Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 września 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym

1.

Ustawa określa zasady współpracy podmiotu publicznego i partnera prywatnego w ramach

partnerstwa publiczno-prywatnego.

2.

Przedmiotem partnerstwa publiczno-prywatnego jest wspólna realizacja przedsięwzięcia

oparta na podziale zadań i ryzyk pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem prywatnym.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

podmiot publiczny

a)

jednostkę sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych,

b)

inną, niż określona w lit. a, osobę prawną, utworzoną w szczególnym celu zaspokajania

potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego,

jeżeli podmioty, o których mowa w tym przepisie oraz w lit. a, pojedynczo lub wspólnie,

bezpośrednio lub pośrednio przez inny podmiot

-

finansują ją w ponad 50% lub

-

posiadają ponad połowę udziałów albo akcji, lub

-

sprawują nadzór nad organem zarządzającym, lub

-

mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego lub zarządzającego,

c)

związki podmiotów, o których mowa w lit. a i b;

2)

partner prywatny - przedsiębiorcę lub przedsiębiorcę zagranicznego;

3)

składnik majątkowy - nieruchomość, część składową nieruchomości, przedsiębiorstwo

w rozumieniu art. 55

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132), rzecz ruchomą oraz prawo majątkowe;

4)

przedsięwzięcie

a)

budowę lub remont obiektu budowlanego,

b)

świadczenie usług,

c)

wykonanie dzieła, w szczególności wyposażenie składnika majątkowego w urządzenia podwyższające

jego wartość lub użyteczność, lub

d)

inne świadczenie

- połączone z utrzymaniem lub zarządzaniem składnikiem majątkowym, który jest wykorzystywany

do realizacji przedsięwzięcia publiczno-prywatnego lub jest z nim związany;

5)

wkład własny - świadczenie podmiotu publicznego lub partnera prywatnego polegające

w szczególności na

a)

poniesieniu części wydatków na realizację przedsięwzięcia, w tym sfinansowaniu dopłat

do usług świadczonych przez partnera prywatnego w ramach przedsięwzięcia,

b)

wniesieniu składnika majątkowego.

Do zadań ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego w zakresie ustawy należy

w szczególności upowszechnianie i promowanie partnerstwa publiczno-prywatnego, dokonywanie

analiz i ocen funkcjonowania partnerstwa publiczno-prywatnego, w tym stanu i perspektyw

finansowego zaangażowania sektora prywatnego.

1

Jeżeli wynagrodzenie partnera prywatnego zostało określone w sposób, o którym mowa

w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane

lub usługi

(Dz. U. poz. 1920), do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje

się przepisy tej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie.

2.

W przypadkach innych niż określone w ust. 1, do wyboru partnera prywatnego i umowy

o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579), w zakresie nieregulowanym w niniejszej ustawie.

3

W przypadkach, w których nie ma zastosowania ustawa z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi ani ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, wyboru partnera prywatnego dokonuje się w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej

i wolnej konkurencji oraz przestrzeganie zasad równego traktowania, przejrzystości

i proporcjonalności, przy odpowiednim uwzględnieniu przepisów niniejszej ustawy, a

w przypadku wniesienia przez partnera publicznego wkładu własnego będącego nieruchomością,

także przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm..

Podmiot publiczny, po zamieszczeniu ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych albo

opublikowaniu ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o których mowa w

ustawach wymienionych w art. 4, dodatkowo zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

informację o planowanym partnerstwie publiczno-prywatnym.

1.

Najkorzystniejszą jest oferta, która przedstawia najkorzystniejszy bilans wynagrodzenia

i innych kryteriów odnoszących się do przedsięwzięcia.

2.

Kryteriami oceny ofert są

1)

podział zadań i ryzyk związanych z przedsięwzięciem pomiędzy podmiotem publicznym

i partnerem prywatnym;

2)

terminy i wysokość przewidywanych płatności lub innych świadczeń podmiotu publicznego,

jeżeli są one planowane.

3.

Kryteriami oceny ofert mogą być również w szczególności

1)

podział dochodów pochodzących z przedsięwzięcia pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem

prywatnym;

2)

stosunek wkładu własnego podmiotu publicznego do wkładu partnera prywatnego;

3)

efektywność realizacji przedsięwzięcia, w tym efektywność wykorzystania składników

majątkowych;

4)

kryteria odnoszące się bezpośrednio do przedmiotu przedsięwzięcia, w szczególności

jakość, funkcjonalność, parametry techniczne, poziom oferowanych technologii, koszt

utrzymania, serwis.

1.

Przez umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym partner prywatny zobowiązuje się do

realizacji przedsięwzięcia za wynagrodzeniem oraz poniesienia w całości albo w części

wydatków na jego realizację lub poniesienia ich przez osobę trzecią, a podmiot publiczny

zobowiązuje się do współdziałania w osiągnięciu celu przedsięwzięcia, w szczególności

poprzez wniesienie wkładu własnego.

2.

Wynagrodzenie partnera prywatnego zależy przede wszystkim od rzeczywistego wykorzystania

lub faktycznej dostępności przedmiotu partnerstwa publiczno-prywatnego.

2a

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może wyodrębniać w ramach wynagrodzenia partnera

prywatnego wysokość płatności ponoszonych przez podmiot publiczny na finansowanie

wytworzenia, nabycia lub ulepszenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych

i prawnych w ramach realizacji przedsięwzięcia, spełniających przesłanki wydatków

majątkowych w rozumieniu art. 124 ust. 4 albo art. 236 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

3.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym określa skutki nienależytego wykonania i

niewykonania zobowiązania, w szczególności kary umowne lub obniżenie wynagrodzenia

partnera prywatnego lub spółki, o której mowa w art. 14 ust. 1.

4.

Do odpowiedzialności za wykonanie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym i wniesienia

zabezpieczenia należytego wykonania umowy przepisu art. 141 ustawy, o której mowa

w art. 4 ust. 2, nie stosuje się.

Podmiot publiczny ma prawo do bieżącej kontroli realizacji przedsięwzięcia przez partnera

prywatnego. Zasady i szczegółowy tryb przeprowadzania kontroli określa umowa o partnerstwie

publiczno-prywatnym.

1.

Wniesienie wkładu własnego w postaci składnika majątkowego może nastąpić w szczególności

w drodze sprzedaży, użyczenia, użytkowania, najmu albo dzierżawy.

2.

Jeżeli składnik majątkowy wniesiony przez podmiot publiczny jest wykorzystywany przez

partnera prywatnego w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym

w umowie o partnerstwie publiczno-prywatnym, partner prywatny jest zobowiązany przekazać

ten składnik podmiotowi publicznemu na zasadach określonych w umowie o partnerstwie

publiczno-prywatnym.

3.

Jeżeli składnik majątkowy był własnością partnera prywatnego, partnerowi prywatnemu

przysługuje zwrot wartości składnika majątkowego według stanu z chwili przekazania.

W innym przypadku, partner prywatny może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle,

o ile nie mają pokrycia w korzyściach, które uzyskał ze składnika majątkowego. Zwrotu

innych nakładów może żądać o tyle, o ile zwiększają wartość składnika w chwili przekazania

podmiotowi publicznemu. Jednakże gdy nakłady zostały dokonane po chwili, w której

podmiot publiczny na piśmie zażądał przekazania lub dowiedział się o wytoczeniu przeciwko

niemu powództwa o przekazanie, może on żądać zwrotu jedynie nakładów koniecznych.

4.

Jeżeli składnik majątkowy podmiotu publicznego stanowił wkład niepieniężny do spółki,

o której mowa w art. 14 ust. 1, jego przekazania w razie wykorzystania niezgodnie

z przeznaczeniem dokonuje się na zasadach określonych w umowie lub statucie spółki.

1.

Podmiot publiczny niezwłocznie po rozwiązaniu umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym

dokona wyboru nowego partnera prywatnego, chyba że przedsięwzięcie ma być realizowane

w inny sposób.

2.

Jeżeli przed wyborem nowego partnera prywatnego podmiot publiczny zlecił wykonywanie

zadań z zakresu partnerstwa publiczno-prywatnego w trybie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, umowa ta obowiązuje do czasu rozpoczęcia wykonywania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

1.

Po zakończeniu czasu trwania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym partner prywatny

lub spółka, o której mowa w art. 14 ust. 1, przekazuje podmiotowi publicznemu składnik

majątkowy, który był wykorzystywany do realizacji przedsięwzięcia, w stanie niepogorszonym,

z uwzględnieniem jego zużycia wskutek prawidłowego używania, chyba że umowa o partnerstwie

publiczno-prywatnym stanowi inaczej. Przepis art. 9 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może stanowić, że przekazanie składnika majątkowego

nastąpi na rzecz państwowej lub samorządowej osoby prawnej lub spółki handlowej z

większościowym udziałem jednostki samorządu terytorialnego albo Skarbu Państwa.

3.

Roszczenie podmiotu publicznego przeciwko partnerowi prywatnemu lub spółce, o której

mowa w art. 14 ust. 1, o przekazanie składnika majątkowego przedawnia się z upływem

lat dziesięciu od dnia zakończenia czasu trwania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

1.

W razie sprzedaży przez podmiot publiczny albo spółkę, o której mowa w art. 14 ust.

1, nieruchomości będącej wkładem własnym, partnerowi prywatnemu przysługuje prawo

pierwokupu, które może być wykonane w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawiadomienia go

o treści umowy zawartej z osobą trzecią, chyba że umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym

przewiduje dłuższy termin.

2.

Prawo pierwokupu, na warunkach określonych w ust. 1, przysługuje także ostatniemu

partnerowi prywatnemu przez rok od zakończenia czasu trwania umowy o partnerstwie

publiczno-prywatnym, chyba że

1)

w prawomocnym orzeczeniu sądu stwierdzono jego odpowiedzialność za nienależyte wykonanie

zobowiązania z umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym lub

2)

podmiot publiczny zawarł umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym z nowym partnerem

prywatnym.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, nie biegnie, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, na czas

postępowania sądowego w przedmiocie odpowiedzialności za nienależyte wykonanie przez

partnera prywatnego zobowiązania z umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym lub postępowania

w sprawie wyboru nowego partnera prywatnego.

1.

Zakazuje się istotnych zmian postanowień zawartej umowy w stosunku do treści oferty,

na podstawie której dokonano wyboru partnera prywatnego, chyba że podmiot publiczny

przewidział możliwość dokonania takiej zmiany w ogłoszeniu o partnerstwie lub w dokumentacji

postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego oraz określił warunki takiej zmiany.

2.

Zmiana umowy dokonana z naruszeniem ust. 1 jest nieważna.

1.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może przewidywać, że w celu jej wykonania

podmiot publiczny i partner prywatny zawiążą spółkę kapitałową, spółkę komandytową

lub komandytowo-akcyjną. Podmiot publiczny nie może być komplementariuszem.

2.

Cel i przedmiot działalności spółki nie może wykraczać poza zakres określony umową

o partnerstwie publiczno-prywatnym.

3.

Prawa z należących do Skarbu Państwa udziałów lub akcji w spółce wykonuje organ administracji

rządowej, który zawiązał spółkę jako podmiot publiczny.

Zgody wszystkich wspólników albo akcjonariuszy spółki wymaga zbycie lub obciążenie

1)

nieruchomości;

2)

przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55.

1.

Podmiotowi publicznemu przysługuje prawo pierwokupu akcji albo udziałów partnera prywatnego

w spółce.

2.

Podmiot publiczny może wykonać prawo pierwokupu w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawiadomienia

go przez partnera prywatnego o treści umowy zawartej z osobą trzecią, chyba że umowa

o partnerstwie publiczno-prywatnym przewiduje dłuższy termin.

3.

Zbycie przez partnera prywatnego akcji albo udziałów z naruszeniem ust. 1 lub 2 jest

nieważne.

Łączną kwotę, do wysokości której organy administracji rządowej mogą w danym roku

zaciągać zobowiązania finansowe z tytułu umów o partnerstwie publiczno-prywatnym,

określa ustawa budżetowa.

1.

Sfinansowanie przedsięwzięcia z budżetu państwa w kwocie przekraczającej 100 000 000

zł wymaga zgody ministra właściwego do spraw finansów publicznych z wyłączeniem środków

przeznaczonych na finansowanie programów operacyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1376 i 1475) oraz ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 i 1475). Udzielając zgody, minister właściwy do spraw finansów publicznych uwzględnia wpływ

planowanych wydatków z budżetu państwa na bezpieczeństwo finansów publicznych.

2.

Zgody, o której mowa w ust. 1, udziela się na wniosek podmiotu publicznego zawierający

1)

określenie podmiotu publicznego;

2)

określenie planowanego przedsięwzięcia;

3)

przewidywaną wysokość środków z budżetu państwa przeznaczonych w poszczególnych okresach

budżetowych na realizację przedsięwzięcia.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje zgodę albo odmawia wydania

zgody w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku. Zgoda i odmowa zgody nie są

decyzją administracyjną.

4.

Podmiot publiczny może złożyć kolejny wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust.

1, na realizację tego samego przedsięwzięcia w przypadku zmiany danych określonych

w ust. 2 pkt 3. Do ponownego wniosku ust. 3 stosuje się.

1.

Zobowiązania wynikające z umów o partnerstwie publiczno-prywatnym nie wpływają na

poziom państwowego długu publicznego oraz deficyt sektora finansów publicznych w sytuacji,

gdy partner prywatny ponosi większość ryzyka budowy oraz większość ryzyka dostępności

lub ryzyka popytu - z uwzględnieniem wpływu na wymienione ryzyka czynników takich

jak gwarancje i finansowanie przez partnera publicznego oraz alokacja aktywów po zakończeniu

trwania umowy.

2

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych oraz po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego może określić, w drodze rozporządzenia, zakres poszczególnych rodzajów

ryzyka oraz czynniki uwzględniane przy ich ocenie, mając na względzie zapewnienie

przejrzystości poszczególnych rodzajów ryzyka.

(pominięte)

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów

dotychczasowych pozostają w mocy.

Traci moc ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. poz. 1420 oraz z 2008 r. poz. 1058).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 37,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 20 ust.

1 pkt 4-7 oraz ust. 3-5, art. 48 ust. 3 i art. 50, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2017 r.