Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 września 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

1.

Nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym, zwany dalej „nadzorem makroostrożnościowym”,

obejmuje identyfikację, ocenę i monitorowanie ryzyka systemowego powstającego w systemie

finansowym lub jego otoczeniu oraz działanie na rzecz wyeliminowania lub ograniczania

tego ryzyka z wykorzystaniem instrumentów makroostrożnościowych.

2.

Celem nadzoru makroostrożnościowego jest w szczególności wzmacnianie odporności systemu

finansowego na wypadek materializacji ryzyka systemowego i wspieranie przez to długookresowego,

zrównoważonego wzrostu gospodarczego kraju.

1.

Zarządzanie kryzysowe w systemie finansowym, zwane dalej „zarządzaniem kryzysowym”,

obejmuje działanie na rzecz utrzymania lub przywrócenia stabilności systemu finansowego

w przypadku bezpośredniego zagrożenia tej stabilności.

2.

Celem zarządzania kryzysowego jest w szczególności efektywna współpraca członków Komitetu

Stabilności Finansowej, zwanego dalej „Komitetem”, w tym koordynacja działań podmiotów

reprezentowanych przez tych członków, na rzecz utrzymania lub przywrócenia stabilności

systemu finansowego oraz wymiana informacji, opinii i ocen.

1.

Organem właściwym w zakresie nadzoru makroostrożnościowego i zarządzania kryzysowego

jest Komitet.

2.

Organem wyznaczonym w rozumieniu art. 458 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 jest Komitet,

a w zakresie stosowania środków krajowych, o których mowa w art. 458 ust. 2 lit. d,

ust. 5 i 10 rozporządzenia 575/2013 - Minister Finansów.

Celem działalności Funduszu jest podejmowanie działań na rzecz stabilności systemu

finansowego w zakresie instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

(Dz. U. poz. 1513), w szczególności poprzez zapewnienie funkcjonowania obowiązkowego systemu gwarantowania

środków pieniężnych, udzielanie pomocy i wsparcia oraz udzielanie lub wykonywanie

gwarancji rekapitalizacyjnej, na zasadach określonych w ustawie.

Komisja jest właściwym organem w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr

575/2013, z wyłączeniem

1)

wydawania aktów, o których mowa w art. 89 ust. 3, art. 124 ust. 2, art. 327 ust. 2,

art. 395 ust. 1, art. 400 ust. 2 i 3, art. 412 ust. 5 zdanie drugie i art. 416 ust.

1 akapit drugi rozporządzenia nr 575/2013;

2)

spraw, o których mowa w art. 458 rozporządzenia nr 575/2013.

Fundusz jest organem do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w rozumieniu

art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja

2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji

i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych

oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i

Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE

i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010

i (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, s. 190).

1.

W celu opracowania grupowego planu przymusowej restrukturyzacji grupy, w której podmiot

krajowy jest podmiotem zależnym albo oddział podmiotu grupy działający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest oddziałem istotnym, oraz przeprowadzenia oceny wykonalności

takiego planu, Fundusz współpracuje z właściwymi organami oraz uczestniczy w kolegium

przymusowej restrukturyzacji.

2.

Fundusz może w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji dokonywać uzgodnień w

zakresie grupowego planu przymusowej restrukturyzacji. W przypadku gdy działania przewidziane

w grupowym planie przymusowej restrukturyzacji mogą wywołać skutki finansowe dla finansów

publicznych Rzeczypospolitej Polskiej, Fundusz może uzgodnić taki plan tylko w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Fundusz może skierować sprawę do Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24

listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji

2009/78/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, s. 12). Fundusz podejmuje działania zgodne z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

4.

Fundusz może dokonywać wymiany informacji niezbędnych do opracowania i uzgodnienia

grupowego planu przymusowej restrukturyzacji, w tym informacji chronionych na podstawie

innych ustaw z

1)

innymi organami przymusowej restrukturyzacji będącymi członkami kolegium przymusowej

restrukturyzacji;

2)

Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego - informacji związanych z jego zadaniami w zakresie

opracowania grupowych planów przymusowej restrukturyzacji;

3)

Komisją Nadzoru Finansowego i innymi organami nadzoru - informacji dotyczących podmiotów,

nad którymi sprawują nadzór.

5.

Zasady wymiany informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 3, z Komisją Nadzoru Finansowego

określa umowa o współpracy oraz o wymianie informacji między Funduszem a Komisją Nadzoru

Finansowego, o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 614, z późn. zm..

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

firmie inwestycyjnej - rozumie się przez to firmę inwestycyjną, o której mowa w art.

4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 575/2013;

2)

grupie - rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61, 245, 791 i 1089);

3)

instytucji - rozumie się przez to instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3

rozporządzenia 575/2013, która otrzymała zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego na

prowadzenie działalności bankowej lub maklerskiej, z wyłączeniem

a)

firm inwestycyjnych nieposiadających zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej

obejmującej wykonywanie czynności polegających na nabywaniu lub zbywaniu na własny

rachunek instrumentów finansowych, lub świadczeniu usług w wykonaniu zawartych umów

o subemisje usługowe, lub zawieraniu i wykonywaniu innych umów o podobnym charakterze,

jeżeli ich przedmiotem są instrumenty finansowe,

b)

Banku Gospodarstwa Krajowego,

c)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;

4)

instytucji finansowej - rozumie się przez to instytucję oraz inny podmiot objęty nadzorem

Komisji Nadzoru Finansowego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 196, 724, 791, 819 i 1089);

5)

kapitale podstawowym Tier I - rozumie się przez to element funduszy własnych instytucji,

o którym mowa w art. 26-50 rozporządzenia 575/2013;

6)

kapitale dodatkowym Tier I - rozumie się przez to element funduszy własnych instytucji,

o którym mowa w art. 51-61 rozporządzenia 575/2013;

7)

kapitale Tier II - rozumie się przez to element funduszy własnych instytucji, o którym

mowa w art. 62-71 rozporządzenia 575/2013;

8)

Ministrze Finansów - rozumie się przez to odpowiednio ministra właściwego do spraw

budżetu, ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub ministra właściwego

do spraw instytucji finansowych;

9)

państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo będące członkiem Unii Europejskiej

lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

10)

państwie trzecim - rozumie się przez to państwo niebędące państwem członkowskim;

11)

podmiocie zależnym - rozumie się przez to jednostkę zależną, o której mowa w art.

4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia 575/2013;

12)

rozporządzeniu 575/2013 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.);

13)

rozporządzeniu 1092/2010 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i

ustanowienia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 1);

14)

rozporządzeniu 1093/2010 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.);

15)

ryzyku systemowym - rozumie się przez to ryzyko zakłócenia w funkcjonowaniu systemu

finansowego, które w razie jego materializacji zaburza działanie systemu finansowego

i gospodarki narodowej jako całości, którego źródłem mogą być w szczególności tendencje

związane z nadmierną dynamiką akcji kredytowej lub zadłużenia i związane z nimi nierównowagi

w zakresie cen aktywów, niestabilne modele finansowania, rozkład ryzyka w systemie

finansowym, powiązania pomiędzy instytucjami finansowymi lub nierównowagi makroekonomiczne

i sektorowe;

16)

systemie finansowym - rozumie się przez to system finansowy, o którym mowa w art.

2 lit. b rozporządzenia 1092/2010;

17)

unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej - rozumie się przez to unijną dominującą

finansową spółkę holdingową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 575/2013;

18)

unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej - rozumie

się przez to unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia 575/2013;

19)

unijnej instytucji dominującej - rozumie się przez to unijną instytucję dominującą,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia 575/2013;

20)

ustawie o swobodzie działalności gospodarczej - rozumie się przez to ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819);

21)

ustawie - Prawo bankowe - rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1988, z późn. zm.;

22)

właściwych podmiotach - rozumie się przez to Bankowy Fundusz Gwarancyjny, Komisję

Nadzoru Finansowego, Ministra Finansów oraz Narodowy Bank Polski, w zakresie działań

służących wyeliminowaniu lub ograniczeniu ryzyka systemowego;

23)

zasadzie indywidualnej - rozumie się przez to zasadę indywidualną, o której mowa w

art. 6-10 rozporządzenia 575/2013;

24)

zasadzie skonsolidowanej - rozumie się przez to zasadę skonsolidowaną, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia 575/2013;

25)

zasadzie subskonsolidowanej - rozumie się przez to zasadę subskonsolidowaną, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia 575/2013.

1.

W przypadku gdy inwestycja jest zgodna z podstawowymi celami działalności BGK, o których

mowa w art. 4, BGK może dokonywać inwestycji w

1)

podmioty pozyskujące od inwestorów środki w celu inwestowania zgodnie z określoną

przez te podmioty polityką inwestycyjną, z korzyścią dla tych inwestorów, które

a)

mają charakter ponadnarodowy, w szczególności Europejski Bank Centralny, Europejski

Bank Inwestycyjny, Europejski Fundusz Inwestycyjny, europejskie finansowe instytucje

rozwoju i bilateralne banki rozwoju, Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy

i inne instytucje ponadnarodowe oraz podobne organizacje międzynarodowe, lub

b)

zostały utworzone przez banki krajowe, banki zagraniczne, instytucje kredytowe, instytucje

finansowe, międzynarodowe instytucje finansowe, krajowe lub zagraniczne podmioty sektora

finansów publicznych, lub

c)

zostały utworzone przez podmioty z udziałem instytucji, banków lub podmiotów, o których

mowa w lit. a i b, lub

d)

zostały utworzone przez BGK wspólnie z instytucjami, bankami lub podmiotami, o których

mowa w lit. a i b, lub podmiotami, o których mowa w lit. c, lub

e)

prowadzą działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych;

2)

instrumenty zbywane lub emitowane przez podmioty, o których mowa w pkt 1. 2. Przez

inwestycje, o których mowa w ust. 1, rozumie się w szczególności nabycie lub objęcie

akcji, udziałów, jednostek uczestnictwa, certyfikatów inwestycyjnych, innych instrumentów

finansowych emitowanych lub oferowanych przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt

1, lub powierzenie środków pieniężnych w zarządzanie tym podmiotom.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, uznać za bank istotny bank niespełniający

warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 35 lit. a, mając na uwadze

1)

stopień złożoności struktury organizacyjnej banku;

2)

złożoność użytkowanych systemów informatycznych;

3)

złożoność czynności wykonywanych przez bank;

4)

zidentyfikowanie banku jako globalnej instytucji o znaczeniu systemowym albo innej

instytucji o znaczeniu systemowym na podstawie przepisów ustawy o nadzorze makroostrożnościowym.

Do zadań Komitetu w zakresie nadzoru makroostrożnościowego należy

1)

stosowanie instrumentów makroostrożnościowych, w tym przedstawianie stanowisk, oraz

wydawanie rekomendacji;

2)

identyfikowanie instytucji finansowych stwarzających istotne ryzyko dla systemu finansowego;

3)

współpraca z Europejską Radą do spraw Ryzyka Systemowego, innymi organami Unii Europejskiej,

organami nadzoru makroostrożnościowego z państw członkowskich lub państw trzecich,

a także instytucjami międzynarodowymi;

4)

zapewnienie właściwego obiegu informacji pomiędzy członkami Komitetu służących realizacji

jego zadań.

Zysk netto BGK może zostać przeznaczony na

1)

zwiększenie funduszy własnych BGK;

2)

wpłatę do budżetu państwa;

3)

inne cele określone przez Radę Nadzorczą.

1.

Do zadań Komitetu w zakresie zarządzania kryzysowego należy

1)

opracowywanie i przyjmowanie procedur współdziałania na wypadek wystąpienia bezpośredniego

zagrożenia dla stabilności systemu finansowego;

2)

koordynowanie działań członków Komitetu w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla

stabilności systemu finansowego lub zidentyfikowania instytucji finansowej, której

obecna lub prognozowana sytuacja finansowa może stanowić zagrożenie dla dalszego funkcjonowania

tej instytucji;

3)

zapewnienie właściwego obiegu informacji pomiędzy członkami Komitetu służących realizacji

jego zadań.

2.

Procedury, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są przekazywane Ministrowi Finansów, Narodowemu

Bankowi Polskiemu, Komisji Nadzoru Finansowego i Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Komitetowi przedstawiają opinię

1)

Prezes Narodowego Banku Polskiego - w zakresie płynności sektora bankowego, w odniesieniu

do instytucji finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego - w zakresie wypłacalności instytucji finansowej,

o której mowa w ust. 1 pkt 2;

3)

Minister Finansów - w zakresie możliwości wsparcia instytucji finansowej, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, ze środków publicznych;

4)

Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego - w zakresie możliwych wypłat środków

gwarantowanych oraz możliwości wsparcia instytucji finansowej, o której mowa w ust.

1 pkt 2, ze środków Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem związanym z działalnością,

o której mowa w art. 6a-6d, kierując się potrzebą zapewnienia uwzględniania przez

bank ryzyka związanego z powierzeniem czynności, o których mowa w art. 6a ust. 1 i

7, w systemie zarządzania ryzykiem, prawidłowości funkcjonowania podmiotów działających

na rynku bankowym, a także przejrzystości, stabilności i bezpieczeństwa tego rynku.

1.

Członkami Komitetu są

1)

Minister Finansów;

2)

Prezes Narodowego Banku Polskiego;

3)

Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego;

4)

Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

2.

Przewodniczącym Komitetu jest

1)

Prezes Narodowego Banku Polskiego - w zakresie realizacji zadań określonych w art.

5;

2)

Minister Finansów - w zakresie realizacji zadań określonych w art. 6 ust. 1.

3.

Członkowie Komitetu uczestniczą w jego posiedzeniach osobiście. W przypadku gdy nie

jest możliwy osobisty udział w posiedzeniu przewodniczącego Komitetu lub innego członka

Komitetu, wyznaczają oni swoich przedstawicieli, którym podczas posiedzenia przysługują

uprawnienia odpowiednio reprezentowanego przewodniczącego lub innego członka Komitetu.

4.

W posiedzeniach Komitetu mogą również uczestniczyć z głosem doradczym osoby posiadające

odpowiednią wiedzę lub doświadczenie w zakresie zagadnień objętych zadaniami Komitetu,

zaproszone przez przewodniczącego Komitetu z własnej inicjatywy lub wskazane przez

poszczególnych członków Komitetu.

1.

Posiedzenia Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego Komitetu właściwego w zakresie

realizacji zadań Komitetu albo przez wyznaczonego przez niego przedstawiciela, z własnej

inicjatywy albo na wniosek innego członka Komitetu.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać uzasadnienie zwołania posiedzenia

Komitetu oraz może wskazywać proponowany termin tego posiedzenia.

1.

Przewodniczący Komitetu kieruje pracami Komitetu i reprezentuje go na zewnątrz zgodnie

z podziałem zadań, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

2.

Przewodniczący Komitetu przedstawia Sejmowi roczną informację o działalności Komitetu

w zakresie realizacji zadań określonych w art. 5, w terminie do dnia 31 lipca roku

następującego po roku, którego dotyczy informacja.

1.

Celem systemu kontroli wewnętrznej jest zapewnienie

1)

skuteczności i efektywności działania banku;

2)

wiarygodności sprawozdawczości finansowej;

3)

przestrzegania zasad zarządzania ryzykiem w banku;

4)

zgodności działania banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami

rynkowymi.

2.

W ramach systemu kontroli wewnętrznej bank wyodrębnia

1)

funkcję kontroli mającą za zadanie zapewnienie przestrzegania mechanizmów kontrolnych

dotyczących w szczególności zarządzania ryzykiem w banku, która obejmuje stanowiska,

grupy ludzi lub jednostki organizacyjne odpowiedzialne za realizację zadań przypisanych

tej funkcji;

2)

komórkę do spraw zgodności mającą za zadanie identyfikację, ocenę, kontrolę i monitorowanie

ryzyka braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi

i standardami rynkowymi oraz przedstawianie raportów w tym zakresie;

3)

niezależną komórkę audytu wewnętrznego mającą za zadanie badanie i ocenę, w sposób

niezależny i obiektywny, adekwatności i skuteczności systemu zarządzania ryzykiem

i systemu kontroli wewnętrznej, z wyłączeniem komórki audytu wewnętrznego.

1.

Bank jest obowiązany sporządzić i stosować politykę wynagrodzeń dla poszczególnych

kategorii osób, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka banku,

obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe świadczenia emerytalne w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 73 rozporządzenia nr 575/2013, zwaną dalej „polityką wynagrodzeń”.

2.

Zarząd banku opracowuje i wdraża politykę wynagrodzeń zatwierdzoną przez radę nadzorczą.

3.

Stosowana przez bank polityka wynagrodzeń obejmuje także jego podmioty zależne oraz

uwzględnia politykę wynagrodzeń stosowaną przez podmiot dominujący w stosunku do tego

banku.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi i analizuje informacje publikowane przez banki

zgodnie z art. 450 ust. 1 lit. g-i rozporządzenia nr 575/2013 w celu monitorowania

tendencji i praktyk w zakresie polityki wynagrodzeń stosowanej przez banki.

5.

Bank, raz do roku, w terminie do dnia 31 stycznia, przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego

dane o liczbie osób określonych w ust. 1, których łączne wynagrodzenie w poprzednim

roku wyniosło co najmniej równowartość 1 000 000 euro, wraz z informacjami dotyczącymi

stanowisk zajmowanych przez te osoby oraz wartości głównych składników wynagrodzenia,

przyznanych premii, nagród długookresowych oraz odprowadzonych składek emerytalnych.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje i dane, o których mowa w ust. 4

i 5, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.

7.

Równowartość w euro wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5, oblicza się według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu

roboczym roku, za który przekazywane są dane.

1.

W banku istotnym działają

1)

komitet do spraw wynagrodzeń,

2)

komitet do spraw ryzyka

- w skład których wchodzą osoby powoływane spośród członków rady nadzorczej banku.

2.

Do zadań komitetu do spraw wynagrodzeń należy opiniowanie i monitorowanie przyjętej

w banku polityki wynagrodzeń oraz wspieranie organów banku w zakresie kształtowania

i realizacji tej polityki.

3.

Do zadań komitetu do spraw ryzyka należy w szczególności

1)

opiniowanie całościowej bieżącej i przyszłej gotowości banku do podejmowania ryzyka;

2)

opiniowanie opracowanej przez zarząd banku strategii zarządzania ryzykiem w działalności

banku oraz przedkładanych przez zarząd informacji dotyczących realizacji tej strategii;

3)

wspieranie rady nadzorczej banku w nadzorowaniu wdrażania strategii zarządzania ryzykiem

w działalności banku przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla;

4)

weryfikacja, czy ceny pasywów i aktywów oferowanych klientom w pełni uwzględniają

model biznesowy banku i jego strategię w zakresie ryzyka, a w przypadku gdy ceny te

nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób rodzajów ryzyka zgodnie z tym modelem i tą

strategią, przedstawianie zarządowi banku propozycji mających na celu zapewnienie

adekwatności cen pasywów i aktywów do tych rodzajów ryzyka.

4.

Bank zapewnia komitetowi do spraw wynagrodzeń dostęp do informacji, zasoby oraz wsparcie,

niezbędne do realizacji jego zadań, w tym możliwość korzystania przez komitet z usług

ekspertów zewnętrznych.

5.

Na wniosek banku niebędącego bankiem istotnym, Komisja Nadzoru Finansowego może wyrazić

zgodę na połączenie komitetu do spraw ryzyka z komitetem audytu, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie,

podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1011), o ile przynajmniej jeden z członków rady nadzorczej banku mających wchodzić w skład

połączonego komitetu spełnia warunki niezależności. Do oceny spełniania warunków niezależności

przepisy art. 56 ust. 3 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i

ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o

nadzorze publicznym stosuje się odpowiednio.

Bank dokumentuje systemy i procesy, o których mowa w przepisach ustawy lub rozporządzenia

nr 575/2013, oraz rejestruje transakcje, w sposób umożliwiający Komisji Nadzoru Finansowego

sprawowanie nadzoru nad zgodnością działalności banku z tymi przepisami.

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób funkcjonowania w bankach systemu zarządzania ryzykiem i systemu

kontroli wewnętrznej, w tym tryb anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi zarządu

lub rady nadzorczej naruszeń prawa oraz obowiązujących w banku procedur i standardów

etycznych, mając na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego funkcjonowania organów

statutowych banku i należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej

działalności, a także zapewnienie skutecznego działania mechanizmów wykrywania naruszeń;

2)

szczegółowy zakres polityki wynagrodzeń i sposób jej ustalania, mając na względzie

potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania w banku polityki wynagrodzeń, w tym

wyeliminowania negatywnego wpływu systemów wynagrodzeń na zarządzanie ryzykiem.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

sposób ograniczenia rodzajów i form instrumentów niepieniężnych, w jakich - zgodnie

z przyjętą polityką wynagrodzeń - jest wypłacany zmienny składnik wynagrodzenia, kierując

się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności banku w długim okresie.

1.

Komitet może tworzyć grupy robocze, w skład których wchodzą pracownicy Narodowego

Banku Polskiego, urzędu obsługującego Ministra Finansów, Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego

oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Za zgodą Komitetu w skład grup roboczych mogą

wchodzić inne osoby posiadające odpowiednią wiedzę lub doświadczenie w zakresie zagadnień

objętych zadaniami Komitetu.

2.

Zadania grup roboczych określa Komitet.

3.

Wyniki prac grup roboczych są przedstawiane Komitetowi.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości, bez zbędnej zwłoki, informację

o nałożeniu prawomocnej sankcji administracyjnej, w tym o rodzaju i charakterze naruszenia

przepisów prawa, wraz ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu,

na które nałożono sankcję.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, jest zamieszczana na stronie internetowej Komisji

Nadzoru Finansowego na okres 5 lat, licząc od dnia jej zamieszczenia, z tym że wskazanie

imienia i nazwiska osoby, na którą nałożono sankcję, jest zamieszczane na okres nie

dłuższy niż rok.

3.

W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego nie podaje imienia

i nazwiska osoby fizycznej, w przypadku gdy opublikowanie tych danych

1)

byłoby środkiem niewspółmiernym do wagi dokonanego naruszenia;

2)

stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych;

3)

zagroziłoby prowadzonemu postępowaniu karnemu lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa

skarbowe;

4)

wyrządziłoby niewspółmierną szkodę tej osobie.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje

o zastosowanych sankcjach administracyjnych.

1.

Obsługę Komitetu w zakresie realizacji zadań określonych w art. 5 zapewnia Narodowy

Bank Polski, a w zakresie realizacji zadań określonych w art. 6 ust. 1 - urząd obsługujący

Ministra Finansów.

2.

Komitet przyjmuje regulamin określający sposób i tryb jego działania w głosowaniu

jawnym, jednomyślnie, w obecności wszystkich członków Komitetu.

1.

W celu realizacji zadań Komitet podejmuje uchwały.

2.

Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 5, są podejmowane

w głosowaniu jawnym, większością głosów, w obecności co najmniej trzech członków Komitetu,

w tym przewodniczącego Komitetu. W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos

przewodniczącego Komitetu.

3.

Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1, są podejmowane

w głosowaniu jawnym, jednomyślnie, w obecności wszystkich członków Komitetu.

4.

Uchwały w imieniu Komitetu podpisuje przewodniczący Komitetu właściwy w zakresie realizacji

zadań Komitetu.

5.

Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 5, mogą być podane

do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Narodowego Banku Polskiego

lub przez zamieszczenie na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego.

6.

Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1, mogą

być podane do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Ministra

Finansów lub przez zamieszczenie na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.

7.

O podaniu uchwały do publicznej wiadomości decyduje Komitet.

1.

Informacje podawane przez Komitet do publicznej wiadomości nie stanowią podstawy roszczeń

ani zobowiązań osób trzecich wobec Skarbu Państwa, Narodowego Banku Polskiego lub

Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

2.

Osoby wykonujące czynności związane z realizacją zadań Komitetu nie ponoszą odpowiedzialności

za szkodę wynikłą z działania lub zaniechania zgodnego z przepisami ustawy, które

pozostaje w związku z realizacją zadań Komitetu.

Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi informacje publikowane przez banki zgodnie z

art. 435 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 575/2013 i wykorzystuje je do analizy porównawczej

praktyk zapewniających różnorodność w składzie organów banku. Zgromadzone informacje

oraz wyniki dokonanych analiz Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu

Urzędowi Nadzoru Bankowego.

1.

Komisja przyjmuje zgłoszenia naruszeń lub potencjalnych naruszeń przepisów ustawy

oraz rozporządzenia 575/2013.

2.

Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w ust. 1, w tym informacje, które mogłyby

umożliwić identyfikację osoby dokonującej zgłoszenia oraz osoby, której zarzuca się

naruszenie, a także informacja o dokonaniu zgłoszenia mogą być ujawnione tylko

1)

w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz w dokumentach przekazywanych

w uzupełnieniu takiego zawiadomienia;

2)

na żądanie sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub

postępowaniem w sprawie o przestępstwo skarbowe.

1.

Osoby, o których mowa w art. 7 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1

1)

dokonują wzajemnej wymiany informacji, w tym informacji prawnie chronionych, niezbędnych

do prawidłowej realizacji zadań Komitetu;

2)

są obowiązane do nieujawniania osobom nieupoważnionym informacji, z którymi zapoznały

się w trakcie wykonywania zadań Komitetu.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być udostępniane członkom Komisji

Nadzoru Finansowego oraz członkom Rady Polityki Pieniężnej.

3.

Dostęp do informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, posiadają upoważnieni pracownicy

Narodowego Banku Polskiego, urzędu obsługującego Ministra Finansów, Urzędu Komisji

Nadzoru Finansowego oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

4.

Do osób, o których mowa w ust. 2 i 3, przepisy ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 stosuje się

odpowiednio także po ustaniu ich członkostwa w organach, o których mowa w ust. 2,

oraz po ustaniu ich zatrudnienia w podmiotach, o których mowa w ust. 3.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, trwa również po ustaniu członkostwa w Komitecie

lub zaprzestaniu uczestnictwa w pracach Komitetu i stosuje się do osób, o których

mowa w art. 7 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1.

Do Banku Gospodarstwa Krajowego przepisu art. 14a nie stosuje się.

Komitet może zawierać porozumienia służące realizacji zadań Komitetu z podmiotami,

o których mowa w art. 5 pkt 3.

Członkowie Komitetu, w celu wzmocnienia współpracy międzynarodowej na rzecz realizacji

zadań określonych w art. 6 ust. 1, mogą zawierać porozumienia z instytucjami realizującymi

zadania z tego zakresu w państwach członkowskich, z bankami centralnymi wchodzącymi

w skład Europejskiego Systemu Banków Centralnych, w tym z Europejskim Bankiem Centralnym,

oraz z ministrami finansów i organami nadzoru nad rynkiem finansowym w państwach członkowskich.

W przypadku identyfikacji źródła ryzyka systemowego w systemie finansowym lub jego

otoczeniu Komitet może przedstawić stanowisko zawierające informację o rodzaju tego

źródła, zasięgu jego oddziaływania oraz przewidywanych skutkach dla systemu finansowego.

Komitet może skierować swoje stanowisko do właściwych podmiotów lub do podmiotów tworzących

system finansowy lub jego część, w tym zarządzających produktami lub wykorzystujących

infrastruktury rynkowe.

1.

Komitet może wydać właściwym podmiotom rekomendację, w której wskaże konieczność podjęcia

przez te podmioty działań służących ograniczeniu ryzyka systemowego.

2.

Wydając rekomendację, Komitet może wskazać termin, w którym jest niezbędne, w ocenie

Komitetu, podjęcie działań służących ograniczeniu ryzyka systemowego przez właściwe

podmioty.

3.

Właściwe podmioty odnoszą się do rekomendacji Komitetu, w tym informują Komitet o

działaniach służących ograniczeniu ryzyka systemowego lub przekazują wyjaśnienia dotyczące

przyczyn niepodjęcia takich działań.

4.

Komitet może podać do publicznej wiadomości informacje, o których mowa w ust. 3, jeżeli

nie stanowią one informacji prawnie chronionej.

1.

Instytucja utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier I, dodatkową w stosunku do kapitału

podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy

własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013, w wysokości 2,5%

łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia

na zasadach indywidualnej i skonsolidowanej (bufor zabezpieczający).

2.

Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, o której mowa w ust. 1, nie jest jednocześnie

zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje wymogów nałożonych na podstawie

art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów nałożonych przez Komisję Nadzoru

Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a ustawy - Prawo bankowe oraz art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1636, z późn. zm..

1.

Obowiązkiem, o którym mowa w art. 19 ust. 1, nie są objęte firmy inwestycyjne będące

mikroprzedsiębiorcami, małymi albo średnimi przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

2.

Komitet informuje Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego,

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego

zainteresowanych państw członkowskich o zakresie wyłączenia, o którym mowa w ust.

1.

1.

Do banku spółdzielczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 22-22b i art. 22d, z

tym że w przypadku banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym

1)

członkiem zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4, jest prezes zarządu;

2)

przepisu art. 22a ust. 6 pkt 1 nie stosuje się;

3)

przepis art. 22b stosuje się wyłącznie do powołania prezesa zarządu.

2.

Na wniosek banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym Komisja Nadzoru Finansowego

może wyrazić zgodę na wyodrębnienie stanowiska członka zarządu, o którym mowa w art.

22a ust. 4. Przepis art. 22b stosuje się odpowiednio.

1.

Fundusz może udzielać wsparcia bankom w przypadku ich przejęcia lub likwidacji, przejęcia

lub likwidacji ich zorganizowanej części lub wybranych praw majątkowych.

2.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić poprzez

1)

objęcie akcji banku przejmującego;

2)

udzielenie pożyczki lub gwarancji;

3)

udzielenie gwarancji całkowitego lub częściowego pokrycia strat wynikających z ryzyka

związanego z przejmowanymi lub nabywanymi prawami majątkowymi lub przejmowanymi zobowiązaniami;

4)

udzielenie dotacji na pokrycie różnicy między wartością przejmowanych lub nabywanych

praw majątkowych i przejmowanych zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych na rachunkach

deponentów banku do wysokości łącznej maksymalnej kwoty z tytułu gwarancji w banku,

liczonej jako suma środków gwarantowanych na rachunkach deponentów banku, o których

mowa w art. 2 pkt 1, w którym stwierdzono niebezpieczeństwo niewypłacalności.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, przepisu art. 25 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe nie stosuje się.

Warunkiem udzielenia przez Fundusz wsparcia, o którym mowa w art. 20ba ust. 1, jest

w szczególności

1)

uznanie przez Zarząd Funduszu przedstawionych przez przejmującego lub nabywcę wyników

badania sprawozdania finansowego dotyczącego jego działalności;

2)

przedstawienie Zarządowi Funduszu przez przejmującego lub nabywcę pozytywnej opinii

Komisji Nadzoru Finansowego o celowości przejęcia i braku zagrożenia dla bezpieczeństwa

środków deponentów gromadzonych w banku, wobec którego Komisja Nadzoru Finansowego

podjęła decyzję o przejęciu lub o uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku i jego

likwidacji, oraz w przejmującym lub nabywającym banku;

3)

wykazanie, że wysokość środków zaangażowanych przez Fundusz we wsparcie przejmującego

lub nabywcy byłaby nie wyższa niż łączna maksymalna kwota z tytułu gwarancji w banku,

wobec którego Komisja Nadzoru Finansowego podjęła decyzję o przejęciu lub o uchyleniu

zezwolenia na utworzenie banku i jego likwidacji, liczona jako suma środków gwarantowanych

na przejmowanych rachunkach deponentów tego banku;

4)

wykorzystanie dotychczasowych funduszy własnych przejmowanego lub likwidowanego banku

na pokrycie strat;

5)

zabezpieczenie wierzytelności gwarantujące zwrot pełnej kwoty wsparcia wraz z odsetkami

w przypadku wsparcia w formie, o której mowa w art. 20ba ust. 2 pkt 2.

Przejmujący lub nabywca udziela na żądanie Funduszu informacji niezbędnych do oceny

ryzyka zwrotu udzielonego wsparcia lub strat związanych z nabywanymi lub przejmowanymi

prawami majątkowymi lub zobowiązaniami.

1.

Instytucja utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier I, dodatkową w stosunku do kapitału

podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy

własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013, na poziomie łącznej

kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia,

pomnożonej przez średnią ważoną wskaźników bufora antycyklicznego obliczoną zgodnie

z ust. 4 (bufor antycykliczny specyficzny dla instytucji).

2.

Instytucja utrzymuje bufor antycykliczny specyficzny dla instytucji na zasadach indywidualnej

i skonsolidowanej.

3.

Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, o której mowa w ust. 1, nie jest jednocześnie

zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje wymogów nałożonych na podstawie

art. 19 ust. 1, wymogów nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013

oraz wymogów nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust.

1 pkt 2a ustawy - Prawo bankowe oraz art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

4.

Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego instytucja stosuje

do wszystkich wskaźników bufora antycyklicznego łączne wymogi w zakresie funduszy

własnych z tytułu ryzyka kredytowego związane z ekspozycjami kredytowymi w danym państwie

członkowskim lub państwie trzecim, podzielone przez łączne wymogi w zakresie funduszy

własnych z tytułu ryzyka kredytowego związanego z ekspozycjami kredytowymi tej instytucji.

5.

Ekspozycje kredytowe, o których mowa w ust. 4, obejmują wszystkie kategorie ekspozycji,

z wyjątkiem ekspozycji wymienionych w art. 112 lit. a-f rozporządzenia 575/2013, jeżeli

podlegają one

1)

wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego zgodnie z art. 107-311

rozporządzenia 575/2013;

2)

wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka szczególnego zgodnie z art. 326-350

rozporządzenia 575/2013 lub z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i

ryzyka migracji zgodnie z art. 362-377 tego rozporządzenia - w przypadku gdy ekspozycja

dotyczy portfela handlowego;

3)

wymogom w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 242-270 rozporządzenia 575/2013

- w przypadku gdy ekspozycja ma charakter sekurytyzacyjny.

W przypadku gdy dom maklerski prowadzi działalność maklerską na terytorium innego

państwa członkowskiego, Komisja może przekazywać organowi nadzoru w tym państwie członkowskim

informacje, które mogą ułatwić temu organowi nadzór nad domem maklerskim, w zakresie

1)

zarządzania i struktury własnościowej domu maklerskiego;

2)

płynności, wypłacalności i ograniczania dużych ekspozycji;

3)

czynników, które mogą wywierać wpływ na ryzyko systemowe stwarzane przez dom maklerski;

4)

procedur zarządzania i procedur księgowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej w

domu maklerskim;

5)

nadzoru sprawowanego nad domem maklerskim zgodnie z częścią szóstą rozporządzenia

575/2013, w zakresie, w jakim takie informacje są niezbędne do zapewnienia ochrony

inwestorów w państwie członkowskim, w którym dom maklerski prowadzi działalność maklerską;

6)

wystąpienia zaburzenia płynności domu maklerskiego lub uzasadnionego prawdopodobieństwa,

że takie zaburzenie płynności wystąpi, obejmujące również informacje na temat programu

postępowania naprawczego oraz na temat środków nadzorczych podjętych w zakresie nadzoru

nad płynnością domu maklerskiego;

7)

sposobu uwzględnienia informacji przekazanych przez organ nadzoru w państwie członkowskim,

w którym dom maklerski prowadzi działalność maklerską, w zakresie działalności domu

maklerskiego.

1.

Obowiązkiem, o którym mowa w art. 21 ust. 1, nie są objęte firmy inwestycyjne będące

mikroprzedsiębiorcami, małymi albo średnimi przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

2.

Komitet informuje Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego,

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego

zainteresowanych państw członkowskich o zakresie wyłączenia, o którym mowa w ust.

1.

1.

Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób fizycznych powoływanych i odwoływanych

przez radę nadzorczą, z zastrzeżeniem art. 22b. Rada nadzorcza, powołując lub odwołując

członków zarządu banku, uwzględnia ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art.

22aa.

2.

Rada nadzorcza niezwłocznie po powołaniu zarządu i po dokonaniu zmiany jego składu

przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie zarządu i zmianie jego

składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 1, informację o spełnieniu przez

członków zarządu wymogów, o których mowa w art. 22aa. Rada nadzorcza informuje Komisję

Nadzoru Finansowego także o zatwierdzeniu i zmianie wewnętrznego podziału kompetencji

w zarządzie banku.

3.

Prezes zarządu kieruje pracami zarządu. Prezesowi zarządu podlega komórka audytu wewnętrznego.

4.

W zarządzie banku wyodrębnia się stanowisko członka zarządu nadzorującego lub stanowiska

członków zarządu nadzorujących zarządzanie ryzykiem istotnym w działalności banku.

5.

Zarząd banku ustala, a rada nadzorcza zatwierdza wewnętrzny podział kompetencji w

zarządzie banku.

6.

W ramach wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku

1)

nie mogą być łączone funkcje prezesa zarządu oraz członka zarządu, o którym mowa w

ust. 4;

2)

prezesowi zarządu banku nie może być powierzony nadzór nad obszarem działalności banku

stwarzającym ryzyko istotne w działalności banku;

3)

członkowi zarządu banku, o którym mowa w ust. 4, nie może być powierzony nadzór nad

obszarem działalności banku stwarzającym ryzyko, którym zarządzanie nadzoruje;

4)

poza kompetencjami, o których mowa w ust. 3 i 4, należy przyporządkować kompetencje

w zakresie nadzoru nad

a)

ryzykiem braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi

i standardami rynkowymi,

b)

obszarem rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym kontroli finansowej.

1.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku powinni mieć wiedzę, umiejętności i doświadczenie,

odpowiednie do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków, oraz dawać

rękojmię należytego wykonywania tych obowiązków.

2.

Liczba funkcji członka zarządu lub rady nadzorczej pełnionych jednocześnie przez członka

zarządu lub rady nadzorczej banku powinna być uzależniona od indywidualnych okoliczności

oraz charakteru, skali i stopnia złożoności działalności banku.

3.

Członek zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego może pełnić jednocześnie nie więcej

niż

1)

jedną funkcję członka zarządu i dwie funkcje członka rady nadzorczej albo

2)

cztery funkcje członka rady nadzorczej.

4.

Za jedną funkcję, o której mowa w ust. 3, uznaje się

1)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w podmiotach należących do tej

samej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm.;

2)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w

a)

podmiotach objętych tym samym instytucjonalnym systemem ochrony spełniającym warunki,

o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, lub

b)

podmiotach, w których bank posiada znaczny pakiet akcji, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 36 rozporządzenia nr 575/2013.

5.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcji pełnionych przez członka zarządu lub rady

nadzorczej banku w podmiotach nieprowadzących działalności gospodarczej, jak również

do reprezentantów Skarbu Państwa.

6.

Na wniosek rady nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę w szczególności

zakres, skalę i złożoność działalności prowadzonej przez bank, może wyrazić zgodę

na pełnienie przez członka zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego jednej dodatkowej

funkcji członka rady nadzorczej ponad ograniczenia przewidziane w ust. 3 i 4, jeżeli

nie zagrozi to należytemu wykonywaniu przez członka zarządu lub rady nadzorczej powierzonych

mu obowiązków w banku. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o wydanych zgodach.

7.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku są obowiązani pełnić swoje funkcje w sposób

uczciwy i rzetelny oraz kierować się niezależnością osądu, aby zapewnić skuteczną

ocenę i weryfikację podejmowania i wykonania decyzji związanych z bieżącym zarządzaniem

bankiem.

8.

Bank jest obowiązany zapewnić środki niezbędne do przygotowania członków zarządu i

rady nadzorczej banku do pełnienia przez nich funkcji i środki niezbędne do ich szkolenia.

9.

Przy wyborze kandydatów na członków zarządu lub rady nadzorczej banku właściwy organ

banku uwzględnia cechy i kompetencje istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia

prawidłowości realizacji zadań przez zarząd lub radę nadzorczą.

1.

W przypadku gdy członek rady nadzorczej lub zarządu banku nie spełnia wymogów określonych

w art. 22aa, Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwego organu banku

z wnioskiem o jego odwołanie.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może zawiesić w czynnościach członka rady nadzorczej lub

zarządu banku, o których mowa w ust. 1, do czasu podjęcia przez właściwy organ banku

uchwały w sprawie wniosku o jego odwołanie.

3.

Rada nadzorcza może delegować członka rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy

miesiące, do czasowego wykonywania czynności członka zarządu, który został zawieszony.

1.

Komitet oblicza co kwartał wartość odniesienia wskaźnika bufora antycyklicznego. Wartość

odniesienia stanowi zmienna, która odzwierciedla cykl kredytowy i ryzyko związane

z nadmiernym wzrostem akcji kredytowej w gospodarce narodowej, z uwzględnieniem specyfiki

polskiej gospodarki i jej systemu finansowego.

2.

Wartość odniesienia opiera się na wskaźniku odchylenia od długoterminowej tendencji

zmiany wskaźnika kredytów do produktu krajowego brutto (PKB) i uwzględnia w szczególności

1)

wskaźnik wzrostu akcji kredytowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym wskaźnik

odzwierciedlający zmiany dotyczące wskaźnika kredytów udzielonych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej do PKB;

2)

zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika

bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.

1.

Komisja oraz Prezes Narodowego Banku Polskiego współpracują w ramach wykonywania swoich

zadań w zakresie nadzoru nad podmiotami prowadzącymi systemy rozrachunku papierów

wartościowych oraz nadzoru nad tymi systemami, w szczególności wynikających z rozporządzenia

648/2012 oraz rozporządzenia 909/2014.

2.

W związku z wykonywaniem przez Komisję nadzoru nad podmiotami prowadzącymi systemy

rozrachunku papierów wartościowych, Przewodniczący Komisji może wystąpić do Prezesa

Narodowego Banku Polskiego o stanowisko w sprawach związanych z nadzorem, o którym

mowa w ust. 1.

3.

W związku z wykonywaniem przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego nadzoru nad systemami

rozrachunku papierów wartościowych, Prezes Narodowego Banku Polskiego może wystąpić

do Przewodniczącego Komisji o stanowisko w sprawach związanych z nadzorem, o którym

mowa w ust. 1.

1.

Wskaźnik bufora antycyklicznego jest określony jako 0 albo 0,25 punktu procentowego

lub wielokrotność 0,25 punktu procentowego i może wynosić od 0 do 2,5% łącznej kwoty

ekspozycji na ryzyko instytucji, które posiadają ekspozycje kredytowe na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013.

W uzasadnionych przypadkach wskaźnik bufora antycyklicznego może przekraczać 2,5%.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych ocenia co kwartał wysokość wskaźnika

bufora antycyklicznego, biorąc pod uwagę rekomendację Komitetu.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wskaźnik bufora antycyklicznego;

2)

dzień, od którego instytucje stosują ten wskaźnik - w przypadku gdy wskaźnik bufora

antycyklicznego jest podwyższany; dzień ten ustala się na pierwszy dzień po upływie

12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe okoliczności uzasadniają

określenie krótszego terminu.

4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw instytucji

finansowych bierze pod uwagę

1)

rekomendację Komitetu dotyczącą wysokości wskaźnika bufora antycyklicznego;

2)

wartość odniesienia, o której mowa w art. 23;

3)

zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika

bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010;

4)

inne zmienne istotne z punktu widzenia reagowania na cykliczne ryzyko systemowe;

5)

wynik oceny kwartalnej, o której mowa w ust. 2, oraz konieczność właściwego reagowania

na cykliczne ryzyko systemowe.

1.

Komitet zamieszcza co kwartał informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego na stronie

internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje o

1)

wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;

2)

wartości odniesienia dotyczącej wskaźnika bufora antycyklicznego;

3)

wskaźniku kredytów do PKB, o którym mowa w art. 23 ust. 2;

4)

dniu, od którego instytucje stosują podwyższony wskaźnik - w przypadku podwyższenia

wskaźnika bufora antycyklicznego;

5)

przewidywanym okresie obowiązywania obniżonego wskaźnika - w przypadku obniżenia wskaźnika

bufora antycyklicznego.

2.

Komitet przekazuje Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego informacje, o których

mowa w ust. 1.

1.

Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć pakiet akcji banku krajowego

1)

uprawniający do wykonywania ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu,

2)

w wyniku zbycia którego pozostały w jego posiadaniu pakiet akcji będzie uprawniał

do wykonywania mniej niż 10%, 20%, jednej trzeciej i 50% ogólnej liczby głosów na

walnym zgromadzeniu

- jest obowiązany powiadomić o swoim zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego. W przypadku

gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do

prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym

w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Podmiot, który stał się bezpośrednio

lub pośrednio podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie

albo objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość

ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić

Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze podjęcia działań zmierzających do utraty statusu

podmiotu dominującego. Przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.

2.

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o każdym przypadku zbycia akcji lub utraty

statusu podmiotu dominującego, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po uzyskaniu

takich informacji.

3.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25l ust. 6

i 7 stosuje się odpowiednio.

Obowiązki, o których mowa w art. 25o i art. 25p ust. 1, stosuje się odpowiednio w

przypadku nabycia i zbycia obligacji zamiennych na akcje banku krajowego, kwitów depozytowych,

jak również innych papierów wartościowych, z których wynika prawo lub obowiązek nabycia

akcji banku krajowego.

Instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego dla instytucji

wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita

Polska lub państwa trzeciego na poziomie ustalonym przez organ właściwy w sprawach

nadzoru makroostrożnościowego tego państwa członkowskiego lub tego państwa trzeciego,

jeżeli ten wskaźnik został ustalony na poziomie do 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na

ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013. W przypadku gdy

minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi wskaźnik bufora antycyklicznego

zgodnie z art. 29 ust. 2, instytucja stosuje ten wskaźnik.

1.

W przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa członkowskiego

innego niż Rzeczpospolita Polska lub państwa trzeciego ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego

dla tego państwa na poziomie powyżej 2,5%, instytucja stosuje do obliczenia bufora

antycyklicznego specyficznego dla instytucji wskaźnik określony zgodnie z ust. 3.

2.

W przypadku gdy minister właściwy do spraw instytucji finansowych

1)

nie określi wskaźnika bufora antycyklicznego zgodnie z ust. 3 - instytucja dla ekspozycji

na ryzyko w tym innym państwie niż Rzeczpospolita Polska stosuje wskaźnik na poziomie

2,5%;

2)

określi wskaźnik bufora antycyklicznego zgodnie z art. 30 ust. 2 - instytucja stosuje

ten wskaźnik.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wskaźnika bufora antycyklicznego ustalonego w państwie członkowskim innym

niż Rzeczpospolita Polska lub państwie trzecim dla tego państwa członkowskiego lub

tego państwa trzeciego na poziomie powyżej 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko,

obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013;

2)

dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy

dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe

okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.

4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw instytucji

finansowych bierze pod uwagę

1)

rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora antycyklicznego,

ustalonego w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska lub państwie trzecim

dla tego innego państwa, na poziomie powyżej 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko,

obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013;

2)

zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika

bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.

Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego, o którym mowa w

art. 27 ust. 3, na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje

o

1)

wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;

2)

państwie członkowskim lub państwie trzecim, do których ten wskaźnik ma zastosowanie;

3)

dniu, od którego instytucje stosują ten wskaźnik.

1.

Jeżeli organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego nie

ustalił lub nie opublikował wskaźnika bufora antycyklicznego dla tego państwa trzeciego,

w którym co najmniej jedna instytucja posiada ekspozycje kredytowe, instytucja stosuje

do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego dla instytucji wskaźnik bufora

antycyklicznego określony zgodnie z ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia

1)

wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego, które nie ustaliło lub nie

opublikowało tego wskaźnika;

2)

dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy

dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe

okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw instytucji

finansowych bierze pod uwagę

1)

rekomendację Komitetu dotyczącą konieczności określenia wskaźnika bufora antycyklicznego

oraz jego wysokości dla tego państwa trzeciego;

2)

zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika

bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.

1.

Instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego dla instytucji

wskaźnik bufora antycyklicznego określony przez ministra właściwego do spraw instytucji

finansowych

1)

zgodnie z ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy minister właściwy do spraw instytucji finansowych

uzna, że wskaźnik bufora antycyklicznego ustalony przez państwo trzecie nie jest wystarczający,

aby w należyty sposób chronić instytucje przed ryzykiem nadmiernego wzrostu akcji

kredytowej w tym państwie trzecim;

2)

zgodnie z ust. 2 pkt 2, jednak na poziomie nie niższym niż 2,5% - w przypadku gdy

wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego ustalony przez organ właściwy

w sprawach nadzoru makroostrożnościowego tego państwa wynosi ponad 2,5% łącznej kwoty

ekspozycji na ryzyko instytucji, które mają ekspozycje kredytowe w tym państwie trzecim.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze rozporządzenia, określić

1)

wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego powyżej poziomu ustalonego przez

organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego, w przypadku

gdy uzna, że wskaźnik bufora antycyklicznego ustalony przez państwo trzecie nie jest

wystarczający, aby w należyty sposób chronić instytucje przed ryzykiem nadmiernego

wzrostu akcji kredytowej w tym państwie trzecim, albo

2)

wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego poniżej poziomu ustalonego przez

organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego, w przypadku

gdy ten wskaźnik wynosi ponad 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko instytucji,

które mają ekspozycje kredytowe w tym państwie trzecim;

3)

dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy

dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe

okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw instytucji

finansowych bierze pod uwagę

1)

rekomendację Komitetu dotyczącą konieczności określenia wskaźnika bufora antycyklicznego

oraz jego wysokości;

2)

zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika

bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.

NBP udostępnia Komitetowi Stabilności Finansowej

1)

informacje i dane, w tym chronione na podstawie odrębnych ustaw, niezbędne do oceny

ryzyka systemowego;

2)

analizy, opracowania i opinie dotyczące oceny ryzyka systemowego, stabilności finansowej

i nierównowag makroekonomicznych, w tym cykliczne raporty NBP o stabilności systemu

finansowego oraz raporty o nierównowagach makroekonomicznych;

3)

informacje o działaniach podejmowanych przez właściwe podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, związanych z realizacją rekomendacji Komitetu Stabilności Finansowej;

4)

informacje o konsultacjach z Komisją Europejską, Europejską Radą do spraw Ryzyka Systemowego,

Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego oraz organami nadzoru makroostrożnościowego

z innych zainteresowanych państw członkowskich, o których mowa w art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, oraz opiniach wydanych przez te podmioty, dotyczących działań Komitetu Stabilności

Finansowej.

NBP zapewnia obsługę Komitetu Stabilności Finansowej w zakresie realizacji zadań określonych

w art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem

finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, w szczególności

1)

organizuje posiedzenia Komitetu Stabilności Finansowej i prowadzi jego sekretariat;

2)

przygotowuje projekty uchwał Komitetu Stabilności Finansowej.

Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego,

na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje o

1)

wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;

2)

dniu, od którego instytucje stosują ten wskaźnik.

Oświadczenia, o których mowa w art. 22b ust. 2 i art. 31 ust. 2 pkt 3, są składane

pod rygorem odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 22a ust. 2,

2)

dokumenty, które należy załączyć do wniosku, o którym mowa w art. 22b ust. 1, w celu

przedstawienia informacji określonych w art. 22b ust. 2,

3)

wykaz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3

- kierując się potrzebą zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych

niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów ustawowych

przez założycieli i członków organów banku, a także badania sytuacji finansowej założycieli.

1.

Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego w przypadkach, o

których mowa w art. 27 ust. 1 i 2, przyjmuje się, że

1)

wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita

Polska ma zastosowanie od dnia określonego zgodnie z prawem tego państwa przez organ

właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego danego państwa członkowskiego, jeżeli

skutkiem takiej decyzji jest podwyższenie wskaźnika tego bufora,

2)

w przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego

ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego dla tego państwa trzeciego na poziomie wyższym

od dotychczasowego, znajduje on zastosowanie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia

w sposób przewidziany w prawie właściwym dla państwa trzeciego, bez względu na wyznaczenie

przez ten organ krótszego terminu dla instytucji zarejestrowanych w tym państwie,

3)

wskaźnik bufora antycyklicznego ma zastosowanie od dnia określonego zgodnie z prawem

państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska albo państwa trzeciego, jeżeli

organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego tego państwa ustalą wskaźnik

bufora antycyklicznego na poziomie niższym od dotychczasowego

- z zastrzeżeniem że w przypadku określenia wskaźnika bufora antycyklicznego w przepisach

wydanych na podstawie art. 27 ust. 3, art. 29 ust. 2 lub art. 30 ust. 2, do obliczenia

średniej ważonej wskaźnika bufora antycyklicznego stosuje się odpowiednio wskaźnik

określony zgodnie z tymi przepisami.

2.

Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego obowiązujących w

państwach członkowskich lub państwach trzecich, w których znajdują się ekspozycje

kredytowe instytucji, instytucje określają lokalizację geograficzną stosownej ekspozycji

kredytowej zgodnie z regulacyjnymi standardami technicznymi przyjętymi przez Komisję

Europejską w trybie art. 10-13 rozporządzenia 1093/2010.

W przypadku gdy kontrolowany utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, kontroler

może korzystać z pomocy funkcjonariuszy Policji. Funkcjonariusze Policji wykonują

na polecenie kontrolera czynności umożliwiające sprawne i niezakłócone przeprowadzenie

kontroli.

1.

Globalną instytucją o znaczeniu systemowym może być unijna instytucja dominująca,

unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, unijna dominująca finansowa spółka

holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja.

2.

Globalną instytucją o znaczeniu systemowym nie może być instytucja, która jest jednostką

zależną unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej

lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

1.

Globalna instytucja o znaczeniu systemowym utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier

I dodatkową w stosunku do kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania

wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013,

na poziomie 1-3,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92

ust. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z kategorią, do której została przyporządkowana

(bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym).

2.

Globalna instytucja o znaczeniu systemowym jest obowiązana utrzymywać bufor globalnej

instytucji o znaczeniu systemowym na zasadzie skonsolidowanej.

3.

Globalna instytucja o znaczeniu systemowym przyporządkowana do

1)

pierwszej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym

na poziomie 1%;

2)

drugiej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na

poziomie 1,5%;

3)

trzeciej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na

poziomie 2%;

4)

czwartej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na

poziomie 2,5%;

5)

piątej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na

poziomie 3%;

6)

szóstej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na

poziomie 3,5%.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, po zasięgnięciu opinii Komitetu, w drodze decyzji, identyfikuje

globalne instytucje o znaczeniu systemowym oraz przyporządkowuje je do jednej z kategorii,

o których mowa w art. 34 ust. 3, wyznaczających, narastająco, znaczenie systemowe

globalnej instytucji o znaczeniu systemowym.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może, w drodze decyzji, po

zasięgnięciu opinii Komitetu, przyporządkować globalną instytucję o znaczeniu systemowym

do kategorii, której odpowiada bufor na wyższym poziomie.

3.

Do wydawanych opinii, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepis art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), z tym że na postanowienie nie służy zażalenie.

4.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są natychmiast wykonalne.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego identyfikuje globalne instytucje o znaczeniu systemowym

i przyporządkowuje je do jednej z kategorii, o których mowa w art. 34 ust. 3, na podstawie

następujących równoważnych kryteriów

1)

wielkości grupy, której częścią jest globalna instytucja o znaczeniu systemowym;

2)

wzajemnych powiązań danej grupy z systemem finansowym;

3)

zastępowalności usług lub infrastruktury finansowej zapewnianych przez daną grupę;

4)

złożoności danej grupy;

5)

transgranicznej działalności danej grupy, w tym transgranicznej działalności między

państwami członkowskimi oraz między państwem członkowskim a państwem trzecim.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę stanowisko Komitetu, przyjmuje procedury

w celu identyfikacji, o której mowa w ust. 1, w oparciu o rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 1222/2014 z dnia 8 października

2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu

do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia metody identyfikacji

globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz definiowania podkategorii globalnych

instytucji o znaczeniu systemowym

(Dz. Urz. UE L 330 z 15.11.2014, str. 27).

Inną instytucją o znaczeniu systemowym niż globalna instytucja o znaczeniu systemowym,

zwaną dalej „inną instytucją o znaczeniu systemowym”, może być wyłącznie unijna instytucja

dominująca, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, unijna dominująca finansowa

spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja.

1.

Inna instytucja o znaczeniu systemowym utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier

I dodatkową w stosunku do kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania

wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013,

w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 1, nie większej niż

2% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia

(bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym).

2.

Inna instytucja o znaczeniu systemowym jest obowiązana utrzymywać bufor innej instytucji

o znaczeniu systemowym na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii Komitetu, identyfikuje

inną instytucję o znaczeniu systemowym i nakłada na nią bufor innej instytucji o znaczeniu

systemowym.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, po zasięgnięciu

opinii Komitetu, może uznać, inną instytucję o znaczeniu systemowym za globalną instytucję

o znaczeniu systemowym i przyporządkować ją do jednej z kategorii, o których mowa

w art. 34 ust. 3. Komisja, za pośrednictwem Komitetu, powiadamia Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego o każdej wydanej decyzji, przedstawiając jednocześnie jej uzasadnienie.

3.

Do wydawanych opinii, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepis art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z tym że na postanowienie nie służy zażalenie.

4.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są natychmiast wykonalne.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego ocenia znaczenie systemowe innych instytucji o znaczeniu

systemowym na podstawie

1)

wielkości;

2)

znaczenia dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej lub Unii Europejskiej;

3)

znaczenia działalności transgranicznej;

4)

wzajemnego powiązania danej instytucji lub danej grupy z systemem finansowym.

6.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia wytyczne

Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wydane w porozumieniu z Europejską Radą do

spraw Ryzyka Systemowego zgodnie z art. 16 rozporządzenia 1093/2010 oraz rekomendację

Komitetu dotyczącą znaczenia systemowego innych instytucji o znaczeniu systemowym.

Wydając decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego bierze

pod uwagę, czy bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym nie będzie wywierał nieproporcjonalnych

i niekorzystnych skutków dla całości lub części systemu finansowego Unii Europejskiej

poprzez tworzenie przeszkód dla funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.

W przypadku gdy inna instytucja o znaczeniu systemowym jest jednostką zależną globalnej

instytucji o znaczeniu systemowym albo innej instytucji o znaczeniu systemowym, która

jest unijną instytucją dominującą, i podlega buforowi innej instytucji o znaczeniu

systemowym na zasadzie skonsolidowanej, bufor, o którym mowa w art. 38 ust. 1, który

ma zastosowanie na poziomie indywidualnym lub subskonsolidowanym, nie przekracza wyższej

z następujących wartości

1)

1% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia

575/2013;

2)

wskaźnika bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub innej instytucji

o znaczeniu systemowym mającego zastosowanie do danej grupy na poziomie skonsolidowanym.

Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier 1, którą globalne instytucje o znaczeniu

systemowym oraz inne instytucje o znaczeniu systemowym utrzymują w celu spełnienia

wymogów, o których mowa w art. 34 ust. 1 oraz art. 38 ust. 1, nie jest jednocześnie

zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje innych wymogów nałożonych na podstawie

art. 19 ust. 1 i art. 21 ust. 1, wymogów nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia

575/2013 oraz wymogów nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art.

138 ust. 1 pkt 2a ustawy - Prawo bankowe i art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

1.

W przypadku gdy grupa na zasadzie skonsolidowanej podlega wymogowi bufora globalnej

instytucji o znaczeniu systemowym i bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym

albo bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, bufora innej instytucji o

znaczeniu systemowym i bufora ryzyka systemowego, o którym mowa w art. 47, ma zastosowanie

bufor najwyższy, z zastrzeżeniem art. 49.

2.

W przypadku gdy instytucja na zasadzie indywidualnej lub subskonsolidowanej podlega

wymogowi bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora ryzyka systemowego,

o którym mowa w art. 47, ma zastosowanie wyższy z nich.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, instytucja będąca częścią grupy, do której

należy globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub inna instytucja o znaczeniu

systemowym, podlega wymogowi połączonego bufora, o którym mowa w art. 55 ust. 4, mającemu

do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej, który nie może być niższy od sumy

bufora zabezpieczającego, bufora antycyklicznego oraz - wyższemu z dwóch buforów -

buforowi innej instytucji o znaczeniu systemowym albo buforowi ryzyka systemowego,

mającemu do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia, za pośrednictwem Komitetu, Komisję

Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego i Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o

1)

globalnych instytucjach o znaczeniu systemowym oraz innych instytucjach o znaczeniu

systemowym;

2)

kategoriach przyporządkowania poszczególnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza informacje, o których mowa w ust. 1, na swojej

stronie internetowej.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia, za pośrednictwem Komitetu, Komisję

Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego z zainteresowanych

państw członkowskich o zamiarze nałożenia bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym.

4.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

uzasadnienie wprowadzenia bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym jako skutecznego

i proporcjonalnego instrumentu ograniczenia ryzyka;

2)

ocenę przewidywanego wpływu bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym na rynek

wewnętrzny Unii Europejskiej;

3)

wskaźnik bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym, który Komisja Nadzoru Finansowego

nałożyła.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje raz w roku przeglądu identyfikacji globalnych

instytucji o znaczeniu systemowym i ich przyporządkowania do odpowiednich kategorii.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje, za pośrednictwem Komitetu, Komisję

Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego i Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego oraz globalne instytucje o znaczeniu systemowym o wyniku przeglądu, o którym

mowa w ust. 1.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego może w wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 1, uchylić

albo zmienić decyzję, o której mowa w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 39 ust. 2. W

przypadku zmiany tej decyzji Komisja Nadzoru Finansowego przyporządkowuje globalną

instytucję o znaczeniu systemowym do jednej z kategorii, o których mowa w art. 34

ust. 3.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza informacje o globalnych instytucjach o znaczeniu

systemowym i kategoriach ich przyporządkowania po dokonanym przeglądzie na swojej

stronie internetowej.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, co najmniej raz w roku, dokonuje przeglądu adekwatności

wskaźnika bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego w wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 1, może uchylić

albo zmienić decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 1, określając wskaźnik bufora innej

instytucji o znaczeniu systemowym.

W przypadku gdy instytucja stwarza niecykliczne ryzyko systemowe lub jest na nie narażona,

utrzymuje dodatkową kwotę kapitału podstawowego Tier I w stosunku do kapitału podstawowego

Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy własnych, o

którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013, w celu zapobiegania długoterminowemu

niecyklicznemu ryzyku systemowemu nieobjętemu tym rozporządzeniem (bufor ryzyka systemowego)

i ograniczania tego ryzyka, w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie

art. 50 ust. 8.

Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier 1, którą instytucja utrzymuje w celu spełnienia

wymogów, o których mowa w art. 47, nie jest jednocześnie zaliczana na poczet spełniania

przez tę instytucję wymogów nałożonych na podstawie art. 19 ust. 1 i art. 21 ust.

1, wymogów nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów

nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a ustawy

- Prawo bankowe i art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Przepisy art. 43 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku gdy bufor ryzyka systemowego ma zastosowanie do wszystkich ekspozycji

znajdujących się wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ten bufor stosuje

się łącznie z buforem globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub buforem innej

instytucji o znaczeniu systemowym.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, instytucja będąca częścią grupy, do której należy

globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub inna instytucja o znaczeniu systemowym,

podlega wymogowi połączonego bufora, o którym mowa w art. 55 ust. 4, mającemu do niej

zastosowanie na zasadzie indywidualnej, który nie może być niższy od sumy bufora zabezpieczającego,

bufora antycyklicznego, bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora ryzyka

systemowego, mającej do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej.

1.

Bufor ryzyka systemowego jest obliczany zgodnie z art. 92 rozporządzenia 575/2013

w odniesieniu do kwoty ekspozycji na ryzyko instytucji, wobec których bufor ryzyka

systemowego ma mieć zastosowanie zgodnie z ust. 8, na zasadzie indywidualnej, skonsolidowanej

lub subskonsolidowanej.

2.

Bufor ryzyka systemowego jest określany na poziomie co najmniej 1% i może być zmieniony

o 0,5 punktu procentowego lub wielokrotność 0,5 punktu procentowego, z tym że w przypadku

podwyższenia tego bufora o więcej niż 0,5 punktu procentowego określa się harmonogram,

zgodnie z którym instytucje powinny osiągnąć podwyższony poziom tego bufora.

3.

Wysokość bufora ryzyka systemowego wobec instytucji, o których mowa w art. 47, może

być zróżnicowana w zależności od stwarzanego niecyklicznego ryzyka systemowego lub

narażenia na nie.

4.

W przypadku gdy wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony zgodnie z ust. 8 przyjmuje

wartość na poziomie do 3% i obejmuje ekspozycje znajdujące się w państwach członkowskich

innych niż Rzeczpospolita Polska, ten wskaźnik powinien być określony w tej samej

wysokości w odniesieniu do wszystkich ekspozycji znajdujących się na terytorium Unii

Europejskiej.

5.

Określenie wskaźnika bufora ryzyka systemowego na poziomie od 3% do 5% może nastąpić

po

1)

otrzymaniu opinii Komisji Europejskiej; w przypadku gdy opinia jest negatywna, minister

właściwy do spraw instytucji finansowych uwzględnia tę opinię albo informuje Komisję

Europejską, za pośrednictwem Komitetu, o przyczynach jej nieuwzględnienia;

2)

wydaniu przez Komisję Europejską i Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego zalecenia

dotyczącego ustalenia bufora - jeżeli wymóg utrzymania bufora ryzyka systemowego obejmuje

jednostkę zależną jednostki dominującej, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim;

3)

podjęciu decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, w przypadku skierowania

sprawy do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, zgodnie z art. 19 rozporządzenia

1093/2010 - jeżeli wymóg utrzymania bufora ryzyka systemowego obejmuje jednostkę zależną

jednostki dominującej, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim.

6.

Określenie wskaźnika bufora ryzyka systemowego na poziomie przekraczającym 5% następuje

po udzieleniu przez Komisję Europejską zgody na

1)

przyjęcie proponowanego poziomu wskaźnika bufora ryzyka systemowego;

2)

objęcie wymogiem utrzymania bufora ryzyka systemowego określonego rodzaju ekspozycji

znajdujących się w państwach członkowskich innych niż Rzeczpospolita Polska.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych co najmniej raz na dwa lata ocenia

adekwatność wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego oraz rodzaje ekspozycji,

do których ma on zastosowanie, biorąc pod uwagę rekomendacje Komitetu.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia

1)

wskaźnik bufora ryzyka systemowego;

2)

rodzaje ekspozycji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego, oraz państwa,

w których one się znajdują;

3)

kategorie instytucji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego;

4)

dzień, od którego instytucje stosują bufor ryzyka systemowego;

5)

harmonogram, o którym mowa w ust. 2.

9.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw instytucji

finansowych bierze pod uwagę

1)

rekomendację Komitetu dotyczącą

a)

wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego,

b)

rodzajów ekspozycji, do których ma on zastosowanie,

c)

kategorii instytucji, do których ma on zastosowanie

- wydaną po przeprowadzonej przez Komitet analizie w zakresie wywierania przez bufor

ryzyka systemowego nieproporcjonalnych i niekorzystnych skutków dla całości lub części

systemu finansowego przez tworzenie przeszkód dla funkcjonowania rynku wewnętrznego

Unii Europejskiej;

2)

opinię, zalecenie lub decyzję, o których mowa w ust. 5, w przypadku ich wydania;

3)

potrzebę zapobiegania długoterminowemu niecyklicznemu ryzyku systemowemu nieobjętemu

rozporządzeniem 575/2013 i ograniczania tego ryzyka, a także rekomendację Komitetu

w tym zakresie.

1.

Jeżeli wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony w przepisach wydanych na podstawie

art. 50 ust. 8 nie przekracza 3%, minister właściwy do spraw instytucji finansowych,

za pośrednictwem Komitetu, powiadamia Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw

Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach

nadzoru makroostrożnościowego z zainteresowanych państw członkowskich innych niż Rzeczpospolita

Polska o zamiarze nałożenia bufora ryzyka systemowego w wysokości do 3%, nie później

niż na miesiąc przed dniem określenia tego wskaźnika.

2.

Jeżeli wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony w przepisach wydanych na podstawie

art. 50 ust. 8 przekracza 3%, minister właściwy do spraw instytucji finansowych, za

pośrednictwem Komitetu, powiadamia Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka

Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru

makroostrożnościowego z zainteresowanych państw członkowskich innych niż Rzeczpospolita

Polska o zamiarze określenia tego wskaźnika.

3.

Jeżeli bufor ryzyka systemowego ma zastosowanie do ekspozycji w państwach trzecich,

minister właściwy do spraw instytucji finansowych, za pośrednictwem Komitetu, powiadamia

także organy sprawujące funkcję nadzoru makroostrożnościowego tych państw.

4.

W przypadku gdy wskaźnik bufora ryzyka systemowego przyjmuje wartość na poziomie od

3% do 5% oraz gdy wymóg utrzymania bufora ryzyka systemowego obejmuje jednostkę zależną

jednostki dominującej, która ma siedzibę w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita

Polska, minister właściwy do spraw instytucji finansowych, za pośrednictwem Komitetu,

powiadamia także właściwe organy tego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 40 rozporządzenia 575/2013.

5.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1-4, zawiera

1)

opis ryzyka systemowego w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

powody, dla których rozmiar ryzyka systemowego zagraża stabilności systemu finansowego

na szczeblu krajowym, uzasadniające wysokość wskaźnika bufora ryzyka systemowego;

3)

uzasadnienie wprowadzenia wskaźnika bufora ryzyka systemowego jako skutecznego i proporcjonalnego

instrumentu ograniczenia tego ryzyka;

4)

ocenę prawdopodobnego wpływu wskaźnika bufora ryzyka systemowego na rynek wewnętrzny

Unii Europejskiej na podstawie dostępnych informacji;

5)

wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie środków przewidzianych w przepisach krajowych lub

w rozporządzeniu 575/2013, z wyłączeniem art. 458 i art. 459 tego rozporządzenia,

nie zapobiegnie wskazanemu ryzyku systemowemu, z uwzględnieniem stosunkowej skuteczności

tych środków;

6)

wskaźnik bufora ryzyka systemowego.

Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora ryzyka systemowego na stronie internetowej

Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje o

1)

wysokości obowiązującego wskaźnika bufora ryzyka systemowego;

2)

kategoriach instytucji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego;

3)

dniu, od którego instytucje stosują bufor ryzyka systemowego;

4)

rodzajach ekspozycji i państwach, w których one się znajdują.

1.

W przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa członkowskiego

innego niż Rzeczpospolita Polska ustalił wskaźnik bufora ryzyka systemowego dla tego

państwa, instytucja stosuje wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony zgodnie z

ust. 2 w odniesieniu do swoich ekspozycji w tym państwie.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wskaźnika bufora ryzyka systemowego ustalonego w państwie członkowskim innym

niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa;

2)

dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw instytucji

finansowych bierze pod uwagę

1)

rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego,

ustalonego w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa;

2)

informacje zawarte w powiadomieniu przekazanym przez organ właściwy w sprawach nadzoru

makroostrożnościowego państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1;

3)

zalecenie Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego skierowane do Rzeczypospolitej

Polskiej, dotyczące uznania wskaźnika bufora systemowego ustalonego w innym państwie

członkowskim.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych powiadamia, za pośrednictwem Komitetu,

Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego i organ nadzoru makroostrożnościowego, który ustalił ten wskaźnik,

o określeniu wskaźnika bufora ryzyka systemowego zgodnie z ust. 2.

Po określeniu wskaźnika bufora ryzyka systemowego minister właściwy do spraw instytucji

finansowych może, za pośrednictwem Komitetu, zwrócić się do Europejskiej Rady do spraw

Ryzyka Systemowego o wydanie zalecenia uznania tego wskaźnika, zgodnie z art. 16 rozporządzenia

1092/2010, dla jednego lub kilku państw członkowskich.

1.

Instytucja jest obowiązana przeprowadzać wewnętrzny proces oceny w celu sprawdzenia,

czy spełnia wymóg połączonego bufora.

2.

Instytucja nie dokonuje wypłat związanych z kapitałem podstawowym Tier I w zakresie,

w jakim obniżyłoby to jej kapitał podstawowy Tier I do poziomu, przy którym wymóg

połączonego bufora nie byłby spełniony.

3.

Wypłata związana z kapitałem podstawowym Tier I obejmuje

1)

wypłatę dywidend pieniężnych;

2)

przydział akcji w trybie art. 442 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577) lub przydział innych instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit.

a rozporządzenia 575/2013;

3)

umorzenie lub nabycie przez instytucję jej własnych udziałów lub innych instrumentów

kapitałowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. a rozporządzenia 575/2013;

4)

spłatę kwot opłaconych w związku z instrumentami kapitałowymi, o których mowa w art.

26 ust. 1 lit. a rozporządzenia 575/2013;

5)

wypłatę pozycji, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. b-e rozporządzenia 575/2013.

4.

Wymóg połączonego bufora stanowi łączny kapitał podstawowy Tier I, który jest wymagany

do pokrycia bufora zabezpieczającego, powiększonego o bufor antycykliczny specyficzny

dla instytucji, bufor globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, bufor innych instytucji

o znaczeniu systemowym lub bufor ryzyka systemowego (wymóg połączonego bufora).

1.

Instytucja, która nie spełnia wymogu połączonego bufora, oblicza maksymalną kwotę

podlegającą wypłacie (MDA) i niezwłocznie powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o

jej wysokości. W takim przypadku instytucja nie może dokonywać wypłat, o których mowa

w ust. 3, w wysokości przekraczającej MDA.

2.

Ustalenie MDA następuje wyłącznie w odniesieniu do zobowiązań, które powodują obniżenie

kapitału podstawowego Tier I, jeżeli ograniczenie to nie skutkuje niewykonaniem lub

nienależytym wykonaniem istniejących zobowiązań instytucji.

3.

Przed obliczeniem MDA instytucja

1)

nie dokonuje wypłat związanych z kapitałem podstawowym Tier I;

2)

nie podejmuje zobowiązań w zakresie wypłat zmiennych składników wynagrodzeń lub uznaniowych

świadczeń emerytalnych;

3)

nie dokonuje wypłat zmiennych składników wynagrodzenia, jeżeli zobowiązanie do ich

wypłaty powstało w okresie, w którym instytucja nie spełniała wymogu połączonego bufora;

4)

nie dokonuje wypłat z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, o których mowa w art.

52 rozporządzenia 575/2013.

1.

MDA stanowi iloczyn wartości liczbowej uzyskanej na podstawie obliczeń, o których

mowa w ust. 2 i 3, oraz wartości współczynnika MDA, ustalonego zgodnie z art. 58,

pomniejszony o kwoty, o których mowa w art. 56 ust. 3.

2.

Wartość liczbową, o której mowa w ust. 1, uzyskuje się w wyniku zsumowania zysków

z bieżącego okresu niewłączonych do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26

ust. 2 rozporządzenia 575/2013, które uzyskano od dnia podjęcia ostatniej decyzji

w sprawie wypłat, o których mowa w art. 56 ust. 3, oraz zysków rocznych niewłączonych

do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia 575/2013,

które uzyskano od dnia podjęcia ostatniej decyzji w sprawie wypłat, o których mowa

w art. 56 ust. 3.

3.

Od kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 odejmuje się wartość kwot należnych z tytułu

podatku, jeżeli zyski, o których mowa w ust. 2, nie zostałyby wypłacone.

1.

W przypadku gdy utrzymywany przez instytucję kapitał podstawowy Tier I, który nie

jest zaliczany na poczet spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych zgodnie z

art. 92 ust. 1 lit. c rozporządzenia 575/2013, wyrażony jako odsetek łącznej kwoty

ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia, znajduje

się w

1)

pierwszym kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0;

2)

drugim kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0,2;

3)

trzecim kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0,4;

4)

czwartym kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0,6.

2.

Dolne i górne kresy przedziału dla poszczególnych kwartyli oblicza się jako

1)

dolny kres kwartylu - ((wymóg połączonego bufora)/4) x (Qn - 1),

2)

górny kres kwartylu - ((wymóg połączonego bufora)/4) x Qn

- w których „Qn” oznacza numer porządkowy danego kwartylu.

3.

Przez kwartyl, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozumie się parametr statystyczny, którego

trzy wartości dzielą uporządkowany zbiór danych na cztery zbiory równe pod względem

liczebności.

1.

Jeżeli instytucja, która nie spełnia wymogu połączonego bufora, planuje dokonać wypłaty,

o której mowa w art. 56 ust. 3, niezwłocznie powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego

o

1)

wysokości utrzymywanego przez nią kapitału w podziale na

a)

kapitał podstawowy Tier I,

b)

kapitał dodatkowy Tier I,

c)

kapitał Tier II;

2)

wysokości zysków z bieżącego okresu i zysków rocznych;

3)

MDA obliczonej zgodnie z art. 57;

4)

wysokości zysków podlegających podziałowi, które ma zamiar przeznaczyć na

a)

wypłatę dywidendy,

b)

nabycie akcji własnych,

c)

płatności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, o których mowa w art. 52 rozporządzenia

575/2013,

d)

wypłatę zmiennych składników wynagrodzenia lub uznaniowych świadczeń emerytalnych,

zarówno w wyniku powstania nowego zobowiązania do ich wypłaty, jak i wypłaty wynikające

z zobowiązania powstałego w okresie, w którym instytucja nie spełniała wymogu połączonego

bufora.

2.

Instytucja opracowuje metodę, która pozwala prawidłowo obliczyć wysokość zysków podlegających

podziałowi i MDA, oraz przedstawia ją Komisji Nadzoru Finansowego na jej żądanie.

1.

W przypadku gdy instytucja nie spełnia wymogu połączonego bufora, przygotowuje plan

ochrony kapitału, który przedstawia Komisji Nadzoru Finansowego w terminie 5 dni roboczych

od dnia, w którym stwierdziła, że nie spełnia tego wymogu.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może dopuścić przedstawienie planu ochrony kapitału w

terminie późniejszym, nieprzekraczającym jednak łącznie 10 dni, biorąc pod uwagę indywidualną

sytuację instytucji.

1.

Plan ochrony kapitału instytucji obejmuje

1)

przewidywane przychody i wydatki oraz prognozowany bilans;

2)

środki mające na celu podwyższenie współczynników kapitałowych;

3)

plan podwyższenia funduszy własnych w celu osiągnięcia zgodności z wymogiem połączonego

bufora i przewidywany okres, w jakim to nastąpi.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego ocenia plan ochrony kapitału i zatwierdza ten plan, jeżeli

uzna, że jego wdrożenie pozwoli utrzymać lub pozyskać wystarczający kapitał, aby umożliwić

instytucji spełnienie jej wymogu połączonego bufora w terminach określonych przez

Komisję. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać uzupełnienia planu ochrony kapitału

o informacje, które uzna za niezbędne do należytego dokonania jego oceny.

3.

Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie otrzyma takiego planu w terminie, o którym

mowa w art. 60, albo nie zatwierdzi planu ochrony kapitału, w drodze decyzji, zobowiązuje

instytucję do podwyższenia funduszy własnych, w terminach określonych przez Komisję,

do poziomu niezbędnego do ostrożnego i stabilnego funkcjonowania instytucji.

1.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przez instytucję przepisów art. 19 ust. 1, art.

21 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 47, art. 55 ust. 1 i 2, art. 56 ust.

1 lub art. 61 ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego może

1)

wystąpić do właściwego organu instytucji z wnioskiem o odwołanie prezesa, wiceprezesa

lub innego członka zarządu instytucji bezpośrednio odpowiedzialnego za stwierdzone

nieprawidłowości;

2)

w drodze decyzji

a)

zawiesić w czynnościach członków zarządu, o których mowa w pkt 1, do czasu podjęcia

uchwały w sprawie wniosku o ich odwołanie przez radę nadzorczą na najbliższym posiedzeniu;

zawieszenie w czynnościach polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji za instytucję

w zakresie jej praw i obowiązków majątkowych,

b)

ograniczyć zakres działalności instytucji lub jej jednostek organizacyjnych, lub zmniejszyć

sieć tych jednostek,

c)

nałożyć na instytucję karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim

zbadanym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozdania - karę

pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji

ekonomiczno-finansowej instytucji,

d)

nałożyć na osobę fizyczną, o której mowa w pkt 1, karę pieniężną w wysokości nie większej

niż 20 000 000 zł,

e)

uchylić zezwolenie na utworzenie instytucji i podjąć decyzję o jej likwidacji albo

cofnąć zezwolenie na prowadzenie działalności przez instytucję.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego odprowadza na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego kwoty

wyegzekwowane z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c i d,

nałożonych na instytucję prowadzącą działalność bankową lub na osobę fizyczną, o której

mowa w ust. 1 pkt 1, będącą członkiem zarządu tej instytucji.

3.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c i d, podlega egzekucji w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

W przypadku zastosowania wobec instytucji prowadzącej działalność bankową sankcji,

o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e, przepisy art. 147 ust. 3 i art. 153-156 ustawy

- Prawo bankowe stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

w odniesieniu do instytucji środki, o których mowa w art. 458 ust. 2 lit. d, ust.

5 i 10 rozporządzenia 575/2013, biorąc pod uwagę rekomendacje Komitetu w tym zakresie

oraz wzrost ryzyka systemowego w systemie finansowym, które może mieć negatywne skutki

dla systemu finansowego i gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 458 ust. 5 rozporządzenia 575/2013, instytucja prowadząca

działalność w innym państwie członkowskim w formie oddziału stosuje środki określone

w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

środki, o których mowa w art. 458 rozporządzenia 575/2013, ustalone w innym państwie

członkowskim, wobec oddziałów instytucji zlokalizowanych w tym państwie, biorąc pod

uwagę rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego,

ustalonego w innym państwie członkowskim niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa,

oraz zalecenie Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego skierowane do Rzeczypospolitej

Polskiej, dotyczące uznania wskaźnika bufora systemowego ustalonego w innym państwie

członkowskim.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1866 oraz z 2015 r. poz. 978 i 1166) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 3a otrzymuje brzmienie

„

Art. 3a.

Celem działalności Funduszu jest podejmowanie działań na rzecz stabilności systemu

finansowego w zakresie instytucji finansowej w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

(Dz. U. poz. 1513), w szczególności poprzez zapewnienie funkcjonowania obowiązkowego systemu gwarantowania

środków pieniężnych, udzielanie pomocy i wsparcia oraz udzielanie lub wykonywanie

gwarancji rekapitalizacyjnej, na zasadach określonych w ustawie.

”

;

2)

po art. 3a dodaje się art. 3b i art. 3c w brzmieniu

„

Art. 3b.

Fundusz jest organem do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w rozumieniu

art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja

2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji

i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych

oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i

Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE

i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010

i (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, s. 190).

Art. 3c.

1.

W celu opracowania grupowego planu przymusowej restrukturyzacji grupy, w której podmiot

krajowy jest podmiotem zależnym albo oddział podmiotu grupy działający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest oddziałem istotnym, oraz przeprowadzenia oceny wykonalności

takiego planu, Fundusz współpracuje z właściwymi organami oraz uczestniczy w kolegium

przymusowej restrukturyzacji.

2.

Fundusz może w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji dokonywać uzgodnień w

zakresie grupowego planu przymusowej restrukturyzacji. W przypadku gdy działania przewidziane

w grupowym planie przymusowej restrukturyzacji mogą wywołać skutki finansowe dla finansów

publicznych Rzeczypospolitej Polskiej, Fundusz może uzgodnić taki plan tylko w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Fundusz może skierować sprawę do Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24

listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji

2009/78/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, s. 12). Fundusz podejmuje działania zgodne z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

4.

Fundusz może dokonywać wymiany informacji niezbędnych do opracowania i uzgodnienia

grupowego planu przymusowej restrukturyzacji, w tym informacji chronionych na podstawie

innych ustaw z

1)

innymi organami przymusowej restrukturyzacji będącymi członkami kolegium przymusowej

restrukturyzacji;

2)

Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego - informacji związanych z jego zadaniami w zakresie

opracowania grupowych planów przymusowej restrukturyzacji;

3)

Komisją Nadzoru Finansowego i innymi organami nadzoru - informacji dotyczących podmiotów,

nad którymi sprawują nadzór.

5.

Zasady wymiany informacji, o których mowa w ust. 4 pkt 3, z Komisją Nadzoru Finansowego

określa umowa o współpracy oraz o wymianie informacji między Funduszem a Komisją Nadzoru

Finansowego, o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 614, z późn. zm..

”

;

3)

w art. 13 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Podstawę naliczania opłaty rocznej wnoszonej i obliczanej przez podmioty objęte systemem

gwarantowania stanowi łączna kwota ekspozycji na ryzyko, określona w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.), obliczona według zasad określonych na podstawie przepisów tego rozporządzenia i

ustawy - Prawo bankowe.

”

;

4)

w art. 14 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Bank Gospodarstwa Krajowego wnosi obowiązkowe opłaty roczne naliczone z zastosowaniem

połowy stawek, o których mowa w art. 13.

”

;

5)

po art. 14b dodaje się art. 14c w brzmieniu

„

Art. 14c.

Do Banku Gospodarstwa Krajowego przepisu art. 14a nie stosuje się.

”

;

6)

po art. 20b dodaje się art. 20ba-20bc w brzmieniu

„

Art. 20ba.

1.

Fundusz może udzielać wsparcia bankom w przypadku ich przejęcia lub likwidacji, przejęcia

lub likwidacji ich zorganizowanej części lub wybranych praw majątkowych.

2.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić poprzez

1)

objęcie akcji banku przejmującego;

2)

udzielenie pożyczki lub gwarancji;

3)

udzielenie gwarancji całkowitego lub częściowego pokrycia strat wynikających z ryzyka

związanego z przejmowanymi lub nabywanymi prawami majątkowymi lub przejmowanymi zobowiązaniami;

4)

udzielenie dotacji na pokrycie różnicy między wartością przejmowanych lub nabywanych

praw majątkowych i przejmowanych zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych na rachunkach

deponentów banku do wysokości łącznej maksymalnej kwoty z tytułu gwarancji w banku,

liczonej jako suma środków gwarantowanych na rachunkach deponentów banku, o których

mowa w art. 2 pkt 1, w którym stwierdzono niebezpieczeństwo niewypłacalności.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, przepisu art. 25 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe nie stosuje się.

Art. 20bb.

Warunkiem udzielenia przez Fundusz wsparcia, o którym mowa w art. 20ba ust. 1, jest

w szczególności

1)

uznanie przez Zarząd Funduszu przedstawionych przez przejmującego lub nabywcę wyników

badania sprawozdania finansowego dotyczącego jego działalności;

2)

przedstawienie Zarządowi Funduszu przez przejmującego lub nabywcę pozytywnej opinii

Komisji Nadzoru Finansowego o celowości przejęcia i braku zagrożenia dla bezpieczeństwa

środków deponentów gromadzonych w banku, wobec którego Komisja Nadzoru Finansowego

podjęła decyzję o przejęciu lub o uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku i jego

likwidacji, oraz w przejmującym lub nabywającym banku;

3)

wykazanie, że wysokość środków zaangażowanych przez Fundusz we wsparcie przejmującego

lub nabywcy byłaby nie wyższa niż łączna maksymalna kwota z tytułu gwarancji w banku,

wobec którego Komisja Nadzoru Finansowego podjęła decyzję o przejęciu lub o uchyleniu

zezwolenia na utworzenie banku i jego likwidacji, liczona jako suma środków gwarantowanych

na przejmowanych rachunkach deponentów tego banku;

4)

wykorzystanie dotychczasowych funduszy własnych przejmowanego lub likwidowanego banku

na pokrycie strat;

5)

zabezpieczenie wierzytelności gwarantujące zwrot pełnej kwoty wsparcia wraz z odsetkami

w przypadku wsparcia w formie, o której mowa w art. 20ba ust. 2 pkt 2.

Art. 20bc.

Przejmujący lub nabywca udziela na żądanie Funduszu informacji niezbędnych do oceny

ryzyka zwrotu udzielonego wsparcia lub strat związanych z nabywanymi lub przejmowanymi

prawami majątkowymi lub zobowiązaniami.

”

;

7)

w art. 25 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Wysokość funduszu ochrony środków gwarantowanych w odniesieniu do Banku Gospodarstwa

Krajowego jest ustalana jako iloczyn połowy stawki i sumy środków pieniężnych, o których

mowa w ust. 2.

”

;

8)

w art. 38 po ust. 4b dodaje się ust. 4c w brzmieniu

„

4c.

Fundusz przekazuje Komitetowi Stabilności Finansowej informacje niezbędne do prawidłowej

realizacji zadań tego Komitetu, w tym dotyczące poszczególnych podmiotów objętych

systemem gwarantowania, podlegające ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

”

;

9)

w art. 38a ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Informacje określone w ust. 1 nie mogą być udostępniane przez Fundusz innym podmiotom,

z zastrzeżeniem art. 38 ust. 4a i 4c.

”

;

10)

w art. 38zh po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Fundusz przekazuje Komitetowi Stabilności Finansowej informacje niezbędne do prawidłowej

realizacji zadań tego Komitetu, w tym dotyczące poszczególnych kas, podlegające ochronie

na podstawie odrębnych przepisów.

”

;

11)

w art. 38zi ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Informacje określone w ust. 1 nie mogą być udostępniane przez Fundusz innym podmiotom,

z zastrzeżeniem art. 38zh ust. 5 i 5a.

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 989, z późn. zm. w art. 152 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Pracowniczy fundusz może powierzyć, w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi albo w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 157, z późn. zm., zarządzanie aktywami funduszu podmiotowi, który na podstawie tych przepisów jest

uprawniony do prowadzenia działalności w zakresie zarządzania portfelami, w skład

których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, i posiada zezwolenie

na wykonywanie tej działalności.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2013 r. poz. 908 i 1036 oraz z 2015 r. poz. 855) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 2

a)

pkt 6a otrzymuje brzmienie

„

6a)

działanie na rzecz stabilności systemu finansowego w zakresie instytucji finansowej

w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

(Dz. U. poz. 1513);

”

,

b)

po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu

„

6b)

działanie na rzecz wyeliminowania lub ograniczania ryzyka systemowego, o którym mowa

w art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym;

”

;

2)

w art. 23

a)

w ust. 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

przekazują NBP, na jego żądanie, dane niezbędne do analiz ryzyka systemowego.

”

,

b)

ust. 2c otrzymuje brzmienie

„

2c.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

NBP i Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób, szczegółowy zakres i terminy przekazywania przez podmioty, o których mowa

w ust. 2, inne niż banki, danych niezbędnych do ustalania polityki pieniężnej, okresowych

ocen sytuacji pieniężnej państwa oraz analiz ryzyka systemowego, uwzględniając pozycję,

udział w rynku finansowym oraz znaczenie dla analizy zjawisk monetarnych działalności

tych podmiotów oraz kierując się potrzebą zapewnienia NBP dostępu do informacji niezbędnych

do wykonywania jego obowiązków wynikających z ustawy oraz zadań wynikających z uczestnictwa

w Europejskim Systemie Banków Centralnych i Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych oraz spółka, której Krajowy Depozyt przekazał

wykonywanie czynności z zakresu swoich zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1-6 lub ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm., izby rozliczeniowe oraz izby rozrachunkowe, o których mowa w art. 68a tej ustawy,

a także kontrahent centralny (CCP) w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.

w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym,

kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji

(Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 1, z późn. zm.), przekazują, na żądanie Prezesa NBP, informacje niezbędne do wykonywania zadań, o

których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 6a i 6b, dotyczące uczestników w rozumieniu art.

45a ust. 2 tej ustawy, służące dokonywaniu oceny sytuacji finansowej tych uczestników

oraz stabilności systemu finansowego i ryzyka systemu finansowego.

”

,

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Zestawienia statystyczne, opracowania i oceny zawierające dane jednostkowe, o których

mowa w ust. 2, 2a, 3 i 3a, umożliwiające powiązanie ich z konkretnym podmiotem lub

zidentyfikowanie konkretnego podmiotu, w szczególności jeżeli do sporządzenia zestawienia,

opracowania i oceny wykorzystano dane dotyczące mniej niż trzech podmiotów lub gdy

udział danych dotyczących jednego podmiotu, wykorzystanych w zestawieniu, opracowaniu

lub ocenie jest większy niż trzy czwarte całości - nie mogą być udostępniane osobom

trzecim.

”

,

e)

w ust. 7 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Dane jednostkowe, o których mowa w ust. 2, 2a, 3 i 3a, oraz zestawienia statystyczne,

opracowania i oceny, o których mowa w ust. 6, NBP udostępnia

”

,

f)

po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu

„

8a.

Dane jednostkowe, o których mowa w ust. 3 i 3a, oraz zestawienia statystyczne, opracowania

i oceny, o których mowa w ust. 6, NBP udostępnia Komitetowi Stabilności Finansowej,

o którym mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym

i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, w zakresie niezbędnym dla realizacji zadań Komitetu.

”

,

g)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Przepisy ust. 8 i 8a stosuje się odpowiednio do danych zawierających informacje objęte

ochroną na podstawie odrębnych ustaw, w tym informacji objętych tajemnicą bankową.

”

;

3)

po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu

„

Rozdział 4a

NBP a Komitet Stabilności Finansowej

Art. 30a.

NBP udostępnia Komitetowi Stabilności Finansowej

1)

informacje i dane, w tym chronione na podstawie odrębnych ustaw, niezbędne do oceny

ryzyka systemowego;

2)

analizy, opracowania i opinie dotyczące oceny ryzyka systemowego, stabilności finansowej

i nierównowag makroekonomicznych, w tym cykliczne raporty NBP o stabilności systemu

finansowego oraz raporty o nierównowagach makroekonomicznych;

3)

informacje o działaniach podejmowanych przez właściwe podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, związanych z realizacją rekomendacji Komitetu Stabilności Finansowej;

4)

informacje o konsultacjach z Komisją Europejską, Europejską Radą do spraw Ryzyka Systemowego,

Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego oraz organami nadzoru makroostrożnościowego

z innych zainteresowanych państw członkowskich, o których mowa w art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, oraz opiniach wydanych przez te podmioty, dotyczących działań Komitetu Stabilności

Finansowej.

Art. 30b.

NBP zapewnia obsługę Komitetu Stabilności Finansowej w zakresie realizacji zadań określonych

w art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem

finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym, w szczególności

1)

organizuje posiedzenia Komitetu Stabilności Finansowej i prowadzi jego sekretariat;

2)

przygotowuje projekty uchwał Komitetu Stabilności Finansowej.

”

;

4)

w art. 54 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

uchwały Komitetu Stabilności Finansowej, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm. wprowadza się następujące zamiany

1)

w art. 4

a)

w ust. 1

-

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

bank krajowy - bank mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

bank zagraniczny - bank mający siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem

członkowskim;

”

,

-

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

instytucja finansowa - instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26

rozporządzenia nr 575/2013;

”

,

-

w pkt 8 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

jednostkę dominującą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia nr 575/2013,

lub

”

,

-

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

podmiot zależny - jednostkę zależną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia

nr 575/2013;

”

,

-

pkt 12 i 13 otrzymują brzmienie

„

12)

przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych - przedsiębiorstwo usług pomocniczych,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia nr 575/2013;

13)

właściwe władze nadzorcze - właściwe organy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 40

rozporządzenia nr 575/2013;

”

,

-

w pkt 15 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia nr 575/2013,

lub

”

,

-

pkt 16 otrzymuje brzmienie

„

16)

podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie - grupę powiązanych klientów, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia nr 575/2013;

”

,

-

pkt 17 i 18 otrzymują brzmienie

„

17)

instytucja kredytowa - instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego;

18)

oddział instytucji kredytowej - oddział, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia

nr 575/2013, niebędący oddziałem banku krajowego ani oddziałem banku zagranicznego;

”

,

-

pkt 22 i 23 otrzymują brzmienie

„

22)

państwo macierzyste - państwo członkowskie pochodzenia, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 43 rozporządzenia nr 575/2013;

23)

państwo goszczące - przyjmujące państwo członkowskie, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 44 rozporządzenia nr 575/2013;

”

,

-

uchyla się pkt 24,

-

uchyla się pkt 28 i 29,

-

uchyla się pkt 29b-32,

-

dodaje się pkt 33-38 w brzmieniu

„

33)

metody wewnętrzne - metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa w art. 143 ust. 1

rozporządzenia nr 575/2013, metodę modeli wewnętrznych, o której mowa w art. 221,

art. 283 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013, metodę własnych oszacowań, o której

mowa w art. 225 rozporządzenia nr 575/2013, metodę wewnętrznych oszacowań, o której

mowa w art. 259 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, oraz metodę zaawansowanego pomiaru,

o której mowa w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013;

34)

ryzyko systemowe - ryzyko, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym;

35)

bank istotny - bank istotny pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej oraz rodzaju,

zakresu i złożoności prowadzonej działalności, który

a)

spełnia co najmniej jeden z warunków

-

akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.,

-

udział banku w aktywach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%,

-

udział banku w depozytach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%,

-

udział banku w funduszach własnych sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2% albo

b)

został uznany za taki bank przez Komisję Nadzoru Finansowego;

36)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej;

37)

ustawa o nadzorze makroostrożnościowym - ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym

i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

(Dz. U. poz. 1513);

38)

rozporządzenie nr 575/2013 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.).

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Bank krajowy i bank zagraniczny są instytucją, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1

rozporządzenia nr 575/2013.

”

;

2)

po art. 4a dodaje się art. 4b w brzmieniu

„

Art. 4b.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, uznać za bank istotny bank niespełniający

warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 35 lit. a, mając na uwadze

1)

stopień złożoności struktury organizacyjnej banku;

2)

złożoność użytkowanych systemów informatycznych;

3)

złożoność czynności wykonywanych przez bank;

4)

zidentyfikowanie banku jako globalnej instytucji o znaczeniu systemowym albo innej

instytucji o znaczeniu systemowym na podstawie przepisów ustawy o nadzorze makroostrożnościowym.

”

;

3)

w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Bank jest obowiązany do sprzedaży składników majątku, o których mowa w ust. 1 pkt

4, w okresie nie dłuższym niż 5 lat od daty nabycia.

”

;

4)

w art. 6a dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz dokumentów, o których mowa w ust. 5 pkt 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia

Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania

nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów wydania zezwolenia na powierzenie przez bank

wykonywania przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorcę zagranicznego pośrednictwa w zakresie

niektórych czynności.

”

;

5)

po art. 6d dodaje się art. 6e w brzmieniu

„

Art. 6e.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem związanym z działalnością,

o której mowa w art. 6a-6d, kierując się potrzebą zapewnienia uwzględniania przez

bank ryzyka związanego z powierzeniem czynności, o których mowa w art. 6a ust. 1 i

7, w systemie zarządzania ryzykiem, prawidłowości funkcjonowania podmiotów działających

na rynku bankowym, a także przejrzystości, stabilności i bezpieczeństwa tego rynku.

”

;

6)

w art. 9 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

System zarządzania obejmuje procedury anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi

zarządu, a w szczególnych przypadkach - radzie nadzorczej banku, naruszeń prawa oraz

obowiązujących w banku procedur i standardów etycznych.

2b.

W ramach procedur, o których mowa w ust. 2a, bank zapewnia pracownikom, którzy zgłaszają

naruszenia, ochronę co najmniej przed działaniami o charakterze represyjnym, dyskryminacją

lub innymi rodzajami niesprawiedliwego traktowania.

”

;

7)

w art. 9b ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zadaniami systemu zarządzania ryzykiem są identyfikacja, pomiar lub szacowanie, kontrola

oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku służące zapewnieniu prawidłowości

procesu wyznaczania i realizacji szczegółowych celów prowadzonej przez bank działalności.

”

;

8)

art. 9c otrzymuje brzmienie

„

Art. 9c.

1.

Celem systemu kontroli wewnętrznej jest zapewnienie

1)

skuteczności i efektywności działania banku;

2)

wiarygodności sprawozdawczości finansowej;

3)

przestrzegania zasad zarządzania ryzykiem w banku;

4)

zgodności działania banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami

rynkowymi.

2.

W ramach systemu kontroli wewnętrznej bank wyodrębnia

1)

funkcję kontroli mającą za zadanie zapewnienie przestrzegania mechanizmów kontrolnych

dotyczących w szczególności zarządzania ryzykiem w banku, która obejmuje stanowiska,

grupy ludzi lub jednostki organizacyjne odpowiedzialne za realizację zadań przypisanych

tej funkcji;

2)

komórkę do spraw zgodności mającą za zadanie identyfikację, ocenę, kontrolę i monitorowanie

ryzyka braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi

i standardami rynkowymi oraz przedstawianie raportów w tym zakresie;

3)

niezależną komórkę audytu wewnętrznego mającą za zadanie badanie i ocenę, w sposób

niezależny i obiektywny, adekwatności i skuteczności systemu zarządzania ryzykiem

i systemu kontroli wewnętrznej, z wyłączeniem komórki audytu wewnętrznego.

”

;

9)

po art. 9c dodaje się art. 9ca-9cc w brzmieniu

„

Art. 9ca.

1.

Bank jest obowiązany sporządzić i stosować politykę wynagrodzeń dla poszczególnych

kategorii osób, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka banku,

obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe świadczenia emerytalne w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 73 rozporządzenia nr 575/2013, zwaną dalej „polityką wynagrodzeń”.

2.

Zarząd banku opracowuje i wdraża politykę wynagrodzeń zatwierdzoną przez radę nadzorczą.

3.

Stosowana przez bank polityka wynagrodzeń obejmuje także jego podmioty zależne oraz

uwzględnia politykę wynagrodzeń stosowaną przez podmiot dominujący w stosunku do tego

banku.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi i analizuje informacje publikowane przez banki

zgodnie z art. 450 ust. 1 lit. g-i rozporządzenia nr 575/2013 w celu monitorowania

tendencji i praktyk w zakresie polityki wynagrodzeń stosowanej przez banki.

5.

Bank, raz do roku, w terminie do dnia 31 stycznia, przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego

dane o liczbie osób określonych w ust. 1, których łączne wynagrodzenie w poprzednim

roku wyniosło co najmniej równowartość 1 000 000 euro, wraz z informacjami dotyczącymi

stanowisk zajmowanych przez te osoby oraz wartości głównych składników wynagrodzenia,

przyznanych premii, nagród długookresowych oraz odprowadzonych składek emerytalnych.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje i dane, o których mowa w ust. 4

i 5, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.

7.

Równowartość w euro wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5, oblicza się według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu

roboczym roku, za który przekazywane są dane.

Art. 9cb.

1.

W banku istotnym działają

1)

komitet do spraw wynagrodzeń,

2)

komitet do spraw ryzyka

- w skład których wchodzą osoby powoływane spośród członków rady nadzorczej banku.

2.

Do zadań komitetu do spraw wynagrodzeń należy opiniowanie i monitorowanie przyjętej

w banku polityki wynagrodzeń oraz wspieranie organów banku w zakresie kształtowania

i realizacji tej polityki.

3.

Do zadań komitetu do spraw ryzyka należy w szczególności

1)

opiniowanie całościowej bieżącej i przyszłej gotowości banku do podejmowania ryzyka;

2)

opiniowanie opracowanej przez zarząd banku strategii zarządzania ryzykiem w działalności

banku oraz przedkładanych przez zarząd informacji dotyczących realizacji tej strategii;

3)

wspieranie rady nadzorczej banku w nadzorowaniu wdrażania strategii zarządzania ryzykiem

w działalności banku przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla;

4)

weryfikacja, czy ceny pasywów i aktywów oferowanych klientom w pełni uwzględniają

model biznesowy banku i jego strategię w zakresie ryzyka, a w przypadku gdy ceny te

nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób rodzajów ryzyka zgodnie z tym modelem i tą

strategią, przedstawianie zarządowi banku propozycji mających na celu zapewnienie

adekwatności cen pasywów i aktywów do tych rodzajów ryzyka.

4.

Bank zapewnia komitetowi do spraw wynagrodzeń dostęp do informacji, zasoby oraz wsparcie,

niezbędne do realizacji jego zadań, w tym możliwość korzystania przez komitet z usług

ekspertów zewnętrznych.

5.

Na wniosek banku niebędącego bankiem istotnym, Komisja Nadzoru Finansowego może wyrazić

zgodę na połączenie komitetu do spraw ryzyka z komitetem audytu, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie,

podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1011), o ile przynajmniej jeden z członków rady nadzorczej banku mających wchodzić w skład

połączonego komitetu spełnia warunki niezależności. Do oceny spełniania warunków niezależności

przepisy art. 56 ust. 3 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i

ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o

nadzorze publicznym stosuje się odpowiednio.

Art. 9cc.

Bank dokumentuje systemy i procesy, o których mowa w przepisach ustawy lub rozporządzenia

nr 575/2013, oraz rejestruje transakcje, w sposób umożliwiający Komisji Nadzoru Finansowego

sprawowanie nadzoru nad zgodnością działalności banku z tymi przepisami.

”

;

10)

uchyla się art. 9d i art. 9e;

11)

art. 9f otrzymuje brzmienie

„

Art. 9f.

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób funkcjonowania w bankach systemu zarządzania ryzykiem i systemu

kontroli wewnętrznej, w tym tryb anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi zarządu

lub rady nadzorczej naruszeń prawa oraz obowiązujących w banku procedur i standardów

etycznych, mając na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego funkcjonowania organów

statutowych banku i należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej

działalności, a także zapewnienie skutecznego działania mechanizmów wykrywania naruszeń;

2)

szczegółowy zakres polityki wynagrodzeń i sposób jej ustalania, mając na względzie

potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania w banku polityki wynagrodzeń, w tym

wyeliminowania negatywnego wpływu systemów wynagrodzeń na zarządzanie ryzykiem.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

sposób ograniczenia rodzajów i form instrumentów niepieniężnych, w jakich - zgodnie

z przyjętą polityką wynagrodzeń - jest wypłacany zmienny składnik wynagrodzenia, kierując

się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności banku w długim okresie.

”

;

12)

uchyla się art. 9g;

13)

w art. 10a w ust. 4 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5-7 w

brzmieniu

„

5)

udzielenie Komitetowi Stabilności Finansowej, o którym mowa w ustawie o nadzorze makroostrożnościowym,

informacji niezbędnych do realizacji przez niego zadań ustawowych;

6)

udzielenie instytucjonalnym systemom ochrony, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia

nr 575/2013, informacji niezbędnych do realizacji ich zadań;

7)

udzielenie Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego, Europejskiemu Urzędowi

Nadzoru Bankowego lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

informacji niezbędnych do realizacji ich zadań, jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów

dotyczących utworzenia i działalności tych podmiotów.

”

;

14)

po art. 10a dodaje się art. 10b w brzmieniu

„

Art. 10b.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości, bez zbędnej zwłoki, informację

o nałożeniu prawomocnej sankcji administracyjnej, w tym o rodzaju i charakterze naruszenia

przepisów prawa, wraz ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu,

na które nałożono sankcję.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, jest zamieszczana na stronie internetowej Komisji

Nadzoru Finansowego na okres 5 lat, licząc od dnia jej zamieszczenia, z tym że wskazanie

imienia i nazwiska osoby, na którą nałożono sankcję, jest zamieszczane na okres nie

dłuższy niż rok.

3.

W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego nie podaje imienia

i nazwiska osoby fizycznej, w przypadku gdy opublikowanie tych danych

1)

byłoby środkiem niewspółmiernym do wagi dokonanego naruszenia;

2)

stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych;

3)

zagroziłoby prowadzonemu postępowaniu karnemu lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa

skarbowe;

4)

wyrządziłoby niewspółmierną szkodę tej osobie.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje

o zastosowanych sankcjach administracyjnych.

”

;

15)

w art. 11 w ust. 2

a)

pkt 16 otrzymuje brzmienie

„

16)

odwołania członka zarządu lub rady nadzorczej banku,

”

,

b)

uchyla się pkt 20,

c)

po pkt 20 dodaje się pkt 20a w brzmieniu

„

20a)

zalecenia bankowi przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności zgodnie

z art. 138 ust. 1 pkt 1a,

”

,

d)

pkt 21 otrzymuje brzmienie

„

21)

zalecenia bankowi utrzymywania dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych zgodnie

z art. 138 ust. 1 pkt 2a,

”

;

16)

po art. 13a dodaje się art. 13b w brzmieniu

„

Art. 13b.

Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi informacje publikowane przez banki zgodnie z

art. 435 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 575/2013 i wykorzystuje je do analizy porównawczej

praktyk zapewniających różnorodność w składzie organów banku. Zgromadzone informacje

oraz wyniki dokonanych analiz Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu

Urzędowi Nadzoru Bankowego.

”

;

17)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Do banku spółdzielczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 22-22b i art. 22d, z

tym że w przypadku banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym

1)

członkiem zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4, jest prezes zarządu;

2)

przepisu art. 22a ust. 6 pkt 1 nie stosuje się;

3)

przepis art. 22b stosuje się wyłącznie do powołania prezesa zarządu.

2.

Na wniosek banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym Komisja Nadzoru Finansowego

może wyrazić zgodę na wyodrębnienie stanowiska członka zarządu, o którym mowa w art.

22a ust. 4. Przepis art. 22b stosuje się odpowiednio.

”

;

18)

w art. 22 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Członków rady nadzorczej banku powołuje i odwołuje walne zgromadzenie, uwzględniając

ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art. 22aa.

3.

Bank niezwłocznie po powołaniu rady nadzorczej i dokonaniu zmiany jej składu przekazuje

Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie rady nadzorczej i zmianie jej składu

oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 2, informację o spełnieniu przez członków

rady nadzorczej, których dotyczy informacja, wymogów określonych w art. 22aa.

”

;

19)

art. 22a otrzymuje brzmienie

„

Art. 22a.

1.

Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób fizycznych powoływanych i odwoływanych

przez radę nadzorczą, z zastrzeżeniem art. 22b. Rada nadzorcza, powołując lub odwołując

członków zarządu banku, uwzględnia ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art.

22aa.

2.

Rada nadzorcza niezwłocznie po powołaniu zarządu i po dokonaniu zmiany jego składu

przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie zarządu i zmianie jego

składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 1, informację o spełnieniu przez

członków zarządu wymogów, o których mowa w art. 22aa. Rada nadzorcza informuje Komisję

Nadzoru Finansowego także o zatwierdzeniu i zmianie wewnętrznego podziału kompetencji

w zarządzie banku.

3.

Prezes zarządu kieruje pracami zarządu. Prezesowi zarządu podlega komórka audytu wewnętrznego.

4.

W zarządzie banku wyodrębnia się stanowisko członka zarządu nadzorującego lub stanowiska

członków zarządu nadzorujących zarządzanie ryzykiem istotnym w działalności banku.

5.

Zarząd banku ustala, a rada nadzorcza zatwierdza wewnętrzny podział kompetencji w

zarządzie banku.

6.

W ramach wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku

1)

nie mogą być łączone funkcje prezesa zarządu oraz członka zarządu, o którym mowa w

ust. 4;

2)

prezesowi zarządu banku nie może być powierzony nadzór nad obszarem działalności banku

stwarzającym ryzyko istotne w działalności banku;

3)

członkowi zarządu banku, o którym mowa w ust. 4, nie może być powierzony nadzór nad

obszarem działalności banku stwarzającym ryzyko, którym zarządzanie nadzoruje;

4)

poza kompetencjami, o których mowa w ust. 3 i 4, należy przyporządkować kompetencje

w zakresie nadzoru nad

a)

ryzykiem braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi

i standardami rynkowymi,

b)

obszarem rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym kontroli finansowej.

”

;

20)

po art. 22a dodaje się art. 22aa w brzmieniu

„

Art. 22aa.

1.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku powinni mieć wiedzę, umiejętności i doświadczenie,

odpowiednie do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków, oraz dawać

rękojmię należytego wykonywania tych obowiązków.

2.

Liczba funkcji członka zarządu lub rady nadzorczej pełnionych jednocześnie przez członka

zarządu lub rady nadzorczej banku powinna być uzależniona od indywidualnych okoliczności

oraz charakteru, skali i stopnia złożoności działalności banku.

3.

Członek zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego może pełnić jednocześnie nie więcej

niż

1)

jedną funkcję członka zarządu i dwie funkcje członka rady nadzorczej albo

2)

cztery funkcje członka rady nadzorczej.

4.

Za jedną funkcję, o której mowa w ust. 3, uznaje się

1)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w podmiotach należących do tej

samej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm.;

2)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w

a)

podmiotach objętych tym samym instytucjonalnym systemem ochrony spełniającym warunki,

o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, lub

b)

podmiotach, w których bank posiada znaczny pakiet akcji, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 36 rozporządzenia nr 575/2013.

5.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcji pełnionych przez członka zarządu lub rady

nadzorczej banku w podmiotach nieprowadzących działalności gospodarczej, jak również

do reprezentantów Skarbu Państwa.

6.

Na wniosek rady nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę w szczególności

zakres, skalę i złożoność działalności prowadzonej przez bank, może wyrazić zgodę

na pełnienie przez członka zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego jednej dodatkowej

funkcji członka rady nadzorczej ponad ograniczenia przewidziane w ust. 3 i 4, jeżeli

nie zagrozi to należytemu wykonywaniu przez członka zarządu lub rady nadzorczej powierzonych

mu obowiązków w banku. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o wydanych zgodach.

7.

Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku są obowiązani pełnić swoje funkcje w sposób

uczciwy i rzetelny oraz kierować się niezależnością osądu, aby zapewnić skuteczną

ocenę i weryfikację podejmowania i wykonania decyzji związanych z bieżącym zarządzaniem

bankiem.

8.

Bank jest obowiązany zapewnić środki niezbędne do przygotowania członków zarządu i

rady nadzorczej banku do pełnienia przez nich funkcji i środki niezbędne do ich szkolenia.

9.

Przy wyborze kandydatów na członków zarządu lub rady nadzorczej banku właściwy organ

banku uwzględnia cechy i kompetencje istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia

prawidłowości realizacji zadań przez zarząd lub radę nadzorczą.

”

;

21)

w art. 22b

a)

ust. 1-4 otrzymują brzmienie

„

1.

Powołanie prezesa zarządu banku i członka zarządu banku, o którym mowa w art. 22a

ust. 4, a także powierzenie funkcji członka zarządu banku, o którym mowa w tym przepisie,

powołanemu członkowi zarządu następuje za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem

o wyrażenie zgody występuje rada nadzorcza.

2.

Rada nadzorcza banku, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przekazuje informacje

i oświadczenia osób wskazanych w tym przepisie, odnoszące się do okresu ostatnich

5 lat, dotyczące

1)

identyfikacji tych osób;

2)

wiedzy, umiejętności i doświadczenia tych osób, a w szczególności wykształcenia, przebiegu

pracy zawodowej i ukończonych szkoleń zawodowych;

3)

funkcji pełnionych w organach innych podmiotów;

4)

karalności tych osób, prowadzonych przeciwko nim postępowań karnych i postępowań w

sprawach o przestępstwa skarbowe;

5)

sankcji administracyjnych nałożonych na te osoby lub inne podmioty w związku z zakresem

odpowiedzialności tych osób;

6)

postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na sytuację finansową tych osób,

oraz postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych lub egzekucyjnych, w których te

osoby występowały lub występują jako strona;

7)

znajomości języka polskiego;

8)

innych okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę spełniania przez te osoby wymogów

określonych w art. 22aa.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli

osoba, której dotyczy wniosek o wyrażenie zgody

1)

nie spełnia wymogów określonych w art. 22aa;

2)

była karana za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego;

3)

nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 138 ust. 4a - w przypadku osoby pełniącej

funkcję członka zarządu banku;

4)

nie posiada udowodnionej znajomości języka polskiego.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na wniosek rady nadzorczej

banku, od wymogu udowodnionej znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 3

pkt 4, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego, biorąc w

szczególności pod uwagę poziom dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności banku.

”

,

b)

uchyla się ust. 5,

c)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w ust. 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się

do powołania na kolejną kadencję osób wymienionych w ust. 1 oraz do powołania w skład

pierwszego zarządu banku osób zatwierdzonych w zezwoleniu na utworzenie tego banku.

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może określać termin, do którego powinno nastąpić

powołanie lub powierzenie funkcji, o którym mowa w ust. 1. W przypadku niedotrzymania

tego terminu decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

”

;

22)

po art. 22c dodaje się art. 22d w brzmieniu

„

Art. 22d.

1.

W przypadku gdy członek rady nadzorczej lub zarządu banku nie spełnia wymogów określonych

w art. 22aa, Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwego organu banku

z wnioskiem o jego odwołanie.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może zawiesić w czynnościach członka rady nadzorczej lub

zarządu banku, o których mowa w ust. 1, do czasu podjęcia przez właściwy organ banku

uchwały w sprawie wniosku o jego odwołanie.

3.

Rada nadzorcza może delegować członka rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy

miesiące, do czasowego wykonywania czynności członka zarządu, który został zawieszony.

”

;

23)

w art. 25 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Bank, którego akcje zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, przekazuje

Komisji Nadzoru Finansowego informację o akcjonariuszach posiadających akcje lub prawa

z akcji w wysokości, o której mowa w ust. 1, zawierającą imiona i nazwiska albo nazwy

tych akcjonariuszy oraz liczbę akcji lub praw z akcji, co najmniej raz na 12 miesięcy.

”

;

24)

w art. 25h w ust. 2

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej i zarządu

spełniają wymogi określone w art. 22aa;

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zapewni przestrzeganie przez bank krajowy wymogów ostrożnościowych wynikających z

przepisów prawa, w tym wymogów w zakresie funduszy własnych, norm płynności, kontroli

wewnętrznej, zarządzania ryzykiem, a w szczególności to, że struktura grupy, której

bank stanie się częścią, będzie umożliwiać sprawowanie efektywnego nadzoru oraz skuteczną

wymianę informacji pomiędzy właściwymi władzami nadzorczymi i ustalenie zakresów właściwości

tych władz;

”

;

25)

w art. 25l

a)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Jeżeli akcje zostaną nabyte lub objęte z naruszeniem przepisu ust. 1 albo nie zostaną

zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć

na akcjonariusza banku krajowego będącego osobą fizyczną karę pieniężną do wysokości

20 000 000 zł, a na akcjonariusza będącego osobą prawną karę pieniężną do wysokości

10% przychodu wykazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku

braku takiego sprawozdania - karę finansową w wysokości do 10% prognozowanego przychodu

określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej akcjonariusza. W przypadku

gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez akcjonariusza albo straty,

której akcjonariusz uniknął w wyniku naruszenia, karę pieniężną można ustalić w wysokości

do dwukrotności korzyści albo straty. Komisja Nadzoru Finansowego może także ustanowić

w banku krajowym zarząd komisaryczny albo uchylić zezwolenie na utworzenie banku i

podjąć decyzję o likwidacji banku. Przepisy art. 145, art. 147 ust. 3 i art. 153-156

stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

dodaje się ust. 7 i 8 w brzmieniu

„

7.

Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust.

6, uwzględnia w szczególności zakres i wagę naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów

ustawy przez akcjonariusza oraz jego sytuację finansową.

8.

W przypadku gdy akcjonariusz jest podmiotem zależnym, za przychód, o którym mowa w

ust. 6, przyjmuje się przychód za poprzedni rok obrotowy wynikający ze skonsolidowanego

sprawozdania finansowego podmiotu dominującego na najwyższym poziomie konsolidacji.

”

;

26)

w art. 25n ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 25l

ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

”

;

27)

w art. 25o zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,

niezwłocznie po uzyskaniu takiej informacji.

”

;

28)

art. 25p otrzymuje brzmienie

„

Art. 25p.

1.

Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć pakiet akcji banku krajowego

1)

uprawniający do wykonywania ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu,

2)

w wyniku zbycia którego pozostały w jego posiadaniu pakiet akcji będzie uprawniał

do wykonywania mniej niż 10%, 20%, jednej trzeciej i 50% ogólnej liczby głosów na

walnym zgromadzeniu

- jest obowiązany powiadomić o swoim zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego. W przypadku

gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do

prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym

w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Podmiot, który stał się bezpośrednio

lub pośrednio podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie

albo objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość

ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić

Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze podjęcia działań zmierzających do utraty statusu

podmiotu dominującego. Przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.

2.

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o każdym przypadku zbycia akcji lub utraty

statusu podmiotu dominującego, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po uzyskaniu

takich informacji.

3.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25l ust. 6

i 7 stosuje się odpowiednio.

”

;

29)

art. 25r otrzymuje brzmienie

„

Art. 25r.

Obowiązki, o których mowa w art. 25o i art. 25p ust. 1, stosuje się odpowiednio w

przypadku nabycia i zbycia obligacji zamiennych na akcje banku krajowego, kwitów depozytowych,

jak również innych papierów wartościowych, z których wynika prawo lub obowiązek nabycia

akcji banku krajowego.

”

;

30)

w art. 30

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

założyciele dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, osoby przewidziane

do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej oraz zarządu spełniają wymogi

określone w art. 22aa, a członkowie zarządu, o których mowa w art. 22a ust. 3 i 4,

posiadają udowodnioną znajomość języka polskiego;

”

,

b)

ust. 1b otrzymuje brzmienie

„

1b.

Dokonując w postępowaniu w sprawie zezwolenia na utworzenie banku oceny spełniania

przez założycieli wymogu w zakresie rękojmi, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja

Nadzoru Finansowego w szczególności uwzględnia kryteria określone w art. 25h ust.

2 oraz złożone w związku z postępowaniem zobowiązania założycieli dotyczące tworzonego

banku lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.

”

;

31)

w art. 31

a)

w ust. 1 w pkt 3 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu oraz

rady nadzorczej,

”

,

b)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dokumenty dotyczące założycieli i ich sytuacji finansowej, w tym oświadczenia składane

przez nich w tym zakresie;

”

,

c)

w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zasady funkcjonowania systemu zarządzania, w tym systemu kontroli wewnętrznej;

”

;

32)

po art. 31 dodaje się art. 31a i art. 31b w brzmieniu

„

Art. 31a.

Oświadczenia, o których mowa w art. 22b ust. 2 i art. 31 ust. 2 pkt 3, są składane

pod rygorem odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

Art. 31b.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 22a ust. 2,

2)

dokumenty, które należy załączyć do wniosku, o którym mowa w art. 22b ust. 1, w celu

przedstawienia informacji określonych w art. 22b ust. 2,

3)

wykaz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3

- kierując się potrzebą zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych

niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów ustawowych

przez założycieli i członków organów banku, a także badania sytuacji finansowej założycieli.

”

;

33)

w art. 40

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju następuje na podstawie zezwolenia

Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek zainteresowanego banku.

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Do postępowania przy tworzeniu oddziału banku zagranicznego w kraju stosuje się odpowiednio

przepisy art. 32-38, z tym że informację, o której mowa w art. 36 ust. 3a, Komisja

Nadzoru Finansowego przekazuje również Komisji Europejskiej oraz powołanemu przez

nią Europejskiemu Komitetowi Bankowemu.

”

;

34)

w art. 42

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Banki zagraniczne i instytucje kredytowe mogą otwierać w Rzeczypospolitej Polskiej

swoje przedstawicielstwa na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego wydanego

na wniosek zainteresowanego banku lub instytucji kredytowej.

”

,

b)

w ust. 7 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

”

;

35)

uchyla się art. 42f;

36)

w art. 48h

a)

w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, spełniają określone w przepisach ustawy

i rozporządzenia nr 575/2013 wymogi dotyczące funduszy własnych, kontroli dużych ekspozycji,

limitów wielkości pakietów akcji, płynności oraz ryzyka rynkowego;

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Działalność instytucji finansowej mającej siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego, prowadzona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, podlega prawu polskiemu

od chwili otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego od właściwego organu nadzoru

tego państwa członkowskiego powiadomienia o niespełnianiu przez tę instytucję finansową

warunków określonych w przepisach tego państwa, równoważnych do przewidzianych w ust.

1.

”

;

37)

w art. 48k ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do oddziałów instytucji kredytowych przepisy art. 1-7, art. 9-11, art. 40a ust. 1,

art. 49-70, art. 73-78a, art. 80-98, art. 101-112, art. 124, art. 124a, art. 133 ust.

3, art. 137, art. 138, art. 139 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 141 i art. 171 ust. 4-7 stosuje

się odpowiednio.

”

;

38)

art. 71 otrzymuje brzmienie

„

Art. 71.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje ekspozycji wymienionych

w art. 400 ust. 2 i art. 493 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, wobec których nie

stosuje się przepisu art. 395 ust. 1 tego rozporządzenia, kierując się potrzebą odzwierciedlenia

faktycznego obciążenia funduszy własnych banku ryzykiem prowadzonej działalności,

wynikającym z koncentracji ekspozycji.

”

;

39)

w art. 79a ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Suma kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa

w ust. 1 i 3, nie może przekroczyć

1)

w banku w formie spółki akcyjnej i w banku państwowym - 10% kapitału podstawowego

Tier I, o którym mowa w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013,

2)

w banku spółdzielczym - 25% kapitału podstawowego Tier I, o którym mowa w art. 50

rozporządzenia nr 575/2013

- przy czym wartość kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń

jest ustalana w sposób, w jaki bank oblicza wartość ekspozycji, o której mowa w art.

395 rozporządzenia nr 575/2013.

”

;

40)

w art. 92b ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia oraz wzór rejestru wierzytelności wymienionych w umowie, o której

mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, uwzględniając zakres danych wynikających z tej umowy

oraz konieczność zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych

do prawidłowego sprawowania nadzoru.

”

;

41)

w art. 105

a)

w ust. 1

-

w pkt 1b lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w przepisach

części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013;

”

,

-

pkt 1c otrzymuje brzmienie

„

1c)

instytucjom, o których mowa w ust. 4, w zakresie niezbędnym do stosowania metod wewnętrznych

oraz innych metod i modeli, o których mowa w przepisach części trzeciej rozporządzenia

nr 575/2013;

”

,

-

w pkt 2 w lit. x średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. y w brzmieniu

„

y)

lustratorów związków rewizyjnych zrzeszających banki spółdzielcze na podstawie umowy

zawartej z bankiem spółdzielczym;

”

,

b)

w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje

te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem

metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia

nr 575/2013;

”

;

42)

w art. 105a ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać stanowiące

tajemnicę bankową informacje dotyczące osoby fizycznej po wygaśnięciu zobowiązania

wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której informacje dotyczą, do

celów stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części

trzeciej rozporządzenia nr 575/2013.

”

;

43)

art. 111a otrzymuje brzmienie

„

Art. 111a.

1.

Bank podaje w sprawozdaniu z działalności jednostki, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, dodatkowo

1)

informacje o jego działalności poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w podziale

na poszczególne państwa członkowskie i państwa trzecie, w których posiada podmioty

zależne, na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia

575/2013 za dany rok obrotowy;

2)

informację o stopie zwrotu z aktywów obliczonej jako iloraz zysku netto i sumy bilansowej.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zawierają

1)

nazwę, charakter i lokalizację geograficzną działalności;

2)

dochód w danym roku wykazywany w sprawozdaniu finansowym;

3)

liczbę pracowników w przeliczeniu na pełne etaty;

4)

zysk lub stratę przed opodatkowaniem;

5)

podatek dochodowy;

6)

otrzymane finansowe wsparcie pochodzące ze środków publicznych, w szczególności na

podstawie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom

finansowym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 158).

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. l, podlega badaniu zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i jest ogłaszane jako załącznik do rocznego lub skonsolidowanego sprawozdania finansowego

banku.

4.

Bank jest obowiązany ogłaszać, w sposób ogólnie dostępny, opis systemu zarządzania,

w tym systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń,

informację o powołaniu komitetu do spraw wynagrodzeń, a także informację o spełnianiu

przez członków rady nadzorczej i zarządu wymogów określonych w art. 22aa.

5.

Bank prowadzący stronę internetową jest obowiązany ogłaszać na niej informacje, o

których mowa w ust. 1 i 4.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w uzasadnionych przypadkach, nakazać bankowi zwiększenie

częstotliwości ogłaszania oraz stosowanie określonych środków przekazu i miejsc ogłaszania

informacji, o których mowa w art. 431-455 rozporządzenia nr 575/2013, a także wyznaczyć

bankowi terminy, w jakich będzie obowiązany ogłaszać te informacje.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać podmiotowi dominującemu banku krajowego coroczne

ogłaszanie, w sposób ogólnie dostępny, wskazany przez Komisję, w pełnej formie lub

przez zamieszczenie odniesień do równoważnych informacji, opisu struktury prawnej

oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej grupy, w szczególności

1)

informacji o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi w skład grupy;

2)

opisu systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład grupy, w tym systemu zarządzania

ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń.

”

;

44)

art. 126 i art. 127 otrzymują brzmienie

„

Art. 126.

Banki są obowiązane posiadać fundusze własne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia

nr 575/2013, dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności.

Art. 127.

1.

Instrumenty kapitałowe i pożyczki podporządkowane kwalifikuje się jako instrumenty

dodatkowe w Tier I, o których mowa w art. 52 rozporządzenia nr 575/2013, oraz instrumenty

w Tier II, o których mowa w art. 63 rozporządzenia nr 575/2013, po uzyskaniu zgody

Komisji Nadzoru Finansowego.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli są spełnione

warunki, o których mowa w

1)

art. 52 rozporządzenia nr 575/2013 - w odniesieniu do instrumentów dodatkowych w Tier

I;

2)

art. 63 rozporządzenia nr 575/2013 - w odniesieniu do instrumentów w Tier II.

”

;

45)

w art. 128

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Bank jest obowiązany utrzymywać sumę funduszy własnych na poziomie nie niższym niż

wyższa z następujących wartości

1)

wartość wynikająca ze spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych, o których mowa

w art. 92 rozporządzenia nr 575/2013;

2)

oszacowana przez bank kwota, niezbędna do pokrycia wszystkich zidentyfikowanych, istotnych

rodzajów ryzyka występujących w działalności banku oraz zmian otoczenia gospodarczego,

uwzględniająca przewidywany poziom ryzyka (kapitał wewnętrzny).

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Bank opracowuje i wdraża strategie i procedury szacowania i stałego utrzymywania kapitału

wewnętrznego.

1b.

Strategie i procedury, o których mowa w ust. 1a, powinny być skuteczne, kompleksowe

i adekwatne do charakteru, skali i złożoności działalności banku.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Bank dokonuje regularnych przeglądów strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a.

”

,

d)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Bank przeciwdziała ryzyku nadmiernej dźwigni w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 94 rozporządzenia

nr 575/2013, uwzględniając potencjalny wzrost tego ryzyka spowodowany obniżeniem funduszy

własnych w związku z oczekiwanymi lub zrealizowanymi stratami.

”

,

e)

uchyla się ust. 3,

f)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a-3g w brzmieniu

„

3a.

Komisja Nadzoru Finansowego, uwzględniając charakter, skalę i złożoność działalności

banku, monitoruje spełnianie przez bank wymogów w zakresie wykorzystania ratingów

kredytowych przy przeprowadzaniu oceny wiarygodności kredytowej podmiotu lub instrumentu

finansowego, o których mowa w art. 5a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16

września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych

(Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, str. 1, z późn. zm.).

3b.

Bank, który uzyskał zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznej, przekazuje Komisji

Nadzoru Finansowego i Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego, co najmniej raz w

roku, wyniki obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych na podstawie stosowanej

metody wewnętrznej, wraz z objaśnieniem tej metody.

3c.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze konsultacji z Europejskim Urzędem Nadzoru

Bankowego, opracować portfele odniesienia, dla których bank będzie obowiązany obliczać

hipotetyczne wymogi w zakresie funduszy własnych, stosując metodę wewnętrzną, na którą

uzyskał zezwolenie. W odniesieniu do wyników obliczeń przepis ust. 3b stosuje się

odpowiednio.

3d.

Bank przekazuje informacje, o których mowa w ust. 3b i 3c, zgodnie z wzorem opracowanym

przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, przyjętym przez Komisję Europejską w drodze

wykonawczego standardu technicznego na podstawie art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24

listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji

2009/78/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1093/2010”. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego

opracuje portfele, o których mowa w ust. 3c, bank przekazuje jednocześnie wyniki obliczeń,

o których mowa w ust. 3b i 3c.

3e.

Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 3b i 3c, Komisja Nadzoru Finansowego

monitoruje wartości wymogów w zakresie funduszy własnych, obliczonych przez banki

z zastosowaniem metod wewnętrznych. Co najmniej raz w roku Komisja Nadzoru Finansowego

dokonuje oceny jakości tych metod z uwzględnieniem metod

1)

których zastosowanie skutkuje znaczącymi różnicami w wymogach w zakresie funduszy

własnych w odniesieniu do takiej samej ekspozycji;

2)

w przypadku których rozbieżność jest wyjątkowo duża lub mała, a także w przypadku

których obserwuje się znaczące i systematyczne niedoszacowanie wymogów w zakresie

funduszy własnych.

3f.

Jeżeli z oceny, o której mowa w ust. 3e, wynikają znaczące różnice pomiędzy wynikami

obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych, przekazanymi przez dany bank zgodnie

z ust. 3b i 3c, a wynikami grupy banków charakteryzujących się podobnym profilem ryzyka

portfela w zakresie ryzyka kredytowego lub grupy banków charakteryzujących się podobnym

poziomem ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego lub gdy metody wewnętrzne

stosowane przez ten bank wykazują niewiele cech wspólnych z metodami wewnętrznymi

stosowanymi przez grupę banków charakteryzujących się podobnym profilem ryzyka portfela

w zakresie ryzyka kredytowego lub grupę banków charakteryzujących się podobnym poziomem

ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego, co prowadzi do znacznej rozbieżności

wyników, Komisja Nadzoru Finansowego bada przyczyny takiej sytuacji, a jeżeli jest

możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że metoda stosowana przez bank prowadzi do niedoszacowania

wymogów w zakresie funduszy własnych, niewynikającego z różnic w ryzyku związanym

z ekspozycjami lub transakcjami w portfelu odniesienia, Komisja może zastosować środek,

o którym mowa w art. 138d ust. 1, oraz zalecić bankowi weryfikację stosowanej metody

wewnętrznej i wprowadzenie w niej zmian.

3g.

Przepisów ust. 3b-3f nie stosuje się do metody zaawansowanego pomiaru, o której mowa

w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013.

”

,

g)

uchyla się ust. 4 i 5,

h)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób szacowania kapitału wewnętrznego i dokonywania przez bank przeglądów

strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a, uwzględniając potrzebę zapewnienia

należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej działalności,

adekwatności strategii i procedur szacowania kapitału wewnętrznego do charakteru,

skali i złożoności działalności banku, w tym dostosowania do nowych rodzajów ryzyka,

znaczących zmian w strategii i planach działania oraz środowisku zewnętrznym, w którym

działa bank.

”

,

i)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia

1)

sposób traktowania przez banki znacznych pakietów akcji podmiotów spoza sektora finansowego,

o których mowa w art. 89 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013,

2)

wyższą wagę ryzyka dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach,

o której mowa w art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,

3)

podejścia lub wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 327 ust.

2 rozporządzenia nr 575/2013,

4)

limit wartości ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów niższy niż

150 000 000 euro, o którym mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013,

5)

wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności, o którym mowa w art. 412 ust. 5 zdanie

drugie rozporządzenia nr 575/2013

- w zakresie odnoszącym się do działalności banków, uwzględniając konieczność utrzymywania

przez banki odpowiedniego poziomu funduszy własnych i płynności oraz potrzebę zapewnienia

stabilności, bezpieczeństwa i prawidłowego funkcjonowania rynku finansowego.

”

,

j)

uchyla się ust. 8-10;

46)

art. 128a otrzymuje brzmienie

„

Art. 128a.

Bank jest obowiązany udzielić na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego informacji dotyczących

struktury funduszy własnych, o których mowa w art. 126, oraz spełnienia wymogów i

norm określonych w art. 128 i przepisach rozporządzenia nr 575/2013.

”

;

47)

w art. 128b uchyla się ust. 1;

48)

uchyla się art. 128d;

49)

w art. 130 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

nie więcej niż kwota odpisu dokonanego w bieżącym roku obrotowym z zysku za rok poprzedni

na fundusz ogólnego ryzyka, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. f rozporządzenia nr

575/2013.

”

;

50)

w art. 133

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

zgodności działalności banków z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013, ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, statutem oraz decyzją o wydaniu

zezwolenia na utworzenie banku;

”

,

b)

w ust. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

badaniu przestrzegania limitów, o których mowa w art. 79a, oraz limitów, o których

mowa w art. 395 rozporządzenia nr 575/2013, oraz ocenie procesu identyfikacji, monitorowania

i kontroli koncentracji ekspozycji, w tym dużych ekspozycji;

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Czynności, o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane także w sposób określony w

art. 138c ust. 2 pkt 3.

”

;

51)

po art. 133 dodaje się art. 133a-133e w brzmieniu

„

Art. 133a.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku przeprowadza badanie i ocenę nadzorczą

banku albo przegląd i weryfikację wyników poprzedniego badania i oceny nadzorczej.

2.

Badanie i ocena nadzorcza obejmuje identyfikację wielkości i charakteru ryzyka, na

jakie narażony jest bank, ocenę jakości procesu zarządzania ryzykiem, ocenę poziomu

kapitału pokrywającego ryzyko wynikające z działalności banku oraz zarządzania bankiem,

w tym zgodności działalności banku z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013,

ustawy o Narodowym Banku Polskim, ze statutem i decyzjami o wydaniu zezwolenia na

utworzenie banku i rozpoczęcie przez niego działalności oraz ocenę działań podjętych

przez bank w następstwie zastosowania środków, o których mowa w art. 138, art. 138c

oraz art. 141.

3.

W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę ryzyko

systemowe, jakie może stwarzać bank oraz wyniki identyfikacji, oceny i monitorowania

ryzyka systemowego powstającego w systemie finansowym lub jego otoczeniu, a także

działania na rzecz wyeliminowania lub ograniczenia tego ryzyka z wykorzystaniem instrumentów

makroostrożnościowych, wprowadzone przez Komitet Stabilności Finansowej zgodnie z

ustawą o nadzorze makroostrożnościowym.

4.

W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę wyniki

testów warunków skrajnych, w tym testów, o których mowa w art. 133b, oraz testów warunków

skrajnych przeprowadzonych zgodnie z art. 177 rozporządzenia nr 575/2013 przez bank

stosujący metodę wewnętrznych ratingów lub metodę modeli wewnętrznych, o których mowa

odpowiednio w art. 143 ust. 1 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego informuje bank o wyniku badania i oceny nadzorczej i w

razie potrzeby podejmuje niezbędne środki zgodnie z art. 138, art. 138c, art. 138d

i art. 141.

6.

W przypadku gdy badanie i ocena nadzorcza wykaże, że bank może stwarzać ryzyko systemowe

zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego informuje

o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz Komitet Stabilności Finansowej.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje

dotyczące funkcjonowania procedur badania i oceny nadzorczej.

8.

W przypadku gdy banki o podobnym profilu ryzyka, w szczególności o podobnej specyfice

działalności lub podobnej lokalizacji geograficznej ekspozycji, są lub mogą być narażone

na podobne ryzyko lub stwarzają podobne ryzyko dla systemu finansowego, Komisja Nadzoru

Finansowego może, w odniesieniu do takich banków, przeprowadzić badanie i ocenę nadzorczą

w podobny lub taki sam sposób. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego o takich przypadkach.

9.

Komisja Nadzoru Finansowego przyjmuje zgłoszenia naruszeń lub potencjalnych naruszeń

przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 575/2013.

10.

Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w ust. 9, w tym informacje, które mogłyby

umożliwić identyfikację osoby dokonującej zgłoszenia oraz osoby, której zarzuca się

naruszenie, a także informacja o dokonaniu zgłoszenia mogą być ujawnione tylko

1)

w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz w dokumentach przekazywanych

w uzupełnieniu takiego zawiadomienia;

2)

na żądanie sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub

postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe.

Art. 133b.

Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku przeprowadza w nadzorowanych bankach

testy warunków skrajnych.

Art. 133c.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego raz w roku opracowuje program oceny nadzorczej. W uzasadnionych

przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego może dokonać aktualizacji tego programu.

2.

Program oceny nadzorczej, o którym mowa w ust. 1, obejmuje banki

1)

w odniesieniu do których wyniki badania i oceny nadzorczej, o którym mowa w art. 133a,

w tym wyniki testów warunków skrajnych, wskazują na istnienie znaczącego ryzyka pogorszenia

ich sytuacji finansowej lub na naruszenie przepisów regulujących ich funkcjonowanie;

2)

które stwarzają ryzyko systemowe;

3)

inne - w uzasadnionych przypadkach.

Art. 133d.

Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz na trzy lata, w toku badania i oceny nadzorczej

banku, dokonuje przeglądu spełniania przez bank wymogów dotyczących metod wewnętrznych.

Art. 133e.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego, określi, w drodze rozporządzenia, kryteria i sposób przeprowadzania

badania i oceny nadzorczej, o którym mowa w art. 133a, uwzględniając konieczność zapewnienia

realizacji celów programu oceny nadzorczej oraz badania i oceny nadzorczej, a także

sprawnego jego przebiegu.

”

;

52)

w art. 136

a)

w ust. 1

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Biegły rewident przeprowadzający badanie sprawozdań finansowych banku oraz badanie,

o którym mowa w art. 134 i art. 135, jest obowiązany niezwłocznie powiadomić Komisję

Nadzoru Finansowego oraz radę nadzorczą i zarząd banku o ujawnionych faktach wskazujących

na

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

istnienie przesłanek do wyrażenia opinii z zastrzeżeniami do sprawozdania finansowego

banku, wyrażenia opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Biegły rewident może odstąpić od powiadomienia rady nadzorczej i zarządu, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli przemawiają za tym ważne powody.

”

;

53)

w art. 137

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i w tym ust. uchyla się pkt 1-4,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

W przypadku gdy rekomendacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5, odnoszą się do spraw

mogących dotyczyć nadzoru makroostrożnościowego, o którym mowa w ustawie o nadzorze

makroostrożnościowym, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje takie rekomendacje po zasięgnięciu

opinii Komitetu Stabilności Finansowej.

”

;

54)

w art. 138

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

podjęcie środków koniecznych do przywrócenia płynności płatniczej lub osiągnięcia

i przestrzegania innych norm dopuszczalnego ryzyka w działalności banku;

”

,

-

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

przestrzeganie dodatkowych wymogów w zakresie płynności, biorąc pod uwagę model biznesowy

banku, stosowane przez bank zasady, procedury i mechanizmy w zakresie zarządzania

ryzykiem płynności, wynik badania i oceny nadzorczej albo przeglądu i weryfikacji,

o których mowa w art. 133a, oraz systemowe ryzyko płynności stwarzane przez bank;

”

,

-

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

przestrzeganie dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych ponad wartość wynikającą

z wymogów obliczonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu

nr 575/2013, w szczególności w przypadku

a)

negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku czynności podejmowanych w ramach nadzoru bankowego,

w tym odnoszących się do funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli

wewnętrznej lub identyfikacji, monitorowania i kontroli koncentracji ekspozycji, w

tym dużych ekspozycji,

b)

stwierdzenia niedostosowania kapitału wewnętrznego do skali ryzyka występującego w

działalności banku oraz istotnych nieprawidłowości w zarządzaniu ryzykiem,

c)

stwierdzenia, że bank stwarza ryzyko systemowe;

”

,

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

zastosowanie szczególnych zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością

banków lub odpisów z tytułu utraty wartości aktywów, lub szczególnego traktowania

aktywów przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych;

”

,

-

w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7-9 w brzmieniu

„

7)

ograniczenie wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia osób objętych polityką wynagrodzeń,

jako odsetka przychodów netto, w przypadku gdy jego wysokość utrudnia spełnianie wymogów

w zakresie funduszy własnych;

8)

wypełnianie dodatkowych obowiązków sprawozdawczych lub zwiększenie ich częstotliwości,

w tym sprawozdawczości w zakresie funduszy własnych i płynności;

9)

ujawnianie dodatkowych informacji.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać bankowi wstrzymanie wypłat z zysku lub wstrzymanie

tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do czasu przywrócenia płynności płatniczej

lub osiągnięcia innych norm dopuszczalnego ryzyka w działalności banku.

”

,

c)

w ust. 3

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

W razie stwierdzenia, że bank nie realizuje zaleceń określonych w ust. 1 lub nakazów

określonych w ust. 2, a także gdy działalność banku jest wykonywana z naruszeniem

przepisów niniejszej ustawy, przepisów innych ustaw regulujących działalność banku

lub zasady jego organizacji oraz przepisów wydanych na ich podstawie, a także przepisów

rozporządzenia nr 575/2013 i innych bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii

Europejskiej regulujących działalność banku lub zasady jego organizacji, lub z naruszeniem

statutu albo stwarza zagrożenie dla interesów posiadaczy rachunków bankowych lub uczestników

obrotu instrumentami finansowymi, Komisja Nadzoru Finansowego, po uprzednim upomnieniu

na piśmie, może

”

,

-

pkt 3a otrzymuje brzmienie

„

3a)

nałożyć na bank karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim

zbadanym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozdania - karę

pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji

ekonomiczno-finansowej banku; przepisy art. 141 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio;

”

,

d)

po ust. 3a dodaje się ust. 3b i 3c w brzmieniu

„

3b.

W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez bank albo

straty, której bank uniknął w wyniku naruszenia, karę pieniężną, o której mowa w ust.

3 pkt 3a, można ustalić w wysokości do dwukrotności kwoty korzyści albo straty.

3c.

Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust.

3 pkt 3a i ust. 3b, uwzględnia w szczególności wagę naruszenia oraz czas jego trwania,

przyczyny naruszenia, sytuację finansową banku, na który nakładana jest kara, oraz

uprzednie naruszenia przez bank przepisów, o których mowa w ust. 3.

”

,

e)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Członek zarządu jest obowiązany poinformować Komisję Nadzoru Finansowego o postawieniu

mu zarzutów w postępowaniu karnym, z wyłączeniem zarzutów dotyczących przestępstwa

ściganego z oskarżenia prywatnego, lub w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe,

w terminie 30 dni od dnia postawienia zarzutów.

”

,

f)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Komisja Nadzoru Finansowego odwołuje członka zarządu banku w przypadku prawomocnego

skazania go za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego, a także w przypadku niedopełnienia przez niego

obowiązku, o którym mowa w ust. 4a.

”

;

55)

uchyla się art. 138a;

56)

w art. 138b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego

decyzję o zastosowaniu środka, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a, współpracuje

z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór nad podmiotami działającymi

w tym samym co bank holdingu, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co

do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W przypadku zasięgnięcia opinii, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego,

wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę tę opinię oraz uzasadnia

istotne odstępstwa od tej opinii. W decyzji Komisja Nadzoru Finansowego może określić

warunki i terminy zastosowania środka, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub

2a.

”

,

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór skonsolidowany nad bankiem

krajowym działającym w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5,

zwraca się do Komisji Nadzoru Finansowego o opinię w sprawie zastosowania środka,

o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a, przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

”

;

57)

po art. 138b dodaje się art. 138c i art. 138d w brzmieniu

„

Art. 138c.

1.

W przypadku negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku czynności, o których mowa w art.

133a ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może objąć banki zwiększonym nadzorem.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, obejmuje

1)

zwiększenie częstotliwości lub zakresu czynności podejmowanych w ramach nadzoru bankowego,

o których mowa w art. 133 ust. 2, w tym przeprowadzanie dodatkowych przeglądów planów

operacyjnych, strategicznych lub biznesowych banku;

2)

nałożenie na bank dodatkowych obowiązków informacyjnych dotyczących przestrzegania

przepisów ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013;

3)

delegowanie pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego do bieżącego wykonywania

w banku czynności, o których mowa w art. 133 ust. 2.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są wykonywane na podstawie upoważnienia

Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określającego w szczególności ich zakres,

tryb wykonywania oraz okres, na jaki delegacja jest ustanawiana.

4.

Pracownikom Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przysługuje

prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów banku oraz prawo do uzyskiwania informacji

niezbędnych do wykonywania ich zadań.

Art. 138d.

1.

Jeżeli w ramach przeglądu, o którym mowa w art. 133d, zostaną stwierdzone istotne

nieprawidłowości w identyfikacji przez bank ryzyka z zastosowaniem metody wewnętrznej,

Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, nakazuje bankowi przyjęcie wyższych

mnożników niż przyjęte w stosowanej metodzie wewnętrznej, nakłada dodatkowy wymóg

w zakresie funduszy własnych lub podejmuje inne działania zmierzające do przywrócenia

zgodności stosowanej metody z przepisami rozporządzenia nr 575/2013.

2.

Jeżeli w odniesieniu do metody wewnętrznej dotyczącej ryzyka rynkowego liczne przekroczenia,

o których mowa w art. 366 rozporządzenia nr 575/2013, wskazują, że metoda ta nie jest

wystarczająco dokładna, Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na stosowanie

metody wewnętrznej lub nakazuje bankowi jej niezwłoczną zmianę.

3.

W przypadku gdy bank przestał spełniać wymogi dotyczące metody wewnętrznej, na stosowanie

której uzyskał zezwolenie, informuje o tym Komisję Nadzoru Finansowego. Jeżeli naruszenie

wymogów rozporządzenia nr 575/2013 jest istotne, bank przedstawia Komisji Nadzoru

Finansowego plan przywrócenia w odpowiednim czasie zgodności z tymi wymogami wraz

ze wskazaniem terminu realizacji tego planu. Jeżeli w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego

realizacja planu przedstawionego przez bank nie przywróci pełnej zgodności z wymogami

rozporządzenia nr 575/2013 lub jeżeli wskazany termin realizacji planu jest nieodpowiedni,

Komisja może wyznaczyć bankowi termin jego uzupełnienia albo opracowania nowego planu.

4.

W przypadku gdy bank nie przywróci w terminie określonym w planie, o którym mowa w

ust. 3, zgodności z wymogami rozporządzenia nr 575/2013, a brak zgodności z tymi wymogami

stanowi ich istotne naruszenie, Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na stosowanie

danej metody wewnętrznej lub ogranicza zakres udzielonego zezwolenia do obszarów,

w których spełniane są te wymogi, lub w których zgodność może zostać osiągnięta w

odpowiednim terminie.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwą władzą nadzorczą, która udzieliła

bankowi zezwolenia na stosowanie metody wewnętrznej w zakresie podejmowania przez

tę władzę działań, o których mowa w ust. 1-4.

”

;

58)

w art. 140c ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdym

przypadku utraty mocy lub uchylenia zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub oddziału

banku zagranicznego.

”

;

59)

w art. 141

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W przypadku niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

przepisów, o których mowa w art. 138 ust. 3, statutu, odmowy udzielenia wyjaśnień,

informacji, o których mowa w art. 139, lub w przypadku niewykonania obowiązków określonych

w rozdziale 11b, Komisja Nadzoru Finansowego może nakładać na członków zarządu banku

kary pieniężne do wysokości 20 000 000 zł.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust.

1, uwzględnia w stosownych przypadkach w szczególności

1)

wagę naruszenia i czas jego trwania;

2)

stopień przyczynienia się członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie

do powstania naruszenia;

3)

sytuację finansową członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie;

4)

skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez członka zarządu banku odpowiedzialnego

za dane naruszenie, o ile można te korzyści lub straty ustalić;

5)

straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można je ustalić;

6)

gotowość członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie do współpracy z

Komisją Nadzoru Finansowego;

7)

uprzednie naruszenia przepisów prawa regulujących funkcjonowanie rynku finansowego

popełnione przez członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie;

8)

potencjalne skutki systemowe naruszenia.

”

;

60)

w art. 141a

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej narusza przepisy

ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013 albo w przypadku gdy istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo

ich naruszenia, Komisja Nadzoru Finansowego zawiadamia właściwe władze nadzorcze państwa

macierzystego.

2.

W przypadku uznania, że właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego w sytuacji

określonej w ust. 1 nie podjęły odpowiednich środków, Komisja Nadzoru Finansowego

może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego oraz zwrócić się do

niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W uzasadnionych przypadkach, przed podjęciem działań, o których mowa w ust. 1 i 2,

Komisja Nadzoru Finansowego, mając na względzie potrzebę ochrony stabilności systemu

finansowego, interesów deponentów, inwestorów i innych podmiotów, którym świadczone

są usługi, może, bez konieczności uprzedniego pisemnego upomnienia, zastosować środki

zgodnie z art. 138, do czasu podjęcia odpowiednich środków, w tym środków reorganizacyjnych

równoważnych do środków określonych w rozdziale 12, przez właściwe władze nadzorcze

państwa macierzystego. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje Komisję

Europejską, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz właściwe organy pozostałych zainteresowanych

państw członkowskich o zastosowaniu tych środków.

”

,

c)

dodaje się ust. 6-14 w brzmieniu

„

6.

W przypadku gdy oddział instytucji kredytowej nie wypełnia obowiązków wynikających

z art. 48l ust. 2 oraz art. 48m, Komisja Nadzoru Finansowego może zastosować środki

zgodnie z art. 138 ust. 3 pkt 1-3a i ust. 3b.

7.

W interesie dobra ogólnego, o którym mowa w art. 48l ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego

może wobec oddziału instytucji kredytowej zastosować odpowiednio środki zgodnie z

art. 138 i art. 141.

8.

W celu zapewnienia równych warunków działania banków krajowych i oddziałów instytucji

kredytowych, w interesie dobra ogólnego, o którym mowa w art. 48l ust. 2, Komisja

Nadzoru Finansowego, wydając rekomendacje, o których mowa w art. 137, może określić,

w jakim zakresie rekomendacje te dotyczą również oddziałów instytucji kredytowych.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zastosowanie środków zgodnie z art. 138 nie może

prowadzić do preferencyjnego traktowania wierzycieli instytucji kredytowej, o której

mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w stosunku do wierzycieli tej

instytucji z innych państw członkowskich.

10.

Środki podjęte zgodnie z ust. 3 mają zastosowanie do czasu podjęcia przez organy administracyjne

lub sądowe państwa macierzystego środków reorganizacyjnych równoważnych do środków

określonych w rozdziale 12.

11.

Komisja Nadzoru Finansowego zaprzestaje stosowania środków zgodnie z ust. 3, w przypadku

gdy uzna, że ustały przesłanki ich zastosowania określone w ust. 1 i 2.

12.

W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego lub innego zainteresowanego

państwa członkowskiego zgłoszą sprzeciw wobec środków podjętych przez Komisję Nadzoru

Finansowego zgodnie z ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego może skierować sprawę do

Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art.

19 rozporządzenia nr 1093/2010.

13.

Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków równoważnych do środków,

o których mowa w art. 138, podjętych przez właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego

w stosunku do oddziału banku krajowego. W przypadku zgłoszenia sprzeciwu Komisja Nadzoru

Finansowego może również skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego

i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.

14.

Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków równoważnych do środków,

o których mowa w art. 138, podjętych przez właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego

w stosunku do oddziału instytucji kredytowej prowadzącej działalność w tym państwie,

które mają wpływ na prowadzoną przez tę instytucję działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej. W przypadku zgłoszenia

sprzeciwu Komisja Nadzoru Finansowego może również skierować sprawę do Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia

nr 1093/2010.

”

;

61)

w art. 141b dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego poinformują Komisję

Nadzoru Finansowego, że bank krajowy wykonujący czynności na jego terytorium poprzez

oddział lub w ramach działalności transgranicznej nie przestrzega przepisów prawa

państwa goszczącego lub rozporządzenia nr 575/2013 lub istnieje prawdopodobieństwo,

że nie będzie przestrzegać tych przepisów, Komisja Nadzoru Finansowego podejmuje wobec

banku krajowego odpowiednie środki w ramach nadzoru prowadzące do usunięcia nieprawidłowości

przez ten bank. Komisja Nadzoru Finansowego informuje właściwe władze nadzorcze państwa

goszczącego o podjętych środkach.

”

;

62)

w art. 141c

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nadzór nad działalnością instytucji kredytowej prowadzącej działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej

sprawują, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 1, właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego.

”

,

b)

uchyla się ust. 2;

63)

w art. 141d ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wykonują czynności kontrolne w oddziałach

instytucji kredytowych w zakresie określonym w art. 42c ust. 1, a w pozostałym zakresie

- na podstawie upoważnienia, o którym mowa w ust. 2.

”

;

64)

w art. 141e dodaje się ust. 4-7 w brzmieniu

„

4.

Na żądanie właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego, na którego terytorium

bank krajowy prowadzi działalność poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej,

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje o sposobie uwzględnienia przekazanych

przez te władze informacji dotyczących tego banku.

5.

W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego poinformują Komisję

Nadzoru Finansowego, że nie zastosowała odpowiednich środków wobec banku krajowego,

oraz podejmą odpowiednie środki w ramach nadzoru, Komisja może skierować sprawę do

Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art.

19 rozporządzenia nr 1093/2010, jeżeli nie zgadza się z podjętymi przez te władze

środkami.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwych władz nadzorczych państwa

macierzystego instytucji kredytowej, prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, o udzielenie informacji

o sposobie uwzględnienia przekazanych przez Komisję Nadzoru Finansowego informacji

dotyczących tej instytucji kredytowej.

7.

W przypadku gdy po otrzymaniu informacji, o których mowa w ust. 6, Komisja Nadzoru

Finansowego uzna, że właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego nie zastosowały

odpowiednich środków, podejmuje środki w ramach nadzoru w celu ochrony stabilności

systemu finansowego, interesów deponentów, inwestorów i innych klientów, po poinformowaniu

właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego.

”

;

65)

w art. 141f

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż określone w

art. 18 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 575/2013, banki przeprowadzają konsolidację metodą

praw własności.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W przypadku braku porozumienia, o którym mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego

i właściwe władze nadzorcze nad instytucjami kredytowymi w ramach współpracy przekazują

sobie w szczególności informacje niezbędne do wykonywania nadzoru skonsolidowanego,

nadzoru nad istotnymi oddziałami banków krajowych i istotnymi oddziałami instytucji

kredytowych oraz podejmują działania określone w art. 138 ust. 1 pkt 2a i art. 138b,

z zachowaniem warunków określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3.

”

,

c)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór skonsolidowany nad bankiem krajowym działającym

w holdingu, w przypadku gdy

1)

bank krajowy jest podmiotem zależnym innego banku krajowego;

2)

bank krajowy jest podmiotem zależnym instytucji finansowej albo dominującego podmiotu

nieregulowanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym;

3)

podmiotem dominującym wobec banku krajowego i instytucji kredytowej jest ta sama instytucja

finansowa albo dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o

nadzorze uzupełniającym, o ile ta instytucja finansowa albo ten dominujący podmiot

nieregulowany ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

podmiotami dominującymi wobec banku krajowego i instytucji kredytowej są dominujące

podmioty nieregulowane w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym

lub instytucje finansowe z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w

innych państwach członkowskich, w których wydano zezwolenie na działanie tych instytucji

kredytowych, o ile bank krajowy ma większą sumę bilansową od każdej z tych instytucji

kredytowych;

5)

podmiotem dominującym wobec banku oraz instytucji kredytowej jest dominujący podmiot

nieregulowany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym lub instytucja

finansowa z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita

Polska oraz państwa członkowskiego, w którym uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności

którakolwiek z instytucji kredytowych będących podmiotem zależnym tej samej instytucji

finansowej, o ile bank krajowy ma większą sumę bilansową od każdej z tych instytucji

kredytowych.

7.

W szczególnych przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego może w drodze porozumienia

uzgodnić z właściwymi władzami nadzorczymi, że kryteriów, o których mowa w ust. 6

pkt 3-5, nie stosuje się, jeżeli są one niewłaściwe z uwagi na specyfikę banku, instytucji

kredytowej lub względną istotność ich działalności w Rzeczypospolitej Polskiej albo

innych państwach członkowskich.

”

,

d)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

W celu dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ust. 8, właściwe władze nadzorcze mogą

zasięgnąć opinii unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki

holdingowej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej

w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr 575/2013

albo instytucji kredytowej lub banku o najwyższej sumie bilansowej.

”

,

e)

ust. 11 otrzymuje brzmienie

„

11.

Komisja Nadzoru Finansowego informuje unijną instytucję dominującą, unijną dominującą

finansową spółkę holdingową, unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności

mieszanej w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr

575/2013 albo bank o najwyższej sumie bilansowej o sprawowaniu przez siebie nadzoru

skonsolidowanego.

”

,

f)

po ust. 11 dodaje się ust. 11a-11d w brzmieniu

„

11a.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zainteresowanym właściwym władzom nadzorczym

oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego dane dotyczące struktury prawnej oraz

struktury zarządzania i struktury organizacyjnej holdingu, nad którym sprawuje nadzór

skonsolidowany, w tym

1)

informacje o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi w skład holdingu;

2)

opis systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład holdingu, w tym systemu zarządzania

ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń.

11b.

W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym określonej w art. 18 rozporządzenia

nr 1093/2010, lub wystąpienia niekorzystnych zmian na rynkach, potencjalnie zagrażających

płynności na rynku i stabilności systemu finansowego państwa członkowskiego, w którym

podmioty należące do tego samego holdingu co bank uzyskały zezwolenie na prowadzenie

działalności, lub państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność istotne oddziały

banku, Komisja Nadzoru Finansowego, sprawując nadzór skonsolidowany, zawiadamia o

tym niezwłocznie Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, Europejską Radę do spraw Ryzyka

Systemowego, Komitet Stabilności Finansowej i Narodowy Bank Polski oraz przekazuje

im informacje niezbędne do realizacji ich zadań.

11c.

W przypadku gdy Narodowy Bank Polski uzyska informacje o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej,

o której mowa w ust. 11b, zawiadamia o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego,

inne właściwe władze nadzorcze, które sprawują nadzór skonsolidowany nad podmiotami

należącymi do holdingu, oraz Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

11d.

Jeżeli do prawidłowego wykonywania nadzoru skonsolidowanego przez Komisję Nadzoru

Finansowego niezbędne są informacje o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, o której

mowa w ust. 11b, będące w posiadaniu innej właściwej władzy nadzorczej, Komisja zwraca

się bezpośrednio do tej władzy o ich udostępnienie.

”

;

66)

w art. 141i ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Bank krajowy, o którym mowa w ust. 3, ustala politykę identyfikacji znaczących transakcji

w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym z podmiotami, o których mowa w ust.

3. Bank jest obowiązany informować Komisję Nadzoru Finansowego o każdej takiej transakcji,

z wyłączeniem transakcji dotyczących ekspozycji w rozumieniu art. 389 rozporządzenia

nr 575/2013.

”

;

67)

uchyla się art. 141j;

68)

w art. 141l ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia wykazu holdingów, tryb i terminy składania oraz aktualizacji zgłoszeń

holdingów, a także wzór zgłoszenia holdingu, mając na względzie zapewnienie Komisji

Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru

oraz zapewnienie przejrzystości działania i stabilności rynku finansowego.

”

;

69)

w art. 144

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kurator może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub uchwałę walnego

zgromadzenia banku spółdzielczego, które naruszają interes banku, odpowiednio zgodnie

z art. 422 § 1 Kodeksu spółek handlowych albo art. 42 § 3 ustawy - Prawo spółdzielcze.

”

,

b)

ust. 10 i 11 otrzymują brzmienie

„

10.

Osobie fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego

w wysokości 26 dni na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm., w terminach uzgodnionych z Komisją Nadzoru Finansowego.

11.

Okres pełnienia funkcji kuratora przez osobę fizyczną jest wliczany do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze. Do osób tych mają zastosowanie przepisy

o ubezpieczeniach społecznych i ubezpieczeniu zdrowotnym, o ile osoby te nie są objęte

tymi ubezpieczeniami z innych tytułów.

”

;

70)

w art. 145 w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Na zarząd komisaryczny przechodzi prawo podejmowania uchwał i decyzji we wszystkich

sprawach zastrzeżonych w ustawie i statucie do właściwości władz i organów banku,

w szczególności zarząd komisaryczny może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy

lub uchwałę walnego zgromadzenia banku spółdzielczego, które naruszają interes banku,

odpowiednio zgodnie z art. 422 § 1 Kodeksu spółek handlowych albo art. 42 § 3 ustawy - Prawo spółdzielcze.

”

;

71)

w art. 146 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Członkowi zarządu komisarycznego, w przypadku złożenia wniosku zgodnie z art. 174 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, udziela się urlopu bezpłatnego na okres pełnienia tej funkcji.

2.

Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, jest wliczany do okresu pracy, od

którego zależą uprawnienia pracownicze.

”

;

72)

po rozdziale 13 dodaje się rozdział 13a w brzmieniu

„

Rozdział 13a

Wskaźniki w zakresie funduszy własnych banków

Art. 171a.

1.

Wartości procentowe, o których mowa w art. 467 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,

dla banków wynoszą 100%.

2.

Wartości procentowe, o których mowa w art. 468 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,

dla banków wynoszą

1)

60% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

40% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3)

20% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

3.

Z zastrzeżeniem ust. 4, na potrzeby stosowania art. 468 ust. 4, art. 469 ust. 1 lit.

a i c, art. 474 lit. a oraz art. 476 lit. a rozporządzenia nr 575/2013 wartości procentowe,

o których mowa w art. 478 ust. 1 tego rozporządzenia, dla banków wynoszą

1)

40% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

60% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3)

80% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

4.

Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. a oraz art. 474 lit. a rozporządzenia

nr 575/2013 wartości procentowe, o których mowa w art. 478 ust. 1 tego rozporządzenia,

dla banków wynoszą 100% dla pozycji, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. g oraz art.

56 lit. b i e tego rozporządzenia.

5.

Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 575/2013 wartości

procentowe, o których mowa w art. 478 ust. 2 tego rozporządzenia, dla banków wynoszą

1)

10% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

20% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3)

30% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.;

4)

40% - od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.;

5)

50% - od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.;

6)

60% - od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.;

7)

70% - od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.;

8)

80% - od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.;

9)

90% - od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

6.

Wartości procentowe, o których mowa w art. 479 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013,

dla banków wynoszą

1)

60% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

40% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3)

20% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

7.

Współczynnik, o którym mowa w art. 480 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków

wynosi 1.

8.

Wartości procentowe, o których mowa w art. 481 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013,

dla banków wynoszą

1)

60% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

40% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3)

20% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

9.

Wartości procentowe, o których mowa w art. 486 ust. 5 rozporządzenia nr 575/2013,

dla banków wynoszą

1)

70% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

60% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3)

50% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.;

4)

40% - od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.;

5)

30% - od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.;

6)

20% - od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.;

7)

10% - od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

”

.

W ustawie z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu

się i bankach zrzeszających

(Dz. U. z 2014 r. poz. 109 oraz z 2015 r. poz. 1166) wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 12;

2)

uchyla się art. 20.

W ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 510 i 1146) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1e w brzmieniu

„

1a.

BGK przestrzega

1)

zasad oraz wymogów ostrożnościowych określonych w art. 1-24 oraz art. 456-521 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr

575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji

kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”, oraz w aktach przyjętych zgodnie z

przepisami tego rozporządzenia,

2)

wymogów ostrożnościowych określonych w następujących przepisach rozporządzenia nr

575/2013 w zakresie

a)

funduszy własnych - art. 25-91,

b)

wymogów kapitałowych - art. 92-386,

c)

dużych ekspozycji - art. 387-403,

d)

ekspozycji z tytułu przeniesionego ryzyka kredytowego - art. 404-410,

e)

płynności - art. 411-428,

f)

dźwigni finansowej - art. 429-430,

g)

ujawniania informacji - art. 431-455

- chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

1b.

W odniesieniu do ekspozycji pozabilansowych BGK powstałych w wyniku udzielenia w ramach

realizacji przez BGK programów rządowych poręczeń lub gwarancji, wynikających z poręczeń

lub gwarancji portfela kredytowego, o którym mowa w art. 128b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, a spełniających w banku udzielającym kredytu warunki kwalifikacji do kategorii ekspozycji

detalicznych określone w art. 123 lit. a i b rozporządzenia nr 575/2013, BGK nie stosuje

1)

wymogów, o których mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;

2)

zasad wyznaczania wymogu w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ryzyka kredytowego,

określonych w rozporządzeniu nr 575/2013, w zakresie

a)

weryfikacji spełniania przez ekspozycję warunków kwalifikacji do kategorii ekspozycji

detalicznych, o których mowa w art. 123 rozporządzenia nr 575/2013,

b)

indywidualnego klasyfikowania ekspozycji do kategorii ekspozycji detalicznych.

1c.

W odniesieniu do ekspozycji pozabilansowych BGK powstałych wskutek udzielanych w formie

reporęczeń BGK za zobowiązania funduszy poręczeniowych z tytułu udzielonych przez

te fundusze poręczeń kredytów bankowych wynikających z poręczeń lub gwarancji portfela

kredytowego, o którym mowa w art. 128b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, a spełniających w banku udzielającym kredytu obejmowanego poręczeniem lub gwarancją

warunki kwalifikacji do kategorii ekspozycji detalicznych określone w art. 123 lit.

a i b rozporządzenia nr 575/2013, BGK nie stosuje

1)

wymogów, o których mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;

2)

zasad wyznaczania wymogu w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ryzyka kredytowego,

określonych w rozporządzeniu nr 575/2013, w zakresie

a)

weryfikacji spełniania przez ekspozycję warunków kwalifikacji do kategorii ekspozycji

detalicznych, o których mowa w art. 123 rozporządzenia nr 575/2013,

b)

indywidualnego klasyfikowania ekspozycji do kategorii ekspozycji detalicznych,

c)

klasyfikowania ekspozycji do kategorii ekspozycji przeterminowanych.

1d.

W odniesieniu do ekspozycji pozabilansowych BGK powstałych w wyniku udzielenia przez

BGK gwarancji w ramach linii gwarancyjnych w związku z realizacją programu rządowego,

wynikających z gwarancji portfela kredytowego, o którym mowa w art. 128b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, BGK nie stosuje

1)

wymogów, o których mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013;

2)

zasad wyznaczania wymogu w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ryzyka kredytowego,

określonych w rozporządzeniu nr 575/2013, w zakresie

a)

weryfikacji spełniania przez ekspozycję warunków kwalifikacji do kategorii ekspozycji

detalicznych, o których mowa w art. 123 rozporządzenia nr 575/2013,

b)

indywidualnego klasyfikowania ekspozycji do kategorii ekspozycji detalicznych.

1e.

W zakresie nieobjętym przepisami ust. 1b-1d Komisja Nadzoru Finansowego może, na wniosek

BGK, zwolnić ten bank z obowiązku przestrzegania wymogów ostrożnościowych, o których

mowa w ust. 1a, lub ograniczyć ich stosowanie, uwzględniając konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa działalności BGK oraz zgromadzonych w nim środków, a także skuteczność

realizacji zadań, o których mowa w art. 5.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje BGK środki na utrzymanie

1)

funduszy własnych na poziomie gwarantującym realizację zadań, o których mowa w art.

5,

2)

płynności, o której mowa w ust. 1a pkt 2 lit. e oraz w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

- mając na względzie konieczność pokrycia ryzyka działalności bankowej ponoszonego

przez BGK.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a-3d w brzmieniu

„

3a.

Warunki oraz tryb przekazania środków, o których mowa w ust. 3, określa umowa zawarta

między ministrem właściwym do spraw finansów publicznych a BGK.

3b.

Zobowiązanie, o którym mowa w ust. 3, spełnia wymogi ochrony kredytowej w rozumieniu

art. 213-215 rozporządzenia nr 575/2013, udzielonej przez Skarb Państwa. Ekspozycjom

wobec BGK przypisuje się wagę ryzyka na zasadach określonych w art. 114 ust. 4 rozporządzenia

nr 575/2013.

3c.

Fundusz statutowy BGK stanowi instrument kapitałowy w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit.

a i art. 28 rozporządzenia nr 575/2013.

3d.

Przy obliczaniu płynności niezbędnej do przestrzegania wymogów ostrożnościowych, o

których mowa w ust. 1a pkt 2 lit. e, jako wpływy płynności określone w przepisach

rozporządzenia nr 575/2013 BGK uwzględnia całość niewykorzystanych bezwarunkowych

zobowiązań pozabilansowych otrzymywanych od Skarbu Państwa.

”

,

d)

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu

„

5.

BGK nie przyjmuje na siebie ekspozycji wobec

1)

grupy powiązanych klientów, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia nr

575/2013, w tym z udziałem podmiotów, o których mowa w pkt 2 i 3,

2)

banku krajowego,

3)

funduszu inwestycyjnego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 157, z późn. zm.

- których wartość po uwzględnieniu skutku ograniczenia ryzyka kredytowego, o którym

mowa w art. 399-403 rozporządzenia nr 575/2013, przekracza 50% wartości uznanego kapitału

BGK, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 71 tego rozporządzenia.

6.

Do ekspozycji, o których mowa w ust. 5, BGK nie stosuje wymogów ostrożnościowych w

zakresie dużych ekspozycji, o których mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013.

”

;

2)

w art. 3a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W celu utrzymania przez BGK płynności, o której mowa w art. 3 ust. 1a pkt 2 lit. e,

minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić, w imieniu Skarbu Państwa,

gwarancji spłaty kredytów oraz linii kredytowych przyznanych BGK przez bank krajowy,

bank zagraniczny lub instytucję kredytową oraz spełnienia przez emitenta świadczeń

pieniężnych wyemitowanych przez BGK dłużnych papierów wartościowych, w szczególności

obligacji lub bankowych papierów wartościowych.

”

;

3)

w art. 4 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Do podstawowych celów działalności BGK, w zakresie określonym ustawą oraz odrębnymi

przepisami, należy wspieranie polityki gospodarczej Rady Ministrów, rządowych programów

społeczno-gospodarczych oraz programów samorządności lokalnej i rozwoju regionalnego,

obejmujących w szczególności projekty

”

;

4)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

1.

W przypadku gdy inwestycja jest zgodna z podstawowymi celami działalności BGK, o których

mowa w art. 4, BGK może dokonywać inwestycji w

1)

podmioty pozyskujące od inwestorów środki w celu inwestowania zgodnie z określoną

przez te podmioty polityką inwestycyjną, z korzyścią dla tych inwestorów, które

a)

mają charakter ponadnarodowy, w szczególności Europejski Bank Centralny, Europejski

Bank Inwestycyjny, Europejski Fundusz Inwestycyjny, europejskie finansowe instytucje

rozwoju i bilateralne banki rozwoju, Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy

i inne instytucje ponadnarodowe oraz podobne organizacje międzynarodowe, lub

b)

zostały utworzone przez banki krajowe, banki zagraniczne, instytucje kredytowe, instytucje

finansowe, międzynarodowe instytucje finansowe, krajowe lub zagraniczne podmioty sektora

finansów publicznych, lub

c)

zostały utworzone przez podmioty z udziałem instytucji, banków lub podmiotów, o których

mowa w lit. a i b, lub

d)

zostały utworzone przez BGK wspólnie z instytucjami, bankami lub podmiotami, o których

mowa w lit. a i b, lub podmiotami, o których mowa w lit. c, lub

e)

prowadzą działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych;

2)

instrumenty zbywane lub emitowane przez podmioty, o których mowa w pkt 1. 2. Przez

inwestycje, o których mowa w ust. 1, rozumie się w szczególności nabycie lub objęcie

akcji, udziałów, jednostek uczestnictwa, certyfikatów inwestycyjnych, innych instrumentów

finansowych emitowanych lub oferowanych przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt

1, lub powierzenie środków pieniężnych w zarządzanie tym podmiotom.

”

;

5)

w art. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

W przypadku gdy BGK, na podstawie odrębnych przepisów lub programów rządowych, jest

obowiązany do realizacji zadań polegających na świadczeniu usług wypłat gotówkowych,

przez świadczenie takich usług rozumie się również wypłaty gotówkowe realizowane przez

inne banki krajowe na podstawie umowy zawartej przez BGK z tymi bankami.

”

;

6)

w art. 5b ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić BGK pożyczki ze środków

budżetu państwa na zwiększenie funduszy własnych.

”

;

7)

w art. 5c ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W przypadku gdy BGK posiada fundusze własne na poziomie wyższym niż poziom, który

BGK jest zobowiązany utrzymywać zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz wymogami ostrożnościowymi, których zgodnie z art. 3 ust. 1a przestrzega BGK,

Rada Nadzorcza, na wniosek ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, może,

w drodze uchwały, obniżyć fundusz statutowy. Wymogu uzyskania zezwolenia, o którym

mowa w art. 77 rozporządzenia nr 575/2013, nie stosuje się.

”

;

8)

po art. 5c dodaje się art. 5d w brzmieniu

„

Art. 5d.

Zysk netto BGK może zostać przeznaczony na

1)

zwiększenie funduszy własnych BGK;

2)

wpłatę do budżetu państwa;

3)

inne cele określone przez Radę Nadzorczą.

”

.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje ekspozycji wymienionych

w art. 400 ust. 2 i art. 493 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, wobec których nie

stosuje się przepisu art. 395 ust. 1 tego rozporządzenia, kierując się potrzebą odzwierciedlenia

faktycznego obciążenia funduszy własnych banku ryzykiem prowadzonej działalności,

wynikającym z koncentracji ekspozycji.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1537, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

po pkt 5c dodaje się pkt 5d i 5e w brzmieniu

„

5d)

rozporządzeniu 575/2013 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.);

5e)

rozporządzeniu 909/2014 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 z dnia 23 lipca 2014 r.

w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej i w

sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniające dyrektywy 98/26/WE

i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012

(Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 1);

”

,

b)

w pkt 14 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 15 w brzmieniu

„

15)

systemie rozrachunku papierów wartościowych - rozumie się przez to system, o którym

mowa w art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach

płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad

tymi systemami

(Dz. U. z 2013 r. poz. 246 i 1036 oraz z 2015 r. poz. 978).

”

;

2)

w art. 3

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komisja jest właściwym organem w rozumieniu rozporządzenia 236/2012, rozporządzenia

648/2012, rozporządzenia 1031/2010, z wyłączeniem art. 55 ust. 1 tego rozporządzenia,

oraz rozporządzenia 909/2014.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Odpowiednim organem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 lit. a rozporządzenia 909/2014,

jest Prezes Narodowego Banku Polskiego.

”

;

3)

w art. 5

a)

po pkt 6c dodaje się pkt 6d w brzmieniu

„

6d)

centralny depozyt papierów wartościowych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

909/2014,

”

,

b)

w pkt 17 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 18-20 w brzmieniu

„

18)

finansowe spółki holdingowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia 575/2013,

mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

19)

finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt

21 rozporządzenia 575/2013, mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

20)

spółki holdingowe o działalności mieszanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia

575/2013, mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

”

;

4)

w art. 20 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

prawidłowego wykonywania określonych zadań w zakresie nadzoru, w tym zadań określonych

ustawą o nadzorze uzupełniającym, a także rozporządzeniem 575/2013, lub

”

;

5)

po art. 21 dodaje się art. 21a w brzmieniu

„

Art. 21a.

W przypadku gdy dom maklerski prowadzi działalność maklerską na terytorium innego

państwa członkowskiego, Komisja może przekazywać organowi nadzoru w tym państwie członkowskim

informacje, które mogą ułatwić temu organowi nadzór nad domem maklerskim, w zakresie

1)

zarządzania i struktury własnościowej domu maklerskiego;

2)

płynności, wypłacalności i ograniczania dużych ekspozycji;

3)

czynników, które mogą wywierać wpływ na ryzyko systemowe stwarzane przez dom maklerski;

4)

procedur zarządzania i procedur księgowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej w

domu maklerskim;

5)

nadzoru sprawowanego nad domem maklerskim zgodnie z częścią szóstą rozporządzenia

575/2013, w zakresie, w jakim takie informacje są niezbędne do zapewnienia ochrony

inwestorów w państwie członkowskim, w którym dom maklerski prowadzi działalność maklerską;

6)

wystąpienia zaburzenia płynności domu maklerskiego lub uzasadnionego prawdopodobieństwa,

że takie zaburzenie płynności wystąpi, obejmujące również informacje na temat programu

postępowania naprawczego oraz na temat środków nadzorczych podjętych w zakresie nadzoru

nad płynnością domu maklerskiego;

7)

sposobu uwzględnienia informacji przekazanych przez organ nadzoru w państwie członkowskim,

w którym dom maklerski prowadzi działalność maklerską, w zakresie działalności domu

maklerskiego.

”

;

6)

po rozdziale 3a dodaje się rozdział 3b w brzmieniu

„

Rozdział 3b

Współpraca w zakresie nadzoru nad podmiotami prowadzącymi systemy rozrachunku papierów

wartościowych oraz nadzoru nad tymi systemami

Art. 23g.

1.

Komisja oraz Prezes Narodowego Banku Polskiego współpracują w ramach wykonywania swoich

zadań w zakresie nadzoru nad podmiotami prowadzącymi systemy rozrachunku papierów

wartościowych oraz nadzoru nad tymi systemami, w szczególności wynikających z rozporządzenia

648/2012 oraz rozporządzenia 909/2014.

2.

W związku z wykonywaniem przez Komisję nadzoru nad podmiotami prowadzącymi systemy

rozrachunku papierów wartościowych, Przewodniczący Komisji może wystąpić do Prezesa

Narodowego Banku Polskiego o stanowisko w sprawach związanych z nadzorem, o którym

mowa w ust. 1.

3.

W związku z wykonywaniem przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego nadzoru nad systemami

rozrachunku papierów wartościowych, Prezes Narodowego Banku Polskiego może wystąpić

do Przewodniczącego Komisji o stanowisko w sprawach związanych z nadzorem, o którym

mowa w ust. 1.

”

;

7)

w art. 25 po ust. 2a dodaje się ust. 2b-2d w brzmieniu

„

2b.

W przypadku naruszenia przez dom maklerski, finansową spółkę holdingową, finansową

spółkę holdingową o działalności mieszanej lub spółkę holdingową o działalności mieszanej

przepisów działu IV rozdziału 1 oddziału 2a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub rozporządzenia 575/2013 Komisja, w drodze uchwały, decyduje o przekazaniu do

publicznej wiadomości informacji o naruszeniu, wraz ze wskazaniem imienia i nazwiska

osoby lub nazwy (firmy) podmiotu, odpowiedzialnych za dane naruszenie.

2c.

W informacji, o której mowa w ust. 2b, Komisja nie podaje imienia i nazwiska osoby

fizycznej, w przypadku gdy opublikowanie tych danych

1)

byłoby środkiem niewspółmiernym do wagi dokonanego naruszenia;

2)

stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych;

3)

zagroziłoby prowadzonemu postępowaniu karnemu lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa

skarbowe;

4)

wyrządziłoby niewspółmierną szkodę tej osobie lub domowi maklerskiemu.

2d.

Informacje, o których mowa w ust. 2b i 2c, są dostępne na stronie internetowej Komisji

przez 5 lat, licząc od dnia ich zamieszczenia, z tym że wskazanie imienia i nazwiska

osoby, na którą nałożono sankcję, jest zamieszczane na okres nie dłuższy niż rok.

”

;

8)

w art. 26

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

podmiotu nadzorowanego, o którym mowa w art. 5 pkt 1, 2, 4-6c i 8-20,

”

,

-

w pkt 2 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

podmiotu zależnego od podmiotu, o którym mowa w art. 5 pkt 18-20

”

,

b)

po ust. 3a dodaje się ust. 3b w brzmieniu

„

3b.

W zakresie niezbędnym do zweryfikowania informacji przekazanych Komisji na podstawie

art. 110m ust. 1-3 lub art. 110z ust. 1 i 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel mogą przeprowadzić kontrolę, o której

mowa w ust. 1, w podmiotach, które przekazały informacje, także w przypadku gdy podmioty

te mają siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku przeprowadzenie

kontroli następuje po poinformowaniu organu nadzoru w państwie, na którego terytorium

dany podmiot ma siedzibę.

”

;

9)

w art. 30 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej czynności

kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego

lub przywołanemu świadkowi, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący

jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. W takim przypadku upoważnienie

doręcza się kontrolowanemu niezwłocznie, nie później jednak niż trzeciego dnia od

wszczęcia kontroli.

”

;

10)

w art. 32 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Na żądanie kontrolera osoby wchodzące w skład statutowych organów kontrolowanego lub

osoby pozostające z kontrolowanym w stosunku pracy, zlecenia lub innym stosunku prawnym

o podobnym charakterze są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia i przekazania,

na koszt kontrolowanego, kopii dokumentów, korespondencji elektronicznej, rejestrów

połączeń telefonicznych i rejestru przesyłu danych lub innych nośników informacji

oraz udzielenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień, dotyczących przedmiotu kontroli w

terminie określonym w żądaniu.

”

;

11)

po art. 32 dodaje się art. 32a w brzmieniu

„

Art. 32a.

W przypadku gdy kontrolowany utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, kontroler

może korzystać z pomocy funkcjonariuszy Policji. Funkcjonariusze Policji wykonują

na polecenie kontrolera czynności umożliwiające sprawne i niezakłócone przeprowadzenie

kontroli.

”

;

12)

w art. 34

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

dokumentów, innych nośników informacji i rejestrów;

”

,

b)

po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

zapisów obrazu;

”

;

13)

w art. 34b dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Kontroler przekazuje kontrolowanemu na nośniku elektronicznym kopię wyjaśnień ustnych

utrwalonych za pomocą urządzenia rejestrującego. Kontrolowany lub osoba przez niego

upoważniona poświadcza pisemnie otrzymanie takiej kopii.

”

;

14)

w art. 36

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wyniki kontroli zamieszcza się w protokole kontroli sporządzonym w trzech egzemplarzach,

z których dwa otrzymuje kontrolowany w terminie 30 dni od dnia przekazania mu informacji,

o której mowa w art. 29 ust. 4. Protokoły doręcza się kontrolowanemu bezpośrednio

lub za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529), przekazywanym następnie nadawcy przez tego operatora.

”

,

b)

ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona parafuje również każdą stronę jednego

z otrzymanych egzemplarzy protokołu, a następnie przekazuje ten egzemplarz Komisji,

na zasadach i w trybie określonych w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

protokołu, z zastrzeżeniem ust. 2b-2d.

”

,

c)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Kontroler, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń do protokołu kontroli,

może dokonywać sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w protokole kontroli. Zarządzający

kontrolę informuje kontrolowanego pisemnie o dokonanych sprostowaniach.

”

;

15)

w art. 37a ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Upoważnieni pracownicy urzędu Komisji mogą przeprowadzić w domu maklerskim lub podmiocie,

o którym mowa w art. 5 pkt 18-20, wizytę nadzorczą w zakresie niezbędnym do realizacji

programu nadzorczego, o którym mowa w art. 110s ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

2.

Wizyta nadzorcza może być także przeprowadzona w przypadku postępowań dotyczących

wydania przez Komisję zezwolenia, pozwolenia lub zgody, o których mowa w przepisach

rozporządzenia 575/2013.

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

po pkt 4c dodaje się pkt 4d w brzmieniu

„

4d)

rozporządzeniu 575/2013 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.);

”

,

b)

pkt 31 otrzymuje brzmienie

„

31)

zagranicznej instytucji kredytowej - rozumie się przez to instytucję kredytową, o

której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia 575/2013, prowadzącą na podstawie

zezwolenia właściwego organu nadzoru na terytorium innego państwa członkowskiego działalność

maklerską, lub prowadzącą na podstawie zezwolenia właściwego organu nadzoru na terytorium

innego państwa członkowskiego rachunki, na których rejestrowane są papiery wartościowe

dopuszczone do obrotu na zagranicznym rynku regulowanym;

”

;

2)

po art. 13a dodaje się art. 13b w brzmieniu

„

Art. 13b.

1.

Komisja przyjmuje zgłoszenia naruszeń lub potencjalnych naruszeń przepisów ustawy

oraz rozporządzenia 575/2013.

2.

Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w ust. 1, w tym informacje, które mogłyby

umożliwić identyfikację osoby dokonującej zgłoszenia oraz osoby, której zarzuca się

naruszenie, a także informacja o dokonaniu zgłoszenia mogą być ujawnione tylko

1)

w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz w dokumentach przekazywanych

w uzupełnieniu takiego zawiadomienia;

2)

na żądanie sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub

postępowaniem w sprawie o przestępstwo skarbowe.

”

;

3)

w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Transakcja, której przedmiotem jest nabycie lub zbycie instrumentów finansowych lub

która prowadzi do powstania takich instrumentów, nie stanowi gry ani zakładu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, ani gry losowej lub zakładu wzajemnego w rozumieniu przepisów o grach hazardowych,

nawet jeżeli według wyraźnej lub dorozumianej woli stron rzeczywiste spełnienie wzajemnych

świadczeń jest wyłączone, a tylko jedna ze stron jest obowiązana zapłacić różnicę

między umówioną ceną sprzedaży a ceną rynkową w czasie wykonania umowy.

”

;

4)

w art. 24 w ust. 7 dodaje się zdanie drugie i trzecie w brzmieniu

„

Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

”

;

5)

w art. 40 w ust. 5 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

innych, niebędących podmiotami nadzorowanymi, o których mowa w art. 5 pkt 1, 2, 12

lub 13 ustawy o nadzorze, bankach krajowych i oddziałach instytucji kredytowych, w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, wykonujących czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7;

”

;

6)

w art. 45a ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o uczestniku, rozumie się przez to podmiot będący

uczestnikiem odpowiednio Krajowego Depozytu, spółki, której Krajowy Depozyt przekazał

wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1-6 lub

ust. 2, CCP, izby rozliczeniowej lub izby rozrachunkowej.

”

;

7)

w art. 45b w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 45h ust. 1 - Krajowy Depozyt, spółka, której Krajowy

Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48

ust. 2, izba rozliczeniowa lub CCP (podmiot rozliczający);

”

;

8)

w art. 47 w ust. 7 dodaje się zdanie drugie i trzecie w brzmieniu

„

Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

”

;

9)

w art. 70

a)

w ust. 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

art. 69 ust. 2 pkt 3 - o ile przedmiotem tych czynności są dopuszczone do obrotu zorganizowanego

obligacje, listy zastawne oraz inne zbywalne papiery wartościowe inkorporujące prawa

majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z zaciągniętego długu, inne niż określone

w pkt 1, lub instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym są obligacje, listy

zastawne, inne zbywalne papiery wartościowe inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające

prawom wynikającym z zaciągniętego długu, stopa procentowa lub waluta.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7, do banku,

o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio art. 72, art. 73 ust. 1 i 2, art.

74b-76, art. 79-81g, art. 83a, art. 86 ust. 2, art. 90 i art. 93a, a w zakresie nieuregulowanym

w tych przepisach stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.

”

;

10)

w art. 73 po ust. 2c dodaje się ust. 2d w brzmieniu

„

2d.

Przepisów ust. 2a-2c nie stosuje się do świadczenia usług maklerskich przez dom maklerski

lub bank prowadzący działalność maklerską poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie art. 104.

”

;

11)

po art. 74b dodaje się art. 74c w brzmieniu

„

Art. 74c.

Nie stanowi działalności maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 3, przeniesienie

przez firmę inwestycyjną instrumentów finansowych

1)

na rzecz pożyczkobiorcy, w wykonaniu umowy pożyczki instrumentów finansowych zawartej

w imieniu własnym przez firmę inwestycyjną działającą na rachunek pożyczkobiorcy lub

pożyczkodawcy;

2)

na rzecz pożyczkodawcy, w wyniku zwrotu instrumentów finansowych będących przedmiotem

pożyczki instrumentów finansowych lub w wyniku ustanowienia zabezpieczenia pożyczki

instrumentów finansowych przez pożyczkobiorcę;

3)

na rzecz pożyczkobiorcy, w wyniku zwrotu instrumentów finansowych będących przedmiotem

zabezpieczenia pożyczki instrumentów finansowych.

”

;

12)

w art. 82

a)

w ust. 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

oświadczenia osób wymienionych w pkt 1, z wyłączeniem wspólników oraz komplementariuszy

w przypadku domu maklerskiego działającego w formie spółki osobowej, którym nie przysługuje

prawo prowadzenia spraw spółki lub jej reprezentowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, że nie były uznane prawomocnym orzeczeniem za winne popełnienia przestępstwa skarbowego,

przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwa określonego w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej, przestępstwa określonego w ustawach, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, oraz że w okresie trzech lat poprzedzających dzień złożenia wniosku nie zostały

ukarane w trybie administracyjnym przez właściwy organ nadzoru za naruszenie przepisów

wdrażających dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie

warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego

nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE

i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 338, z późn. zm.) lub przepisów rozporządzenia 575/2013;

”

,

b)

w ust. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

złożone przez akcjonariuszy będących osobami fizycznymi, posiadających co najmniej

10% ogólnej liczby głosów lub co najmniej 10% kapitału zakładowego wnioskodawcy, oświadczenia

o źródle pochodzenia środków pieniężnych przeznaczonych na zapłatę za obejmowane lub

nabywane akcje lub udziały wnioskodawcy;

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 10 oraz ust. 2 pkt 9, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim

klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

”

;

13)

w art. 83a

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Firma inwestycyjna jest obowiązana posiadać procedury anonimowego zgłaszania wskazanemu

członkowi zarządu, a w szczególnych przypadkach - radzie nadzorczej, naruszeń prawa

oraz obowiązujących w firmie inwestycyjnej procedur i standardów etycznych.

1b.

W ramach procedur, o których mowa w ust. 1a, firma inwestycyjna zapewnia pracownikom,

którzy zgłaszają naruszenia, ochronę co najmniej przed działaniami o charakterze represyjnym,

dyskryminacją lub innymi rodzajami niesprawiedliwego traktowania.

1c.

W przypadku domu maklerskiego działającego w formie spółki osobowej wymogi, o których

mowa w ust. 1a, mają zastosowanie do komplementariuszy lub wspólników, którym przysługuje

prawo prowadzenia spraw spółki lub jej reprezentowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

”

,

b)

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu

„

5.

Firma inwestycyjna jest obowiązana zarządzać ryzykiem w swojej działalności, przy

czym dom maklerski, o którym mowa w art. 110a ust. 1 pkt 4, oraz dom maklerski będący

firmą inwestycyjną, o której mowa w art. 95 ust. 2 rozporządzenia 575/2013, i który

prowadzi działalność maklerską w zakresie, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2 lub

4, stosują system zarządzania ryzykiem, o którym mowa w oddziale 2a.

6.

Do domu maklerskiego będącego firmą inwestycyjną, o której mowa w art. 95 ust. 2 rozporządzenia

575/2013 i który prowadzi działalność maklerską w zakresie, o którym mowa w art. 69

ust. 2 pkt 2 lub 4, stosuje się przepisy art. 110a-110d, art. 110g-110q i art. 110v-110za.

”

;

14)

po art. 93a dodaje się art. 93b w brzmieniu

„

Art. 93b.

W celu zapewnienia przestrzegania przez firmę inwestycyjną przepisów ustawy, przepisów

wykonawczych lub rozporządzenia 575/2013 Komisja może zalecić tej firmie zaprzestanie

w wyznaczonym terminie działania naruszającego te przepisy lub niepodejmowanie takiego

działania w przyszłości.

”

;

15)

w art. 94 w ust. 1

a)

uchyla się pkt 2,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

szczegółowe warunki techniczne i organizacyjne wymagane do prowadzenia działalności

przez firmę inwestycyjną, bank, o którym mowa w art. 70 ust. 2, oraz do prowadzenia

rachunków papierów wartościowych i rachunków zbiorczych przez bank powierniczy oraz

szczegółowe warunki funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem w firmie inwestycyjnej

niebędącej firmą, o której mowa w art. 95 ust. 2 rozporządzenia 575/2013, lub domem

maklerskim, o którym mowa w art. 110a ust. 1 pkt 4, z uwzględnieniem konieczności

zapewnienia bezpiecznego i sprawnego prowadzenia działalności przez te podmioty, biorąc

pod uwagę jej zakres.

”

,

c)

uchyla się pkt 5a i 6;

16)

w art. 98

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kapitał założycielski domu maklerskiego, który nie prowadzi działalności, o której

mowa w art. 69 ust. 4 pkt 1, i który prowadzi jeden rodzaj lub kilka rodzajów działalności,

o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, będąc jednocześnie agentem ubezpieczeniowym

albo brokerem ubezpieczeniowym w rozumieniu odpowiednio art. 7 ust. 1 oraz art. 20 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1450), wynosi co najmniej równowartość w złotych 25 000 euro.

”

,

b)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

W przypadku gdy dom maklerski nie prowadzi działalności, o której mowa w art. 69 ust.

4 pkt 1, i prowadzi jeden rodzaj lub kilka rodzajów działalności, o których mowa w

art. 69 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, oraz nie spełnia wymogu posiadania kapitału założycielskiego

w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 2 lub 4, jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z prowadzeniem działalności

maklerskiej.

”

,

c)

ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Równowartość kwot wyrażonych w euro, o których mowa w ust. 1-4, jest ustalana na każdy

dzień bilansowy przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy

Bank Polski obowiązującego w dniu poprzedzającym ten dzień, przy czym na potrzeby

postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej

- przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego

w dniu poprzedzającym datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie

działalności maklerskiej.

”

;

17)

uchyla się art. 98a-98j;

18)

w art. 100

a)

w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Biegły rewident lub podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych domu maklerskiego,

podmiotu dominującego wobec domu maklerskiego lub podmiotu wywierającego na dom maklerski

znaczny wpływ w rozumieniu art. 96 ust. 3 są obowiązane niezwłocznie przekazać Komisji

oraz radzie nadzorczej i zarządowi domu maklerskiego, podmiotu dominującego wobec

domu maklerskiego lub podmiotu wywierającego na dom maklerski znaczny wpływ w rozumieniu

art. 96 ust. 3 informacje, w posiadanie których weszli w związku z wykonywanymi czynnościami,

dotyczące zdarzeń powodujących

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

Biegły rewident lub podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych może odstąpić

od powiadomienia rady nadzorczej i zarządu, o którym mowa w ust. 3, jeżeli przemawiają

za tym ważne powody.

3b.

Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela biegły rewident oraz osoby

wchodzące w skład organów zarządzających podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań

finansowych lub pozostających z tym podmiotem w stosunku pracy, badający sprawozdanie

finansowe domu maklerskiego, są obowiązani niezwłocznie udzielać pisemnych lub ustnych

informacji i wyjaśnień, a także sporządzać i przekazywać kopie dokumentów i innych

nośników informacji, na koszt podmiotu badanego, w celu umożliwienia wykonywania ustawowych

zadań Komisji w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów oddziału 2a oraz rozporządzenia

575/2013.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 3 i 3b, nie narusza obowiązku zachowania

tajemnicy, o której mowa w art. 59 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach

uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym.

”

;

19)

w art. 103

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1h w brzmieniu

„

1a.

W skład zarządu domu maklerskiego powinny wchodzić osoby posiadające wiedzę, kompetencje

i doświadczenie niezbędne do zarządzania domem maklerskim, w tym zarządzania ryzykiem,

z uwzględnieniem zakresu, skali i złożoności prowadzonej działalności. Dom maklerski

jest obowiązany zapewnić podnoszenie przez członków organów domu maklerskiego kwalifikacji

niezbędnych do należytego wykonywania powierzonych obowiązków.

1b.

W skład organów domu maklerskiego nie mogą wchodzić osoby, które zostały uznane prawomocnym

orzeczeniem za winne popełnienia przestępstwa skarbowego, przestępstwa przeciwko wiarygodności

dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

przestępstwa określonego w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej, przestępstwa określonego w ustawach, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, oraz przestępstwa stanowiącego naruszenie równoważnych przepisów obowiązujących

w innych państwach członkowskich.

1c.

Liczba funkcji członka zarządu lub rady nadzorczej pełnionych jednocześnie przez członka

zarządu lub rady nadzorczej domu maklerskiego, o którym mowa w art. 110a ust. 1 pkt

4, powinna być uzależniona od indywidualnych okoliczności oraz charakteru, skali i

stopnia złożoności działalności domu maklerskiego.

1d.

Członek zarządu lub rady nadzorczej domu maklerskiego, o którym mowa w art. 110a ust.

1 pkt 4, spełniającego co najmniej jeden z warunków określonych w ust. 1h, może sprawować

jednocześnie nie więcej niż

1)

jedną funkcję członka zarządu i dwie funkcje członka rady nadzorczej albo

2)

cztery funkcje członka rady nadzorczej.

1e.

Za jedną funkcję, o której mowa w ust. 1d, uznaje się

1)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej sprawowane w podmiotach należących do

tej samej grupy kapitałowej;

2)

funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej sprawowane w podmiotach

a)

objętych tym samym instytucjonalnym systemem ochrony spełniającym warunki, o których

mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia 575/2013,

b)

w których dom maklerski posiada znaczny pakiet akcji, o którym mowa w art. 4 ust.

1 pkt 36 rozporządzenia 575/2013.

1f.

Przepisu ust. 1d nie stosuje się do funkcji sprawowanych przez członka zarządu lub

rady nadzorczej domu maklerskiego w podmiotach nieprowadzących działalności gospodarczej,

jak również do reprezentantów Skarbu Państwa.

1g.

Na wniosek rady nadzorczej Komisja, biorąc pod uwagę w szczególności zakres, skalę

i złożoność działalności prowadzonej przez dom maklerski, może wyrazić zgodę na sprawowanie

przez członka zarządu lub rady nadzorczej, o których mowa w ust. 1d, jednej dodatkowej

funkcji członka rady nadzorczej ponad ograniczenia przewidziane w ust. 1d i 1e, jeżeli

nie zagrozi to należytemu wykonywaniu przez członka zarządu lub rady nadzorczej powierzonych

mu obowiązków w domu maklerskim. Komisja informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

o wydanych zgodach.

1h.

Przepis ust. 1d ma zastosowanie do domu maklerskiego, o którym mowa w art. 110a ust.

1 pkt 4, spełniającego co najmniej jeden z warunków

1)

instrumenty finansowe wyemitowane przez dom maklerski zostały dopuszczone do obrotu

na rynku regulowanym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1;

2)

udział domu maklerskiego w aktywach sektora domów maklerskich jest nie mniejszy niż

2%;

3)

udział domu maklerskiego w funduszach własnych sektora domów maklerskich jest nie

mniejszy niż 2%.

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

W przypadku domu maklerskiego działającego w formie spółki osobowej wymogi określone

w ust. 1-1c mają zastosowanie do komplementariuszy lub wspólników, którym przysługuje

prawo prowadzenia spraw spółki lub jej reprezentowania, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

3.

Przepisy ust. 1-1h stosuje się również do finansowej spółki holdingowej oraz finansowej

spółki holdingowej o działalności mieszanej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 20

i 21 rozporządzenia 575/2013, o ile spółka ta jest podmiotem dominującym wobec domu

maklerskiego.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Komisja gromadzi informacje ujawniane przez domy maklerskie zgodnie z art. 435 ust.

2 lit. c rozporządzenia 575/2013 i wykorzystuje je do analizy praktyk zapewniających

różnorodność w składzie organów domów maklerskich.

5.

Komisja przekazuje informacje, o których mowa w ust. 4, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru

Bankowego.

”

;

20)

po art. 103 dodaje się art. 103a w brzmieniu

„

Art. 103a.

Dom maklerski jest obowiązany utrzymywać przez cały okres swojej działalności poziom

sumy kapitału zakładowego w wielkości, w jakiej został wpłacony, kapitału zapasowego,

niepodzielonego zysku z lat ubiegłych oraz kapitałów rezerwowych z wyłączeniem kapitału

z aktualizacji wyceny, pomniejszonej o niepokrytą stratę z lat ubiegłych oraz o stratę

netto bieżącego okresu w wysokości nie niższej niż poziom kapitału założycielskiego

domu maklerskiego.

”

;

21)

uchyla się art. 105-105g;

22)

po art. 110 dodaje się oddziały 2a i 2b w brzmieniu

„

Oddział 2a

Szczególne zasady prowadzenia działalności przez niektóre domy maklerskie

Art. 110a.

1.

Ilekroć w niniejszym oddziale jest mowa o

1)

dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej z państwa członkowskiego

- rozumie się przez to dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej

z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia 575/2013;

2)

dominującej finansowej spółce holdingowej z państwa członkowskiego - rozumie się przez

to dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia 575/2013;

3)

dominującej instytucji z państwa członkowskiego - rozumie się przez to dominującą

instytucję z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia

575/2013;

4)

domu maklerskim - rozumie się przez to dom maklerski, którego zezwolenie na działalność

maklerską obejmuje co najmniej jedną z czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2

pkt 3, 6-8 lub ust. 4 pkt 1;

5)

finansowej spółce holdingowej - rozumie się przez to finansową spółkę holdingową,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia 575/2013;

6)

finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej - rozumie się przez to finansową

spółkę holdingową o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia

575/2013;

7)

instytucji - rozumie się przez to instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3

rozporządzenia 575/2013;

8)

instytucji finansowej - rozumie się przez to instytucję finansową, o której mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia 575/2013;

9)

instytucji kredytowej - rozumie się przez to instytucję, o której mowa w art. 4 ust.

1 pkt 1 rozporządzenia 575/2013;

10)

podmiocie dominującym - rozumie się przez to jednostkę dominującą, o której mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia 575/2013, jak również podmiot uznany przez Komisję

za dominujący zgodnie z ust. 2;

11)

podmiocie zależnym - rozumie się przez to jednostkę zależną, o której mowa w art.

4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia 575/2013;

12)

spółce holdingowej o działalności mieszanej - rozumie się przez to holding mieszany,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia 575/2013;

13)

udziale kapitałowym - rozumie się przez to posiadany bezpośrednio lub pośrednio udział

dający prawo do co najmniej 20% kapitału innego podmiotu lub prawo do wykonywania

co najmniej 20% głosów w organach innego podmiotu;

14)

unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej - rozumie się przez to unijną dominującą

finansową spółkę holdingową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 575/2013;

15)

unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej - rozumie

się przez to unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia 575/2013;

16)

unijnej instytucji dominującej - rozumie się przez to unijną instytucję dominującą,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia 575/2013;

17)

zagranicznej firmie inwestycyjnej - rozumie się przez to firmę inwestycyjną, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 575/2013, z siedzibą w innym państwie członkowskim.

2.

Komisja może, w drodze decyzji, uznać za podmiot dominujący wobec domu maklerskiego

osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej, jeżeli

wywiera ona znaczący wpływ na ten dom maklerski zgodnie z art. 96 ust. 3.

Art. 110b.

1.

Dom maklerski opracowuje i wdraża odpowiedni i kompleksowy system zarządzania ryzykiem,

w zakresie którego określa

1)

dokładny, przejrzysty i spójny podział zadań, obowiązków i odpowiedzialności w ramach

struktury organizacyjnej;

2)

skuteczne procedury w celu identyfikacji ryzyka, na które jest lub może być narażony,

jego szacowania i monitorowania, a także zarządzania tym ryzykiem;

3)

zasady i procedury sporządzania raportów w zakresie ryzyka, o którym mowa w pkt 2.

2.

Dom maklerski wdraża system zarządzania ryzykiem, z zachowaniem proporcjonalności

w stosunku do charakteru, skali i złożoności rodzajów ryzyka związanych z modelem

biznesowym i działalnością prowadzoną przez dom maklerski.

3.

W przypadku gdy uzasadnia to wielkość, struktura organizacyjna, charakter, zakres

i złożoność działalności prowadzonej przez dom maklerski, ustanawia on komitet do

spraw ryzyka. Zadaniem komitetu jest wspieranie zarządu domu maklerskiego w zakresie

zarządzania ryzykiem.

Art. 110c.

1.

Zarząd domu maklerskiego zapewnia skuteczne i ostrożne zarządzanie domem maklerskim,

w tym właściwy i przejrzysty podział zadań, obowiązków i odpowiedzialności, a także

prawidłowe funkcjonowanie systemu zarządzania ryzykiem w domu maklerskim.

2.

Zarząd domu maklerskiego w szczególności

1)

określa cele strategiczne domu maklerskiego;

2)

określa strategię domu maklerskiego w zakresie zarządzania ryzykiem i zapewnia jej

wykonanie;

3)

zapewnia integralność systemów rachunkowości i sprawozdawczości finansowej oraz ich

zgodność z prawem i stosowanymi standardami.

3.

Rada nadzorcza domu maklerskiego sprawuje nadzór nad wypełnianiem przez zarząd obowiązków,

o których mowa w ust. 1 i 2, oraz ocenia adekwatność i skuteczność przyjętych rozwiązań,

w tym zatwierdza system zarządzania ryzykiem.

4.

Rada nadzorcza domu maklerskiego ma prawo dostępu do informacji dotyczących ryzyka

związanego z działalnością domu maklerskiego, w szczególności ma prawo żądać informacji

od osób wykonujących w domu maklerskim funkcje w zakresie zarządzania ryzykiem oraz

żądać wyjaśnień od ekspertów zewnętrznych świadczących usługi w zakresie zarządzania

ryzykiem na rzecz domu maklerskiego.

Art. 110d.

Na potrzeby stosowania rozporządzenia 575/2013 zarząd domu maklerskiego uznaje się

za organ zarządzający w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 9 tego rozporządzenia, chyba

że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Art. 110e.

1.

Dom maklerski dokonuje oszacowania kapitału wewnętrznego. Kapitał wewnętrzny powinien

zostać oszacowany w wysokości zapewniającej pokrycie istotnych zidentyfikowanych rodzajów

i skali ryzyka występujących w ramach prowadzonej przez ten dom działalności oraz

innych istotnych rodzajów ryzyka mogących wystąpić w przyszłości. Dom maklerski opracowuje

i wdraża odpowiednie, skuteczne i kompletne strategie i procedury służące do oszacowania

i utrzymywania kapitału wewnętrznego.

2.

Dom maklerski utrzymuje w każdym czasie poziom funduszy własnych, o których mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia 575/2013, na poziomie nie niższym niż poziom

kapitału wewnętrznego.

3.

Dom maklerski dokonuje oszacowania kapitału wewnętrznego na poziomie jednostkowym.

W przypadku gdy dom maklerski jest dominującą instytucją z państwa członkowskiego,

dokonuje oszacowania kapitału wewnętrznego na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu

art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia 575/2013 zgodnie z art. 18-24 tego rozporządzenia.

4.

Dom maklerski będący podmiotem zależnym od dominującej finansowej spółki holdingowej

z państwa członkowskiego lub dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności

mieszanej z państwa członkowskiego szacuje kapitał wewnętrzny na podstawie skonsolidowanej

sytuacji finansowej tej spółki zgodnie z art. 18-24 rozporządzenia 575/2013.

5.

W przypadku gdy dom maklerski będący podmiotem zależnym od finansowej spółki holdingowej

lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub dominująca wobec domu

maklerskiego finansowa spółka holdingowa, lub dominująca wobec domu maklerskiego finansowa

spółka holdingowa o działalności mieszanej posiada w państwie niebędącym państwem

członkowskim

1)

podmiot zależny będący instytucją, instytucją finansową albo spółką zarządzania aktywami

w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia 575/2013 lub

2)

udział kapitałowy w podmiocie, o którym mowa w pkt 1

- dom maklerski szacuje kapitał wewnętrzny na zasadzie subskonsolidowanej w rozumieniu

art. 4 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia 575/2013.

Art. 110f.

1.

W przypadku gdy zagraniczna firma inwestycyjna prowadzi na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działalność w formie oddziału, Komisja może zwrócić się do właściwego organu

nadzoru w innym państwie członkowskim, który udzielił tej firmie zezwolenia na prowadzenie

działalności maklerskiej, lub do właściwego organu nadzoru sprawującego nadzór skonsolidowany

nad podmiotem dominującym, którego podmiotem zależnym jest ta zagraniczna firma inwestycyjna,

z wnioskiem o uznanie oddziału tej firmy za istotny.

2.

Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez właściwy organ nadzoru wniosku,

o którym mowa w ust. 1, Komisja i właściwy organ nadzoru nie osiągną wspólnego stanowiska

w sprawie uznania oddziału zagranicznej firmy inwestycyjnej za istotny, Komisja, w

terminie 2 miesięcy od dnia upływu tego terminu, wydaje decyzję w przedmiocie uznania

oddziału zagranicznej firmy inwestycyjnej za istotny, jeżeli jego działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej spełnia co najmniej jedną z następujących przesłanek

1)

udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych klientów na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest wyższy niż 2%;

2)

liczba klientów oddziału jest znacząca w skali działalności wykonywanej przez ten

oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zawieszenie albo zakończenie działalności zagranicznej firmy inwestycyjnej może stanowić

zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub dla bezpieczeństwa funkcjonowania

systemów płatności, rozliczeń i rozrachunku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Komisja, wydając decyzję, o której mowa w ust. 2, uwzględnia znane jej opinie i zastrzeżenia

właściwego organu nadzoru.

4.

Informację o decyzji, o której mowa w ust. 2, Komisja przekazuje właściwemu organowi

nadzoru.

5.

Na wniosek organu nadzoru z państwa członkowskiego, na którego terytorium dom maklerski

prowadzi działalność w formie oddziału lub na którego terytorium działalność prowadzi

oddział instytucji będącej podmiotem zależnym od domu maklerskiego, nad którym Komisja

sprawuje nadzór skonsolidowany, Komisja oraz organ nadzoru z państwa członkowskiego

mogą osiągnąć wspólne stanowisko w sprawie uznania oddziału domu maklerskiego lub

instytucji za istotny w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez Komisję.

6.

W przypadku osiągnięcia wspólnego stanowiska albo wydania decyzji, Komisja podejmuje

współpracę z właściwym organem nadzoru. W ramach współpracy Komisja

1)

udostępnia właściwemu organowi nadzoru informacje dotyczące nadzoru płynnościowego,

sprawowanego nad działalnością prowadzoną przez dom maklerski w formie oddziału;

2)

informuje właściwy organ nadzoru o wystąpieniu zaburzenia płynności oraz działaniach

podjętych w związku z tym zaburzeniem;

3)

w przypadku zaistnienia sytuacji, która zagraża płynności na rynku i stabilności systemu

finansowego w którymkolwiek z państw członkowskich (sytuacja nadzwyczajna), koordynuje

i planuje działania nadzorcze wobec domu maklerskiego, prowadzącego działalność w

innym państwie członkowskim w formie oddziału, we współpracy z właściwym organem nadzoru

oraz przekazuje Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego i Komitetowi Stabilności

Finansowej, o którym mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym

i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

(Dz. U. poz. 1513), informacje istotne dla wykonywania ich zadań;

4)

konsultuje działania nadzorcze nad domem maklerskim z właściwym organem nadzoru;

5)

przekazuje właściwemu organowi nadzoru informacje o zmianach sytuacji finansowej domu

maklerskiego, które mogą zagrozić jego działalności, oraz o sankcjach administracyjnych

i środkach nadzorczych nałożonych przez Komisję na dom maklerski w zakresie funduszy

własnych domu maklerskiego, a także o wynikach badania i oceny nadzorczej.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Komisja może również ustanowić kolegium, w skład

którego wchodzi właściwy organ nadzoru, o którym mowa w ust. 5. Przepis art. 110j

stosuje się odpowiednio.

Art. 110g.

1.

Dom maklerski wypełnia obowiązki określone w art. 110b, art. 110c, art. 110p, art.

110q i art. 110v oraz sporządza i realizuje program postępowania naprawczego na zasadzie

indywidualnej, o której mowa w art. 6-10 rozporządzenia 575/2013, chyba że zgodnie

z art. 7 rozporządzenia 575/2013 podlega wyłącznie nadzorowi skonsolidowanemu.

2.

W przypadku gdy dom maklerski jest podmiotem dominującym lub podmiotem zależnym, wypełnia

obowiązki określone w art. 110b, art. 110c, art. 110p, art. 110q, art. 110v oraz sporządza

i realizuje program postępowania naprawczego na zasadzie skonsolidowanej lub subskonsolidowanej

w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 48 lub 49 rozporządzenia 575/2013. Mechanizmy

i procedury stosowane przez dom maklerski zapewniają spójność i integralność przyjętych

rozwiązań oraz dostarczenie informacji i danych niezbędnych Komisji do wykonywania

nadzoru, także w stosunku do podmiotów zależnych, które nie podlegają nadzorowi na

podstawie niniejszego oddziału i rozporządzenia 575/2013.

3.

W przypadku gdy dom maklerski jest dominującą instytucją z państwa członkowskiego

lub unijną instytucją dominującą, nadzór skonsolidowany jest sprawowany przez Komisję.

4.

W przypadku gdy podmiotem dominującym wobec domu maklerskiego jest dominująca finansowa

spółka holdingowa z państwa członkowskiego, dominująca finansowa spółka holdingowa

o działalności mieszanej z państwa członkowskiego, unijna dominująca finansowa spółka

holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej,

nadzór skonsolidowany jest sprawowany przez Komisję, z zastrzeżeniem ust. 5-7.

5.

W przypadku gdy podmiotem dominującym wobec domu maklerskiego oraz instytucji, której

udzielono zezwolenia w innym państwie członkowskim, jest ta sama: dominująca finansowa

spółka holdingowa z państwa członkowskiego, dominująca finansowa spółka holdingowa

o działalności mieszanej z państwa członkowskiego, unijna dominująca finansowa spółka

holdingowa lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej,

nadzór skonsolidowany jest sprawowany przez Komisję, jeżeli podmiot dominujący ma

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

W przypadku gdy podmioty dominujące wobec domu maklerskiego oraz instytucji, której

udzielono zezwolenia w innym państwie członkowskim, obejmują co najmniej dwie finansowe

spółki holdingowe lub finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, których

siedziby znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie

członkowskim, a w każdym z tych państw członkowskich znajduje się instytucja kredytowa,

nadzór skonsolidowany jest sprawowany przez Komisję, jeżeli instytucja kredytowa,

która ma największą sumę bilansową, uzyskała zezwolenie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, gdy finansowa spółka holdingowa lub finansowa

spółka holdingowa o działalności mieszanej mają siedzibę w państwie członkowskim innym

niż Rzeczpospolita Polska albo państwo członkowskie, w którym instytucja uzyskała

zezwolenie, nadzór skonsolidowany jest sprawowany przez Komisję, jeżeli dom maklerski

ma największą sumę bilansową. W takim przypadku dom maklerski jest uznawany za instytucję

zależną od unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub od unijnej dominującej

finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

8.

Komisja i właściwy organ nadzoru nad instytucją mogą uzgodnić, w drodze porozumienia,

odstąpienie od kryteriów określonych w ust. 5-7, gdyby zastosowanie tych kryteriów

okazało się niewłaściwe ze względu na specyfikę domu maklerskiego lub instytucji i

istotność ich działalności w poszczególnych państwach członkowskich oraz ustalić,

że Komisja albo właściwy organ nadzoru będzie sprawować nadzór skonsolidowany. W takim

przypadku Komisja przed zawarciem porozumienia umożliwia wyrażenie opinii odpowiedniej

unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej,

unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej lub domowi

maklerskiemu albo instytucji o większej sumie bilansowej, chyba że opinia została

wyrażona wobec właściwego organu nadzoru z innego państwa członkowskiego.

9.

O zawarciu porozumienia, o którym mowa w ust. 8, Komisja powiadamia Komisję Europejską

i Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

10.

Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany

1)

koordynuje gromadzenie i wymianę informacji niezbędnych do sprawowania nadzoru;

2)

planuje i koordynuje działania nadzorcze we współpracy z właściwymi organami nadzoru,

których to dotyczy, a także, w uzasadnionych przypadkach, z Narodowym Bankiem Polskim.

11.

W przypadku gdy właściwe organy nadzoru nie współpracują z Komisją sprawującą nadzór

skonsolidowany w stopniu wymaganym do wykonania działań, o których mowa w ust. 10,

Komisja może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, zgodnie z

art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24

listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji

2009/78/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 1093/2010”.

12.

Działania nadzorcze, o których mowa w ust. 10 pkt 2, obejmują również nałożenie sankcji

zgodnie z art. 167, w związku z naruszeniem przepisów niniejszego oddziału lub rozporządzenia

575/2013, nałożenie środka nadzorczego, o którym mowa w art. 110y ust. 1 pkt 9, lub

nałożenie ograniczeń w stosowaniu metody zaawansowanego pomiaru do obliczania wymogów

w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 312 ust. 2 rozporządzenia 575/2013, a

także przygotowywanie wspólnych ocen, realizację planów awaryjnych i przekazywanie

informacji do publicznej wiadomości.

Art. 110h.

1.

Komisja, podejmując decyzję w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego, dąży do

osiągnięcia wspólnego stanowiska z właściwymi organami nadzoru w zakresie

1)

stosowania art. 110e i prowadzenia badania i oceny nadzorczej, o którym mowa w art.

110r, w celu określenia adekwatności skonsolidowanego poziomu funduszy własnych grupy

kapitałowej do jej sytuacji finansowej i profilu ryzyka oraz poziomu funduszy własnych

wymaganego do stosowania na poziomie jednostkowym w stosunku do każdego podmiotu w

ramach grupy kapitałowej oraz na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 48 rozporządzenia 575/2013;

2)

środków dotyczących istotnych kwestii i ustaleń w zakresie sprawowania nadzoru nad

spełnianiem wymogów dotyczących płynności, w tym związanych z prawidłowością zarządzania

ryzykiem płynności oraz potrzebą określenia dostosowanych do domu maklerskiego wymogów

dotyczących płynności.

2.

Komisja wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w terminie

1)

4 miesięcy od dnia przekazania przez Komisję pozostałym zainteresowanym właściwym

organom nadzoru sprawozdania zawierającego ocenę ryzyka grupy kapitałowej - w zakresie

określonym w ust. 1 pkt 1;

2)

miesiąca od dnia sporządzenia oceny profilu ryzyka płynności grupy kapitałowej - w

zakresie określonym w ust. 1 pkt 2.

3.

Komisja w decyzji, o której mowa w ust. 1, uwzględnia ocenę ryzyka podmiotów zależnych

przeprowadzoną przez właściwe organy nadzoru.

4.

W przypadku braku wspólnego stanowiska Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany, z

własnej inicjatywy lub na wniosek każdego z zainteresowanych właściwych organów nadzoru

może skonsultować się z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego.

5.

W przypadku gdy Komisja sprawuje nadzór nad domem maklerskim będącym podmiotem zależnym

od unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej

lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, dąży

do osiągnięcia wspólnego stanowiska z organem sprawującym nadzór skonsolidowany oraz

z innymi właściwymi organami nadzoru. Komisja przedstawia tym organom ocenę ryzyka

domu maklerskiego. W przypadku braku wspólnego stanowiska Komisja może zwrócić się

do organu sprawującego nadzór skonsolidowany z wnioskiem o skonsultowanie się z Europejskim

Urzędem Nadzoru Bankowego.

6.

W przypadku gdy Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany, oraz właściwe organy nie

osiągną wspólnego stanowiska w terminach, o których mowa w ust. 2, Komisja może wydać

decyzję w sprawie zastosowania środków nadzorczych zgodnie z art. 110y ust. 1 lub

3 na zasadzie skonsolidowanej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia 575/2013,

uwzględniając ocenę ryzyka jednostek zależnych przeprowadzoną przez właściwe organy

nadzoru.

7.

W przypadku gdy Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany lub nadzór nad domem maklerskim

będącym podmiotem zależnym od unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej

finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej

o działalności mieszanej, oraz właściwe organy nie osiągną wspólnego stanowiska w

terminach, o których mowa w ust. 2, Komisja może wydać decyzję w sprawie zastosowania

środków nadzorczych zgodnie z art. 110y ust. 1 lub 3 na zasadzie indywidualnej w rozumieniu

art. 6-10 rozporządzenia 575/2013 albo subskonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 49 rozporządzenia 575/2013, uwzględniając opinie i zastrzeżenia organu sprawującego

nadzór skonsolidowany.

8.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, którykolwiek z zainteresowanych

właściwych organów nadzoru skieruje sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego

zgodnie z art. 19 rozporządzenia 1093/2010, Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany

lub nadzór nad domem maklerskim będącym podmiotem zależnym od unijnej instytucji dominującej,

unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej lub unijnej dominującej finansowej

spółki holdingowej o działalności mieszanej, wydaje decyzję po otrzymaniu decyzji

wydanej przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego na podstawie art. 19 ust. 3 tego

rozporządzenia, uwzględniając stanowisko przedstawione w decyzji tego Urzędu lub uzasadniając

istotne odstępstwa. Terminy, o których mowa w ust. 2, uznaje się za terminy zakończenia

postępowania pojednawczego w rozumieniu rozporządzenia 1093/2010.

9.

W przypadku gdy Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany, wydała decyzję po osiągnięciu

wspólnego stanowiska, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazuje informację o

tej decyzji zainteresowanym właściwym organom nadzoru.

10.

W przypadku gdy Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany, przy braku wspólnego stanowiska

wydała decyzję, o której mowa w ust. 7, niezwłocznie przekazuje zainteresowanym właściwym

organom nadzoru informację o tej decyzji wraz z informacją o decyzjach przekazanych

Komisji przez inne właściwe organy nadzoru.

11.

W przypadku gdy Komisja, sprawując nadzór nad domem maklerskim będącym podmiotem zależnym

od unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej

lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, wydała

decyzję, o której mowa w ust. 8, niezwłocznie przekazuje informację o tej decyzji

organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany nad domem maklerskim.

12.

Przesłanki wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, 7 i 8, podlegają weryfikacji

co najmniej raz w roku. W przypadku gdy Komisja sprawuje nadzór skonsolidowany, weryfikacja

przesłanek wydania decyzji może zostać przeprowadzona częściej na uzasadniony wniosek

właściwego organu nadzoru dla instytucji będącej podmiotem zależnym od domu maklerskiego.

W przypadku gdy dom maklerski jest podmiotem zależnym, Komisja może, w uzasadnionym

przypadku, wystąpić z wnioskiem o wcześniejszą weryfikację przesłanek wydania decyzji

do właściwego organu nadzoru, który sprawuje nadzór skonsolidowany nad grupą kapitałową.

13.

Przesłanki wydania decyzji, o których mowa w ust. 7 i 8, Komisja weryfikuje raz w

roku również na wniosek właściwego organu nadzoru, mając na względzie konieczność

dalszego stosowania środka nadzorczego. W przypadku zmiany okoliczności Komisja może

uchylić lub zmienić decyzję.

14.

W przypadku gdy Komisja sprawuje nadzór skonsolidowany i właściwy organ nadzoru dla

instytucji będącej podmiotem zależnym od domu maklerskiego wystąpi do Komisji z wnioskiem

o wcześniejszą weryfikację przesłanek wydania decyzji w sprawie zastosowania środka

nadzorczego, o którym mowa w art. 110y ust. 1 pkt 9 lub ust. 3, Komisja może, w uzasadnionym

przypadku, dokonać wcześniejszej weryfikacji, o ile wnioskujący organ dokona tożsamej

weryfikacji w odniesieniu do instytucji będącej podmiotem zależnym od domu maklerskiego.

W przypadku gdy dom maklerski jest podmiotem zależnym, Komisja może, w uzasadnionym

przypadku, wystąpić z wnioskiem do właściwego organu nadzoru, który sprawuje nadzór

skonsolidowany nad grupą kapitałową, o wcześniejszą weryfikację przesłanek wydania

decyzji w sprawie zastosowania środka nadzorczego w postaci nałożenia dodatkowego

wymogu w zakresie funduszy własnych.

Art. 110i.

1.

W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym określonej w art. 18 rozporządzenia

1093/2010, lub wystąpienia niekorzystnych zmian na rynkach, potencjalnie zagrażających

płynności na rynku i stabilności systemu finansowego państwa członkowskiego, w którym

podmioty należące do tej samej grupy kapitałowej, co dom maklerski uzyskały zezwolenie

na prowadzenie działalności, lub państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność

istotne oddziały, o których mowa w art. 110f, Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany,

zawiadamia o tym niezwłocznie Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, Europejską Radę

do spraw Ryzyka Systemowego, Komitet Stabilności Finansowej i Narodowy Bank Polski

oraz przekazuje im informacje niezbędne do realizacji ich zadań.

2.

W przypadku gdy Narodowy Bank Polski uzyska informacje o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej,

o której mowa w ust. 1, zawiadamia o tym niezwłocznie Komisję i właściwe organy nadzoru,

które sprawują nadzór nad podmiotami należącymi do grupy kapitałowej, oraz Europejski

Urząd Nadzoru Bankowego.

3.

Jeżeli do prawidłowego wykonywania nadzoru skonsolidowanego przez Komisję niezbędne

są informacje będące w posiadaniu właściwego organu nadzoru, Komisja zwraca się bezpośrednio

do tego organu o ich udostępnienie.

4.

W przypadku gdy dom maklerski podlega nadzorowi skonsolidowanemu, Komisja może zawrzeć

z właściwym organem nadzoru sprawującym nadzór skonsolidowany, a jeżeli Komisja sprawuje

nadzór skonsolidowany - z właściwym organem nadzoru dla podmiotu zależnego w grupie

kapitałowej, porozumienie dotyczące współpracy i koordynacji działań nadzorczych,

które określa dodatkowe zadania powierzone organowi sprawującemu nadzór skonsolidowany,

procedury podejmowania decyzji oraz tryb współpracy nadzorczej.

5.

Komisja może zgodnie z porozumieniem, o którym mowa w ust. 4, z uwzględnieniem art.

28 rozporządzenia 1093/2010, delegować swoje zadania właściwemu organowi nadzoru tak,

aby organ ten mógł skutecznie wykonywać zadania z zakresu nadzoru albo przyjmować

zadania właściwego organu nadzoru. Porozumienie powinno określać w szczególności

1)

zakres delegowanych zadań;

2)

zakres stosowania do delegowanych zadań przepisów prawa polskiego oraz prawa innego

państwa członkowskiego;

3)

obowiązek właściwego organu nadzoru informowania Komisji o podejmowanych działaniach

nadzorczych oraz o ich skutkach;

4)

warunki i tryb zmiany zakresu oraz odwołania delegowania zadań.

6.

O zawarciu porozumienia, o którym mowa w ust. 4, Komisja informuje Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego oraz dom maklerski.

7.

Odwołanie delegowania zadań następuje w szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego,

wskutek której podmiot wskazany w porozumieniu, o którym mowa w ust. 4, przestaje

być podmiotem zależnym podmiotu dominującego, nad którym nadzór sprawuje właściwy

organ nadzoru.

8.

Na podstawie porozumienia, o którym mowa w ust. 4, Komisja może przyjmować jedynie

takie zadania, jakie odpowiadają celom i zadaniom nadzoru.

9.

Komisja zamieszcza porozumienie, o którym mowa w ust. 4, na swojej stronie internetowej

niezwłocznie po jego zawarciu, ze wskazaniem podmiotu, o którym mowa w tym porozumieniu.

10.

Jeżeli wykonanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia właściwego organu nadzoru mogłoby

zagrażać ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu domem maklerskim, Komisja może wypowiedzieć

porozumienie, o którym mowa w ust. 4, i zawiesić wykonanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia.

11.

Jeżeli inny organ nadzoru odmawia zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 4, albo

pomimo zawarcia porozumienia nie stosuje się do jego postanowień, w tym nie udziela

w wyznaczonym terminie informacji, o których udzielenie wnioskowała Komisja, Komisja

może powiadomić o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz wypowiedzieć porozumienie.

Art. 110j.

1.

W przypadku gdy Komisja sprawuje nadzór skonsolidowany nad domem maklerskim, może

ustanowić kolegium złożone z właściwych organów nadzoru, zwane dalej „kolegium”. Prawo

udziału w kolegium przysługuje także Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.

2.

W skład kolegium mogą wchodzić właściwe organy nadzoru sprawujące nadzór nad podmiotami

zależnymi od domu maklerskiego, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej

lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, a

także właściwe organy nadzoru w państwie, na którego terytorium prowadzą działalność

istotne oddziały instytucji wchodzących w skład grupy kapitałowej domu maklerskiego.

W uzasadnionych przypadkach w skład kolegium mogą wchodzić także banki centralne z

państw członkowskich. Właściwe organy nadzoru z państw trzecich mogą uczestniczyć

w kolegium, jeżeli podmiot z państwa trzeciego wchodzi w skład grupy kapitałowej domu

maklerskiego, a w tym państwie trzecim obowiązują przepisy dotyczące zachowania tajemnicy

zawodowej w opinii Komisji równoważne zasadom określonym w ustawie, a w opinii wszystkich

właściwych organów nadzoru z innych państw członkowskich - zasadom wynikającym z ich

równoważnych przepisów prawa.

3.

Ustanowienie i funkcjonowanie kolegium odbywa się na podstawie porozumienia zawartego

z właściwymi organami nadzoru. Jeżeli właściwy organ nadzoru odmawia zawarcia porozumienia

albo pomimo jego zawarcia nie stosuje się do jego postanowień, Komisja może zwrócić

się o pomoc do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia

1093/2010.

4.

Do zadań kolegium należy

1)

wymiana informacji między organami nadzoru;

2)

wyrażanie opinii na temat delegowania zadań;

3)

konsultowanie działań planowanych w ramach programów oceny nadzorczej wobec podmiotów

z grupy kapitałowej objętych nadzorem skonsolidowanym;

4)

zwiększanie efektywności nadzoru;

5)

zapewnianie jednolitego stosowania wymogów, o których mowa w niniejszym oddziale lub

w rozporządzeniu 575/2013, we wszystkich podmiotach należących do grupy kapitałowej

objętej nadzorem skonsolidowanym;

6)

planowanie i koordynowanie działań nadzorczych w sytuacji nadzwyczajnej.

5.

W przypadku ustanowienia przez Komisję kolegium Komisja

1)

przewodniczy pracom kolegium;

2)

zapewnia współpracę kolegium z właściwymi organami nadzoru z państw trzecich;

3)

podejmuje decyzje o tym, które właściwe organy uczestniczą w posiedzeniach lub działaniach

kolegium;

4)

organizuje i koordynuje posiedzenia kolegium;

5)

informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o działaniach kolegium, w szczególności

w sytuacjach nadzwyczajnych, oraz przekazuje mu informacje, które są istotne dla ujednolicenia

praktyk nadzorczych;

6)

koordynuje gromadzenie i rozpowszechnianie informacji niezbędnych do zapewnienia jednolitości

praktyk nadzorczych oraz niezbędnych do oceny stabilności finansowej poszczególnych

podmiotów wchodzących w skład grupy kapitałowej domu maklerskiego;

7)

planuje i koordynuje działania nadzorcze we współpracy z właściwymi organami nadzoru;

8)

planuje i koordynuje stosowanie środków nadzorczych, przygotowywanie wspólnych ocen,

realizację planów awaryjnych i przekazywanie informacji do wiadomości publicznej.

6.

Komisja, podejmując działania w zakresie sprawowanego nadzoru skonsolidowanego, uwzględnia

skutki takich działań dla właściwych organów nadzoru wchodzących w skład kolegium,

a także wpływ takich działań na stabilność systemów finansowych w państwach członkowskich,

w których działają właściwe organy nadzoru wchodzące w skład kolegium.

Art. 110k.

1.

Komisja współpracuje z innymi właściwymi organami nadzoru w zakresie sprawowanego

nadzoru skonsolidowanego, w szczególności przekazuje im lub zwraca się do nich o informacje

niezbędne do oceny stabilności finansowej instytucji lub instytucji finansowej w innym

państwie członkowskim lub istotne dla wykonywania zadań nadzorczych.

2.

Przekazywane informacje mogą obejmować w szczególności

1)

określenie struktury prawnej grupy kapitałowej oraz jej struktury zarządzania, w tym

struktury organizacyjnej, w odniesieniu do wszystkich podmiotów objętych nadzorem

w zakresie, o którym mowa w niniejszym oddziale lub równoważnych przepisach obowiązujących

w innym państwie członkowskim, podmiotów nieobjętych nadzorem w zakresie, o którym

mowa w niniejszym oddziale lub równoważnych przepisach obowiązujących w innym państwie

członkowskim, podmiotów zależnych nieobjętych nadzorem w zakresie, o którym mowa w

niniejszym oddziale lub równoważnych przepisach obowiązujących w innym państwie członkowskim

i istotnych oddziałów należących do grupy kapitałowej, podmiotów dominujących oraz

określenie właściwych organów dla podmiotów objętych nadzorem, o którym mowa w niniejszym

oddziale lub równoważnych przepisach obowiązujących w innym państwie członkowskim,

wchodzących w skład grupy;

2)

procedury gromadzenia informacji od instytucji wchodzących w skład danej grupy kapitałowej

oraz weryfikacji tych informacji;

3)

informacje dotyczące niekorzystnych sytuacji w instytucjach lub w innych podmiotach

wchodzących w skład grupy kapitałowej, mogących mieć poważny wpływ na te instytucje

lub podmioty;

4)

sankcje nałożone zgodnie z art. 167 w związku z naruszeniem przepisów niniejszego

oddziału lub rozporządzenia 575/2013 oraz środki nadzorcze podjęte przez Komisję zgodnie

z przepisami niniejszego oddziału, jeżeli jest to istotne dla zadań nadzorczych sprawowanych

przez właściwe organy nadzoru, oraz nałożone ograniczenia w stosowaniu metody zaawansowanego

pomiaru do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 312 ust.

2 rozporządzenia 575/2013.

3.

Komisja może powiadomić Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdym przypadku, w którym

1)

właściwy organ nadzoru nie przekazał niezbędnych informacji;

2)

wniosek o współpracę, w szczególności dotyczący wymiany istotnych informacji, został

odrzucony lub nie podjęto w jego sprawie żadnych działań w odpowiednim terminie.

4.

Komisja, sprawując nadzór nad domem maklerskim zależnym od unijnej instytucji dominującej,

może zwrócić się do właściwego organu nadzoru sprawującego nadzór skonsolidowany o

informacje dotyczące praktyki nadzorczej przyjętej wobec instytucji wchodzących w

skład grupy kapitałowej, do której należy dom maklerski.

5.

Komisja, podejmując decyzję w przedmiocie nałożenia na dom maklerski będący podmiotem

zależnym od instytucji sankcji zgodnie z art. 167, w związku z naruszeniem przepisów

niniejszego oddziału lub rozporządzenia 575/2013, lub nałożenia środka nadzorczego,

o którym mowa w art. 110y ust. 1 pkt 9, lub nałożenia ograniczeń w stosowaniu zaawansowanej

metody pomiaru do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 312

ust. 2 rozporządzenia 575/2013, zwraca się o opinię do organu sprawującego nadzór

skonsolidowany nad tą instytucją, jeżeli nałożenie sankcji, środka nadzorczego lub

ograniczeń może mieć wpływ na prawidłowe wykonywanie zadań nadzorczych przez właściwy

organ nadzoru sprawujący nadzór skonsolidowany nad instytucją, której podmiotem zależnym

jest dom maklerski.

6.

Komisja może odstąpić od przeprowadzenia konsultacji z właściwym organem nadzoru sprawującym

nadzór skonsolidowany, w przypadku gdy jest to niezbędne do zapewnienia wykonania

decyzji, o której mowa w ust. 5. W takim przypadku Komisja niezwłocznie informuje

inne właściwe organy o wydaniu decyzji.

7.

Komisja, dla celów stosowania przepisów niniejszego oddziału i rozporządzenia 575/2013,

może zwrócić się do właściwych organów o przeprowadzenie weryfikacji informacji dotyczących

instytucji, finansowej spółki holdingowej, finansowej spółki holdingowej o działalności

mieszanej, instytucji finansowej, spółki holdingowej o działalności mieszanej lub

podmiotu zależnego, mających siedzibę w danym państwie członkowskim.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7, Komisja może zwrócić się o umożliwienie Komisji

lub jej upoważnionym przedstawicielom przeprowadzenia takiej weryfikacji.

9.

Jeżeli Komisja otrzyma wniosek o przeprowadzenie weryfikacji od właściwego organu

nadzoru z innego państwa członkowskiego, przeprowadza weryfikację we własnym zakresie

lub umożliwia jej przeprowadzenie przez właściwy organ nadzoru składający wniosek

albo umożliwia jej przeprowadzenie przez biegłego rewidenta lub podmiot uprawniony

do badania sprawozdań finansowych lub inny podmiot posiadający wiedzę specjalistyczną.

Przepisy art. 25 ust. 3-7 ustawy o nadzorze stosuje się odpowiednio.

Art. 110l.

1.

W przypadku gdy dom maklerski, będąc podmiotem zależnym, nie jest objęty nadzorem

skonsolidowanym zgodnie z art. 19 rozporządzenia 575/2013, Komisja lub jej upoważniony

przedstawiciel może żądać od podmiotu dominującego przekazania informacji niezbędnych

do sprawowania nadzoru nad tym domem maklerskim.

2.

Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany, lub jej upoważniony przedstawiciel mogą

żądać od podmiotu zależnego od domu maklerskiego, finansowej spółki holdingowej lub

finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, który nie jest objęty zakresem

nadzoru skonsolidowanego, niezwłocznego udzielenia, na koszt tego podmiotu, określonych

informacji, niezbędnych do sprawowania nadzoru nad domem maklerskim.

3.

W przypadku gdy finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlega przepisom

ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi,

zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi

w skład konglomeratu finansowego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1406), zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”, w szczególności w odniesieniu do

nadzoru opartego na ryzyku, Komisja, w przypadku gdy sprawuje nadzór skonsolidowany,

może, po zasięgnięciu opinii pozostałych właściwych organów nadzoru odpowiedzialnych

za nadzór nad podmiotami zależnymi, stosować do tej finansowej spółki holdingowej

o działalności mieszanej wyłącznie przepisy ustawy o nadzorze uzupełniającym.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Komisja informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

i Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych o wyłącznym

stosowaniu przepisów ustawy o nadzorze uzupełniającym.

Art. 110m.

1.

Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela, skierowane bezpośrednio

lub za pośrednictwem domu maklerskiego, spółka holdingowa o działalności mieszanej,

będąca podmiotem dominującym wobec domu maklerskiego, oraz podmioty zależne tej spółki,

są obowiązane przekazywać, na własny koszt, określone w żądaniu informacje, niezbędne

do sprawowania nadzoru nad domem maklerskim.

2.

Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela osoby uprawnione do reprezentowania

spółki holdingowej o działalności mieszanej, o której mowa w ust. 1, lub podmiotu

zależnego od tej spółki lub osoby wchodzące w skład statutowych organów tej spółki

lub podmiotu zależnego od niej, są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia i przekazania,

na koszt tej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub podmiotu zależnego od

niej, kopii określonych dokumentów i innych nośników informacji oraz do udzielenia

wyjaśnień w celu umożliwienia Komisji sprawowania nadzoru nad domem maklerskim, będącym

podmiotem zależnym od tej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

3.

Komisja, w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego nad domem maklerskim, może

żądać przekazania określonych informacji niezbędnych do sprawowania nadzoru przez

nieobjęte tym nadzorem podmioty zależne w grupie kapitałowej, do której należy ten

dom maklerski.

4.

Z zastrzeżeniem art. 387-403 rozporządzenia 575/2013, w przypadku gdy podmiot dominujący

domu maklerskiego jest spółką holdingową o działalności mieszanej, Komisja jest uprawniona

w ramach sprawowanego nadzoru do monitorowania transakcji dokonywanych pomiędzy domem

maklerskim a spółką holdingową o działalności mieszanej lub jej podmiotami zależnymi.

5.

Dom maklerski wprowadza procedury zarządzania ryzykiem, w tym odpowiednie procedury

sprawozdawcze i księgowe, w celu identyfikacji, pomiaru, monitorowania i kontrolowania

transakcji dokonywanych z jego podmiotem dominującym będącym spółką holdingową o działalności

mieszanej i podmiotami zależnymi tej spółki.

6.

Dom maklerski zgłasza Komisji każdą istotną transakcję z podmiotami, o których mowa

w ust. 4, inną niż transakcja, o której mowa w art. 394 ust. 1 i 2 rozporządzenia

575/2013. Procedury, o których mowa w ust. 5, oraz istotne transakcje podlegają kontroli

Komisji.

Art. 110n.

1.

Komisja prowadzi rejestr finansowych spółek holdingowych lub finansowych spółek holdingowych

o działalności mieszanej, w przypadku gdy sprawuje nadzór skonsolidowany nad domem

maklerskim, wobec którego podmiotem dominującym jest finansowa spółka holdingowa lub

finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera firmę lub nazwę oraz adres siedziby finansowej

spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, Komisja udostępnia Komisji Europejskiej, Europejskiemu

Urzędowi Nadzoru Bankowego i właściwym organom nadzoru.

4.

Dom maklerski jest obowiązany co najmniej raz w roku weryfikować, czy podmiot dominujący

wobec domu maklerskiego jest finansową spółką holdingową, finansową spółką holdingową

o działalności mieszanej lub spółką holdingową o działalności mieszanej. Dom maklerski

przekazuje Komisji wyniki przeprowadzonej weryfikacji najpóźniej w terminie 15 dni

po zatwierdzeniu skonsolidowanego sprawozdania podmiotu dominującego. W sytuacji gdy

do końca pierwszego kwartału danego roku kalendarzowego nie jest dostępne zbadane

i zatwierdzone skonsolidowane sprawozdanie finansowe podmiotu dominującego wobec domu

maklerskiego, dom maklerski przeprowadza weryfikację według informacji dostępnych

na koniec kwartału, a następnie przeprowadza weryfikację na podstawie zatwierdzonego

sprawozdania podmiotu dominującego.

Art. 110o.

1.

W przypadku domu maklerskiego, którego podmiot dominujący jest instytucją, finansową

spółką holdingową albo finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, której

siedziba znajduje się w państwie trzecim, niepodlegającą nadzorowi skonsolidowanemu

zgodnie z art. 110g ust. 3-9, Komisja z urzędu, na wniosek tego podmiotu dominującego

lub na wniosek instytucji będącej podmiotem zależnym od tego podmiotu dominującego,

dokonuje oceny, czy dom maklerski podlega nadzorowi skonsolidowanemu sprawowanemu

przez organ nadzoru państwa trzeciego na podstawie zasad równoważnych w stosunku do

ustanowionych w przepisach niniejszego oddziału i wymogów określonych w art. 11-24

rozporządzenia 575/2013.

2.

Komisja dokonuje oceny, o której mowa w ust. 1, jeżeli jest organem właściwym do sprawowania

nadzoru skonsolidowanego w przypadku, o którym mowa w ust. 4.

3.

Komisja, badając równoważność zasad, o której mowa w ust. 1, konsultuje się z właściwymi

organami nadzoru sprawującymi nadzór nad instytucjami, które są podmiotami zależnymi

od podmiotu dominującego, o którym mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy ocena równoważności zasad, o której mowa w ust. 1, nie wykaże pełnej

równoważności, do nadzoru sprawowanego nad domem maklerskim Komisja stosuje przepisy

niniejszego oddziału dotyczące sprawowania nadzoru skonsolidowanego lub podejmuje

inne działania określone w przepisach niniejszego oddziału, które pozwalają osiągnąć

cele nadzoru skonsolidowanego nad domem maklerskim. Komisja informuje właściwe organy

nadzoru w innych państwach członkowskich, które nadzorują instytucje będące podmiotami

zależnymi od podmiotów dominujących, o których mowa w ust. 1, o wyniku badania równoważności

zasad i uzgadnia odpowiednie działania nadzorcze. Komisja informuje Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego i Komisję Europejską o podjętych działaniach nadzorczych.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, Komisja może, w drodze decyzji, nakazać domowi

maklerskiemu podjęcie działań w celu zmiany struktury grupy kapitałowej w taki sposób,

aby podmiotem dominującym wobec tego domu maklerskiego stała się finansowa spółka

holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, której siedziba

znajduje się w państwie członkowskim, lub zastosować przepisy dotyczące nadzoru skonsolidowanego

do skonsolidowanej pozycji tej finansowej spółki holdingowej lub tej finansowej spółki

holdingowej o działalności mieszanej.

Art. 110p.

Dom maklerski dokumentuje systemy oraz procesy, o których mowa w przepisach niniejszego

oddziału lub rozporządzenia 575/2013, oraz rejestruje transakcje, w sposób umożliwiający

Komisji nadzór nad zgodnością działalności domu maklerskiego z tymi przepisami.

Art. 110q.

Dom maklerski zarządza ryzykiem płynności w sposób dostosowany do charakteru, zakresu

i złożoności prowadzonej przez siebie działalności.

2.

Komisja powiadamia Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o sankcjach administracyjnych

i środkach nadzorczych podjętych wobec domu maklerskiego w związku z zagrożeniem utraty

przez niego płynności.

Art. 110r.

1.

Komisja dokonuje badania i oceny nadzorczej regulacji, strategii, procesów i mechanizmów

wdrożonych przez dom maklerski, o którym mowa w art. 95 ust. 1, w zakresie zarządzania

ryzykiem, w tym w celu realizacji przepisów niniejszego oddziału i rozporządzenia

575/2013.

2.

W zakresie badania i oceny nadzorczej, o którym mowa w ust. 1, Komisja ocenia rodzaje

ryzyka

1)

na które jest lub może być narażony dom maklerski;

2)

jakie działalność domu maklerskiego stwarza dla rynku kapitałowego;

3)

ujawnione w ramach testów warunków skrajnych.

3.

W przypadku gdy badanie i ocena nadzorcza wykaże, że dom maklerski może stwarzać ryzyko

systemowe zgodnie z art. 23 rozporządzenia 1093/2010, Komisja informuje Europejski

Urząd Nadzoru Bankowego.

4.

Komisja przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje w zakresie

funkcjonowania jej procedur badania i oceny nadzorczej.

5.

Komisja zamieszcza na swojej stronie internetowej kryteria i metody stosowane w badaniu

i ocenie nadzorczej domów maklerskich, a także informacje w zakresie spełniania przez

domy maklerskie wymogów lub norm, o których mowa w przepisach niniejszego oddziału

lub rozporządzenia 575/2013.

Art. 110s.

1.

Komisja co roku sporządza i realizuje program oceny nadzorczej, którym objęte są domy

maklerskie, o których mowa w art. 95 ust. 1.

2.

Program oceny nadzorczej określa w szczególności

1)

sposób wykonania przez Komisję planowanych działań nadzorczych, w tym alokacji dostępnych

Komisji zasobów;

2)

domy maklerskie, które mają podlegać zwiększonemu nadzorowi, oraz środki podjęte w

celu zapewnienia takiego nadzoru;

3)

plan wizyt nadzorczych lub kontroli w domu maklerskim, w tym w jego oddziałach i jednostkach

zależnych mających siedzibę w innych państwach członkowskich.

3.

Zwiększony nadzór, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może obejmować w szczególności

1)

zwiększenie częstotliwości lub zakresu czynności nadzorczych w domu maklerskim;

2)

zwiększenie obowiązków informacyjnych domu maklerskiego;

3)

dodatkowe lub częstsze przeglądy planów operacyjnych, strategicznych lub biznesowych

domu maklerskiego oraz tematyczne weryfikacje monitorujące szczególne rodzaje ryzyka,

które mogą zaistnieć.

Art. 110t.

Komisja co najmniej raz w roku przeprowadza nadzorcze testy warunków skrajnych w domach

maklerskich.

Art. 110u.

1.

W przypadku gdy dom maklerski stosuje do obliczania funduszy własnych metody, których

zastosowanie wymaga zezwolenia Komisji zgodnie z częścią trzecią rozporządzenia 575/2013,

Komisja co najmniej raz na 3 lata weryfikuje wypełnianie przez dom maklerski warunków

określonych w rozporządzeniu 575/2013.

2.

Jeżeli w ramach weryfikacji, o której mowa w ust. 1, zostaną stwierdzone istotne nieprawidłowości

w zakresie identyfikacji ryzyka w stosowanej metodzie, w celu ich usunięcia oraz skorygowania

ich negatywnych skutków Komisja, w drodze decyzji, nakazuje domowi maklerskiemu przyjęcie

wyższych mnożników, nakłada dodatkowy wymóg w zakresie funduszy własnych lub podejmuje

inne działania zmierzające do przywrócenia zgodności stosowanej metody z przepisami

rozporządzenia 575/2013.

3.

Jeżeli w odniesieniu do modelu wewnętrznego dotyczącego ryzyka rynkowego liczne przekroczenia,

o których mowa w art. 366 rozporządzenia 575/2013, wskazują, że model ten nie jest

wystarczająco dokładny, Komisja uchyla zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego

przez dom maklerski lub nakazuje domowi maklerskiemu jego niezwłoczną zmianę.

4.

W przypadku gdy dom maklerski przestał spełniać w istotnym zakresie wymogi określone

w rozporządzeniu 575/2013 dotyczące metody, na stosowanie której uzyskał zezwolenie,

Komisja może nakazać domowi maklerskiemu przedstawienie planu przywrócenia zgodności

z tymi wymogami wraz ze wskazaniem terminu jego realizacji. W przypadku gdy w ocenie

Komisji realizacja planu nie przywróci pełnej zgodności lub jeżeli wskazany przez

dom maklerski termin jest nieodpowiedni, Komisja może nakazać domowi maklerskiemu

zmianę tego planu. W przypadku gdy dom maklerski nie przywróci w terminie zgodności

z wymogami, a brak zgodności z tymi wymogami stanowi ich istotne naruszenie, Komisja

uchyla zezwolenie na stosowanie danej metody lub ogranicza zakres udzielonego zezwolenia

do obszarów, w których spełniane są te wymogi.

Art. 110v.

1.

Dom maklerski jest obowiązany sporządzić i stosować politykę wynagrodzeń dla poszczególnych

kategorii osób, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka domu

maklerskiego, obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe świadczenia emerytalne w rozumieniu

art. 4 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia 575/2013, zwaną dalej „polityką wynagrodzeń”.

2.

Zarząd domu maklerskiego opracowuje i wdraża politykę wynagrodzeń zatwierdzoną przez

radę nadzorczą.

3.

Stosowana przez dom maklerski polityka wynagrodzeń obejmuje także jego podmioty zależne

oraz uwzględnia politykę wynagrodzeń stosowaną przez podmiot dominujący wobec tego

domu maklerskiego.

4.

Komisja gromadzi i analizuje informacje publikowane przez domy maklerskie zgodnie

z art. 450 ust. 1 lit. g-i rozporządzenia 575/2013 w celu monitorowania tendencji

i praktyk w zakresie polityki wynagrodzeń stosowanej przez domy maklerskie.

5.

Dom maklerski raz do roku, w terminie do dnia 31 stycznia, przekazuje Komisji dane

o liczbie osób określonych w ust. 1, których łączne wynagrodzenie w poprzednim roku

wyniosło co najmniej równowartość 1 000 000 euro, wraz z informacjami dotyczącymi

stanowisk zajmowanych przez te osoby oraz wartości głównych składników wynagrodzenia,

przyznanych premii, nagród długookresowych oraz odprowadzonych składek emerytalnych.

6.

Komisja przekazuje informacje i dane, o których mowa w ust. 4 i 5, Europejskiemu Urzędowi

Nadzoru Bankowego.

7.

Równowartość w euro wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5, oblicza się według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wypłaty danej

kwoty.

8.

W przypadku gdy uzasadnia to wielkość, struktura organizacyjna, charakter, zakres

i złożoność działalności prowadzonej przez dom maklerski, ustanawia on komitet do

spraw wynagrodzeń, w skład którego wchodzi co najmniej jeden członek rady nadzorczej

domu maklerskiego. Zadaniem komitetu jest wspieranie organów domu maklerskiego w zakresie

kształtowania i realizacji polityki wynagrodzeń.

Art. 110w.

1.

Dom maklerski podaje w sprawozdaniu z działalności jednostki, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, dodatkowo

1)

informacje o jego działalności poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w podziale

na poszczególne państwa członkowskie i państwa trzecie, w których posiada podmioty

zależne, na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia

575/2013, za dany rok obrotowy;

2)

informację o stopie zwrotu z aktywów, obliczonej jako iloraz zysku netto i sumy bilansowej.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zawierają

1)

nazwę, charakter i lokalizację geograficzną działalności;

2)

przychody w danym roku wykazywane w sprawozdaniu finansowym;

3)

liczbę pracowników w przeliczeniu na pełne etaty;

4)

zysk lub stratę przed opodatkowaniem;

5)

podatek dochodowy;

6)

otrzymane finansowe wsparcie pochodzące ze środków publicznych, w szczególności na

podstawie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom

finansowym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 158).

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, podlega badaniu zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i jest ogłaszane jako załącznik do rocznego jednostkowego lub skonsolidowanego sprawozdania

finansowego domu maklerskiego.

4.

Dom maklerski ogłasza, w sposób ogólnie dostępny, opis systemu zarządzania ryzykiem

oraz polityki wynagrodzeń, informację o powołaniu komitetu do spraw wynagrodzeń, o

którym mowa w art. 110v ust. 8, a także informację o spełnianiu przez członków organów

domu maklerskiego wymogów określonych w art. 103 ust. 1-1h.

5.

Dom maklerski prowadzący stronę internetową ogłasza na niej informacje, o których

mowa w ust. 1 i 4.

6.

Komisja może nakazać, w drodze decyzji, domowi maklerskiemu ogłaszanie

1)

częściej niż raz do roku informacji, o których mowa w części ósmej rozporządzenia

575/2013, wraz z określeniem terminów ich ogłaszania;

2)

w sposób określony przez Komisję - informacji innych niż zamieszczone w sprawozdaniu

finansowym.

7.

Komisja może, w drodze decyzji, nakazać podmiotowi dominującemu wobec domu maklerskiego

coroczne ogłaszanie, w sposób określony w art. 434 rozporządzenia 575/2013 albo w

inny sposób, w pełnym zakresie lub poprzez zamieszczenie odesłań do odpowiednich dostępnych

publicznie dokumentów, informacji w zakresie opisu formy prawnej tego podmiotu oraz

struktury zarządzania i struktury organizacyjnej grupy kapitałowej.

Art. 110x.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki szacowania przez dom maklerski kapitału wewnętrznego oraz dokonywania

przeglądów procesu szacowania i utrzymywania tego kapitału,

2)

szczegółowe warunki funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem w domu maklerskim,

w tym skład, szczegółowe zadania i sposób funkcjonowania komitetu do spraw ryzyka,

3)

kryteria techniczne opracowania programu oceny nadzorczej oraz badania i oceny nadzorczej,

4)

szczegółowy zakres polityki wynagrodzeń i sposób jej ustalania

- mając na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego funkcjonowania organów domu

maklerskiego i należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej

działalności, właściwego funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem w domu maklerskim,

szacowania kapitału wewnętrznego, realizacji celów programu oceny nadzorczej oraz

badania i oceny nadzorczej, a także sprawnego ich przebiegu, jak również zapewnienia

właściwego funkcjonowania w domu maklerskim polityki wynagrodzeń, w tym wyeliminowania

negatywnego wpływu systemów wynagrodzeń na należyte zarządzanie ryzykiem oraz uwzględniając

rozwiązania umożliwiające Komisji monitorowanie prawidłowości stosowanych w domach

maklerskich wewnętrznych rozwiązań w zakresie zarządzania.

Art. 110y.

1.

W przypadku naruszenia przez dom maklerski przepisów niniejszego oddziału lub rozporządzenia

575/2013 oraz gdy zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo naruszenia tych przepisów

przez dom maklerski w okresie kolejnych 12 miesięcy, Komisja może, w drodze decyzji,

nałożyć następujące środki nadzorcze

1)

nakazać zmianę stosowanych rozwiązań, procedur, mechanizmów i strategii w zakresie

systemu zarządzania ryzykiem oraz szacowania i utrzymywania kapitału wewnętrznego;

2)

nakazać sporządzenie planu przywrócenia stanu zgodnego z przepisami prawa; w decyzji

tej Komisja może wskazać termin realizacji tego planu;

3)

nakazać zastosowanie szczególnych zasad polityki w zakresie wyceny aktywów lub szczególnego

kwalifikowania aktywów w zakresie wymogów dotyczących funduszy własnych określonych

w rozporządzeniu 575/2013;

4)

nakazać ograniczenie zakresu lub rozmiaru prowadzonej przez dom maklerski działalności,

w tym nakazać domowi maklerskiemu zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, która

stanowi zagrożenie dla stabilności finansowej domu maklerskiego;

5)

nakazać ograniczenie ryzyka w prowadzonej działalności;

6)

nakazać ograniczenie wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia, jako wyznaczonego

procentu przychodów netto domu maklerskiego, w przypadku gdy jego utrzymanie w tej

wysokości zagraża spełnianiu wymogów adekwatności kapitałowej;

7)

nakazać domowi maklerskiemu zatrzymanie zysku netto i przeznaczenie go na zwiększenie

funduszy własnych;

8)

ograniczyć wypłatę zysków lub zakazać wypłaty zysków akcjonariuszom, udziałowcom lub

posiadaczom instrumentów dodatkowych zaliczonych zgodnie z przepisami części drugiej

tytułu pierwszego rozdziału 3 rozporządzenia 575/2013 do kapitału dodatkowego Tier

I domu maklerskiego;

9)

nałożyć na dom maklerski dodatkowe wymogi w zakresie płynności.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, Komisja uwzględnia

1)

specyfikę działalności domu maklerskiego;

2)

stosowane przez dom maklerski rozwiązania w zakresie realizacji przepisów niniejszego

oddziału i przepisów rozporządzenia 575/2013;

3)

wyniki badania i oceny nadzorczej domu maklerskiego;

4)

ryzyko płynności krajowego systemu finansowego.

3.

W przypadku gdy

1)

dom maklerski nie spełnia wymogów określonych w art. 110b, art. 110c, art. 110e i

art. 110g,

2)

niektóre rodzaje ryzyka lub ich elementy nie są objęte funduszami własnymi, zgodnie

z przepisami rozporządzenia 575/2013,

3)

zastosowanie innych środków nadzorczych może nie zapewnić we właściwym stopniu i czasie

przestrzegania wymogów, o których mowa w przepisach niniejszego oddziału i przepisach

rozporządzenia 575/2013,

4)

z badania i oceny nadzorczej lub weryfikacji, o której mowa w art. 110u, wynika, że

działalność domu maklerskiego doprowadzi do naruszenia wymogów w zakresie funduszy

własnych,

5)

pomimo zastosowania przez dom maklerski wymogów określonych w przepisach niniejszego

oddziału lub rozporządzenia 575/2013 istnieje ryzyko niedoszacowania ryzyka w działalności

domu maklerskiego lub

6)

wyniki testów warunków skrajnych przeprowadzonych przez dom maklerski zgodnie z art.

377 rozporządzenia 575/2013 wskazują na istotne przekroczenie wymogów w zakresie funduszy

własnych w odniesieniu do korelacyjnego portfela handlowego w rozumieniu rozporządzenia

575/2013

- Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć na dom maklerski środek nadzorczy w postaci

dodatkowych wymogów w zakresie posiadania wyższych funduszy własnych niż określone

w rozporządzeniu 575/2013.

4.

Komisja, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, uwzględnia

1)

ilościowe i jakościowe aspekty stosowanej przez dom maklerski procedury szacowania

kapitału wewnętrznego, o której mowa w art. 110e;

2)

obowiązujący w domu maklerskim system zarządzania ryzykiem;

3)

wyniki badania i oceny nadzorczej w domu maklerskim;

4)

ocenę ryzyka systemowego.

5.

W przypadku gdy domy maklerskie o podobnym profilu ryzyka, w szczególności o podobnej

specyfice działalności lub podobnej lokalizacji geograficznej ekspozycji, są lub mogą

być narażone na podobne rodzaje ryzyka lub stwarzają podobne ryzyko dla systemu finansowego,

Komisja może, w odniesieniu do takich domów maklerskich, przeprowadzić badanie i ocenę

nadzorczą w podobny lub taki sam sposób. Komisja informuje Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego o takich przypadkach.

Art. 110z.

1.

Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel mogą żądać przekazania jednorazowo lub

z określoną częstotliwością informacji dotyczących spełniania obowiązków określonych

przepisami niniejszego oddziału lub rozporządzenia 575/2013, jeżeli są one niezbędne

do wykonywania nadzoru, od

1)

domu maklerskiego;

2)

finansowej spółki holdingowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej

lub spółki holdingowej o działalności mieszanej, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

osób uprawnionych do reprezentowania podmiotów, o których mowa w pkt 1 i 2, osób wchodzących

w skład organów tych podmiotów lub pozostających z tymi podmiotami w stosunku pracy;

4)

przedsiębiorców, którym podmioty wymienione w pkt 1 i 2 zleciły wykonywanie swoich

czynności.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane niezwłocznie lub w terminie wyznaczonym

przez Komisję.

3.

Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela osoby uprawnione do reprezentowania

domu maklerskiego lub wchodzące w skład jego organów albo pozostające z domem maklerskim

w stosunku pracy są obowiązane do sporządzania i przekazywania, na koszt tego domu,

dodatkowych informacji sprawozdawczych, niezwłocznie lub z określoną częstotliwością,

w tym w zakresie sprawozdawczości dotyczącej sytuacji kapitałowej lub poziomu płynności,

lub ujawniania innych informacji niezbędnych do wykonywania nadzoru w zakresie określonym

przepisami niniejszego oddziału lub rozporządzenia 575/2013.

Art. 110za.

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji,

może określić, w drodze rozporządzenia

1)

sposób traktowania przez domy maklerskie znacznych pakietów akcji podmiotów spoza

sektora finansowego, o których mowa w art. 89 ust. 3 rozporządzenia 575/2013,

2)

wagę ryzyka dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach, o której

mowa w art. 124 ust. 2 rozporządzenia 575/2013,

3)

podejścia lub wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 327 ust.

2 rozporządzenia 575/2013,

4)

limit wartości ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów niższy niż

150 000 000 euro, o którym mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia 575/2013,

5)

wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności, o którym mowa w art. 412 ust. 5 zdanie

drugie rozporządzenia 575/2013,

6)

ogólne wytyczne, o których mowa w art. 416 ust. 1 rozporządzenia 575/2013

- w zakresie odnoszącym się do działalności domów maklerskich.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, wydając rozporządzenie, o którym

mowa w ust. 1, uwzględnia konieczność zapewnienia spełniania wymogów ostrożnościowych

przez domy maklerskie oraz potrzebę zapewnienia stabilności, bezpieczeństwa i prawidłowego

funkcjonowania rynku finansowego.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji,

może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje ekspozycji wymienionych w art. 400

ust. 2 i art. 493 ust. 3 rozporządzenia 575/2013, wobec których nie stosuje się przepisu

art. 395 ust. 1 tego rozporządzenia, kierując się potrzebą odzwierciedlenia faktycznego

obciążenia funduszy własnych domu maklerskiego ryzykiem prowadzonej działalności,

wynikającym z koncentracji ekspozycji.

Art. 110zb.

1.

Wartość procentowa, o której mowa w art. 478 ust. 1 rozporządzenia 575/2013, dla domu

maklerskiego wynosi 100%.

2.

Wartość procentowa, o której mowa w art. 479 ust. 3 rozporządzenia 575/2013, dla domu

maklerskiego wynosi 0%.

3.

Współczynnik, o którym mowa w art. 480 ust. 2 rozporządzenia 575/2013, dla domu maklerskiego

wynosi 1.

4.

Wartość procentowa, o której mowa w art. 486 ust. 5 rozporządzenia 575/2013, dla domu

maklerskiego wynosi

1)

40% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

20% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;

3)

0% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.

Oddział 2b

Postępowanie naprawcze

Art. 110zc.

1.

W przypadku wystąpienia sytuacji zagrażającej stabilności finansowej lub powstania

niebezpieczeństwa niewypłacalności lub utraty płynności domu maklerskiego na poziomie

jednostkowym lub skonsolidowanym dom maklerski niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję

oraz przedstawia jej program postępowania naprawczego.

2.

Za realizację programu postępowania naprawczego przez dom maklerski odpowiada zarząd

domu maklerskiego.

3.

Program postępowania naprawczego uwzględnia wielkość domu maklerskiego, a także skalę

i stopień złożoności jego działalności.

4.

Program postępowania naprawczego obejmuje w szczególności

1)

wskazanie sposobu przywrócenia stabilności finansowej, wypłacalności lub płynności;

2)

założenia do programu i wskazanie istotnych etapów jego realizacji;

3)

wskazanie zagrożeń dla realizacji programu i sposobu ich eliminacji.

5.

Komisja może wyznaczyć domowi maklerskiemu termin na opracowanie programu postępowania

naprawczego, o którym mowa w ust. 1, oraz zalecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie.

6.

W razie zaniechania działań określonych w ust. 1 lub 5 Komisja może, w drodze decyzji,

nakazać domowi maklerskiemu wszczęcie postępowania naprawczego.

7.

W okresie realizacji przez dom maklerski programu postępowania naprawczego zysk osiągany

przez dom maklerski jest przeznaczany w pierwszej kolejności na pokrycie strat, a

następnie na zwiększenie funduszy własnych.

Art. 110zd.

1.

Jeżeli program postępowania naprawczego nie jest wystarczający lub jego realizacja

nie jest należyta, Komisja może

1)

wystąpić do zarządu domu maklerskiego z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia

albo zgromadzenia wspólników w celu rozpatrzenia sytuacji domu maklerskiego, powzięcia

decyzji o pokryciu straty bilansowej oraz podjęcia innych uchwał, w tym zwiększenia,

w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy, funduszy własnych;

2)

nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych składników wynagrodzeń

osób zajmujących stanowiska kierownicze w domu maklerskim, w tym przypadających za

czas zajmowania stanowiska kierowniczego w domu maklerskim, nie dłużej niż za ostatnie

3 lata.

2.

Zarząd domu maklerskiego powinien zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie albo zgromadzenie

wspólników w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji Komisji w przedmiocie żądania,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Komisja może zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie

albo zgromadzenie wspólników, jeżeli zarząd domu maklerskiego nie zwołał tego zgromadzenia

w tym terminie. Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia albo zgromadzenia wspólników

obciążają dom maklerski.

3.

Przerwy w walnym zgromadzeniu albo w zgromadzeniu wspólników nie mogą trwać łącznie

dłużej niż 14 dni.

Art. 110ze.

1.

Komisja może wydać decyzję o ustanowieniu kuratora nadzorującego wykonanie programu

postępowania naprawczego przez dom maklerski, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia

prawidłowego przebiegu postępowania naprawczego.

2.

Kuratorowi przysługuje prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów domu maklerskiego

oraz prawo żądania informacji niezbędnych do wykonywania jego funkcji. Organy z odpowiednim

wyprzedzeniem informują kuratora o posiedzeniach organów.

3.

Organy domu maklerskiego niezwłocznie informują kuratora o powziętych uchwałach i

decyzjach.

4.

Kuratorowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu wobec uchwał i decyzji zarządu,

rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej domu maklerskiego. Oświadczenie o zamiarze

wniesienia sprzeciwu zgłoszone na posiedzeniu rady nadzorczej, komisji rewizyjnej

lub zarządu wstrzymuje wykonanie uchwały lub decyzji.

5.

Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, kurator wnosi do sądu właściwego w sprawach gospodarczych

w terminie 14 dni od daty powzięcia uchwały lub decyzji zarządu, rady nadzorczej lub

komisji rewizyjnej.

6.

W przypadku braku wniesienia sprzeciwu do sądu w terminie, o którym mowa w ust. 5,

lub w przypadku oświadczenia kuratora, że nie będzie zgłaszał sprzeciwu, uchwała lub

decyzja, o której mowa w ust. 4, podlega wykonaniu.

7.

Kurator może zaskarżyć uchwały walnego zgromadzenia albo zgromadzenia wspólników,

które naruszają interes domu maklerskiego, zgodnie z art. 249 § 1 i art. 422 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

8.

Od decyzji o ustanowieniu kuratora dom maklerski może wnieść skargę do sądu administracyjnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania

decyzji. Przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”, nie stosuje się.

9.

Funkcję kuratora może pełnić osoba posiadająca kwalifikacje i doświadczenie zawodowe

w zakresie organizacji i zasad działalności domu maklerskiego. Kuratorem może być

również osoba prawna.

10.

Komisja może żądać od kuratora wyjaśnień i informacji związanych z pełnieniem funkcji.

11.

Kurator niezwłocznie zawiadamia Komisję o wszelkich zagrożeniach prawidłowej i terminowej

realizacji programu postępowania naprawczego.

12.

Kurator składa Komisji kwartalne sprawozdania ze swojej działalności zawierające ocenę

realizacji przez zarząd domu maklerskiego programu postępowania naprawczego.

13.

Wynagrodzenie kuratora ustala Komisja, z tym że nie może ono być wyższe niż wynagrodzenie

prezesa domu maklerskiego, w którym ustanowiono kuratora. W przypadku domu maklerskiego

działającego w formie spółki osobowej wynagrodzenie kuratora nie może przekraczać

dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Koszty związane z pełnieniem funkcji kuratora

obciążają dom maklerski.

14.

Komisja może odwołać kuratora nadzorującego wykonywanie programu postępowania naprawczego

przez dom maklerski w przypadku jego rezygnacji, niewłaściwego pełnienia funkcji lub

innych względów uniemożliwiających mu należyte pełnienie tej funkcji.

15.

Osobie fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego

w wysokości 26 dni na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm. w terminach uzgodnionych z Komisją.

16.

Okres pełnienia funkcji kuratora jest wliczany do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze. Do osób tych mają zastosowanie przepisy o ubezpieczeniach

społecznych i ubezpieczeniu zdrowotnym, o ile osoby te nie są objęte tymi ubezpieczeniami

z innych tytułów.

Art. 110zf.

1.

Jeżeli dom maklerski nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art.

110zc ust. 1 albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja może

podjąć decyzję o ustanowieniu zarządu komisarycznego na czas realizacji programu postępowania

naprawczego. W decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego Komisja określa jego

zadania.

2.

Ustanowienie zarządu komisarycznego nie wpływa na organizację i sposób działania domu

maklerskiego.

3.

Na zarząd komisaryczny przechodzi prawo prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania,

w szczególności zarząd komisaryczny może zaskarżyć uchwały walnego zgromadzenia albo

zgromadzenia wspólników, które naruszają interes domu maklerskiego, zgodnie z art. 249 § 1 i art. 422 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych. Z dniem ustanowienia zarządu komisarycznego rada nadzorcza lub komisja rewizyjna

zostają zawieszone, mandaty członków zarządu domu maklerskiego, a także prokury i

pełnomocnictwa wygasają. Na czas trwania zarządu komisarycznego kompetencje innych

organów domu maklerskiego zostają zawieszone.

4.

Zarząd komisaryczny może dokonać zamknięcia ksiąg rachunkowych domu maklerskiego i

sporządzić sprawozdanie finansowe domu maklerskiego na dzień wyznaczony przez Komisję

oraz podjąć uchwałę o pokryciu straty za okres kończący się w tym dniu oraz straty

za lata ubiegłe.

5.

Zarząd komisaryczny wykonuje również zadania określone w decyzji o jego ustanowieniu.

6.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, rada nadzorcza, komisja rewizyjna albo wspólnik

mający prawo prowadzenia spraw spółki lub jej reprezentowania może wnieść skargę do

sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi

nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

7.

Zarząd komisaryczny opracowuje i uzgadnia z Komisją program postępowania naprawczego,

kieruje jego realizacją oraz nie rzadziej niż co 3 miesiące informuje Komisję, radę

nadzorczą lub komisję rewizyjną o wynikach realizacji programu.

8.

Ustanowienie zarządu komisarycznego podlega zgłoszeniu do rejestru właściwego dla

domu maklerskiego.

9.

Wniosek o wpis do rejestru zarządu komisarycznego, wykreślenia członków zarządu i

prokurentów oraz zawieszenia rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej składa zarząd

komisaryczny w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji o jego ustanowieniu. Do uiszczenia

opłaty sądowej od wniosku oraz opłaty za ogłoszenie wpisu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym

jest obowiązany dom maklerski.

10.

Komisja może żądać od zarządu komisarycznego wyjaśnień i informacji związanych z wykonywaniem

jego zadań.

Art. 110zg.

1.

Członkowi zarządu komisarycznego, w przypadku złożenia wniosku zgodnie z art. 174 § 1 Kodeksu pracy, udziela się urlopu bezpłatnego na okres pełnienia tej funkcji.

2.

Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, jest wliczany do okresu pracy, od

którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Wynagrodzenie członków zarządu komisarycznego ustala Komisja, z tym że nie może ono

być wyższe niż wynagrodzenie członków dotychczasowego zarządu. W przypadku domu maklerskiego

działającego w formie spółki osobowej wynagrodzenie członków zarządu komisarycznego

nie może przekraczać dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w

sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego,

ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Koszty działalności zarządu

komisarycznego obciążają dom maklerski.

Art. 110zh.

W przypadku domu maklerskiego działającego w formie spółki osobowej przepisy niniejszego

oddziału dotyczące organów mają zastosowanie do komplementariuszy lub wspólników,

którym przysługuje prawo prowadzenia spraw spółki lub jej reprezentowania, zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

”

;

23)

w art. 115 w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

podlegania przez zagraniczną osobę prawną w państwie jej siedziby wymogom w zakresie

adekwatności kapitałowej równoważnym z wymogami określonymi w przepisach oddziału

2a i rozporządzenia 575/2013, oraz

”

;

24)

w art. 119

a)

w ust. 4 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

oświadczenia osób, które będą kierować działalnością objętą wnioskiem, o nieuznaniu

prawomocnym orzeczeniem za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego, przestępstwa

przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwa określonego w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej, przestępstwa określonego w ustawach, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, oraz że w okresie trzech lat poprzedzających dzień złożenia wniosku nie zostały

ukarane w trybie administracyjnym przez właściwy organ nadzoru za naruszenie przepisów

wdrażających dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie

warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego

nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE

i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE lub przepisów rozporządzenia 575/2013.

”

,

b)

ust. 5a otrzymuje brzmienie

„

5a.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 pkt 7 oraz w ust. 5 pkt 1, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim

klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

”

;

25)

w art. 132 w ust. 1 w pkt 1 po lit. b dodaje się lit. ba w brzmieniu

„

ba) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i zarządzanych przez niego funduszy tworzących

lub wspierających system zabezpieczenia społecznego,

”

;

26)

w art. 133 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Koszty prowadzenia przez Krajowy Depozyt systemu rekompensat, opłaty należne z tytułu

zarządzania systemem rekompensat oraz koszty wypłaty rekompensat, w przypadku, o którym

mowa w art. 145 ust. 1a, są pokrywane z aktywów tego systemu.

”

;

27)

art. 142 otrzymuje brzmienie

„

Art. 142.

Z tytułu przekazania środków syndykowi lub zarządcy lub wypłaty rekompensat, Krajowemu

Depozytowi przysługuje roszczenie do domu maklerskiego lub do masy upadłości o zwrot

do systemu rekompensat przekazanych lub wypłaconych kwot. W postępowaniu upadłościowym

roszczenia te podlegają zaspokojeniu w kategorii pierwszej, o której mowa w art. 342 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, bezpośrednio po kosztach postępowania oraz po zaspokojeniu należności za pracę.

Art. 343 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy stosuje się odpowiednio. Roszczenie o zwrot

nie obejmuje jednak tej części przekazanej lub wypłaconej kwoty, jaka odpowiada udziałowi

w systemie rekompensat domu maklerskiego w stanie upadłości.

”

;

28)

w art. 145

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

czynności, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1-3, ust. 1a-1b i ust. 5, dokonywane

przez syndyka lub zarządcę, wykonuje zarząd uczestnika systemu rekompensat, komplementariusze

uczestnika systemu, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4, albo osoby uprawnione

do reprezentowania uczestnika systemu, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 5 i 6, albo

inne osoby upoważnione do reprezentowania uczestnika systemu, z wyłączeniem pełnomocników;

”

,

-

po pkt 1 dodaje się pkt 1a i 1b w brzmieniu

„

1a)

czynności, o których mowa w art. 143 ust. 1, wykonuje Krajowy Depozyt;

1b)

przepisów art. 140 ust. 1 pkt 4, art. 141 ust. 1, 2 i 4 oraz ust. 4 oraz art. 143

ust. 2-4 nie stosuje się;

”

,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przepisy art. 139 ust. 6, art. 140 ust. 2 i 4-7, art. 141 ust. 3, art. 143 ust. 1-1c

oraz art. 144 stosuje się odpowiednio;

”

,

-

uchyla się pkt 4,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, Zarząd Krajowego Depozytu, w terminie

7 dni od dnia przyjęcia listy, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1, podejmuje uchwałę

dotyczącą wypłaty rekompensat i podaje ją do publicznej wiadomości w drodze publikacji

w dwóch dziennikach o zasięgu ogólnopolskim. Uchwała określa kwotę przeznaczoną na

wypłatę rekompensat, sposób dokonywania wypłat, terminarz oraz miejsce dokonywania

wypłat rekompensat.

1b.

Po zakończeniu wypłat Krajowy Depozyt dokonuje rozliczenia wypłaconych kwot i sporządza

sprawozdanie, które przekazuje Komisji w terminie 21 dni od dnia zakończenia wypłat.

”

;

29)

w art. 148 w ust. 1 w pkt 2 w lit. k średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. I w brzmieniu

„

l)

agenta firmy inwestycyjnej;

”

;

30)

w art. 150 w ust. 1

a)

pkt 7a otrzymuje brzmienie

„

7a)

przez dom maklerski podmiotowi podlegającemu w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym

państwie członkowskim obowiązkom, o których mowa w przepisach działu IV rozdziału

1 oddziału 2a lub w rozporządzenia 575/2013, w zakresie, w jakim jest to niezbędne

do wykonania tych obowiązków;

”

,

b)

po pkt 7a dodaje się pkt 7b w brzmieniu

„

7b)

pomiędzy podmiotami zależnymi i dominującymi w grupie kapitałowej, do której należy

dom maklerski, jeżeli informacje są objęte zakresem nadzoru skonsolidowanego, o ile

przekazanie tych informacji jest niezbędne do wykonania obowiązków, o których mowa

w art. 110b i art. 110c, art. 110e, art. 110g ust. 2, art. 110m, art. 110p, art. 110q,

art. 110v lub art. 110w;

”

,

c)

w pkt 14

-

lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

do publicznej wiadomości w trybie i na warunkach, o których mowa w art. 25 ust. 1

i 2b ustawy o nadzorze,

”

,

-

lit. e otrzymuje brzmienie

„

e)

w przypadkach określonych w art. 151 oraz art. 21 ust. 1, art. 21a i art. 22 ustawy

o nadzorze, a także w art. 96 ust. 11 ustawy o ofercie publicznej,

”

,

-

dodaje się lit. f w brzmieniu

„

f)

do publicznej wiadomości w zakresie wyników testów warunków skrajnych przeprowadzonych

zgodnie z art. 110t;

”

,

d)

w pkt 15

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

przez Komisję lub jej upoważnionego przedstawiciela

”

,

-

w lit. c średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. d w brzmieniu

„

d)

Komitetowi Stabilności Finansowej oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego, Europejskiemu

Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, Europejskiemu

Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka

Systemowego, Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych, Europejskiemu Bankowi Centralnemu,

bankom centralnym w innych państwach członkowskich oraz właściwemu organowi nadzoru,

w zakresie koniecznym do realizacji zadań ustawowych;

”

;

31)

w art. 161

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmioty nadzorowane, o których mowa w art. 5 pkt 1, 2, 12 i 13 ustawy o nadzorze,

są obowiązane do niezwłocznego informowania Komisji o każdym uzasadnionym podejrzeniu

bezprawnego ujawnienia lub wykorzystania informacji poufnej w zakresie, trybie i na

warunkach określonych w art. 40.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

innych, niebędących podmiotami nadzorowanymi, o których mowa w art. 5 pkt 1, 2, 12

lub 13 ustawy o nadzorze, bankach krajowych i oddziałach instytucji kredytowych, w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, wykonujących czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2;

”

;

32)

art. 162 otrzymuje brzmienie

„

Art. 162.

Udzielenie zezwolenia, pozwolenia lub zgody przewidzianych niniejszą ustawą, rozporządzeniem

575/2013 - w zakresie zezwoleń, pozwoleń lub zgód udzielanych domom maklerskim, lub

rozporządzeniem 648/2012 podlega opłacie w wysokości nie większej niż równowartość

w złotych 4500 euro.

”

;

33)

w art. 167

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

narusza przepisy ustawy lub innych ustaw mających zastosowanie do działalności firmy

inwestycyjnej, w tym zasad i trybu jej wykonywania, przepisy wydane na ich podstawie

lub przepisy rozporządzenia 575/2013 oraz inne bezpośrednio stosowane przepisy prawa

Unii Europejskiej mające zastosowanie do działalności firmy inwestycyjnej;

”

,

b)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

nałożyć na firmę inwestycyjną karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego

w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, a w przypadku braku takiego

sprawozdania - karę pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego

w przedłożonej Komisji analizie ekonomiczno-finansowej, o której mowa w art. 82 ust.

1 pkt 9, albo w sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w art. 82 ust. 2 pkt 6, albo

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2d w brzmieniu

„

2a.

W przypadku gdy firma inwestycyjna jest pomiotem zależnym, właściwy przychód stanowi

przychód wykazany w ostatnim zbadanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok

obrotowy podmiotu dominującego.

2b.

Równowartość w złotych kwoty w walucie obcej oblicza się według średniego kursu tej

waluty ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu bilansowym, na który zostało

sporządzone ostatnie zbadane sprawozdanie finansowe za rok obrotowy, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1 lub ust. 2a.

2c.

W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej

przez firmę inwestycyjną w wyniku naruszenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3 lub 6,

zamiast kary, o której mowa w ust. 2 pkt 1, Komisja może nałożyć karę pieniężną w

wysokości do dwukrotności kwoty osiągniętej korzyści lub unikniętej straty.

2d.

Komisja, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2 i 2c, uwzględnia

w szczególności wagę naruszenia i czas jego trwania, przyczyny naruszenia przepisów,

sytuację finansową firmy inwestycyjnej, na którą jest nakładana kara oraz uprzednie

naruszenia przez tę firmę przepisów, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

”

,

d)

uchyla się ust. 7 i 8,

e)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku powzięcia przez Komisję informacji

o naruszeniu przez dom maklerski prowadzący działalność maklerską na terytorium innego

państwa członkowskiego przepisów regulujących prowadzenie działalności maklerskiej

na terytorium tego państwa. W takim przypadku o zastosowaniu sankcji Komisja informuje

właściwy organ nadzoru tego państwa członkowskiego.

”

;

34)

w art. 167a

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

W przypadku gdy finansowa spółka holdingowa, finansowa spółka holdingowa o działalności

mieszanej lub spółka holdingowa o działalności mieszanej naruszają przepisy ustawy,

przepisy wydane na jej podstawie lub przepisy rozporządzenia 575/2013, Komisja może

nakazać tym podmiotom usunięcie stwierdzonych naruszeń lub przyczyn tych naruszeń

lub nałożyć na te podmioty karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego

w ostatnim zbadanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, a jeżeli

ostatnie zbadane skonsolidowane sprawozdanie finansowe nie jest dostępne - do wysokości

20 000 000 zł, uwzględniając w szczególności wagę naruszenia, uprzednie naruszenia

przepisów oraz sytuację finansową tych podmiotów.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komisja może również nałożyć karę pieniężną do

wysokości 20 000 000 zł na osoby odpowiedzialne za zaistniałe naruszenie, uwzględniając

w szczególności wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia oraz

sytuację finansową osoby, na którą nakładana jest kara.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu

„

2a.

Kara, o której mowa w ust. 2, nie może być nałożona, jeżeli od uzyskania przez Komisję

wiadomości o czynie określonym w ust. 1 upłynęło więcej niż 2 lata albo od popełnienia

tego czynu upłynęło więcej niż 5 lat.

2b.

W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej

przez finansową spółkę holdingową, finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej

lub spółkę holdingową o działalności mieszanej w wyniku naruszenia, o którym mowa

w ust. 1, zamiast kary, o której mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć karę pieniężną

w wysokości do dwukrotności kwoty osiągniętej korzyści lub unikniętej straty. Do ustalenia

wysokości kary pieniężnej przepis ust. 1 stosuje się.

2c.

Równowartość w złotych kwoty w walucie obcej oblicza się według średniego kursu tej

waluty ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu bilansowym, na który zostało

sporządzone ostatnie zbadane sprawozdanie finansowe za rok obrotowy.

”

,

c)

uchyla się ust. 3 i 4;

35)

w art. 169

a)

uchyla się ust. 4 i 5,

b)

w ust. 11 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Jeżeli mimo środków podjętych przez organ nadzoru, który udzielił zezwolenia zagranicznej

firmie inwestycyjnej, działalność tej firmy stanowi zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania

obrotu instrumentami finansowymi lub interesów inwestorów, Komisja może, po poinformowaniu

tego organu, a w przypadku naruszenia przez zagraniczną firmę inwestycyjną przepisów

działu IV rozdziału 1 oddziału 2a lub rozporządzenia 575/2013 także po poinformowaniu

Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego

”

,

c)

ust. 12 otrzymuje brzmienie

„

12.

W przypadku, o którym mowa w ust. 11, przepisy ust. 6-8 stosuje się odpowiednio.

”

;

36)

w art. 169a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W przypadku gdy dom maklerski narusza przepisy regulujące prowadzenie działalności

maklerskiej, Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000

zł na członków zarządu albo wspólników lub komplementariuszy w spółce osobowej, uwzględniając

w stosownych przypadkach w szczególności

1)

wagę naruszenia i czas jego trwania;

2)

stopień przyczynienia się członka zarządu albo wspólnika lub komplementariusza w spółce

osobowej odpowiedzialnego za dane naruszenie do powstania naruszenia;

3)

sytuację finansową członka zarządu albo wspólnika lub komplementariusza w spółce osobowej

odpowiedzialnego za dane naruszenie;

4)

skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez członka zarządu albo wspólnika

lub komplementariusza w spółce osobowej odpowiedzialnego za dane naruszenie, o ile

można te korzyści lub straty ustalić;

5)

straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można je ustalić;

6)

gotowość członka zarządu albo wspólnika lub komplementariusza w spółce osobowej odpowiedzialnego

za dane naruszenie do współpracy z Komisją;

7)

uprzednie naruszenia przepisów prawa regulujących funkcjonowanie rynku finansowego

popełnione przez członka zarządu albo wspólnika lub komplementariusza w spółce osobowej

odpowiedzialnego za dane naruszenie;

8)

potencjalne skutki systemowe naruszenia.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

W przypadku gdy spółka prowadząca rynek regulowany narusza przepisy regulujące organizowanie

rynku regulowanego, Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości

1 000 000 zł na osoby odpowiedzialne za zaistniałe naruszenia, uwzględniając przesłanki,

o których mowa w ust. 1.

1b.

W przypadku gdy bank prowadzący działalność maklerską lub zagraniczna osoba prawna

prowadząca działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej narusza przepisy

regulujące prowadzenie działalności maklerskiej, Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć

karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł na osoby odpowiedzialne za zaistniałe naruszenia,

uwzględniając przesłanki, o których mowa w ust. 1.

1c.

Kara, o której mowa w ust. 1-1b, nie może być nałożona, jeżeli od uzyskania przez

Komisję wiadomości o czynie określonym odpowiednio w ust. 1-1b upłynęło więcej niż

2 lata albo od popełnienia tego czynu upłynęło więcej niż 5 lat.

”

,

c)

uchyla się ust. 2;

37)

art. 169b otrzymuje brzmienie

„

Art. 169b.

1.

Komisja przekazuje corocznie Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

informację o przypadkach zastosowania w poprzednim roku kalendarzowym sankcji, o których

mowa w art. 165 ust. 1a, art. 166 ust. 1a i art. 169a ust. 1-1b, oraz sankcji, o których

mowa w art. 167 ust. 1-3, z wyłączeniem cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności

maklerskiej.

2.

Z zastrzeżeniem wymogów dotyczących ochrony tajemnicy zawodowej, o których mowa w

art. 147, Komisja informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o sankcjach nałożonych

w związku z naruszeniem przepisów działu IV rozdziału 1 oddziału 2a lub rozporządzenia

575/2013, a także o wniesionych środkach odwoławczych oraz o sposobie ich rozpatrzenia.

”

;

38)

po art. 176a dodaje się art. 176b w brzmieniu

„

Art. 176b.

Na każdego, kto nie przekazał Komisji zgodnie z art. 110m ust. 1-3 i art. 110z ust.

1 i 3 informacji na żądanie skierowane przez Komisję lub jej upoważnionego przedstawiciela,

Komisja może nałożyć karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł. Komisja, ustalając

karę pieniężną, uwzględnia w szczególności wagę żądanej informacji dla sprawowanego

nadzoru oraz sytuację finansową podmiotu lub osoby, na które jest nakładana kara.

”

.

W ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 614, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

nadzór bankowy, sprawowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Prawo bankowe”, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2013 r. poz. 908, z późn. zm., ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu

się i bankach zrzeszających

(Dz. U. z 2014 r. poz. 109 oraz z 2015 r. poz. 1166 i 1513) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,

zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”;

”

;

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

nadzór nad rynkiem kapitałowym, sprawowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm., ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1382 oraz z 2015 r. poz. 978 i 1260), ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 157, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”, ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 197, z późn. zm., ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1537, z późn. zm. oraz rozporządzenia nr 575/2013;

”

;

2)

po art. 3 dodaje się art. 3a w brzmieniu

„

Art. 3a.

Komisja jest właściwym organem w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr

575/2013, z wyłączeniem

1)

wydawania aktów, o których mowa w art. 89 ust. 3, art. 124 ust. 2, art. 327 ust. 2,

art. 395 ust. 1, art. 400 ust. 2 i 3, art. 412 ust. 5 zdanie drugie i art. 416 ust.

1 akapit drugi rozporządzenia nr 575/2013;

2)

spraw, o których mowa w art. 458 rozporządzenia nr 575/2013.

”

,

3)

w art. 4 dodaje się ust. 4-6 w brzmieniu

„

4.

Komisja zamieszcza na swojej stronie internetowej następujące dane

1)

ogólne kryteria i metody przyjęte w celu sprawdzenia przestrzegania przez bank przepisów

art. 405-409 rozporządzenia nr 575/2013;

2)

raz do roku, z zastrzeżeniem przepisów o tajemnicy zawodowej - podsumowanie wyniku

sprawdzenia, o którym mowa w pkt 1, oraz informację o zastosowanych środkach w przypadku

stwierdzenia naruszenia przez bank przepisów wymienionych w pkt 1.

5.

Komisja, w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 lub art. 9 ust. 1

rozporządzenia nr 575/2013, zamieszcza na swojej stronie internetowej następujące

informacje

1)

kryteria uwzględnione przy ocenie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 7 ust.

3 lit. a lub art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia;

2)

liczbę wydanych decyzji;

3)

w formie zbiorczego zestawienia dla danego państwa członkowskiego

a)

łączną kwotę, na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia

nr 575/2013, funduszy własnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 118 tego rozporządzenia

dominującej instytucji z państwa członkowskiego, dla której została wydana decyzja,

ulokowanych w jednostkach zależnych w państwie trzecim w rozumieniu art. 4 ust. 1

pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013,

b)

odsetki w łącznych funduszach własnych na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art.

4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia nr 575/2013 funduszy ulokowanych w jednostkach zależnych

w państwie trzecim, dominujących instytucji z państwa członkowskiego, dla których

zostały wydane decyzje,

c)

odsetki w łącznych funduszach własnych na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art.

4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia nr 575/2013 funduszy ulokowanych w jednostkach zależnych

w państwie trzecim wymaganych na podstawie art. 92 rozporządzenia nr 575/2013, dominujących

instytucji z państwa członkowskiego, dla których zostały wydane decyzje.

6.

Komisja zamieszcza na swojej stronie internetowej informacje o aktach prawnych regulujących

wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do podmiotów, o których mowa w art. 1 ust.

2 pkt 1 i 4.

”

;

4)

w art. 5

a)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

Prezes Narodowego Banku Polskiego albo delegowany przez niego członek Zarządu Narodowego

Banku Polskiego;

”

,

b)

dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

W posiedzeniach Komisji w sprawach rekomendacji, o których mowa w art. 137 ust. 1

pkt 5 ustawy - Prawo bankowe, mogą uczestniczyć z głosem doradczym wskazani Komisji przedstawiciele izb gospodarczych

zrzeszających banki.

4.

Każda z izb gospodarczych, o których mowa w ust. 3, jest uprawniona do wskazania Komisji

jednego przedstawiciela.

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku

przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych,

a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa,

jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek

sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw;

”

;

2)

w art. 40 w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w drodze zarządzenia - zasady rachunkowości oraz plany kont dla organów podatkowych

podległych Ministrowi Finansów, w zakresie poboru i rozliczenia podatków, opłat, wpłat

z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków

państwowych, a także innych niepodatkowych należności budżetowych, do których ustalania

lub określania są uprawnione organy podatkowe

”

;

3)

w art. 111 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa

oraz banków państwowych;

”

.