich

dla przeprowadzenia oceny świadczeń opieki zdrowotnej, w tym etyki;

2)

4 przedstawicieli ministra właściwego do spraw zdrowia;

3)

2 przedstawicieli Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia;

4)

2 przedstawicieli Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobój-czych;

5)

2 przedstawicieli Rzecznika Praw Pacjenta.

3

Członków Rady Przejrzystości powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zdrowia,

z tym że członkowie, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, są powoływani na wniosek właściwych

organów.

4.

Kadencja członka Rady Przejrzystości trwa 6 lat. W przypadku gdy członek Rady Przejrzystości

zostanie odwołany przed upływem kadencji, kadencja członka powołanego na jego miejsce

upływa z dniem upływu kadencji odwołanego członka.

5.

Członkom Rady Przejrzystości przysługuje

1)

wynagrodzenie nieprzekraczające 3500 zł za udział w każdym posiedzeniu Rady Przejrzystości,

jednak nie więcej niż 10 500 zł miesięcznie;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60 i 962).

6.

Do zadań Rady Przejrzystości należy

1)

przygotowywanie i przedstawianie stanowisk, o których mowa w art. 31c ust. 6 i art.

31h ust. 2;

2)

przygotowywanie i przedstawianie stanowisk, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2

ustawy o refundacji;

3)

wydawanie opinii o projektach programów polityki zdrowotnej;

4)

realizacja innych zadań zleconych przez Prezesa Agencji;

5)

wydawanie opinii w zakresie, o którym mowa w art. 15 ust. 3, art. 33 ust. 2 oraz art.

40 ustawy o refundacji.

7.

Członkiem Rady Przejrzystości może być wyłącznie osoba

1)

która

a)

posiada wiedzę i doświadczenie w zakresie świadczeń opieki zdrowotnej, dające rękojmię

prawidłowego wykonywania obowiązków członka Rady Przejrzystości,

b)

nie została prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

c)

korzysta z pełni praw publicznych;

2)

wobec której nie zachodzą okoliczności określone w ust. 8 i art. 21 ustawy o refundacji;

3)

której kandydatura została zaakceptowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

8.

Członkowie Rady Przejrzystości, ich małżonkowie, zstępni i wstępni w linii prostej

oraz osoby, z którymi członkowie Rady Przejrzystości pozostają we wspólnym pożyciu,

nie mogą

1)

być członkami organów spółek handlowych lub przedstawicielami przedsiębiorców prowadzących

działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub obrotu lekiem, środkiem spożywczym

specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobem medycznym;

2)

być członkami organów spółek handlowych lub przedstawicielami przedsiębiorców prowadzących

działalność gospodarczą w zakresie doradztwa związanego z refundacją leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych;

3)

być członkami organów spółdzielni, stowarzyszeń lub fundacji prowadzących działalność,

o której mowa w pkt 1 i 2;

4)

posiadać akcji lub udziałów w spółkach handlowych prowadzących działalność, o której

mowa w pkt 1 i 2, oraz udziałów w spółdzielniach prowadzących działalność, o której

mowa w pkt 1 i 2;

5)

prowadzić działalności gospodarczej w zakresie, o którym mowa w pkt 1 i 2.

9.

Kandydaci na członków Rady Przejrzystości przed powołaniem do składu tej Rady, a członkowie

Rady Przejrzystości przed każdym posiedzeniem tej Rady, składają oświadczenie o niezachodzeniu

okoliczności określonych w ust. 8, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie

fałszywych zeznań, zwane dalej „deklaracją o braku konfliktu interesów”, dotyczące

ich samych oraz ich małżonków, zstępnych i wstępnych w linii prostej oraz osób, z

którymi pozostają we wspólnym pożyciu. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

9a

W przypadku niezłożenia deklaracji o braku konfliktu interesów minister właściwy do

spraw zdrowia odwołuje członka Rady Przejrzystości.

10.

(uchylony)

11.

(uchylony)

12.

Osoby niebędące członkami Rady Przejrzystości, którym zamierza się zlecić przygotowanie

ekspertyzy lub innego opracowania dla tej Rady, przed przyjęciem zlecenia składają

oświadczenie o zaistnieniu albo niezaistnieniu okoliczności określonych w ust. 8,

dla poszczególnych wniosków będących przedmiotem obrad Rady w zakresie, o którym mowa

w ust. 6, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zwane

dalej „deklaracją o konflikcie interesów”. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

13.

W przypadku ujawnienia konfliktu interesów, członek Rady Przejrzystości, na własny

wniosek albo wniosek osoby przewodniczącej posiedzeniu Rady Przejrzystości, może zostać

wyłączony z głosowania lub z udziału w pracach Rady Przejrzystości, w zakresie ujawnionego

konfliktu. W głosowaniu nad wyłączeniem nie uczestniczy członek Rady Przejrzystości,

którego sprawa dotyczy.

14.

Jeżeli okoliczności określone w ust. 8 i 9 trwale uniemożliwiają członkowi Rady Przejrzystości

właściwe wykonywanie zadań, Rada Przejrzystości może wyznaczyć jej członkowi termin

ich usunięcia.

15.

W posiedzeniach Rady Przejrzystości mogą brać udział eksperci z dziedziny medycyny,

której dotyczą omawiane na danym posiedzeniu wnioski lub informacje, oraz inne osoby

zaproszone przez przewodniczącego Rady Przejrzystości, bez prawa głosu. Osoby te obowiązane

są do złożenia deklaracji, o których mowa w ust. 8 i 9.

16.

(uchylony)

17.

Spośród członków Rady Przejrzystości przed każdym posiedzeniem wyłaniany jest dziesięcioosobowy

Zespół, którego skład ustalany jest w drodze losowania, w taki sposób, aby każdy z

podmiotów, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, miał jednego przedstawiciela.

18.

Pracami Rady Przejrzystości kieruje przewodniczący przy pomocy dwóch wiceprzewodniczących.

Przewodniczący i wiceprzewodniczący wybierani są spośród członków Rady Przejrzystości

na pierwszym posiedzeniu bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej

2/3 jej członków w głosowaniu tajnym. Przewodniczący lub wiceprzewodniczący Rady Przejrzystości

prowadzi posiedzenie Zespołu, o którym mowa w ust. 17.

19.

Zespół, o którym mowa w ust. 17, podejmuje uchwały będące stanowiskami Rady Przejrzystości,

po uprzednim przedstawieniu pisemnej opinii dołączonej do dokumentacji przez każdego

członka uczestniczącego w posiedzeniu. Uchwały Zespołu są podejmowane zwykłą większością

głosów przy obecności co najmniej 2/3 jego członków. W przypadku równej liczby głosów

decyduje głos prowadzącego posiedzenie Rady Przejrzystości.

20.

Stanowisko Rady Przejrzystości, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy o refundacji,

zawiera

1)

rozstrzygnięcie, czy lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego

oraz wyrób medyczny powinien być finansowany ze środków publicznych;

2)

określenie szczegółowych warunków objęcia refundacją leku, środka spożywczego specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobu medycznego w zakresie

a)

wskazań, w których lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz

wyrób medyczny ma być objęty refundacją,

b)

sugerowanego poziomu odpłatności, o którym mowa w art. 14 ustawy o refundacji,

c)

sugestie co do włączenia do istniejącej lub utworzenia nowej grupy limitowej, o której

mowa w art. 15 ustawy o refundacji,

d)

uwagi i propozycje do opisu programu lekowego, jeżeli dotyczy,

e)

propozycje instrumentów dzielenia ryzyka, o których mowa w art. 11 ust. 5 ustawy o

refundacji;

3)

uzasadnienie.

21.

Zespół może zdecydować bezwzględną większością głosów o konieczności podjęcia uchwały

przez Radę Przejrzystości w pełnym składzie. Przepisy ust. 19 i 20 stosuje się odpowiednio.

22.

Szczegółowy tryb pracy Rady Przejrzystości określa regulamin pracy uchwalony przez

tę Radę i zatwierdzony przez Prezesa Agencji.

23.

Deklarację konfliktu interesów składają także osoby, które zgłaszają uwagi do upublicznionej

analizy weryfikacyjnej Agencji lub w związku z upublicznionym porządkiem obrad Rady

Przejrzystości. Zgłoszone uwagi są rozpatrywane przez Agencję i zamieszczane w Biuletynie

Informacji Publicznej Agencji włącznie z wypełnioną deklaracją konfliktu interesów.

24.

Deklaracje o braku konfliktu interesów weryfikuje Centralne Biuro Antykorupcyjne.

25.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia

członków i przewodniczącego Rady Przejrzystości, uwzględniając zakres jej zadań.

1.

Przy Prezesie Agencji działa Rada do spraw Taryfikacji, która pełni funkcję opiniodawczo-doradczą.

2

Do zadań Rady do spraw Taryfikacji należy

1)

opiniowanie

a)

planu taryfikacji Agencji,

b)

metodyki taryfikacji świadczeń;

2)

prowadzenie konsultacji, o których mowa w art. 31lb ust. 7;

3)

wydawanie stanowisk, o których mowa w art. 31lb ust. 9;

4)

realizacja innych zadań zleconych przez Prezesa Agencji.

3

W skład Rady do spraw Taryfikacji wchodzi dziesięciu członków powoływanych i odwoływanych

przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w tym dwóch członków zgłaszanych przez

Prezesa Funduszu.

4.

(uchylony)

5.

Kadencja Rady do spraw Taryfikacji trwa 6 lat. W przypadku gdy członek Rady do spraw

Taryfikacji zostanie odwołany przed upływem kadencji, kadencja członka powołanego

na jego miejsce upływa z dniem upływu kadencji Rady do spraw Taryfikacji.

6.

(uchylony)

7.

Członkiem Rady do spraw Taryfikacji może być wyłącznie osoba, która

1)

posiada wiedzę i doświadczenie w zakresie finansowania świadczeń opieki zdrowotnej,

dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków członka Rady do spraw Taryfikacji;

2)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie jest członkiem Rady Przejrzystości bądź Komisji Ekonomicznej, o której mowa w

art. 17 ustawy o refundacji.

8.

Członkowie Rady do spraw Taryfikacji, ich małżonkowie, zstępni i wstępni w linii prostej

oraz osoby, z którymi członkowie tej Rady pozostają we wspólnym pożyciu, nie mogą

1)

być członkami organów lub przedstawicielami przedsiębiorców wykonujących działalność

gospodarczą w zakresie doradztwa związanego z taryfikacją lub rozliczaniem świadczeń

opieki zdrowotnej;

2)

posiadać akcji lub udziałów w podmiotach, o których mowa w pkt 1;

3)

wykonywać działalności gospodarczej w zakresie doradztwa związanego z taryfikacją

oraz rozliczaniem świadczeń opieki zdrowotnej;

4)

wykonywać zajęć zarobkowych w zakresie doradztwa związanego z taryfikacją oraz rozliczaniem

świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie umów z podmiotami określonymi w pkt 1-3.

9.

Kandydaci na członków Rady do spraw Taryfikacji oraz członkowie Rady do spraw Taryfikacji

składają oświadczenie o niezachodzeniu okoliczności określonych w ust. 8, pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zwane dalej „oświadczeniem

o braku konfliktu interesów”, dotyczące ich samych oraz ich małżonków, zstępnych i

wstępnych w linii prostej oraz osób, z którymi pozostają we wspólnym pożyciu. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

9a

W przypadku niezłożenia oświadczenia o braku konfliktu interesów minister właściwy

do spraw zdrowia odwołuje członka Rady do spraw Taryfikacji.

10.

Osoby niebędące członkami Rady do spraw Taryfikacji, którym zamierza się zlecić przygotowanie

ekspertyzy lub innego opracowania dla tej Rady, przed przyjęciem zlecenia składają

oświadczenie o zaistnieniu albo niezaistnieniu okoliczności określonych w ust. 8,

pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje

pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

11.

W posiedzeniach Rady do spraw Taryfikacji mogą brać udział eksperci oraz inne osoby

zaproszone przez przewodniczącego tej Rady, bez prawa głosu. Do osób tych stosuje

się ust. 8 i 10.

12.

W przypadku ujawnienia konfliktu interesów członka Rady do spraw Taryfikacji, Rada

do spraw Taryfikacji wyłącza tego członka z udziału w pracach tej Rady oraz informuje

o tym Prezesa Agencji.

13.

Oświadczenia o braku konfliktu interesów weryfikuje Centralne Biuro Antykorupcyjne.

14.

Pracami Rady do spraw Taryfikacji kieruje przewodniczący przy pomocy dwóch wiceprzewodniczących.

Przewodniczący oraz wiceprzewodniczący są wybierani spośród członków Rady do spraw

Taryfikacji na pierwszym posiedzeniu większością 2/3 głosów przy obecności co najmniej

połowy jej członków w głosowaniu tajnym.

15.

Rada do spraw Taryfikacji podejmuje uchwały zwykłą większością głosów przy obecności

co najmniej połowy jej członków. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego

Rady do spraw Taryfikacji.

16.

Szczegółowy tryb pracy Rady do spraw Taryfikacji określa regulamin pracy uchwalany

przez tę Radę i zatwierdzany przez Prezesa Agencji.

17.

Członkom Rady do spraw Taryfikacji przysługuje

1)

wynagrodzenie nieprzekraczające 3500 zł za udział w każdym posiedzeniu tej Rady, jednak

nie więcej niż 10 500 zł miesięcznie;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77.

18.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia

członków i przewodniczącego Rady do spraw Taryfikacji, uwzględniając zakres jej zadań.

1.

Za reprezentatywną organizację świadczeniodawców uważa się taką organizację, która

zrzesza świadczeniodawców, u których liczba osób zatrudnionych i osób udzielających

świadczeń opieki zdrowotnej wynosi łącznie co najmniej 10 000. Osoba uprawniona do

reprezentowania tej organizacji złoży ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, nie

później niż do dnia 30 kwietnia, oświadczenie potwierdzające liczbę osób zatrudnionych

i osób udzielających świadczeń opieki zdrowotnej, pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia prowadzi wykaz reprezentatywnych organizacji świadczeniodawców.

3.

W przypadku reprezentatywnej organizacji świadczeniodawców wpisanej do wykazu reprezentatywnych

organizacji świadczeniodawców, oświadczenie określone w ust. 1 składa się corocznie,

nie później niż do dnia 30 kwietnia. Niezło-żenie takiego oświadczenia w terminie

skutkuje usunięciem takiej organizacji z wykazu reprezentatywnych organizacji świadczeniodawców.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia udostępnia wykaz reprezentatywnych organizacji

świadczeniodawców, wraz z oświadczeniami, o których mowa w ust. 1 i 3, w Biuletynie

Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia i

na stronie internetowej tego urzędu.

1.

Agencja działa na podstawie rocznego planu finansowego zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, obejmującego przychody i koszty Agencji.

2.

Przychodami Agencji są

1

przychody z tytułu opłat za przygotowywanie analiz weryfikacyjnych Agencji;

1a

odpis dla Agencji, o którym mowa w ust. 5-9;

2)

dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji;

3)

(uchylony)

4)

darowizny i zapisy;

5)

przychody z lokat;

6)

inne przychody.

3.

Prezes Agencji zamieszcza na stronie internetowej Agencji oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej informacje o otrzymanych darowiznach zawierające

1)

kwotę darowizny;

2)

datę dokonania darowizny;

3)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) darczyńcy.

4.

Kosztami Agencji są koszty

1)

działalności Agencji, w szczególności koszty amortyzacji, koszty związane z utrzymaniem

nieruchomości oraz infrastruktury technicznej, koszty wynagrodzeń wraz z pochodnymi,

diety i zwroty kosztów podróży;

2)

realizacji zadań zleconych w zakresie określonym w ustawie;

3)

działania Rady Przejrzystości i Rady do spraw Taryfikacji;

4)

koszty pozyskiwania danych niezbędnych do ustalenia taryfy świadczeń;

5)

inne koszty wynikające z przepisów odrębnych.

5

Wysokość odpisu dla Agencji na dany rok jest ustalana przez Prezesa Agencji z uwzględnieniem

1)

wysokości kosztów Agencji określonych w planie finansowym Agencji w roku poprzednim

oraz planu finansowego Agencji przewidywanego do wykonania w tym roku;

2)

różnicy między planowaną a wykonaną wysokością kosztów Agencji w roku poprzedzającym

o 2 lata dany rok;

3)

projektu planu taryfikacji Agencji na dany rok;

4)

przychodów Agencji z tytułu opłat za przygotowywanie analiz weryfikacyjnych Agencji

w roku poprzedzającym o 2 lata dany rok;

5)

wysokości funduszu zapasowego.

6

Ustalenie wysokości odpisu dla Agencji na dany rok wymaga pozytywnej opinii ministra

właściwego do spraw zdrowia wydawanej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych.

7

W przypadku niewydania pozytywnej opinii, o której mowa w ust. 6, wysokość odpisu

dla Agencji ustala minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych.

8

W przypadku nieustalenia wysokości odpisu dla Agencji w sposób określony w ust. 7,

wartość tę przyjmuje się w wysokości wynikającej z planu finansowego Agencji w roku

poprzednim.

9

Wysokość odpisu dla Agencji stanowi nie więcej niż 0,06% planowanych należnych przychodów

z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne na ten rok określonych w planie finansowym

Funduszu zatwierdzonym w trybie, o którym mowa w art. 121 ust. 4 albo ustalonym w

trybie, o którym mowa w art. 121 ust. 5, albo art. 123 ust. 3.

10

Prezes Agencji informuje Prezesa Funduszu o wysokości odpisu dla Agencji na dany rok.

11

Przychody Agencji przeznacza się na pokrycie kosztów zadań Agencji, Rady Przejrzystości

oraz Rady do spraw Taryfikacji w wysokości uwzględniającej możliwość realizacji kosztów

ponad przychody, jednak nie więcej niż wysokość funduszu zapasowego. Agencja może

dokonywać zakupu aktywów trwałych ze środków pochodzących z odpisu dla Agencji.

12.

(uchylony)

13

Odpis dla Agencji jest przekazywany przez Fundusz do Agencji w dwunastu równych, miesięcznych

ratach, w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca.

14

Od kwoty nieprzekazanego przez Fundusz w terminie odpisu dla Agencji przysługują odsetki

za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych dla zaległości podatkowych.

1.

Tworzy się fundusz podstawowy i fundusz zapasowy Agencji.

2.

Fundusz podstawowy Agencji odzwierciedla równowartość netto środków trwałych, wartości

niematerialnych i prawnych oraz innych składników majątku stanowiących wyposażenie

Agencji na dzień rozpoczęcia przez nią działalności.

3

Fundusz zapasowy Agencji tworzy się z zysku netto z przeznaczeniem na finansowanie

inwestycji lub pokrycie straty netto.

4.

Zatwierdzony zysk netto za dany rok obrotowy w pierwszej kolejności pokrywa stratę

z lat ubiegłych.

5.

Agencja prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61, 245, 791 i 1089), z wyłączeniem art. 80 ust. 3 tej ustawy.

6.

Prezes Agencji przygotowuje corocznie sprawozdanie z działalności Agencji oraz sprawozdanie

z wykonania planu finansowego za rok poprzedni.

7.

Prezes Agencji, w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku, przedstawia do zatwierdzenia

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniami,

o których mowa w ust. 6.

8

Jeżeli ze sprawozdania finansowego Agencji za dany rok zatwierdzonego przez ministra

właściwego do spraw zdrowia wynika, że Agencja nie poniosła straty w danym roku, Prezes

Agencji może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia oraz ministra właściwego

do spraw finansów publicznych o wyrażenie zgody na wykorzystanie funduszu zapasowego

na finansowanie inwestycji niezbędnych do prawidłowej realizacji zadań ustawowych

Agencji, w tym zakupu aktywów trwałych.

9

Wykorzystanie funduszu zapasowego na finansowanie inwestycji na podstawie ust. 8 wymaga

wyodrębnienia ze środków obrotowych Agencji środków pieniężnych odpowiadających wysokości

równowartości funduszu zapasowego przeznaczonej na ten cel, w sposób określony przez

ministra właściwego do spraw zdrowia oraz ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

i przekazania ich na odrębny rachunek bankowy, z którego Agencja będzie regulować

zobowiązania powstałe w związku z realizacją inwestycji.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór nad działalnością Agencji, stosując

kryterium legalności, rzetelności, celowości i gospodarności.

2.

Do nadzoru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 173 ust.

2-9, art. 174-177, art. 178 ust. 1-3, art. 179, 181, 183 i 184.

3.

W ramach nadzoru minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony w szczególności

do

1)

żądania udostępnienia mu przez Agencję dokumentów związanych z jej działalnością lub

ich kopii;

2

żądania przekazania wszelkich informacji i wyjaśnień, dotyczących działalności Prezesa

Agencji, zastępcy Prezesa Agencji i Rady Przejrzystości oraz pracowników Agencji.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, przedstawiając żądanie, o którym mowa w ust. 3,

wskazuje termin jego wykonania.

5.

W razie stwierdzenia, na podstawie uzyskanych informacji, wyjaśnień i dokumentów,

o których mowa w ust. 3, przypadków naruszeń prawa lub statutu Agencji minister właściwy

do spraw zdrowia powiadamia Agencję o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz wydaje

zalecenia mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie jej

działalności do przepisów prawa lub statutu, wyznaczając termin do usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości i dostosowania działalności do przepisów prawa.

W przypadku naruszenia przez Agencję prawa lub statutu, a także w przypadku odmowy

udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 31v ust. 3, minister właściwy

do spraw zdrowia może nałożyć na Prezesa Agencji lub zastępcę Prezesa Agencji oraz

na członka Rady Przejrzystości odpowiedzialnego za te naruszenia lub nieudzielanie

wyjaśnień i informacji karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia

tej osoby, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące poprzedzające

miesiąc, w którym nałożono karę, niezależnie od innych środków nadzoru przewidzianych

przepisami prawa.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb przeprowadzania kontroli Agencji, mając na celu zapewnienie właściwej realizacji

nadzoru, o którym mowa w art. 31v ust. 1.

Świadczeniobiorca ma prawo do świadczeń z zakresu badań diagnostycznych, w tym medycznej

diagnostyki laboratoryjnej, wykonywanych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego, felczera ubezpieczenia zdrowotnego lub skierowania pielęgniarki lub położnej,

o których mowa w art. 15a ust. 6 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1251, 1579 i 2020), będącej pielęgniarką ubezpieczenia zdrowotnego lub położną ubezpieczenia zdrowotnego.

1

Świadczeniobiorca, u którego lekarz, o którym mowa w art. 55 ust. 2a, albo lekarz

udzielający ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych stwierdził podejrzenie nowotworu

złośliwego lub miejscowo złośliwego, ma prawo do diagnostyki onkologicznej na podstawie

karty diagnostyki i leczenia onkologicznego bez skierowania, o którym mowa w art.

32.

2

Świadczeniobiorca, u którego

1)

w wyniku diagnostyki onkologicznej stwierdzono nowotwór złośliwy lub miejscowo złośliwy,

2)

lekarz udzielający świadczeń szpitalnych lub świadczeń w ramach programów zdrowotnych

stwierdził nowotwór złośliwy lub miejscowo złośliwy

- ma prawo do leczenia onkologicznego na podstawie karty diagnostyki i leczenia onkologicznego

bez skierowania, o którym mowa w art. 57 ust. 1 lub art. 58.

2a

Świadczeniodawca realizujący leczenie, o którym mowa w ust. 2, wyznacza koordynatora

leczenia onkologicznego, do którego zadań należy udzielanie świadczeniobiorcy informacji

o organizacji procesu leczenia oraz koordynacja tego procesu, w tym zagwarantowanie

współpracy między podmiotami w ramach kompleksowej opieki nad świadczeniobiorcą przez

zapewnienie przepływu informacji na wszystkich etapach procesu leczenia.

3

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do nowotworów skóry, z wyjątkiem czerniaka skóry.

4

Kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego wydaje świadczeniobiorcy odpowiednio lekarz,

o którym mowa w art. 55 ust. 2a, albo lekarz udzielający ambulatoryjnych świadczeń

specjalistycznych, albo lekarz udzielający świadczeń szpitalnych, albo świadczeń w

ramach programów zdrowotnych.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

Świadczeniobiorca zamierzający skorzystać z diagnostyki onkologicznej lub leczenia

onkologicznego pozostawia kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego u świadczeniodawcy,

u którego świadczenia te będą udzielane.

8.

W przypadku konieczności zmiany świadczeniodawcy, o którym mowa w ust. 7, karta diagnostyki

i leczenia onkologicznego jest wydawana świadczeniobiorcy.

9.

(uchylony)

10.

(uchylony)

11.

(uchylony)

12.

(uchylony)

13.

(uchylony)

14.

(uchylony)

15.

(uchylony)

16

Oddział wojewódzki Funduszu, na wniosek odpowiednio świadczeniodawcy podstawowej opieki

zdrowotnej albo lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 2a, który zawarł umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, lub świadczeniodawcy udzielającego świadczeń z zakresu

ambulatoryjnej opieki specjalistycznej lub świadczeń szpitalnych, lub programów zdrowotnych,

przydziela zakresy liczb będących unikalnymi numerami identyfikującymi karty diagnostyki

i leczenia onkologicznego. Świadczeniodawcy przydzielają lekarzom udzielającym u nich

świadczeń opieki zdrowotnej zakresy liczb będących unikalnymi numerami identyfikującymi

karty diagnostyki i leczenia onkologicznego.

17.

Zakresy liczb będące unikalnymi numerami identyfikującymi karty diagnostyki i leczenia

onkologicznego mogą być wykorzystane tylko raz.

18.

(uchylony)

1.

Świadczeniodawca sporządzający dokumentację medyczną dotyczącą diagnostyki onkologicznej

lub leczenia onkologicznego ma obowiązek sporządzić i przekazać nieodpłatnie świadczeniobiorcy

posiadającemu kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego kopię tej dokumentacji,

za której wykonanie świadczeniodawca nie pobiera opłaty, o której mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 i 1524). Kopia dokumentacji medycznej dotyczącej diagnostyki onkologicznej i leczenia onkologicznego

stanowi załącznik do karty diagnostyki i leczenia onkologicznego.

2.

W przypadku

1

gdy w wyniku diagnostyki onkologicznej nie stwierdzono nowotworu złośliwego lub miejscowo

złośliwego, świadczeniobiorca pozostawia kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego

u świadczeniodawcy, który wykonywał tę diagnostykę;

2)

zakończenia leczenia onkologicznego, świadczeniobiorca pozostawia kartę diagnostyki

i leczenia onkologicznego u świadczeniodawcy, który zakończył to leczenie.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, świadczeniodawca przekazuje kartę diagnostyki

i leczenia onkologicznego wraz z kopią dokumentacji medycznej dotyczącej diagnostyki

onkologicznej lub leczenia onkologicznego lekarzowi, o którym mowa w art. 55 ust.

2a, wskazanemu przez świadczeniobiorcę w deklaracji wyboru, o której mowa w art. 56

ust. 1. Kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego dołącza się do dokumentacji medycznej.

4

Karta diagnostyki i leczenia onkologicznego zawiera

1)

oznaczenie świadczeniobiorcy pozwalające na ustalenie jego tożsamości

a)

nazwisko i imię (imiona),

b)

datę urodzenia,

c)

oznaczenie płci,

d)

adres miejsca zamieszkania (ulica, numer domu i lokalu, kod pocztowy, miejscowość),

e)

numer PESEL, jeżeli został nadany, a w przypadku osób, które nie mają nadanego numeru

PESEL - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, a w przypadku noworodka

- numer PESEL jednego z rodziców lub opiekuna prawnego oraz numer kolejny noworodka,

f)

w przypadku gdy świadczeniobiorcą jest osoba małoletnia, całkowicie ubezwłasnowolniona

lub niezdolna do świadomego wyrażenia zgody - nazwisko i imię (imiona) przedstawiciela

ustawowego albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta, oraz adres jego miejsca zamieszkania,

g)

podpis świadczeniobiorcy lub przedstawiciela ustawowego albo opiekuna faktycznego

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta,

h)

numer telefonu,

i)

adres poczty elektronicznej;

2)

oznaczenie świadczeniodawcy, w tym imię i nazwisko lekarza, który udzielił świadczeń

opieki zdrowotnej;

3)

nazwę i adres miejsca udzielania świadczeń oraz imię i nazwisko lekarza, o którym

mowa w art. 55 ust. 2a, wskazanego przez świadczeniobiorcę w deklaracji wyboru, o

której mowa w art. 56 ust. 1;

4)

dane lekarza biorącego udział w ustaleniu planu leczenia onkologicznego

a)

imię i nazwisko,

b)

numer prawa wykonywania zawodu;

5)

dane koordynatora leczenia onkologicznego

a)

imię i nazwisko,

b)

numer telefonu służbowego,

c)

adres służbowej poczty elektronicznej;

6)

dane inne niż określone w pkt 1-5

a)

datę sporządzenia karty,

b)

datę decyzji o założeniu karty,

c)

tryb wydania karty,

d)

datę otrzymania karty przez świadczeniobiorcę,

e)

dane o skierowaniu do lekarza specjalisty lub szpitala,

f)

dane dotyczące diagnostyki onkologicznej,

g)

rozpoznanie,

h)

dane dotyczące oceny jakości diagnostyki onkologicznej,

i)

dane dotyczące planu leczenia onkologicznego,

j)

dane dotyczące leczenia onkologicznego,

k)

unikalny numer identyfikacyjny.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty diagnostyki

i leczenia onkologicznego, mając na celu zapewnienie właściwego przepływu informacji

dotyczących realizacji diagnostyki onkologicznej lub leczenia onkologicznego.

1.

Świadczeniodawcy udzielający świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie diagnostyki onkologicznej

i leczenia onkologicznego obliczają corocznie wskaźniki efektywności diagnostyki onkologicznej

i leczenia onkologicznego za poprzedni rok kalendarzowy na podstawie danych z raportów

statystycznych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 137 ust. 2.

Świadczeniodawcy przekazują do oddziału wojewódzkiego Funduszu wskaźniki efektywności

diagnostyki onkologicznej i leczenia onkologicznego nie później niż do końca drugiego

kwartału roku kalendarzowego następującego po roku, za który obliczono te wskaźniki.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, uwzględniając

zalecenia wydane na podstawie art. 11 ust. 3 w zakresie diagnostyki onkologicznej

i leczenia onkologicznego, mierniki oceny prowadzenia diagnostyki onkologicznej i

leczenia onkologicznego, które mogą być wykorzystane do obliczania wskaźników efektywności

tej diagnostyki i tego leczenia.

Obwieszczenie, o którym mowa w art. 32c ust. 2, jest ogłaszane w dzienniku urzędowym

ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitacja uzdrowiskowa przysługuje świadczeniobiorcy

na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, wymaga potwierdzenia przez oddział wojewódzki

Funduszu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, a jeżeli nie

można ustalić miejsca jego zamieszkania - oddział wojewódzki Funduszu właściwy dla

siedziby świadczeniodawcy, który wystawił skierowanie. Do potwierdzenia oraz odmowy

potwierdzania skierowania, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Świadczeniobiorca ponosi koszty przejazdu na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację

uzdrowiskową i z leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej oraz częściową

odpłatność za wyżywienie i zakwaterowanie w sanatorium uzdrowiskowym. Podmiot zobowiązany

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych pokrywa do wysokości

określonej w umowie oddziału wojewódzkiego Funduszu z sanatorium uzdrowiskowym różnicę

kosztów wyżywienia i zakwaterowania ubezpieczonego.

4.

Dzieci i młodzież do ukończenia lat 18, a jeżeli kształcą się dalej - do ukończenia

lat 26, dzieci niepełnosprawne w znacznym stopniu - bez ograniczenia wieku, a także

dzieci uprawnione do renty rodzinnej nie ponoszą odpłatności za koszty wyżywienia

i zakwaterowania w szpitalu uzdrowiskowym dla dzieci, sanatorium uzdrowiskowym dla

dzieci i sanatorium uzdrowiskowym.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób wystawiania skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową

przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego,

2)

tryb potwierdzania skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową

oraz wzór tego skierowania - uwzględniając konieczność weryfikacji celowości skierowania

na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową.

1.

Świadczeniobiorcy przysługują świadczenia pielęgnacyjne lub opiekuńcze w ramach opieki

długoterminowej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,

2)

dokumentację wymaganą przy kierowaniu osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,

w tym wzory: wniosku o wydanie skierowania do zakładu, zaświadczenia lekarskiego oraz

wywiadu pielęgniarskiego,

3)

sposób ustalania odpłatności za pobyt w zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych

- uwzględniając konieczność ujednolicenia trybu kierowania do zakładów oraz możliwość

weryfikacji celowości skierowania do zakładów.

1.

W przypadku gdy stan zdrowia świadczeniobiorcy wymaga wykonywania procedur medycznych

stosowanych w leczeniu szpitalnym, ale nie wymaga udzielania całodobowych lub całodziennych

świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednio urządzonych, stałych pomieszczeniach podmiotu

leczniczego, świadczeniodawca zapewnia bezpłatnie na wniosek świadczeniobiorcy zakwaterowanie

w innym miejscu, w którym świadczy się usługi hotelarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1553) w zakresie krótkotrwałego, ogólnie dostępnego wynajmowania domów, mieszkań i pokoi.

Informację tę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

2.

Świadczeniobiorcy, który korzysta z zakwaterowania na podstawie ust. 1, przysługuje

bezpłatnie, na jego wniosek, transport z miejsca tego zakwaterowania do miejsca udzielania

świadczeń. Informację tę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

3.

Świadczeniodawca, który zapewnił zakwaterowanie na podstawie ust. 1, ponosi odpowiedzialność za szkody, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, wynikające wyłącznie z udzielania lub zaniechania udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

(uchylony)

(uchylony)

Świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego zakładu leczniczego podmiotu leczniczego

wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz przy wykonywaniu zabiegów

leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych przez podmioty

uprawnione do udzielania świadczeń, a także przy udzielaniu przez te podmioty pomocy

w stanach nagłych, zapewnia się bezpłatnie leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia

żywieniowego i wyroby medyczne, jeżeli są one konieczne do wykonania świadczenia.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Zaopatrzenie w wyroby medyczne przysługuje świadczeniobiorcom na podstawie zlecenia

albo recepty wystawionych przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 2 pkt 14 ustawy

o refundacji, na zasadach określonych w tej ustawie.

Zaopatrzenie w wyroby medyczne przysługuje świadczeniobiorcom na podstawie zlecenia

wystawionego przez fizjoterapeutę, o którym mowa w przepisach o zawodzie fizjoterapeuty,

na zasadach określonych w ustawie o refundacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 2 pkt 2, art. 3-5, art. 6 pkt 10, 11, 12 lit. d, g i lit. h w zakresie

dodawanego w art. 23 ust. 10a, pkt 13, pkt 20 lit. a i b, pkt 21 i 22, art. 7-10,

art. 11 pkt 3 lit. e, art. 12 pkt 1-42 i 44-46, art. 13 pkt 2 lit. a-c, art. 14 pkt

1, 3, pkt 4 w zakresie zmienianego w art. 6 ust. 2, pkt 5 lit. a, pkt 7-10, pkt 13,

14 i pkt 15 lit. a w zakresie zmienianego w art. 29 ust. 5 i 6 i lit. b, art. 15 pkt

5, 6, 8 lit. b w zakresie dodawanego w art. 14 ust. 4b, pkt 9, 10, 17, 18 lit. a,

b i c w zakresie zmienianego w art. 30 ust. 2, pkt 19 i 20 oraz art. 16, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

2)

art. 14 pkt 2 i pkt 4 w zakresie zmienianego w art. 6 ust. 3, pkt 5 lit. b, pkt 6

i pkt 15 lit. a w zakresie zmienianego w art. 29 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2019 r.

1.

Świadczeniobiorcy, na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego,

w tym lotniczego, do najbliższego podmiotu leczniczego, o którym mowa w przepisach

o działalności leczniczej, udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem,

w przypadkach

1)

konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w podmiocie leczniczym;

2)

wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

2.

Świadczeniobiorcy, na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego

- w przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu

publicznego, w celu odbycia leczenia - do najbliższego podmiotu leczniczego udzielającego

świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem.

3.

W przypadkach niewymienionych w ust. 1 i 2 na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego świadczeniobiorcy przysługuje przejazd

środkami transportu sanitarnego odpłatnie lub za częściową odpłatnością.

4.

(uchylony)

Zabezpieczenie transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 201 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego, przysługuje bezpłatnie w związku z realizacją świadczenia gwarantowanego we wskazanym

zakładzie psychiatrycznym.

1.

Świadczenia opieki zdrowotnej niezakwalifikowane jako świadczenia gwarantowane oraz

odpłatne świadczenia opieki zdrowotnej udzielane uprawnionym żołnierzom lub pracownikom

także po ich zwolnieniu ze służby lub ustaniu umowy o pracę, w związku z urazami i

chorobami nabytymi podczas wykonywania zadań poza granicami państwa, pokrywa się z

budżetu państwa z części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

1a.

Świadczenia opieki zdrowotnej niezakwalifikowane jako świadczenia gwarantowane oraz

odpłatne świadczenia opieki zdrowotnej udzielane weteranom poszkodowanym w zakresie

leczenia urazów i chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa

pokrywa się z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest odpowiednio Minister

Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego albo Szef Agencji Wywiadu.

2.

Świadczenia opieki zdrowotnej niezakwalifikowane jako świadczenia gwarantowane oraz

odpłatne świadczenia opieki zdrowotnej udzielane policjantom, funkcjonariuszom Straży

Granicznej, funkcjonariuszom Biura Ochrony Rządu, strażakom Państwowej Straży Pożarnej,

a także pracownikom tych służb, oraz po ich zwolnieniu ze służby lub ustaniu umowy

o pracę, w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania zadań poza granicami państwa,

pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych.

2a.

Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych,

każdy w swoim zakresie, określą, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust.

1a,

2)

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w pkt 1,

3)

sposób i tryb finansowania ponoszonych kosztów

- uwzględniając zasady wydatkowania środków publicznych.

Fundusz finansuje koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych poza granicami kraju

1)

na zasadzie zwrotu kosztów, o którym mowa w art. 42b;

2)

zgodnie z przepisami o koordynacji;

3)

na podstawie decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, o których mowa w art.

42i ust. 2 i 9, albo decyzji Prezesa Funduszu, o których mowa w art. 42j ust. 1 i

2.

1.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania od Funduszu zwrotu kosztów świadczenia

opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego

dalej „zwrotem kosztów”.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

obowiązkowych szczepień ochronnych;

2)

opieki długoterminowej, jeżeli jej celem jest wspieranie osób potrzebujących pomocy

w zakresie wykonywania rutynowych czynności życia codziennego;

3)

przydziału i dostępu do narządów przeznaczonych do przeszczepów, obejmujących czynności,

o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu

komórek, tkanek i narządów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1000).

3.

Warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest uzyskanie przez świadczeniobiorcę, przed

skorzystaniem ze świadczenia, o którym mowa w ust. 1, podlegającego zwrotowi kosztów,

odpowiedniego skierowania lub zlecenia na przejazd środkami transportu sanitarnego,

zgodnie z art. 32, art. 33 ust. 1, art. 33a ust. 1, art. 41 lub art. 57-59 oraz przepisami

wydanymi na podstawie art. 31d.

4.

Skierowanie lub zlecenie na przejazd środkami transportu sanitarnego, wymagane zgodnie

z ust. 3, może być wystawione również przez lekarza wykonującego zawód w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Takie skierowanie lub

zlecenie traktuje się jak skierowanie lub zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

5.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego,

warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest potwierdzenie skierowania zgodnie z art.

33 ust. 2, w zakresie celowości leczenia uzdrowiskowego, przed skorzystaniem z tych

świadczeń.

6.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, z zakresu określonego w art. 15 ust.

2 pkt 15, warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest

1)

zakwalifikowanie pacjenta przez świadczeniodawcę do danego programu lekowego;

2)

niezaistnienie kryteriów wyłączenia z programu określonych w opisie programu lekowego.

7.

W przypadku gdy w trakcie trwania leczenia świadczeniobiorcy w ramach programu lekowego

zaistniały kryteria wyłączenia, o których mowa w ust. 6 pkt 2, zwrot kosztów obejmuje

koszt świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych do momentu zaistnienia tych kryteriów.

8.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, udzielanego w ramach programów zdrowotnych,

o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 13, warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest spełnienie

wymogów warunkujących udział pacjenta w danym programie.

9.

W przypadku świadczenia, o którym mowa w ust. 1, zawartego w wykazie, o którym mowa

w art. 42e ust. 1, warunkiem zwrotu kosztów jest uprzednie wydanie zgody przez dyrektora

oddziału wojewódzkiego Funduszu na uzyskanie danego świadczenia opieki zdrowotnej

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej. Uprzednia

zgoda obejmuje także świadczenia opieki zdrowotnej, które nie były bezpośrednio przedmiotem

tej zgody, jeżeli ich udzielenie okazało się konieczne w związku z udzielaniem świadczenia

opieki zdrowotnej objętego zgodą.

10.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania zwrotu kosztów leku, środka spożywczego

specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu medycznego, zawartego w danym wskazaniu

w wykazie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, w zakresie dotyczącym

leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o refundacji, lub mającego w tym wykazie

swój odpowiednik refundowany w danym wskazaniu, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy

o refundacji, który został zakupiony w aptece działającej na terytorium

1)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie recepty wystawionej na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez osobę

uprawnioną do wystawiania recept zgodnie z przepisami tego państwa;

2)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie

recepty transgranicznej, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2017 r. poz. 125 i 767), wystawionej przez osobę uprawnioną w rozumieniu ustawy o refundacji, na prośbę pacjenta,

który zamierza ją zrealizować w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zwanej dalej „receptą transgraniczną”.

11.

Świadczeniobiorca jest uprawniony do uzyskania zwrotu kosztów zakupu lub naprawy wyrobu

medycznego będącego świadczeniem gwarantowanym, który został zakupiony lub podlegał

naprawie na terytorium

1)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie zlecenia wystawionego na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez osobę

uprawnioną do jego wystawienia zgodnie z przepisami tego państwa;

2)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na podstawie

zlecenia wystawionego przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 2 pkt 14 ustawy

o refundacji, na zasadach określonych w tej ustawie.

12.

Zwrot kosztów leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub

wyrobu medycznego, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, dotyczy wyłącznie leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych ordynowanych

zgodnie z potwierdzonymi w dokumentacji medycznej wskazaniami, odpowiadającymi zakresowi

wskazań objętych refundacją dla danego leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia

żywieniowego lub wyrobu medycznego, określonemu w wykazie, o którym mowa w art. 37

ust. 1 ustawy o refundacji.

1.

Fundusz dokonuje zwrotu kosztów w wysokości odpowiadającej kwocie

1)

finansowania danego świadczenia gwarantowanego stosowanej w rozliczeniach między Funduszem

a świadczeniodawcami z tytułu umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

2)

finansowania danego świadczenia gwarantowanego - w przypadku świadczeń, o których

mowa w art. 15 ust. 2 pkt 12, medycznych czynności ratunkowych wykonanych przez zespoły

ratownictwa medycznego oraz świadczeń udzielanych w ramach programów zdrowotnych finansowanych

z budżetu państwa;

3)

limitu finansowania danego leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego

lub wyrobu medycznego, zawartych w danym wskazaniu w wykazie, o którym mowa w art.

37 ust. 1 ustawy o refundacji, z uwzględnieniem odpłatności, o której mowa w art.

14 ustawy o refundacji, w zakresie dotyczącym leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1 ustawy o refundacji, lub mających w tym wykazie swój odpowiednik refundowany

w danym wskazaniu, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o refundacji;

4)

odpowiadającej wartości wyrobu medycznego, nie wyższej niż limit finansowania ze środków

publicznych dla danego wyrobu medycznego wynikający z przepisów wydanych na podstawie

art. 38 ust. 4 ustawy o refundacji, z uwzględnieniem przepisów art. 47 ust. 1-2a -

w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9.

2.

W przypadku gdy procedura medyczna wykonana na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej mieści się w zakresie świadczeń gwarantowanych,

nie mając dokładnego odpowiednika wśród procedur medycznych wykonywanych w kraju,

za podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się kwotę finansowania procedury medycznej, mieszczącej

się w zakresie tych świadczeń, najbardziej zbliżonej pod względem medycznym do procedury

wykonanej na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej.

3.

W przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy co najmniej dwóch świadczeń, o których

mowa w art. 42b ust. 1, które są rozliczane przez Fundusz w ramach jednego świadczenia

gwarantowanego, za podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się to świadczenie.

4.

W przypadku złożenia oddzielnych wniosków o zwrot kosztów, dotyczących co najmniej

dwóch świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 1, rozliczanych przez Fundusz w ramach

jednego świadczenia gwarantowanego, łączna kwota zwrotu kosztów uzyskana na podstawie

tych wniosków nie może przekraczać kwoty finansowania tego świadczenia.

5.

W przypadku gdy dla danego świadczenia gwarantowanego istnieje na terenie kraju ta

sama wysokość kwoty finansowania stosowana w rozliczeniach między podmiotem zobowiązanym

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych a świadczeniodawcami,

podstawą zwrotu kosztów jest wysokość kwoty finansowania według stanu obowiązującego

na dzień 1 stycznia roku, w którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem

o zwrot kosztów, o którym mowa w art. 42d ust. 1.

6.

W przypadku gdy dla danego świadczenia gwarantowanego istnieje na terenie kraju zróżnicowanie

wysokości kwot finansowania stosowanych w rozliczeniach między podmiotem zobowiązanym

do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych a świadczeniodawcami,

podstawą zwrotu kosztów jest średnia ważona kwoty finansowania obliczona dla tego

świadczenia gwarantowanego według stanu obowiązującego na dzień 1 stycznia roku, w

którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem o zwrot kosztów, o którym

mowa w art. 42d ust. 1.

7.

Jeżeli ustalenie podstawy zwrotu kosztów nie jest możliwe przy zastosowaniu przepisów

ust. 5 lub 6, jako podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się odpowiednio wysokość kwoty

finansowania albo średnią ważoną kwoty finansowania obliczoną według stanu obowiązującego

na dzień, w którym zakończono udzielanie świadczenia objętego wnioskiem o zwrot kosztów,

o którym mowa w art. 42d ust. 1.

8.

W przypadku świadczeń gwarantowanych rozliczanych w formie ryczałtowej za gotowość

do udzielania świadczeń podstawą zwrotu kosztów jest obliczona na terenie kraju średnia

kwota finansowania świadczeń z danego zakresu, udzielonych jednemu pacjentowi, w ostatnim

pełnym kwartale poprzedzającym kwartał, w którym zakończono udzielanie tych świadczeń,

w szczególności średnia kwota finansowania

1)

świadczeń gwarantowanych udzielonych jednemu świadczeniobiorcy w szpitalnym oddziale

ratunkowym albo izbie przyjęć;

2)

jednorazowej interwencji zespołu ratownictwa medycznego.

9.

W przypadku świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych z budżetu państwa, z części

pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, średnią ważoną, o

której mowa w ust. 6, oraz średnią kwotę finansowania, o której mowa w ust. 8, oblicza

minister właściwy do spraw zdrowia.

10.

W przypadku leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobu

medycznego podstawą zwrotu kosztów jest kwota finansowania ze środków publicznych,

ustalona zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, obowiązująca na dzień zakupu.

11.

W przypadku gdy liczba DDD, w rozumieniu ustawy o refundacji, w opakowaniu leku zakupionego

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej różni się

od liczby DDD w opakowaniu leku wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 37 ust.

1 ustawy o refundacji, kwotę zwrotu kosztów odpowiednio zwiększa lub zmniejsza się

proporcjonalnie do ilorazu liczby DDD w opakowaniu leku zakupionego w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej i liczby DDD leku wymienionego w wykazie,

o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji.

12.

Zwrotu kosztów dokonuje się w walucie polskiej.

13.

Zwrot kosztów nie może przekraczać kwoty wydatków rzeczywiście poniesionych przez

świadczeniobiorcę z tytułu uzyskania danego świadczenia, o którym mowa w art. 42b

ust. 1, ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego dla danej waluty ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wystawienia rachunku, o którym mowa w

art. 42d ust. 5 pkt 1.

14.

Do zwrotu kosztów stosuje się art. 50a ust. 2.

1.

Decyzję administracyjną w sprawie zwrotu kosztów wydaje, na wniosek świadczeniobiorcy

lub jego przedstawiciela ustawowego, zwany dalej „wnioskiem o zwrot kosztów”, dyrektor

oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu określonego zgodnie z ust. 1 wydaje decyzję

administracyjną o odmowie zwrotu kosztów, jeżeli

1)

wniosek o zwrot kosztów dotyczy świadczeń opieki zdrowotnej niespełniających kryteriów

określonych w art. 42b ust. 1, 10-12 lub

2)

wniosek o zwrot kosztów dotyczy świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 2, lub

3)

nie zostały spełnione warunki dotyczące posiadania przez świadczeniobiorcę skierowania

lub zlecenia, o których mowa w art. 42b ust. 3-5, recepty, o której mowa w art. 42b

ust. 10 pkt 1, lub recepty transgranicznej albo zlecenia, o którym mowa w art. 42b

ust. 11, lub

4)

nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 42b ust. 6 albo 8, lub

5)

świadczeniobiorca, przed udzieleniem mu świadczeń opieki zdrowotnej, nie uzyskał zgody,

o której mowa w art. 42b ust. 9, lub

6)

świadczeniobiorca nie przedstawił dokumentów zawierających wystarczające dane dotyczące

procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, pozwalające na zidentyfikowanie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, lub

7)

świadczeniobiorca nie udokumentował faktu pokrycia całości kosztów świadczeń opieki

zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, lub

8)

świadczenia opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek o zwrot kosztów, zostały zakwalifikowane

przez Fundusz do rozliczenia na podstawie przepisów o koordynacji, lub

9)

wniosek o zwrot kosztów został złożony po upływie terminu, o którym mowa w ust. 12.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli świadczeniobiorca po upływie 30 dni

od dnia złożenia kompletnego wniosku o wydanie zgody, o której mowa w art. 42b ust.

9, ze względu na pilną konieczność podjęcia leczenia niezbędnego dla ratowania życia

lub zdrowia, wynikającą z potwierdzonego stanu klinicznego, poddał się takiemu leczeniu

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

Wniosek o zwrot kosztów zawiera

1)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL świadczeniobiorcy, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

2)

adres miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy oraz adres do korespondencji;

3)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego świadczeniobiorcy,

a w przypadku jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek

o zwrot kosztów składa przedstawiciel ustawowy;

4)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

świadczeniobiorcy, jeżeli wniosek o zwrot kosztów składa przedstawiciel ustawowy;

5)

termin i państwo udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów;

6)

łączną kwotę, którą uiszczono za świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów, z podaniem waluty;

7)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej świadczeniobiorcy lub jego przedstawiciela

ustawowego, jeżeli posiada;

8)

numer decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, o której mowa w art. 42f

ust. 1, jeżeli świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów,

znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 42e ust. 1;

9)

numer rachunku bankowego, w przypadku gdy zwrot kosztów ma zostać dokonany w drodze

przelewu bankowego, a w przypadku rachunku prowadzonego za granicą - również inne

niezbędne dane tego rachunku;

10)

imię i nazwisko oraz adres posiadacza rachunku bankowego, jeżeli rachunek ten nie

należy do świadczeniobiorcy, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów;

11)

adres, na który ma zostać przekazany przekaz pocztowy, jeżeli zwrot kosztów ma zostać

dokonany w drodze przekazu pocztowego;

12)

spis załączników do wniosku o zwrot kosztów;

13)

oświadczenie osoby składającej wniosek, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej

z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym.

5.

Do wniosku o zwrot kosztów dołącza się

1)

oryginał rachunku wystawionego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub oryginał rachunku

wystawionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez aptekę albo dostawcę

wyrobów medycznych;

2)

dokument potwierdzający pokrycie całości kosztów świadczenia, którego dotyczy wniosek

o zwrot kosztów, w przypadku gdy nie wynika to z dokumentu, o którym mowa w pkt 1;

3)

oryginał lub kopię odpowiednio

a)

skierowania lub zlecenia, o którym mowa w art. 42b ust. 3-5,

b)

recepty, o której mowa w art. 42b ust. 10 pkt 1, albo recepty transgranicznej,

c)

zlecenia, o którym mowa w art. 42b ust. 11.

6.

Rachunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, zawiera

1)

dane wystawcy rachunku oraz datę jego wystawienia;

2)

dane świadczeniobiorcy, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów;

3)

dane niezbędne do zidentyfikowania świadczenia, którego dotyczy wniosek o zwrot kosztów,

w szczególności informacje umożliwiające określenie kodów Międzynarodowej Klasyfikacji

Procedur Medycznych ICD-9 oraz Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i

Problemów Zdrowotnych ICD-10 albo dane dotyczące wydanych leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych.

7.

W przypadku gdy rachunek, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, nie zawiera danych, o których

mowa w ust. 6 pkt 3, dane te powinny być zawarte w dołączonej do wniosku o zwrot kosztów

dokumentacji.

8.

W przypadku świadczeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 15, do wniosku o zwrot

kosztów dołącza się zaświadczenie świadczeniodawcy potwierdzające zakwalifikowanie

do odpowiedniego programu lekowego oraz kopię dokumentacji medycznej.

9.

W przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy leku, środka spożywczego specjalnego

przeznaczenia lub wyrobu medycznego, o którym mowa w art. 42b ust. 10 pkt 1, do wniosku

dołącza się również kopię dokumentacji medycznej, z której wynika medyczna zasadność

wystawienia recepty na lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia lub wyrób medyczny,

którego dotyczy ten wniosek.

10.

W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 5-9, są sporządzone w języku obcym,

do wniosku o zwrot kosztów należy dołączyć tłumaczenie tych dokumentów na język polski.

Tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

11.

Przepisów ust. 5 pkt 3 lit. a i ust. 8 nie stosuje się do wniosku o zwrot kosztów

dotyczącego świadczenia opieki zdrowotnej, na które świadczeniobiorca uzyskał zgodę,

o której mowa w art. 42b ust. 9.

12.

Wniosek o zwrot kosztów składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wystawienia rachunku

za świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy ten wniosek.

13.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów nie wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego, decyzję, o której mowa w ust. 1 albo 2, wydaje się w terminie 30 dni

od dnia wszczęcia postępowania.

14.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego, wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w terminie 60 dni od dnia wszczęcia

postępowania. W przypadku gdy postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia przez

świadczeniobiorcę albo jego przedstawiciela ustawowego wniosku o zwrot kosztów lub prowadzenia korespondencji z instytucją krajową, do tego

terminu nie wlicza się okresu

1)

od dnia wezwania do uzupełnienia wniosku do dnia otrzymania tego uzupełnienia przez

oddział wojewódzki Funduszu albo do dnia bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego

na uzupełnienie wniosku o zwrot kosztów;

2)

od dnia wysłania zapytania do instytucji krajowej do dnia otrzymania przez oddział

wojewódzki Funduszu odpowiedzi tej instytucji.

15.

W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego przy udziale krajowego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej

opieki zdrowotnej, działającego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zwrot kosztów albo wydanie decyzji odmawiającej zwrotu kosztów

następuje w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli w powyższym

terminie nie dokonano ustaleń pozwalających na jednoznaczne określenie kwoty zwrotu

kosztów należnej świadczeniobiorcy, zwrot kosztów następuje niezwłocznie po upływie

tego terminu w wysokości odpowiadającej kwocie, którą należy uznać w danym przypadku

za najbardziej prawdopodobną podstawę zwrotu kosztów. W postępowaniu wątpliwości rozstrzyga

się na korzyść świadczeniobiorcy.

16.

Rozpoczęcie rozpatrywania wniosków o zwrot kosztów następuje zgodnie z kolejnością

wpływu do właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu.

17.

Zwrot kosztów następuje w terminie 7 dni od dnia powzięcia przez oddział wojewódzki

Funduszu wiadomości o tym, że decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna,

z zastrzeżeniem art. 42h ust. 1.

18.

Zwrotu kosztów dokonuje się w drodze przelewu na rachunek bankowy podany we wniosku

o zwrot kosztów albo w drodze przekazu pocztowego.

19.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu.

20.

W przypadku

1)

uchylenia decyzji, o której mowa w ust. 1, i rozpatrzenia sprawy co do istoty,

2)

uchylenia decyzji, o której mowa w ust. 1, w przypadku wznowienia postępowania,

3)

nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1

- po dokonaniu przez Fundusz zwrotu kosztów świadczeniobiorca, który otrzymał zwrot

kosztów, jest obowiązany do zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty.

21.

Kwota, o której mowa w ust. 20, podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję

administracyjną ustalającą obowiązek zwrotu tej kwoty, jej wysokość oraz termin płatności.

22.

Od kwoty, o której mowa w ust. 20, nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie, poczynając

od dnia, w którym upłynął termin płatności.

23.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 21, jeżeli od dnia uchylenia lub stwierdzenia

nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło 5 lat.

24.

Należność z tytułu zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 20, ulega przedawnieniu z upływem

5 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca tę należność stała się ostateczna.

25.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o zwrot kosztów, mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania w sprawie

zwrotu kosztów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń

opieki zdrowotnej, w przypadku których zwrot kosztów wymaga uzyskania zgody, o której

mowa w art. 42b ust. 9, mając na względzie dobro świadczeniobiorców oraz gospodarność

i celowość wydatkowania środków publicznych.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

świadczenia opieki zdrowotnej podlegające wymogom planowania niezbędnego dla zapewnienia

wystarczającego i stałego dostępu do pełnego zakresu opieki zdrowotnej wysokiej jakości

lub wynikającego z konieczności kontrolowania kosztów i uniknięcia niegospodarności

w wykorzystaniu zasobów finansowych, technicznych i ludzkich, a jednocześnie których

udzielenie wymaga

a)

pozostawania pacjenta w szpitalu do dnia następnego lub

b)

zastosowania wysokospecjalistycznej i kosztownej infrastruktury lub aparatury i sprzętu

medycznego;

2)

świadczenia opieki zdrowotnej stwarzające szczególne ryzyko dla życia lub zdrowia

świadczeniobiorcy.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1,

lub dokonuje jego zmiany w przypadku stwierdzenia, że brak takiego wykazu lub jego

zmiany będzie skutkować nienależytym zabezpieczeniem dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej

na terenie kraju.

1.

Zgodę, o której mowa w art. 42b ust. 9, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

na wniosek świadczeniobiorcy, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego

lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym

pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę, dyrektor oddziału wojewódzkiego

Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może, w drodze decyzji administracyjnej,

odmówić zgody, o której mowa w art. 42b ust. 9, jeżeli świadczenie opieki zdrowotnej

objęte wnioskiem

1)

nie jest świadczeniem gwarantowanym;

2)

może zostać udzielone w kraju przez świadczeniodawcę posiadającego umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, w terminie nieprzekraczającym czasu oczekiwania, o którym

mowa w ust. 4 pkt 2 lit. h;

3)

stwarza dla zdrowia świadczeniobiorcy znaczne ryzyko, którego nie równoważą potencjalne

korzyści zdrowotne, jakie może on odnieść dzięki uzyskaniu tego świadczenia;

4)

stwarza znaczne zagrożenie zdrowotne dla społeczeństwa;

5)

ma zostać udzielone przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, działający w

innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, co do którego

zachodzą istotne wątpliwości w zakresie przestrzegania standardów jakości i bezpieczeństwa,

ustanowionych przez państwo, w którym udziela on świadczeń zdrowotnych.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez świadczeniobiorcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez świadczeniobiorcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL świadczeniobiorcy, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji świadczeniobiorcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego świadczeniobiorcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę, a w przypadku

jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez świadczeniobiorcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

świadczeniobiorcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii

prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez świadczeniobiorcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej świadczeniobiorcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez świadczeniobiorcę,

jeżeli posiada,

f)

wskazanie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, działającego w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, mającego udzielić świadczeń opieki zdrowotnej, których

dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

g)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 3

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

określenie dopuszczalnego czasu oczekiwania świadczeniobiorcy na udzielenie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1

1)

dołącza się dokumentację medyczną oraz pisemną informację, o której mowa w art. 20

ust. 2 pkt 2, a w przypadku dokumentacji medycznej sporządzonej w języku obcym - tłumaczenie

tej dokumentacji na język polski; tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza

przysięgłego;

2)

można dołączyć oświadczenie, że świadczeniobiorca na podstawie wniosku, o którym mowa

w ust. 1, sprzeciwia się wydaniu zgody, o której mowa w art. 42i ust. 1.

6.

Przy rozpatrywaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się pilność danego

przypadku ocenianą przy uwzględnieniu aktualnego stanu zdrowia świadczeniobiorcy,

stopnia odczuwanych dolegliwości lub charakteru jego niepełnosprawności, historii

choroby i przewidywanego jej rozwoju.

7.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu.

8.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, spełnia warunki do wydania zgody, o której

mowa w art. 42i ust. 1, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje taką zgodę,

chyba że świadczeniobiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2.

Przepisów art. 42b-42f nie stosuje się do osób

1)

o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 16 oraz członków ich rodzin, posiadających miejsce

zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wymienionego w

załączniku nr 3 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego;

2)

zgłoszonych do ubezpieczenia zdrowotnego jako członkowie rodzin osób, o których mowa

w art. 66 ust. 1 pkt 1-15a, 17, 20-37, jeżeli posiadają miejsce zamieszkania na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej niż osoba, która zgłosiła członka

rodziny do ubezpieczenia zdrowotnego, a państwo zamieszkania jest wymienione w załączniku

nr 3 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego.

1.

W przypadku gdy koszty realizacji zadań wynikających z art. 42b w danym roku kalendarzowym

osiągną kwotę limitu, stanowiącą sumę rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 2 pkt

1 lit. d, oraz rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 5, Fundusz zawiesza wypłatę

kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów do końca tego roku kalendarzowego. Prezes Funduszu

niezwłocznie informuje, w drodze ogłoszenia na stronach internetowych centrali i oddziałów

wojewódzkich Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu, o zawieszeniu

wypłaty tych kwot.

2.

W przypadku gdy przed końcem pierwszego półrocza danego roku kalendarzowego zostanie

przekroczony poziom 50% kwoty limitu, o której mowa w ust. 1, Prezes Funduszu niezwłocznie

informuje, w drodze ogłoszenia na stronach internetowych centrali i oddziałów wojewódzkich

Funduszu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu, o przewidywanym terminie

zawieszenia wypłaty kwot należnych z tytułu zwrotu kosztów.

3.

W przypadku gdy przychody ze składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zrealizowane

jako należne za okres od początku danego roku kalendarzowego, są niższe niż przychody

planowane na ten okres, kwota limitu, o której mowa w ust. 1, ulega obniżeniu o kwotę

różnicy między przychodami planowanymi a zrealizowanymi, jednak nie więcej niż o kwotę

rezerwy, o której mowa w art. 118 ust. 5.

4.

Wypłat zawieszonych na podstawie ust. 1 dokonuje się do dnia 31 stycznia roku następnego,

w ramach limitu, o którym mowa w ust. 1.

5.

Świadczeniobiorcy nie przysługują odsetki z tytułu zawieszenia wypłaty kwoty należnej

z tytułu zwrotu kosztów, o którym mowa w ust. 1.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje świadczeniobiorcy, osobie uprawnionej

do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji lub osobie, o

której mowa w art. 12a, zwanej dalej „wnioskodawcą”, na wniosek wnioskodawcy, jego

przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia

w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez

wnioskodawcę, instytucji właściwej, instytucji miejsca zamieszkania, instytucji miejsca

pobytu albo instytucji łącznikowej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zwanych

dalej „podmiotem uprawnionym”, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na udzielenie

danego świadczenia opieki zdrowotnej albo jego kontynuację w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA), w przypadkach, o których mowa w przepisach o koordynacji.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może wydać wnioskodawcy, który uzyskał zgodę,

o której mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu uprawnionego, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na pokrycie kosztów transportu

1)

do miejsca udzielenia świadczeń w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - najtańszym

środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach

uzasadnionych stanem zdrowia;

2)

do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju - najtańszym środkiem komunikacji możliwym

do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia.

3.

Zgody, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a w przypadku

1)

osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - dyrektor oddziału

wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wybranego przez świadczeniobiorcę;

3)

osób uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

posiadających miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor

oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby

uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

osób, o których mowa w art. 12a - dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania tych osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez wnioskodawcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez wnioskodawcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku

- numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji wnioskodawcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego wnioskodawcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez wnioskodawcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

wnioskodawcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez wnioskodawcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej wnioskodawcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli posiada,

f)

wskazanie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, działającego w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA), w którym mają zostać udzielone świadczenia opieki zdrowotnej,

których dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

g)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 4

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

określenie dopuszczalnego czasu oczekiwania świadczeniobiorcy na udzielenie świadczeń

opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

6.

Do dokumentacji medycznej dołączanej do wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepis art.

42f ust. 5 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

7.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oprócz elementów wymienionych w ust. 5 zawiera

wskazanie przez lekarza wypełniającego wniosek proponowanego środka transportu, wraz

z uzasadnieniem.

8.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, oprócz elementów wymienionych w ust. 5 pkt

1 zawiera

1)

nazwę i adres podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA), w którym przebywa wnioskodawca;

2)

wskazanie miejsca leczenia w kraju, jeżeli wniosek dotyczy pokrycia kosztów transportu

do miejsca leczenia.

9.

W przypadku gdy wnioskodawca przebywa w szpitalu na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), korzystając ze świadczeń udzielanych na podstawie

przepisów o koordynacji, dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje,

na wniosek podmiotu uprawnionego, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na pokrycie

kosztów transportu do miejsca dalszego leczenia w kraju - najtańszym środkiem transportu

możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy, gdy przewidywane

koszty dalszego leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju.

10.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 9, przepisy ust. 8 stosuje się odpowiednio.

11.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 9, dołącza się

1)

dokumentację sporządzoną przez szpital, o którym mowa w ust. 9, zawierającą aktualne

rozpoznanie kliniczne, opis aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy, określenie prawdopodobnego

zakresu i czasu trwania dalszego leczenia oraz wskazanie środka transportu możliwego

do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy;

2)

wstępny kosztorys dalszego leczenia sporządzony przez szpital, o którym mowa w ust.

9;

3)

tłumaczenie na język polski dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 2; tłumaczenie nie

musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

12.

Od decyzji odmawiających wydania zgód, o których mowa w ust. 1, 2 i 9, przysługuje

odwołanie do Prezesa Funduszu.

1.

Prezes Funduszu może na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, w drodze decyzji administracyjnej,

skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań

diagnostycznych, należących do świadczeń gwarantowanych, których aktualnie nie wykonuje

się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania

życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 Prezes Funduszu może, na wniosek wnioskodawcy,

jego przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia

w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez

wnioskodawcę, w drodze decyzji administracyjnej, wydać zgodę na pokrycie kosztów transportu

do miejsca udzielenia świadczeń za granicą lub miejsca leczenia lub zamieszkania w

kraju najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie

zdrowia, w przypadkach uzasadnionych stanem zdrowia.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wymaga, w odpowiedniej części, wypełnienia przez

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł

specjalisty w dziedzinie medycyny właściwej ze względu na zakres wnioskowanego leczenia

lub badań diagnostycznych oraz tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk medycznych.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

w części wypełnianej przez wnioskodawcę, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka,

krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osobę pozostającą we

wspólnym pożyciu lub osobę upoważnioną przez wnioskodawcę

a)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku

- numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,

b)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji wnioskodawcy,

c)

imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL przedstawiciela ustawowego wnioskodawcy,

małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej

we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, a w przypadku jego

braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, jeżeli wniosek składa przedstawiciel

ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej, osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba upoważniona przez wnioskodawcę,

d)

adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji przedstawiciela ustawowego

wnioskodawcy, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli wniosek składa przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewny lub powinowaty do

drugiego stopnia w linii prostej, osoba pozostająca we wspólnym pożyciu lub osoba

upoważniona przez wnioskodawcę,

e)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej wnioskodawcy, jego przedstawiciela

ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę,

jeżeli posiada,

f)

oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu karnego, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym;

2)

w części wypełnianej przez lekarza, o którym mowa w ust. 3

a)

imię i nazwisko lekarza wypełniającego wniosek,

b)

pieczęć lekarza wypełniającego wniosek zawierającą numer prawa wykonywania zawodu

oraz tytuł lub stopień naukowy,

c)

pieczęć świadczeniodawcy, u którego lekarz wypełniający wniosek udziela świadczeń

opieki zdrowotnej,

d)

rozpoznanie kliniczne dotyczące problemu zdrowotnego, stanowiącego przyczynę złożenia

wniosku, oraz rozpoznania współistniejące, z zastosowaniem Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10,

e)

informację o dotychczasowym przebiegu choroby i zastosowanym leczeniu,

f)

prognozę prawdopodobnego dalszego przebiegu choroby,

g)

wskazanie szczegółowego zakresu leczenia lub badań diagnostycznych, których dotyczy

wniosek,

h)

wskazanie zagranicznego podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, w którym mają

zostać udzielone świadczenia opieki zdrowotnej, których dotyczy wniosek, wraz z uzasadnieniem,

i)

uzasadnienie wniosku,

j)

spis załączników do wniosku.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, przepisy art. 42i ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

6.

Podstawą rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest dokumentacja medyczna.

W przypadku dokumentacji medycznej sporządzonej w języku obcym, do wniosku dołącza

się tłumaczenie tej dokumentacji na język polski. Tłumaczenie nie musi być sporządzone

przez tłumacza przysięgłego.

7.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, są ostateczne. Od tych decyzji przysługuje

skarga do sądu administracyjnego.

8.

Koszty wynikające z ust. 1 i 2 są finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej

w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i kryteria ustalania dopuszczalnego czasu

oczekiwania na wybrane zakresy świadczeń opieki zdrowotnej, uwzględniając aktualną,

opartą na potwierdzonych dowodach naukowych wiedzę i praktykę medyczną oraz kierując

się potrzebą właściwej realizacji przepisów o koordynacji.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb składania i rozpatrywania wniosków, o których mowa w art. 42f ust. 1, art. 42i

ust. 1, 2 i 9 oraz art. 42j ust. 1 i 2, oraz wzory tych wniosków,

2)

tryb pokrywania kosztów, o których mowa w art. 42i ust. 2 i 9 oraz art. 42j ust. 1

i 2

- mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania oraz celowość wydatkowania

środków publicznych.

1.

Świadczeniobiorcy, który posiada tytuł „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi” lub „Zasłużonego

Dawcy Przeszczepu” i przedstawi legitymację „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi” lub

„Zasłużonego Dawcy Przeszczepu”, przysługuje bezpłatne, do wysokości limitu finansowania,

o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o refundacji, zaopatrzenie w leki objęte wykazem

1)

o którym mowa w art. 37 ustawy o refundacji, w zakresie kategorii, o której mowa w

art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy,

2)

leków, które świadczeniobiorca posiadający tytuł „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi”

lub „Zasłużonego Dawcy Przeszczepu” może stosować w związku z oddawaniem krwi lub

w związku z oddawaniem szpiku lub innych regenerujących się komórek i tkanek albo

narządów

- na podstawie recepty wystawionej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 2 pkt

14 ustawy o refundacji.

2.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Osoba realizująca receptę odnotowuje numer i rodzaj dokumentu potwierdzającego uprawnienia,

o których mowa w ust. 1

1)

na rewersie recepty, w przypadku recepty w postaci papierowej;

2)

w dokumencie elektronicznym powiązanym z receptą w postaci elektronicznej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

leków, które świadczeniobiorca posiadający tytuł „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi”

lub „Zasłużonego Dawcy Przeszczepu” może stosować w związku z oddawaniem krwi lub

w związku z oddawaniem szpiku lub innych regenerujących się komórek i tkanek albo

narządów, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony jego zdrowia,

dostępność do leków, bezpieczeństwo ich stosowania oraz możliwości płatnicze podmiotu

zobowiązanego do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

1.

Świadczeniobiorcom, po ukończeniu 75. roku życia, przysługuje bezpłatne zaopatrzenie

w leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyroby medyczne

określone w wykazie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, ustalonym

w sposób określony w ust. 2, na podstawie recepty wystawionej przez lekarza podstawowej

opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 55 ust. 2a, pielęgniarkę podstawowej opieki

zdrowotnej albo lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu, który zaprzestał wykonywania

zawodu i wystawił receptę dla siebie albo dla małżonka, wstępnych lub zstępnych w

linii prostej oraz rodzeństwa.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia wskazuje spośród leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych określonych w wykazie, o którym

mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia

żywieniowego oraz wyroby medyczne, które są wydawane bezpłatnie świadczeniobiorcom,

o których mowa w ust. 1, mając na uwadze

1)

zaspokojenie potrzeb zdrowotnych świadczeniobiorców, o których mowa w ust. 1;

2)

dostępność i bezpieczeństwo stosowania leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego oraz wyrobów medycznych;

3)

roczny limit wydatków przewidziany na ten cel w ustawie budżetowej na dany rok;

4)

stosunek kosztów do uzyskiwanych efektów zdrowotnych leku, środka spożywczego specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobu medycznego w porównaniu do stosunku kosztów

do uzyskiwanych efektów zdrowotnych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego oraz wyrobów medycznych objętych tym wykazem.

3.

Leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyroby medyczne,

o których mowa w ust. 1, są finansowane z budżetu państwa w części stanowiącej odpłatność

świadczeniobiorcy, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o refundacji, obejmującej

kwotę do wysokości limitu finansowania oraz dopłatę w wysokości różnicy między ceną

detaliczną danego leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego

oraz wyrobu medycznego a wysokością limitu finansowania.

4.

Przepisy ust. 3 nie naruszają obowiązków Funduszu w zakresie wysokości finansowania

świadczeń opieki zdrowotnej wynikających z uprawnień, o których mowa w art. 43 i art. 44-46 oraz art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o

zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest

(Dz. U. z 2004 r. poz. 20, z późn. zm., w przypadku, o którym mowa w art. 44a ust. 2 ustawy o refundacji.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb

finansowania z budżetu państwa leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego oraz wyrobów medycznych, o których mowa w ust. 1, mając na celu zapewnienie

gospodarności i rzetelności wydatkowania środków publicznych oraz skuteczności udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

Osobom, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, przysługuje bezpłatne, do wysokości

limitu finansowania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o refundacji, zaopatrzenie

w leki objęte wykazem, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, w zakresie

kategorii, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o refundacji, oraz leki

recepturowe.

1a.

Uprawnionemu żołnierzowi lub pracownikowi przysługuje bezpłatne, do wysokości limitu

finansowania ze środków publicznych, zaopatrzenie w leki objęte wykazem, o którym

mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, w zakresie kategorii, o której mowa w art.

6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o refundacji, oraz leki recepturowe, na czas leczenia

urazów lub chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa.

1b.

Uprawnionemu żołnierzowi lub pracownikowi w przypadku przekroczenia wysokości limitu

finansowania, o którym mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o refundacji, przysługuje

prawo do finansowania kwotą wykraczającą poza ten limit. Dofinansowanie może być dokonane

ze środków budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

1c.

Weteranowi poszkodowanemu przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w leki objęte wykazem,

o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, w zakresie kategorii, o której

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, oraz leki recepturowe, na czas leczenia urazów

lub chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa.

2.

Osobom, o którym mowa w ust. 1, 1a i 1c, receptę może wystawić osoba uprawniona w

rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, 1a i 1c, są obowiązane do okazania wystawiającemu

receptę dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienie.

4.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 3.

5.

Osoba realizująca receptę jest obowiązana do odnotowania numeru i rodzaju dokumentu

potwierdzającego uprawnienia, o których mowa w ust. 1, 1a i 1c

1)

na rewersie recepty, w przypadku recepty w postaci papierowej;

2)

w dokumencie elektronicznym powiązanym z receptą w postaci elektronicznej.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb ubiegania

się o dofinansowanie kosztów, o których mowa w ust. 1b. Rozporządzenie powinno zapewnić

sprawność postępowania w tych sprawach oraz adekwatność udzielanego dofinansowania

w stosunku do ceny leku.

1.

Osobom

1)

które są inwalidami wojskowymi,

2)

które doznały uszczerbku na zdrowiu w okolicznościach określonych w art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i

wojskowych oraz ich rodzin i nie zostały zaliczone do żadnej z grup inwalidów,

3)

wymienionym w art. 42 i art. 59 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych oraz ich rodzin

- przysługuje bezpłatne, do wysokości limitu finansowania ze środków publicznych zaopatrzenie

w leki objęte wykazem, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji, w zakresie

kategorii, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o refundacji.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, receptę może wystawić osoba uprawniona w rozumieniu

art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do okazania wystawiającemu receptę dokumentu

potwierdzającego przysługujące uprawnienie.

4.

Wystawiający receptę jest obowiązany wpisać na recepcie numer PESEL osoby, o której

mowa w ust. 1.

5.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 3.

5a.

Osoba realizująca receptę odnotowuje numer i rodzaj dokumentu potwierdzającego uprawnienia,

o których mowa w ust. 1

1)

na rewersie recepty, w przypadku recepty w postaci papierowej;

2)

w dokumencie elektronicznym powiązanym z receptą w postaci elektronicznej.

6.

(uchylony)

1.

Osobom będącym

1)

inwalidami wojennymi,

2)

osobami represjonowanymi,

3)

małżonkami osób, o których mowa w pkt 1 i 2, pozostającymi na ich wyłącznym utrzymaniu,

4)

uprawnionymi do renty rodzinnej wdowami albo wdowcami po

a)

poległych żołnierzach,

b)

zmarłych inwalidach wojennych,

c)

osobach represjonowanych,

5)

żołnierzami zastępczej służby wojskowej, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach

przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach

węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1373), którzy otrzymali jednorazowe odszkodowanie w związku z przymusowym zatrudnieniem

w zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranowych, określone w art. 5a ust. 1 tej

ustawy,

6)

innymi, niż określeni w pkt 5, żołnierzami zastępczej służby wojskowej, o których

mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach

przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach

węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych, w odniesieniu do których orzeczone zostało inwalidztwo będące następstwem przymusowego

zatrudnienia, w miejscach wymienionych w art. 1 ust. 1 tej ustawy,

7)

cywilnymi niewidomymi ofiarami działań wojennych

- przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w leki o kategorii dostępności „Rp” lub „Rpz”

oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego objęte decyzją o refundacji,

dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, receptę może wystawić osoba uprawniona w rozumieniu

art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji.

3.

Wystawiający receptę jest obowiązany wpisać na recepcie numer PESEL osoby, o której

mowa w ust. 1.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do okazania wystawiającemu receptę dokumentu

potwierdzającego przysługujące uprawnienie.

4a.

Dokumentem, o którym mowa w ust. 4, potwierdzającym posiadanie uprawnień przez żołnierzy

zastępczej służby wojskowej, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, jest zaświadczenie

wydawane na wniosek osoby uprawnionej przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych.

5.

Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu,

o którym mowa w ust. 4.

6.

Osoba realizująca receptę odnotowuje numer i rodzaj dokumentu potwierdzającego uprawnienia,

o których mowa w ust. 1

1)

na rewersie recepty, w przypadku recepty w postaci papierowej;

2)

w dokumencie elektronicznym powiązanym z receptą w postaci elektronicznej.

1.

Inwalidom wojennym i wojskowym, cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych oraz

osobom represjonowanym przysługuje prawo do bezpłatnych wyrobów medycznych na zlecenie

osoby uprawnionej, o której mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji, do wysokości

limitu finansowania ze środków publicznych określonego w przepisach wydanych na podstawie

art. 38 ust. 4 ustawy o refundacji.

1a

Świadczeniobiorcom do 18 roku życia, u których stwierdzono ciężkie i nieodwracalne

upośledzenie albo nieuleczalną chorobę zagrażającą życiu, które powstały w prenatalnym

okresie rozwoju dziecka lub w czasie porodu, na podstawie zaświadczenia lekarza podstawowej

opieki zdrowotnej lub lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, posiadającego specjalizację

II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie: położnictwa i ginekologii, perinatologii,

neonatologii lub pediatrii, przysługuje prawo do wyrobów medycznych określonych w

przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o refundacji, na zlecenie osoby

uprawnionej, o której mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji, do wysokości limitu

finansowania ze środków publicznych określonego w tych przepisach, według wskazań

medycznych bez uwzględnienia okresów użytkowania. O ilości miesięcznego zaopatrzenia

w te wyroby decyduje każdorazowo osoba uprawniona do wystawienia zlecenia, o której

mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji.

2.

Uprawnionemu żołnierzowi lub pracownikowi, w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych

podczas wykonywania zadań poza granicami państwa, przysługuje prawo do bezpłatnych

wyrobów medycznych na zlecenie osoby uprawnionej, o której mowa w art. 2 pkt 14 ustawy

o refundacji, do wysokości limitu finansowania ze środków publicznych określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o refundacji.

2a.

Weteranowi poszkodowanemu w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas wykonywania

zadań poza granicami państwa, przysługuje prawo do bezpłatnych wyrobów medycznych

na zlecenie osoby uprawnionej, o której mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji,

do wysokości limitu finansowania ze środków publicznych określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o refundacji.

2b.

W przypadku gdy cena wyrobów medycznych jest wyższa od wysokości limitu finansowania

ze środków publicznych, określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust.

4 ustawy o refundacji, wówczas weteranom poszkodowanym, o których mowa w ust. 2a,

służy prawo do dofinansowania kwotą wykraczającą poza wysokość limitu finansowania

ze środków publicznych, określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust.

4 ustawy o refundacji.

2c.

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 2b, może być dokonane ze środków budżetu państwa,

z części pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej - w odniesieniu do weteranów

poszkodowanych-żołnierzy, z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do

spraw wewnętrznych - w odniesieniu do weteranów poszkodowanych-funkcjonariuszy Policji,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej, z części pozostającej

w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - w odniesieniu do weteranów

poszkodowanych-funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo z części pozostającej

w dyspozycji Szefa Agencji Wywiadu - w odniesieniu do weteranów poszkodowanych-funkcjonariuszy

Agencji Wywiadu.

2d.

Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych,

każdy w swoim zakresie, określą, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb ubiegania

się o dofinansowanie kosztów, o których mowa w ust. 2b. Rozporządzenie powinno zapewnić

sprawność postępowania w tych sprawach oraz adekwatność udzielanego dofinansowania

w stosunku do ceny wyrobów medycznych.

2e.

Osoby, o których mowa w ust. 1-2a są obowiązane do okazania wystawiającemu zlecenie

dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienie.

2f.

Wystawiający zlecenie jest obowiązany wpisać na zleceniu rodzaj, numer, datę wydania

i termin ważności dokumentu potwierdzającego uprawnienia, o których mowa w ust. 1-2a.

3.

Przepisy art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o refundacji stosuje się odpowiednio.

1.

Świadczeniobiorca będący żywym dawcą narządu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek,

tkanek i narządów ma prawo do badań mających na celu monitorowanie jego stanu zdrowia przeprowadzanych

przez podmiot leczniczy, który dokonał pobrania narządu, co 12 miesięcy od dnia pobrania

narządu, nie dłużej jednak niż przez 10 lat.

2.

Podmiot leczniczy, który dokonał pobrania narządu, przekazuje niezwłocznie wyniki

badań, o których mowa w ust. 1, do rejestru żywych dawców prowadzonego na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres

badań żywych dawców narządu wykonywanych w ramach monitorowania ich stanu zdrowia,

mając na uwadze kontrolę ich stanu zdrowia związanego z oddaniem narządu.

1.

Uprawniony żołnierz lub pracownik korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej, o których

mowa w art. 24a, art. 44 ust. 1a, art. 47 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 pkt 12, na podstawie

dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienia.

1a.

Weteran poszkodowany korzysta ze świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art.

24b, art. 24c, art. 44 ust. 1c, art. 47 ust. 2a oraz art. 57 ust. 2 pkt 13, na podstawie

dokumentu potwierdzającego przysługujące mu uprawnienia.

2.

Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych,

każdy w swoim zakresie, określą, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do wydawania

dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 1a, wzory tych dokumentów, tryb ich wydawania,

wymiany lub zwrotu, a także dane zawarte w tych dokumentach, mając na względzie realizację

uprawnień wynikających z ustawy oraz kierując się koniecznością zapewnienia sprawności

postępowania przy wydawaniu dokumentów potwierdzających uprawnienia.

1

Kobiety w ciąży, świadczeniobiorcy do 18 roku życia, posiadający zaświadczenie, o

którym mowa w art. 47 ust. 1a, osoby, o których mowa w art. 43 ust. 1, inwalidzi wojenni

i wojskowi, kombatanci oraz działacze opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowane

z powodów politycznych mają prawo do korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki

zdrowotnej oraz z usług farmaceutycznych udzielanych w aptekach.

2.

Korzystanie poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie świadczeń opieki

zdrowotnej w szpitalach i świadczeń specjalistycznych w ambulatoryjnej opiece zdrowotnej

oznacza, że świadczeniodawca udziela tych świadczeń poza kolejnością przyjęć wynikającą

z prowadzonej przez niego listy oczekujących, o której mowa w art. 20 ust. 2.

3.

Świadczeniodawca udziela świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1 i 2,

w dniu zgłoszenia.

4.

W przypadku gdy udzielenie świadczenia nie jest możliwe w dniu zgłoszenia, świadczeniodawca

wyznacza inny termin poza kolejnością przyjęć wynikającą z prowadzonej przez niego

listy oczekujących. Świadczenie z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej nie

może być udzielone w terminie późniejszym niż w ciągu 7 dni roboczych od dnia zgłoszenia.

5.

W miejscach rejestracji pacjentów do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, w miejscach

udzielania świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej oraz w aptekach, odpowiednio świadczeniodawca

albo kierownik apteki uwidacznia pisemną informację o uprawnieniach określonych w

ust. 1-4.

6.

Przepisy ust. 2-4 stosuje się do świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych poza kolejnością

na podstawie art. 24a-24c.

1.

W przypadku uzasadnionej i wynikającej ze wskazań aktualnej wiedzy medycznej potrzeby

zastosowania u świadczeniobiorcy leku, który nie jest finansowany ze środków publicznych

w danym wskazaniu, jeżeli jest to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia świadczeniobiorcy

we wskazaniu występującym u jednostkowych pacjentów, a zostały już wyczerpane u danego

świadczeniobiorcy wszystkie możliwe do zastosowania w tym wskazaniu dostępne technologie

medyczne finansowane ze środków publicznych, minister właściwy do spraw zdrowia może

wydać, w drodze decyzji administracyjnej, zgodę na pokrycie kosztów tego leku w ramach

ratunkowego dostępu do technologii lekowej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może wydać kolejną zgodę na pokrycie kosztów leku

w ramach ratunkowego dostępu do technologii lekowej na potrzeby tego samego świadczeniobiorcy

jako kontynuację leczenia, pod warunkiem potwierdzenia przez lekarza specjalistę w

dziedzinie medycyny odpowiedniej ze względu na chorobę lub problem zdrowotny świadczeniobiorcy

skuteczności leczenia świadczeniobiorcy lekiem, którego dotyczyła pierwsza zgoda.

3.

Zgoda, o której mowa w ust. 1 lub 2, jest wydawana na okres terapii nie dłuższy niż

3 miesiące albo trzy cykle leczenia.

4.

Zgoda, o której mowa w ust. 1 lub 2, jest wydawana wyłącznie dla leku, który jest

dopuszczony do obrotu zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne lub pozostaje w obrocie na podstawie art. 29 ust. 5 lub 6 tej ustawy oraz jest dostępny

na rynku.

5.

Decyzji administracyjnej w sprawie wydania zgody, o której mowa w ust. 1 lub 2, nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

6.

Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1 lub 2, minister właściwy do spraw zdrowia przesyła

właściwemu oddziałowi wojewódzkiemu Funduszu.

7.

Wydając decyzję administracyjną w sprawie wydania zgody, o której mowa w ust. 1 lub

2, minister właściwy do spraw zdrowia bierze pod uwagę opinię Agencji, o której mowa

w art. 47f ust. 1 lub 2, wydaną dla danego leku w danym wskazaniu.

1.

Zgoda, o której mowa w art. 47d ust. 1 lub 2, jest wydawana na wniosek świadczeniodawcy

posiadającego w dniu złożenia wniosku, zawartą umowę o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej w zakresie, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 3, który zawiera

1)

oznaczenie świadczeniodawcy składającego wniosek, z podaniem nazwy (firmy), adresu

albo siedziby, numeru NIP lub REGON;

2)

miejsce udzielania świadczeń opieki zdrowotnej u danego świadczeniodawcy;

3)

imię i nazwisko oraz numer prawa wykonywania zawodu lekarza specjalisty w dziedzinie

medycyny odpowiedniej ze względu na chorobę lub problem zdrowotny świadczeniobiorcy;

4)

imię i nazwisko świadczeniobiorcy;

5)

numer PESEL świadczeniobiorcy, a jeżeli nie posiada numeru PESEL - rodzaj i numer

dokumentu potwierdzającego tożsamość; w przypadku dziecka nieposiadającego numeru

PESEL lub niemożności ustalenia tego numeru - numer PESEL przedstawiciela ustawowego

lub opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta wraz z adnotacją o zamieszczeniu numeru PESEL osoby innej niż świadczeniobiorca,

a w przypadku nieposiadania numeru PESEL - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość wraz z adnotacją o zamieszczeniu danych osoby innej niż świadczeniobiorca;

6)

informację, czy wniosek jest składany po raz pierwszy, czy dotyczy kontynuacji leczenia,

o której mowa w art. 47d ust. 2;

7)

wskazanie choroby lub problemu zdrowotnego i ich oznaczenie według Międzynarodowej

Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 oraz opis stanu klinicznego

świadczeniobiorcy;

8)

nazwę leku i nazwę powszechnie stosowaną leku oraz jego postać farmaceutyczną, moc,

ilość i sposób dawkowania oraz numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu;

9)

planowany okres terapii lub liczbę cykli leczenia;

10)

opis przebiegu dotychczasowego leczenia wraz z podaniem stosowanych leków, ich mocy,

sposobu dawkowania i określeniem czasu ich stosowania oraz jego efektów, wskazujących

jednoznacznie, że zostały wyczerpane wszystkie możliwe do zastosowania w danym wskazaniu

dostępne technologie medyczne finansowane ze środków publicznych lub brak jest możliwości

ich zastosowania;

11)

potwierdzenie skuteczności leczenia w ramach ratunkowego dostępu do technologii lekowej

- w przypadku kontynuacji leczenia;

12)

wskazanie wartości netto wnioskowanej terapii albo cykli leczenia, wraz z jej uzasadnieniem;

13)

określenie okresu wnioskowanej terapii albo liczby cykli leczenia, jednak w wymiarze

nie dłuższym niż trzymiesięczna terapia albo trzy cykle leczenia;

14)

datę sporządzenia wniosku oraz podpis i pieczęć świadczeniodawcy i lekarza, o którym

mowa w pkt 3.

2.

Do wniosku dołącza się opinię konsultanta krajowego lub konsultanta wojewódzkiego

w dziedzinie medycyny odpowiedniej ze względu na chorobę lub problem zdrowotny świadczeniobiorcy,

która zawiera ocenę zasadności zastosowania produktu leczniczego, którego dotyczy

wniosek, o którym mowa w ust. 1, u danego świadczeniobiorcy.

3.

Wniosek wraz z opinią, o której mowa w ust. 2, składa się w postaci papierowej lub

elektronicznej.

4.

Wniosek rozpatruje się w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania kompletnego

wniosku, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 47f ust. 1 lub 2, kiedy termin

na rozpatrzenie wniosku biegnie od dnia otrzymania przez ministra właściwego do spraw

zdrowia opinii sporządzonej przez Agencję.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór oraz format

wniosku o wydanie zgody, o której mowa w art. 47d ust. 1 lub 2, mając na względzie

zapewnienie sprawności postępowania oraz bezpieczeństwo przekazywanych informacji.

1.

W przypadku gdy koszt wnioskowanej terapii w ujęciu kwartalnym lub trzech cykli leczenia

przekracza jedną czwartą średniej wartości produktu krajowego brutto na jednego mieszkańca,

o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o sposobie obliczania wartości

rocznego produktu krajowego brutto

(Dz. U. poz. 1188 oraz z 2009 r. poz. 817), i jest to pierwszy wniosek dla danego leku w danym wskazaniu, minister właściwy

do spraw zdrowia zleca Agencji sporządzenie opinii w sprawie zasadności finansowania

ze środków publicznych leku w danym wskazaniu.

2.

W przypadku gdy koszt wnioskowanej terapii w ujęciu kwartalnym lub trzech cykli leczenia

nie przekracza jednej czwartej średniej wartości produktu krajowego brutto na jednego

mieszkańca, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o sposobie obliczania wartości

rocznego produktu krajowego brutto, i uprzednio została wydana co najmniej jedna zgoda, o której mowa w art. 47d ust.

1, w sprawie wniosku dotyczącego innego świadczeniobiorcy dla tego samego leku w tym

samym wskazaniu, minister właściwy do spraw zdrowia zleca Agencji sporządzenie opinii,

o której mowa w ust. 1, jeżeli nie została ona wcześniej wydana dla danego leku w

danym wskazaniu dla innego świadczeniobiorcy.

3.

Agencja sporządza opinię, o której mowa w ust. 1 lub 2, w terminie 30 dni od dnia

otrzymania zlecenia ministra właściwego do spraw zdrowia, kierując się kryteriami,

o których mowa w art. 12 pkt 3-6 oraz pkt 8-10 ustawy o refundacji. Opinia może zawierać

określenie maksymalnego poziomu kosztu terapii lub ceny leku, po przekroczeniu którego

nie jest zasadne finansowanie tego leku ze środków publicznych.

4.

W przypadku gdy z opinii Agencji, o której mowa w ust. 1 albo 2, wynika, że jest zasadne

finansowanie ze środków publicznych leku, który nie jest finansowany ze środków publicznych

w danym wskazaniu, jeżeli jest to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia świadczeniobiorców,

minister właściwy do spraw zdrowia wzywa podmiot odpowiedzialny w rozumieniu art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne lub przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego w rozumieniu art. 2 pkt 35a tej ustawy

do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o refundacji, dla

leku w tym wskazaniu, w terminie 90 dni od dnia doręczenia wezwania.

5.

Informację o wezwaniu, o którym mowa w ust. 4, zawierającą nazwę (firmę) podmiotu

odpowiedzialnego lub przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego, nazwę leku oraz wskazanie,

w jakim miałby być refundowany, udostępnia się na stronie internetowej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zdrowia oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia.

6.

Do czasu upływu terminu złożenia wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy

o refundacji, lub do czasu wydania decyzji, o której mowa w ust. 7 pkt 4, minister

właściwy do spraw zdrowia rozpatruje wpływające wnioski, o których mowa w art. 47e

ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia odmawia wydania zgody, o której mowa w art. 47d

ust. 1, w odniesieniu do leku w danym wskazaniu, w przypadku gdy

1)

z opinii Agencji, o której mowa w ust. 1 albo 2, wynika, że nie jest zasadne finansowanie

ze środków publicznych danej substancji czynnej w tym wskazaniu;

2)

podmiot odpowiedzialny nie złożył wniosku w terminie określonym w ust. 4;

3)

została wydana rekomendacja, o której mowa w art. 35 ust. 6 pkt 2 ustawy o refundacji

w odniesieniu do danej substancji czynnej w tym wskazaniu;

4)

została wydana decyzja o odmowie objęcia refundacją i ustalenia urzędowej ceny zbytu,

o której mowa w art. 11 ustawy o refundacji, w odniesieniu do danej substancji czynnej

w tym wskazaniu.

1.

Decyzja administracyjna w sprawie wydania zgody, o której mowa w art. 47d ust. 1 i

2, zawiera

1)

datę wydania;

2)

okres, na jaki została wydana zgoda na pokrycie kosztów leku;

3)

oznaczenie świadczeniodawcy z podaniem jego nazwy (firmy) i adresu albo siedziby;

4)

imię i nazwisko świadczeniobiorcy;

5)

numer PESEL świadczeniobiorcy, a jeżeli nie posiada numeru PESEL - rodzaj i numer

dokumentu potwierdzającego tożsamość; w przypadku dziecka nieposiadającego numeru

PESEL lub niemożności ustalenia tego numeru - numer PESEL przedstawiciela ustawowego

lub opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta wraz z adnotacją o zamieszczeniu numeru PESEL osoby innej niż świadczeniobiorca,

a w przypadku nieposiadania numeru PESEL - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość wraz z adnotacją o zamieszczeniu danych osoby innej niż świadczeniobiorca;

6)

informację, czy zgoda została wydana w ramach kontynuacji leczenia;

7)

wskazanie choroby lub problemu zdrowotnego i ich oznaczenie według Międzynarodowej

Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10;

8)

nazwę leku i nazwę powszechnie stosowaną leku oraz jego postać farmaceutyczną, moc

i ilość;

9)

maksymalną kwotę, jaka może być przeznaczona na pokrycie ceny leku.

2.

Odmowa wydania zgody, o której mowa w art. 47d ust. 1 i 2, zawiera w szczególności

dane określone w ust. 1 pkt 1, 3-5, 7 i 8 oraz uzasadnienie.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia prowadzi ewidencję wniosków, o których mowa w art.

47e, oraz ewidencję decyzji administracyjnych w sprawie wydania zgód, o których mowa

w art. 47d ust. 1 i 2, zwaną dalej „ewidencją”.

2.

Ewidencja zawiera w odniesieniu do

1)

wniosków, o których mowa w art. 47e - dane, o których mowa w art. 47e ust. 1;

2)

decyzji administracyjnych w sprawie wydania zgód, o których mowa w art. 47d ust. 1

i 2

a)

dane, o których mowa w art. 47g ust. 1 pkt 1-8,

b)

maksymalną kwotę, o której mowa w art. 47g ust. 1 pkt 9, a w przypadku kontynuacji

leczenia - sumaryczne zestawienie kosztów leku obejmujące wszystkie wydane zgody,

c)

datę przekazania do Agencji zlecenia sporządzenia opinii, o której mowa w art. 47f

ust. 1 lub 2, datę sporządzenia tej opinii przez Agencję oraz stanowisko Agencji w

niej wyrażone.

3.

Administratorem danych zawartych w ewidencji jest minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Ewidencja jest prowadzona w systemie teleinformatycznym.

5.

Administratorem systemu teleinformatycznego ewidencji jest jednostka podległa ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia,

której zadaniem jest dostarczenie oraz utrzymanie systemu teleinformatycznego ewidencji,

zarządzanie nim oraz zapewnienie bezpieczeństwa i integralności danych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony do przetwarzania danych zawartych

w ewidencji w celu realizacji zadań, o których mowa w tym rozdziale.

1.

Koszt leku jest pokrywany przez Fundusz w wysokości wynikającej z rachunku lub faktury

dokumentującej zakup leku, ale nie wyższej niż kwota określona w decyzji administracyjnej

w sprawie wydania zgody, o której mowa w art. 47d ust. 1 albo 2. Kopię rachunku lub

faktury świadczeniodawca przekazuje dyrektorowi właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu w terminie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 137 ust. 2.

2.

W przypadku gdy zgoda, o której mowa w art. 47d ust. 1 albo 2, dotyczy leku, w odniesieniu

do którego została wydana decyzja o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny

zbytu, o której mowa w art. 11 ustawy o refundacji, kwota określona w decyzji administracyjnej

w sprawie wydania tej zgody nie może być wyższa niż wynikająca z zastosowania do obliczeń

ceny hurtowej brutto tego leku wraz z instrumentem dzielenia ryzyka, jeżeli został

zawarty.

1.

Programy zdrowotne może opracowywać, wdrażać, realizować i finansować Fundusz, a programy

polityki zdrowotnej mogą opracowywać, wdrażać, realizować i finansować ministrowie

oraz jednostki samorządu terytorialnego. Fundusz realizuje programy polityki zdrowotnej

zlecone przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Programy lekowe, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 15, opracowuje minister właściwy

do spraw zdrowia, a wdraża, realizuje, finansuje, monitoruje, nadzoruje i kontroluje

Fundusz, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Do tych programów stosuje się

przepisy ust. 3 i 5 oraz art. 48b ust. 5 i 6.

3.

Programy, o których mowa w ust. 1, dotyczą w szczególności

1)

ważnych zjawisk epidemiologicznych;

2)

innych niż określone w pkt 1 istotnych problemów zdrowotnych dotyczących całej lub

określonej grupy świadczeniobiorców przy istniejących możliwościach eliminowania bądź

ograniczania tych problemów;

3)

wdrożenia nowych procedur medycznych i przedsięwzięć profilaktycznych.

4.

Programy polityki zdrowotnej opracowywane, wdrażane, realizowane i finansowane przez

jednostki samorządu terytorialnego, w przypadku gdy dotyczą świadczeń gwarantowanych

objętych programami, o których mowa w ust. 1, realizowanymi przez ministrów oraz Fundusz,

muszą być z nimi spójne merytorycznie i organizacyjnie.

5.

Programy, o których mowa w ust. 1, mogą być realizowane w okresie jednego roku albo

wielu lat.

1.

Minister oraz jednostka samorządu terytorialnego sporządza projekt programu polityki

zdrowotnej na podstawie map potrzeb zdrowotnych, o których mowa w art. 95a ust. 1

i 6. Projekt programu polityki zdrowotnej jest przekazywany do Agencji w celu jego

zaopiniowania.

1a

Minister właściwy do spraw zdrowia opracowuje, wdraża, realizuje i finansuje program

polityki zdrowotnej służący wykonaniu programu kompleksowego wsparcia dla rodzin „Za

życiem” przyjętego na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin

„Za życiem”

(Dz. U. poz. 1860).

1b

Do programu polityki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 1a, nie stosuje się przepisu

ust. 1.

2.

Przepisu ust. 1 zdanie drugie nie stosuje się do programu polityki zdrowotnej, będącego

kontynuacją programu realizowanego w poprzednim okresie.

3.

Agencja sporządza opinię w sprawie projektu programu polityki zdrowotnej w terminie

2 miesięcy od dnia otrzymania projektu tego programu na podstawie kryteriów, o których

mowa w

1)

art. 31a ust. 1 - w przypadku programów polityki zdrowotnej opracowanych przez ministra;

2)

art. 31a ust. 1 i art. 48 ust. 4 - w przypadku programów polityki zdrowotnej opracowanych

przez jednostkę samorządu terytorialnego.

1.

W przypadku programów polityki zdrowotnej wyboru realizatora tego programu dokonuje

się w drodze konkursu ofert.

2.

O przeprowadzeniu konkursu ofert, o którym mowa w ust. 1, minister albo jednostka

samorządu terytorialnego ogłasza w swojej siedzibie i na swojej stronie internetowej

co najmniej na 15 dni przed upływem wyznaczonego terminu składania ofert.

3.

W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 2, określa się w szczególności

1)

przedmiot konkursu ofert;

2)

wymagania stawiane oferentom, niezbędne do realizacji programu polityki zdrowotnej;

3)

termin i miejsce składania ofert.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do trybu przeprowadzenia konkursu ofert i zawarcia

umów o realizację programu polityki zdrowotnej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące przetargu.

5.

Fundusz dokonuje wyboru realizatora programu zdrowotnego i zawiera z nim umowę na

zasadach i w trybie określonych dla umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

6.

Do wyboru realizatorów programów, o których mowa w art. 48 ust. 1, nie stosuje się

przepisów o zamówieniach publicznych.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego, w ramach realizacji zadań własnych, może dofinansowywać

programy zdrowotne i programy polityki zdrowotnej, o których mowa w art. 48 ust. 1,

inne niż realizowane przez tę jednostkę, polegające na profilaktyce chorób.

2.

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, polega na udzieleniu realizatorowi programu

wybranemu w trybie określonym w art. 48b dotacji celowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm..

1.

Fundusz może przekazać środki na dofinansowanie programów polityki zdrowotnej realizowanych

przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

innych niż określone w wykazach świadczeń gwarantowanych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 31d, w kwocie nieprzekraczającej

1)

80% środków przewidzianych na realizację programu jednostki samorządu terytorialnego

o liczbie mieszkańców nieprzekraczającej 5 tys.;

2)

40% środków przewidzianych na realizację programu jednostki samorządu terytorialnego

innej niż wymieniona w pkt 1.

2.

W celu uzyskania dofinansowania, o którym mowa w ust. 1, organ wykonawczy jednostki

samorządu terytorialnego składa wniosek do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu.

Do wniosku dołącza się pozytywną opinię Agencji wydaną w trybie, o którym mowa w art.

48a ust. 3 pkt 2, oraz pozytywną opinię wojewody dotyczącą zgodności planowanego programu

z priorytetami dla regionalnej polityki zdrowotnej, o których mowa w art. 95c, oraz

zgodności z celami operacyjnymi Narodowego Programu Zdrowia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym

(Dz. U. poz. 1916 oraz z 2016 r. poz. 2003).

3.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu dokonuje oceny wniosku oraz załączonych dokumentów

oraz podejmuje decyzję o dofinansowaniu programu, którego wniosek dotyczy, uwzględniając

wpływ planowanych działań na poprawę stanu zdrowia populacji objętej programem oraz

możliwości finansowe oddziału wojewódzkiego Funduszu.

4.

Przekazanie środków w ramach dofinansowania, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na

podstawie umowy zawartej przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu z organem

wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego. Jednostka samorządu terytorialnego

zwraca oddziałowi wojewódzkiemu Funduszu środki niewykorzystane lub wykorzystane niezgodnie

z przeznaczeniem.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie,

o których mowa w ust. 2, oraz tryb rozliczania przekazanych środków i zwrotu, o którym

mowa w ust. 4, uwzględniając konieczność równego traktowania jednostek samorządu terytorialnego

składających wnioski oraz efektywne rozliczanie tych środków.

1.

Dokumentem potwierdzającym prawo ubezpieczonego do świadczeń opieki zdrowotnej oraz

umożliwiającym potwierdzanie wykonania świadczeń opieki zdrowotnej jest karta ubezpieczenia

zdrowotnego.

2.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego jest kartą typu elektronicznego.

3.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego zawiera w szczególności następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku nieposiadania numeru PESEL - numer paszportu lub innego

dokumentu potwierdzającego tożsamość;

4)

numer identyfikacyjny instytucji ubezpieczenia zdrowotnego;

5)

dwuznakowy kod ISO 3166-1 dla Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

datę ważności karty;

7)

numer identyfikacyjny karty.

4.

Funkcję karty ubezpieczenia zdrowotnego może pełnić również inny dokument typu elektronicznego,

o ile zawiera dane wskazane w ust. 3 pkt 1-3 oraz spełnia funkcje, o których mowa

w ust. 1.

5.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego może pełnić funkcję Europejskiej Karty Ubezpieczenia

Zdrowotnego.

6.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego jest wydawana bezpłatnie. W przypadku utraty karty

ubezpieczenia zdrowotnego za wydanie nowej karty pobiera się opłatę w wysokości 1,5%

minimalnego wynagrodzenia.

7.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach,

zwolnić ubezpieczonego z obowiązku ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 6. Przepisy

art. 109 i 110 stosuje się odpowiednio.

8.

(uchylony)

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór karty ubezpieczenia zdrowotnego oraz sposób jej wykonania, uwzględniając przepisy

Unii Europejskiej w sprawie wzoru Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego,

2)

wzór wniosku o wydanie karty ubezpieczenia zdrowotnego,

3)

szczegółowy zakres danych zawartych na karcie ubezpieczenia zdrowotnego oraz ich format,

4)

tryb wydawania i anulowania karty ubezpieczenia zdrowotnego

- uwzględniając konieczność identyfikacji ubezpieczonych, potwierdzania prawa ubezpieczonych

do świadczeń opieki zdrowotnej i elektronicznego potwierdzania wykonanych świadczeń,

konieczność zapewnienia przejrzystości danych zawartych na karcie ubezpieczenia zdrowotnego

oraz sprawność postępowania w sprawie wydawania i anulowania karty ubezpieczenia zdrowotnego.

10.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 9, może także określać dokumenty mogące pełnić

funkcję karty ubezpieczenia zdrowotnego, uwzględniając możliwość potwierdzenia przez

te dokumenty prawa do świadczeń opieki zdrowotnej oraz funkcję potwierdzenia udzielenia

tych świadczeń.

1.

Świadczeniobiorca ubiegający się o udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej jest obowiązany

przedstawić

1)

kartę ubezpieczenia zdrowotnego - w przypadku ubezpieczonego oraz osób, do których

stosuje się art. 67 ust. 4-7;

2)

dokument, o którym mowa w art. 54 ust. 1 - w przypadku świadczeniobiorcy innego niż

ubezpieczony.

2.

Przedstawienie przez świadczeniobiorcę dokumentów, o których mowa w ust. 1, nie jest

wymagane, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące warunki

1)

świadczeniobiorca potwierdzi swoją tożsamość poprzez okazanie dowodu osobistego, paszportu,

prawa jazdy albo legitymacji szkolnej; legitymacja szkolna może być okazana jedynie

przez osobę, która nie ukończyła 18. roku życia;

2)

świadczeniodawca lub niebędąca świadczeniodawcą osoba uprawniona w rozumieniu art.

2 pkt 14 ustawy o refundacji uzyska potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej

osoby ubiegającej się o udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej w sposób określony

w ust. 3.

3.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej może zostać potwierdzone na podstawie dokumentu

elektronicznego, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570), sporządzonego, na podstawie numeru PESEL, przez Fundusz dla świadczeniodawcy lub

niebędącej świadczeniodawcą osoby uprawnionej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o

refundacji i przesłanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu

art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219) z zapewnieniem integralności i poufności zawartych w nim danych oraz uwierzytelnieniem

stron uprawnionych do przetwarzania tych danych.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą spełniać świadczeniodawca lub niebędąca

świadczeniodawcą osoba uprawniona w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji,

występujący do Funduszu o dokument elektroniczny, o którym mowa w ust. 3, mając na

uwadze konieczność zapewnienia integralności oraz poufności przetwarzanych danych.

5.

Dokument elektroniczny, o którym mowa w ust. 3, zawiera imię i nazwisko oraz numer

PESEL świadczeniobiorcy, a także informację, według stanu na dzień sporządzenia dokumentu,

o prawie do świadczeń opieki zdrowotnej.

6.

W przypadku niepotwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w sposób określony

w ust. 1 lub 3 świadczeniobiorca po okazaniu dokumentu, o którym mowa w ust. 2 pkt

1, może przedstawić inny dokument potwierdzający prawo do świadczeń opieki zdrowotnej,

a jeżeli takiego dokumentu nie posiada, złożyć pisemne oświadczenie o przysługującym

mu prawie do świadczeń opieki zdrowotnej.

7.

Świadczeniobiorca składający oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Posiadam prawo do korzystania ze

świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.”.

7a.

W sytuacji udzielania świadczeniobiorcy stacjonarnych albo całodobowych świadczeń

opieki zdrowotnej, oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, obejmuje okres od dnia rozpoczęcia

udzielania świadczenia do dnia zakończenia udzielania świadczenia, nie dłuższy jednak

niż do końca miesiąca następującego po miesiącu rozpoczęcia udzielania świadczenia.

W przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej trwa dłużej - świadczeniobiorca składa

kolejne oświadczenie, które obejmuje okres nie dłuższy niż jeden miesiąc.

8.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, zawiera imię i nazwisko, adres zamieszkania,

wskazanie podstawy prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, numer PESEL oraz wskazanie

dokumentu, na podstawie którego świadczeniodawca potwierdził tożsamość świadczeniobiorcy,

a w przypadku osób nieposiadających numeru PESEL - dane, o których mowa w art. 188

ust. 4 pkt 9. Świadczeniodawca albo niebędąca świadczeniodawcą osoba uprawniona w

rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji potwierdza podpisem na oświadczeniu dane

identyfikujące dokument, na podstawie którego potwierdzono tożsamość.

9.

W przypadku świadczeniobiorców małoletnich oraz innych osób nieposiadających pełnej

zdolności do czynności prawnych oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, składa przedstawiciel

ustawowy albo opiekun prawny lub faktyczny w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory oświadczeń,

o których mowa w ust. 6 i 9, mając na względzie zapewnienie czytelności oświadczeń.

11.

W stanach nagłych lub w przypadku, gdy ze względu na stan zdrowia nie jest możliwe

złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 6, świadczenie opieki zdrowotnej zostaje

udzielone pomimo braku potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w sposób

wskazany w ust. 1, 3 lub 6. W takim przypadku osoba, której udzielono świadczenia

opieki zdrowotnej, jest obowiązana do przedstawienia dokumentu potwierdzającego prawo

do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 6,

w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej, a

jeżeli świadczenie to jest udzielane w oddziale szpitalnym, w terminie 7 dni od dnia

zakończenia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej - pod rygorem obciążenia tej

osoby kosztami udzielonych jej świadczeń.

12.

Późniejsze niż przewidziane terminami określonymi w ust. 11, jednak w okresie nie

dłuższym niż 1 rok, licząc od dnia upływu tych terminów, przedstawienie dokumentu

potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenie oświadczenia,

o którym mowa w ust. 6, nie może stanowić podstawy odmowy przez świadczeniodawcę zwolnienia

świadczeniobiorcy z obowiązku poniesienia kosztów udzielonego świadczenia opieki zdrowotnej

albo zwrotu tych kosztów.

13.

Roszczenia przysługujące na podstawie ust. 11 ulegają przedawnieniu z upływem 5 lat

od dnia upływu terminów określonych w ust. 11.

14.

W przypadku dzieci do ukończenia 3. miesiąca życia, które nie posiadają numeru PESEL,

potwierdzenie, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie numeru PESEL osoby obowiązanej

do zgłoszenia dziecka do ubezpieczenia zdrowotnego.

15.

Fundusz nie może odmówić świadczeniodawcy sfinansowania świadczenia opieki zdrowotnej

z powodu braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej osoby, która uzyskała to świadczenie,

albo żądać od niebędącej świadczeniodawcą osoby uprawnionej w rozumieniu art. 2 pkt

14 ustawy o refundacji zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej poniesionych przez

Fundusz pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej osoby, która uzyskała to

świadczenie na podstawie recepty wystawionej przez osobę uprawnioną, jeżeli

1)

w dniu udzielenia tego świadczenia potwierdził, w sposób określony w ust. 3, prawo

świadczeniobiorcy do świadczeń opieki zdrowotnej albo świadczeniobiorca ten w tym

dniu przedstawił dokument potwierdzający prawo do świadczeń opieki zdrowotnej lub

złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 6,

2)

świadczeniobiorca w terminie przedstawił dokument potwierdzający prawo do świadczeń

opieki zdrowotnej lub złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, w przypadkach określonych

w ust. 11

- o ile świadczenie to zostało zrealizowane zgodnie z warunkami umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej zawartej ze świadczeniodawcą albo niebędącą świadczeniodawcą

osobą uprawnioną w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o refundacji.

16.

W przypadku gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa

do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku

1)

posługiwania się kartą ubezpieczenia zdrowotnego albo innym dokumentem potwierdzającym

prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która utraciła to prawo w okresie

ważności karty albo innego dokumentu, albo

1a)

potwierdzenia prawa do świadczeń w sposób określony w ust. 3 osób, o których mowa

w art. 52 ust. 1, albo

2)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 6

- osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia

kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym

mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1.

17

Obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia

innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia

pisemnego oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej

działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki

zdrowotnej.

18.

Koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16,

które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu

wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość

oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

18a

Przepisów ust. 16 i 18 nie stosuje się w przypadku dopełnienia obowiązku, o którym

mowa w art. 67 ust. 1 i 3, w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30

dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, o którym mowa w

ust. 18, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie

do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu.

18b

W przypadku dopełnienia obowiązku określonego w art. 67 ust. 1 i 3 w terminie, o którym

mowa w ust. 18a, poniesione koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w okresie,

którego dotyczy ten obowiązek, nie podlegają zwrotowi.

19.

Od kwoty należności, o których mowa w ust. 18, nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie,

poczynając od dnia, w którym upłynął termin płatności tych należności.

20.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono

udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat.

21.

Należności, o których mowa w ust. 18, ulegają przedawnieniu z upływem 5 lat, licząc

od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna.

22.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może umorzyć w całości albo w części spłatę

należności ustalonej w decyzji, o której mowa w ust. 18, lub odroczyć spłatę tej należności,

lub rozłożyć ją na raty, stosując odpowiednio zasady określone w art. 56-58 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

1.

Fundusz ustala podmioty, które powinny ponieść koszty rozliczonego przez Fundusz świadczenia

opieki zdrowotnej i obciąża te podmioty kosztami, z uwzględnieniem art. 50 ust. 15

i 16.

2.

W przypadku świadczeń opieki zdrowotnej trwających dłużej niż jeden dzień, dla których

ustalono więcej niż jeden podmiot, który powinien ponieść koszt rozliczonego świadczenia

opieki zdrowotnej, poniesiony przez Fundusz koszt tego świadczenia dzielony jest proporcjonalnie

do czasu jego trwania. Przy ustalaniu kosztu tego świadczenia nie stosuje się art. 44 i art. 45 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

3.

Należności z tytułu realizacji świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych

1)

ubezpieczonym,

2)

osobom uprawnionym do świadczeń na podstawie przepisów o koordynacji,

3)

osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-4 oraz art. 12 pkt 2-4, 6 i 9

- świadczeniodawca może przedstawić na jednym rachunku łącznie.

1.

W celu potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej przysługujących świadczeniobiorcy,

zgodnie z przepisami o koordynacji, na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), oddział wojewódzki Funduszu właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje, na zasadach i w zakresie określonych w przepisach o koordynacji, Europejską

Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego lub zaświadczenie o prawie do tych świadczeń.

2.

Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego i zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1,

dla osób ubezpieczonych i członków ich rodzin posiadających miejsce zamieszkania na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) wydaje

oddział wojewódzki Funduszu wskazany w zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego, a

w przypadku osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a, nieposiadających miejsca

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - oddział wojewódzki Funduszu

wybrany przez świadczeniobiorcę.

3.

Przepisy wydane na podstawie art. 49 ust. 9 pkt 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Osobie uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji,

w celu korzystania z tych świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, oddział wojewódzki Funduszu wydaje dokument potwierdzający prawo do świadczeń

opieki zdrowotnej, zwany dalej „poświadczeniem”.

2.

Poświadczenie zawiera następujące dane

1)

imiona i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku gdy osobie, o której mowa w ust. 1, nie nadano tego numeru

- serię i numer paszportu albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie

którego możliwe jest ustalenie danych osobowych;

4)

adres miejsca zamieszkania;

5)

nazwę instytucji zagranicznej, na koszt której będą udzielane świadczenia opieki zdrowotnej;

6)

adres miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

zakres świadczeń opieki zdrowotnej przysługujących uprawnionemu w rozumieniu przepisów

o koordynacji;

8)

okres przysługiwania świadczeń opieki zdrowotnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

numer poświadczenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób wydawania poświadczenia oraz jego wzór, uwzględniając

dane, o których mowa w ust. 2, oraz dokumenty, na podstawie których są wydawane poświadczenia,

kierując się koniecznością zapewnienia dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej i rzetelnego

potwierdzania prawa do tych świadczeń.

1.

Dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osoby uprawnionej

do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji jest poświadczenie

wydawane przez Fundusz lub dokument potwierdzający prawo do tych świadczeń, wystawiony

przez zagraniczną instytucję właściwą.

1a.

W przypadku wydania poświadczenia, o którym mowa w ust. 1, prawo osoby uprawnionej

do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji może zostać potwierdzone

w sposób określony w art. 50 ust. 1 lub ust. 3.

2.

Jeżeli poświadczenie albo dokument, o których mowa w ust. 1, nie zostaną przedstawione

w przypadku

1)

stanu nagłego,

2)

porodu

- przepisy art. 50 ust. 11-15 i 18-22 stosuje się odpowiednio.

1.

Dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy

właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to

prawo.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać numer PESEL świadczeniobiorcy.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się po

1)

przedłożeniu przez świadczeniobiorcę, o którym mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających

zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz dokumentów potwierdzających

a)

posiadanie obywatelstwa polskiego lub

b)

posiadanie statusu uchodźcy, lub

c)

objęcie ochroną uzupełniającą, lub

d)

posiadanie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której

mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2)

przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego;

3)

stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej;

4)

stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w pkt

2.

4.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku

stanu nagłego - na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej,

złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia.

5.

Wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy

może wszcząć postępowanie w celu wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, również

z urzędu lub na wniosek właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu.

6.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent) gminy

właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy jest obowiązany dostarczyć

w terminie 7 dni od dnia jej wydania, kopię tej decyzji właściwemu oddziałowi wojewódzkiemu

Funduszu.

7.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1,

przysługuje przez okres 90 dni od dnia określonego w decyzji, którym jest

1)

dzień złożenia wniosku,

2)

w przypadku udzielania świadczeń w stanie nagłym - dzień udzielenia świadczenia

- chyba że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym.

8.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, z urzędu przez wójta (burmistrza,

prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy,

prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przysługuje od dnia określonego w decyzji przez

okres 90 dni od tego dnia.

9.

Wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy,

o którym mowa w art. 7 ust. 2, niezwłocznie stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której

mowa w ust. 1, w przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 7 i 8

1)

świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym lub

2)

w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 10.

10.

Świadczeniobiorca, o którym mowa w art. 7 ust. 2, jest obowiązany niezwłocznie poinformować

wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na swoje miejsce zamieszkania

o

1)

każdej zmianie w sytuacji dochodowej lub majątkowej;

2)

objęciu ubezpieczeniem zdrowotnym.

11.

Wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy

może upoważnić kierownika ośrodka pomocy społecznej do załatwiania spraw i wydawania

decyzji w jego imieniu dotyczących potwierdzania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej.

12.

Przepisów ust. 1-11 nie stosuje się do medycznych czynności ratunkowych udzielanych

świadczeniobiorcom innym niż ubezpieczeni przez jednostki systemu, o których mowa

w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, w warunkach pozaszpitalnych.

1.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej jest

obowiązany w szczególności do postępowania zgodnie z zakresem zadań określonych w

przepisach wydanych na podstawie ust. 6 odpowiednio dla lekarza, o którym mowa w ust.

2a, pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej lub położnej podstawowej opieki zdrowotnej.

2.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej zapewnia

świadczeniobiorcom, w kosztach własnej działalności, zgodnie z zakresem, o którym

mowa w ust. 1, w szczególności dostęp do

1)

opieki ambulatoryjnej, w tym opieki w domu chorego;

2)

badań diagnostycznych.

2a.

Świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej może udzielać lekarz, z którym Fundusz

zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej albo który jest zatrudniony

lub wykonuje zawód u świadczeniodawcy, z którym Fundusz zawarł umowę o udzielanie

świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej

1)

posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej lub

2)

odbywający szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny rodzinnej, lub

3)

posiadający specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny ogólnej, lub

4)

posiadający specjalizację I stopnia w dziedzinie medycyny ogólnej, lub

5)

posiadający specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie chorób

wewnętrznych, lub

6)

posiadający specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie pediatrii

- w zakresie swoich kwalifikacji potwierdzonych odpowiednimi dokumentami, z zastrzeżeniem

art. 14 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1172), zwany dalej „lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej”.

2b.

Lekarze, o których mowa w ust. 2a pkt 4-6, są obowiązani w okresie 3 lat od dnia rozpoczęcia

udzielania świadczeń zdrowotnych w podstawowej opiece zdrowotnej ukończyć kurs w dziedzinie

medycyny rodzinnej organizowany przez Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Koszty kursu pokrywa lekarz lub świadczeniodawca, z którym Fundusz zawarł umowę o

udzielanie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej.

3

Świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej są udzielane przez świadczeniodawców

zakwalifikowanych do poziomów systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń

opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 95l ust. 2 pkt 1-3 i 5, na podstawie umowy,

o której mowa w art. 159a ust. 1.

3a

W przypadku braku zabezpieczenia świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej

przez świadczeniodawców, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy dotyczące konkursu

ofert i rokowań.

4.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej jest

obowiązany do informowania świadczeniobiorców o zasadach i organizacji nocnej i świątecznej

opieki zdrowotnej, w szczególności poprzez umieszczenie informacji w miejscu udzielania

świadczeń i w siedzibie świadczeniodawcy.

5.

Osoba udzielająca świadczeń opieki zdrowotnej poza siedzibą świadczeniodawcy i jednostkami

organizacyjnymi świadczeniodawcy korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres zadań lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarki podstawowej opieki

zdrowotnej i położnej podstawowej opieki zdrowotnej, uwzględniając konieczność zapewnienia

kompleksowości udzielanych świadczeń oraz dobro pacjenta.

1.

Wybór, o którym mowa w art. 28 ust. 1 i 1a, świadczeniobiorca potwierdza oświadczeniem

woli, zwanym dalej „deklaracją wyboru”, będącym dokumentem w postaci

1)

papierowej lub

2)

elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym

profilem zaufanym ePUAP w rozumieniu przepisów o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

1a.

Dokonanie przez świadczeniobiorcę wyboru, o którym mowa w ust. 1, nie wiąże go w zakresie

świadczeniodawcy udzielającego świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej.

1b.

Dokonanie przez świadczeniobiorcę wyboru, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za

pomocą systemu, o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.

2.

Deklaracja wyboru zawiera

1)

dane dotyczące świadczeniobiorcy

a)

imię i nazwisko,

b)

nazwisko rodowe,

c)

datę urodzenia,

d)

płeć,

e)

numer PESEL, o ile taki został nadany,

f)

miejsce nauki - w przypadku uczniów i studentów,

g)

adres zamieszkania,

h)

numer telefonu;

2)

określenie, który raz w danym roku dokonywany jest wybór;

3)

numer karty ubezpieczenia zdrowotnego - w przypadku ubezpieczonych;

4)

kod oddziału wojewódzkiego Funduszu;

4a)

dane dotyczące świadczeniodawcy, w tym jego nazwę (firmę), siedzibę i miejsce udzielania

świadczeń;

5)

imię i nazwisko lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarki podstawowej opieki

zdrowotnej lub położnej podstawowej opieki zdrowotnej;

6)

datę dokonania wyboru;

7)

podpis świadczeniobiorcy lub jego opiekuna prawnego;

8)

podpis osoby przyjmującej deklarację wyboru.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory

deklaracji wyboru, uwzględniając możliwość wyboru lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej oraz położnej podstawowej opieki zdrowotnej

udzielających świadczeń u tego samego świadczeniodawcy lub u różnych świadczeniodawców

albo będących świadczeniodawcami oraz konieczność zapewnienia przejrzystości danych

zawartych w deklaracji wyboru.

4.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej jest

obowiązany

1)

udostępnić świadczeniobiorcy deklarację wyboru i sprawdzić poprawność jej wypełnienia;

2)

przed przyjęciem deklaracji wyboru sprawdzić uprawnienia do korzystania ze świadczeń

opieki zdrowotnej określonych w ustawie.

5.

Wypełnione deklaracje wyboru świadczeniodawca przechowuje w swojej siedzibie, zapewniając

ich dostępność świadczeniobiorcom, którzy je złożyli, z zachowaniem wymagań wynikających

z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

5a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1b, deklaracje wyboru świadczeniodawca przechowuje

w module podstawowym, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia.

6.

W przypadku zaprzestania udzielania świadczeń opieki zdrowotnej przez wybranego lekarza

podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej lub położną

podstawowej opieki zdrowotnej u wybranego świadczeniodawcy deklaracje wyboru zachowują

ważność w zakresie wyboru świadczeniodawcy do czasu wyboru innego lekarza podstawowej

opieki zdrowotnej, pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej, położnej podstawowej

opieki zdrowotnej lub wyboru nowego świadczeniodawcy.

1.

Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne finansowane ze środków publicznych są udzielane

na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

1a.

Jeżeli w wyniku finansowanych ze środków publicznych badań przesiewowych wykonywanych

u dzieci stwierdzono występowanie chorób wrodzonych, udzielanie ambulatoryjnych świadczeń

specjalistycznych finansowanych ze środków publicznych w zakresie leczenia tych chorób

następuje bez skierowania, o którym mowa w ust. 1.

2.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane do świadczeń

1)

ginekologa i położnika;

2)

dentysty;

3)

(uchylony)

4)

wenerologa;

5)

onkologa;

6)

(uchylony)

7)

psychiatry;

8)

dla osób chorych na gruźlicę;

9)

dla osób zakażonych wirusem HIV;

10

dla inwalidów wojennych i wojskowych, osób represjonowanych, kombatantów, działaczy

opozycji antykomunistycznej oraz osób represjonowanych z powodów politycznych;

10a)

dla cywilnych niewidomych ofiar działań wojennych;

11)

dla osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych

- w zakresie lecznictwa odwykowego;

12)

dla uprawnionego żołnierza lub pracownika, w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych

podczas wykonywania zadań poza granicami państwa;

13)

dla weterana poszkodowanego, w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas

wykonywania zadań poza granicami państwa;

14

dla osób posiadających zaświadczenie, o którym mowa w art. 47 ust. 1a.

3.

Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne, o których mowa w ust. 1, mogą być udzielane

również w poradni przyszpitalnej.

Świadczeniobiorca ma prawo do leczenia szpitalnego w szpitalu, który zawarł umowę

o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza, lekarza

dentysty lub felczera, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie

ambulatoryjne.

Świadczeniobiorca ma prawo do rehabilitacji leczniczej u świadczeniodawcy, który zawarł

umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego.

1.

Skierowania wystawione przez lekarzy wykonujących zawód w innych niż Rzeczpospolita

Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej traktuje się jako skierowania w rozumieniu

ustawy, jeżeli spełniają określone w niej wymagania.

2.

Do skierowania, o którym mowa w ust. 1, wystawionego w języku obcym, dołącza się jego

tłumaczenie na język polski. Tłumaczenie nie musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego.

1.

W przypadku skierowania w postaci elektronicznej, świadczeniobiorca otrzymuje informację

o wystawionym skierowaniu zawierającą następujące dane

1)

klucz dostępu do skierowania;

2)

kod dostępu do skierowania;

3)

identyfikator zbioru wersji skierowania;

4)

datę wystawienia skierowania;

5)

imię i nazwisko świadczeniobiorcy;

6)

imię i nazwisko osoby wystawiającej skierowanie;

7)

numer prawa wykonywania zawodu osoby wystawiającej skierowanie;

8)

numer telefonu kontaktowego do osoby wystawiającej skierowanie;

9)

nazwę dokumentu, jeżeli jest inna niż „skierowanie”;

10)

typ skierowania zgodny z klasyfikacją skierowań stosowaną w Systemie Informacji Medycznej,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia;

11)

informację „przypadek pilny”, jeżeli dotyczy;

12)

oznaczenie rodzaju podmiotu, do którego kieruje się świadczeniobiorcę, jeżeli dotyczy;

13)

wskazane przez osobę wystawiającą skierowanie miejsce jego realizacji, jeżeli dotyczy.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1, świadczeniobiorca otrzymuje

1)

na adres poczty elektronicznej wskazany w systemie informacji w ochronie zdrowia,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia;

2)

na wskazany w systemie informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, numer telefonu, w formie wiadomości tekstowej zawierającej kod dostępu, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2, oraz informację o wymagalności numeru dokumentu potwierdzającego

tożsamość przy realizacji skierowania;

3)

w przypadku braku wskazania w systemie informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa

w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia danych, o których mowa w pkt 1 i 2, oraz na każde żądanie świadczeniobiorcy, w formie

wydruku, a w przypadku udzielania świadczenia zdrowotnego w miejscu wezwania i braku

możliwości przekazania informacji w formie wydruku, w innej uzgodnionej formie.

3.

Informację, o której mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje osoba wystawiająca skierowanie.

4.

Informacja o wystawionym skierowaniu nie może zawierać żadnych innych treści, w szczególności

o charakterze reklamy.

5.

Informacja o wystawionym skierowaniu nie zastępuje skierowania.

W stanach nagłych świadczenia zdrowotne są udzielane bez wymaganego skierowania.

Ambulatoryjne świadczenia specjalistyczne udzielone świadczeniobiorcy bez skierowania

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego opłaca świadczeniobiorca, z wyjątkiem przypadków

określonych w art. 47a, 57 ust. 2 i art. 60.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych

może przeprowadzić kontrolę udzielania świadczeń świadczeniobiorcom, a w szczególności

kontrolę

1)

organizacji i sposobu udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oraz ich dostępności;

2)

udzielania świadczeń opieki zdrowotnej pod względem zgodności z wymaganiami określonymi

w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

zasadności wyboru leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego

i wyrobów medycznych stosowanych w leczeniu, rehabilitacji i badaniach diagnostycznych;

4)

przestrzegania zasad wystawiania recept;

5)

dokumentacji medycznej dotyczącej świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych.

2.

Podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków publicznych w upoważnieniu

do prowadzenia kontroli określa przedmiot i zakres kontroli oraz wskazuje osobę upoważnioną

do przeprowadzenia kontroli. Przepisy art. 173 ust. 5-9 stosuje się odpowiednio.

3.

Kontrolę dokumentacji medycznej, jakości i zasadności udzielanych świadczeń zdrowotnych

przeprowadzają upoważnieni pracownicy podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń

ze środków publicznych, posiadający wykształcenie medyczne odpowiadające zakresowi

prowadzonej kontroli.

4.

Kontrolę dokumentacji medycznej oraz jakości i zasadności udzielanych świadczeń opieki

zdrowotnej podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków publicznych może

zlecić, w razie potrzeby, osobie posiadającej wykształcenie medyczne odpowiadające

zakresowi prowadzonej kontroli, a w przypadku konieczności zbadania lub rozstrzygnięcia

określonych zagadnień wymagających specjalnych kwalifikacji - powołać specjalistę

w danej dziedzinie.

5.

Świadczeniodawca jest obowiązany do przedkładania podmiotowi zobowiązanemu do finansowania

świadczeń ze środków publicznych żądanej dokumentacji oraz udzielania wszelkich informacji

i pomocy niezbędnych w związku z prowadzoną kontrolą.

5a.

Osoba przeprowadzająca kontrolę, zwana dalej „kontrolerem”, może sporządzać lub zażądać

od świadczeniodawcy sporządzenia niezbędnych odpisów lub wyciągów z dokumentów, jak

również zestawień i obliczeń sporządzanych na podstawie dokumentów.

5b.

Zgodność z oryginałami dokumentów, odpisów i wyciągów oraz zestawień i obliczeń, o

których mowa w ust. 5a, potwierdza świadczeniodawca lub osoba przez niego upoważniona.

W przypadku odmowy, potwierdzenia dokonuje kontroler.

6.

Z przebiegu przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół, który jest podpisywany

przez kontrolera i świadczeniodawcę.

6a.

Świadczeniodawca może w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli zgłosić

na piśmie zastrzeżenia do tego protokołu.

6b.

Zastrzeżenia do protokołu kontroli rozpatruje kontroler w terminie 14 dni. Kontroler

dokonuje ich analizy i w miarę potrzeby podejmuje dodatkowe czynności kontrolne, a

w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń zmienia lub uzupełnia odpowiednią część

protokołu kontroli.

6c.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części kontroler niezwłocznie

przekazuje na piśmie swoje stanowisko zgłaszającemu zastrzeżenia.

6d.

Świadczeniodawca może odmówić podpisania protokołu, składając w terminie 7 dni od

dnia jego otrzymania pisemne wyjaśnienie tej odmowy.

6e.

O odmowie podpisania protokołu kontroli i złożeniu wyjaśnienia kontroler czyni wzmiankę

w protokole.

6f.

Odmowa podpisania protokołu przez świadczeniodawcę nie stanowi przeszkody do podpisania

protokołu przez kontrolera i realizacji ustaleń kontroli.

7.

Podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń ze środków publicznych sporządza wystąpienie

pokontrolne zawierające ocenę działalności kontrolowanego świadczeniodawcy i zalecenia

pokontrolne w razie stwierdzenia nieprawidłowości.

8.

Świadczeniodawca może, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego,

zgłosić zastrzeżenia podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń ze środków

publicznych. Zastrzeżenia rozpatruje się w terminie 14 dni. W przypadku nieuwzględnienia

zastrzeżeń niezwłocznie informuje się o tym świadczeniodawcę.

9.

Świadczeniodawca jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia

pokontrolnego albo od dnia otrzymania informacji o nieuwzględnieniu zastrzeżeń, do

poinformowania podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń ze środków publicznych

o sposobie wykonania zaleceń pokontrolnych oraz o podjętych działaniach lub przyczynach

niepodjęcia tych działań.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb przeprowadzania kontroli przez podmiot zobowiązany do finansowania świadczeń

opieki zdrowotnej ze środków publicznych, uwzględniając właściwą realizację celów

kontroli oraz zapewnienie jej szybkości i skuteczności.

11.

Przepisy ust. 1-10 stosuje się odpowiednio do przeprowadzania kontroli umów na wykonywanie

medycznych czynności ratunkowych, o których mowa w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

Ubezpieczenie zdrowotne jest oparte w szczególności na zasadach

1)

równego traktowania oraz solidarności społecznej;

2)

zapewnienia ubezpieczonemu równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej i wyboru

świadczeniodawców spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowę z Funduszem,

z zastrzeżeniem art. 56b i art. 69b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej i art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego.

1.

Obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają

1)

osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem

społecznym rolników, które są

a)

pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,

b)

rolnikami lub ich domownikami w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników,

c)

osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi,

z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej,

d)

osobami wykonującymi pracę nakładczą,

e)

osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej

umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi,

f)

osobami duchownymi,

g)

członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych, spółdzielni kółek rolniczych lub członkami

ich rodzin,

h)

osobami pobierającymi świadczenie socjalne wypłacane w okresie urlopu oraz osobami

pobierającymi zasiłek socjalny wypłacany na czas przekwalifikowania zawodowego i poszukiwania

nowego zatrudnienia, a także osobami pobierającymi wynagrodzenie przysługujące w okresie

korzystania ze świadczenia górniczego albo w okresie korzystania ze stypendium na

przekwalifikowanie, wynikające z odrębnych przepisów lub układów zbiorowych pracy,

i)

osobami pobierającymi świadczenie szkoleniowe wypłacane po ustaniu zatrudnienia;

2

żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia

wojskowe oraz pełniący terytorialną służbę wojskową, służbę kandydacką, służbę przygotowawczą

lub służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny - o ile nie podlegają

obowiązkowi ubezpieczenia z innego tytułu;

3)

osoby odbywające służbę zastępczą;

4)

osoby podlegające kwalifikacji wojskowej pełniące służbę w Policji, Straży Granicznej

i Biurze Ochrony Rządu;

5)

żołnierze zawodowi oraz żołnierze odbywający nadterminową zasadniczą służbę wojskową

i służbę okresową;

6)

policjanci;

7)

funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

8)

funkcjonariusze Agencji Wywiadu;

8a)

funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

8b)

funkcjonariusze Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

8c)

funkcjonariusze Służby Wywiadu Wojskowego;

9)

funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu;

10)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

11

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej;

12)

funkcjonariusze Służby Więziennej;

13)

funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej;

14)

posłowie pobierający uposażenia poselskie oraz senatorowie pobierający uposażenie

senatorskie;

15)

sędziowie i prokuratorzy;

15a)

ławnicy sądowi niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

16)

osoby pobierające emeryturę lub rentę, osoby w stanie spoczynku pobierające uposażenie

lub uposażenie rodzinne oraz osoby pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby

lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze;

17)

uczniowie oraz słuchacze zakładów kształcenia nauczycieli w rozumieniu przepisów o

systemie oświaty niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

18)

dzieci przebywające w placówkach pełniących funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze

lub opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

19)

dzieci do czasu rozpoczęcia realizacji obowiązku szkolnego nieprzebywające w placówkach,

o których mowa w pkt 18, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego

tytułu, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 8 pkt 3;

20)

studenci i uczestnicy studiów doktoranckich niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt

1;

21)

alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych, postulanci, nowicjusze i junioryści

zakonów męskich i żeńskich i ich odpowiedników, z wyłączeniem osób, o których mowa

w art. 3 ust. 2 pkt 2;

22

słuchacze Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej Lecha Kaczyńskiego;

23)

osoby pobierające stypendium sportowe po ukończeniu 15. roku życia niepodlegające

obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

24)

bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

24a)

osoby pobierające stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania

zawodowego dorosłych, na które zostały skierowane przez podmiot inny niż powiatowy

urząd pracy, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

25)

osoby pobierające zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne oraz osoby

niepobierające zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego z przyczyn

określonych w art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i

przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. poz. 514, z późn. zm. niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

26)

osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

27)

osoby, które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą,

objęte indywidualnym programem integracji na podstawie przepisów o pomocy społecznej,

niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

28)

osoby pobierające specjalny zasiłek opiekuńczy lub dodatek do zasiłku rodzinnego z

tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na

skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, przyznane na podstawie przepisów

o świadczeniach rodzinnych, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z

innego tytułu;

28a)

osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne, przyznane na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

28b)

osoby pobierające zasiłek dla opiekuna, przyznany na podstawie przepisów o ustaleniu

i wypłacie zasiłków dla opiekunów, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego

z innego tytułu;

29)

osoby bezdomne wychodzące z bezdomności niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego

z innego tytułu;

30)

osoby objęte indywidualnym programem zatrudnienia socjalnego lub realizujące kontrakt

socjalny w wyniku zastosowania procedury, o której mowa w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, 1292, 1321, 1428 i 1543), niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

31)

kombatanci i osoby represjonowane niepodlegający ubezpieczeniom społecznym w Rzeczypospolitej

Polskiej lub niepobierający emerytury lub renty;

31a)

cywilne niewidome ofiary działań wojennych, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

32)

osoby korzystające z urlopu wychowawczego niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

32a)

osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

33)

osoby uprawnione do świadczeń alimentacyjnych na podstawie ugody sądowej lub prawomocnego

orzeczenia sądu niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

34)

rolnicy i ich domownicy, którzy nie podlegają ubezpieczeniu społecznemu rolników z

mocy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie pkt 1-33 i 35-37;

35)

członkowie rad nadzorczych posiadający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

36)

aplikanci Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury;

37)

osoby pobierające nauczycielskie świadczenia kompensacyjne.

2.

Status członka rodziny osoby ubezpieczonej oraz status członka rodziny będącego osobą

uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji zwalnia

z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułów, o których mowa w ust. 1 pkt 17-20,

26-28b, 30 i 33.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do małżonków, wobec których orzeczono separację prawomocnym

wyrokiem sądu.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony po zgłoszeniu do ubezpieczenia

zdrowotnego osoby podlegającej temu obowiązkowi zgodnie z przepisami art. 74-76 oraz

opłaceniu składki w terminie i na zasadach określonych w ustawie.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 8a, oraz

członków ich rodzin.

2.

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego po zgłoszeniu do ubezpieczenia

zdrowotnego uzyskuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.

3.

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ma obowiązek zgłosić do ubezpieczenia

zdrowotnego członków rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6. Osoby, które

nie zgłaszają się do ubezpieczenia zdrowotnego same, informują podmiot właściwy do

dokonania zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego o członkach rodziny podlegających

zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego, w terminie 7 dni od dnia zaistnienia okoliczności

powodujących konieczność dokonania zgłoszenia. Członkowie rodziny uzyskują prawo do

świadczeń opieki zdrowotnej od dnia zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego.

3a.

W przypadku członków rodziny do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym wystarczy zgłoszenie

do ubezpieczenia zdrowotnego przez jedną osobę podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego, z tym że wnuki mogą zostać zgłoszone tylko w przypadku, gdy żaden z rodziców

nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 lub

nie jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o

koordynacji z tytułu wykonywania pracy lub pracy na własny rachunek albo ubezpieczeniu

dobrowolnemu.

4.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osób, o których mowa w ust. 2 i 3, ustaje po

upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.

5.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dla osób, które ukończyły szkołę

1

ponadpodstawową - wygasa po upływie 6 miesięcy od dnia zakończenia nauki albo skreślenia

z listy uczniów;

2)

wyższą - wygasa po upływie 4 miesięcy od ukończenia studiów lub studiów doktoranckich

albo skreślenia z listy studentów lub uczestników studiów doktoranckich.

6.

Osoba, o której mowa w ust. 2, pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia ma wraz

z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, prawo do świadczeń

opieki zdrowotnej w okresie pobierania przez tę osobę zasiłku przyznanego na podstawie

przepisów o ubezpieczeniu chorobowym lub wypadkowym, którego nie zalicza się do podstawy

wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne.

7.

Osoba ubiegająca się o przyznanie emerytury lub renty pomimo wygaśnięcia obowiązku

ubezpieczenia ma wraz z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i

6, prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w okresie trwania postępowania o

przyznanie tych świadczeń.

1.

Osoba niewymieniona w art. 66 ust. 1, pracownik przebywający na urlopie bezpłatnym, poseł do Parlamentu

Europejskiego wybrany w Rzeczypospolitej Polskiej lub osoba niewymieniona w art. 66

ust. 1, do której ma zastosowanie art. 11 ust. 3 lit. e rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego, może ubezpieczyć się dobrowolnie na podstawie pisemnego wniosku złożonego w Funduszu,

jeżeli ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Korzystający może zgłosić wolontariusza do ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli nie jest

on objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z innego tytułu.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana zgłosić do Funduszu członków rodziny,

o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, w terminie 7 dni od dnia określonego w umowie,

o której mowa w ust. 5, lub od dnia zaistnienia okoliczności powodujących konieczność

dokonania zgłoszenia.

4.

Podstawę wymiaru składki opłacanej przez

1)

osobę, o której mowa w ust. 1, stanowi kwota deklarowanego miesięcznego dochodu, nie

niższa jednak od kwoty odpowiadającej przeciętnemu wynagrodzeniu;

2)

korzystającego, o którym mowa w ust. 2, stanowi kwota odpowiadająca minimalnemu wynagrodzeniu;

3)

osobę, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1-4, stanowi kwota odpowiadająca wysokości

specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

rodzinnych.

5.

Osoba, o której mowa w ust. 1, zostaje objęta ubezpieczeniem zdrowotnym z dniem określonym

w umowie zawartej przez tę osobę z Funduszem, a przestaje być nim objęta z dniem rozwiązania

umowy lub po upływie miesiąca nieprzerwanej zaległości w opłacaniu składek.

6.

Wolontariusz, o którym mowa w ust. 2, zostaje objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z dniem

określonym w umowie zawartej przez korzystającego z Funduszem, a przestaje być nim

objęty z dniem rozwiązania umowy lub po upływie miesiąca nieprzerwanej zaległości

w opłacaniu składek.

7.

Objęcie osoby, o której mowa w ust. 1, ubezpieczeniem zdrowotnym uzależnione jest

od wniesienia opłaty na rachunek Funduszu.

8.

Wysokość opłaty jest uzależniona od okresu, w którym osoba, o której mowa w ust. 1,

nie była objęta ubezpieczeniem zdrowotnym, i wynosi

1)

20% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie od 3 miesięcy do

roku;

2)

50% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej roku do

2 lat;

3)

100% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 2 lat do

5 lat;

4)

150% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 5 lat do

10 lat;

5)

200% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 10 lat.

8a.

W przypadku marynarzy będących osobami, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2,

z wyłączeniem osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, oraz w pkt

2a, z wyłączeniem osób korzystających z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, do okresu, o którym mowa w ust. 8, nie wlicza się okresu ich zatrudnienia

na statkach morskich o obcej przynależności.

9.

Opłata nie dotyczy osób wymienionych w art. 3 ust. 2.

10.

Przy obliczaniu opłaty do okresu, w którym osoba ubezpieczająca się dobrowolnie nie

była ubezpieczona, dolicza się okres niepodlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie

dotychczasowych przepisów.

11.

W uzasadnionych przypadkach, na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, Fundusz może

odstąpić od pobrania opłaty lub rozłożyć ją na raty miesięczne, jednak nie więcej

niż na 12 rat.

12.

Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osoby, o której mowa w ust. 1, i zgłoszonych

do Funduszu członków jej rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, oraz wolontariusza,

o którym mowa w ust. 2, przysługuje od dnia objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i wygasa

po upływie 30 dni od dnia ustania ubezpieczenia zdrowotnego w Funduszu.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit.

a i c-i, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach

społecznych.

1a.

Do ubezpieczenia zdrowotnego osób, które na podstawie przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej, stosuje się odpowiednio

art. 68.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit.

b i pkt 34, powstaje od dnia zgłoszenia do ubezpieczenia w trybie przepisów o ubezpieczeniu

społecznym rolników, a ustaje z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały okoliczności

uzasadniające podleganie ubezpieczeniu.

3.

Pracownik korzystający z urlopu bezpłatnego traci prawo do świadczeń z ubezpieczenia

zdrowotnego po upływie 30 dni od dnia rozpoczęcia urlopu.

4.

Po wygaśnięciu obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego każda osoba może ubezpieczyć się

na zasadach określonych w art. 68.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2-4,

powstaje z dniem powołania lub skierowania do służby, a wygasa z dniem zwolnienia

z tej służby.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5-13

i 15, powstaje z dniem nawiązania stosunku służbowego, a wygasa z dniem jego ustania.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 14,

powstaje z dniem przyznania im uposażenia, a wygasa z dniem utraty prawa do pobierania

uposażenia.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób pobierających emeryturę lub rentę powstaje

od dnia, od którego przysługuje wypłata emerytury lub renty, i wygasa z dniem zaprzestania

pobierania świadczenia.

2.

W przypadku zawieszenia prawa do renty socjalnej w razie osiągania przychodu z tytułów

wymienionych w art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 982 i 1650, z 2014 r. poz. 1175 i 1682 oraz z 2017 r. poz. 1543), w tym również w razie osiągania przychodów za granicą z tych tytułów, prawo do świadczeń

z ubezpieczenia zdrowotnego wygasa po upływie 90 dni od dnia ustania ubezpieczenia

zdrowotnego w Funduszu.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób w stanie spoczynku pobierających uposażenie

lub pobierających uposażenie rodzinne oraz osób pobierających uposażenie po zwolnieniu

ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego

1)

uczniów i słuchaczy, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 17, powstaje z dniem przyjęcia

do szkoły lub zakładu kształcenia nauczycieli, a wygasa z dniem ukończenia szkoły

lub zakładu kształcenia nauczycieli albo skreślenia z listy uczniów lub słuchaczy;

2)

dzieci, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 18, przebywających w placówkach pełniących

funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze lub opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej,

powstaje z dniem przyjęcia do placówki albo domu, a wygasa z końcem pobytu w placówce

bądź domu;

3)

dzieci, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 19, powstaje z dniem uznania przez ośrodek

pomocy społecznej zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a wygasa z dniem uznania,

że ustała zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, nie później niż z dniem, w

którym dziecko rozpoczyna realizację obowiązku szkolnego; ośrodek pomocy społecznej

może odmówić uznania zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym lub uznać, że ustała

konieczność i zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym dziecka spełniającego przesłanki

określone w art. 66 ust. 1 pkt 19, jeżeli na podstawie wywiadu rodzinnego (środowiskowego)

stwierdzi, iż warunki materialne opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka umożliwiają

jego ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych w art. 68;

4)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 20 i 22, powstaje z dniem immatrykulacji

lub przyjęcia na studia doktoranckie i złożenia oświadczenia o niepodleganiu obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu, a wygasa z dniem ukończenia studiów lub

studiów doktoranckich albo skreślenia z listy studentów lub skreślenia z listy uczestników

studiów doktoranckich;

5)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 21, powstaje z dniem przyjęcia do wyższego

seminarium duchownego albo teologicznego lub do zakonu albo jego odpowiedników, a

wygasa z dniem ukończenia 25. roku życia albo wystąpienia z wyższego seminarium duchownego

albo teologicznego lub zakonu albo jego odpowiedników;

6)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 23, powstaje z dniem przyznania stypendium,

a wygasa z dniem utraty prawa do jego pobierania;

7)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24, powstaje z dniem uzyskania statusu bezrobotnego,

a wygasa z dniem utraty tego statusu;

7a)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24a, powstaje z dniem nabycia prawa do stypendium,

a wygasa z dniem utraty prawa do niego;

8)

osób pobierających świadczenie przedemerytalne lub zasiłek przedemerytalny obejmuje

okres od dnia przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego do dnia utraty prawa

do jego pobierania, a w przypadku zasiłku przedemerytalnego - do jego wygaśnięcia,

a w odniesieniu do osób niepobierających zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia

przedemerytalnego z przyczyn, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 25 - obejmuje okres

od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy do dnia przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego

lub świadczenia przedemerytalnego;

9)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26, obejmuje okres od dnia przyznania zasiłku

do dnia utraty prawa do zasiłku;

10)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 28 i 28a, obejmuje okres od dnia przyznania

świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku

rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych

na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania do dnia utraty prawa do ich pobierania;

10a)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 28b, obejmuje okres od dnia nabycia prawa

do zasiłku dla opiekuna, nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

(Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972 oraz z 2017 r. poz. 1428) do dnia utraty prawa do jego pobierania;

11)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 29, powstaje od dnia rozpoczęcia realizacji

indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności, a wygasa z dniem zakończenia realizacji

tego programu lub zaprzestania realizacji tego programu w rozumieniu przepisów o pomocy

społecznej;

12)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 27, powstaje od dnia rozpoczęcia realizacji

indywidualnego programu integracji, a wygasa z dniem zakończenia lub wstrzymania realizacji

tego programu;

13)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 30

a)

powstaje po upływie 30 dni od dnia rozpoczęcia realizacji indywidualnego programu

zatrudnienia socjalnego, a wygasa z dniem zakończenia realizacji programu lub zaprzestania

realizacji programu w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu socjalnym,

b)

powstaje po upływie 30 dni od dnia podpisania kontraktu socjalnego, a wygasa z dniem

zakończenia realizacji kontraktu socjalnego lub zaprzestania realizacji kontraktu

socjalnego, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej;

14)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 31, powstaje z dniem złożenia Szefowi Urzędu

do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oświadczenia o niepodleganiu przepisom

o systemie ubezpieczeń społecznych i braku innego tytułu do objęcia ubezpieczeniem

zdrowotnym, a wygasa z dniem ustania tych warunków;

14a)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 31a, powstaje z dniem złożenia w organie

rentowym, w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

oświadczenia o braku innego tytułu do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a wygasa

z dniem ustania tego warunku;

15)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32, powstaje z dniem rozpoczęcia urlopu,

a wygasa z dniem zakończenia urlopu;

15a)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32a, powstaje z dniem objęcia ubezpieczeniami

emerytalnym i rentowymi w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad dzieckiem,

a wygasa z dniem zakończenia sprawowania tej opieki;

16)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 33, powstaje z dniem, w którym świadczenie

alimentacyjne staje się wymagalne, a wygasa w dniu, w którym świadczenie to przestaje

być wymagalne;

17)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 35, powstaje z dniem powołania na członka

rady nadzorczej, a wygasa w dniu zaprzestania pełnienia tej funkcji;

17a)

ławników sądowych, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 15a, powstaje z dniem wyboru

na stanowisko ławnika sądowego, a wygasa z dniem upływu kadencji lub wcześniejszego

wygaśnięcia mandatu;

18)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 36, powstaje z dniem przyznania stypendium,

a wygasa z dniem utraty prawa do jego pobierania;

19)

osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 37, obejmuje okres od dnia przyznania prawa

do nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego do dnia utraty prawa do jego pobierania.

1.

Do ubezpieczenia zdrowotnego osób objętych ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem

społecznym rolników, osób wymienionych w art. 75 i art. 76 oraz członków ich rodzin

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zasad, trybu i terminu zgłaszania do ubezpieczeń

społecznych lub do ubezpieczenia społecznego rolników oraz wyrejestrowywania z tych

ubezpieczeń, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 1-2a, art. 77 i art. 86 ust. 6.

2.

Do ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2-8 i 8b-15

oraz członków ich rodzin, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zasad, trybu

i terminu zgłaszania do ubezpieczeń społecznych oraz wyrejestrowywania z tych ubezpieczeń,

z zastrzeżeniem art. 77.

3.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, będące przedsiębiorcami w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, na podstawie tych przepisów mogą

dokonywać zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego

członków rodziny, zgłoszenia wyrejestrowania z ubezpieczenia zdrowotnego lub zmiany

danych wykazanych w tych zgłoszeniach.

1.

Osoby pobierające emeryturę lub rentę zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego jednostka

organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określona w przepisach o systemie ubezpieczeń

społecznych, właściwa do wydania decyzji w sprawach świadczeń, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego, właściwy organ emerytalny lub instytucja wypłacająca emeryturę lub rentę

albo bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z zagranicy do 15. dnia miesiąca

następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ubezpieczenia lub zaistniały

zmiany dotyczące tego obowiązku.

1a.

W przypadku dokonywania wypłaty emerytury lub renty z innego państwa członkowskiego,

bank kieruje do oddziału wojewódzkiego Funduszu, właściwego ze względu na miejsce

zamieszkania osoby otrzymującej takie świadczenie, zapytanie dotyczące podlegania

przez tę osobę ubezpieczeniu zdrowotnemu w Rzeczypospolitej Polskiej.

1b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego następuje

do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym bank otrzymał od oddziału

wojewódzkiego Funduszu informację potwierdzającą podleganie danej osoby ubezpieczeniu

zdrowotnemu w Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu pobierania polskiej emerytury lub

renty.

2.

Osoby pobierające zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne zgłasza

do ubezpieczenia zdrowotnego jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

określona w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych do 15. dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym powstał obowiązek ubezpieczenia lub zaistniały zmiany dotyczące

tego obowiązku.

2a.

Osoby pobierające nauczycielskie świadczenia kompensacyjne zgłasza do ubezpieczenia

zdrowotnego jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określona w przepisach

o systemie ubezpieczeń społecznych do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym powstał obowiązek ubezpieczenia lub zaistniały zmiany dotyczące tego obowiązku.

3.

Osoby pobierające uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, a także osoby

pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym

charakterze zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego podmiot wypłacający to uposażenie

lub świadczenie.

3a.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 15a, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

sąd, w którym ławnik pełni swoją funkcję.

4.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 17, 18 i 20, zgłaszają do ubezpieczenia

zdrowotnego odpowiednio szkoły, zakłady kształcenia nauczycieli, szkoły wyższe, jednostki

prowadzące studia doktoranckie, placówki pełniące funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze

lub opiekuńcze i domy pomocy społecznej.

5.

Dzieci, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 19, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej na wniosek opiekuna prawnego lub faktycznego dziecka albo

z własnej inicjatywy.

6.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 21, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

odpowiednio wyższe seminarium duchowne albo teologiczne lub zakon albo jego odpowiednik.

7

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 22, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Krajowa Szkoła Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha

Kaczyńskiego.

8.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 23, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

podmiot wypłacający stypendium.

9.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

właściwy powiatowy urząd pracy.

9a.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24a, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

podmiot kierujący (beneficjent) na szkolenie, staż lub przygotowanie zawodowe dorosłych,

którym jest

1)

jednostka samorządu terytorialnego i jej jednostka organizacyjna, z wyjątkiem wojewódzkiego

i powiatowego urzędu pracy,

2)

Ochotniczy Hufiec Pracy,

3)

agencja zatrudnienia,

4)

instytucja szkoleniowa,

5)

instytucja dialogu społecznego,

6)

instytucja partnerstwa lokalnego,

7)

organizacja pozarządowa działająca na rzecz rozwoju zasobów ludzkich i przeciwdziałania

bezrobociu,

8)

jednostka naukowa,

9)

organizacja pracodawców,

10)

związek zawodowy,

11)

wojewódzki ośrodek doradztwa rolniczego,

12)

ośrodek poradnictwa zawodowego i psychologicznego

- korzystający z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych

na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1448 i 1856, z 2015 r. poz. 1240, z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 1566), ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1376 i 1475) albo ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 i 1475).

10.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 26, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej.

11.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 28-28b, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

12.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 29 i 30, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej realizujący indywidualny program zatrudnienia socjalnego

lub indywidualny program wychodzenia z bezdomności lub ośrodek pomocy społecznej realizujący

kontrakt socjalny w wyniku zastosowania procedury, o której mowa w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

13.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 27, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

powiatowe centrum pomocy rodzinie realizujące indywidualny program integracji.

14.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 31, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

14a.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 31a, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, określona w przepisach o

systemie ubezpieczeń społecznych, w której zostało złożone oświadczenie, o którym

mowa w art. 73 pkt 14a.

15.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

w imiennym raporcie miesięcznym kierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pracodawca

albo rolnicza spółdzielnia produkcyjna.

15a.

Osoby, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 32a, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, określona w przepisach o