Ustawa z dnia 29 września 2017 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1277, 1343 i 1452) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 49a otrzymuje brzmienie

„

Art. 49a.

1.

Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych oraz wykonanie postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego jest uzależnione od uiszczenia przez wierzyciela

opłaty tymczasowej w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

2.

Komornik wzywa wierzyciela do uiszczenia opłaty tymczasowej w terminie 7 dni od dnia

doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu wniosku lub odmowy dokonania czynności.

3.

W razie nieuiszczenia opłaty tymczasowej w terminie, o którym mowa w ust. 2, komornik

zwraca wniosek lub odmawia dokonania czynności.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się także w sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych,

wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora.

”

;

2)

po art. 49a dodaje się art. 49b w brzmieniu

„

Art. 49b.

1.

W razie skutecznego przeprowadzenia egzekucji świadczenia niepieniężnego komornik

pobiera od dłużnika opłatę uzupełniającą w wysokości różnicy między opłatą ostateczną

a uiszczoną przez wierzyciela opłatą tymczasową.

2.

W razie skutecznego wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia

niepieniężnego, niecelowego wszczęcia postępowania albo umorzenia postępowania na

podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego komornik pobiera opłatę uzupełniającą od wierzyciela.

3.

Jeżeli dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał obowiązek w wyznaczonym

terminie, który nie może być krótszy niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, opłata

ostateczna wynosi 1/25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jeżeli dłużnik dobrowolnie

wykonał obowiązek przed doręczeniem mu wezwania, komornik nie pobiera opłaty. Jeżeli

dłużnik dobrowolnie wykonał obowiązek po wyznaczonym terminie, nie później niż 3 dni

przed planowanym wykonaniem tytułu wykonawczego, uiszczona przez wierzyciela opłata

tymczasowa staje się opłatą ostateczną. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

4.

W celu pobrania opłaty uzupełniającej komornik wydaje postanowienie, w którym wzywa

wierzyciela albo dłużnika do uiszczenia opłaty uzupełniającej w terminie 7 dni od

dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu

w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, komornik zwraca wierzycielowi

różnicę między uiszczoną opłatą tymczasową a opłatą ostateczną, a w przypadku, o którym

mowa w ust. 3 zdanie drugie - całą opłatę tymczasową.

”

;

3)

uchyla się art. 50;

4)

w art. 51 w ust. 1

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Ostateczna opłata stała wynosi 20% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za

”

,

b)

w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

egzekucję odebrania rzeczy.

”

;

5)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

Za wprowadzenie wierzyciela w posiadanie w przypadkach innych niż wymienione w art.

51 pobiera się ostateczną opłatę stałą w wysokości 15% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego, a w razie podjęcia egzekucji na skutek dalszych naruszeń posiadania,

opłatę zwiększa się każdorazowo o 100%.

”

;

6)

uchyla się art. 57.

1.

Do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy komornik sądowy wezwał wierzyciela

do uiszczenia opłaty na podstawie art. 49a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, a do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy termin ten nie upłynął

albo upłynął bezskutecznie, komornik sądowy wzywa wierzyciela do uiszczenia opłaty

tymczasowej na podstawie art. 49a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

3.

Jeżeli wierzyciel uiścił opłatę w wysokości przewidzianej w przepisach dotychczasowych,

komornik sądowy zwraca wierzycielowi różnicę między opłatą uiszczoną a opłatą tymczasową

przewidzianą w art. 49a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

4.

Jeżeli dobrowolne wykonanie obowiązku przez dłużnika w warunkach określonych w art.

49b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, a do dnia 22 października 2015 r. nie doszło do wykonania prawomocnego postanowienia

wydanego na podstawie art. 770 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm. w części obejmującej uiszczoną przez wierzyciela opłatę stałą, o której mowa w art.

50, art. 51 i art. 54 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, komornik

sądowy na wniosek wierzyciela lub dłużnika ustala opłatę na podstawie art. 49b ust.

3 ustawy zmienianej w art. 1.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, można złożyć w terminie roku od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, pobraną różnicę między opłatą stałą ustaloną

na podstawie art. 50, art. 51 i art. 54 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

a opłatą ustaloną na podstawie art. 49b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 komornik

sądowy zwraca wierzycielowi w zakresie, w jakim nie otrzymał zwrotu jej równowartości

od dłużnika, a pozostałą część - dłużnikowi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych oraz wykonanie postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego jest uzależnione od uiszczenia przez wierzyciela

opłaty tymczasowej w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

2.

Komornik wzywa wierzyciela do uiszczenia opłaty tymczasowej w terminie 7 dni od dnia

doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu wniosku lub odmowy dokonania czynności.

3.

W razie nieuiszczenia opłaty tymczasowej w terminie, o którym mowa w ust. 2, komornik

zwraca wniosek lub odmawia dokonania czynności.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się także w sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych,

wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora.

1.

W razie skutecznego przeprowadzenia egzekucji świadczenia niepieniężnego komornik

pobiera od dłużnika opłatę uzupełniającą w wysokości różnicy między opłatą ostateczną

a uiszczoną przez wierzyciela opłatą tymczasową.

2.

W razie skutecznego wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia

niepieniężnego, niecelowego wszczęcia postępowania albo umorzenia postępowania na

podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego komornik pobiera opłatę uzupełniającą od wierzyciela.

3.

Jeżeli dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał obowiązek w wyznaczonym

terminie, który nie może być krótszy niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, opłata

ostateczna wynosi 1/25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jeżeli dłużnik dobrowolnie

wykonał obowiązek przed doręczeniem mu wezwania, komornik nie pobiera opłaty. Jeżeli

dłużnik dobrowolnie wykonał obowiązek po wyznaczonym terminie, nie później niż 3 dni

przed planowanym wykonaniem tytułu wykonawczego, uiszczona przez wierzyciela opłata

tymczasowa staje się opłatą ostateczną. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

4.

W celu pobrania opłaty uzupełniającej komornik wydaje postanowienie, w którym wzywa

wierzyciela albo dłużnika do uiszczenia opłaty uzupełniającej w terminie 7 dni od

dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu

w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, komornik zwraca wierzycielowi

różnicę między uiszczoną opłatą tymczasową a opłatą ostateczną, a w przypadku, o którym

mowa w ust. 3 zdanie drugie - całą opłatę tymczasową.

Za wprowadzenie wierzyciela w posiadanie w przypadkach innych niż wymienione w art.

51 pobiera się ostateczną opłatę stałą w wysokości 15% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego, a w razie podjęcia egzekucji na skutek dalszych naruszeń posiadania,

opłatę zwiększa się każdorazowo o 100%.