Umowa międzynarodowa Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, sporządzony w Brukseli dnia 21 marca 2014 r. oraz dnia 27 czerwca 2014 r.

1.

Niniejszym ustanawia się stowarzyszenie między Unią i jej państwami członkowskimi,

z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony.

2.

Cele stowarzyszenia to

a)

propagowanie stopniowego zbliżenia między Stronami w oparciu o wspólne wartości oraz

bliskie i uprzywilejowane związki oraz coraz większe stowarzyszenie Ukrainy z politykami

UE i coraz większy udział w jej programach i agencjach;

b)

zapewnienie odpowiednich ram dla zwiększonego dialogu politycznego we wszystkich obszarach

będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

c)

propagowanie, zachowanie i wzmacnianie pokoju i stabilizacji w wymiarze regionalnymi

i międzynarodowym zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych i aktem końcowym

z Helsinek Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie z 1975 r. oraz celami

Paryskiej karty dla nowej Europy z 1990 r.;

d)

stworzenie warunków dla wzmożonych stosunków gospodarczych i handlowych w ramach dążenia

do stopniowej integracji Ukrainy z rynkiem wewnętrznym UE, w tym poprzez stworzenie

pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu zgodnie z Tytułem IV: (Handel i zagadnienia

związane z handlem) niniejszego Układu oraz wspieranie wysiłków Ukrainy mających na

celu przejście do funkcjonującej gospodarki rynkowej między innymi poprzez stopniowe

zbliżenie jej prawodawstwa do prawodawstwa Unii;

e)

zwiększenie współpracy w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa w celu

wzmocnienia praworządności oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności;

f)

stworzenie warunków dla coraz bliższej współpracy w innych dziedzinach będących przedmiotem

wspólnego zainteresowania.

Poszanowanie zasad demokratycznych, praw człowieka i podstawowych wolności, określonych

w szczególności w akcie końcowym z Helsinek Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy

w Europie z 1975 r. oraz Paryskiej karcie dla nowej Europy z 1990 r., a także innych

właściwych instrumentach z zakresu praw człowieka, w tym Powszechnej deklaracji praw

człowieka ONZ i Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, oraz

poszanowanie zasady praworządności są podstawą wewnętrznej i zewnętrznej polityki

Stron oraz stanowią istotne elementy niniejszego Układu. Propagowanie poszanowania

zasady suwerenności i integralności terytorialnej, nienaruszalności granic i niepodległości,

a także zwalczanie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia, związanych z nią materiałów

oraz systemów ich przenoszenia również stanowią istotne elementy niniejszego Układu.

Strony uznają, że u podstaw ich stosunków leżą zasady wolnej gospodarki rynkowej.

Praworządność, dobre sprawowanie rządów, walka z korupcją, walka z różnymi formami

międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i terroryzmu, promowanie zrównoważonego

rozwoju i skutecznych działań wielostronnych mają zasadnicze znaczenie dla rozwoju

stosunków między Stronami.

1.

Strony dalej rozwijają i wzmacniają dialog polityczny we wszystkich dziedzinach będących

przedmiotem wspólnego zainteresowania. Dzięki temu promowane będzie stopniowe zbliżenie

w kwestiach dotyczących polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w celu coraz większego

zaangażowania Ukrainy w europejski obszar bezpieczeństwa.

2.

Cele dialogu politycznego to

a)

pogłębianie stowarzyszenia politycznego oraz większe zbliżenie i skuteczność zakresie

polityki bezpieczeństwa;

b)

propagowanie stabilności i bezpieczeństwa międzynarodowego w oparciu o skuteczne działania

wielostronne;

c)

wzmocnienie współpracy i dialogu między Stronami w dziedzinie międzynarodowego bezpieczeństwa

i zarządzania kryzysowego, w szczególności w celu rozwiązywania światowych i regionalnych

problemów oraz głównych zagrożeń;

d)

zwiększenie nakierowanej na wyniki praktycznej współpracy między Stronami na rzecz

osiągnięcia pokoju, bezpieczeństwa i stabilności na kontynencie europejskim;

e)

zwiększenie poszanowania zasad demokratycznych, praworządności i dobrych rządów, praw

człowieka i podstawowych wolności, w tym praw osób należących do mniejszości narodowych,

niedyskryminacji osób należących do mniejszości i poszanowania różnorodności oraz

przyczynianie się do konsolidacji krajowych reform politycznych;

f)

rozwijanie dialogu i pogłębienie współpracy między Stronami w dziedzinie bezpieczeństwa

i obrony;

g)

promowanie zasad niezależności, suwerenności, integralności terytorialnej i nienaruszalności

granic.

1.

Strony odbywają regularne spotkania na szczycie dotyczące dialogu politycznego.

2.

Na szczeblu ministerialnym dialog polityczny prowadzony jest, za obopólnym porozumieniem,

w ramach Rady Stowarzyszenia, o której mowa w art. 460 niniejszego Układu, oraz w

ramach regularnych spotkań między przedstawicielami Stron na szczeblu ministrów spraw

zagranicznych.

3.

Dialog polityczny prowadzony jest również w następujących formach

a)

regularnych posiedzeń na szczeblu dyrektorów politycznych, komisji politycznej i bezpieczeństwa

oraz na szczeblu ekspertów, w tym podczas posiedzeń dotyczących poszczególnych regionów

lub kwestii oraz posiedzeń przedstawicieli Unii Europejskiej, z jednej strony, i przedstawicieli

Ukrainy, z drugiej strony;

b)

pełnego i terminowego wykorzystania wszystkich kanałów dyplomatycznych i wojskowych

między Stronami, w tym odpowiednich kontaktów w państwach trzecich oraz w ONZ, OBWE

i innych forach międzynarodowych;

c)

regularnych posiedzeń zarówno na szczeblu wysokich urzędników, jak i ekspertów instytucji

wojskowych z obu Stron;

d)

w każdy inny sposób, w tym podczas spotkań na szczeblu ekspertów, które przyczyniałyby

się do poprawy i konsolidacji tego dialogu.

4.

Inne procedury i mechanizmy dialogu politycznego, w tym nadzwyczajne konsultacje,

prowadzone są za obopólnym porozumieniem Stron.

5.

Na szczeblu parlamentarnym dialog polityczny odbywa się w ramach Komisji Parlamentarnej

Stowarzyszenia, o której mowa w art. 467 niniejszego Układu.

Strony współpracują w celu zapewnienia, aby ich polityki wewnętrzne były oparte na

zasadach wspólnych dla Stron, w szczególności zasadzie stabilności i skuteczności

instytucji demokratycznych oraz praworządności, a także poszanowaniu praw człowieka

i podstawowych wolności, w szczególności tych, o których mowa w art. 14 niniejszego

Układu.

1.

Strony wzmagają dialog i współpracę oraz propagują stopniowe zbliżenie w dziedzinie

polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony

(WPBiO), oraz zajmują się przede wszystkim kwestiami zapobiegania konfliktom i zarządzania

kryzysowego, stabilizacji regionalnej, rozbrojenia, nieproliferacji, kontroli zbrojeń

i kontroli wywozu broni, a także intensywnego wzajemnie korzystnego dialogu w dziedzinie

przestrzeni kosmicznej. Współpraca opierać się będzie na wspólnych wartościach i wspólnych

interesach oraz ma na celu coraz większe zbliżenie i skuteczność polityki, a także

propagowanie wspólnego planowania polityki. W tym celu Strony korzystają z forów dwustronnych,

międzynarodowych i regionalnych.

2.

Ukraina, UE i państwa członkowskie potwierdzają swoje zobowiązanie do poszanowania

zasad niezależności, suwerenności, integralności terytorialnej i nienaruszalności

granic, określonych w Karcie Narodów Zjednoczonych i akcie końcowym Konferencji Bezpieczeństwa

i Współpracy w Europie z Helsinek z 1975 r. oraz do propagowania tych zasad w stosunkach

dwustronnych i wielostronnych.

3.

Strony podejmują wyzwania związane z tymi zasadami w sposób terminowy i spójny na

wszystkich odpowiednich szczeblach dialogu politycznego przewidzianych w niniejszym

układzie, w tym na poziomie ministerialnym.

Strony współpracują w propagowaniu pokoju i sprawiedliwości międzynarodowej poprzez

ratyfikację i wdrożenie Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego z 1998 r.

oraz powiązanych z nim instrumentów.

1.

Strony intensyfikują swoje wspólne wysiłki na rzecz promowania stabilności, bezpieczeństwa

i rozwoju demokratycznego we wspólnym sąsiedztwie, a w szczególności na rzecz współpracy

w zakresie pokojowego rozwiązywania konfliktów regionalnych.

2.

Wysiłki te podejmowane są w oparciu o wspólnie podzielane zasady dotyczące utrzymywania

pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, ustanowione w Karcie Narodów Zjednoczonych,

akcie końcowym Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie z Helsinek z 1975 r.

i innych właściwych dokumentach wielostronnych.

1.

Strony wzmacniają praktyczną współpracę w zakresie zapobiegania konfliktom i zarządzania

kryzysowego, w szczególności w celu zwiększenia udziału Ukrainy w cywilnych i wojskowych

operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE, a także w odpowiednich działaniach

szkoleniowych i ćwiczeniach, w tym prowadzonych w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa

i obrony (WPBiO).

2.

Współpraca w tej dziedzinie opiera na warunkach i uzgodnieniach między UE i Ukrainą

dotyczących konsultacji i współpracy w dziedzinie zarządzania kryzysowego.

3.

Strony badają możliwości współpracy wojskowo-technicznej. Ukraina i Europejska Agencja

Obrony (EAO) ustanawiają ścisłe kontakty w celu przedyskutowania poprawy zdolności

militarnych, w tym kwestii technicznych.

1.

Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i związanych z nią materiałów

oraz systemów ich przenoszenia, zarówno państwom, jak i innym podmiotom, stanowi jedno

z największych zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa w wymiarze międzynarodowym.

Strony zgodnie postanawiają zatem współpracować i przyczyniać do walki z rozprzestrzenianiem

broni masowego rażenia i związanych z nią materiałów oraz systemów ich przenoszenia

poprzez pełne przestrzeganie istniejących zobowiązań Stron w ramach traktatów i umów

międzynarodowych o rozbrojeniu i nieproliferacji, jak również innych stosownych zobowiązań

międzynarodowych, oraz ich wdrażanie na poziomie krajowym. Strony zgodnie postanawiają,

że niniejsze postanowienie stanowi istotny element niniejszego Układu.

2.

Strony zgodnie postanawiają ponadto współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem

broni masowego rażenia i związanych z nią materiałów oraz systemów ich przenoszenia

poprzez

a)

podejmowanie działań mających na celu, w zależności od przypadku, podpisanie, ratyfikowanie

lub przystąpienie do wszystkich innych odpowiednich instrumentów międzynarodowych

oraz ich pełne wdrożenie;

b)

dalsze udoskonalanie krajowych systemów kontroli wywozu w celu skutecznego kontrolowanie

wywozu, a także tranzytu towarów mających związek z bronią masowego rażenia, w tym

kontrolowanie ostatecznego przeznaczenia technologii i towarów podwójnego zastosowania,

a także ustanowienie skutecznych sankcji w przypadku naruszenia kontroli wywozu.

3.

Strony zgodnie postanawiają ustanowić regularny dialog polityczny, który będzie towarzyszył

i konsolidował te elementy.

Strony rozwijają dalszą współpracę w zakresie rozbrojenia, w tym zmniejszenia swoich

zapasów zbędnej broni strzeleckiej i lekkiej, a także skutków opuszczonych niewybuchów,

o których mowa w tytule V rozdział 6 (Środowisko) niniejszego Układu, dla ludności

i środowiska. Współpraca w zakresie rozbrojenia obejmuje także kontrolę zbrojeń, kontrolę

wywozu broni oraz zwalczanie nielegalnego handlu bronią, w tym bronią strzelecką i

lekką. Strony propagują powszechne przystępowanie do właściwych instrumentów międzynarodowych

i przestrzeganie ich oraz dążą do zapewnienia ich skuteczności, w tym poprzez wdrażanie

właściwych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Strony zgodnie postanawiają współpracować na szczeblu dwustronnym, regionalnym i międzynarodowym

w celu zapobiegania terroryzmowi i zwalczania go zgodnie z prawem międzynarodowym,

międzynarodowymi standardami praw człowieka oraz prawem dotyczącym uchodźców i prawem

humanitarnym.

W ramach swojej współpracy w zakresie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa Strony

przywiązują szczególną wagę do konsolidacji praworządności oraz ogólnego wzmocnienia

instytucji na wszystkich szczeblach w dziedzinie administracji, a w szczególności

w dziedzinach egzekwowania prawa i wymiaru sprawiedliwości. Współpraca będzie miała

na celu w szczególności wzmocnienie sądownictwa, zwiększenie jego skuteczności, zagwarantowanie

jego niezależności i bezstronności oraz zwalczanie korupcji. Wszelka współpraca w

dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa będzie kierować się przestrzeganiem

praw człowieka i podstawowych wolności.

Strony uzgadniają, że będą współpracować w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu

ochrony danych osobowych zgodnie z najwyższymi normami europejskimi i międzynarodowymi,

w tym z odpowiednimi instrumentami Rady Europy. Współpraca w zakresie ochrony danych

osobowych może obejmować między innymi wymianę informacji i ekspertów.

1.

Strony potwierdzają znaczenie wspólnego zarządzania przepływem migracji między ich

terytoriami i dalej prowadzą kompleksowy dialog dotyczący wszystkich kwestii związanych

z migracją, w tym nielegalnej migracji, legalnej migracji, przemytu ludzi i handlu

ludźmi, a także dotyczący uwzględnienia zagadnień migracji w krajowych strategiach

rozwoju gospodarczego i społecznego obszarów, z których pochodzą migranci. Dialog

ten opiera się na podstawowych zasadach solidarności, wzajemnego zaufania, wspólnej

odpowiedzialności i partnerstwa.

2.

Zgodnie ze stosownym obowiązującym prawodawstwem unijnym i krajowym współpraca będzie

się koncentrować w szczególności na następujących zagadnieniach

a)

przeciwdziałanie podstawowym przyczynom migracji dzięki aktywnemu korzystaniu z możliwości

współpracy w tej dziedzinie z państwami trzecimi i na forum międzynarodowym;

b)

wspólne ustanowienie skutecznej i prewencyjnej polityki w zakresie zwalczania nielegalnej

migracji, przemytu ludzi i handlu ludźmi, w tym sposobów zwalczania sieci skupiających

przemytników i handlarzy oraz ochrony dla ofiar tego rodzaju handlu;

c)

ustanowienie kompleksowego dialogu w sprawie azylu, zwłaszcza w kwestiach dotyczących

praktycznego wdrażania Konwencji Narodów Zjednoczonych dotyczącej statusu uchodźców

z 1951 r. i Protokołu dotyczącego statusu uchodźców z 1967 r. oraz innych właściwych

instrumentów międzynarodowych, jak również zapewnienie poszanowania zasady „non-refoulment”;

d)

zasady przyjmowania, prawa i status osób przyjętych oraz sprawiedliwe traktowanie

i integracja legalnie przebywających osób niebędących obywatelami;

e)

dalsze opracowywanie środków operacyjnych w dziedzinie zarządzania granicami;

(i)

współpraca w dziedzinie zarządzania granicami może obejmować między innymi szkolenia,

wymianę najlepszych praktyk łącznie z aspektami technologicznymi, wymianę informacji

zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami oraz, w stosownych przypadkach, wymianę

oficerów łącznikowych;

(ii)

wysiłki Stron w tej dziedzinie będą miały na celu skuteczne wdrożenie zasady zintegrowanego

zarządzania granicami;

f)

zwiększenie bezpieczeństwa dokumentów;

g)

opracowanie skutecznej polityki w zakresie powrotów, w tym w zakresie jej wymiaru

regionalnego; oraz

h)

wymiana poglądów na temat nieoficjalnego zatrudniania migrantów.

1.

Z zastrzeżeniem przepisów ustawowych, warunków i procedur mających zastosowanie w

państwach członkowskich i w UE, traktowanie przyznane pracownikom będącym obywatelami

Ukrainy i zatrudnionym legalnie na terytorium państwa członkowskiego musi być wolne

od wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia

lub zwolnienia, w porównaniu z obywatelami tego państwa członkowskiego.

2.

Traktowanie, o którym mowa w ust. 1, Ukraina przyznaje, z zastrzeżeniem przepisów

ustawowych, warunków i procedur na Ukrainie, pracownikom będącym obywatelami państwa

członkowskiego zatrudnionym legalnie na jej terytorium.

1.

Uwzględniając sytuację na rynku pracy w państwach członkowskich, z zastrzeżeniem prawodawstwa

oraz zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich i w UE w dziedzinie

mobilności pracowników

a)

należy zachować i w miarę możliwości poprawić istniejące ułatwienia w dostępie do

zatrudnienia pracowników ukraińskich, przyznane przez państwa członkowskie na mocy

umów dwustronnych;

b)

pozostałe państwa członkowskie zbadają możliwość zawarcia podobnych umów.

2.

Rada Stowarzyszenia zbada przyznanie innych korzystniejszych przepisów w dodatkowych

dziedzinach, w tym ułatwień w dostępie do szkoleń zawodowych, zgodnie z przepisami

ustawowymi, warunkami i procedurami obowiązującymi w państwach członkowskich i w UE,

oraz uwzględniając sytuację na rynku pracy w państwach członkowskich i w UE.

1.

Strony zapewniają pełne wdrożenie

a)

umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o readmisji z dnia 18 czerwca 2007 r.

(poprzez wspólny komitet ds. readmisji ustanowiony na mocy jej art. 15);

b)

umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą o ułatwieniach w wydawaniu wiz z dnia

18 czerwca 2007 r. (poprzez wspólny komitet ds. zarządzania umową ustanowiony na mocy

jej art. 12).

2.

Strony dokładają również wszelkich starań, aby zwiększyć mobilność obywateli i osiągnąć

dalszy postęp w zakresie dialogu wizowego.

3.

Strony podejmują stopniowo działania na rzecz wprowadzenia w stosownym czasie ruchu

bezwizowego, pod warunkiem że zostaną spełnione warunki dla dobrze zarządzanej i bezpiecznej

mobilności, określone w dwuetapowym planie działania w sprawie liberalizacji reżimu

wizowego przedstawionym na szczycie UE-Ukraina w dniu 22 listopada 2010 r.

Strony współpracują ze sobą w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu działalności

terrorystycznej oraz ich zwalczania. W tym celu Strony zwiększają swoją dwustronną

i międzynarodową współpracę w tej dziedzinie, w tym na szczeblu operacyjnym. Strony

zapewniają wdrożenie stosownych norm międzynarodowych, zwłaszcza norm Grupy Specjalnej

ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) i norm równoważnych normom przyjętym

przez Unię.

1.

Strony współpracują w sprawach związanych z nielegalnymi narkotykami na podstawie

wspólnie uzgodnionych zasad zgodnie z odpowiednimi konwencjami międzynarodowymi oraz

z uwzględnieniem deklaracji politycznej oraz Deklaracji specjalnej w sprawie wytycznych

zmierzających cło redukcji popytu na narkotyki, zatwierdzonej przez dwudziestą specjalną

sesję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w sprawie narkotyków w czerwcu 1998 r.

2.

Współpraca ta ma na celu zwalczanie nielegalnych narkotyków, zmniejszenie podaży narkotyków,

handlu narkotykami i popytu na nie oraz radzenie sobie ze skutkami zdrowotnymi i społecznymi

nadużywania narkotyków. Współpraca ta ma również na celu bardziej skuteczne zapobieganie

wykorzystywaniu prekursorów chemicznych do nielegalnej produkcji narkotyków i substancji

psychotropowych.

3.

Aby osiągnąć te cele, Strony posługują się niezbędnymi metodami współpracy, zapewniając

zrównoważone i zintegrowane podejście do przedmiotowych zagadnień.

1.

Strony współpracują w zakresie zwalczania i zapobiegania działalności przestępczej

i nielegalnej, zorganizowanej lub innej.

2.

Współpraca ta dotyczy między innymi

a)

przemytu ludzi, broni palnej i nielegalnych narkotyków, a także handlu nimi;

b)

nielegalnego handlu towarami;

c)

przestępstw gospodarczych, w tym w dziedzinie podatków;

d)

korupcji, zarówno w sektorze prywatnym, jak i publicznym;

e)

fałszowania dokumentów;

f)

cyberprzestępczości.

3.

Strony zwiększają swoją współpracę w tej dziedzinie na szczeblu dwustronnym, regionalnym

i międzynarodowym, w tym współpracę, w której bierze udział Europol. Strony dalej

rozwijają swoją współpracę między innymi w zakresie

a)

wymiany najlepszych praktyk, w tym technik dochodzeniowych i badań nad przestępczością;

b)

wymiany informacji zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami;

c)

budowania potencjału, w tym szkoleń oraz, w stosownych przypadkach, wymiany personelu;

d)

zagadnień związanych z ochroną świadków i ofiar.

4.

Strony są zobowiązane do skutecznego wdrożenia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko

międzynarodowej przestępczości zorganizowanej z 2000 r. wraz z trzema protokołami,

Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji z 2003 r. i innych stosownych instrumentów

międzynarodowych.

1.

Strony zgodnie postanawiają współpracować w celu zapobiegania aktom terrorystycznym

i ich zwalczania zgodnie z prawem międzynarodowym, międzynarodowym prawem praw człowieka,

prawem uchodźców i prawem humanitarnym oraz odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi

Stron. Strony uzgadniają w szczególności, że będą współpracować w oparciu o pełne

wdrożenie rezolucji nr 1373 Rady Bezpieczeństwa ONZ z 2001 r., globalnej strategii

zwalczania terroryzmu ONZ z 2006 r. i innych stosownych instrumentów ONZ oraz mających

zastosowanie konwencji i instrumentów międzynarodowych.

2.

Strony współpracują w szczególności poprzez wymianę

a)

informacji na temat grup terrorystycznych oraz ich sieci wsparcia;

b)

doświadczeń i informacji w zakresie tendencji w zakresie terroryzmu oraz środków i

metod zwalczania terroryzmu, w tym w zakresie spraw technicznych i szkoleń, oraz

c)

doświadczeń w zakresie zapobiegania terroryzmowi.

Wymiana wszelkich informacji odbywa się w zgodzie z prawem międzynarodowym i krajowym.

1.

Strony uzgadniają, że będą dalej rozwijać współpracę sądową w sprawach cywilnych i

karnych, w pełni korzystając z odpowiednich instrumentów międzynarodowych i dwustronnych

oraz opierając się na zasadach pewności prawa i prawa do rzetelnego procesu sądowego.

2.

Strony uzgadniają, że będą dalej ułatwiać współpracę sądową w sprawach cywilnych między

UE a Ukrainą na podstawie mających zastosowanie wielostronnych instrumentów prawnych,

a zwłaszcza konwencji Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego w zakresie

międzynarodowej współpracy prawnej i sporów sądowych, jak również ochrony dzieci.

3.

W odniesieniu do współpracy sądowej w sprawach karnych Strony dążą do wzmocnienia

porozumień dotyczących wzajemnej pomocy prawnej i ekstradycji. W stosownych przypadkach

obejmowałoby to przystąpienie do odpowiednich międzynarodowycn instrumentów ONZ i

Rady Europy, jak również do Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego

z 1998 r., o którym mowa w art. 8 niniejszego Układu, oraz ich wdrożenie, a także

ściślejszą współpracę z Eurojust.

Strony stopniowo ustanawiają strefę wolnego handlu w okresie przejściowym trwającym

maksymalnie 10 lat od wejścia w życie niniejszego Układu

1.

Postanowienia niniejszego rozdziału mają zastosowanie do handlu towarami

2.

Do celów niniejszego rozdziału „pochodzący” oznacza kwalifikujący się według reguł

pochodzenia określonych w protokole I do niniejszego Układu (dotyczącym definicji

pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej).

Do celów niniejszego rozdziału „należności celne” obejmują każde cło lub wszelkiego

rodzaju należności nałożone na przywóz lub wywóz towarów lub z nimi związane, w tym

wszelkiego rodzaju podatki wyrównawcze lub należności dodatkowe nałożone na taki przywóz

lub wywóz lub z nimi związane. „Należność celna” nie obejmuje jakichkolwiek

a)

należności równoważnych podatkom wewnętrznym, nałożonych zgodnie z art. 32 niniejszego

Układu;

b)

ceł nałożonych zgodnie z rozdziałem 2 (Środki ochrony handlu) tytułu IV niniejszego

Układu;

c)

opłat i innych należności nałożonych zgodnie z art. 33 niniejszego Układu.

Klasyfikacja towarów będących przedmiotem handlu między Stronami określona jest w

odpowiedniej nomenklaturze taryfowej każdej Strony, zgodnie ze zharmonizowanym systemem

Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania

towarów z 1983 r. (zwanym dalej „HS”) z jej późniejszymi zmianami.

1.

Każda Strona obniża lub znosi należności celne na towary pochodzące z terytorium drugiej

Strony zgodnie z tabelami stawek celnych określonymi w załączniku I-A do niniejszego

Układu (zwanymi dalej „tabelami stawek celnych”).

Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego, dla odzieży używanej i pozostałych artykułów

używanych objętych ukraińskim kodem celnym 6309 00 00 Ukraina będzie znosić należności

celne przywozowe zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I-B do niniejszego Układu.

2.

Dla każdego towaru podstawowa stawka należności celnych, do której mają być stosowane

kolejne obniżki zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, jest wskazana w załączniku

I do niniejszego Układu.

3.

Jeżeli w jakimkolwiek momencie po dniu wejścia w życie niniejszego Układu Strona obniży

swoją stawkę należności celnej stosowaną wobec kraju najbardziej uprzywilejowanego

(zwanego dalej „KNU”), stawka ta stosowana jest wyłącznie jako stawka podstawowa,

o ile i tak długo, jak jest ona niższa od stawki obliczonej zgodnie z tabelą stawek

celnych tej Strony.

4.

Po upływie pięciu lat po wejściu w życie niniejszego Układu, na wniosek którejkolwiek

ze Stron, Strony konsultują się wzajemnie, aby rozważyć przyspieszenie znoszenia należności

celnych we wzajemnym handlu oraz rozszerzenie zakresu takiego znoszenia. Decyzja Komitetu

Stowarzyszenia w składzie odpowiedzialnym za handel zgodnie z art. 465 niniejszego

Układu (zwanego dalej również „Komitetem ds. Handlu”) w sprawie przyspieszenia lub

znoszenia należności celnych na dany towar zastępuje każdą stawkę celną lub kategorię

znoszenia ceł określoną dla tego towaru zgodnie z tabelami stawek celnych.

Żadna ze Stron nie może podnosić jakichkolwiek istniejących należności celnych ani

przyjmować jakichkolwiek nowych należności celnych w stosunku do towarów pochodzących

z terytorium drugiej Strony. Nie wyklucza to, że każda ze Stron może

a)

podnieść należność celną do poziomu określonego w jej tabeli stawek celnych po jej

uprzednim jednostronnym obniżeniu; lub

b)

utrzymać lub podwyższyć należność celną zgodnie z zezwoleniem udzielonym przez Organ

Rozstrzygania Sporów (zwany dalej „DSB”) Światowej Organizacji Handlu (zwanej dalej

„WTO”).

1.

Strony nie ustanawiają ani nie utrzymują należności celnych, podatków lub innych środków

o skutku równoważnym nałożonych na wywóz towarów na terytorium drugiej Strony, lub

z nim związane.

2.

Istniejące należności celne lub środki o skutku równoważnym stosowane przez Ukrainę,

wymienione w załączniku I-C do niniejszego Układu, są znoszone przez okres przejściowy

zgodnie z jej tabelą stawek celnych zawartą w załączniku I-C do niniejszego Układu.

W przypadku aktualizacji ukraińskiego kodeksu celnego zobowiązania zaciągnięte na

mocy tabeli stawek celnych w załączniku I-C do niniejszego Układu pozostają w mocy

na podstawie zgodności opisu towarów. Ukraina może wprowadzić środki ochronne w zakresie

należności celnych wywozowych przewidziane w załączniku I-D do niniejszego Układu.

Takie środki ochronne wygasają z końcem okresu określonego dla danego towaru w załączniku

I-D do niniejszego Układu.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszego Układu żadna ze Stron nie utrzymuje, nie wprowadza

ani ponownie nie wprowadza subsydiów wywozowych lub innych środków o skutku równoważnym

w odniesieniu do towarów rolnych z przeznaczeniem na terytorium drugiej Strony.

2.

Do celów niniejszego artykułu „subsydia wywozowe” mają znaczenie określone w art.

1 lit. e) Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w załączniku 1A do Porozumienia

WTO (zwanego dalej „Porozumieniem w sprawie rolnictwa”), z uwzględnieniem wszelkich

zmian w tym artykule tego Porozumienia w sprawie rolnictwa.

Każda Strona zapewnia, zgodnie z art. VIII GATT z 1994 r. i jego uwagami interpretacyjnymi,

aby wszystkie opłaty i należności jakiegokolwiek rodzaju inne niż należności celne

lub inne środki, o których mowa w art. 27 niniejszego Układu, nałożone na przywóz

lub wywóz bądź z nimi związane były ograniczone kwotowo do przybliżonych kosztów wyświadczonych

usług oraz nie stanowiły pośredniej ochrony towarów krajowych ani opodatkowania przywozu

lub wywozu do celów fiskalnych.

Każda Strona przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art.

III GATT z 1994 r., włącznie z jego uwagami interpretacyjnymi. W tym celu art. III

GATT z 1994 r. oraz jego uwagi interpretacyjne zostają włączone do niniejszego Układu

i stanowią jego integralną część.

Żadna ze Stron nie przyjmuje ani nie utrzymuje zakazów ani ograniczeń ani środków

o skutku równoważnym nakładanych na przywóz towarów drugiej Strony ani na wywóz ani

sprzedaż eksportową towarów z przeznaczeniem na terytorium drugiej Strony, chyba że

postanowienia niniejszego Układu stanowią inaczej lub odbywa się to zgodnie z art.

XI GATT z 1994 r. i jego uwagami interpretacyjnymi. W tym celu art. XI GATT z 1994 r.

oraz jego uwagi interpretacyjne zostają włączone do niniejszego Układu i stanowią

jego integralną część.

Żadne z postanowień niniejszego Układu nie może być rozumiane jako zapobiegające przyjmowaniu

lub stosowaniu przez którakolwiek ze Stron środków zgodnie z art. XX i XXI GATT z

1994 r. oraz jego uwagami interpretacyjnymi, Które są włączone do niniejszego Układu

i stanowią jego integralną część.

1.

Strony uzgadniają, że współpraca administracyjna jest istotna dla wdrażania i kontroli

preferencyjnego traktowania przyznanego na mocy niniejszego rozdziału i podkreślają

swoje zobowiązanie do zwalczania nieprawidłowości i nadużyć finansowych w sprawach

celnych związanych z przywozem, wywozem, tranzytem towarów oraz poddawaniem ich jakimkolwiek

innym systemom lub procedurom celnym, łącznie ze środkami zakazu, ograniczenia i kontroli.

2.

W przypadku gdy Strona doświadcza od drugiej Strony, na podstawie obiektywnie udokumentowanych

informacji, braku współpracy administracyjnej lub weryfikacji nieprawidłowości lub

nadużyć w sprawach, o których mowa w niniejszym rozdziale, Strona ta może tymczasowo

zawiesić odpowiednie traktowanie preferencyjne danego produktu lub danych produktów

zgodnie z niniejszym artykułem.

3.

Do celów niniejszego artykułu brak współpracy administracyjnej w zakresie badania

nieprawidłowości lub nadużyć w sprawach celnych oznacza między innymi

a)

powtarzające się przypadki niedopełnienia obowiązku weryfikacji statusu pochodzenia

danego produktu lub danych produktów;

b)

powtarzające się przypadki odmowy lub nieuzasadnionego opóźnienia w przeprowadzaniu

późniejszych weryfikacji dowodów pochodzenia lub przekazywaniu ich wyników;

c)

powtarzające się przypadki odmowy lub nieuzasadnionego opóźnienia w wydawaniu zezwolenia

na przeprowadzenie misji współpracy administracyjnej celem weryfikacji autentyczności

dokumentów lub dokładności informacji dotyczących przyznawania omawianego tu traktowania

preferencyjnego.

Do celów niniejszego artykułu ustalenie istnienia nieprawidłowości lub nadużyć może

mieć miejsce między innymi w przypadku gdy nastąpił gwałtowny, bez zadowalającego

wyjaśnienia, wzrost wielkości przywozu towarów, przekraczający tradycyjne możliwości

produkcyjne i wywozowe drugiej Strony, związany z posiadaniem obiektywnych informacji

dotyczących nieprawidłowości lub nadużyć.

4.

Warunki wprowadzenia tymczasowego zawieszenia są następujące

a)

Strona, która stwierdziła u drugiej Strony na podstawie obiektywnych informacji brak

współpracy administracyjnej lub nieprawidłowości lub nadużycia, niezwłocznie powiadamia

o tym Komitet ds. Handlu, przekazując jednocześnie obiektywne informacje, oraz rozpoczyna

konsultacje w ramach Komitetu ds. Handlu w oparciu o wszelkie stosowne informacje

i obiektywne ustalenia celem znalezienia rozwiązania odpowiadającego obu Stronom.

W trakcie konsultacji, o których mowa powyżej, dany produkt lub dane produkty korzystają

z traktowania preferencyjnego.

b)

W przypadku gdy Strony rozpoczęły konsultacje, o których mowa powyżej, w ramach Komitetu

ds. Handlu i nie osiągnęły zadowalającego rozwiązania w ciągu trzech miesięcy od pierwszego

posiedzenia Komitetu ds. Handlu, zainteresowana Strona może tymczasowo zawiesić odpowiednie

traktowanie preferencyjne danego produktu lub danych produktów. O takim tymczasowym

zawieszeniu niezwłocznie powiadamia się Komitet ds. Handlu.

c)

Tymczasowe zawieszenie przewidziane w niniejszym artykule ogranicza się do środków

niezbędnych do ochrony interesów finansowych zainteresowanej Strony. Każde tymczasowe

zawieszenie nie może przekraczać sześciu miesięcy. Tymczasowe zawieszenie może być

jednak przedłużone. O tymczasowych zawieszeniach niezwłocznie po ich przyjęciu powiadamia

się Komitet ds. Handlu. Stanowią one przedmiot okresowych konsultacji w ramach Komitetu

ds. Handlu, w szczególności z myślą o ich zniesieniu, gdy tylko ustaną warunki ich

zastosowania,

5.

Równocześnie z powiadomieniem Komitetu ds. Handlu zgodnie z ust. 4 lit. a) niniejszego

artykułu, zainteresowana Strona powinna opublikować zawiadomienie dla importerów w

swoich oficjalnych źródłach informacji. W zawiadomieniu dla importerów powinna być

zawarta informacja, że w odniesieniu do danego produktu stwierdzono na podstawie obiektywnych

informacji brak współpracy administracyjnej lub istnienie nieprawidłowości lub nadużyć.

W przypadku popełnienia przez właściwe organy błędu we właściwym zarządzaniu systemem

preferencyjnym dotyczącym wywozu, a zwłaszcza w stosowaniu postanowień protokołu do

niniejszego Układu dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy

administracyjnej, w przypadku gdy błąd ten wywiera skutki w zakresie ceł przywozowych,

Strona, której dotyczą takie skutki, może zwrócić się do Komitetu ds. Handlu o zbadanie

możliwości podjęcia wszelkich możliwych działań w celu rozwiązania takiego problemu.

1.

Niniejszy Układ nie wyklucza utrzymywania lub ustanawiania unii celnych, stref wolnego

handlu lub dokonywania uzgodnień dotyczących ruchu przygranicznego, o ile ich skutkiem

nie jest konflikt z uzgodnieniami dotyczących handlu przewidzianymi w niniejszym Układzie.

2.

Strony prowadzą w ramach Komitetu ds. Handlu konsultacje dotyczące umów ustanawiających

unie celne, strefy wolnego handlu lub uzgodnień w zakresie ruchu granicznego, a na

wniosek również innych istotnych kwestii związanych z ich polityką handlową wobec

państw trzecich. W szczególności w przypadku przystąpienia państwa trzeciego do Unii

Europejskiej konsultacje takie prowadzone są w celu zapewniania, aby uwzględnione

zostały wspólne interesy Strony UE i Ukrainy, określonych w niniejszym Układzie.

1.

Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki na mocy art. XIX GATT z 1994 r. oraz Porozumienia

w sprawie środków ochronnych zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego

dalej „Porozumieniem w sprawie środków ochronnych”). Strona UE zachowuje swoje prawa

i obowiązki na mocy art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w załączniku

1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej „Porozumieniem w sprawie rolnictwa”), z wyjątkiem

handlu produktami rolnymi objętego na mocy niniejszego Układu traktowaniem preferencyjnym.

2.

Preferencyjne reguły pochodzenia ustanowione na mocy rozdziału 1 (Traktowanie narodowe

i dostęp towarów do rynku) tytułu IV niniejszego Układu nie mają zastosowania do niniejszej

sekcji.

1.

Strona wszczynająca dochodzenie w sprawie środków ochronnych powiadamia o rym drugą

Stronę, wysyłając jej oficjalne powiadomienie, jeżeli ta druga Strona ma istotny interes

gospodarczy.

2.

Do celów niniejszego artykułu uważa się, że Strona ma istotny interes gospodarczy,

jeżeli należy do pięciu największych dostawców produktu będącego przedmiotem przywozu

w okresie ostatnich trzech lat, pod względem wielkości albo wartości w ujęciu bezwzględnym.

3.

Niezależnie od art. 40 niniejszego Układu oraz bez uszczerbku dla art. 3 ust. 2 Porozumienia

w sprawie środków ochronnych, Strona wszczynająca dochodzenie w sprawie środków ochronnych

i zamierzająca zastosować środki ochronne niezwłocznie przedkłada na wniosek drugiej

Strony pisemne powiadomienie ad hoc dotyczące wszystkich istotnych informacji prowadzących do wszczęcia dochodzenia w

sprawie środków ochronnych i nałożenia środków ochronnych, w tym, w stosownych przypadkach,

na temat tymczasowych ustaleń oraz ustaleń końcowych wynikających z dochodzenia, jak

również oferuje drugiej Stronie możliwość przeprowadzenia konsultacji.

1.

Nakładając środki ochronne, Strony starają się to czynić w sposób w najmniejszym stopniu

wpływający na dwustronną wymianę handlową.

2.

Do celów ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli jedna Strona uzna wymogi prawne związane

z nałożeniem ostatecznych środków ochronnych za spełnione, Strona zamierzająca zastosować

takie środki powiadamia drugą Stronę i umożliwia przeprowadzenie dwustronnych konsultacji.

Jeżeli nie znaleziono zadowalającego rozwiązania w ciągu 30 dni od powiadomienia,

Strona dokonująca przywozu może podjąć odpowiednie środki w celu rozwiązania problemu.

W zakresie, w jakim można uznać Ukrainę za kraj rozwijający się

1.

Ukraina może zastosować środek ochronny w postaci wyższej należności celnej przywozowej

nakładanej na samochody osobowe pochodzące

a)

jeżeli, w wyniku obniżenia lub zniesienia należności celnych na mocy niniejszego Układu,

produkt jest przedmiotem przywozu na terytorium Ukrainy w tak zwiększonych ilościach,

w stosunku do produkcji krajowej w ujęciu bezwzględnym lub względnym, oraz na takich

warunkach, że może wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu produkującemu produkt

podobny;

b)

jeżeli łączna wielkość (w sztukach)

c)

jeżeli łączna wielkość (w sztukach)

2.

Cło na mocy ust. 1 niniejszego artykułu nie może przekraczać niższej z następujących

stawek: stosowana stawka KNU lub stawka KNU stosowana w dniu poprzedzającym datę wejścia

w życie niniejszego Układu lub stawka celna określona w tabeli stawek celnych Ukrainy

zawartej w załączniku II do niniejszego Układu. Cło można stosować jedynie przez pozostałą

część danego roku, jak określono w załączniku II do niniejszego Układu.

3.

Bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego artykułu, cła stosowane przez Ukrainę na mocy

ust. 1 ustalane są zgodnie z tabelą stawek celnych Ukrainy zawartą w załączniku II

do niniejszego Układu.

4.

Wszelkie dostawy danego produktu, które zostały wysłane w ramach umów przed nałożeniem

dodatkowego cła na mocy ust. 1-3 niniejszego artykułu, są zwolnione z jakiegokolwiek

takiego dodatkowego cła. Dostawy takie będą jednak wliczone w wielkość przywozu danego

produktu w kolejnym roku w celu spełnienia warunków określonych w ust. 1 niniejszego

artykułu w danym roku.

5.

Ukraina stosuje wszelkie środki ochronne w sposób przejrzysty. W tym celu Ukraina

tak szybko, jak to możliwe, powiadamia pisemnie Stronę UE o zamiarze zastosowania

takiego środka i przedstawia wszystkie istotne informacje, w tym wielkość (w sztukach)

przywozu produktu, całkowitą wielkość (w sztukach) przywozu samochodów osobowych ze

wszelkich źródeł oraz nowych rejestracji samochodów osobowych na Ukrainie za okres,

o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Ukraina zaprasza Stronę UE na konsultacje

z jak największym wyprzedzeniem przed wprowadzeniem takiego środka w celu przedyskutowania

tych informacji. Nie podejmuje się żadnych środków przez 30 dni od dnia zaproszenia

na konsultacje.

6.

Ukraina może zastosować środek ochronny wyłącznie w następstwie dochodzenia przeprowadzonego

przez jej właściwe organy zgodnie z art. 3 i art. 4 ust. 2 lit. c) Porozumienia w

sprawie środków ochronnych; w tym celu art. 3 oraz art. 4 ust. 2 lit. c) Porozumienia

w sprawie środków ochronnych zostają włączone do niniejszego Układu i stanowią jego

część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Dochodzenie takie musi wykazać, że w wyniku

obniżenia lub zniesienia należności celnych na mocy niniejszego Układu, produkt jest

przedmiotem przywozu na terytorium Ukrainy w tak zwiększonych ilościach, w stosunku

do produkcji krajowej w ujęciu bezwzględnym lub względnym, oraz na takich warunkach,

że może wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu produkującemu produkt podobny.

7.

Ukraina natychmiast powiadamia pisemnie Stronę UE o wszczęciu dochodzenia, o którym

mowa w ust. 6 niniejszego artykułu.

8.

W toku dochodzenia Ukraina przestrzega wymogów art. 4 ust. 2 lit. a) i b) Porozumienia

w sprawie środków ochronnych; w tym celu art. 4 ust. 2 lit. a) i b) Porozumienia w

sprawie środków ochronnych zostaje włączony do niniejszego Układu i stanowi jego część,

z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

9.

Odpowiednie czynniki związane z ustaleniem szkody, o których mowa w art. 4 ust. 2

lit. a) Porozumienia w sprawie środków ochronnych, są oceniane przynajmniej przez

trzy kolejne okresy 12 miesięcy, tzn. łącznie przez przynajmniej trzy lata.

10.

W ramach dochodzenia ocenia się także wszystkie znane czynniki inne niż zwiększony

przywóz preferencyjny na mocy niniejszego Układu, które mogą równocześnie wyrządzać

szkodę przemysłowi krajowemu. Wzrost przywozu produktu pochodzącego z terytorium Strony

UE nie jest uważany za skutek obniżenia lub zniesienia należności celnych, jeżeli

przywóz tego samego produktu z innych źródeł zwiększył się w porównywalnym stopniu.

11.

Ukraina informuje pisemnie Stronę UE i wszystkie pozostałe zainteresowane strony o

ustaleniach i uzasadnionych wnioskach z dochodzenia z odpowiednim wyprzedzeniem przed

rozpoczęciem konsultacji, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, w celu dokonania

przeglądu informacji wynikających z dochodzenia oraz wymiany w toku konsultacji uwag

na temat proponowanych środków.

12.

Ukraina zapewnia, aby statystyki dotyczące samochodów osobowych, wykorzystywane jako

uzasadnienie takich środków, były wiarygodne, adekwatne i publicznie dostępne w odpowiednim

terminie. Ukraina przedstawia niezwłocznie miesięczne statystyki dotyczące wielkości

(w sztukach) przywozu produktu, całkowitej wielkości (w sztukach) przywozu samochodów

osobowych ze wszelkich źródeł oraz nowych rejestracji samochodów osobowych na Ukrainie.

13.

Niezależnie od ust. 1 niniejszego artykułu, postanowienia ust. 1 lit. a) i ust. 6-11

niniejszego artykułu nie mają zastosowania w okresie przejściowym.

14.

Ukraina nie stosuje środka ochronnego na mocy niniejszej sekcji przez jeden rok. Ukraina

nie stosuje ani nie utrzymuje jakichkolwiek środków ochronnych na mocy niniejszej

sekcji ani nie kontynuuje jakiegokolwiek dochodzenia w tym celu po 15. roku.

15.

Wykonanie i funkcjonowanie niniejszego artykułu może podlegać dyskusjom i przeglądowi

w ramach Komitetu ds. Handlu.

Do celów niniejszej sekcji oraz załącznika II do niniejszego Układu

1.

„produkt” oznacza wyłącznie samochody osobowe pochodzące z terytorium Strony UE objęte

pozycją taryfową 8703 zgodnie z regułami pochodzenia ustanowionymi w protokole I do

niniejszego Układu dotyczącym definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy

administracyjnej;

2.

„poważna szkoda” rozumiana jest zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie

środków ochronnych. W tym celu art. 4 ust. 1 lit. a) zostaje włączony do niniejszego

Układu i stanowi jego część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian;

3.

„podobny produkt” rozumiany jest jako produkt, który jest identyczny, tj. produkt

przypominający pod wszystkimi względami rozpatrywany produkt lub, w przypadku braku

takiego produktu, inny produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod wszystkimi względami,

ale ma właściwości, Które bardzo przypominają właściwości rozpatrywanego produktu;

4.

„okres przejściowy” oznacza 10-letni okres rozpoczynający się z dniem wejścia w życie

niniejszego Układu. Okres przejściowy zostanie przedłużony o kolejne trzy lata, jeżeli

przed upływem roku dziesiątego Ukraina przedłoży Komitetowi ds. Handlu, o którym mowa

w art. 465 niniejszego Układu, umotywowany wniosek, a Komitet ds. Handlu go rozpatrzy;

5.

„rok pierwszy” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem wejścia w życie

niniejszego Układu;

6.

„rok drugi” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem pierwszej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

7.

„rok trzeci” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem drugiej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

8.

„rok czwarty” oznacza 12-miesicczny okres rozpoczynający się z dniem trzeciej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

9.

„rok piąty” oznacza 12-miesicczny okres rozpoczynający się z dniem czwartej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

10.

„rok szósty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem piątej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

11.

„rok siódmy” oznacza 12-miesicczny okres rozpoczynający się z dniem szóstej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

12.

„rok ósmy” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem siódmej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

13.

„rok dziewiąty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem ósmej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

14.

„rok dziesiąty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem dziewiątej

rocznicy wejścia w życie niniejszego Układu;

15.

„rok jedenasty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem dziesiątej

rocznicy wejścia w życie niniejszego Układu;

16.

„rok dwunasty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem jedenastej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

17.

„rok trzynasty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem dwunastej rocznicy

wejścia w życie niniejszego Układu;

18.

„rok czternasty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem trzynastej

rocznicy wejścia w życie niniejszego Układu;

19.

„rok piętnasty” oznacza 12-miesięczny okres rozpoczynający się z dniem czternastej

rocznicy wejścia w życie niniejszego Układu.

Żadna ze Stron nie może jednocześnie stosować w odniesieniu do tego samego produktu

a)

środka ochronnego zgodnie z sekcją 2 (Środki ochronne dotyczące samochodów osobowych)

niniejszego rozdziału; oraz

b)

środka na mocy art. XIX GATT z 1994 r. oraz Porozumienia w sprawie środków ochronnych.

1.

Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki na mocy art. VI GATT z 1994 r., Porozumienia

w sprawie stosowania artykułu VI GATT z 1994 r., zawartego w załączniku 1A do Porozumienia

WTO (zwanego dalej „Porozumieniem antydumpingowym”) oraz Porozumienia w sprawie subsydiów

i środków wyrównawczych zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej

„Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych”).

2.

Preferencyjne reguły pochodzenia ustanowione na mocy rozdziału 1 (Traktowanie narodowe

i dostęp towarów do rynku) tytułu IV niniejszego Układu nie mają zastosowania do niniejszej

sekcji.

1.

Strony uzgadniają, że środki antydumpingowe i wyrównawcze powinny być stosowane w

pełnej zgodności z wymogami zawartymi odpowiednio w Porozumieniu antydumpingowym oraz

w Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz powinny opierać się

na sprawiedliwym i przejrzystym systemie.

2.

Po otrzymaniu przez właściwe organy Strony należycie udokumentowanego wniosku antydumpingowego

dotyczącego przywozu z terytorium drugiej Strony oraz nie później niż 15 dni przed

wszczęciem dochodzenia, Strona powiadamia pisemnie drugą Stronę o otrzymaniu wniosku.

3.

Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 5 Porozumienia antydumpingowego i art. 12 ust. 4 Porozumienia

w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, Strony zapewniają, natychmiast po nałożeniu

tymczasowych środków i przed podjęciem ostatecznej decyzji, pełne i właściwe ujawnienie

wszystkich istotnych faktów i ustaleń, które stanowią podstawę dla decyzji o zastosowaniu

środków. Ujawnienie dokonywane jest w formie pisemnej oraz zapewnia zainteresowanym

stronom odpowiedni czas na przedstawienie swoich uwag. Po ostatecznym ujawnieniu zainteresowane

strony mają przynajmniej 10 ani na przedstawienie swoich uwag.

4.

O ile nie stanowi to niepotrzebnego opóźnienia w zakresie prowadzonego dochodzenia

oraz zgodnie z prawodawstwem krajowym w zakresie procedur dochodzeniowych każda zainteresowana

strona ma możliwość bycia wysłuchaną w celu wyrażenia swoich opinii podczas dochodzenia

antydumpingowego lub dochodzenia antysubsydyjnego.

Strona może nie stosować środków antydumpingowych lub wyrównawczych w przypadku, gdy

na podstawie informacji udostępnionych w toku dochodzenia można jasno stwierdzić,

że stosowanie takich środków nie leży w interesie publicznym. Ustalenie, czy występuje

interes publiczny, opiera się na ocenie ogółu różnych interesów, w tym interesu przemysłu

krajowego oraz użytkowników, konsumentów i importerów w zakresie, w jakim dostarczyli

oni organom prowadzącym dochodzenie stosowne informacje.

W przypadku gdy Strona postanawia nałożyć tymczasowe lub ostateczne cło antydumpingowe

lub wyrównawcze, kwota takiego cła nie może przekraczać marginesu dumpingu lub subsydiów

stanowiących podstawę środków wyrównawczych oraz powinna być niższa od marginesu,

jeżeli takie niższe cło byłoby odpowiednie, aby usunąć szkodę wyrządzoną przemysłowi

krajowemu.

1.

Tymczasowe środki antydumpingowe lub wyrównawcze mogą być stosowane przez Strony wyłącznie,

jeżeli wstępnie stwierdzono istnienie dumpingu lub subsydiowania wyrządzającego szkodę

przemysłowi krajowemu.

2.

Przed nałożeniem ostatecznego cła antydumpingowego lub wyrównawczego Strony rozważają

możliwość zastosowania konstruktywnych rozwiązań po należytym rozpatrzeniu szczególnych

okoliczności każdej sprawy. Bez uszczerbku dla stosownych przepisów prawodawstwa krajowego

każdej ze Stron, Strony powinny w pierwszej kolejności zajmować się zobowiązaniami

cenowymi w zakresie, w jakim otrzymały one odpowiednie oferty od eksporterów i w jakim

akceptacja tych ofert nie jest uważana za nierealistyczną.

3.

Po otrzymaniu od eksportera należycie uzasadnionego wniosku o przegląd obowiązujących

środków antydumpingowych i wyrównawczych, Strona, która nałożyła środek, obiektywnie

i szybko bada taki wniosek oraz jak najszybciej informuje eksportera o wynikach takiego

badania.

1.

Na wniosek jednej ze Stron druga Strona powinna umożliwić przeprowadzenie konsultacji

dotyczących konkretnych kwestii, które mogą się pojawić w związku ze stosowaniem środków

ochrony handlu. Kwestie te mogą obejmować miedzy innymi: metodologie obliczania marginesów

dumpingu, w tym różnych korekt, wykorzystanie danych statystycznych, zmiany wielkości

przywozu, stwierdzenie szkody i zastosowanie zasady niższego cła.

2.

Konsultacje odbywają się najszybciej jak to możliwe, zwykle w ciągu 21 dni od złożenia

wniosku.

3.

Konsultacje na mocy niniejszej sekcji przeprowadza się bez uszczerbku dla postanowień

art. 41 i 47 niniejszego Układu oraz są one z nimi w pełni zgodne.

1.

Strony zgodziły się ustanowić dialog na poziomie ekspertów dotyczący środków ochrony

handlu jako forum współpracy w sprawach dotyczących takich środków.

2.

Dialog dotyczący środków ochrony handlu prowadzony jest w celu

a)

poszerzania wiedzy danej Strony na temat przepisów, polityki i praktyki w dziedzinie

środków ochrony handlu drugiej Strony oraz ułatwiania ich zrozumienia;

b)

badania wykonania niniejszego rozdziału;

c)

poprawy współpracy między organami Stron odpowiedzialnymi za kwestie dotyczące środków

ochrony handlu;

d)

omawiania sytuacji na świecie w zakresie ochrony handlu;

e)

współpracy w innych sprawach dotyczących środków ochrony handlu.

3.

Posiedzenia w ramach dialogu dotyczącego środków ochrony handlu odbywają się ad hoc na wniosek którejkolwiek ze Stron. Porządek obrad każdego posiedzenia jest wspólnie

z wyprzedzeniem uzgadniany.

Tytuł IV rozdział 14 (Rozstrzyganie sporów) niniejszego Układu nie ma zastosowania

do sekcji 1, 4, 5, 6 oraz 7 niniejszego rozdziału.

1.

Niniejszy rozdział stosuje się do opracowywania, przyjmowania i stosowania przepisów

technicznych, norm i procedur oceny zgodności, określonych w Porozumieniu w sprawie

barier technicznych w handlu, zawartym w załączniku 1A do Porozumienia WTO (dalej

zwanym „Porozumieniem TBT”), które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami.

2.

Niezależnie od ust. 1 niniejszego artykułu, niniejszy rozdział nie ma zastosowania

do środków sanitarnych i fitosanitarnych określonych w załączniku A do Porozumienia

w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych zawartego w załączniku

1A do Porozumienia WTO (zwanego dalej „Porozumieniem SPS”) ani do specyfikacji zakupów

opracowanych przez organy publiczne, dotyczących ich własnych wymogów w zakresie produkcji

lub konsumpcji.

3.

Do celów niniejszego rozdziału zastosowanie mają definicje zawarte w załączniku 1

do Porozumienia TBT.

Strony potwierdzają swoje istniejące prawa i wzajemne obowiązki wynikające z Porozumienia

TBT, które zostaje niniejszym włączone do niniejszego Układu i stanowi jego część.

1.

Strony zacieśniają współprace w dziedzinie przepisów technicznych, norm, metrologii,

nadzoru rynku, akredytacji i procedur oceny zgodności w celu poszerzenia wzajemnego

zrozumienia swoich systemów oraz ułatwienia dostępu do swoich rynków. W tym celu mogą

one nawiązać dialog regulacyjny zarówno na poziomie horyzontalnym, jak i sektorowym.

2.

W ramach tej współpracy Strony starają się określić, rozwinąć i promować inicjatywy

ułatwiające wymianę handlową, które mogą obejmować między innymi, lecz nie wyłącznie

a)

wzmacnianie współpracy regulacyjnej poprzez wymianę informacji, doświadczeń i danych;

współpracę naukowotechniczną w celu poprawy jakości swoich przepisów technicznych,

norm, testów, nadzoru rynku, certyfikacji i akre dytacji oraz skutecznego wykorzystania

zasobów regulacyjnych;

b)

promowanie i zachęcanie do współpracy dwustronnej między swoimi organizacjami, publicznymi

lub prywatnymi, odpowiedzialnymi za metrologię, normalizację, testowanie, nadzór rynku,

certyfikację i akredytację;

c)

sprzyjanie rozwojowi infrastruktury wysokiej jakości na potrzeby normalizacji, metrologii,

akredytacji, oceny zgodności i systemu nadzoru rynku na Ukrainie;

d)

promowanie udziału Ukrainy w pracach odnośnych organizacji europejskich;

e)

poszukiwanie rozwiązań w przypadku barier w handlu, które mogą się pojawić;

f)

koordynowanie swoich stanowisk w międzynarodowych organizacjach handlowych i regulacyjnych,

takich jak WTO i Europejska Komisja Gospodarcza Organizacji Narodów Zjednoczonych

(dalej zwana „EKG ONZ”).

1.

Ukraina podejmuje niezbędne działania w celu stopniowego osiągnięcia zgodności z przepisami

technicznymi UE oraz procedurami normalizacji, metrologii, akredytacji i oceny zgodności

oraz systemem nadzoru rynku UE, oraz zobowiązuje się przestrzegać zasad i praktyk

określonych w odpowiednich decyzjach i rozporządzeniach UE

2.

Z myślą o osiągnięciu celów określonych w ust. 1 Ukraina, zgodnie z harmonogramem

w załączniku III do niniejszego Układu

(i)

włącza odnośny dorobek prawny UE do swojego prawodawstwa;

(ii)

dokonuje reform administracyjnych i instytucjonalnych niezbędnych do wykonania niniejszego

Układu oraz Układu o ocenie zgodności oraz akceptacji wyroków przemysłowych (dalej

zwanego „ACAA”), o którym mowa w art. 57 niniejszego Układu; oraz

(iii)

zapewnia istnienie skutecznego i przejrzystego systemu administracji, niezbędnego

do wykonania niniejszego rozdziału.

3.

Strony uzgadniają harmonogram w załączniku III do niniejszego Układu i dotrzymują

go.

4.

Po wejściu w życie niniejszego Układu Ukraina raz do roku przedstawia Stronie UE sprawozdania

dotyczące działań podjętych zgodnie z niniejszym artykułem. W przypadku niezrealizowania

działań wymienionych w harmonogramie w załączniku III do niniejszego Układu w mających

zastosowanie terminach Ukraina przedstawia nowy harmonogram zakończenia tych działań.

5.

Ukraina powstrzymuje się od dokonywania w swoim prawodawstwie horyzontalnym i sektorowym

wymienionym w załączniku III do niniejszego Układu, z wyjątkiem zmian, które służą

ich stopniowemu dostosowywaniu do odpowiedniego dorobku prawnego UE i utrzymaniu tego

dostosowania.

6.

Ukraina powiadamia Stronę UE o wszelkich tego rodzaju zmianach w swoim prawodawstwie

krajowym.

7.

Ukraina zapewnia pełne uczestnictwo swoich odnośnych organów krajowych w europejskich

i międzynarodowych organizacjach zajmujących się normalizacją, metrologią prawną i

podstawową oraz oceną zgodności, w tym akredytacją, zgodnie z obszarem działalności

tych organów i dostępnymi dla niej możliwościami członkostwa.

8.

Ukraina stopniowo dokonuje transpozycji ogółu norm europejskich (EN) do norm krajowych,

co obejmuje również europejskie normy zharmonizowane, których dobrowolne stosowanie

uznawane jest za zachowanie zgodności z przepisami wymienionymi w załączniku III do

niniejszego Układu. Równocześnie z tą transpozycją Ukraina wycofuje sprzeczne normy

krajowe, co obejmuje również stosowanie norm międzypaństwowych (GOST/TOCT) opracowanych

przed 1992 r. Ponadto Ukraina stopniowo wypełnia pozostałe warunki członkostwa w europejskich

organizacjach normalizacyjnych zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do pełnoprawnych

członków.

1.

Strony zgodnie postanawiają dodać jako protokół do niniejszego Układu układ ACAA obejmujący

jeden lub większą liczbę sektorów wymienionych w załączniku III do niniejszego Układu,

gdy stwierdzą, że odpowiednie ukraińskie prawodawstwo sektorowe i horyzontalne oraz

instytucje i normy zostały w pełni dostosowane do prawodawstwa, instytucji i norm

UE.

2.

Układ ACAA będzie stanowić, że handel towarami w sektorach objętych tym układem odbywa

się między Stronami na takich samych warunkach, jakie mają zastosowanie w handlu tymi

towarami między państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

3.

Po przeprowadzeniu kontroli przez Stronę UE i osiągnięciu porozumienia co do stanu

dostosowania odpowiedniego ukraińskiego prawodawstwa technicznego oraz norm i infrastruktury

technicznej układ ACAA dodawany jest do niniejszego Układu za porozumieniem Stron

jako protokół, zgodnie z procedurą zmiany niniejszego Układu, i obejmuje te sektory

spośród wymienionych w załączniku III do niniejszego Układu, które uznano za dostosowane.

Zakłada się, że układ ACAA zostanie ostatecznie rozszerzony, aby objąć, zgodnie z

wyżej opisaną procedurą, wszystkie sektory wymienione w załączniku III do niniejszego

Układu.

4.

Gdy wszystkie wymienione sektory będą już objęte układem ACAA, Strony, za obopólną

zgodą oraz zgodnie z procedurą zmiany niniejszego Układu, zobowiązują się rozważyć

rozszerzenie zakresu tego układu na inne sektory przemysłu.

5.

Do momentu objęcia danego produktu układem ACAA stosuje się wobec niego odnośne istniejące

ustawodawstwo Stron z uwzględnieniem postanowień porozumienia TBT.

1.

Bez uszczerbku dla art. 56 i 57 niniejszego Układu, w odniesieniu do przepisów technicznych

dotyczących wymogów w zakresie etykietowania lub oznakowywania, Strony potwierdzają

zasady określone w art. 2 ust. 2 Porozumienia TBT, zgodnie z którym wymogi takie nie

mogą być opracowywane, przyjmowane ani stosowane w celu tworzenia niepotrzebnych przeszkód

w handlu międzynarodowym ani nie mogą mieć takiego skutku. Z tego względu wymogi dotyczące

etykietowana lub oznakowywania nie mogą ograniczać handlu w stopniu większym niż to

konieczne do osiągnięcia uzasadnionego celu, biorąc pod uwagę zagrożenia, jakie wywołałoby

nieosiągnięcie tego celu.

2.

W szczególności, w odniesieniu do obowiązkowego oznakowywania lub etykietowania, Strony

zgodnie postanawiają, że

a)

podejmą wysiłki w kierunku minimalizacji wymogów dotyczących znakowania lub etykietowania

z wyjątkiem wymogów niezbędnych do przyjęcia dorobku UE w tej dziedzinie oraz wymogów

dotyczących znakowania i etykietowania w celu ochrony zdrowia, bezpieczeństwa lub

środowiska bądź uzasadnionych innymi uzasadnionymi celami polityki publicznej;

b)

Strona może określić formę etykiet lub oznaczeń, nie wymaga jednak zatwierdzania,

rejestracji lub certyfikacji etykiet;

c)

Strony zachowują prawo do wymagania, aby informacje na oznaczeniach lub etykietach

były w określonym języku.

1.

Celem niniejszego rozdziału jest ułatwienie handlu między Stronami towarami, których

dotyczą środki sanitarne i fitosanitarne, przy równoczesnym zapewnieniu ochrony życia

i zdrowia ludzi, zwierząt i roślin poprzez

a)

zapewnienie pełnej przejrzystości w kwestii środków sanitarnych i fitosanitarnych

mających zastosowanie w handlu;

b)

zbliżenie przepisów Ukrainy do przepisów UE;

c)

uznawanie statusu Stron pod względem zdrowia zwierząt i roślin oraz stosowanie zasady

regionalizacji;

d)

ustanowienie mechanizmu uznawania równoważności środków sanitarnych i fitosanitarnych

utrzymywanych przez Stronę;

e)

dalsze wdrażanie zasad Porozumienia SPS;

f)

ustanowienie mechanizmów i procedur w zakresie ułatwiania handlu; oraz

g)

poprawę komunikacji i współpracy między Stronami w zakresie środków sanitarnych i

fitosanitarnych.

2.

Celem niniejszego rozdziału jest również osiągniecie porozumienia między Stronami

w kwestii norm dotyczących dobrostanu zwierząt.

Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia SPS.

Niniejszy rozdział stosuje się do wszystkich środków sanitarnych i fitosanitarnych

Strony, które mogą bezpośrednio lub pośrednio wpływać na handel między Stronami, w

tym do środków wymienionych w załączniku IV do niniejszego Układu.

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje

1.

„środki sanitarne i fitosanitarne” oznaczają środki zdefiniowane w pkt 1 załącznika

A do Porozumienia SPS, wchodzące w zakres niniejszego rozdziału;

2.

„zwierzęta” oznaczają zwierzęta lądowe i wodne zgodnie z ich odpowiednimi definicjami

w Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych lub Kodeksie zdrowia zwierząt wodnych Światowej

Organizacji Zdrowia Zwierząt (dalej zwanej „OIE”);

3.

„produkty pochodzenia zwierzęcego” oznaczają produkty pochodzenia zwierzęcego, w tym

produkty pochodzące od zwierząt wodnych, zgodnie z ich definicjami w Kodeksie zdrowia

zwierząt lądowych i Kodeksie zdrowia zwierząt wodnych OIE;

4.

„produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi”

oznaczają produkty pochodzenia zwierzęcego wymienione w załączniku IV-A część 2 (II)

do niniejszego Układu;

5.

„rośliny” oznaczają żywe rośliny i określone żywe części roślin, w tym nasiona

a)

owoce w znaczeniu botanicznym, inne niż głęboko zamrożone;

b)

warzywa, inne niż głęboko zamrożone;

c)

bulwy, bulwocebulki, cebulki, kłącza;

d)

kwiaty cięte;

e)

gałęzie z liśćmi;

f)

drzewa ścięte z zachowanym listowiem;

g)

roślinne hodowle tkankowe;

h)

liście, liście ozdobne;

i)

aktywny pyłek; oraz

j)

pączki, szczepy, sadzonki;

6.

„produkty roślinne” oznaczają produkty pochodzenia roślinnego, nieprzetworzone lub

poddane prostej obróbce, o ile nie są to rośliny, określone w załączniku IV-A część

3 do niniejszego Układu;

7.

„nasiona” oznaczają nasiona w znaczeniu botanicznym, przeznaczone do siewu;

8.

„szkodniki (organizmy szkodliwe)” oznaczają wszelkie gatunki, szczepy lub biotypy

roślin, zwierząt lub czynników chorobotwórczych, szkodliwe dla roślin lub produktów

roślinnych;

9.

„strefy chronione” w odniesieniu do Strony UE oznaczają strefy chronione w rozumieniu

art. 2 ust. 1 lit. h) dyrektywy Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków

ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub

produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (dalej zwanej

„dyrektywą 2000/29/WE”) bądź ewentualnych późniejszych przepisów;

10.

„choroba zwierzęca” oznacza kliniczne lub patologiczne objawy zakażenia u zwierząt;

11.

„choroba zwierząt akwakultury” oznacza zakażenie kliniczne lub niekliniczne jednym

lub większą liczbą czynników etiologicznych chorób, o których mowa w Kodeksie zdrowia

zwierząt wodnych OIE;

12.

„zakażenie u zwierząt” oznacza sytuację, w której zwierzęta są nosicielami czynnika

zakaźnego, wykazując kliniczne lub patologiczne objawy zakażenia lut nie wykazując

takich objawów;

13.

„normy dotyczące dobrostanu zwierząt” oznaczają normy dotyczące ochrony zwierząt opracowane

i stosowane przez Strony oraz, w stosownych przypadkach, zgodne z normami OIE, wchodzące

w zakres niniejszego Układu;

14.

„właściwy poziom ochrony sanitarnej i fitosanitarnej” oznacza właściwy poziom ochrony

sanitarnej i fitosanitarnej określony w ust. 5 załącznika A do Porozumienia SPS;

15.

„region” w odniesieniu do zdrowia zwierząt oznacza strefy lub regiony określone w

Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych OIE, a w odniesieniu do akwakultury - określone

w Międzynarodowym kodeksie zdrowia zwierząt wodnych OIE, z zastrzeżeniem, że w odniesieniu

do terytorium Strony UE uwzględniona zostanie jego specyficzność, przy uznaniu Strony

UE za podmiot;

16.

„obszar wolny od szkodników” oznacza obszar, w którym dany szkodnik nie występuje,

co wykazano na podstawie dowodów naukowych, oraz w którym, w stosownych przypadkach,

stan ten jest utrzymywany urzędowo;

17.

„regionalizacja” oznacza pojęcie regionalizacji opisane w art. 6 Porozumienia SPS;

18.

„przesyłka” oznacza pewną ilość produktów tego samego typu, objętych tym samym świadectwem

lub dokumentem, przemieszczaną tym samym środkiem transportu, wysłaną przez jeden

podmiot i pochodzącą z tego samego państwa dokonującego wywozu lub części tego państwa.

Przesyłka może składać się z jednej lub większej liczby partii;

19.

„przesyłka roślin lub produktów roślinnych” oznacza pewną ilość roślin, produktów

roślinnych lub innych artykułów, przemieszczaną z jednego państwa do innego i objętą

w razie konieczności jednym świadectwem fitosanitarnym (przesyłka może składać się

z jednej lub większej liczby towarów lub partii);

20.

„partia” oznacza pewną liczbę jednostek jednego towaru, która charakteryzuje się jednorodnością

składu i pochodzenia i stanowi część przesyłki;

21.

„równoważność do celów handlowych” (zwana dalej „równoważnością”) oznacza sytuację,

w której Strona dokonująca przywozu uznaje środki sanitarne lub fitosanitarne stosowane

przez Stronę dokonującą wywozu za równoważne własnym - nawet jeśli różnią się one

od jej własnych - o ile Strona dokonująca wywozu w obiektywny sposób wykaże Stronie

dokonującej przywozu, że jej środki zapewniają poziom bezpieczeństwa sanitarnego lub

fitosanitarnego właściwy dla Strony dokonującej przywozu;

22.

„sektor” oznacza strukturę produkcji i handlu w odniesieniu do produktu lub kategorii

produktów Strony;

23.

„podsektor” oznacza wyraźnie określoną i kontrolowaną część sektora;

24.

„towary” oznaczają zwierzęta lub rośliny lub ich kategorie, bądź też konkretne produkty

i inne przedmioty, przemieszczane w celu handlu lub w innych celach, włączając kategorie,

o których mowa w pkt 2-7 niniejszego artykułu;

25.

„szczególne zezwolenie na przywóz” oznacza formalne uprzednie zezwolenie wydane przez

właściwe organy Strony dokonującej przywozu, skierowane do indywidualnego importera

jako warunek przywozu jednej lub wielu przesyłek towaru ze Strony dokonującej wywozu

w zakresie niniejszego Układu;

26.

„dni robocze” oznaczają dni tygodnia z wyjątkiem niedziel, sobót oraz dni urzędowo

wolnych od pracy w jednej ze Stron;

27.

„inspekcja” oznacza sprawdzenie jakiegokolwiek aspektu paszy, żywności, zdrowia zwierząt

i dobrostanu zwierząt w celu weryfikacji, czy w danym aspekcie lub aspektach zachowana

jest zgodność z wymogami prawa paszowego i żywnościowego oraz prawa w zakresie zdrowia

zwierząt i dobrostanu zwierząt;

28.

„inspekcja w zakresie zdrowia roślin” oznacza urzędowe wzrokowe sprawdzenie roślin,

produktów roślinnych lub innych przedmiotów regulowanych w celu ustalenia ewentualnej

obecności szkodników oraz ustalenia zgodności z przepisami fitosanitarnymi;

29.

„weryfikacja” oznacza sprawdzenie, poprzez zbadanie i rozpatrzenie obiektywnych dowodów,

czy spełnione zostały określone wymogi.

Podczas pierwszego posiedzenia Podkomitetu ds. Zarządzania Sanitarnego i Fitosanitarnego

(dalej zwanego „Podkomitetem SPS”), o którym mowa w art. 74 niniejszego Układu, Strony

informują się nawzajem o strukturze i organizacji ich właściwych organów oraz podziale

kompetencji między nimi. Strony informują się nawzajem o wszelkich zmianach dotyczących

tych właściwych organów, w tym ich punktów kontaktowych.

1.

Ukraina dokonuje zbliżenia swojego prawodawstwa w kwestiach sanitarnych, fitosanitarnych

i dotyczących dobrostanu zwierząt prawodawstwa UE określonego w załączniku V do niniejszego

Układu.

2.

Strony współpracują w zakresie zbliżenia prawodawstwa i budowania potencjału.

3.

Podkomitet SPS prowadzi regularne monitorowanie procesu zbliżenia, określonego w załączniku

V do niniejszego Układu, w celu sformułowania niezbędnych zaleceń dotyczących środków

służących zbliżeniu.

4.

Nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego Układu Ukraina przedstawia

Podkomitetowi SPS kompleksową strategię wykonania niniejszego rozdziału w podziale

na obszary priorytetowe odnoszące się do środków określonych w załącznikach IV-A,

IV-B i IV-C do niniejszego Układu, które mają służyć ułatwianiu handlu danym towarem

lub grupą towarów. Strategia ta stanowi dokument referencyjny na potrzeby wykonywania

niniejszego rozdziału i zostanie dodana do załącznika V do niniejszego Układu

A.

Uznawanie statusu w odniesieniu do chorób zwierząt, zakażeń u zwierząt lub szkodników

1.

W odniesieniu do chorób i zakażeń u zwierząt (w tym chorób odzwierzęcych) zastosowanie

mają następujące postanowienia

a)

Strona dokonująca przywozu uznaje do celów handlowych status Strony dokonującej wywozu

lub jej regionów pod względem zdrowia zwierząt, stwierdzony przez Stronę dokonującą

wywozu zgodnie z załącznikiem VII część A do niniejszego Układu, w zakresie chorób

zwierząt określonych w załączniku VI-A do niniejszego Układu.

b)

W przypadku gdy Strona uzna, że jej terytorium lub jeden z regionów ma szczególny

status w odniesieniu do konkretnej choroby zwierzęcej, innej niż choroby wymienione

w załączniku Vl-A do niniejszego Układu, może ona zażądać uznania tego statusu zgodnie

z kryteriami określonymi w załączniku VII część C do niniejszego Układu. Strona dokonująca

przywozu może zażądać gwarancji w odniesieniu do przywozu żywych zwierząt i produktów

zwierzęcych, odpowiednio do uzgodnionego statusu Stron.

c)

Status terytoriów lub regionów lub status w sektorze lub podsektorze Stron, związany

z częstością występowania lub zachorowalnością dotyczącą choroby zwierząt innej niż

choroby wymienione w załączniku VI-A do niniejszego Układu, bądź zakażeń u zwierząt,

lub w stosownych przypadkach z zagrożeniem z nimi związanym, określonym przez OIE,

jest uznawany przez Strony za podstawę handlu między nimi. W stosownych przypadkach

w odniesieniu do przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych Strona dokonująca

przywozu może zażądać gwarancji odpowiednich do określonego statusu, zgodnie z zaleceniami

OIE.

d)

Bez uszczerbku dla art. 67, 69 i 73 niniejszego Układu, o ile Strona dokonująca przywozu

nie wniesie wyraźnego sprzeciwu i nie zażąda uzupełniających lub dodatkowych informacji,

konsultacji lub weryfikacji, każda ze Stron bez zbędnej zwłoki podejmuje konieczne

środki ustawodawcze i administracyjne w celu umożliwienia handlu na podstawie lit.

a), b) i c) niniejszego ustępu.

2.

W zakresie szkodników zastosowanie mają następujące postanowienia

a)

Strony uznają w celach handlowych ich status dotyczący obecności szkodników określonych

w załączniku VI-B do niniejszego Układu.

b)

Bez uszczerbku dla art. 67, 69 i 73 niniejszego Układu, o ile Strona dokonująca przywozu

nie wniesie wyraźnego sprzeciwu i nie zażąda uzupełniających lub dodatkowych informacji,

konsultacji lub weryfikacji, każda ze Stron bez zbędnej zwłoki podejmuje konieczne

środki ustawodawcze i administracyjne w celu umożliwienia handlu na podstawie lit.

a) niniejszego ustępu.

B.

Uznawanie regionalizacji i podziału na strefy, obszarów wolnych od szkodników i stref

chronionych

3.

Strony uznają pojęcia regionalizacji oraz obszarów wolnych od szkodników, określone

w odpowiedniej Międzynarodowej konwencji ochrony roślin i odpowiednich międzynarodowych

normach dotyczących środków fitosanitarnych Organizacji Narodów Zjednoczonych ds.

Wyżywienia i Rolnictwa z 1997 r., a także pojęcie stref chronionych w rozumieniu dyrektywy

2000/29/WE, oraz zgadzają się stosować te pojęcia w handlu między sobą.

4.

Strony uzgadniają, że decyzje dotyczące regionalizacji w sprawie chorób zwierząt i

ryb, wymienionych w załączniku VI-A, oraz w sprawie szkodników wymienionych w załączniku

VI-B do niniejszego Układu, podejmuje się zgodnie z postanowieniami załącznika VII

część A i B do niniejszego Układu.

5.

a)

Jeżeli chodzi o choroby zwierząt, zgodnie z art. 67 niniejszego Układu, Strona dokonująca

wywozu starająca się o uznanie swojej decyzji w sprawie regionalizacji przez Stronę

dokonującą przywozu zgłasza zastosowane przez siebie środki, podając pełne wyjaśnienie

i dane stanowiące podstawę dokonanych ustaleń i podjętych decyzji. Bez uszczerbku

dla art. 68 niniejszego Układu, o ile Strona dokonująca przywozu nie wniesie wyraźnego

sprzeciwu i nie zażąda dodatkowych informacji, konsultacji lub weryfikacji w ciągu

15 dni roboczych od otrzymania zgłoszenia, decyzje dotyczące regionalizacji, których

dotyczyło zgłoszenie, uznaje się za przyjęte.

b)

Konsultacje, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, odbywają się zgodnie z art.

68 ust. 3 niniejszego Układu. Strona dokonująca przywozu dokonuje oceny dodatkowych

informacji w ciągu 15 dni roboczych od ich otrzymania. Weryfikację, o której mowa

w lit. a), przeprowadza się zgodnie z art. 71 niniejszego Układu w ciągu 25 dni roboczych

od otrzymania wniosku o weryfikację.

6.

a)

W kwestii szkodników każda Strona zapewnia, aby w handlu roślinami, produktami roślinnymi

i innymi towarami był w stosowny sposób brany pod uwagę status pod względem obecności

szkodników dotyczący obszaru uznanego przez drugą Stronę za strefę chronioną lub za

obszar wolny od szkodników. Strona ubiegająca się o uznanie przez drugą Stronę jej

obszaru wolnego od szkodników zgłasza wprowadzone przez siebie środki oraz - na wniosek

drugiej Strony - przedstawia pełne uzasadnienie i dane stanowiące podstawę ustanowienia

i utrzymywania obszaru, zgodnie z wytycznymi wynikającymi z odpowiednich międzynarodowych

norm dotyczących środków fitosanitarnych, zgodnie z tym, co Strony uznają za stosowne.

Bez uszczerbku dla art. 73 niniejszego Układu, o ile Strona nie wniesie wyraźnego

sprzeciwu i nie zażąda dodatkowych informacji, konsultacji lub weryfikacji w ciągu

trzech miesięcy od zgłoszenia, decyzje dotyczące regionalizacji obszarów wolnych od

szkodników, zgłoszone w ten sposób, uznaje się za przyjęte.

b)

Konsultacje, o których mowa w lit. a), odbywają się zgodnie z art. 68 ust. 3 niniejszego

Układu. Strona dokonująca przywozu przeprowadza ocenę dodatkowych informacji w ciągu

trzech miesięcy od ich otrzymania. Weryfikację, o której mowa w lit. a), przeprowadza

się zgodnie z art. 71 niniejszego Układu w ciągu 12 miesięcy od otrzymania wniosku

o weryfikację, z uwzględnieniem biologii szkodników i upraw, których to dotyczy.

7.

Po zakończeniu procedur opisanych w ust. 4-6 oraz bez uszczerbku dla art. 73 niniejszego

Układu, każda ze Stron bez zbędnej zwłoki podejmuje niezbędne środki ustawodawcze

i administracyjne w celu umożliwienia handlu na tej podstawie.

C.

Segmentacja

Strony zobowiązują się prowadzić dalsze dyskusje w celu wdrożenia zasady segmentacji,

o której mowa w załączniku XIV do niniejszego Układu.

1.

Równoważność można uznać w odniesieniu do

a)

pojedynczego środka; lub

b)

grupy środków; lub

c)

systemu mającego zastosowanie do sektora, podsektora, towarów lub grup towarów.

2.

Przy określaniu równoważności Strony postępują zgodnie z procesem określonym w ust.

3. Proces ten obejmuje obiektywne wykazanie równoważności przez Stronę dokonującą

wywozu oraz obiektywną ocenę tego wykazania przez Stronę dokonującą przywozu. Może

to obejmować inspekcję lub weryfikację.

3.

Na wniosek Strony dokonującej wywozu w sprawie uznania równoważności zgodnie z ust.

1 niniejszego artykułu Strony niezwłocznie i nie później niż trzy miesiące po otrzymaniu

takiego wniosku przez Stronę dokonującą przywozu, wszczynają proces konsultacji obejmujący

działania określone w załączniku IX do niniejszego Układu. Jeanakże w przypadku złożenia

wielokrotnych wniosków przez Stronę dokonującą wywozu Strony, na wniosek Strony dokonującej

przywozu, uzgadniają w ramach Podkomitetu SPS, o którym mowa w art. 74 niniejszego

Układu, harmonogram wszczęcia i prowadzenia procesu, o którym mowa w niniejszym ustępie.

4.

W przypadkach, w których w wyniku monitorowania, o którym mowa w art. 64 ust. 3 niniejszego

Układu, osiągnięte zostaje zbliżenie przepisów, fakt ten uznaje się za wniosek Ukrainy

o wszczęcie procesu uznania równoważności odpowiednich środków, określony w ust. 3

niniejszego artykułu.

5.

O ile nie uzgodniono inaczej, Strona dokonująca przywozu finalizuje określenie równoważności,

o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, w ciągu 360 dni od otrzymania od Strony

dokonującej wywozu wniosku, obejmującego dokumentację, w której wykazuje się równoważność,

z wyjątkiem upraw sezonowych, w przypadku których uzasadnione jest opóźnienie dokonania

oceny w celu umożliwienia weryfikacji w trakcie odpowiedniego okresu wzrostu uprawy.

6.

Strona dokonująca przywozu określa równoważność w odniesieniu do roślin, produktów

roślinnych i innych towarów w stosownych przypadkach zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi

normami dotyczącymi środków fitosanitarnych.

7.

Strona dokonująca przywozu może wycofać lub zawiesić równoważność na podstawie wszelkich

dokonanych przez jedną ze Stron zmian środków wpływających na równoważność, pod warunkiem

że postępowanie odbywa się zgodnie z następującymi procedurami

a)

Zgodnie z art. 67 ust. 2 niniejszego Układu Strona dokonująca wywozu informuje Stronę

dokonująca przywozu o wszelkich propozycjach zmian jej środków uznanych za równoważne,

oraz o możliwym wpływie proponowanych środków na uznaną równoważność. W ciągu 30 dni

roboczych od otrzymania tej informacji Strona dokonująca przywozu informuje Stronę

dokonującą wywozu, czy równoważność będzie nadal uznawana na podstawie proponowanych

środków;

b)

Zgodnie z art. 67 ust. 2 niniejszego Układu Strona dokonująca przywozu informuje Stronę

dokonującą wywozu o wszelkich propozycjach zmian jej środków, na których opiera się

uznanie równoważności, oraz o możliwym wpływie proponowanych środków na uznaną równoważność.

W przypadku gdy Strona dokonująca przywozu zaprzestaje uznawania równoważności, Strony

mogą uzgodnić warunki dotyczące ponownego wszczęcia procesu, o którym mowa w ust.

3 niniejszego artykułu, na podstawie proponowanych środków.

8.

Uznanie, zawieszenie lub wycofanie równoważności zależy całkowicie od Strony dokonującej

przywozu, która działa zgodnie z własnymi ramami administracyjnymi i ustawodawczymi.

Strona ta dostarcza Stronie dokonującej wywozu na piśmie pełne uzasadnienie i dane

stanowiące podstawę ustaleń i decyzji objętych niniejszym artykułem. W przypadku nieuznania,

wycofania lub zawieszenia równoważności Strona dokonująca przywozu informuje Stronę

dokonującą wywozu o wymaganych warunkach, na których możliwe jest ponowne wszczęcie

procesu, o którym mowa w ust. 3.

9.

Bez uszczerbku dla art. 73 niniejszego Układu Strona dokonująca przywozu nie może

wycofać ani zawiesić równoważności przed wejściem w życie proponowanych nowych środków

którejkolwiek ze Stron.

10.

W przypadku formalnego uznania równoważności przez Stronę dokonującą przywozu na podstawie

procesu konsultacji opisanego w załączniku IX do niniejszego Układu Podkomitet SPS

zgodnie z procedurą opisaną w art. 74 ust. 2 niniejszego Układu wydaje oświadczenie

uznające równoważność w handlu między Stronami. Decyzja ta przewiduje również w stosownych

przypadkach ograniczenie kontroli fizycznych na granicach, uproszczone świadectwa

oraz procedury wstępnego sporządzania list dla przedsiębiorstw.

Status równoważności ujmuje się w załączniku IX do niniejszego Układu.

11.

W przypadku zbliżenia przepisów określenie równoważności odbywa się na tej podstawie.

1.

Bez uszczerbku dla art. 68 niniejszego Układu Strony współpracują w celu zwiększenia

wzajemnego zrozumienia w zakresie struktury swoich kontroli urzędowych oraz mechanizmów

służących stosowaniu środków sanitarnych i fitosanitarnych i ich funkcjonowania. Można

to osiągnąć między innymi poprzez sprawozdania z międzynarodowych audytów przy ich

podawaniu do publicznej wiadomości; Strony mogą w stosownych przypadkach wymieniać

informacje na temat ich wyników oraz inne informacje.

2.

W ramach zbliżenia prawodawstwa, o którym mowa w art. 64, lub określania równoważności,

o którym mowa w art. 66 niniejszego Układu, Strony informują się nawzajem o zmianach

ustawodawczych oraz innych zmianach proceduralnych wprowadzonych w odnośnych obszarach.

3.

W tym kontekście Strona UE informuje Ukrainę z dużym wyprzedzeniem o zmianach w swoim

prawodawstwie, aby umożliwić Ukrainie rozważenie wprowadzenia odpowiednich zmian w

jej prawodawstwie.

Należy osiągnąć odpowiedni poziom współpracy w celu usprawnienia przekazywania dokumentów

ustawodawczych na wniosek jednej ze Stron.

W tym celu Strony powiadamiają się wzajemnie o swoich punktach kontaktowych. Strony

powiadamiają się również wzajemnie o wszelkich zmianach tych informacji.

1.

Każda Strona powiadamia drugą Stronę na piśmie w ciągu dwóch dni roboczych o wszelkim

poważnym lub znaczącym ryzyku dla zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt lub roślin,

w tym o nagłych przypadkach związanych z kontrolą żywności lub sytuacjach, w których

istnieje wyraźnie określone ryzyko poważnych skutków zdrowotnych związanych ze spożyciem

produktów zwierzęcych lub roślinnych, a w szczególności

a)

o wszelkich środkach wpływających na decyzje dotyczące regionalizacji, o których mowa

w art. 65 niniejszego Układu;

b)

o obecności lub rozwoju wszelkich chorób zwierząt wymienionych w załączniku VI-A lub

szkodników regulowanych wymienionych w wykazie zawartym w załączniku VI-B do niniejszego

Układu;

c)

o ustaleniach mających znaczenie epidemiologiczne lub o poważnym związanym z tym ryzyku

w zakresie chorób zwierząt i szkodników, które nie są wymienione w załączniku VI-A

ani VI-B do niniejszego Układu lub które są nowymi chorobami zwierząt lub szkodnikami;

oraz

d)

o wszelkich dodatkowych środkach wykraczających poza podstawowe wymogi mające zastosowanie

do odpowiednich środków podejmowanych przez Strony w celu kontroli lub zwalczania

chorób zwierząt lub szkodników bądź w celu ochrony zdrowia publicznego lub zdrowia

roślin oraz o wszelkich zmianach w polityce dotyczącej profilaktyki, w tym w polityce

dotyczącej szczepień.

2.

a)

Powiadomienia kieruje się na piśmie do punktów kontaktowych, o których mowa w art.

67 ust. 3 niniejszego Układu.

b)

Powiadomienie na piśmie oznacza powiadomienie przesłane pocztą, faksem lub pocztą

elektroniczną. Powiadomienia przesyła się wyłącznie między punktami kontaktowymi,

o których mowa w art. 67 ust. 3 niniejszego Układu.

3.

W przypadku gdy jedna ze Stron ma poważne obawy dotyczące ryzyka dla zdrowia publicznego,

zdrowia zwierząt lub roślin, na wniosek tej Strony organizowane są konsultacje dotyczące

tej sytuacji, które odbywają się w najbliższym możliwym terminie, a w każdym razie

w ciągu 15 dni roboczych. W takich sytuacjach każda ze Stron podejmuje wysiłki w celu

zapewnienia wszystkich informacji koniecznych do uniknięcia zakłóceń w handlu oraz

w celu osiągnięcia rozwiązania akceptowanego przez obie Strony, zgodnego z ochroną

zdrowia publicznego oraz zdrowia zwierząt i roślin.

4.

Na wniosek Strony organizuje się konsultacje dotyczące dobrostanu zwierząt, które

odbywają się w najszybszym możliwym terminie, a w każdym razie w ciągu 20 dni roboczych

od powiadomienia. W takich sytuacjach każda ze Stron dokłada starań w celu dostarczenia

wszelkich żądanych informacji.

5.

Na wniosek Strony konsultacje, o których mowa w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, organizowane

są w formie wideokonferencji lub audiokonferencji. Strona wnioskująca o konsultacje

zapewnia przygotowanie protokołu z konsultacji, który jest formalnie zatwierdzany

przez Strony. Do celów takiego zatwierdzenia ma zastosowanie art. 67 ust. 3 niniejszego

Układu.

6.

W późniejszym terminie wdrożony zostanie obustronny mechanizm szybkiego powiadamiania

i wczesnego ostrzegania o wszelkich nagłych sytuacjach w obszarze weterynaryjnym lub

fitosanitarnym, po wprowadzeniu przez Ukrainę niezbędnego prawodawstwa w tej dziedzinie

i stworzeniu warunków do właściwego funkcjonowania takich mechanizmów na miejscu.

1.

Ogólne warunki przywozu

a)

W odniesieniu do wszelkich towarów objętych załącznikiem IV-A i załącznikiem IV-C(2)

do niniejszego Układu Strony zgodnie postanawiają stosować ogólne warunki przywozu.

Bez uszczerbku dla decyzji podjętych zgodnie z artykułem 65 niniejszego Układu, warunki

przywozu Strony dokonującej przywozu mają zastosowanie do całego terytorium Strony

dokonującej wywozu. W momencie wejścia w życie niniejszego Układu oraz zgodnie z art.

67 niniejszego Układu, Strona dokonująca przywozu informuje Stronę dokonującą wywozu

o swoich wymogach sanitarnych i fitosanitarnych dotyczących przywozu towarów, o których

mowa w załączniku IV-A i załączniku IV-C(2) do niniejszego Układu. Informacje te obejmują

w stosownych przypadkach wzory urzędowych świadectw, oświadczeń lub dokumentów handlowych,

określone przez Stronę dokonującą przywozu.

b)

(i)

Strony dokonują powiadomienia o zmianach lub proponowanych zmianach warunków, o których

mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w sposób zgodny z postanowieniami Porozumienia

SPS i późniejszych decyzji w kwestii powiadamiania o środkach. Bez uszczerbku dla

art. 73 niniejszego Układu w celu ustanowienia daty wejścia w życie zmienionych warunków,

o których mowa w ust. 1 lit. a), Strona dokonująca przywozu bierze pod uwagę czas

transportu między Stronami.

(ii)

Jeżeli Strona dokonująca przywozu nie spełni wyżej wspomnianych wymogów dotyczących

powiadamiania, nadal akceptuje ona świadectwa lub atestacje gwarantujące uprzednio

obowiązujące warunki do 30 dni po wejściu w życie zmienionych warunków przywozu.

2.

Warunki przywozu po uznaniu równoważności

a)

W ciągu 90 dni od przyjęcia decyzji o uznaniu równoważności Strony podejmują niezbędne

działania ustawodawcze i administracyjne w celu wdrożenia uznania równoważności, aby

umożliwić na tej podstawie handel między Stronami towarami, o których mowa w załączniku

IV-A i załączniku IV-C(2) do niniejszego Układu, w sektorach oraz, w stosownych przypadkach,

podsektorach, dla których wszystkie odpowiednie środki sanitarne i fitosanitarne Strony

dokonującej wywozu są uznane za równoważne przez Stronę dokonującą przywozu. Dla tych

towarów wzór urzędowego świadectwa lub urzędowego dokumentu wymaganego przez Stronę

dokonującą przywozu może zostać zastąpiony na tym etapie świadectwem sporządzonym

zgodnie z załącznikiem XII.B do niniejszego Układu.

b)

Dla towarów w sektorach lub, w stosownych przypadkach, podsektorach, dla których niektóre,

ale nie wszystkie środki są uznane za równoważne, handel jest prowadzony nadal na

podstawie zgodności z warunkami, o których mowa w ust. 1 lit. a). Na wniosek Strony

dokonującej wywozu zastosowanie ma ust, 5 niniejszego artykułu.

3.

Od dnia wejścia w życie niniejszego Układu towary, o których mowa w załączniku IV-A

i załączniku IV-C(2) do niniejszego Układu, nie podlegają obowiązkowi uzyskania zezwolenia

na przywóz.

Wejście w życie niniejszego Układu przed dniem 31 grudnia 2013 r. nie ma żadnego wpływu

na pomoc w ramach programów wszechstronnego rozwoju instytucjonalnego.

4.

W odniesieniu do warunków wpływających na handel towarami, o których mowa w ust. 1

lit. a), na wniosek Strony dokonującej wywozu Strony podejmują konsultacje w ramach

Podkomitetu SPS zgodnie z art. 74 niniejszego Układu w celu uzgodnienia alternatywnych

lub dodatkowych warunków przywozu Strony dokonującej przywozu. Takie alternatywne

lub dodatkowe warunki przywozu mogą w stosownych przypadkach opierać się na środkach

Strony dokonującej wywozu, uznanych za równoważne przez Stronę dokonującą przywozu.

W przypadku dokonania uzgodnień Strona dokonująca przywozu podejmuje w ciągu 90 dni

od decyzji Podkomitetu SPS niezbędne działania ustawodawcze lub administracyjne w

celu umożliwienia przywozu na tej podstawie.

5.

Wykaz zakładów, warunkowe zatwierdzenie

a)

Przy przywozie produktów zwierzęcych, o których mowa w załączniku 1V-A część 2 do

niniejszego Układu, na wniosek Strony dokonującej wywozu uzupełniony o odpowiednie

gwarancje, Strona dokonująca przywozu tymczasowo zatwierdza zakłady przetwórcze, o

których mowa w załączniku VIII pkt 2.1 do niniejszego Układu, które mieszczą się na

terytorium Strony dokonującej wywozu, bez wcześniejszych inspekcji poszczególnych

zakładów. Takie zatwierdzenie jest zgodne z warunkami i postanowieniami określonymi

w załączniku VIII do niniejszego Układu. O ile nie są wymagane dodatkowe informacje,

Strona dokonująca przywozu podejmuje niezbędne działania ustawodawcze lub administracyjne

w celu umożliwienia przywozu na tej podstawie w ciągu 30 dni roboczych od otrzymania

wniosku i odpowiednich gwarancji.

Wstępny wykaz zakładów zatwierdza się zgodnie z procedurami określonymi w załączniku

VIII do niniejszego Układu.

b)

Przy przywozie produktów zwierzęcych, o których mowa w ust. 2 lit. a), Strona dokonująca

wywozu informuje Stronę dokonującą przywozu o swoim wykazie zakładów spełniających

wymogi Strony dokonującej przywozu.

6.

Na wniosek jednej ze Stron druga Strona dostarcza niezbędnych wyjaśnień i danych będących

podstawą ustaleń i decyzji objętych zakresem niniejszego artykułu.

1.

Na potrzeby procedur certyfikacji oraz wydawania świadectw i dokumentów urzędowych

Strony zgodnie przyjmują zasady wymienione w załączniku XII do niniejszego Układu.

2.

Podkomitet SPS, o którym mowa w art. 74 niniejszego Układu, może uzgodnić zasady,

które należy stosować w przypadku certyfikacji elektronicznej bądź wycofania lub wymiany

świadectw.

3.

W ramach zbliżonego prawodawstwa, o którym mowa w art. 64 niniejszego Układu, Strony

uzgodnią w stosownych przypadkach wspólne wzory świadectw.

1.

W celu zachowania pewności co do skutecznej realizacji postanowień niniejszego rozdziału

każda ze Stron ma prawo

a)

do weryfikacji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w załączniku X do niniejszego Układu,

całości lub części programu całkowitej kontroli, prowadzonego przez organy drugiej

Strony, bądź w stosownych przypadkach innych środków. Wydatki związane z taką weryfikacją

ponosi Strona przeprowadzająca weryfikację;

b)

począwszy od daty, która ma być ustalona przez Strony - do otrzymywania na swój wniosek

od drugiej Strony informacji o całości lub części programów całkowitej kontroli drugiej

Strony oraz sprawozdań dotyczących wyników kontroli przeprowadzonych w ramach tego

programu;

c)

w odniesieniu do badań laboratoryjnych związanych z towarami w załączniku IV-A i załączniku

IV-C(2) do niniejszego Układu - do uczestniczenia na wniosek, w stosownych przypadkach,

w okresowym programie badań porównawczych dotyczącym szczególnych badań organizowanych

przez laboratorium referencyjne drugiej Strony. Koszty takiego udziału ponosi strona

uczestnicząca.

2.

Którakolwiek ze Stron może udostępniać stronom trzecim wyniki weryfikacji, o których

mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, i podawać je do publicznej wiadomości

zgodnie z ewentualnymi wymogami mającymi zastosowanie do którejkolwiek ze Stron. W

toku takiego udostępniania lub podawania do publicznej wiadomości przestrzega się

w stosownych przypadkach wymogów poufności mających zastosowanie do którejkolwiek

ze Stron.

3.

Podkomitet SPS, o którym mowa w art. 74 niniejszego Układu, może w drodze decyzji

zmieniać załącznik X do niniejszego Układu, należycie uwzględniając pracę wykonaną

przez organizacje międzynarodowe.

4.

Wyniki weryfikacji mogą stanowić wkład do środków, o których mowa w art. 64, 66 i

72 niniejszego Układu, podejmowanych przez Strony lub jedną ze Stron.

1.

Strony uzgadniają, że kontrole przywozu przesyłek ze Strony dokonującej wywozu będą

prowadzone przez Stronę dokonującą przywozu z poszanowaniem zasad określonych w załączniku

XI część A do niniejszego Układu. Wyniki tych kontroli mogą stanowić wkład do procesu

weryfikacji, o którym mowa w art. 71 niniejszego Układu.

2.

Częstość fizycznych kontroli przywozu stosowanych przez każdą ze Stron określone są

w załączniku XI część B do niniejszego Układu. Strona może zmienić te częstości w

ramach swoich kompetencji oraz zgodnie z jej prawodawstwem krajowym, w wyniku postępu

dokonanego zgodnie z art. 64, 66 i 69 niniejszego Układu, lub w wyniku weryfikacji,

konsultacji lub innych środków przewidzianych w niniejszym Układzie. Podkomitet SPS,

o którym mowa w art. 74 niniejszego Układu, odpowiednio zmienia w drodze decyzji załącznik

XI część B do niniejszego Układu.

3.

Opłaty za inspekcje mogą obejmować wyłącznie koszty poniesione przez właściwe organy

na przeprowadzenie kontroli przywozu. Opłaty te oblicza się na tej samej podstawie,

co opłaty pobierane za inspekcje podobnych produktów krajowych.

4.

Strona dokonująca przywozu na wniosek Strony dokonującej wywozu informuje ją o wszelkich

zmianach, w tym również o powodach tych zmian, dotyczących środków mających wpływ

na kontrole przywozu i opłaty za inspekcje oraz o wszelkich znaczących zmianach w

postępowaniu administracyjnym w zakresie takich kontroli.

5.

Począwszy od daty określonej przez Podkomitet SPS, o którym mowa w art. 74 niniejszego

Układu, Strony mogą uzgodnić warunki wzajemnego zatwierdzania kontroli określonych

w art. 71 ust. 1 lit. b), w celu dostosowania oraz wzajemnego ograniczenia, w stosownych

przypadkach, częstości fizycznych kontroli przywozu towarów, o których mowa w art.

69 ust. 2 niniejszego Układu.

Począwszy od tej daty Strony mogą wzajemnie zatwierdzać swoje kontrole określonych

towarów oraz, co za tym idzie, ograniczać lub zastępować kontrole przywozu tych towarów.

6.

Warunki, których spełnienie jest wymagane w celu zatwierdzenia dostosowania kontroli

przywozu, włącza się do załącznika XI do niniejszego Układu w drodze procedury, o

której mowa w art. 74 ust. 6 niniejszego Układu.

1.

Jeżeli Strona dokonująca przywozu wprowadza na swoim terytorium środki w celu kontroli

wszelkich czynników mogących stanowić poważne zagrożenie lub ryzyko dla zdrowia ludzi,

zwierząt lub roślin, to Strona dokonująca wywozu, bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego

artykułu, podejmuje równoważne środki w celu zapobieżenia wprowadzeniu czynników danego

zagrożenia lub ryzyka na terytorium Strony dokonującej przywozu.

2.

Z uwagi na ważne względy zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt lub roślin Strona dokonująca

przywozu może podjąć tymczasowe środki konieczne w celu ochrony zdrowia publicznego,

zdrowia zwierząt lub roślin. W odniesieniu do przesyłek będących w transporcie między

Stronami Strona dokonująca przywozu rozważa najbardziej odpowiednie i proporcjonalne

rozwiązanie w celu uniknięcia zbędnych zakłóceń w handlu.

3.

Strona przyjmująca środki na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu informuje o tym

drugą Stronę najpóźniej w ciągu jednego dnia roboczego od dnia przyjęcia środków.

Na wniosek którejkolwiek ze Stron, zgodnie z art. 68 ust. 3 niniejszego Układu, Strony

przeprowadzają konsultacje dotyczące tej sytuacji w ciągu 15 dni roboczych od dnia

powiadomienia. Strony należycie uwzględniają wszelkie informacje uzyskane w toku takich

konsultacji oraz dokładają starań w celu uniknięcia zbędnych zakłóceń w handlu, w

stosownych przypadkach biorąc pod uwagę wynik konsultacji, o których mowa w art. 68

ust. 3 niniejszego Układu.

1.

Niniejszym powołuje się Podkomitet ds. Zarządzania Sanitarnego i Fitosanitarnego (Podkomitet

SPS). Podkomitet SPS zbiera się w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego

Układu, a następnie na wniosek którejkolwiek ze Stron, co najmniej raz do roku. Jeżeli

tak uzgodnią Strony, spotkanie Podkomitetu SPS może być zorganizowane w formie wideokonferencji

lub audiokonferencji. Podkomitet SPS może również poruszać kwestie poza sesją w drodze

korespondencyjnej.

2.

Podkomitet SPS pełni następujące funkcje

a)

monitorowanie wykonywania niniejszego rozdziału oraz rozpatrywanie wszelkich kwestii

odnoszących się do niniejszego rozdziału, a także badanie wszelkich kwestii, które

mogą wyniknąć w związku z jego wykonywaniem;

b)

dokonywanie przeglądów załączników do niniejszego rozdziału, szczególnie w świetle

postępu dokonanego w ramach konsultacji i procedur określonych w niniejszym rozdziale;

c)

w świetle przeglądów określonych w lit. b) lub zgodnie z innymi postanowieniami niniejszego

rozdziału - dokonywanie zmian załączników IV-XIV do niniejszego Układu w drodze decyzji;

oraz

d)

w świetle przeglądów określonych w lit. b) - wydawanie opinii i zaleceń kierowanych

do innych organów określonych w postanowieniach instytucjonalnych, ogólnych i końcowych

niniejszego Układu.

3.

Strony zgodnie postanawiają ustanowić w stosownych przypadkach techniczne grupy robocze,

składające się z przedstawicieli Stron na poziomie ekspertów, określające i poruszające

kwestie techniczne i naukowe wynikające ze stosowania niniejszego rozdziału. Jeżeli

wymagana jest dodatkowa wiedza specjalistyczna, Strony mogą ustanawiać grupy ad hoc, w tym grupy naukowe. Członkostwo w takich grupach ad hoc nie musi ograniczać się do przedstawicieli Stron.

4.

Podkomitet SPS regularnie informuje Komitet ds. Handlu ustanowiony na mocy art. 465

niniejszego Układu, o swoich działaniach i decyzjach podjętych w ramach zakresu jego

kompetencji.

5.

Na pierwszym posiedzeniu Podkomitet SPS przyjmuje swój regulamin.

6.

Wszelkie decyzje, zalecenia, sprawozdania lub inne działania Podkomitetu SPS lub jakiejkolwiek

grupy powołanej przez Podkomitet SPS, dotyczące zezwolenia na przywóz, wymiany informacji,

przejrzystości, uznawania regionalizacji, równoważności i środków alternatywnych lub

innych kwestii objętych ust. 2 i 3, przyjmuje się w drodze uzgodnionego stanowiska

Stron.

Strony uznają znaczenie ułatwień celnych i handlowych w zmieniających się warunkach

dwustronnej wymiany handlowej. Strony zgodnie postanawiają, że wzmocnią współpracę

w tym obszarze z myślą o zapewnieniu, aby odpowiednie przepisy i procedury oraz zdolności

administracyjne stosownych organów administracyjnych zasadniczo spełniały cele skutecznej

kontroli i wspierały ułatwienia w legalnym handlu.

Strony uznają, że szczególną uwagę należy zwrócić na uzasadnione cele polityki publicznej,

w tym na ułatwienia w handlu, bezpieczeństwo i zapobieganie nadużyciom oraz zrównoważone

podejście do nich.

1.

Strony uzgadniają, że ich odpowiednie prawodawstwo handlowe i celne jest zasadniczo

stabilne i kompleksowe, a ich przepisy i procedury są proporcjonalne, przejrzyste,

przewidywalne, niedyskryminujące, bezstronne oraz stosowane jednolicie i skutecznie

oraz służą między innymi

a)

ochronie i ułatwianiu legalnego handlu poprzez skuteczne egzekwowanie i przestrzeganie

wymogów prawnych;

b)

unikaniu zbędnych lub dyskryminujących obciążeń przedsiębiorców, zapobieganiu nadużyciom,

a także dalszemu ułatwianiu przedsiębiorcom osiągania wysokiego poziomu zgodności;

c)

stosowaniu jednolitego dokumentu administracyjnego do celów zgłoszeń celnych;

d)

doprowadzeniu do zwiększenia skuteczności, przejrzystości i uproszczenia procedur

celnych i praktyk na granicy;

e)

stosowaniu nowoczesnych technik celnych, wraz z oceną ryzyka, kontroli po odprawie

celnej i metod kontroli przedsiębiorstw w celu uproszczenia i ułatwienia wprowadzania

i zwalniania towarów;

f)

obniżeniu kosztów i zwiększeniu przewidywalności dla przedsiębiorców, w tym małych

i średnich przedsiębiorstw;

g)

bez uszczerbku dla stosowania obiektywnych kryteriów oceny ryzyka, zapewnieniu niedyskryminacyjnego

stosowania wymogów i procedur mających zastosowanie do przywozu, wywozu i towarów

w tranzycie;

h)

stosowaniu międzynarodowych instrumentów w dziedzinie ceł i handlu, w tym instrumentów

opracowanych przez Światową Organizację Celną (zwaną dalej „WCO”) (Ramy standardów

dla zabezpieczenia i uproszczenia handlu globalnego z 2005 r., Konwencja stambulska

dotycząca odprawy czasowej z 1990 r., Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego

systemu oznaczania i kodowania towarów z 1983 r., WTO (np. w sprawie ustalania wartości),

ONZ (Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów

TIR z 1975 r., Międzynarodowa konwencja w sprawie harmonizacji kontroli towarów na

granicach z 1982 r.), a także wytyczne WE, tafcie jak strategie celne;

i)

podjęciu niezbędnych środków w celu odzwierciedlenia i wdrożenia postanowień zmienionej

konwencji z Kioto dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego z 1973 r.;

j)

wprowadzeniu wcześniejszych wiążących interpretacji dotyczących klasyfikacji taryfowej

i reguł pochodzenia. Strony zapewniają, aby interpretacja mogła być uchylona lub unieważniona

wyłącznie po powiadomieniu przedsiębiorcy, którego to dotyczy, i bez skutku retroaktywnego,

chyba, że interpretacja taka została sporządzona na podstawie nieprawidłowych lub

niekompletnych informacji;

k)

wprowadzeniu i stosowaniu uproszczonych procedur dla upoważnionych przedsiębiorstw

handlowych zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi Kryteriami;

l)

określeniu zasad zapewniających, aby wszelkie sankcje nałożone w przypadku naruszeń

przepisów celnych lub wymogów proceduralnych były proporcjonalne i niedyskryminujące

oraz aby ich stosowanie nie było przyczyną nieuzasadnionych opóźnień;

m)

stosowaniu przejrzystych, niedyskryminujących i proporcjonalnych zasad w odniesieniu

do licencjonowania pośredników celnych.

2.

W celu usprawnienia metod pracy oraz zapewnienia niedyskryminacji, przejrzystości,

skuteczności, wiarygodności i rozliczalności działań Strony

a)

podejmują dalsze działania na rzecz ograniczenia, uproszczenia i standaryzacji danych

i dokumentacji wymaganych przez organy celne i inne agencje;

b)

w miarę możliwości upraszczają wymogi i formalności dotyczące szybkiego zwolnienia

i odprawy towarów;

c)

wprowadzają skuteczne, szybkie i niedyskryminujące procedury gwarantujące prawo do

odwołania się od działań, interpretacji i decyzji administracyjnych organów celnych

i innych agencji mających wpływ na towary dostarczone do organów celnych. Procedury

odwoławcze muszą być łatwo dostępne, również dla małych i średnich przedsiębiorstw,

a wszelkie koszty z nimi związane muszą być rozsądne i współmierne do kosztów procedur

odwoławczych. Strony podejmują również działania w celu zapewnienia, aby - w przypadku

odwołania się od zakwestionowanej decyzji -towary były zwykle zwalniane, a płatności

z tytułu cła mogły być odroczone, z zastrzeżeniem podjęcia wszelkich środków zabezpieczających

uznanych za konieczne. W razie potrzeby powinno to być uzależnione od przedstawienia

gwarancji w formie poręczenia lub depozytu;

d)

zapewniają zachowanie najwyższych standardów etycznych, zwłaszcza na granicy, poprzez

wykorzystanie środków odzwierciedlających zasady stosownych konwencji i instrumentów

międzynarodowych w tym zakresie, w szczególności zmienionej deklaracji WCO z Aruszy

(2003 r.) oraz strategii WE w sprawie etyki zawodowej w służbie celnej (2007 r.).

3.

Strony uzgadniają, że zlikwidują

a)

wszelkie wymogi dotyczące obowiązkowego korzystania z usług pośredników celnych;

b)

wszelkie wymogi dotyczące obowiązkowego korzystania z inspekcji przedwysyłkowych lub

inspekcji przeznaczenia.

4.

Postanowienia dotyczące tranzytu

a)

Do celów niniejszego Układu mają zastosowanie zasady i definicje dotyczące tranzytu

określone w postanowieniach WTO (art. V GATT z 1994 r. i postanowienia z nim związane,

w tym wszelkie wyjaśnienia i ulepszenia wynikające z dauhariskiej rundy negocjacji

w sprawie ułatwień w wymianie handlowej). Postanowienia te stosuje się także, gdy

tranzyt towarów zaczyna się lub kończy na terytorium Strony (tranzyt wewnętrzny).

b)

Strony podejmują działania zmierzające do stopniowego wzajemnego połączenia ich celnych

systemów tranzytowych, z myślą o przyszłym udziale Ukrainy we wspólnym systemie tranzytowym

określonym w Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. w sprawie wspólnej procedury tranzytowej.

c)

Strony zapewniają współpracę i koordynację pomiędzy wszystkimi stosownymi organami

i agencjami na ich terytorium, aby ułatwić ruch tranzytowy i promować współpracę transgraniczną.

Strony wspierają również współpracę między organami a sektorem prywatnym w zakresie

tranzytu.

Strony postanawiają

a)

zapewnić przejrzystość oraz publiczne udostępnianie swoich przepisów i procedur, w

miarę możliwości w formie elektronicznej, wraz z odpowiednim uzasadnieniem. Powinien

istnieć mechanizm konsultacji oraz rozsądny okres czasu pomiędzy publikacją nowych

lub zmienionych przepisów a ich wejściem w życie;

b)

w razie potrzeby przeprowadzać terminowo i systematycznie konsultacje z przedstawicielami

handlu na temat wniosków ustawodawczych oraz procedur dotyczących kwestii celnych

handlowych. W tym celu każda ze Stron wprowadza odpowiednie mechanizmy regularnych

konsultacji pomiędzy administracjami i podmiotami gospodarczymi;

c)

udostępniać publicznie stosowne komunikaty administracyjne, zawierające informacje

o wymogach agencji i procedurach wjazdowych, godzinach pracy i procedurach roboczych

biur celnych w portach i na przejściach granicznych oraz o punktach kontaktowych udzielających

informacji;

d)

wspierać współpracę pomiędzy podmiotami gospodarczymi i właściwymi administracjami

poprzez stosowanie niearbitralnych i publicznie dostępnych procedur, takich jak protokoły

ustaleń, przede wszystkim w oparciu o te publikowane przez WCO;

e)

zapewniać, aby ich odpowiednie wymogi oraz procedury celne pozostawały zgodne z uzasadnionymi

potrzebami podmiotów handlowych i z najlepszymi praktykami oraz aby nie ograniczały

wymiany handlowej w stopniu większym, niż jest to konieczne.

Strony zakazują opłat administracyjnych o skutku równoważnym do należności celnych

i opłat przywozowych lub wywozowych.

W odniesieniu do wszystkich opłat i należności jakiegokolwiek rodzaju nakładanych

przez organy celne każdej ze Stron, w tym opłat i należności za zadania wykonane przez

inną instancję w imieniu wspomnianych organów, w ramach przywozu lub wywozu lub w

związku z przywozem lub wywozem oraz bez uszczerbku dla stosownych artykułów w rozdziale

1 (Traktowanie narodowe i dostęp towarów do rynku) tytułu IV niniejszego Układu, Strony

zgodnie postanawiają, że

a)

opłaty i należności można nałożyć jedynie na usługi świadczone poza wyznaczonymi godzinami

i w miejscach innych niż te, o których mowa w przepisach celnych, na wniosek zgłaszającego

w związku z odnośnym przywozem lub wywozem lub za dokonanie wszelkich formalności

wymaganych do dokonania takiego przywozu lut wywozu;

b)

opłaty i należności nie mogą przekraczać kosztu świadczonej usługi;

c)

opłaty i należności nie są obliczane ad valorem;

d)

informacja o opłatach i należnościach jest publikowana. Informacje te muszą podawać

przyczyny nałożenia opłat lub należności na świadczone usługi, nazwę odpowiedzialnego

organu, opłaty i należności, jakie zostaną zastosowane, oraz kiedy i jak ma zostać

dokonana zapłata.Informacje dotyczące opłat i należności są publikowane poprzez urzędowo określony

środek przekazu, a jeśli jest to możliwe, na oficjalnej stronie internetowej;

e)

nie nakłada się nowych lub zmienionych opłat i należności aż do czasu opublikowania

i udostępnienia informacji o nich.

1.

Porozumienie w sprawie stosowania art. VII GATT z 1994 r. zawarte w załączniku 1A

do Porozumienia WTO wraz ze wszelkimi późniejszymi zmianami reguluje zasady ustalania

wartości celnej towarów w wymianie handlowej między Stronami. Jego postanowienia są

włączone do niniejszego Układu i stanowią jego integralną część. Nie stosuje się minimalnych

wartości celnych.

2.

Strony współpracują w celu wypracowania wspólnego podejścia do kwestii dotyczących

ustalania wartości celnej.

Strony zacieśniają współpracę, aby zapewnić realizację celów niniejszego rozdziału,

zachowując właściwą równowagę pomiędzy uproszczeniem i ułatwieniem a skuteczną kontrolą

i bezpieczeństwem, W tym celu, w stosownych przypadkach Strony posługują się strategią

celną Komisji Europejskiej jako narzędziem referencyjnym.

Aby zapewnić zgodność z postanowieniami niniejszego rozdziału Strony między innymi

a)

wymieniają informacje na temat przepisów i procedur celnych;

b)

opracowują wspólne inicjatywy dotyczące procedur przywozowych, wywozowych i tranzytowych,

a także działają na rzecz zapewnienia sprawnego świadczenia usług na rzecz przedsiębiorców;

c)

współpracują w zakresie automatyzacji procedur celnych i innych procedur handlowych;

d)

wymieniają, w stosownych przypadkach, odpowiednie informacje i dane z zastrzeżeniem

przestrzegania poufności danych szczególnie chronionych i ochrony danych osobowych;

e)

wymieniają informacje lub rozpoczynają konsultacje w celu wypracowania, w miarę możliwości,

wspólnych stanowisk w odniesieniu do zagadnień celnych w organizacjach międzynarodowych,

takich jak WTO, WCO, ONZ, Konferencja Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju

oraz Europejska Komisja Gospodarcza ONZ;

f)

współpracują w zakresie planowania i świadczenia pomocy technicznej, w szczególności

w celu reformy ułatwień celnych i handlowych zgodnie z odpowiednimi postanowieniami

niniejszego Układu;

g)

wymieniają najlepsze praktyki dotyczące operacji celnych skupiających się zwłaszcza

na kwestii przestrzegania praw własności intelektualnej, w szczególności w zakresie

podrabianych produktów;

h)

promują koordynację pomiędzy wszystkimi organami granicznymi, zarówno na poziomie

krajowym, jak i ponadgra-nicznym, w celu ułatwienia procedury przekraczania granicy

i zwiększenia kontroli, biorąc pod uwagę, jeśli jest to możliwe i właściwe, wspólne

kontrole graniczne;

i)

wzajemnie uznają, w stosownych przypadkach, upoważnione przedsiębiorstwa handlowe

i kontrole celne. O zakresie tej współpracy, jej realizacji i ustaleniach praktycznych

decyduje Podkomitet ds. Ceł ustanowiony w art. 83 niniejszego Układu.

Niezależnie od art. 80 niniejszego Układu administracje Stron udzielają sobie wzajemnej

pomocy administracyjnej w sprawach celnych zgodnie z postanowieniami protokołu II

do niniejszego Układu dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.

Strony współpracują w zakresie świadczenia pomocy technicznej i budowania potencjału

w celu realizacji reformy ułatwień handlowych i celnych.

Niniejszym ustanawia się Podkomitet ds. Ceł. przedstawia on sprawozdanie ze swojej

działalności Komitetowi Stowarzyszenia w składzie, o którym mowa w art. 465 ust. 4

niniejszego Układu. Zadania Podkomitetu ds. Ceł obejmują systematyczne konsultacje

i monitorowanie wykonywania niniejszego rozdziału i zarządzania nim, w tym kwestie

dotyczące współpracy celnej, transgranicznej współpracy celnej i zarządzania, pomocy

technicznej, reguł pochodzenia, ułatwień w wymianie handlowej, a także wzajemnej pomocy

administracyjnej w sprawach celnych.

Podkomitet ds. Ceł między innymi

a)

nadzoruje prawidłowe funkcjonowanie niniejszego rozdziału oraz protokołu 1 i 2 do

niniejszego Układu;

b)

decyduje o środkach i ustaleniach praktycznych w celu wykonywania niniejszego rozdziału

oraz protokołu 1 i 2 do niniejszego Układu, w tym w zakresie wymiany informacji i

danych, wzajemnego uznawania kontroli celnych i programów partnerstwa handlowego oraz

wzajemnie uzgodnionych korzyści;

c)

wymienia poglądy na tematy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym przyszłe

środki i zasoby na ich realizację;

d)

przedstawia zalecenia w stosownych przypadkach; oraz

e)

przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

Dokonuje się stopniowego zbliżenia do przepisów celnych UE określonych w standardach

UE i międzynarodowych, jak przewidziano w załączniku XV do niniejszego Układu.

1.

Strony, potwierdzając swoje prawa i obowiązki w ramach Porozumienia WTO, ustanawiają

niniejszym niezbędne uzgodnienia dotyczące stopniowej wzajemnej liberalizacji zakładania

przedsiębiorstw i handlu usługami oraz współpracy w zakresie handlu elektronicznego.

2.

Zamówienia publiczne reguluje rozdział 8 (Zamówienia publiczne) tytułu IV niniejszego

Układu i żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być rozumiane jako nakładające

jakiekolwiek zobowiązania w zakresie zamówień publicznych.

3.

Subsydia reguluje rozdział 10 (Konkurencja) tytułu IV niniejszego Układu, a postanowienia

niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do subsydiów przyznawanych przez Strony.

4.

Każda ze Stron zachowuje prawo do regulowania i wprowadzania nowych przepisów, aby

osiągnąć uzasadnione cele polityczne, pod warunkiem że są one zgodne z niniejszym

rozdziałem.

5.

Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do środków odnoszących się do osób fizycznych

starających się o dostęp do rynku pracy Strony, ani do środków dotyczących obywatelstwa,

stałego pobytu lub stałego zatrudnienia.

Bez uszczerbku dla postanowień w sprawie przepływu osób zawartych w tytule III niniejszego

Układu (Sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo), żadne z postanowień niniejszego

rozdziału nie uniemożliwia Stronie stosowania środków regulujących wjazd lub czasowy

pobyt osób fizycznych na ich terytorium, łącznie ze środkami niezbędnymi dla ochrony

integralności osób fizycznych i zapewnienia zorganizowanego przemieszczania się osób

fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki takie nie są stosowane w sposób

znoszący lub naruszający korzyści przypadające dowolnej Stronie zgodnie z postanowieniami

niniejszego rozdziału

Do celów niniejszego rozdziału

1.

„środek” oznacza każdy środek Strony w formie ustawy, rozporządzenia, zasady, procedury,

decyzji, działania administracyjnego lub w jakiejkolwiek innej formie;

2.

„środki przyjęte lub zachowane przez Stronę” oznaczają środki podjęte przez

a)

administrację i władze stopnia centralnego, regionalnego lub lokalnego; oraz

b)

organy pozarządowe sprawujące władzę delegowaną przez administrację lub władze stopnia

centralnego, regionalnego lub lokalnego;

3.

„osoba fizyczna pochodząca ze Strony” oznacza obywatela państwa członkowskiego UE

lub obywatela Ukrainy zgodnie z ich właściwym prawodawstwem;

4.

„osoba prawna” oznacza każdy podmiot prawny należycie ustanowiony lub w inny sposób

utworzony na podstawie właściwego prawa, dla celów komercyjnych lub innych, prywatny

lub rządowy, włączając w to każdą korporację, fundusz powierniczy, spółkę, wspólne

przedsiębiorstwo, firmę jednoosobową lub stowarzyszenie;

5.

„osoba prawna pochodząca ze Strony UE” lub „osoba prawna pochodząca z Ukrainy” oznacza

osobę prawną ustanowioną odpowiednio zgodnie z przepisami jednego z państw członkowskich

Unii Europejskiej lub Ukrainy oraz posiadającą siedzibę statutową, zarząd lub główne

miejsce prowadzenia działalności odpowiednio na terytorium, do którego ma zastosowanie

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub na terytorium Ukrainy.

Jeżeli ta osoba prawna ma jedynie swoją siedzibę statutową lub zarząd na terytorium,

do którego ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub na terytorium

Ukrainy, nie jest uznawana za osobę prawną pochodzącą ze Strony UE lub za osobę prawną

pochodzącą z Ukrainy, chyba że jej działalność ma rzeczywisty i ciągły związek z gospodarką

odpowiednio Strony UE lub Ukrainy;

6.

Niezależnie od poprzedniego ustępu, przedsiębiorstwa żeglugowe mające siedzibę poza

terytorium Strony UE lub poza terytorium Ukrainy i kontrolowane odpowiednio przez

obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Ukrainy, korzystają także z

postanowień niniejszego Układu, jeżeli ich statki są zarejestrowane zgodnie z ich

odpowiednim ustawodawstwem w tym państwie członkowskim lub na Ukrainie i pływają pod

banderą państwa członkowskiego lub Ukrainy;

7.

„jednostka zależna” od osoby prawnej pochodzącej z jednej ze Stron oznacza osobę prawną,

która jest faktycznie kontrolowana przez inną osobę prawną pochodzącą z tej Strony

8.

„oddział” osoby prawnej oznacza miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nieposiadające

osobowości prawnej, które

a)

ma charakter stały, na przykład jako rozszerzenie podmiotu macierzystego;

b)

ma własną strukturę zarządzania; oraz

c)

jest materialnie wyposażone do prowadzenia negocjacji handlowych z osobami trzecimi,

dzięki czemu osoby te, mimo świadomości, że w razie konieczności zaistnieje związek

prawny z podmiotem macierzystym, którego siedziba zarządu znajduje się za granicą,

nie są zobowiązane negocjować bezpośrednio z takim podmiotem macierzystym, lecz mogą

dokonywać transakcji handlowych w miejscu prowadzenia działalności stanowiącej rozszerzenie

działalności;

9.

„założenie przedsiębiorstwa” oznacza

a)

w odniesieniu do osób prawnych pochodzących ze Strony UE lub z Ukrainy prawo do podejmowania

i prowadzenia działalności gospodarczej poprzez ustanowienie, w tym nabycie, osoby

prawnej lub założenie oddziału lub przedstawicielstwa odpowiednio na Ukrainie lub

na terytorium Strony UE;

b)

w odniesieniu do osób fizycznych prawo osób fizycznych pochodzących ze Strony UE lub

z Ukrainy do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej na zasadzie samozatrudnienia

i do zakładania przedsiębiorstw, w szczególności spółek, które faktycznie kontrolują.

10.

„inwestor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną pochodzącą z jednej ze Stron, która

zamierza prowadzić lub prowadzi działalność gospodarczą poprzez założenie przedsiębiorstwa;

11.

„działalność gospodarcza” obejmuje działalność o charakterze przemysłowym, handlowym

i zawodowym oraz wykonywanie wolnych zawodów, a nie obejmuje działalności prowadzonej

w związku z wykonywaniem władzy publicznej;

12.

„prowadzenie działalności” oznacza prowadzenie działalności gospodarczej;

13.

„usługi” obejmują wszelkie usługi we wszelkich sektorach z wyjątkiem usług świadczonych

w ramach wykonywania władzy publicznej;

14.

„usługi świadczone i inne działania prowadzone w ramach wykonywania władzy publicznej”

oznaczają wszelkie usługi lub działania, które nie są wykonywane na zasadach handlowych

ani w ramach konkurencji z jednym przedsiębiorcą lub większą ich liczbą;

15.

„transgraniczne świadczenie usług” oznacza świadczenie usług

a)

z terytorium Strony na terytorium drugiej Strony;

b)

na terytorium Strony dla usługobiorcy pochodzącego z drugiej Strony;

16.

„usługodawca” pochodzący ze Strony oznacza osobę fizyczną lub prawną pochodzącą z

danej Strony, która dąży do świadczenia lub świadczy usługi, w tym za pośrednictwem

przedsiębiorstwa;

17.

„personel kluczowy” oznacza osoby fizyczne zatrudnione przez osobę prawną pochodzącą

z jednej ze Stron inną niż organizacja niekomercyjna które są odpowiedzialne za założenie

przedsiębiorstwa lub prawiołową kontrolę nad nim, zarządzanie nim i jego prowadzenie.

„Personel kluczowy” obejmuje osoby odbywające wizyty służbowe, odpowiedzialne za założenie

przedsiębiorstwa oraz przeniesienia w ramach przedsiębiorstwa;

a)

„osoby odbywające wizyty służbowe” oznaczają osoby fizyczne pracujące na wyższych

stanowiskach, które są odpowiedzialne za założenie przedsiębiorstwa. Nie przeprowadzają

one bezpośrednich transakcji z klientami indywidualnymi i nie otrzymują wynagrodzenia

ze źródeł zlokalizowanych na terytorium przyjmującej Strony;

b)

„osoby przeniesione wewnątrz przedsiębiorstwa” oznaczają osoby fizyczne, które zostały

zatrudnione przez osobę prawną pochodzącą z jednej ze Stron lub są jej partnerami

(innymi niż udziałowcy większościowi) przynajmniej od roku oraz które są czasowo przeniesione

do przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony. Dana osoba fizyczna musi należeć

do jednej z wymienionych kategorii

(i)

zarządzający

osoby pracujące na wyższych stanowiskach w ramach osoby prawnej, które przede wszystkim

bezpośrednio kierują zarządzaniem przedsiębiorstwem, podlegające ogólnemu nadzorowi

lub otrzymujące wytyczne głównie od rady dyrektorów lub udziałowców firmy, bądź osób

im równoważnych, w tym

-

kierujący przedsiębiorstwem lub jego departamentem lub działem;

-

nadzorujący i kontrolujący pracę innych pracowników nadzoru i kierownictwa lub sprawujących

funkcje techniczne;

-

upoważnieni do osobistego naboru i zwalniania pracowników lub do zalecania naboru

i zwalniania pracowników lub do podejmowania innych działań dotyczących personelu;

(ii)

specjaliści

osoby pracujące w ramach osoby prawnej, które posiadają rzadko spotykaną wiedzę istotną

dla produkcji prowadzonej przez przedsiębiorstwo, wiedzę w zakresie sprzętu badawczego,

technik lub zarządzania. Przy ocenie takiej wiedzy zostanie wzięta pod uwagę nie tylko

wiedza specyficzna dla przedsiębiorstwa, ale również to, czy dana osoba posiada wysoki

poziom kwalifikacji odnoszących się do rodzaju pracy lub handlu, które wymagają szczególnej

wiedzy technicznej, włącznie z akredytacją w zawodzie regulowanym;

18.

„absolwenci odbywający staż” oznaczają osoby fizyczne pochodzące z danej Strony, które

przez przynajmniej rok były zatrudnione przez osobę prawną tej Strony, posiadają dyplom

ukończenia studiów wyższych oraz są czasowo przeniesione do przedsiębiorstwa na terytorium

drugiej Strony w celu rozwoju kariery lub odbycia szkolenia w zakresie technik lub

metod biznesowych

19.

„sprzedawcy usług biznesowych” oznaczają osoby fizyczne, które są przedstawicielami

usługodawcy pochodzącego z jednej ze Stron, starające się o wjazd i czasowy pobyt

na terytorium drugiej Strony w celu negocjowania sprzedaży usług lub zawarcia umów

na sprzedaż usług tego usługodawcy. Nie dokonują oni sprzedaży klientom indywidualnym

i nie otrzymują wynagrodzenia ze źródeł zlokalizowanych na terytorium przyjmującej

Strony;

20.

„usługodawcy kontraktowi” oznaczają osoby fizyczne zatrudnione przez osobę prawna

pochodzącą z jednej ze Stron, która nie posiada przedsiębiorstwa na terytorium drugiej

Strony oraz która zawarła umowę w dobrej wierze

21.

„osoby wykonujące wolne zawody” oznaczają osoby fizyczne świadczące usługi i prowadzące

działalność na własny rachunek na terytorium Strony, które nie posiadają przedsiębiorstwa

na terytorium drugiej Strony oraz które zawarły umowę w dobrej wierze (

Niniejsza sekcja ma zastosowanie do środków wprowadzonych lub utrzymywanych przez

Strony, mających wpływ na wszelkiego rodzaju działalność gospodarczą przedsiębiorstw

a)

wydobywania, wytwarzania i przetwarzania

b)

produkcji broni, amunicji i materiałów wojskowych lub handlu nimi;

c)

usług audiowizualnych;

d)

krajowego kabotażu morskiego

e)

krajowych i międzynarodowych usług transportu lotniczego

(i)

usługi naprawcze i konserwacyjne, podczas których statek powietrzny jest wycofany

z użytku;

(ii)

sprzedaż i marketing usług transportu lotniczego;

(iii)

usługi systemu rezerwacji komputerowej (zwanego dalej „CRS”);

(iv)

usługi obsługi naziemnej;

(v)

usługi obsługi portów lotniczych.

1.

Z zastrzeżeniem wymienionych w załączniku XVI-D do niniejszego Układu zastrzeżeń,

z dniem wejścia w życie niniejszego Układu Ukraina przyznaje

(i)

w odniesieniu do zakładania jednostek zależnych, oddziałów i przedstawicielstw osób

prawnych pochodzących ze Strony UE, traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie

przyznawane jej własnym osobom prawnym, oddziałom i przedstawicielstwom lub jakimkolwiek

osobom prawnym, oddziałom i przedstawicielstwom państwa trzeciego w zależności od

tego, które z nich jest korzystniejsze;

(ii)

w odniesieniu do działalności jednostek zależnych, oddziałów i przedstawicielstw osób

prawnych pochodzących ze Strony UE na Ukrainie, z chwilą ich założenia, traktowanie

nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane jej własnym osobom prawnym, oddziałom

i przedstawicielstwom lub jakimkolwiek osobom prawnym, oddziałom i przedstawicielstwom

państwa trzeciego w zależności od tego, które z nich jest korzystniejsze

2.

Z zastrzeżeniem wymienionych w załączniku XVI-A do niniejszego Układu zastrzeżeń,

z dniem wejścia w życie niniejszego Układu Strona UE przyznaje

(i)

w odniesieniu do zakładania jednostek zależnych, oddziałów i przedstawicielstw osób

prawnych pochodzących z Ukrainy, traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane

przez Stronę UE jej własnym osobom prawnym, oddziałom i przedstawicielstwom lub jakimkolwiek

osobom prawnym, oddziałom i przedstawicielstwom państwa trzeciego w zależności od

tego, które z nich jest korzystniejsze;

(ii)

w odniesieniu do działalności jednostek zależnych, oddziałów i przedstawicielstw osób

prawnych pochodzących z Ukrainy na terytorium Strony UE, z chwilą ich założenia, traktowanie

nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane jej własnym osobom prawnym, oddziałom

i przedstawicielstwom lub jakimkolwiek osobom prawnym, oddziałom i przedstawicielstwom

państwa trzeciego w zależności od tego, które z nich jest korzystniejsze

3.

Z zastrzeżeniem wymienionych w załącznikach XVI-A i XVI-D do niniejszego Układu zastrzeżeń,

Strony nie przyjmują żadnych nowych przepisów ani środków, które wprowadzają dyskryminacje

w odniesieniu do zakładania przedsiębiorstw osób prawnych pochodzących ze Strony UE

lub z Ukrainy na swoim terytorium lub w odniesieniu do prowadzenia działalności przez

założone przedsiębiorstwa w porównaniu z ich własnymi osobami prawnymi.

1.

Z myślą o stopniowej liberalizacji warunków zakładania przedsiębiorstw, Strony regularnie

dokonują przeglądu ram prawnych dotyczących zakładania przedsiębiorstw

2.

W kontekście przeglądu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, Strony dokonują

oceny wszelkich napotkanych przeszkód dla zakładania przedsiębiorstw oraz podejmują

negocjacje w celu usunięcia tych przeszkód z zamiarem pogłębienia postanowień niniejszego

rozdziału oraz włączenia postanowień w zakresie ochrony inwestycji i procedur rozstrzygania

sporów między inwestorem a państwem.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może ograniczać praw inwestorów Stron

do korzystania z jakiegokolwiek korzystniejszego traktowania przewidzianego w jakichkolwiek

istniejących lub przyszłych umowach międzynarodowych odnoszących się do inwestycji,

których stronami są państwa członkowskie Unii Europejskiej i Ukraina.

1.

Postanowienia art. 88 niniejszego Układu nie wykluczają stosowania przez Stronę szczególnych

zasad dotyczących zakładania na jej terytorium oddziałów i przedstawicielstw osób

prawnych drugiej Strony, niezarejestrowanych na terytorium pierwszej Strony, oraz

prowadzenia przez nie działalności na jej terytorium, które to zasady są uzasadnione

prawnymi lub technicznymi różnicami pomiędzy tymi oddziałami i przedstawicielstwami

w porównaniu z oddziałami i przedstawicielstwami przedsiębiorstw zarejestrowanych

na jej terytorium lub, w odniesieniu do usług finansowych, ze względów ostrożnościowych.

2.

Różnica w traktowaniu nie może wykraczać poza to, co jest ściśle konieczne w związku

z istnieniem takich różnic prawnych lub technicznych bądź, w odniesieniu cło usług

finansowych, ze względów ostrożnościowych.

Niniejsza sekcja ma zastosowanie do środków wprowadzanych przez Strony, które mają

wpływ na transgraniczne świadczenie wszystkich rodzajów usług, z wyjątkiem

a)

usług audiowizualnych

b)

krajowego kabotażu morskiego

c)

krajowych i międzynarodowych usług transportu lotniczego

(i)

usługi naprawcze i konserwacyjne, podczas których statek powietrzny jest wycofany

z użytku;

(ii)

sprzedaż i marketing usług transportu lotniczego;

(iii)

usługi systemu rezerwacji komputerowej (CRS);

(iv)

usługi obsługi naziemnej;

(v)

usługi obsługi portów lotniczych.

1.

W zakresie dostępu do rynku poprzez transgraniczne świadczenie usług każda Strona

przyznaje usługom i usługodawcom pochodzącym z drugiej Strony traktowanie nie mniej

korzystne niż zapewniane na podstawie szczegółowych zobowiązań określonych w załącznikach

XVI-B i XVI-E do niniejszego Układu.

2.

W sektorach, w których podejmowane są zobowiązania związane z dostępem do rynku, środki,

których Strona nie utrzymuje lub nie wprowadza na podstawie podziału regionalnego

lub całego terytorium, chyba że w załącznikach XVI-B i XVI-E niniejszego Układu postanowiono

inaczej, są określone jako

a)

ograniczenia liczby usługodawców czy to w postaci kontyngentów określonych liczbowo,

monopolów, wyłącznych usługodawców, czy też wymogów wykonania testu potrzeb ekonomicznych;

b)

ograniczenia całkowitej wartości transakcji usługowych lub aktywów w postaci kontyngentów

określonych liczbowo lub wymogu wykonania testu potrzeb ekonomicznych;

c)

ograniczenia całkowitej liczby transakcji usługowych lub całkowitej wielkości produktu

wyrażonego w formie określonych liczbowo jednostek, kontyngentów lub wymogu wykonania

testu potrzeb ekonomicznych.

1.

W sektorach, w przypadku których zobowiązania dotyczące dostępu do rynku są zawarte

w załącznikach XVI-B i XVI-E do niniejszego Układu, oraz z zastrzeżeniem wszelkich

określonych tam warunków i kompetencji, w odniesieniu do wszystkich środków wpływających

na transgraniczne świadczenie usług, każda ze Stron przyznaje takim usługom i usługodawcom

drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznaje swoim własnym

podobnym usługom i usługodawcom.

2.

Strona może spełniać wymóg ust. 1 niniejszego artykułu przez przyznanie usługom i

usługodawcom drugiej Strony traktowania identycznego albo innego z formalnego punktu

widzenia niż to, które przyznaje swoim własnym podobnym usługom i usługodawcom.

3.

Identyczne lub różne z formalnego punktu widzenia traktowanie uważane jest za mniej

korzystne, jeżeli zmienia ono warunki konkurencji na korzyść usług lub usługodawców

pochodzących z danej Strony w porównaniu z podobnymi usługami lub usługodawcami drugiej

Strony.

4.

Szczególne zobowiązania podjęte na podstawie niniejszego artykułu nie mogą być rozumiane

jako wymagające od którejkolwiek Strony rekompensaty za nieodłączne niekorzystne czynniki

konkurencji, które wynikają z Taktu, że odnośne usługi lub usługodawcy pochodzą z

zagranicy.

1.

Sektory zliberalizowane przez każdą ze Stron zgodnie z niniejszym rozdziałem oraz,

w drodze zastrzeżeń, ograniczenia dotyczące dostępu do rynku i traktowania narodowego

mające zastosowanie do usług i usługodawców drugiej Strony w tych sektorach są określone

w wykazie zobowiązań zawartym w załącznikach XVI-B i XVI-E do niniejszego Układu.

2.

Bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron, istniejących lub mogących pojawić się

na mocy konwencji Rady Europy o telewizji ponadgranicznej z 1989 r. oraz Europejskiej

konwencji o koprodukcji filmowej z 1992 r., wykaz zobowiązań w załącznikach XVI-B

i XVI-E do niniejszego Układu nie obejmuje zobowiązań w zakresie usług audiowizualnych.

Z myślą o stopniowej liberalizacji transgranicznego świadczenia usług między Stronami,

Komitet ds. Handlu dokonuje regularnie przeglądu wykazów zobowiązań, o którym mowa

w art. 95 niniejszego Układu. Przegląd ten uwzględnia postęp w zakresie transpozycji,

wdrażania i egzekwowania dorobku prawnego UTE, o którym mowa w załączniku XVII do

niniejszego Układu, oraz związany z tym wpływ na zniesienie przeszkód w transgranicznym

świadczeniu usług między Stronami.

Niniejsza sekcja ma zastosowanie do środków Stron dotyczących wjazdu i czasowego pobytu

1.

Osoba prawna pochodząca ze Strony UE lub osoba prawna pochodząca z Ukrainy jest uprawniona

do zatrudniania lub do zatrudniania w jednej ze swoich jednostek zależnych, jednym

ze swoich oddziałów lub przedstawicielstw mających siedzibę odpowiednio na terytorium

Ukrainy lub Strony UE, zgodnie z prawodawstwem obowiązującym w państwie przyjmującym,

w którym znajduje się siedziba, pracowników, którzy są odpowiednio obywatelami państw

członkowskich Unii Europejskiej lub obywatelami Ukrainy, pod warunkiem że pracownicy

tacy należą do kluczowego personelu określonego w art. 86 niniejszego Układu oraz

że są zatrudnieni wyłącznie przez te osoby prawne, jednostki zależne, oddziały lub

przedstawicielstwa. Pozwolenia na pobyt i na pracę dla takich pracowników obejmują

wyłącznie okres takiego zatrudnienia. Okres czasowego pobytu takich pracowników, liczony

od ich wjazdu, wynosi maksymalnie trzy lata.

2.

Zezwala się na wjazd i czasowy pobyt na terytorium Strony UE lub Ukrainy osób fizycznych

pochodzących odpowiednio z Ukrainy i ze Strony UE, jeżeli te osoby fizyczne są przedstawicielami

osób prawnych i osobami odbywającymi wizyty służbowe w rozumieniu art. 86 ust. 17

lit. a) niniejszego Układu. Niezależnie od ust. 1, okres czasowego popytu pracowników

odbywających wizyty służbowe, liczony od ich wjazdu, wynosi maksymalnie 90 dni w dwunastomiesięcznym

okresie.

Osoba prawna pochodząca ze Strony UE lub osoba prawna pochodząca z Ukrainy jest uprawniona

do zatrudniania lub do zatrudniania w jednej ze swoich jednostek zależnych, jednym

ze swoich oddziałów lub przedstawicielstw mających siedzibę odpowiednio na terytorium

Ukrainy lub Strony UE, zgodnie z prawodawstwem obowiązującym w państwie przyjmującym,

w którym znajduje się siedziba, absolwentów odbywających staż, którzy są odpowiednio

obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej lub obywatelami Ukrainy, pod warunkiem

że są oni zatrudnieni wyłącznie przez te osoby prawne, jednostki zależne, oddziały

lub przedstawicielstwa. Okres czasowego pobytu absolwentów odbywających staż, liczony

od ich wjazdu, wynosi maksymalnie jeden rok.

Każda Strona zezwala na wjazd i czasowy pobyt sprzedawców usług biznesowych na okres

maksymalnie 90 dni w dwunastomiesięcznym okresie.

1.

Strony potwierdzają swoje obowiązki wynikające z ich stosownych zobowiązań w ramach

Układu ogólnego w sprawie handlu usługami z 1994 r. (zwanego dalej „GATS”) w odniesieniu

do wjazdu i czasowego pobytu usługodawców kontraktowych.

2.

W odniesieniu do każdego z niżej wymienionych sektorów każda Strona zezwala na świadczenie

usług na swoim terytorium przez usługodawców kontraktowych drugiej Strony, z zastrzeżeniem

warunków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu oraz w załącznikach XVI-C i XVI-F

do niniejszego Układu dotyczących zastrzeżeń wobec usługodawców kontraktowych i osób

wykonujących wolne zawody

a)

usługi prawne;

b)

usługi rachunkowo-księgowe;

c)

usługi w zakresie doradztwa podatkowego;

d)

usługi architektoniczne, planowania urbanistycznego oraz architektonicznego kształtowania

krajobrazu;

e)

usługi inżynierskie, kompleksowe usługi inżynierskie;

f)

usługi informatyczne i usługi pokrewne;

g)

usługi badawczo-rozwojowe;

h)

usługi reklamowe;

i)

usługi konsultingowe w zakresie zarządzania;

j)

usługi związane z konsultingiem w zakresie zarządzania;

k)

usługi w zakresie badań i analiz technicznych;

l)

powiązane usługi w zakresie konsultingu naukowego i technicznego;

m)

usługi w zakresie naprawy i konserwacji sprzętu w kontekście umów dotyczących usług

posprzedażnych i poleasin-gowych;

n)

usługi w zakresie tłumaczeń;

o)

usługi w zakresie badania terenu pod budowę;

p)

usługi w zakresie ochrony środowiska;

q)

usługi agencji turystycznych i biur podróży;

r)

usługi rozrywkowe.

3.

Zobowiązania podjęte przez Strony podlegają następującym warunkom

a)

osoby fizyczne muszą być czasowo zaangażowane w świadczenie usług jako pracownicy

osoby prawnej, która zawarła umowę o świadczenie usług na okres nieprzekraczający

dwunastu miesięcy;

b)

osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium drugiej Strony powinny oferować takie usługi

jako pracownicy osoby prawnej świadczącej usługi przez co najmniej rok bezpośrednio

poprzedzający datę złożenia wniosku o wjazd na terytorium drugiej Strony. Ponadto

osoby fizyczne muszą posiadać, w dniu złożenia wniosku o wjazd na terytorium drugiej

Strony, przynajmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe

c)

osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium drugiej Strony muszą posiadać

(i)

wyższe wykształcenie lub kwalifikacje potwierdzające wiedzę na równoważnym poziomie

(ii)

kwalifikacje zawodowe, tam gdzie jest to niezbędne do wykonywania działalności zgodnie

z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi bądź wymogami prawnymi Strony, na terytorium

której świadczona jest usługa;

d)

z tytułu świadczenia usług na terytorium drugiej Strony osoby fizyczne nie otrzymują

innego wynagrodzenia niż wynagrodzenie płacone przez osobę prawną zatrudniającą osobę

fizyczną;

e)

wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych na terytorium danej Strony jest możliwy na łączny

okres nieprzekraczaiący sześciu miesięcy, a w przypadku Luksemburga - 25 tygodni,

w każdym okresie dwunastu miesięcy, bądź na okres trwania umowy, w zależności od tego,

który okres jest krótszy;

f)

dostęp przyznany na mocy postanowień niniejszego artykułu odnosi się wyłącznie do

działalności usługowej, która jest przedmiotem umowy, i nie uprawnia do posługiwania

się tytułem zawodowym uznawanym na terytorium Strony, na którym świadczona jest usługa;

g)

liczba osób objętych umową o świadczenie usług nie może być większa niż wynika to

z konieczności zapewnienia wykonania umowy, co może być wymagane w oparciu o przepisy

ustawowe i wykonawcze oraz wymogi Strony, na terytorium której świadczona jest usługa;

h)

inne ograniczenia dyskryminujące, w tym dotyczące liczby osób fizycznych w formie

testu potrzeb ekonomicznych, określone w załącznikach XVI-C i XVI-F do niniejszego

Układu dotyczących zastrzeżeń wobec usługodawców kontraktowych i osób wykonujących

wolne zawody.

1.

Strony potwierdzają swoje obowiązki wynikające z ich zobowiązań w ramach GATS w odniesieniu

do wjazdu i pobytu czasowego osób wykonujących wolne zawody.

2.

W odniesieniu do każdego z niżej wymienionych sektorów Strony zezwalają na świadczenie

usług na swoim terytorium przez osoby wykonujące wolne zawody pochodzące z drugiej

Strony, z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu oraz w

załącznikach XVI-C i XVI-F do niniejszego Układu dotyczących zastrzeżeń wobec usługodawców

kontraktowych i osób wykonujących wolne zawody

a)

usługi prawne;

b)

usługi architektoniczne, planowania urbanistycznego oraz architektonicznego kształtowania

krajobrazu;

c)

usługi inżynierskie i kompleksowe usługi inżynierskie;

d)

usługi informatyczne i usługi pokrewne;

e)

usługi konsultingowe w zakresie zarządzania i usługi związane z konsultingiem w zakresie

zarządzania;

f)

usługi w zakresie tłumaczeń.

3.

Zobowiązania podjęte przez Strony podlegają następującym warunkom

a)

osoby fizyczne są czasowo zaangażowane w świadczenie usług jako osoby prowadzące działalność

na własny rachunek zarejestrowane na terytorium drugiej Strony i muszą uzyskać umowę

o świadczenie usług na okres nieprzekraczający 12 miesięcy;

b)

osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium drugiej Strony muszą posiadać, w dniu złożenia

wniosku o wjazd na terytorium drugiej Strony, przynajmniej sześcioletnie doświadczenie

zawodowe w sektorze działalności, który jest przedmiotem umowy;

c)

osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium drugiej Strony muszą posiadać

(i)

wyższe wykształcenie lub kwalifikacje potwierdzające wiedzę na równoważnym poziomie

(ii)

kwalifikacje zawodowe, w przypadkach, gdy są one niezbędne do wykonywania działalności

zgodnie z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi bądź innymi wymogami prawnymi Strony,

na terytorium której świadczona jest usługa;

d)

wjazd i czasowy pobyt osób fizycznych na terytorium danej Strony jest możliwy na łączny

okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, a w przypadku Luksemburga - 25 tygodni,

w każdym okresie dwunastu miesięcy, bądź na okres trwania umowy, w zależności od tego,

który okres jest krótszy;

e)

dostęp przyznany na mocy postanowień niniejszego artykułu odnosi się wyłącznie do

działalności usługowej, która jest przedmiotem umowy, i nie uprawnia do posługiwania

się tytułem zawodowym uznawanym na terytorium Strony, na którym świadczona jest usługa;

f)

inne ograniczenia dyskryminujące, w tym dotyczące liczby osób fizycznych w formie

testu potrzeb ekonomicznych, określone w załącznikach XVI-C i XVI-F w sprawie zastrzeżeń

wobec usługodawców kontraktowych i osób wykonujących wolne zawody.

1.

Następujące ograniczenia mają zastosowanie do środków Stron dotyczących koncesjonowania

mających wpływ na

a)

transgraniczne świadczenie usług;

b)

ustanowienie na ich terytorium osób prawnych i fizycznych określonych w art. 86 niniejszego

Układu; lub

c)

tymczasowy pobyt na ich terytorium kategorii osób fizycznych określonych w art. 86

pkt 17-21 niniejszego Układu.

2.

W przypadku transgranicznego świadczenia usług ograniczenia te mają wyłącznie zastosowanie

do sektorów, w odniesieniu do których Strona podjęła określone zobowiązania i w zakresie,

w jakim stosują się te zobowiązania. W przypadku założenia przedsiębiorstwa ograniczenia

te nie mają zastosowania do sektorów w zakresie objętym zastrzeżeniem wymienionym

zgodnie z załącznikami XVI-A i XVI-D do niniejszego Układu. W przypadku tymczasowego

pobytu osób fizycznych ograniczenia te nie mają zastosowania do sektorów objętych

zastrzeżeniem wymienionym zgodnie z załącznikami XVI-C i XVI-F do niniejszego Układu.

3.

Ograniczenia te nie mają zastosowania do środków, w zakresie, w jakim stanowią zastrzeżenia

objęte planowaniem zgodnie z art. 88, 93 i 94 niniejszego Układu.

4.

Do celów niniejszej sekcji

a)

„Licencjonowanie” oznacza proces, w ramach którego usługodawca lub inwestor jest w

istocie zobowiązany do podjęcia działań służących uzyskaniu od właściwego organu decyzji

dotyczącej zezwolenia na świadczenie usługi, w tym poprzez założenie działalności,

lub dotyczącej zezwolenia na ustanowienie działalności gospodarczej innej niż usługi,

w tym decyzji o zmianie lub przedłużeniu takiego zezwolenia.

b)

„Właściwy organ” oznacza każdy organ administracji centralnej, regionalnej lub lokalnej

bądź podmiot pozarządowy uczestniczący w sprawowaniu władzy delegowanej przez organy

administracji centralnej, regionalnej lub lokalnej, odpowiedzialny za podejmowanie

decyzji dotyczących licencjonowania.

c)

„Procedury licencyjne” oznaczają procedury, które należy stosować w ramach licencjonowania.

1.

Licencjonowanie oparte jest na kryteriach, które uniemożliwiają właściwym organom

wykonywanie uprawnień w zakresie oceny w sposób arbitralny.

2.

Kryteria, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, są

a)

proporcjonalne do uzasadnionego celu z zakresu polityki publicznej;

b)

jasne i jednoznaczne;

c)

obiektywne;

d)

określone z góry;

e)

publikowane z wyprzedzeniem;

f)

przejrzyste i dostępne.

3.

Licencja jest przyznawana natychmiast po jej ustanowieniu w świetle wyników odpowiedniego

badania stwierdzającego, że warunki jej uzyskania zostały spełnione.

4.

Art. 286 niniejszego Układu stosuje się do postanowień niniejszego rozdziału.

5.

W przypadku gdy liczba dostępnych licencji na dany rodzaj działalności jest ograniczona

z powodu niedoboru dostępnych zasobów naturalnych lub możliwości technicznych, Strony

stosują procedurę kwalifikacji potencjalnych kandydatów, która w pełni gwarantuje

bezstronność i przejrzystość, w tym między innymi odpowiednie informowanie o rozpoczęciu,

przeprowadzeniu i ukończeniu procedury.

6.

Z zastrzeżeniem postanowień określonych w niniejszym artykule, określając regulamin

procedury kwalifikacji, Strony mogą uwzględniać uzasadnione cele związane z polityką

publiczną, w tym względy zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska i zachowania

dziedzictwa kulturowego.

1.

Procedury i formalności licencyjne musza być jasne, podawane do publicznej wiadomości

z wyprzedzeniem oraz stanowić dla wnioskodawców gwarancję, że ich wniosek zostanie

rozpatrzony obiektywnie i bezstronnie.

2.

Procedury i formalności licencyjne muszą być tak proste, jak to możliwe i nie mogą

komplikować niepotrzebnie lub opóźniać świadczenia usługi. Wszelkie opłaty licencyjne

3.

Procedury i formalności licencyjne muszą zapewniać wnioskodawcom gwarancję, że ich

wniosek zostanie rozpatrzony w rozsądnym okresie, który jest podawany do publicznej

wiadomości z wyprzedzeniem. Bieg tego okresu rozpoczyna się dopiero w momencie, gdy

cała dokumentacja wpłynie do właściwych organów. W przypadku gdy jest to uzasadnione

poziomem skomplikowania kwestii, okres ten może zostać wydłużony przez właściwy organ

na uzasadniony czas. Wydłużenie okresu i czas tego wydłużenia zostają należycie uzasadnione

i zgłoszone wnioskodawcy przed upływem początkowego okresu.

4.

W przypadku gdy wniosek jest niekompletny, wnioskodawca zostaje niezwłocznie poinformowany

o konieczności dostarczenia jakichkolwiek dodatkowych dokumentów. W tym przypadku

bieg okresu, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, może zostać zawieszony przez

właściwe organy do czasu, gdy otrzymają one całą dokumentację.

5.

Jeżeli wniosek o wydanie licencji zostanie odrzucony, wnioskodawca powinien zostać

o tym poinformowany bez zbędnej zwłoki. Co do zasady wnioskodawca jest informowany,

na żądanie, o powodach odrzucenia wniosku i o terminach odwołania od decyzji.

1.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie uniemożliwia którejkolwiek ze Stron

nakładania na osoby fizyczne obowiązku posiadania niezbędnych kwalifikacji lub doświadczenia

zawodowego wymaganego na terytorium, na którym świadczona jest usługa, w danym sektorze

działalności.

2.

Strony zachęcają właściwe organizacje zawodowe na swoich terytoriach do wydania Komitetowi

ds. Handlu zaleceń dotyczących wzajemnego uznawania w celu wypełnienia przez inwestorów

i usługodawców, w całości lub częściowo, kryteriów stosowanych przez każdą ze Stron

do wydawania zezwoleń, licencji, prowadzenia działalności i certyfikacji inwestorów

i usługodawców, w szczególności w zakresie usług zawodowych.

3.

Po otrzymaniu zaleceń, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, Komitet ds. Handludokonuje

w rozsądnym terminie przeglądu zaleceń w celu ustalenia, czy są one spójne z niniejszym

Układem.

4.

Jeżeli, zgodnie z procedurą określoną w ust. 3 niniejszego artykułu, zalecenie, o

którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, okaże się spójne z niniejszym Układem,

a pomiędzy odpowiednimi regulacjami Stron istnieje wystarczający stopień równoważności,

w celu wykonania tych zaleceń Strony za pośrednictwem swoich właściwych organów przystępują

do negocjacji umowy o wzajemnym uznawaniu obejmującej wymogi, kwalifikacje, licencje

i inne regulacje.

5.

Każda taka umowa musi być zgodna z odpowiednimi postanowieniami Porozumienia WTO,

a w szczególności art. VII GATS.

1.

Każda ze Stron odpowiada bezzwłocznie na wszystkie wnioski drugiej Strony o szczegółowe

informacje dotyczące wszelkich jej środków o zasięgu ogólnym lub umów międzynarodowych,

odnoszących się do niniejszego Układu lub mających na niego wpływ. Każda ze Stron

ustanawia także jeden punkt informacyjny lub większą ich liczbę, które na żądanie

udzielają szczegółowych informacji inwestorom i usługodawcom drugiej Strony na temat

wszystkich tych kwestii. Strony powiadamiają się wzajemnie o swoich punktach informacyjnych

w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego Układu. Punkty informacyjne

nie muszą być depozytariuszami przepisów ustawowych i wykonawczych.

2.

Żadne z postanowień niniejszego Układu nie wymaga od którejkolwiek ze Stron dostarczenia

informacji poufnych, których ujawnienie utrudniłoby egzekwowanie prawa lub w inny

sposób byłoby sprzeczne z interesem publicznym, czy też naruszałoby uzasadnione interesy

handlowe poszczególnych przedsiębiorstw publicznych lub prywatnych.

1.

Zważywszy, że handel usługami informatycznymi zostaje zliberalizowany zgodnie z sekcjami

2, 3 i 4 niniejszego rozdziału, oraz uwzględniając fakt, że usługi informatyczne i

usługi powiązane umożliwiają świadczenie innych usług zarówno drogą elektroniczną,

jak i innymi sposobami, Strony rozróżniają usługi wspierające i usługi w zakresie

treści lub usługi podstawowe, które są świadczone elektronicznie w taki sposób, że

ani usługa w zakresie treści ani usługa podstawowa nie jest klasyfikowana jako usługa

informatyczna ani usługa powiązana zgodnie z definicją w ust. 2 niniejszego artykułu.

2.

Usługi informatyczne i usługi powiązane oznaczają usługi zdefiniowane w kodeksie CPC

ONZ dział 84 obejmujące zarówno usługi, jak i funkcje podstawowe bądź kombinacje usług

podstawowych bez względu na to, czy są one świadczone za pośrednictwem sieci, w tym

przez internet.

W ramach usług podstawowych zapewnia się

a)

doradztwo, strategię, analizę, planowanie, specyfikację, projektowanie, opracowanie,

instalację, wdrożenie, integrowanie, testowanie, usuwanie błędów, aktualizowanie,

wsparcie, pomoc techniczną lub zarządzanie komputerami bądź systemami komputerowymi;

lub

b)

oprogramowanie określone jako zestaw instrukcji wymaganych do pracy i komunikacji

komputerów (zewnętrznej i wewnętrznej) oraz doradztwo, strategię, analizę, planowanie,

specyfikację, projektowanie, opracowanie, instalację, wdrożenie, integrowanie, testowanie,

usuwanie błędów, aktualizowanie, dostosowanie, konserwację, wsparcie, pomoc techniczną,

zarządzanie oprogramowaniem lub jego użytkowanie; lub

c)

przetwarzanie danych, przechowywanie danych, składowanie danych lub usługi w zakresie

baz danych; lub

d)

usługi konserwacji i naprawy maszyn biurowych oraz sprzętu, łącznie z komputerami;

lub

e)

usługi w zakresie szkolenia personelu klientów, związane z oprogramowaniem, komputerami

lub systemami komputerowymi, gdzie indziej niesklasyfikowane.

1.

W niniejszej sekcji określono zasady ram regulacyjnych dla wszystkich usług pocztowych

i kurierskich objętych liberalizacją zgodnie z sekcjami 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału.

2.

Do celów niniejszej podsekcji oraz sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału

a)

„licencja” oznacza zezwolenie przyznane indywidualnemu usługodawcy przez organ regulacyjny,

które jest wymagane przed rozpoczęciem świadczenia danej usługi;

b)

„usługa powszechna” oznacza ciągłe świadczenie usług pocztowych o określonej jakości

we wszystkich punktach na terytorium Strony po przystępnych cenach dla wszystkich

użytkowników.

Strony utrzymują lub wprowadzają odpowiednie środki w celu uniemożliwiania usługodawcom,

którzy pojedynczo lub razem mogą istotnie wpływać na warunki uczestnictwa (w odniesieniu

do cen i dostaw) na rynku właściwym usług pocztowych i kurierskich na skutek wykorzystywania

ich pozycji rynkowej, podejmowania lub kontynuowania praktyk antykonkurencyjnych.

Każda Strona ma prawo do określenia rodzaju obowiązku świadczenia usługi powszechnej,

jaki zamierza zachować. Takie obowiązki nie będą uważane za antykonkurencyjne jako

takie, pod warunkiem że będą zarządzane w sposób przejrzysty, niedyskryminacyjny i

konkurencyjnie neutralny oraz że nie będą bardziej uciążliwe, niż to jest konieczne dla rodzaju usługi powszechnej określonej przez Stronę.

1.

Trzy lata po wejściu w życie niniejszego Układu licencji można wymagać wyłącznie na

usługi, które wchodzą w zakres usługi powszechnej.

2.

W przypadku gdy wymagane jest posiadanie licencji, do wiadomości publicznej podaje

się następujące informacje

a)

wszystkie kryteria udzielania licencji i termin, w jakim zwykle wydawana jest decyzja

w sprawie wniosku o licencję; oraz

b)

warunki dotyczące licencji.

3.

O powodach odmowy wydania licencji informuje się wnioskodawcę na żądanie, a każda

ze Stron ustanawia procedurę odwoławczą z udziałem niezależnego organu. Procedura

taka będzie przejrzysta, niedyskryminacyjna i oparta na obiektywnych kryteriach.

Organ regulacyjny jest prawnie odrębny od jakiegokolwiek podmiotu świadczącego usługi

pocztowe i kurierskie i nie ponosi przed nim odpowiedzialności. Decyzje organu regulacyjnego

i stosowane prze niego procedury muszą być bezstronne w odniesieniu do wszystkich

uczestników rynku.

1.

Strony uznają znaczenie zbliżenia istniejącego prawodawstwa Ukrainy do prawodawstwa

Unii Europejskiej. Ukraina zapewnia stopniowe zapewnianie zgodności swoich istniejących

przepisów i przyszłego prawodawstwa z dorobkiem prawnym UE.

2.

Zbliżenie to rozpocznie się w dniu podpisania niniejszego Układu i będzie stopniowo

rozszerzane o wszystkie elementy dorobku prawnego UE, o których mowa w załączniku

XVII do niniejszego Układu.

1.

W niniejszej podsekcji określono zasady ram regulacyjnych dla wszystkich usług łączności

elektronicznej objętych liberalizacją na podstawie sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału,

z wyłączeniem nadawania.

2.

Do celów niniejszej podsekcji oraz sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału

a)

„usługi łączności elektronicznej” oznaczają wszystkie usługi polegające na przekazie

i odbiorze sygnałów elektromagnetycznych, normalnie świadczone odpłatnie, z wyłączeniem

nadawania, nieobejmujące działalności gospodarczej polegającej na dostarczaniu treści,

której przekaz wymaga zastosowania usług telekomunikacyjnych. Nadawanie określa się

jako nieprzerwany ciąg transmisji wymagany do rozpowszechniania sygnałów programów

telewizyjnych i radiowych dla ogółu społeczeństwa, z wyłączeniem transmisji (contribution

links) między operatorami;

b)

„publiczna sieć łączności” oznacza sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną w

całości lub głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej;

c)

„sieć łączności elektronicznej” oznacza systemy transmisyjne oraz, w stosownych przypadkach,

urządzenia przełączające lub routingowe oraz inne zasoby, które umożliwiają przekazywanie

sygnałów przewodowo, za pomocą radia, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych,

w tym sieci satelitarnych, stacjonarnych (komutowanych i pakietowych, w tym internetu)

i naziemnych sieci przenośnych, elektrycznych systemów kablowych, w zakresie, w jakim

są one wykorzystywane do przekazywania sygnałów, w sieciach nadawania radiowego i

telewizyjnego oraz sieciach telewizji kablowej, niezależnie od rodzaju przekazywanej

informacji

d)

„organ regulacyjny” w sektorze łączności elektronicznej oznacza organ lub organy zajmujące

się regulowaniem łączności elektronicznej wspomnianej w niniejszym rozdziale;

e)

uznaje się, że usługodawca ma „znaczącą pozycję rynkową”, jeżeli samodzielnie albo

wspólnie z innymi ma pozycję równoważną pozycji dominującej, tj. tak silną pozycję

ekonomiczną, że uprawnia go ona do postępowania według swojego uznania, nie zważając

na innych konkurentów, klientów i ostatecznych konsumentów;

f)

„wzajemne połączenie” oznacza fizyczne lub logiczne połączenie publicznych sieci łączności

wykorzystywanych przez tego samego lub przez różnych usługodawców, aby umożliwić użytkownikom

jednego usługodawcy komunikowanie się z użytkownikami tego samego lub innego usługodawcy

bądź uzyskiwanie dostępu do usług świadczonych przez innego usługodawcę. Świadczeniem

usług mogą się zajmować zainteresowane strony lub inne podmioty, które mają dostęp

do sieci. Wzajemne połączenie to szczególny rodzaj dostępu między operatorami sieci

publicznych;

g)

„usługa powszechna” oznacza zestaw usług o określonej jakości, które są udostępniane

wszystkim użytkownikom na terytorium Strony, niezależnie od ich geograficznej lokalizacji

i po przystępnych cenach; o zakresie i realizacji usługi powszechnej decyduje każda

ze Stron;

h)

„dostęp” oznacza udostępnienie obiektów lub usług innemu usługodawcy na określonych

warunkach, na wyłączność albo nie, w celu świadczenia usług łączności elektronicznej.

Obejmuje on między innymi: dostęp do elementów sieci i urządzeń towarzyszących, co

może się wiązać z podłączeniem urządzeń za pomocą środków stacjonarnych lub niestacjonarnych

(w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych

do obsługi pętli lokalnej); dostęp do infrastruktury fizycznej, w tym budynków, kanałów

i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów wsparcia

operacyjnego; dostęp do translacji numerów lub systemów o równoważnych funkcjach;

dostęp do sieci stacjonarnych i ruchomych, w szczególności na potrzeby roamingu; dostęp

do systemów warunkowego dostępu na potrzeby usług telewizji cyfrowej oraz dostęp do

sieciowych usług wirtualnych.

i)

„użytkownik końcowy” oznacza użytkownika, który nie obsługuje publicznych sieci łączności

ani nie świadczy publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej;

j)

„lokalna pętla abonencka” oznacza fizyczny obwód łączący urządzenie końcowe sieci

w pomieszczeniach abonenta z przełącznicą główną lub równoważnym urządzeniem w ramach

stałej publicznej sieci łączności.

1.

Strony zapewniają, aby organy regulacyjne ds. usług łączności elektronicznej były

prawnie odrębne i funkcjonalnie niezależne od jakichkolwiek usługodawców świadczących

usługi łączności elektronicznej. Jeżeli jedna ze Stron zachowuje własność lub kontrolę

nad usługodawcą zapewniającym publiczne sieci lub usługi łączności, Strona ta zapewnia

skuteczny strukturalny rozdział funkcji regulacyjnych od działalności związanej z

własnością lub kontrolą.

2.

Strony zapewniają organowi regulacyjnemu wystarczające uprawnienia do regulacji sektora.

Zadania, które ma wypełniać organ regulacyjny, są podawane do wiadomości publicznej

w łatwo dostępny i zrozumiały sposób, zwłaszcza gdy takie zadania są powierzone większej

liczbie organów.

3.

Strony zapewniają bezstronność decyzji organów regulacyjnych i stosowanych prze nie

procedur w odniesieniu do wszystkich uczestników rynku oraz ich przejrzystość.

4.

Organ regulacyjny ma uprawnienia do przeprowadzenia analizy orientacyjnego wykazu

właściwych rynków produktów i usług ujętych w załącznikach

5.

W przypadku gdy organ regulacyjny stwierdzi, że na właściwym rynku nie ma skutecznej

konkurencji, określa on i wskazuje usługodawców mających znaczącą pozycję rynkową

na tym rynku i w stosownych przypadkach nakłada na nich, utrzymuje lub zmienia szczegółowe

obowiązki regulacyjne, o których mowa w art. 118 niniejszego Układu. W przypadku gdy

organ regulacyjny uzna, że na rynku istnieje skuteczna konkurencja, nie nakłada on

ani nie utrzymuje żadnego z obowiązków regulacyjnych, o których mowa w art. 118 niniejszego

Układu.

6.

Strony zapewniają dostawcy, którego dotyczy decyzja organu regulacyjnego, prawo odwołania

się od niej do organu odwoławczego, który jest niezależny od stron, których dotyczy

decyzja. Strony zapewniają należyte uwzględnienie merytorycznych aspektów sprawy.

Do czasu rozstrzygnięcia każdego takiego odwołania decyzja organu regulacyjnego pozostaje

w mocy, o ile organ odwoławczy nie postanowi inaczej. W przypadku gdy organ odwoławczy

nie ma charakteru sądowego, jego decyzja jest zawsze uzasadniana na piśmie, a także

podlega przeglądowi przeprowadzanemu przez bezstronny i niezależny organ sądowy. Decyzje

podejmowane przez organy odwoławcze są skutecznie egzekwowane.

7.

Strony zapewniają, aby w przypadku gdy organy regulacyjne zamierzają podjąć środki

dotyczące jakichkolwiek postanowień niniejszej podsekcji i mające znaczący wpływy

na rynek właściwy, umożliwiają one zainteresowanym podmiotom odniesienie się do projektu

środków w rozsądnym terminie. Organy regulacyjne publikują swoje procedury konsultacji.

Wyniki konsultacji są podawane do wiadomości publicznej, z wyjątkiem informacji poufnych.

8.

Strony zapewniają, aby usługodawcy zapewniający sieci i usługi łączności elektronicznej

udzielali wszystkich informacji, w tym informacji finansowych niezbędnych organom

regulacyjnym do zapewnienia zgodności z postanowieniami niniejszej podsekcji lub z

decyzjami podjętymi zgodnie z niniejszą podsekcją. Usługodawcy udzielają takich informacji

bezzwłocznie na żądanie oraz w terminie wymaganym przez organ regulacyjny i zgodnie

z oczekiwanym przezeń poziomem szczegółowości. Informacje wymagane przez organ regulacyjny

muszą być proporcjonalne do wypełnienia tego zadania. Organ regulacyjny uzasadnia

swoje żądanie udzielenia informacji.

1.

Strony zapewniają wydawanie zezwoleń na świadczenie usług w miarę możliwości wyłącznie

za zgłoszeniem lub rejestracją.

2.

Strony zapewniają możliwość wprowadzenia wymogu uzyskania licencji, aby rozwiązać

kwestię przydziału numerów i częstotliwości. Warunki uzyskania takiej licencji podawane

są do wiadomości publicznej.

3.

W przypadku gdy licencja jest wymagana, Strony zapewniają, aby

a)

wszystkie kryteria udzielania licencji i rozsądny termin, w jakim zwykle należy podjąć

decyzję w sprawie wniosku o licencję były podawane do wiadomości publicznej;

b)

wnioskodawca otrzymał, na żądanie, pisemne uzasadnienie odmowy wydania licencji;

c)

wnioskodawca ubiegający się o licencję miał możliwość odwołania się do organu odwoławczego

w przypadku nieuzasadnionej odmowy wydania licencji;

d)

opłaty licencyjne

1.

Strony zapewniają, aby każdy usługodawca mający zezwolenie na świadczenie usług łączności

elektronicznej miał prawo i obowiązek negocjowania połączeń wzajemnych z innymi dostawcami

publicznych sieci i usług łączności elektronicznej. Połączenia wzajemne powinny być

co do zasady uzgadniane w ramach negocjacji handlowych między zainteresowanymi osobami

prawnymi.

2.

Strony zapewniają, aby usługodawcy zdobywający informacje od innego usługodawcy podczas

negocjowania uzgodnień o wzajemnych połączeniach wykorzystywali takie informacje wyłącznie

do celów, dla których zostały one przekazane, i zawsze z poszanowaniem poufności przekazanych

lub przechowywanych informacji.

3.

Strony zapewniają, aby po ustaleniu zgodnie z art. 116 niniejszego Układu, że na rynku

właściwym, w tym na rynkach w załącznikach do niniejszego Układu, nie istnieje skuteczna

konkurencja, organ regulacyjny miał uprawnienia, aby nałożyć na usługodawcę, który

ma znaczącą pozycję rynkową, jeden lub większą liczbę poniższych obowiązków w związku

z połączeniami wzajemnymi lub dostępem

a)

obowiązek niedyskryminacji, aby zapewnić stosowanie przez operatora równoważnych warunków

w równoważnych okolicznościach wobec innych usługodawców świadczących równoważne usługi,

a także świadczenie przez niego usług i udzielanie informacji innym operatorom na

tych samych warunkach i z zachowaniem tej samej jakości, jak w przypadku jego własnych

usług lub usług świadczonych przez jego jednostki zależne lub partnerów;

b)

obowiązek pionowo zintegrowanego przedsiębiorstwa nakładany w celu zapewnienia przejrzystości

jego cen hurtowych i wewnętrznych cen transferowych w przypadku wymogu niedyskryminacji

lub zapobiegania nieuczciwemu subsydiowaniu skrośnemu. Organ regulacyjny może sprecyzować

format i metodologię rachunkowości, którą należy zastosować;

c)

obowiązek uwzględnienia uzasadnionych wniosków o dostęp i użytkowanie poszczególnych

elementów sieci oraz urządzeń towarzyszących, w tym uwolniony dostęp do lokalnej pętli

abonenckiej, między innymi w sytuacjach, gdy organ regulacyjny uznaje, że odmowa przyznania

dostępu lub ustanowienie nieuzasadnionych warunków mających podobny skutek uniemożliwiłoby

pojawienie się trwale konkurencyjnego rynku detalicznego lub nie byłoby to w interesie

użytkowników końcowych;

d)

obowiązek świadczenia określonych usług na zasadach hurtowych w celu odsprzedaży przez

osoby trzecie; udzielenia otwartego dostępu do interfejsów technicznych, protokołów

lub innych kluczowych technologii, niezbędnych do interoperacyjności usług lub wirtualnych

usług sieciowych; zapewnienia kolokacji lub innych form współkorzystania z urządzeń,

takich jak kanały kablowe, budynki lub maszty; zapewnienia wyspecjalizowanych usług

potrzebnych do zapewnienia interoperacyjności usług dla użytkowników typu koniec-koniec,

w tym urządzeń potrzebnych do świadczenia usług w ramach sieci inteligentnych; zapewnienia

dostępu do systemów wsparcia operacyjnego lub podobnych systemów oprogramowania niezbędnych

do zapewnienia uczciwej konkurencji w ramach świadczenia usług; wzajemnego połączenia

sieci lub urządzeń sieciowych.Do obowiązków zawartych w lit. c) i d) organy regulacyjne mogą dołączyć warunki takie,

jak uczciwość, uzasadniony charakter i terminowość;

e)

obowiązki związane ze zwrotem kosztów oraz kontrolą cen, w tym obowiązki związane

z określaniem cen w zależności od ponoszonych kosztów oraz obowiązki dotyczące systemów

księgowania kosztów, w odniesieniu do udostępniania poszczególnych rodzajów wzajemnych

połączeń lub dostępu, jeżeli przeprowadzona analiza rynku wskazuje, że brak skutecznej

konkurencji oznacza, że dany operator mógłby utrzymywać ceny na nadmiernie wysokim

poziomie lub stosować zaniżanie cen ze szkodą dla użytkowników końcowych.

Organy regulacyjne uwzględniają inwestycje operatora i umożliwiają mu uzyskanie rozsądnej

stopy zwrotu ze odpowiedniej kwoty zaangażowanego kapitału;

f)

obowiązek publikowania szczególnych obowiązków nałożonych na usługodawcę przez organ

regulacyjny określających konkretne rynki produktów i usług oraz rynki geograficzne.

Aktualne informacje, pod warunkiem że nie mają charakteru poufnego i nie obejmują

tajemnic handlowych, należy udostępniać publicznie w sposób gwarantujący wszystkim

zainteresowanym stronom łatwy dostęp do tych informacji;

g)

obowiązki związane z przejrzystością wymagające od operatorów publicznego udostępniania

określonych informacji, w szczególności w przypadku gdy na operatorach spoczywa obowiązek

niedyskryminacji, regulator może wymagać od operatora opublikowania oferty referencyjnej,

która zawiera wystarczające rozdzielenie elementów działalności w celu zapewnienia,

aby usługodawcy nie musieli płacić za urządzenia, które nie są niezbędne do zapewnienia

zamówionej usługi, i zawiera opis odnośnych ofert w rozbiciu na elementy odpowiadające

potrzebom rynkowym oraz związane z nimi warunki, w tym ceny.

4.

Strony zapewniają, aby usługodawca wnioskujący o ustanowienie połączenia wzajemnego

z usługodawcą mającym znaczącą pozycję rynkową miał możliwość odwołania się, w każdym

momencie albo po upływie rozsądnego czasu, który był podany do wiadomości publicznej,

do niezależnego organu krajowego, który może być organem regulacyjnym, o którym mowa

w art. 115 ust. 2 lit. d) niniejszego Układu, w celu rozstrzygnięcia sporów dotyczących

warunków połączeń wzajemnych lub dostępu.

1.

Strony zapewniają przeprowadzanie wszelkich procedur dotyczących rozmieszczenia i

wykorzystania rzadkich zasobów, łącznie z częstotliwościami, numerami i pierwszeństwem,

w sposób obiektywny, proporcjonalny, terminowy, przejrzysty i niedyskryminacyjny.

Aktualny stan przyznanych częstotliwości podaje się do wiadomości publicznej, jednakże

nie wymaga się szczegółowej identyfikacji częstotliwości przyznanych na realizację

określonych zadań rządowych.

2.

Strony zapewniają skuteczne zarządzanie częstotliwościami radiowymi w odniesieniu

do usług telekomunikacyjnych świadczonych na swoim terytorium w celu zapewnienia skutecznego

i efektywnego wykorzystania widma. W przypadku gdy zapotrzebowanie na określone częstotliwości

przekracza ich dostępność, przy przyznawaniu tych częstotliwości stosuje się odpowiednie

i przejrzyste procedury w celu optymalizacji ich wykorzystania oraz ułatwienia rozwoju

konkurencji.

3.

Strony zapewniają, aby przyznawanie krajowych zasobów numeracyjnych i zarządzanie

krajowymi planami numeracyjnymi zostało powierzone organowi regulacyjnemu.

4.

W przypadku gdy organy władz państwowych lub lokalnych zachowują własność lub kontrolę

nad usługodawcami obsługującymi publiczne sieci lub usługi łączności, należy zapewnić

skuteczne rozdzielenie strukturalne funkcji odpowiedzialnych za przyznawanie prawa

pierwszeństwa oraz działalności związanej z własnością lub kontrolą.

1.

Każda Strona ma prawo do określenia rodzaju obowiązku świadczenia usługi powszechnej,

jaki zamierza zachować.

2.

Takie obowiązki nie będą uważane za antykonkurencyjne jako takie, pod warunkiem że

są zarządzane w sposób przejrzysty, obiektywny i niedyskryminacyjny. Zarządzanie takimi

obowiązkami musi być również neutralne w odniesieniu do konkurencji i nie może być

bardziej uciążliwe, niż to jest konieczne dla rodzaju usługi powszechnej określonego

przez Stronę.

3.

Strony zapewniają, aby wszyscy usługodawcy kwalifikowali się do zapewnienia usługi

powszechnej i aby żaden usługodawca nie był a priori wykluczony. Wyznaczanie odbywa

się za pomocą skutecznego, przejrzystego, obiektywnego i niedyskryminacyjnego mechanizmu.

Strony oceniają, w miarę potrzeby, czy świadczenie usługi powszechnej stanowi niesprawiedliwe

obciążenie dla organizacji wyznaczonych do świadczenia takiej usługi. W przypadkach

uzasadnionych taką oceną i biorąc pod uwagę korzyści rynkowe, o ile takie występują,

dla organizacji świadczącej usługę powszechną, organy regulacyjne określają, czy wymagany

jest mechanizm służący wyrównaniu kosztów ponoszonych przez danego usługodawcę lub

podziałowi kosztów wynikających z obowiązku świadczenia usługi powszechnej.

4.

Strony zapewniają, aby

a)

udostępniano użytkownikom, w formie drukowanej lub elektronicznej lub w obydwu formach,

spis wszystkich abonentów

b)

stosowanie przez organizacje świadczące usługi, o których mowa w lit a), zasady niedyskryminacji

do traktowania informacji, które zostały im dostarczone przez inne organizacje.

Strony nie przyjmują ani nie utrzymują jakichkolwiek środków ograniczających transgraniczne

świadczenie usług łączności elektronicznej.

Każda Strona zapewnia poufność łączności elektronicznej i związanych z nią danych

o przekazie za pośrednictwem publicznej sieci łączności elektronicznej i publicznie

dostępnych usług takiej łączności, w sposób, który nie ogranicza handlu usługami.

1.

Strony zapewniają, aby w przypadku sporu pomiędzy usługodawcami zapewniającymi sieci

lub usługi łączności elektronicznej w związku z prawami i obowiązkami, o których mowa

w niniejszym rozdziale, dany organ regulacyjny na wniosek którejkolwiek ze stron wydaje

wiążącą decyzję w celu rozstrzygnięcia sporu w najkrótszym możliwym terminie, a w

każdym przypadku w ciągu czterech miesięcy.

2.

Decyzja organu regulacyjnego jest podawana do wiadomości publicznej z uwzględnieniem

wymogów tajemnicy handlowej. Zainteresowane strony otrzymują pełne uzasadnienie decyzji.

3.

Jeżeli spór dotyczy transgranicznego świadczenia usług, zainteresowane organy regulacyjne

koordynują swoje działania, aby umożliwić rozwiązanie sporu.

1.

Strony uznają znaczenie zbliżenia istniejącego prawodawstwa Ukrainy do prawodawstwa

Unii Europejskiej. Ukraina zapewnia stopniowe zapewnianie zgodności istniejących przepisów

i przyszłego prawodawstwa z dorobkiem prawnym UE.

2.

Zbliżenie to rozpocznie się w dniu podpisania niniejszego Układu i będzie stopniowo

rozszerzane o wszystkie elementy dorobku prawnego UE, o których mowa w załączniku

XVII do niniejszego Układu.

1.

Niniejsza podsekcja określa zasady ram regulacyjnych dla wszystkich usług finansowych

objętych liberalizacją na mocy sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału.

2.

Do celów niniejszej podsekcji oraz sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału

a)

„usługa finansowa” oznacza każdą usługę o charakterze finansowym, oferowaną przez

podmiot Strony świadczący usługi finansowe. Usługi finansowe obejmują następujące

rodzaje działalności

(i)

usługi ubezpieczeniowe i związane z ubezpieczeniami

1.

ubezpieczenia bezpośrednie (w tym koasekuracja)

a)

ubezpieczenia na życie;

b)

ubezpieczenia inne niż ubezpieczenie na życie;

2.

reasekuracja i retrocesja;

3.

pośrednictwo ubezpieczeniowe, takie jak usługi brokerskie i agencyjne; oraz

4.

pomocnicze usługi ubezpieczeniowe, takie jak doradztwo ubezpieczeniowe, usługi aktuarialne,

ocena ryzyka oraz likwidacja szkód.

(ii)

usługi bankowe i inne usługi finansowe (z wyłączeniem ubezpieczeń)

1.

przyjmowanie depozytów i innych funduszy zwrotnych od ludności;

2.

udzielanie wszelkiego rodzaju pożyczek i kredytów, w tym kredytów konsumenckich i

kredytów hipotecznych, faktoring oraz finansowanie transakcji handlowych;

3.

leasing finansowy;

4.

wszystkie usługi w sferze płatności i transferu środków pieniężnych, w tym kart kredytowych,

debetowych, czeków podróżnych oraz czeków bankierskich;

5.

gwarancje i zobowiązania;

6.

operacje przeprowadzane na własny rachunek lub na zlecenie klientów, zarówno na giełdzie

jak i poza giełdą, bądź w inny sposób za pomocą

a)

instrumentów rynku pieniężnego (w tym czeków, weksli, świadectw depozytowych);

b)

walut obcych;

c)

instrumentów pochodnych, w tym, ale nie wyłącznie, transakcji typu futures i opcji;

d)

instrumentów opartych na kursach walutowych i stopach procentowych, w tym instrumentów

takich jak transakcje swapowe, kontrakty terminowe na stopę procentową;

e)

zbywalnych papierów wartościowych;

f)

innych zbywalnych instrumentów i aktywów finansowych, w tym kruszców w sztabach;

7.

uczestnictwo w emisji wszelkiego rodzaju papierów wartościowych, w tym w gwarantowaniu

emisji i inwestycjach (publicznych i prywatnych) w charakterze agenta oraz świadczenie

usług z tym związanych;

8.

pośrednictwo na rynku pieniężnym;

9.

zarządzanie majątkiem, na przykład zarządzanie środkami pieniężnymi i portfelem aktywów,

wszystkie formy zarządzania inwestycjami zbiorowymi, zarządzanie funduszem emerytalnym

oraz usługi w zakresie przechowywania, deponowania i powiernictwa;

10.

usługi rozrachunkowe i rozliczeniowe w odniesieniu do aktywów finansowych, takich

jak papiery wartościowe, instrumenty pochodne i inne instrumenty zbywalne;

11.

dostarczanie i przekazywanie informacji finansowych, przetwarzanie danych finansowych

i udostępnianie związanego z nimi oprogramowania;

12.

doradztwo, pośrednictwo i inne pomocnicze usługi finansowe dotyczące wszystkich rodzajów

działalności wymienionych w pkt 1-11, w tym informacje i analiza kredytowa, badania

i doradztwo w zakresie inwestycji i tworzenia portfela aktywów, doradztwo w zakresie

nabywania oraz restrukturyzacji i strategii przedsiębiorstw.

b)

„podmiot świadczący usługi finansowe” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną Strony,

która zamierza świadczyć lub świadczy usługi finansowe. Termin „podmiot świadczący

usługi finansowe” nie obejmuje podmiotów publicznych;

c)

„podmiot publiczny” oznacza

1.

rząd, bank centralny lub organ kształtujący politykę pieniężną Strony bądź podmiot

będący własnością Strony lub przez nią kontrolowany, który jest zaangażowany głównie

w realizowanie funkcji rządowych lub działań do celów rządowych, z wyłączeniem podmiotów

zaangażowanych głównie w świadczenie usług finansowych na warunkach komercyjnych;

lub

2.

podmiot prywatny realizujący zadania wykonywane zwykle przez bank centralny lub organ

kształtujący politykę pieniężną - w ramach wykonywania tych zadań.

d)

„nowa usługa finansowa” oznacza usługę o charakterze finansowym, w tym usługi związane

z istniejącymi i nowymi produktami lub sposób, w jaki produkt jest dostarczany, która

nie jest świadczona przez jakikolwiek podmiot świadczący usługi finansowe na terytorium

Strony, ale która świadczona jest na terytorium drugiej Strony.

1.

Każda Strona może przyjmować lub utrzymywać środki ze względów ostrożności, takie

jak

a)

ochrona inwestorów, deponentów, ubezpieczonych lub osób, którym przysługuje zobowiązanie

powiernicze z tytułu umów z podmiotami świadczącymi usługi finansowe;

b)

zapewnienie integralności i stabilności systemu finansowego Strony.

2.

Środki te nie mogą być bardziej uciążliwe niż to konieczne do osiągnięcia ich celu

i nie mogą dyskryminować podmiotów świadczących usługi finansowe pochodzących z drugiej

Strony w porównaniu z jej własnymi podobnymi podmiotami świadczącymi usługi finansowe.

3.

Żadne z postanowień niniejszego Układu nie może być interpretowane jako wymagające

od Strony ujawnienia informacji odnoszących się do interesów i rachunków indywidualnych

klientów, ani jakiejkolwiek informacji poufnej lub informacji zastrzeżonej będącej

w posiadaniu organów publicznych.

4.

Bez uszczerbku dla pozostałych środków dotyczących regulacji w zakresie ostrożności

w transgranicznym handlu usługami finansowymi, Strona może wymagać rejestracji podmiotu

świadczącego transgraniczne usługi finansowe pochodzącego z drugiej Strony oraz instrumentów

finansowych.

1.

Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby zapewnić z wyprzedzeniem wszystkim zainteresowanym

osobom wszelkie środki o zasięgu ogólnym, które Strona ta proponuje przyjąć, w celu

umożliwienia takim osobom zgłoszenia uwag, dotyczących tych środków. Środki te są

zapewniane

a)

poprzez publikację urzędową; lub

b)

w innej formie pisemnej lub elektronicznej.

2.

Każda ze Stron udostępnia wszystkim zainteresowanym osobom swoje wymogi dotyczące

wypełniania wniosków odnoszących się do świadczenia usług finansowych.

Na żądanie wnioskodawcy dana Strona informuje wnioskodawcę o statusie jego wniosku.

Jeżeli dana Strona wymaga dodatkowych informacji od wnioskodawcy, powiadamia o tym

wnioskodawcę bez zbędnej zwłoki.

Każda Strona dokłada wszelkich starań, aby zapewnić wdrażanie i stosowanie na swoim

terytorium międzynarodowych norm dotyczących regulacji i nadzoru nad sektorem usług

finansowych oraz przeciwdziałania unikaniu zobowiązań podatkowych i uchylaniu się

od nich. Do takich międzynarodowych norm należą między innymi Główne zasady efektywnego

nadzoru bankowego przyjęte przez Komitet Bazylejski, Główne zasady ubezpieczeń Międzynarodowego

Stowarzyszenia Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego, Cele i zasady regulacji papierów

wartościowych Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych, Umowa dotycząca

wymiany informacji w zakresie spraw podatkowych przyjęta w ramach OECD, Deklaracja

w sprawie przejrzystości i wymiany informacji w sprawach podatkowych przyjęta w ramach

G-20 oraz Czterdzieści zaleceń w sprawie prania pieniędzy i Dziewięć specjalnych zaleceń

w sprawie finansowania terroryzmu Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

Strony biorą również pod uwagę Dziesięć głównych zasad wymiany informacji przyjętych

przez Ministrów Finansów państw G7 i podejmą wszystkie niezbędne działania na rzecz

ich stosowania w kontaktach dwustronnych.

Każda Strona zezwala podmiotowi świadczącemu usługi finansowe pochodzącemu z drugiej

Strony mającemu siedzibę na terytorium tej Strony na świadczenie wszelkich nowych

usług finansowych podobnych do tych, na które Strona zezwoliłaby swoim własnym podmiotom

świadczącym usługi finansowe na mocy swojego prawodawstwa krajowego w podobnych okolicznościach.

Strona może określić formę prawną, poprzez którą usługa może być świadczona, i może

wymagać zezwolenia na świadczenie danej usługi. W przypadkach, w których wymagane

jest takie zezwolenie, decyzja w sprawie jego przyznania zostaje wydana w rozsądnym

terminie, a jego odmowa może nastąpić wyłącznie z powodów określonych w art. 126 niniejszego

Układu.

1.

Każda Strona zezwala podmiotowi świadczącemu usługi finansowe pochodzącemu z drugiej

Strony na przekazywanie informacji w formie elektronicznej lub w innej formie, na

i z jej terytorium, na potrzeby przetwarzania danych, w przypadku gdy takie przetwarzanie

jest wymagane do zwykłego prowadzenia działalności przez taki podmiot świadczący usługi

finansowe.

2.

Każda ze Stron przyjmuje odpowiednie zabezpieczenia w celu ochrony prywatności oraz

podstawowych praw i wolności osób, w szczególności w odniesieniu do przesyłania danych

osobowych.

1.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako uniemożliwiające

Stronie, w tym dla podmiotom publicznym, prowadzenia działalności lub świadczenia

usług na jej terytorium na zasadzie wyłączności w ramach powszechnego programu emerytalnego

lub ustawowego systemu ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy działalność

taka może być, zgodnie z krajowymi przepisami Strony, prowadzona przez podmioty świadczące

usługi finansowe w konkurencji z podmiotami publicznymi lub prywatnymi.

2.

Żadne z postanowień niniejszego Układu nie ma zastosowania do działalności banku centralnego

lub organu kształtującego politykę pieniężną bądź jakiegokolwiek innego podmiotu publicznego

w prowadzeniu polityki pieniężnej lub odnoszącej się do kursu walutowego.

3.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako uniemożliwiające

Stronie, w tym dla jej podmiotom publicznym, prowadzenia działalności łub świadczenia

usług na jej terytorium na zasadzie wyłączności na rachunek, z wykorzystaniem gwarancji

lub z użyciem zasobów finansowych Strony lub jej podmiotów publicznych.

W przypadku gdy Strona wymaga członkostwa lub uczestnictwa w jakiejkolwiek organizacji

samoregulującej, giełdzie lub rynkach papierów wartościowych lub transakcji typu futures,

instytucji dokonującej rozliczeń lub jakiejkolwiek innej organizacji lub stowarzyszeniu

bądź dostępu do nich, w celu umożliwienia podmiotom świadczącym usługi finansowe pochodzącym

z drugiej Strony świadczenia usług finansowych na zasadach równorzędnych z tymi dotyczącymi

podmiotów świadczących usługi finansowe pochodzących z danej Strony lub, jeżeli bezpośrednio

lub pośrednio Strona zapewnia takim podmiotom przywileje lub korzyści w zakresie świadczenia

usług finansowych, Strona ta zapewnia przestrzeganie zobowiązań zawartych w art. 88

i 94 niniejszego Układu.

Na podstawie warunków, które przyznają traktowanie narodowe, każda Strona przyznaje

podmiotom świadczącym usługi finansowe pochodzącym z drugiej Strony, z siedzibą na

jej terytorium, dostęp do systemów płatności i rozliczeń obsługiwanych przez podmioty

publiczne oraz do możliwości związanych z urzędową konsolidacją długu i refinansowaniem,

dostępnych w ramach zwykłego prowadzenia działalności. Niniejszy artykuł nie ma na

celu przyznania dostępu do narzędzi kredytodawcy ostatniego stopnia Strony.

1.

Strony uznają znaczenie zbliżenia istniejącego prawodawstwa Ukrainy do prawodawstwa

Unii Europejskiej. Ukraina zapewnia stopniowe zapewnianie zgodności swoich przepisów

i przyszłego prawodawstwa z dorobkiem prawnym UE.

2.

Zbliżanie to rozpoczyna się w dniu podpisania niniejszego Układu i jest stopniowo

rozszerzane o wszystkie elementy dorobku prawnego UE, o których mowa w załączniku

XVII do niniejszego Układu.

W niniejszej podsekcji określa się zasady dotyczące liberalizacji usług transportowych

zgodnie z sekcjami 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału.

1.

Niniejszy Układ ma zastosowanie do międzynarodowego transportu morskiego pomiędzy

portami Ukrainy a portami państw członkowskich Unii Europejskiej oraz pomiędzy portami

państw członkowskich Unii Europejskiej. Ma on również zastosowanie do handlu pomiędzy

portami Ukrainy a portami państw trzecich oraz między portami państw członkowskich

Unii Europejskiej a portami państw trzecich.

2.

Niniejszy Układ nie ma zastosowania do krajowego transportu morskiego pomiędzy portami

Ukrainy ani do krajowego transportu morskiego pomiędzy portami poszczególnych państw

członkowskich Unii Europejskiej. Niezależnie od poprzedniego zdania przemieszczanie

sprzętu, takiego jak pustych kontenerów, nieprzewożonych odpłatnie jako ładunek pomiędzy

portami Ukrainy lub pomiędzy portami poszczególnych państw członkowskich Unii Europejskiej,

uznaje się za część międzynarodowego transportu morskiego.

3.

Do celów niniejszej podsekcji oraz sekcji 2, 3 i 4 niniejszego rozdziału

a)

„międzynarodowy transport morski” obejmuje transport „od drzwi do drzwi” oraz transport

multimodalny, a więc przewóz towarów z wykorzystaniem więcej niż jednego rodzaju transportu,

obejmujący odcinek morski, odbywający się w ramach jednolitego dokumentu przewozowego

i obejmujący w tym celu bezpośrednie zawieranie umów z podmiotami świadczącymi usługi

transportowe innego rodzaju;

b)

„usługi w zakresie obsługi ładunku morskiego” oznaczają działania wykonywane przez

przedsiębiorstwa zajmujące się załadunkiem i rozładunkiem, w tym przez operatorów

terminali portowych, jednak nie obejmują działań pracowników portowych w przypadkach,

kiedy nie są oni pracownikami przedsiębiorstw zajmujących się załadunkiem i rozładunkiem

lub operatorów terminali portowych. Do działań objętych powyższą definicją zalicza

się organizację i nadzór

(i)

załadunku ładunku na statek i jego rozładunku ze statku;

(ii)

przycumowywania lub odcumowywania ładunku;

(iii)

odbioru lub dostawy i przechowywania ładunków przed załadunkiem lub po rozładunku;

c)

„usługi w zakresie odprawy celnej” (wymiennie „usługi pośredników urzędów celnych”)

oznaczają działalność polegającą na przeprowadzaniu w imieniu innego podmiotu formalności

celnych dotyczących przywozu, wywozu lub przewozu ładunków, bez względu na to, czy

usługa ta stanowi główny przedmiot działalności usługodawcy czy zwyczajowe uzupełnienie

głównego przedmiotu jego działalności;

d)

„usługi w zakresie obsługi stacji kontenerowej i magazynowania” oznaczają działalność

polegającą na przechowywaniu kontenerów, na terenie portu lub na lądzie, w celu ich

zapełnienia lub opróżnienia, napraw i udostępniania do załadunku;

e)

„usługi agencji morskich” oznaczają działalność polegającą na reprezentowaniu, w ramach

danego obszaru geograficznego, w charakterze agenta, interesów jednej lub większej

liczby linii żeglugi morskiej lub przedsiębiorstw żeglugowych, do następujących celów

(i)

marketing i sprzedaż usług w zakresie transportu morskiego i usług pokrewnych, począwszy

od podania ceny po fakturowanie oraz wystawianie listów przewozowych w imieniu spółek,

nabywanie i odsprzedaż niezbędnych usług pokrewnych, przygotowanie dokumentów i dostarczanie

informacji handlowych;

(ii)

działanie w imieniu spółek organizujących zawinięcie statku do portu lub przejęcie

ładunków, w razie potrzeby.

f)

„usługi w zakresie spedycji frachtu” oznaczają usługi polegające na organizowaniu

i monitorowaniu operacji wysyłania ładunku w imieniu wysyłających, poprzez nabywanie

usług transportowych i pokrewnych, przygotowanie dokumentacji i dostarczanie informacji

handlowych.

g)

„usługi dowozowe” oznaczają morski przewóz ładunków, w szczególności w kontenerach,

pomiędzy portami Strony przed ich przewozem międzynarodowym lub po nim.

4.

Każda Strona przyznaje statkom pływającym pod banderą drugiej Strony lub obsługiwanym

przez usługodawców pochodzących z drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż

traktowanie przyznane swoim własnym statkom lub statkom jakiegokolwiek państwa trzeciego,

zależnie od tego, które jest korzystniejsze, w zakresie między innymi dostępu do portów,

korzystania z infrastruktury i usług portowych oraz korzystania z morskich usług pomocniczych

5.

Strony skutecznie stosują zasadę nieograniczonego dostępu do międzynarodowego rynku

i handlu morskiego na zasadach handlowych i na zasadzie niedyskryminacji.

6.

Stosując zasady określone w ust. 4 i 5 niniejszego artykułu, po wejściu w życie niniejszego

Układu Strony

a)

nie wprowadzają porozumień dotyczących podziału ładunku do przyszłych umów z państwami

trzecimi dotyczących usług transportu morskiego, w tym handlu towarami masowymi w

postaci płynnej i stałej oraz ładunków przewożonych liniowcem, oraz - w przypadku

istnienia takich porozumień w sprawie podziału ładunku w dotychczasowych umowach -

wypowiadają takie porozumienia;

b)

zaprzestają stosowania lub powstrzymują się od wdrażania wszelkich środków administracyjnych,

technicznych lub innych, które mogłyby stanowić pośrednie ograniczenie i wywierać

skutek dyskryminujący w stosunku do obywateli lub przedsiębiorstw drugiej Strony w

zakresie świadczenia usług w międzynarodowym transporcie morskim.

7.

Każda Strona zezwala podmiotom drugiej Strony świadczącym usługi międzynarodowego

transportu morskiego na posiadanie przedsiębiorstw na jej terytorium na warunkach

zakładania i funkcjonowania przedsiębiorstw nie mniej Korzystnych niż przyznane usługodawcom

pochodzącym z tej Strony lub z państwa trzeciego, w zależności od tego, które są bardziej

korzystne. Zgodnie z postanowieniami sekcji 2 niniejszego rozdziału, w odniesieniu

do działalności takich przedsiębiorstw, każda Strona zezwala usługodawcom pochodzącym

z drugiej Strony, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, na prowadzenie

działalności gospodarczej, w tym, lecz nie wyłącznie, w zakresie

a)

ogłaszania, marketingu i sprzedaży usług w zakresie transportu morskiego i usług pokrewnych,

począwszy od podania ceny po fakturowanie, na własny rachunek lub w imieniu innych

podmiotów świadczących usługi międzynarodowego transportu morskiego, poprzez bezpośredni

kontakt z klientami;

b)

dostarczania informacji handlowych wszelkimi środkami, w tym za pomocą skomputeryzowanych

systemów informacji i elektronicznej wymiany danych (z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń

antydyskryminacyjnych w zakresie telekomunikacji);

c)

przygotowania dokumentów dotyczących transportu, dokumentów celnych i innych dokumentów

związanych z pochodzeniem i charakterem przewożonych przedmiotów;

d)

organizowania zawijania statków do portów lub przyjmowania dostaw ładunków na własny

rachunek lub w imieniu innych podmiotów świadczących usługi międzynarodowego transportu

morskiego;

e)

zawierania wszelkich porozumień handlowych z wszelkimi lokalnymi agencjami spedycyjnymi,

włączając udział w kapitale spółki oraz wyznaczanie personelu rekrutowanego lokalnie

lub za granicą, z zastrzeżeniem odnośnych przepisów niniejszego Układu;

f)

nabywania usług transportowych i korzystania z nich - na własny rachunek lub w imieniu

klientów (oraz odsprzedaży ich klientom) - z wykorzystaniem wszelkich rodzajów transportu,

w tym transportu wodnego śródlądowego, drogowego i kolejowego, niezbędnych do świadczenia

zintegrowanych usług transportowych;

g)

posiadania na własność sprzętu niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej.

8.

Każda Strona udostępnia podmiotom drugiej Strony świadczącym usługi międzynarodowego

transportu morskiego, na rozsądnych i niedyskryminujących warunkach, następujące usługi

w porcie: pilotaż, holowanie i pomoc holowniczą, zaopatrzenie, uzupełnianie paliwa

i wody, odbiór odpadów i utylizacja odpadów balastowych, usługi kapitanatu portu,

pomoc nawigacyjną, usługi operacyjne na nabrzeżu niezbędne dla funkcjonowania statku,

włączając usługi komunikacyjne, dostawę wody i energii elektrycznej; usługi naprawcze

w przypadku nagłych awarii; kotwiczenie, cumowanie i usługi związane z cumowaniem.

9.

Każda Strona umożliwia podmiotom drugiej Strony świadczącym usługi międzynarodowego

transportu morskiego świadczenie usług tego rodzaju również na odcinkach morskich

przebiegających na śródlądowych drogach wodnych drugiej Strony.

10.

Każda Strona zezwala podmiotom drugiej Strony świadczącym usługi międzynarodowego

transportu morskiego na korzystanie - w sposób niedyskryminujący i na zasadach uzgodnionych

pomiędzy odnośnymi przedsiębiorstwami -z usług dowozowych pomiędzy portami Ukrainy

lub pomiędzy portami poszczególnych państw członkowskich Unii Europejskiej, oferowanych

przez podmioty pierwszej Strony świadczące usługi międzynarodowego transportu morskiego.

11.

Niniejszy Układ nie ma wpływu na stosowanie porozumień morskich zawartych pomiędzy

Ukrainą a państwami członkowskimi Unii Europejskiej w kwestiach nieobjętych zakresem

niniejszego Układu. Jeśli w pewnych kwestiach niniejszy Układ jest mniej korzystny

niż istniejące porozumienia pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej

a Ukrainą, to pierwszeństwo mają postanowienia Korzystniejsze, bez uszczerbku dla

zobowiązań Strony UE i z uwzględnieniem Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Postanowienia niniejszego Układu zastępują postanowienia dotychczasowych dwustronnych

porozumień pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Ukrainą, o ile postanowienia

tych porozumień są niezgodne z postanowieniami niniejszego Układu, z wyjątkiem sytuacji,

o której mowa w poprzednim zdaniu, albo są identyczne. Postanowienia istniejących

porozumień dwustronnych w kwestiach nieobjętych zakresem niniejszego Układu nadal

mają zastosowanie.

1.

Z myślą o zapewnieniu skoordynowanego rozwoju i stopniowej liberalizacji transportu

między Stronami w sposób dostosowany do ich wzajemnych potrzeb handlowych, warunki

wzajemnego dostępu do rynku w transporcie drogowym, kolejowym i wodnym śródlądowym

określa się w ewentualnych przyszłych szczególnych porozumieniach dotyczących transportu

drogowego, kolejowego i wodnego śródlądowego.

2.

Przed zawarciem porozumień, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, Strony nie

doprowadzają do tego, aby warunki wzajemnego dostępu do rynków pomiędzy nimi były

bardziej restrykcyjne, niż w dniu poprzedzającym wejście w życie niniejszego Układu.

3.

Postanowienia istniejących porozumień dwustronnych w kwestiach nieobjętych zakresem

ewentualnych przyszłych porozumień, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,

nadal mają zastosowanie.

1.

Z myślą o zapewnieniu skoordynowanego rozwoju i stopniowej liberalizacji transportu

między Stronami w sposób dostosowany do ich wzajemnych potrzeb handlowych, warunki

wzajemnego dostępu do rynku w transporcie lotniczym powinny być zgodne z umową między

UE a Ukrainą o wspólnym obszarze lotniczym (dalej zwaną „WOL”).

2.

Do chwili zawarcia WOL Strony nie podejmują żadnych środków ani działań, które byłyby

bardziej restrykcyjne lub dyskryminujące w porównaniu z sytuacją istniejącą przed

wejściem w życie niniejszego Układu.

Ukraina dostosowuje swoje prawodawstwo, w tym przepisy administracyjne, techniczne

i inne przepisy, do prawodawstwa Strony UE istniejącego w jakiejkolwiek chwili w dziedzinie

międzynarodowego transportu morskiego, w zakresie, w jakim służy to osiągnięciu celów

liberalizacji, wzajemnego dostępu do rynków Stron oraz przepisu pasażerów i towarów.

Zbliżenie to rozpoczyna się w dniu podpisania niniejszego Układu i jest stopniowo

rozszerzane o wszystkie elementy dorobku prawnego UE, o których mowa w załączniku

XVII do niniejszego Układu.

1.

Uznając, że handel elektroniczny zwiększa możliwości handlowe w wielu sektorach, Strony

uzgadniają, że będą propagowały rozwój handlu elektronicznego między sobą, w szczególności

poprzez współprace w kwestiach związanych z handlem elektronicznym podjętych w postanowieniach

niniejszego rozdziału.

2.

Strony zgadzają się, że rozwój handlu elektronicznego musi być w pełni zgodny z najwyższymi

międzynarodowymi standardami w zakresie ochrony danych, aby zdobyć zaufanie użytkowników

handlu elektronicznego.

3.

Strony uzgadniają, że przekaz elektroniczny uznaje się za świadczenie usług w rozumieniu

sekcji 3 (Transgraniczne świadczenie usług) niniejszego rozdziału, które nie może

być objęte należnościami celnymi.

1.

Strony utrzymują dialog dotyczący kwestii regulacyjnych związanych z handlem elektronicznym,

który obejmuje między innymi następujące kwestie

a)

uznanie certyfikatów podpisów elektronicznych wydawanych użytkownikom oraz ułatwianie

świadczenia transgra-nicznych usług certyfikacyjnych,

b)

odpowiedzialność usługodawców będących pośrednikami w odniesieniu do przesyłania lub

przechowywania informacji,

c)

traktowanie niezamówionych komercyjnych wiadomości elektronicznych,

d)

ochrona konsumentów w zakresie handlu elektronicznego,

e)

wszelkie inne kwestie mające związek z rozwojem handlu elektronicznego.

2.

Współpraca taka może obejmować wymianę informacji dotyczących prawodawstwa poszczególnych

Stron w tych kwestiach, jak również wdrażania tego prawodawstwa.

1.

Bez uszczerbku dla wyjątków ogólnych określonych w art. 472 niniejszego Układu postanowienia

niniejszego rozdziału oraz załączników XVI-A, XVI-B, XVI-C, XVI-D, XVI-E, XVI-F i

XVII do niniejszego Układu podlegają wyjątkom opisanym w niniejszym artykule.

2.

Z zastrzeżeniem wymogu, aby środki takie nie były stosowane w sposób, który mógłby

stanowić arbitralną lub nieuzasadnioną dyskryminację pomiędzy państwami, w których

obowiązują podobne warunki, bądź stanowiący ukryte ograniczenie dla zakładania przedsiębiorstw

lub transgranicznego świadczenia usług, żadne postanowienie niniejszego rozdziału

nie może być interpretowane w sposób uniemożliwiający przyjęcie lub stosowanie przez

którąkolwiek ze Stron środków

a)

niezbędnych dla ochrony bezpieczeństwa publicznego lub moralności publicznej lub utrzymania

porządku publicznego;

b)

niezbędnych dla ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;

c)

odnoszących się do zachowania ograniczonych zasobów naturalnych, jeżeli środki te

stosowane są w połączeniu z ograniczeniami dotyczącymi krajowych inwestorów lub krajowej

podaży i konsumpcji usług;

d)

niezbędnych do ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej

lub archeologicznej;

e)

niezbędnych dla zapewnienia przestrzegania przepisów ustawowych i wykonawczych, które

nie są sprzeczne z postanowieniami niniejszego rozdziału, łącznie z przepisami odnoszącymi

się do

(i)

zapobiegania działaniom charakterze oszukańczym i podstępnym lub postępowania ze skutkami

niewykonania umów;

(ii)

ochrony życia prywatnego osób w zakresie przetwarzania i rozpowszechniania danych

osobowych oraz ochrony poufności ich osobistych akt i rachunków;

(iii)

bezpieczeństwa;

f)

niezgodnych z art. 88 ust. 1 i art. 94 niniejszego Układu, pod warunkiem że zróżnicowane

traktowanie ma na celu zapewnienie skutecznego lub sprawiedliwego opodatkowania lub

poboru podatków bezpośrednich w odniesieniu do działalności gospodarczej, inwestorów

lub usługodawców drugiej Strony

3.

Postanowienia niniejszego rozdziału oraz załączników XVI-A, XVI-B, XVI-C, XVI-D, XVI-E,

XVI-F i XVII do niniejszego Układu nie mają zastosowania do systemów zabezpieczenia

społecznego poszczególnych Stron ani do działań prowadzonych na terytorium poszczególnych

Stron, które związane są, nawet tylko sporadycznie, z wykonywaniem władzy publicznej.

Traktowanie na zasadzie KNU przyznane zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału,

nie ma zastosowania do traktowania w zakresie opodatkowania, którego Strony udzielają

lub udzielą w przyszłości na podstawie zawartych między sobą porozumień mających na

celu unikanie podwójnego opodatkowania.

1.

Żadne z postanowień niniejszego Układu nie może być interpretowane w sposób

a)

wymagający od którejkolwiek ze Stron dostarczenia informacji, których ujawnienie uważa

ona za sprzeczne z jej podstawowymi interesami bezpieczeństwa; lub

b)

uniemożliwiający którejkolwiek ze Stron podjęcie jakiegokolwiek działania uznanego

przez nią za niezbędne dla ochrony jej podstawowych interesów bezpieczeństwa

(i)

związanego z produkcją broni, amunicji lub materiałów wojskowych lub handlem nimi;

(ii)

odnoszącego się do działalności gospodarczej prowadzonej bezpośrednio lub pośrednio

dla celów zaopatrzenia obiektów wojskowych;

(i)

mają zastosowanie do inwestorów i podmiotów świadczących usługi, niebędących rezydentami,

z uwzględnieniem faktu, że obowiązek podatkowy nierezydentów określony jest na podstawie

pozycji podlegających opodatkowaniu pochodzących z terytorium Strony lub tam się znajdujących;

lub

(ii)

mają zastosowanie do nierezydentów w celu zapewnienia nakładania lub poboru podatków

na terytorium Strony: lub

(iii)

mają zastosowanie do nierezydentów lub rezydentów w celu zapobiegania unikaniu zobowiązań

podatkowych i uchylaniu się od nich, łącznie ze środkami zgodności; lub

(iv)

mają zastosowanie do konsumentów usług dostarczonych na terytorium lub z terytorium

drugiej Strony w celu zapewnienia nakładania na takich konsumentów lub poboru od nich

podatków pochodzących ze źródeł znajdujących się na terytorium Strony; lub

(v)

dokonują rozróżnienia między inwestorami i podmiotami świadczącymi usługi podlegającymi

zobowiązaniom podatkowym od pozycji opodatkowanych na poziomie światowym a innymi

inwestorami i podmiotami świadczącymi usługi ze względu na różnice w podstawie ich

opodatkowania; lub

(vi)

określają i przydzielają dochody, zyski, korzyści, straty, odliczenia lub ulgi osobom

i oddziałom będącym rezydentami bądź powiązanym osobom lub oddziałom należącym do

tej samej osoby w celu zagwarantowania podstawy opodatkowania obowiązującej na terytorium

Strony.

Terminologia podatkowa lub założenia systemu opisane w lit. f) niniejszego postanowienia

i w niniejszym przypisie są określane zgodnie z definicjami podatkowymi i założeniami

systemowymi albo definicjami i założeniami systemowymi równorzędnymi, czy też podobnymi

przyjętymi zgodnie z przepisami Strony podejmującej dany środek.

(iii)

odnoszącego się do materiałów rozszczepialnych i materiałów do syntezy jądrowej lub

materiałów służących do ich uzyskania; lub

(iv)

podjętego w czasie wojny lub w obliczu innego zagrożenia w stosunkach międzynarodowych;

lub

c)

uniemożliwiający którejkolwiek ze Stron podejmowanie wszelkich działań w celu wywiązania

się z zobowiązań podjętych w celu utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.

Strony zobowiązują się do nienakładania jakichkolwiek ograniczeń i zezwalają na dokonywanie,

w walucie w pełni wymienialnej i zgodnie z postanowieniami art. VIII Statutu MFW,

wszelkich płatności i transferów na rachunku bieżącym w ramach bilansu płatniczego

między Stronami.

1.

W odniesieniu do transakcji na rachunku kapitałowym i finansowym bilansu płatniczego,

od momentu wejścia w życie niniejszego Układu Strony zapewniają swobodny przepływ

kapitału związanego z bezpośrednimi inwestycjami

2.

W odniesieniu do innych transakcji na rachunku kapitałowym i finansowym bilansu płatniczego

od momentu wejścia w życie niniejszego Układu, bez uszczerbku dla innych jego postanowień,

Strony zapewniają

a)

swobodny przepływ kapitału związanego z kredytami dotyczącymi transakcji handlowych

lub ze świadczeniem usług, w których uczestniczy rezydent jednej ze Stron;

b)

swobodny przepływ kapitału związanego z inwestycjami portfelowymi oraz pożyczkami

i kredytami finansowymi udzielonymi przez inwestorów drugiej Strony.

3.

Ukraina zobowiązuje się do ukończenia liberalizacji transakcji na rachunku kapitałowym

i finansowym bilansu płatniczego równoważnej liberalizacji w Stronie UE przed przyznaniem

traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego w obszarze usług finansowych zgodnie

z art. 4 ust. 3 załącznika XVII do mniejszego Układu. Pozytywna ocena ukraińskiego

prawodawstwa dotyczącego przepływów kapitału, jego wdrożenie i stałe egzekwowanie

zgodnie z zasadami przedstawionymi w art. 4 ust. 3 załącznika XVII do niniejszego

Układu jest koniecznym warunkiem wstępnym jakiejkolwiek decyzji Komitetu ds. Handlu

o przyznaniu traktowania zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego w odniesieniu do usług

finansowych.

4.

Bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszego Układu, Strony nie wprowadzają żadnych

nowych ograniczeń w zakresie przepływu kapitału ani bieżących płatności między rezydentami

UE i Ukrainy ani nie nadają istniejącym regulacjom bardziej restrykcyjnego charakteru.

Bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszego Układu, w przypadku gdy w szczególnych

okolicznościach płatności lub przepływ kapitału między Stronami powoduje lub może

spowodować poważne trudności w funkcjonowaniu polityki kursowej lub polityki pieniężnej

1.

Strony konsultują się wzajemnie w celu ułatwienia przepływu kapitału między nimi,

aby wspierać cele niniejszego Układu.

2.

W ciągu pierwszych czterech lat po wejściu w życie niniejszego Układu Strony podejmują

środki pozwalające na stworzenie warunków niezbędnych do dalszego stopniowego stosowania

unijnych przepisów dotyczących swobodnego przepływu kapitału.

3.

Przed upływem piątego roku po wejściu w życie niniejszego Układu Komitet ds. Handlu

dokonuje przeglądu środków i określa zasady dalszej liberalizacji.

Strony uznają wkład przejrzystych, niedyskryminacyjnych, konkurencyjnych i otwartych

procedur przetargowych w zrównoważony rozwój gospodarczy oraz przyjmują za swój cel

skuteczne, wzajemne i stopniowe otwarcie swoich rynków zamówień publicznych.

W niniejszym rozdziale przewidziano wzajemny dostęp do rynków zamówień publicznych

na podstawie zasady traktowania narodowego na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym

w odniesieniu do zamówień publicznych i koncesji w sektorze tradycyjnym i w sektorze

użyteczności publicznej. Przewiduje on stopniowe zbliżanie prawodawstwa dotyczącego

zamówień publicznych na Ukrainie z dorobkiem prawnym Unii w tej dziedzinie, wraz z

reformą instytucjonalną oraz utworzeniem skutecznego systemu zamówień publicznych

na podstawie zasad regulujących zamówienia publiczne w Stronie UE oraz warunki i definicje

określone w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca

2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane,

dostawy i usługi (dalej zwanej „dyrektywą 2004/18/WE”) oraz dyrektywie 2004/17/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. Koordynującą procedury udzielania

zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu

i usług pocztowych (dalej zwanej „dyrektywą 2004/17/WE”).

1.

Niniejszy rozdział ma zastosowanie do zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy

i usługi, jak również do zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi w sektorach

użyteczności publicznej oraz do koncesji na roboty budowlane i usługi.

2.

Niniejszy rozdział ma zastosowanie do wszelkich instytucji zamawiających oraz podmiotów

zamawiających, które są zgodne z definicjami zawartymi w dorobku prawnym UE dotyczącym

zamówień publicznych (dalej łącznie zwanych „podmiotami zamawiającymi”). Obejmuje

on również podmioty prawa publicznego i przedsiębiorstwa publiczne świadczące usługi

użyteczności publicznej, takie jak przedsiębiorstwa państwowe prowadzące taką działalność

oraz przedsiębiorstwa prywatne działające na podstawie szczególnych i wyłącznych praw,

świadczące usługi użyteczności publicznej.

3.

Niniejszy rozdział ma zastosowanie do zamówień o wartości przekraczającej progi ustanowione

w załączniku XXI-P.

Podstawą obliczania szacunkowej wartości zamówienia publicznego jest całkowita kwota

należna, bez podatku od wartości dodanej. Przy stosowaniu tych progów Ukraina będzie

przeliczać te wartości na własną walutę krajową przy zastosowaniu kursu wymiany swojego

banku narodowego.

Powyższe progi podlegają regularnemu przeglądowi co dwa lata, począwszy od pierwszego

parzystego roku po wejściu w życie niniejszego Układu, na podstawie średniej dziennej

wartości euro, wyrażonej w specjalnym prawie ciągnienia, z okresu 24 miesięcy upływającego

w ostatnim dniu sierpnia poprzedzającym korektę ze skutkiem od dnia 1 stycznia. Wartość

progów poddanych przeglądowi w ten sposób, w miarę potrzeby, zostaje zaokrąglona w

dół do najbliższego tysiąca euro. Komitet ds. Handlu przyjmuje korektę progów zgodnie

z procedurą opisaną w tytule VII (Postanowienia instytucjonalne, ogólne i końcowe)

niniejszego Układu.

1.

Strony ustanawiają lub utrzymują odpowiednie ramy i mechanizmy instytucjonalne niezbędne

do prawidłowego funkcjonowania systemu zamówień publicznych oraz do wdrażania stosownych

zasad.

2.

W ramach reformy instytucjonalnej Ukraina wyznacza w szczególności

a)

centralny organ wykonawczy odpowiedzialny za politykę gospodarczą, którego zadaniem

jest zagwarantowanie spójnej polityki we wszystkich obszarach związanych z zamówieniami

publicznymi. Taki organ ułatwia i koordynuje wdrażanie niniejszego rozdziału i kieruje

procesem zbliżenia przepisów;

b)

bezstronny i niezależny organ, którego zadaniem jest dokonywanie przeglądu decyzji

podejmowanych przez instytucje lub podmioty zamawiające w trakcie udzielania zamówień.

W tym kontekście „niezależny” oznacza, że jest to organ publiczny, który jest odrębny

od jakichkolwiek podmiotów zamawiających lub podmiotów gospodarczych. Musi istnieć

możliwość poddania decyzji takiego organu kontroli sądowej.

3.

Strony zapewniają skuteczne egzekwowanie decyzji organów odpowiedzialnych za rozpatrywanie

skarg.

1.

Nie później niż sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszego Układu, w zakresie udzielania

wszelkich zamówień Strony przestrzegają szeregu podstawowych norm określonych w ust.

2-15 niniejszego Układu. Te podstawowe normy wywodzą się bezpośrednio z przepisów

i zasad dotyczących zamówień publicznych, określonych w dorobku prawnym UE regulującym

te kwestie, w tym z zasad niedyskryminacji, równego traktowania, przejrzystości i

proporcjonalności.

Publikacja

2.

Strony zapewniają, aby wszystkie planowane zamówienia były publikowane w stosownych

mediach w wystarczający sposób

a)

aby umożliwić otwarcie rynku na konkurencję oraz

b)

aby umożliwić zainteresowanym podmiotom gospodarczym uzyskanie odpowiedniego dostępu

do informacji dotyczących planowanych zamówień przed ich udzieleniem oraz wyrażenie

zainteresowania ich uzyskaniem.

3.

Publikacja musi być dostosowana do ekonomicznego znaczenia zamówienia dla podmiotów

gospodarczych.

4.

Publikacja zawiera co najmniej istotne szczegóły zamówienia, które ma zostać udzielone,

kryteria kwalifikacji podmiotowej, metodę udzielenia, kryteria udzielenia zamówienia

oraz wszelkie inne dodatkowe informacje, których podmioty gospodarcze mogłyby w uzasadnionym

zakresie potrzebować, aby podjąć decyzję o wyrażeniu zainteresowania uzyskaniem zamówieniem.

Udzielanie zamówień

5.

Wszystkie zamówienia udzielane są w ramach przejrzystych i bezstronnych procedur,

które zapobiegają działaniom korupcyjnym. Taką bezstronność zapewnia się w szczególności

przez niedyskryminacyjny opis przedmiotu zamówienia, zapewnienie równego dostępu wszystkim

podmiotom gospodarczym, odpowiednie ramy czasowe oraz przejrzyste i obiektywne podejście.

6.

Opisując cechy wymaganych robót budowlanych, dostaw lub usług, podmiot zamawiający

stosuje ogólny opis zasad wykonania i funkcji oraz norm międzynarodowych, europejskich

lub krajowych.

7.

Opis wymaganych cech robót budowlanych, dostaw lub usług nie powinien zawierać odniesienia

do konkretnej marki czy źródła ani też konkretnego procesu, znaku towarowego, patentu,

rodzaju czy też określonego pochodzenia lub produkcji, o ile takie odniesienie nie

jest uzasadnione przedmiotem zamówienia i opatrzone słowami Jud równoważny”. Preferowane

jest stosowanie ogólnych opisów zasad wykonania lub funkcji.

8.

Podmioty zamawiające nie nakładają warunków, które skutkowałyby bezpośrednią lub pośrednią

dyskryminacją podmiotów gospodarczych drugiej Strony, na przykład wymogów, aby podmioty

gospodarcze zainteresowane uzyskaniem zamówienia miały siedzibę w tym samym państwie,

regionie lub terytorium co podmiot zamawiający.

Niezależnie od powyższego w przypadkach, w których jest to uzasadnione szczególnymi

okolicznościami towarzyszącymi zamówieniu, na wyłonionego wnioskodawcę można nałożyć

wymóg ustanowienia określonej infrastruktury gospodarczej na miejscu wykonania.

9.

Terminy na wyrażenie zainteresowania i przedłożenie ofert muszą być wystarczająco

długie, aby podmioty gospodarcze pochodzące z drugiej Strony mogły dokonać rzetelnej

oceny przetargu i przygotować swoją ofertę.

10.

Wszyscy uczestnicy muszą być w stanie zapoznać się z wyprzedzeniem z mającymi zastosowanie

przepisami, kryteriami kwalifikacji i kryteriami udzielenia zamówienia. Przepisy te

muszą mieć zastosowanie na równi do wszystkich uczestników.

11.

Podmioty zamawiające mogą zwracać się do ograniczonej liczby wnioskodawców o przedstawienie

oferty, pod warunkiem że

a)

odbywa się to w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny; oraz

b)

wyboru dokonuje się wyłącznie na podstawie obiektywnych czynników, takich jak doświadczenie

wnioskodawców w danym sektorze, rozmiary i infrastruktura ich przedsiębiorstw bądź

ich możliwości techniczne i zawodowe.

Zwracając się do ograniczonej liczby wnioskodawców o przedstawienie oferty, należy

wziąć pod uwagę konieczność zapewnienia odpowiedniej konkurencji.

12.

Podmioty zamawiające mogą skorzystać z procedury negocjacyjnej wyłącznie w wyjątkowych

i określonych przypadkach, gdy korzystanie z takiej procedury w rzeczywistości nie

zakłóca konkurencji.

13.

Podmioty zamawiające mogą korzystać z systemów kwalifikowania jedynie pod warunkiem

że wykaz kwalifikowanych podmiotów zostanie sporządzony w drodze należycie ogłoszonego,

przejrzystego i otwartego postępowania. Zamówień wchodzących w zakres tego rodzaju

systemów również udziela się na niedyskryminacyjnych warunkach.

14.

Strony zapewniają, aby zamówienia były udzielane w sposób przejrzysty wnioskodawcom,

którzy przedstawili ekonomicznie najkorzystniejszą ofertę lub ofertę zawierającą najniższą

cenę, na podstawie kryteriów przetargu i przepisów proceduralnych ustanowionych i

ogłoszonych z wyprzedzeniem. Ostateczne decyzje są przekazywane wszystkim wnioskodawcom

bez zbędnej zwłoki. Na żądanie wnioskodawcy, który nie został wybrany, musi zostać

przedstawione wystarczająco szczegółowe uzasadnienie, umożliwiające weryfikację decyzji.

Ochrona sądowa

15.

Strony zapewniają każdej osobie, która ma lub miała interes w uzyskaniu określonego

zamówienia i która poniosła lub mogłaby ponieść szkodę z tytułu domniemanego naruszenia,

prawo do skutecznej i bezstronnej ochrony sądowej przed jakąkolwiek decyzją podmiotu

zamawiającego dotyczącą udzielenia tego zamówienia. Decyzje podjęte w trakcie i na

zakończenie takiej procedury weryfikacji są podawane do wiadomości publicznej w sposób

wystarczający, aby poinformować wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze.

1.

Przed rozpoczęciem zbliżenia prawodawstwa Ukraina przedkłada Komitetowi ds. Handlu

kompleksowy plan wdrożenia niniejszego rozdziału, określający harmonogram i kluczowe

etapy, który powinien obejmować wszystkie reformy z zakresu zbliżenia prawodawstwa

i budowania zdolności instytucjonalnych. Plan ten musi być zgodny z etapami i harmonogramami

przedstawionymi w załączniku XXI-A do niniejszego Układu.

2.

Plan obejmuje wszystkie aspekty reformy i ogólne ramy prawne wdrożenia działań związanych

z zamówieniami publicznymi, a w szczególności: zbliżenie prawodawstwa w zakresie zamówień

publicznych, zamówień w sektorze usług użyteczności publicznej, koncesji na roboty

budowlane oraz procedur weryfikacji, a także wzmocnienie możliwości administracyjnych

na wszystkich poziomach, łącznie z organami weryfikującymi i mechanizmami egzekwowania.

3.

Po pozytywnym zaopiniowaniu przez Komitet ds. Handlu plan zostaje uznany za dokument

referencyjny do celów wdrożenia niniejszego rozdziału. Unia Europejska dokłada wszelkich

starań, aby wspomóc Ukrainę we wdrożeniu planu.

1.

Ukraina zapewnia stopniowe zapewnianie zgodności swojego istniejącego i przyszłego

prawodawstwa w zakresie zamówień publicznych z dorobkiem prawnym UE w tej dziedzinie.

2.

Zbliżenie przepisów odbywa się w kilku etapach przedstawionych w załączniku XXI-A

oraz załącznikach XXI-B do XXI-E, załącznikach XXI-G, XXI-H i XXI-J do niniejszego

Układu. W załącznikach XXI-F i XXI-I do niniejszego Układu określono nieobowiązkowe

elementy, które nie wymagają transpozycji, natomiast w załącznikach XXI-K do XXI-N

do niniejszego Układu określono elementy dorobku prawnego UE, które pozostają poza

zakresem zbliżenia prawodawstwa. W trakcie tego procesu należy uwzględnić odpowiednie

orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz środki wykonawcze przyjmowane

przez Komisję Europejską, jak również - jeśli okaże się to konieczne - wszelkie zmiany

w dorobku prawnym Unii wprowadzone do tego czasu. Po ukończeniu każdego etapu wdrożenia,

podlega ono ocenie Komitetu ds. Handlu, a po wydaniu pozytywnej oceny przez ten Komitet

następuje wzajemne udzielenie dostępu do rynku zgodnie z załącznikiem XXI-A do niniejszego

Układu. Komisja Europejska bez zbędnej zwłoki powiadamia Ukrainę o wszelkich zmianach

dorobku prawnego UE. Komisja zapewni odpowiednie doradztwo i pomoc techniczną, aby

ułatwić wdrożenie takich zmian.

3.

Strony zgodnie postanawiają, że Komitet ds. Handlu przystępuje do oceny kolejnego

etapu, dopiero gdy środki służące do wdrożenia poprzedniego etapu zostaną zrealizowane

i zatwierdzone w trybie określonym w ust. 2 niniejszego artykułu.

4.

Strony zapewniają zgodność tych aspektów i obszarów zamówień publicznych, które nie

są objęte niniejszym artykułem, z zasadami przejrzystości, niedyskryminacji i równego

traktowania, określonymi w art. 151 niniejszego Układu.

1.

Strony zgodnie postanawiają, że będą stopniowo i równocześnie dążyć do skutecznego

i wzajemnego otwarcia swoich rynków. W trakcie procesu zbliżenia przepisów zakres

wzajemnie udzielanego dostępu do rynku jest powiązany z postępami w ramach tego procesu,

wyszczególnionymi w załączniku XXI-A do niniejszego Układu.

2.

Decyzję o przejściu do kolejnego etapu otwarcia rynku podejmuje się na podstawie oceny

jakości przyjętego prawodawstwa oraz ich praktycznego wdrożenia. Tego rodzaju oceny

dokonuje regularnie Komitet ds. Handlu.

3.

W zakresie, w jakim jedna Strona dokonała zgodnie z załącznikiem XXI-A do niniejszego

Układu otwarcia rynku zamówień publicznych dla drugiej Strony, Strona UE zapewnia

dostęp do postępowań o udzielenie zamówienia ukraińskim przedsiębiorstwom - bez względu

na to, czy mają one siedzibę w UE - zgodnie z przepisami UE dotyczącymi zamówień publicznych

i na warunkach nie mniej korzystnych niż w odniesieniu do przedsiębiorstw pochodzących

z UE; Ukraina zaś zapewnia dostęp do postępowań o udzielenie zamówienia dla przedsiębiorstw

z UE - bez względu na to, czy mają one siedzibę na Ukrainie - zgodnie z krajowymi

przepisami dotyczącymi zamówień publicznych i na warunkach nie mniej korzystnych niż

w odniesieniu do przedsiębiorstw ukraińskich.

4.

Po wdrożeniu ostatniego etapu procesu zbliżenia przepisów Strony przeanalizują możliwość

wzajemnego zapewnienia dostępu do rynku zamówień publicznych w odniesieniu do zamówień

poniżej progów wartości określonych w art. 149 ust. 3 niniejszego Układu.

5.

Finlandia zastrzega swoje stanowisko w odniesieniu do Wysp Alandzkich.

1.

Strony zapewniają odpowiednie poinformowanie podmiotów zamawiających i podmiotów gospodarczych

na temat procedur zamówień publicznych, w tym poprzez publikację wszystkich odnośnych

przepisów ustawodawczych i decyzji administracyjnych.

2.

Strony zapewniają skuteczne rozpowszechnianie informacji na temat możliwości składania

ofert.

1.

Strony zwiększają współpracę poprzez wymianę doświadczeń i informacji dotyczących

swoich najlepszych praktyk i ram regulacyjnych.

2.

UE ułatwia wdrożenie niniejszego rozdziału, w tym - w stosownych przypadkach - poprzez

pomoc techniczną. Zgodnie z postanowieniami dotyczącymi współpracy finansowej w tytule

VI (Współpraca finansowa, w tym postanowienia dotyczące zwalczania nadużyć finansowych)

niniejszego Układu konkretne decyzje dotyczące pomocy finansowej są podejmowane z

wykorzystaniem stosownych mechanizmów i instrumentów finansowych UE.

3.

Orientacyjny wykaz zagadnień objętych współpracą zawarto w załączniku XXI-O do niniejszego

Układu.

Celem niniejszego rozdziału jest

a)

ułatwianie produkcji i komercjalizacji innowacyjnych i nowoczesnych produktów na terytorium

Stron; oraz

b)

osiągnięcie odpowiedniego i skutecznego poziomu ochrony oraz egzekwowania praw własności

intelektualnej.

1.

Strony zapewniają odpowiednie i skuteczne wykonanie umów międzynarodowych dotyczących

własności intelektualnej, których są stronami, w tym Porozumienia w sprawie handlowych

aspektów własności intelektualnej (TRIPS), znajdującego się w załączniku 1C do Porozumienia

ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) (zwanego dalej „Porozumieniem TRIPS”).

Postanowienia niniejszego rozdziału uzupełniają i precyzują prawa i obowiązki Stron

zgodnie z porozumieniem TRIPS i innymi umowami międzynarodowymi w dziedzinie własności

intelektualnej.

2.

Do celów niniejszego Układu prawa własności intelektualnej obejmują prawa autorskie,

w tym prawa autorskie do programów komputerowych i baz danych, prawa pokrewne do praw

autorskich, prawa dotyczące patentów, w tym prawa w zakresie patentów dotyczących

wynalazków biotechnologicznych, znaki towarowe, nazwy handlowe, o ile zgodnie z odnośnym

prawem krajowym są one chronione jako wyłączne prawa własności, wzory, wzory schematów

(topografii) układów scalonych, oznaczenia geograficzne, w tym oznaczenia pochodzenia,

oznaczenia źródła, odmiany roślin, ochronę informacji niejawnych oraz ochronę przed

nieuczciwą konkurencją, o których mowa w art. 10 bis Konwencji związkowej paryskiej

o ochronie własności przemysłowej (z 1967 r.) (zwanej dalej „konwencją paryską”).

1.

Strony zgodnie postanawiają wymieniać się opiniami i informacjami o swoich krajowych

i międzynarodowych praktykach oraz politykach dotyczących transferu technologii. Obejmuje

to w szczególności środki ułatwiające przepływ informacji, partnerstwa biznesowe,

zezwolenia oraz dobrowolne podwykonawstwo. Szczególną uwagę należy zwrócić na warunki

niezbędne dla stworzenia odpowiedniego otoczenia, umożliwiającego transfer technologii

w krajach przyjmują cych, łącznie z takimi kwestiami jak odpowiednie ramy prawne oraz

rozwój kapitału ludzkiego.

2.

Strony zapewniają ochronę uzasadnionych interesów posiadaczy praw własności intelektualnej.

Strony mają swobodę ustanowienia własnego systemu dotyczącego wyczerpania praw własności

intelektualnej, z zastrzeżeniem postanowień porozumienia TRIPS.

Strony przestrzegają

a)

art. 1-22 Międzynarodowej konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów

oraz organizacji nadawczych (1961 r.) (zwanej dalej „konwencją rzymską”);

b)

art. 1-18 Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych (1886 r.,

ostatnio zmieniona w 1979 r.) (zwanej dalej „konwencją berneńską”);

c)

art. 1-14 Traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanej dalej „WIPO”)

o prawie autorskim (1996 r.) (zwanego dalej „WCT”); oraz

d)

art. 1-23 Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach (1996 r.).

1.

Prawa autora utworu literackiego lub artystycznego w rozumieniu art. 2 konwencji berneńskiej

podlegają ochronie w okresie życia autora i przez okres 70 lat po jego śmierci, niezależnie

od daty zgodnego z prawem publicznego udostępnienia utworu.

2.

W przypadku utworu współautorskiego okres, o którym mowa w ust. 1, liczy się od dnia

śmierci ostatniego z autorów.

3.

W przypadku utworów anonimowych lub utworów, przy których posłużono się pseudonimem,

okres ochrony wynosi 70 lat po dniu zgodnego z prawem publicznego udostępnienia utworu.

Jednakże jeżeli pseudonim, którym posłużył się autor, nie pozostawia wątpliwości co

do tożsamości autora, lub jeżeli autor ujawnia swoją tożsamość w okresie przewidzianym

w zdaniu pierwszym, okresem ochrony mającym zastosowanie jest okres określony w ust.

1.

4.

W przypadku gdy utwór publikowany jest w tomach, częściach, odcinkach, fragmentach

lub wkładkach, a okres ochrony biegnie od dnia, w którym utwór został zgodnie z prawem

udostępniony publicznie, okres ochrony rozpoczyna swój bieg dla każdej z wymienionych

części oddzielnie.

5.

W przypadku utworów, których okres ochrony nie jest liczony od dnia śmierci autora

lub autorów i które nie były zgodnie z prawem udostępnione publicznie w okresie 70

lat po ich stworzeniu, ochrona wygasa.

1.

Główny reżyser utworu filmowego lub audiowizualnego uważany jest za jego autora lub

jednego z autorów. Strony mogą swobodnie wskazywać innych współautorów.

2.

Okres ochrony utworu filmowego lub audiowizualnego wygasa po upływie co najmniej 70

lat po śmierci ostatniej osoby należącej do wskazanej grupy, bez względu na to, czy

osoby te zostały uznane za współautorów. Grupa ta powinna obejmować przynajmniej głównego

reżysera, autora scenariusza, autora dialogów i kompozytora muzyki skomponowanej specjalnie

dla utworu filmowego lub audiowizualnego.

1.

Prawa artystów wykonawców wygasają po upływie przynajmniej 50 lat po dniu wykonania

utworu. Jednakże jeżeli w tym terminie utrwalenie wykonania zostanie zgodnie z prawem

opublikowane lub zgodnie z prawem publicznie udostępnione, prawa te wygasają po upływie

przynajmniej 50 lat od dnia pierwszego takiego opublikowania lub pierwszego takiego

publicznego udostępnienia, w zależności od tego, które z tych wydarzeń miało miejsce

wcześniej.

2.

Prawa producentów fonogramów wygasają po upływie przynajmniej 50 lat po sporządzeniu

utrwalenia. Jednakże jeżeli w tym terminie fonogram został opublikowany zgodnie z

prawem, wspomniane prawa wygasają po upływie przynajmniej 50 lat od dnia pierwszej

publikacji dokonanej zgodnie z prawem. W przypadku braku publikacji dokonanej zgodnie

z prawem w terminie określonym w zdaniu pierwszym oraz jeżeli fonogram został zgodnie

z prawem publicznie udostępniony w tym terminie, wspomniane prawa wygasają po upływie

50 lat od dnia pierwszego dokonanego zgodnie z prawem publicznego udostępnienia utworu.

3.

Prawa producentów pierwszego utrwalenia filmu wygasają po upływie przynajmniej 50

lat po sporządzeniu utrwalenia. Jednakże jeżeli w tym czasie film zostanie zgodnie

z prawem opublikowany lub zgodnie z prawem publicznie udostępniony, prawa te wygasają

po okresie przynajmniej 50 lat od dnia pierwszego takiego opublikowania Iub pierwszego

takiego publicznego udostępnienia, w zależności od tego, które z tych wydarzeń miało

miejsce wcześniej. Określenie „film” oznacza utwór filmowy, audiowizualny lub ruchome

obrazy, bez względu na to, czy są udźwiękowione,

4.

Prawa organizacji nadawczych wygasają po okresie przynajmniej 50 lat po pierwszym

nadaniu programu, niezależnie od tego, czy program ten emitowany jest przewodowo czy

bezprzewodowo, w tym za pośrednictwem przekazu kablowego mb satelitarnego.

Każda osoba, która po wygaśnięciu okresu ochrony prawa autorskiego po raz pierwszy

zgodnie z prawem publikuje lub zgodnie z prawem publicznie udostępnia utwór uprzednio

nieopublikowany, korzysta z ochrony równoważnej ochronie praw majątkowych autora.

Okres ochrony takich praw wynosi 25 lat od dnia pierwszego zgodnego z prawem opublikowania

lub pierwszego zgodnego z prawem publicznego udostępnienia utworu.

Strony mogą również chronić publikacje krytyczne lub naukowe utworów, które stały

się własnością publiczną. Maksymalny okres ochrony tych praw wynosi 30 lat od dnia

pierwszego opublikowania zgodnego z prawem.

Fotografie, które są oryginalne w tym znaczeniu, że stanowią własną intelektualną

twórczość autora, podlegają ochronie zgodnie z art. 162 niniejszego Układu. Strony

mogą ustanowić ochronę innych fotografii.

Strony uznają konieczność przyjęcia porozumień pomiędzy swoimi organizacjami zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi zapewniających łatwiejszy wzajemny dostęp i przekazywanie

materiałów między terytoriami Stron, a także zapewniających wzajemne przekazywanie

tantiem za wykorzystanie dzieł Stron oraz w pozostałych sprawach dotyczących praw

autorskich. Strony uznają potrzebę osiągnięcia przez swoje organizacje zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi wysokiego poziomu racjonalizacji oraz przejrzystości

w odniesieniu do wykonywanych zadań.

1.

Do celów niniejszego artykułu utrwalenie oznacza zapis dźwięków lub obrazów bądź ich

reprezentacji, z którego mogą być postrzegane, kopiowane i przekazywane za pomocą

odpowiednich urządzeń.

2.

Strony zapewniają artystom wykonawcom wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania utrwalania

ich wykonań.

3.

Strony zapewniają organizacjom nadawczym wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania

utrwalania ich programów, niezależnie od tego, czy chodzi o programy przekazywane

bezprzewodowo czy przewodowo, w tym za pośrednictwem przekazu kablowego lub satelitarnego.

4.

Dystrybutorowi kablowemu nie przysługuje prawo przewidziane w ust. 2 w przypadku gdy

rozpowszechnia jedynie programy innych organizacji nadawczych.

1.

Do celów niniejszego artykułu

a)

„nadawanie” oznacza bezprzewodowe przekazywanie do odbioru publicznego dźwięków lub też obrazów i dźwięków bądź ich reprezentacji; termin ten obejmuje także przekaz satelitarny;

oraz przekaz za pomocą kodowanych sygnałów, w przypadku gdy urządzenia dekodujące

są publicznie udostępnione przez tę samą organizację nadawczą lub za jej zgodą;

b)

„przekaz publiczny” oznacza transmisję publiczną dźwięków wykonania lub dźwięków bądź

reprezentacji dźwięków utrwalonych na fonogramie w jakikolwiek sposób inny niż nadawanie.

Do celów ust. 3 „przekaz publiczny” obejmuje publiczne odtwarzanie dźwięków lub reprezentacji

dźwięków utrwalonych na fonogramie.

2.

Strony zapewniają artystom wykonawcom wyłączne prawo do zezwalania na bezprzewodowe

nadawanie oraz przekaz publiczny ich wykonań artystycznych, lub ich zakazania, z wyjątkiem

przypadku gdy wykonania te stanowią same w sobie nadawane wykonanie lub oparte są

na utrwaleniu.

3.

Strony zapewniają artystom wykonawcom i producentom fonogramów prawo do pojedynczego

godziwego wynagrodzenia, jeżeli fonogram opublikowany w celach handlowych lub powielony

egzemplarz takiego fonogramu jest wykorzystany do bezprzewodowego nadawania lub do

wszelkiego przekazu publicznego, oraz do zapewnienia, aby to wynagrodzenie zostało

rozdysponowane między odpowiednimi wykonawcami oraz producentami fonogramów. W przypadku

braku porozumienia w tej sprawie między wykonawcami i producentami fonogramów Strony

mogą określić warunki podziału tego wynagrodzenia między nimi.

4.

Strony zapewniają organizacjom nadawczym wyłączne prawo do zezwalania na bezprzewodową

retransmisję ich programów oraz przekaz publiczny ich programów, lub ich zakazywania,

jeśli przekaz ten następuje w miejscach dostępnych publicznie za opłatą wstępu.

1.

Strony zapewniają autorom wyłączne prawo do zezwalania na publiczne rozpowszechnianie,

w jakiejkolwiek formie, oryginału lub kopii ich utworów w drodze sprzedaży lub w inny

sposób, bądź zakazywania takiego rozpowszechniania.

2.

Strony zapewniają wyłączne prawo publicznego udostępniania przedmiotów ochrony wskazanych

w lit. a)-d) niniejszego ustępu oraz ich kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób

a)

artystom wykonawcom w odniesieniu do utrwaleń ich wykonań;

b)

producentom fonogramów w odniesieniu do ich fonogramów;

c)

producentom pierwszego utrwalenia filmów w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów;

d)

organizacjom nadawczym w odniesieniu do utrwaleń ich programów określonych w art.

169 ust. 3 niniejszego Układu.

1.

Strony mogą postanowić o ograniczeniach praw, o których mowa w art. 169, 170 i 171

niniejszego Układu, w odniesieniu do

a)

użytku prywatnego;

b)

wykorzystania krótkich fragmentów w sprawozdaniach dotyczących wydarzeń bieżących;

c)

krótkotrwałego utrwalenia przez organizację nadawczą przy użyciu własnych środków

i z przeznaczeniem do własnych programów;

d)

wykorzystania służącego wyłącznie celom edukacyjnym lub badaniom naukowym.

2.

Niezależnie od ust. 1 Strony mogą ustanowić tego samego rodzaju ograniczenia w zakresie

ochrony artystów wykonawców, producentów fonogramów, organizacji nadawczych i producentów

pierwszych utrwaleń filmów, jakie przewidziane są dla ochrony prawa autorskiego w

zakresie utworów literackich i artystycznych. Licencje obowiązkowe mogą być jednak

ustanowione jedynie w zakresie, w jakim są zgodne z postanowieniami konwencji rzymskiej.

3.

Ograniczenia określone w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się jedynie w niektórych

szczególnych przypadkach, które nie kolidują z normalnym wykorzystaniem przedmiotu

objętego ochroną oraz nie naruszają w sposób nieuzasadniony uzasadnionych interesów

posiadacza prawa autorskiego.

Strony zapewniają wyłączne prawo do zezwalania na bezpośrednie lub pośrednie, tymczasowe

lub ciągłe zwielokrotnianie utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek

formie, w całości lub częściowo, lub zakazywania takich działań

a)

autorom - w odniesieniu do ich utworów;

b)

artystom wykonawcom - w odniesieniu do utrwaleń ich wykonań;

c)

producentom fonogramów - w odniesieniu do ich fonogramów;

d)

producentom pierwszych utrwaleń filmów - w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów;

e)

organizacjom nadawczym - w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego,

czy programy te transmitowane są przewodowo czy bezprzewodowo, włączając drogę kablową

lub satelitarną.

1.

Strony zapewniają autorom wyłączne prawo do zezwalania na jakikolwiek publiczny przekaz

ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, lub jego zakazywania, włączając publiczne

udostępnianie ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w

wybranym przez siebie miejscu i czasie.

2.

Strony zapewniają wyłączne prawo do zezwalania na publiczne udostępnianie utworów,

drogą przewodową lub bezprzewodową, lub jego zakazywanie, w taki sposób, że osoby

postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie

a)

artystom wykonawcom - w odniesieniu do utrwaleń ich wykonań;

b)

producentom fonogramów - w odniesieniu do ich fonogramów;

c)

producentom pierwszych utrwaleń filmów - w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów;

d)

organizacjom nadawczym - w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego,

czy programy te są transmitowane przewodowo czy bezprzewodowo, włączając drogę kablową

lub satelitarną.

3.

Obie Strony zgodnie postanawiają, że czynności publicznego przekazu lub udostępniania,

określone w niniejszym artykule, nie powodują wyczerpania praw, o których mowa w ust.

1 i 2.

1.

Strony zapewniają, aby tymczasowe czynności zwielokrotniania, o których mowa w art.

173 niniejszego Układu, które mają charakter przejściowy lub dodatkowy, które stanowią

integralną i podstawową część procesu technologicznego i których jedynym celem jest

umożliwienie

a)

transmisji w sieci wśród osób trzecich przez pośrednika; lub

b)

zgodnego z prawem korzystania z utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną i które

nie mają odrębnego znaczenia ekonomicznego, były wyłączone z prawa do zwielokrotniania

przewidzianego w art. 173.

2.

w przypadku gdy Strony ustanowią wyjątek lub ograniczenie w odniesieniu do prawa do

zwielokrotniania przewidzianego w art. 173, mogą one również ustanowić wyjątek lub

ograniczenie w odniesieniu do prawa rozpowszechniania przewidzianego w art. 171 ust.

1 niniejszego Układu, w zakresie, w jakim wyjątek ten jest uzasadniony celem dopuszczonego

zwielokrotniania.

3.

Strony mogą ustanowić ograniczenia lub wyjątki od praw określonych w art. 173 i art.

174 niniejszego Układu tylko w niektórych szczególnych przypadkach, które nie kolidują

z normalnym wykorzystaniem przedmiotu objętego ochroną oraz nie naruszają w sposób

nieuzasadniony uzasadnionych interesów posiadacza prawa autorskiego.

1.

Strony zapewniają odpowiednią ochronę prawną zapobiegającą obejściu wszelkich skutecznych

środków technicznych, które dana osoba dokonuje wiedząc lub mając uzasadnione podstawy,

by wiedzieć, że działa w tym celu.

2.

Strony zapewniają odpowiednią ochronę prawną zapobiegającą wytwarzaniu, przywozowi,

dystrybucji, sprzedaży, wypożyczaniu, reklamowaniu sprzedaży lub wypożyczania bądź

posiadaniu w celach handlowych urządzeń, produktów lub części składowych, lub świadczeniu

usług, które

a)

są promowane, reklamowane lub wprowadzane do obrotu w celu obejścia skutecznych środków

technicznych; lub

b)

mają jedynie ograniczony cel handlowy lub zastosowanie inne niż w celu obejścia skutecznych

środków technicznych; lub

c)

są zaprojektowane, produkowane, dostosowane lub świadczone głównie w celu umożliwienia

lub ułatwienia obejścia skutecznych środków technicznych.

3.

Do celów niniejszej sekcji „środki techniczne” oznaczają wszelkiego rodzaju technologie,

urządzenia lub części składowe, które, przy normalnym funkcjonowaniu, są przeznaczone

do udaremnienia lub ograniczenia czynności w odniesieniu do utworów lub innych przedmiotów

objętych ochroną, które nie zostały dopuszczone przez, posiadacza prawa autorskiego

lub praw pokrewnych prawu autorskiemu zgodnie z prawodawstwem każdej ze Stron. Środki

techniczne uważa się za „skuteczne” w przypadku, gdy korzystanie z chronionego utworu

lub z innego przedmiotu objętego ochroną jest kontrolowane przez posiadaczy prawa

autorskiego poprzez zastosowanie kodu dostępu lub mechanizmu zabezpieczenia, takiego

jak szyfrowanie, zakłócanie lub każdej innej transformacji utworu lub przedmiotu objętego

ochroną lub mechanizmu kontroli kopiowania, które spełniają cel ochronny.

4.

W przypadku gdy Strony przewidują ograniczenia praw określonych w art. 172 i art.

175 niniejszego Układu, mogą również zapewnić udostępnienie przez posiadaczy prawa

autorskiego beneficjentowi wyjątku lut ograniczenia środków korzystania z tego wyjątku

bądź ograniczenia w zakresie niezbędnym do wykorzystania tego wyjątku bądź ograniczenia

oraz w przypadku gdy beneficjent posiada prawny dostęp do tego chronionego utworu

lub przedmiotu objętego ochroną.

5.

Postanowienia art. 175 ust. 1 i 2 niniejszego Układu nie mają zastosowania do utworów

lub innych przedmiotów objętych ochroną udostępnionych publicznie na warunkach uzgodnionych

w drodze umowy w taki sposób, że osoby postronne mają dostęp do nich w wybranym przez

siebie miejscu i czasie.

1.

Strony zapewniają stosowną ochronę prawną przed osobami, które świadomie bez zezwolenia

podejmują jedno z następujących działań

a)

usunięcie lub zmianę jakichkolwiek informacji elektronicznych o zarządzaniu prawami;

b)

dystrybucję, przywóz w celu dystrybucji, nadawanie, przekaz lub udostępnienie publiczne

dzieł lub innych przedmiotów objętych ochroną zgodnie z niniejszym Układem, z których

usunięto lub zmieniono bez odpowiedniej zgody informacje w formie elektronicznej o

zarządzaniu prawami, jeżeli taka osoba wie lub ma uzasadnione podstawy, by wiedzieć,

że poprzez to powoduje, umożliwia, ułatwia lub ukrywa naruszenie jakichkolwiek praw

autorskich lub praw pokrewnych prawu autorskiemu określonych w prawie odpowiedniej

Strony.

2.

Do celów niniejszego Układu wyrażenie „informacje o zarządzaniu prawami” oznacza wszelkie

informacje dostarczone przez posiadaczy prawa autorskiego, które identyfikują utwór

lub inne przedmioty objęte ochroną, o których mowa w podsekcji 1, autora lub jakiegokolwiek

innego posiadacza prawa autorskiego, lub informacje na temat warunków dotyczących

wykorzystania utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, oraz wszelkie numery

i kody, poprzez które takie informacje są wyrażane.

Akapit pierwszy stosuje się w przypadku, gdy jakiekolwiek wspomniane informacje są

powiązane z kopią lub gdy informacje te pojawiają się w związku z publicznym przekazem

utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, o których mowa w podsekcji 1.

1.

Strony nadają wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania najmu i użyczenia następującym

podmiotom

a)

autorowi - w odniesieniu do oryginału i egzemplarzy powielonych jego utworu;

b)

artyście wykonawcy - w odniesieniu do zapisu jego wykonania;

c)

producentowi fonogramu - w odniesieniu do jego fonogramu;

d)

producentowi pierwszego utrwalenia filmu - w odniesieniu do oryginału i egzemplarzy

powielonych jego filmu.

2.

Postanowienia te nie obejmują najmu i użyczania budynków i dzieł sztuki użytkowej.

3.

Strony mogą ustanowić odstępstwa od wyłącznego prawa przewidzianego w ust. 1 w zakresie

publicznego użyczenia, pod warunkiem że przynajmniej autorzy otrzymają wynagrodzenie

za takie użyczenie. Strony mają swobodę przy ustalaniu tego wynagrodzenia, biorąc

pod uwagę swoje cele promocji kultury.

4.

W przypadku gdy Strony nie stosują wyłącznego prawa użyczania przewidzianego w niniejszym

artykule w odniesieniu do fonogramów, filmów i programów komputerowych, wprowadzają

one wynagrodzenie przynajmniej na rzecz autorów.

5.

Strony mogą wyłączyć niektóre kategorie przedsiębiorstw z płatności wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 3 i 4.

1.

W przypadku przeniesienia lub cedowania przez autora lub wykonawcę swojego prawa najmu

fonogramu lub oryginału lub egzemplarza powielonego filmu na rzecz producenta fonogramu

lub producenta filmu, autor lub artysta wykonawca zachowują prawo do otrzymania godziwego

wynagrodzenia za najem.

2.

Autor lub artysta wykonawca nie może zrzec się prawa do godziwego wynagrodzenia za

najem.

3.

Wykonywanie prawa do godziwego wynagrodzenia może być powierzone organizacji zbiorowego

zarządzania, reprezentującej autorów lub artystów wykonawców.

4.

Strony mogą uregulować, czy i w jakim zakresie wykonywanie prawa do godziwego wynagrodzenia

przez organizację zbiorowego zarządzania może być narzucone oraz od kogo można żądać

lub pobierać takie wynagrodzenie.

1.

Strony chronią prawem autorskim programy komputerowe w taki sposób jak dzieła literackie

w rozumieniu konwencji berneńskiej. Do celów niniejszego postanowienia pojęcie „programy

komputerowe” obejmuje ich przygotowawczy materiał projektowy.

2.

Zgodnie z niniejszym Układem ochronie podlega każda forma wyrażenia programu komputerowego.

Koncepcje i zasady, na których opierają się wszelkie elementy programu komputerowego,

włącznie z tymi, na których opierają się ich interfejsy, nie podlegają ochronie prawa

autorskiego na podstawie niniejszego Układu.

3.

Program komputerowy podlega ochronie, jeżeli jest oryginalny w takim rozumieniu, że

jest własną intelektualną twórczością jego autora. Przy dokonywaniu jego kwalifikacji

do ochrony nie stosuje się żadnych innych kryteriów.

1.

Autorem programu komputerowego jest osoba fizyczna lub grupa osób fizycznych, które

stworzyły program, lub w przypadku gdy prawodawstwo Stron na to zezwala, osoba prawna

wskazana jako posiadacz prawa na mocy tego prawodawstwa.

2.

W odniesieniu do programu komputerowego stworzonego wspólnie przez grupę osób fizycznych

prawa wyłączne przysługują im wspólnie.

3.

W przypadku gdy prawodawstwo Stron uznaje utwory zbiorowe, osobę, która według prawodawstwa

Stron stworzyła utwór, uważa się za jego autora.

4.

W przypadku gdy program komputerowy został stworzony przez pracownika w ramach wykonywania

jego obowiązków służbowych lub w ramach wykonywania poleceń pracodawcy, pracodawca

jest wyłącznie uprawniony do wykonywania wszystkich praw majątkowych dotyczących programu

tak stworzonego, chyba że umowa stanowi inaczej.

Z zastrzeżeniem postanowień art. 183 i 184 niniejszego Układu, wyłączne prawa posiadacza

prawa autorskiego w rozumieniu art. 181 obejmują prawo do dokonywania lub upoważniania

do

a)

trwałego lub czasowego powielania programu komputerowego jakimikolwiek środkami i

w jakiejkolwiek formie, częściowo lub w całości. W zakresie, w jakim ładowanie, wyświetlanie,

uruchamianie, transmitowanie lub przechowywanie programu komputerowego wymaga takiego

powielania, takie czynności wymagają uzyskania zezwolenia posiadacza prawa autorskiego;

b)

tłumaczenia, opracowania, porządkowania i wszelkich innych modyfikacji programu komputerowego

i powielania wyników tych działań bez uszczerbku dla praw osoby, która modyfikuje

program;

c)

jakiejkolwiek formy publicznej dystrybucji, włącznie z wypożyczeniem oryginalnego

programu komputerowego lub jego kopii.

1.

W przypadku braku szczegółowych postanowień umownych, czynności, o których mowa w

art. 182 lit. a) i b) niniejszego Okładu, nie wymagają zezwolenia posiadacza prawa

autorskiego w przypadku, gdy są konieczne do użycia programu przez uprawnionego nabywcę

zgodnie z zamierzonym celem, włącznie z poprawianiem błędów.

2.

Sporządzanie kopii zapasowej przez osobę mającą prawo do używania programu komputerowego

nie może być umownie uniemożliwione w zakresie, w jakim jest to konieczne do takiego

używania.

3.

Osoba mająca prawo do używania kopii programu komputerowego jest upoważniona, bez

zezwolenia posiadacza prawa autorskiego, do obserwowania, badania lub testowania funkcjonowania

programu w celu ustalenia koncepcji i zasad, na których opiera się każdy z elementów

programu, jeżeli osoba ta robi to podczas wykonywania czynności ładowania, wyświetlania,

uruchamiania, transmitowania lub przechowywania programu, do których jest uprawniona.

1.

Zezwolenie posiadacza prawa autorskiego nie jest wymagane w przypadku, gdy powielanie

kodu i tłumaczenie jego form, w rozumieniu art. 182 lit. a) i b), jest niezbędne do

otrzymania informacji koniecznych do osiągnięcia interope-racyjności niezależnie stworzonego

programu komputerowego z innymi programami, z zastrzeżeniem spełnienia następujących

warunków

a)

czynności te są wykonywane przez licencjobiorcę lub inną osobę mającą prawo do używania

kopii programu, lub upoważnioną osobę działającą w ich imieniu;

b)

informacje konieczne do osiągnięcia interoperacyjności nie były uprzednio łatwo dostępne

dla osób, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu;

c)

czynności te są ograniczone do tych części oryginalnego programu, które są niezbędne

dla osiągnięcia interoperacyjności.

2.

Postanowienia ust. 1 nie upoważniają do tego, aby informacje uzyskane na ich podstawie

były

a)

wykorzystane do celów innych niż osiągnięcie interoperacyjności stworzonego niezależnie

programu komputerowego;

b)

przekazywane osobom trzecim, z wyjątkiem przypadków gdy są konieczne dla interoperacyjności

stworzonego niezależnie programu komputerowego; lub

c)

wykorzystane do rozwijania, produkcji lub wprowadzania do obrotu programów komputerowych

w znacznym stopniu podobnych w swoim wyrazie lub do jakichkolwiek innych czynności

naruszających prawo autorskie.

3.

Zgodnie z postanowieniami konwencji berneńskiej niniejszy artykuł nie może być interpretowany

tak, aby możliwe było jego stosowanie w sposób, który w sposób nieuzasadniony narusza

uzasadnione interesy posiadacza prawa autorskiego lub koliduje z normalnym korzystaniem

z programu komputerowego.

1.

Do celów niniejszego Układu „baza danych” oznacza zbiór niezależnych utworów, danych

lub innych materiałów uporządkowanych w sposób systematyczny lub metodyczny, indywidualnie

dostępnych środkami elektronicznymi lub innymi sposobami.

2.

Ochrona na mocy niniejszego Układu nie ma zastosowania do programów komputerowych

użytych do sporządzania lub funkcjonowania baz danych dostępnych środkami elektronicznymi.

1.

Zgodnie z podsekcją 1 bazy danych, które z powodu wyboru lub uporządkowania ich zawartości

stanowią własną intelektualną twórczość autora, podlegają jako takie ochronie prawa

autorskiego. Przy dokonywaniu ich kwalifikacji do ochrony nie stosuje się żadnych

innych kryteriów.

2.

Ochrona baz danych na podstawie prawa autorskiego określona w podsekcji 1 nie rozciąga

się na ich zawartość i pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich praw dotyczących tej

zawartości.

1.

Autorem bazy danych jest osoba fizyczna lub grupa osób fizycznych, które sporządziły

bazę danych, lub, w przypadku gdy zezwala na to prawodawstwo Stron, osoba prawna wskazana

jako posiadacz prawa autorskiego na mocy tego prawodawstwa.

2.

W przypadku gdy w prawodawstwie Stron uznaje się utwory zbiorowe, prawa majątkowe

przysługują osobie, do której należy prawo autorskie.

3.

W odniesieniu do bazy danych sporządzonej wspólnie przez grupę osób fizycznych prawa

wyłączne przysługują im wspólnie.

W odniesieniu do sposobu wyrażenia bazy danych, która jest chroniona prawem autorskim,

autor bazy danych ma wyłączne prawo do dokonywania lub upoważniania do

a)

czasowego lub trwałego powielania, w jakikolwiek sposób lub w jakiejkolwiek formie,

w całości lub w części;

b)

tłumaczenia, opracowania, porządkowania i wszelkich innych modyfikacji;

c)

publicznego rozpowszechniania w jakiejkolwiek formie bazy danych lub jej kopii;

d)

każdego publicznego udostępniania, wyświetlania lub przedstawiania;

e)

każdego powielania, rozpowszechniania, udostępniania, wyświetlania lub przedstawiania

publicznego wyników czynności o których mowa w lit. b).

1.

Dokonanie którejkolwiek z czynności wymienionych w art. 188 niniejszego Układu przez

legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii nie wymaga upoważnienia przez autora

bazy danych, jeśli są one niezbędne do celów dostępu do zawartości bazy danych oraz

normalnego korzystania z tej zawartości przez legalnego użytkownika. W przypadku gdy

legalny użytkownik upoważniony jest do korzystania tylko z części bazy danych, niniejsze

postanowienie stosuje się jedynie do tej części.

2.

Strony mają możliwość ustanowienia ograniczeń dotyczących praw określonych w art.

188 w następujących przypadkach

a)

powielania do użytku osobistego baz danych innych niż elektroniczne;

b)

korzystania z baz danych wyłącznie w charakterze ilustracji w celach dydaktycznych

lub badawczych, o ile wskazane jest źródło oraz w zakresie uzasadnionym przez niehandlowy

cel, który ma być osiągnięty;

c)

korzystania do celów bezpieczeństwa publicznego lub do celów postępowania administracyjnego

lub sądowego;

d)

innych wyjątków w zakresie prawa autorskiego, tradycyjnie dopuszczanych przez każdą

ze Stron, bez uszczerbku dla lit. a), b) i c).

3.

Zgodnie z przepisami konwencji berneńskiej niniejszy artykuł nie może być interpretowany

tak, aby możliwe było jego stosowanie w sposób, który w sposób nieuzasadniony narusza

uzasadnione interesy posiadacza prawa autorskiego lub koliduje z normalnym korzystaniem

z bazy danych.

1.

Strony ustanawiają prawo autora oryginalnego dzieła sztuki do wynagrodzenia z tytułu

odsprzedaży tego dzieła, określone jako prawo niezbywalne, którego nie można się zrzec,

nawet z góry, do otrzymania honorarium autorskiego opartego na cenie sprzedaży uzyskanej

z każdej odsprzedaży dzieła następującej po pierwszym rozporządzeniu dziełem przez

autora.

2.

Prawo, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do wszystkich czynności o charakterze odsprzedaży,

w których w charakterze sprzedawców, kupujących lub pośredników uczestniczą podmioty

zawodowo działające na rynku dzieł sztuki, takie jak salony sprzedaży, galerie sztuki,

oraz ogólnie wszelkie podmioty zajmujące się handlem dziełami sztuki.

3.

Strony mogą postanowić zgodnie ze swoim prawodawstwem, że prawo, o którym mowa w ust.

1, nie ma zastosowania do czynności o charakterze odsprzedaży, w przypadku gdy sprzedawca

nabył dzieło bezpośrednio od autora mniej niż trzy lata przed tą odsprzedażą oraz

w przypadku gdy cena odsprzedaży nie przekracza pewnej minimalnej kwoty.

4.

Honorarium autorskie jest wypłacane przez sprzedawcę. Strony mogą postanowić, że jedna

z osób fizycznych lub prawnych, o których mowa w ust. 2, inna niż sprzedawca, jest

wyłącznie odpowiedzialna lub odpowiedzialna wspólnie ze sprzedawcą za wypłatę honorarium

autorskiego.

Każda ze Stron zapewnia autorowi wyłączne prawo do wydawania zezwoleń na publiczny

przekaz satelitarny utworów chronionych prawem autorskim.

Każda ze Stron zapewnia, aby przy retransmisji programów drugiej Strony na jej terytorium

drogą kablową przestrzegane były mające zastosowanie prawa autorskie oraz prawa pokrewne,

a taka retransmisja miała miejsce na podstawie indywidualnych lub zbiorowych umów

między właścicielami praw autorskich, posiadaczami praw pokrewnych i operatorami kablowymi.

1.

Strona UE i Ukraina ustanawiają system rejestracji znaków towarowych, w ramach którego

każda decyzja o odmowie rejestracji znaku towarowego podjęta przez odpowiedni organ

właściwy w dziedzinie znaków towarowych jest należycie uzasadniona. Powody odmowy

są przekazywane w formie pisemnej wnioskodawcy, który będzie miał możliwość zakwestionowania

takiej odmowę i odwołania się od decyzji ostatecznej do organów sądowych. Strona UE

i Ukraina wprowadzają także możliwość wniesienia sprzeciwu wobec wniosków o znak towarowy.

Takie postępowania w sprawie sprzeciwu mają charakter prywatno-dowodowy. Strona UE

i Ukraina udostępniają opinii publicznej elektroniczne bazy danych zawierające wnioski

o znak towarowy i rejestracje znaków towarowych.

2.

Strony określają podstawy odmowy lub nieważności rejestracji znaku towarowego. Nie

są rejestrowane, a w przypadku gdy zostały już zarejestrowane, podlegają uznaniu za

nieważne

a)

oznaczenia, które nie mogą stanowić znaku towarowego;

b)

znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;

c)

znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub określeń mogących służyć

w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, zamierzonego przeznaczenia, wartości,

pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub

innych właściwości towarów lub usług;

d)

znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub określeń, które weszły

do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach

handlowych;

e)

oznaczenia, które składają się wyłącznie z

(i)

kształtu wynikającego z charakteru samych towarów; lub

(ii)

kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego; lub

(iii)

kształtu nadającego towarom ich istotną wartość;

f)

znaki towarowe, które są sprzeczne z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi

obyczajami;

g)

znaki towarowe, które ze względu na swój charakter mogą wprowadzać w błąd odbiorców,

na przykład co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towarów lub usługi;

h)

znaki towarowe, na które właściwe organy nie wydały zezwolenia, i wobec których następuje

odmowa lub unieważnienie rejestracji na podstawie art. 6 ter konwencji paryskiej.

3.

Strony określają podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji dotyczące

kolizji z prawami wcześniejszymi. Znak towarowy nie podlega rejestracji, a już zarejestrowany

znak podlega uznaniu za nieważny, jeżeli

a)

jest on identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, a towary lub usługi, które są

opatrywane tym znakiem lub dla których wnioskuje się o rejestrację, są identyczne

z towarami lub usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy jest chroniony;

b)

z powodu swej identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do

niego oraz identyczności z towarami lub usługami objętymi wcześniejszym znakiem towarowym

lub podobieństwa do nich istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odbiorców,

które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym.

4.

Strony mogą również określić inne podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji

dotyczące kolizji z prawami wcześniejszymi.

Strony współpracują w celu zapewnienia skuteczności ochrony znaków towarowych powszechnie

znanych, jak wskazano w art. 6 bis Konwencji paryskiej i art. 16 ust. 2 i 3 porozumienia

TRIPS.

Rejestracja znaku towarowego pociąga za sobą przyznanie właścicielowi wyłącznych praw

do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania wszystkim osobom trzecim, które

nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym

a)

jakiegokolwiek oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług

identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany;

b)

jakiegokolwiek oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa

do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których

dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w

błąd opinii publicznej, które obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia

ze znakiem towarowym.

1.

Strony zapewniają uczciwe używanie terminów opisowych, w tym oznaczeń geograficznych,

jako ograniczonego wyjątku w zakresie praw przyznanych poprzez znak towarowy, pod

warunkiem że w takich wyjątkach wzięto pod uwagę uzasadnione interesy właściciela

znaku towarowego oraz stron trzecich. Na tych samych warunkach Strony mogą określić

inne ograniczone wyjątki.

2.

Znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania osobie trzeciej używania w obrocie

handlowym

a)

jej własnego nazwiska lub adresu;

b)

określeń dotyczących rodzaju, jakości, ilości, zamierzonego przeznaczenia, wartości,

pochodzenia geograficznego, daty produkcji towarów lub świadczenia usług, lub innych

cech charakterystycznych towarów lub usług;

c)

znaku towarowego, w przypadku gdy jest to niezbędne dla wskazania zamierzonego przeznaczenia

towaru lub usługi, zwłaszcza akcesoriów lub części zamiennych, pod warunkiem że osoba

ta używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle.

3.

Znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania osobie trzeciej używania w obrocie

handlowym wcześniejszego prawa, które ma zastosowanie jedynie na konkretnym obszarze,

jeżeli prawo to jest uznawane przez przepisy odnośnych Stron i w granicach terytorium,

na którym jest uznawane.

1.

Jeżeli w ciągu pięciu lat od daty zakończenia procedury rejestracji znak towarowy

nie był rzeczywiście używany przez właściciela w stosunku do towarów lub usług, dla

których jest zarejestrowany na danym terytorium, lub jeżeli takie używanie było zawieszone

przez nieprzerwany okres pięciu lat, znak towarowy podlega sankcjom określonym w niniejszej

podsekcji, chyba że istnieją usprawiedliwione powody jego nieużywania.

2.

W rozumieniu ust. 1 za używanie uważa się również

a)

używanie znaku towarowego w postaci różniącej się w elementach, które nie zmieniają

odróżniającego charakteru znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany;

b)

umieszczanie znaku towarowego na towarach lub na ich opakowaniach wyłącznie w celu

wywozu.

3.

Używanie znaku towarowego za zgodą właściciela lub przez jakąkolwiek osobę upoważnioną

do używania znaku wspólnego lub znaku gwarancyjnego lub certyfikacyjnego uważa się

za dokonane przez właściciela w rozumieniu ust. 1.

1.

Strony przewidują, że znak towarowy ulega wygaśnięciu jeżeli w nieprzerwanym okresie

pięciu lat znak ten nie został wprowadzony do rzeczywistego używania na danym terytorium

w powiązaniu z towarami lub usługami, dla których jest zarejestrowany, i nie istnieją

żadne usprawiedliwione powody jego nieużywania; jednakże nikt nie może żądać wygaśnięcia

praw właściciela znaku towarowego, jeżeli w przedziale czasu pomiędzy upływem pięcioletniego

okresu i złożeniem wniosku o wygaśnięcie rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste

używanie znaku towarowego; rozpoczęcie lub wznowienie używania w okresie trzech miesięcy

poprzedzających złożenie wniosku o wygaśnięcie i które nastąpiło najwcześniej w momencie

upływu nieprzerwanego pięcioletniego okresu nieużywania, nie jest jednak brane pod

uwagę, w przypadku, gdy przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania podjęte

zostały dopiero wówczas, gdy właściciel dowiedział się o możliwości złożenia wniosku

o wygaśnięcie.

2.

Znak towarowy podlega również wygaśnięciu, jeżeli po dacie rejestracji

a)

znak towarowy stał się, w wyniku działania lub zaniechania właściciela, nazwą powszechnie

używaną w handlu w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany;

b)

w wyniku używania znaku towarowego przez właściciela lub za jego zgodą, w odniesieniu

do towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, zachodzi możliwość wprowadzenia

odbiorców w błąd, w szczególności co do natury, jakości lub pochodzenia geograficznego

towarów lub usług.

W przypadku gdy podstawy do odmowy rejestracji, wygaśnięcia lub stwierdzenia nieważności

znaku towarowego istnieją jedynie w odniesieniu do niektórych towarów lub usług, dla

których ten znak towarowy został zgłoszony lub zarejestrowany, odmowa rejestracji,

wygaśnięcie lub stwierdzenie nieważności dotyczy jedynie tych towarów lub usług.

Okres ochrony dostępnej na terytorium Strony UE i na Ukrainie wynosi przynajmniej

10 lat od momentu złożenia wniosku. Posiadacz prawa może przedłużyć okres ochrony

o kolejne okresy dziesięcioletnie.

1.

Niniejsza podsekcja ma zastosowanie do uznawania i ochrony oznaczeń geograficznych

pochodzących z terytorium Stron.

2.

Oznaczenia geograficzne jednej Strony, które mają być objęte ochroną drugiej Strony

podlegają postanowieniom niniejszego Układu wyłącznie jeżeli są objęte zakresem stosowania

prawodawstwa, o którym mowa w art. 202 niniejszego Układu.

1.

Po przeanalizowaniu prawodawstwa ukraińskiego wymienionego w załączniku XXII-A część

A do niniejszego Układu, Strona UE stwierdza, że przepisy te są zgodne z elementami

określonymi w załączniku XXII-A część B do niniejszego Układu.

2.

Po przeanalizowaniu prawodawstwa Strony UE wymienionego w załączniku XXII-A część

A do niniejszego Układu, Ukraina stwierdza, że przepisy te są zgodne z elementami

określonymi w załączniku XXII-A część B do niniejszego Układu.

3.

Ukraina, po zakończeniu procedury sprzeciwu zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku

XXII-B do niniejszego Układu oraz po przeanalizowaniu oznaczeń geograficznych dotyczących

produktów rolnych oraz środków spożywczych Strony UE wymienionych w załączniku XXII-C

do niniejszego Układu oraz oznaczeń geograficznych dla win, win aromatyzowanych oraz

napojów spirytusowych Strony UE wymienionych w załączniku XXII-D do niniejszego Układu,

które zostały zarejestrowane przez Stronę UE na mocy prawodawstwa, o którym mowa w

ust. 2, chroni te oznaczenia geograficzne zgodnie z poziomem ochrony ustanowionym

w niniejszej podsekcji.

4.

Strona UE, po zakończeniu procedury sprzeciwu zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku

XXII-B do niniejszego Układu oraz po przeanalizowaniu oznaczeń geograficznych dla

win, win aromatyzowanych oraz napojów spirytusowych Ukrainy wymienionych w załączniku

XXII-D do niniejszego Układu, które zostały zarejestrowane przez Ukrainę na mocy prawodawstwa,

o którym mowa w ust. 1, chroni te oznaczenia geograficzne zgodnie z poziomem ochrony

ustanowionym w niniejszej podsekcji.

1.

Strony zgodnie postanawiają o możliwości dodawania do załączników XXII-C i XXII-D

do niniejszego Układu nowych oznaczeń geograficznych w celu ochrony zgodnie art. 211

ust. 3 do niniejszego Układu po zakończeniu procedury sprzeciwu i po przeanalizowaniu

oznaczeń geograficznych, jak określono w art. 202 ust. 3 i 4 niniejszego Układu, w

sposób zadowalający obie Strony.

2.

Strona nie jest zobowiązana do ochrony jako oznaczenia geograficznego nazwy sprzecznej

z nazwą odmiany rośliny lub rasy zwierząt i w konsekwencji mogącej wprowadzić konsumenta

w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu.

1.

Oznaczenia geograficzne wymienione w załącznikach XXII-C i XXII-D do niniejszego Układu,

w tym oznaczenia dodane na podstawie art. 203 do niniejszego Układu, są chronione

przed

a)

wszelkim bezpośrednim lub pośrednim wykorzystaniem chronionej nazwy w celach handlowych

w odniesieniu do porównywalnych produktów niezgodnych ze specyfikacją produktu chronionej

nazwy, lub w zakresie, w jakim takie użycie wykorzystuje renomę oznaczenia geograficznego;

b)

wszelkim niewłaściwym stosowaniem, naśladowaniem bądź przywołaniem, nawet jeśli podane

jest prawdziwe pochodzenie produktu, lub przed umieszczeniem chronionej nazwy w tłumaczeniu,

w formie transkrypcji lub transliteracji, lub z dodaniem takiego określenia jak: „w

stylu”, „typu”, „zgodnie z metodą”, „jak produkowane w”, „imitacja”, „o smaku”, „podobne

do” itp.;

c)

wszelkimi innymi fałszywymi lub mylącymi oznaczeniami odnoszącymi się do pochodzenia,

charakteru lub istotnych właściwości produktu, na opakowaniu wewnętrznym lub zewnętrznym,

w materiale reklamowym lub dokumentach odnoszących się do danego produktu, oraz opakowaniem

produktu w pojemnik mogący przekazać fałszywe wrażenie co do jego pochodzenia;

d)

wszelkimi innymi praktykami, które mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd co do prawdziwego

pochodzenia produktu.

2.

Chronione oznaczenia geograficzne nie stają się nazwami rodzajowymi na terytorium

Stron.

3.

W przypadku całkowicie lub częściowo jednobrzmiących oznaczeń geograficznych ochronę

przyznaje się każdemu oznaczeniu, pod warunkiem że było ono użyte w dobrej wierze

i z należytym uwzględnieniem zastosowań lokalnych i tradycyjnych oraz rzeczywistego

ryzyka pomyłki. Bez uszczerbku dla art. 23 porozumienia TRIPS, Strony wspólnie uzgadniają

praktyczne warunki zastosowania, na podstawie których jednobrzmiące oznaczenia geograficzne

będą rozróżniane, uwzględniając przy tym potrzebę zapewnienia sprawiedliwego traktowania

producentów i uniknięcia sytuacji, w której konsumenci mogliby zostać wprowadzeni

w błąd. Nazwa jednobrzmiąca prowadząca do błędnego przekonania konsumenta, że produkty

pochodzą z innego terytorium, nie podlega rejestracji nawet w przypadku, gdy nazwa

ta odpowiada nazwie faktycznego terytorium, regionu lub miejsca pochodzenia danego

produktu.

4.

W przypadku gdy Strona, w kontekście negocjacji z państwem trzecim, proponuje ochronę

oznaczenia geograficznego państwa trzeciego, a nazwa ta jest jednobrzmiąca z oznaczeniem

geograficznym drugiej Strony, ta druga Strona jest o tym informowana i otrzymuje możliwość

przedstawienia uwag na ten temat, zanim dana nazwa zostanie objęta ochroną.

5.

Żadne postanowienia niniejszego Układu nie zobowiązują Strony do ochrony oznaczenia

geograficznego drugiej strony, które nie jest chronione lub przestało być chronione

w jego państwie pochodzenia. Strony powiadamiają się nawzajem, jeżeli oznaczenie geograficzne

przestaje być chronione w jego państwie pochodzenia. Takie powiadomienie następuje

zgodnie z art. 211 ust. 3 niniejszego Układu.

6.

Postanowienia niniejszego Układu w żadnym wypadku nie naruszają prawa jakiejkolwiek

osoby do stosowania w handlu jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników prowadzących

działalność gospodarczą, z wyjątkiem przypadków stosowania takiego nazwiska w sposób

wprowadzający odbiorców w błąd.

1.

Każdy podmiot ma prawo do komercyjnego wykorzystywania nazwy chronionej na mocy niniejszego

Układu w odniesieniu do produktów rolnych, środków spożywczych, win, win aromatyzowanych

oraz napojów spirytusowych zgodnych z odpowiednią specyfikacją.

2.

Jeżeli oznaczenie geograficzne jest chronione na mocy niniejszego Układu, wykorzystywanie

tej nazwy chronionej nie podlega jakiejkolwiek rejestracji użytkowników ani dodatkowym

kosztom.

1.

W przypadku gdy znak towarowy odpowiada którejkolwiek z sytuacji, o których mowa w

art. 204 ust. 1 niniejszego Układu, w odniesieniu do chronionego oznaczenia geograficznego

dla produktów podobnych, Strony odmawiają rejestracji takiego znaku towarowego lub

unieważniają go, pod warunkiem że wniosek o rejestrację znaku towarowego został złożony

po dacie złożenia wniosku o rejestrację oznaczenia geograficznego na danym terytorium.

2.

W odniesieniu do oznaczeń geograficznych, o których mowa w art. 202 niniejszego Układu,

data złożenia wniosku o rejestrację jest datą wejścia w życie niniejszego Układu.

3.

W odniesieniu do oznaczeń geograficznych, o których mowa w art. 203 niniejszego Układu,

data złożenia wniosku o rejestrację jest data przekazania drugiej Stronie wniosku

o ochronę oznaczenia geograficznego.

4.

Strony nie są zobowiązane do ochrony oznaczenia geograficznego na podstawie art. 203

niniejszego Układu, w przypadku gdy - w świetle renomy lub popularności znaku towarowego

- ochrona mogłaby wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwej tożsamości produktu.

5.

Bez uszczerbku dla ust. 4 niniejszego artykułu, Strony chronią oznaczenia geograficzne

również w przypadku, gdy istnieje poprzedni znak towarowy. Przez poprzedni znak towarowy

rozumie się znak towarowy, którego wykorzystanie odpowiada jednej z sytuacji, o których

mowa w art 204 ust. 1 niniejszego Układu, i w odniesieniu do którego złożono wniosek

bądź który został zarejestrowany lub ustanowiony poprzez użycie, jeżeli odnośne przepisy

przewidują tę możliwość, na terytorium jednej ze Stron przed datą złożenia przez drugą

Stronę wniosku o ochronę oznaczenia geograficznego na mocy niniejszego Układu. Taki

znak towarowy może nadal być używany i wznawiany niezależnie od ochrony oznaczenia

geograficznego, pod warunkiem że w przepisach Stron dotyczących znaków towarowych

nie istnieje żaden powód nieważności lub unieważnienia znaku towarowego.

Strony egzekwują ochronę, o której mowa w art. 204-206 niniejszego Układu, poprzez

odpowiednie działania administracyjne swoich organów, w tym na granicy celnej. Egzekwują

tę ochronę również na wniosek zainteresowanej strony.

1.

Produkty, które zgodnie z prawem krajowym zostały wytworzone i opatrzone etykietą

przed wejściem w życie niniejszego Układu, ale Które nie są zgodne z wymogami określonymi

w niniejszym Układzie, mogą być sprzedawane do momentu wyczerpania zapasów.

2.

Produkty, które zgodnie z prawem krajowym zostały wytworzone i opatrzone etykietą

zawierającą oznaczenia geograficzne wymienione w ust. 3 i 4 poniżej po wejściu w życie

niniejszego Układu oraz przed zakończeniem okresów, o których mowa w ust. 3 i 4 poniżej,

lecz nie są zgodne z wymogami określonymi w niniejszym Układzie, mogą być sprzedawane

na terytorium Strony, z której pochodzą, do czasu wyczerpania zapasów.

3.

W okresie przejściowym wynoszącym 10 lat od wejścia w życie niniejszego Układu, ochrona

na podstawie niniejszego Układu poniższych oznaczeń geograficznych Strony UE nie uniemożliwia

wykorzystywania oznaczeń geograficznych do opisu i prezentacji niektórych porównywalnych

produktów pochodzących z Ukrainy

a)

Champagne,

b)

Cognac,

c)

Madeira

d)

Porto,

e)

Jerez / Xérès / Sherry,

f)

Calvados,

g)

Grappa,

h)

Anis Portugues,

i)

Armagnac,

j)

Marsala,

k)

Malaga,

l)

Tokaj.

4.

W okresie przejściowym wynoszącym siedem lat od wejścia w życie niniejszego Układu

ochrona na podstawie niniejszego Układu poniższych oznaczeń geograficznych Strony

UE nie uniemożliwia wykorzystywania wymienionych oznaczeń geograficznych do opisu

i prezentacji niektórych porównywalnych produktów pochodzących z Ukrainy

a)

Parmigiano Reggiano,

b)

Roquefort,

c)

Feta.

1.

Przywozu, wywozu oraz sprzedaży wszelkich produktów, o których mowa w art. 202 i 203

niniejszego Układu dokonuje się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi mającymi

zastosowanie na terytorium Strony, na którym produkty wprowadzane są do obrotu.

2.

Wszelkie kwestie wynikające ze specyfikacji produktu zarejestrowanych oznaczeń geograficznych

są rozstrzygane w ramach Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych, ustanowionego na

podstawie art. 211 niniejszego Układu.

3.

Rejestracja oznaczeń geograficznych chronionych na mocy niniejszego Układu może być

anulowana jedynie przez Stronę, z której pochodzi produkt.

4.

Specyfikacją produktu, o której mowa w niniejszej podsekcji, jest specyfikacja zatwierdzona

wraz z wszelkimi zmianami, również zatwierdzonymi, przez organy Strony, z terytorium

której pochodzi produkt.

1.

Strony utrzymują kontakty bezpośrednio albo za pośrednictwem Podkomitetu ds. Oznaczeń

Geograficznych ustanowionego na podstawie art. 211 niniejszego Układu w odniesieniu

do wszelkich kwestii dotyczących wdrażania i funkcjonowania niniejszego Układu. W

szczególności Strona może zwrócić się do drugiej Strony o informacje dotyczące specyfikacji

produktów i zmian do nich oraz do punktów kontaktowych w sprawie przepisów dotyczących

kontroli.

2.

Każda Strona może udostępnić publicznie specyfikacje produktów lub ich skrócone wersje

oraz punkty kontaktowe w odniesieniu do przepisów dotyczących kontroli odpowiadających

oznaczeniom geograficznym drugiej Strony chronionych na mocy niniejszego Układu.

1.

Niniejszym powołuje się Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych. Przedstawia on sprawozdania

ze swojej działalności Komitetowi Stowarzyszenia w składzie, o którym mowa w art.

465 ust. 4 niniejszego Układu. Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych składa się z

przedstawicieli UE i Ukrainy, a jego celem jest monitorowanie funkcjonowania niniejszego

Układu oraz zacieśnianie współpracy i dialogu w zakresie oznaczeń geograficznych.

2.

Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych przyjmuje swoje decyzje w drodze konsensusu.

Określa własny regulamin. Zbiera się na wniosek którejkolwiek ze Stron, zamiennie

w Unii Europejskiej lub na Ukrainie, w terminie, w miejscu oraz w sposób ustalony

wspólnie przez Strony (co obejmuje również możliwość spotkania w drodze wideokonferencji),

lecz nie później niż 90 dni po przedstawieniu wniosku.

3.

Podkomitet ds. Oznaczeń Geograficznych nadzoruje również prawidłowe funkcjonowanie

niniejszej podsekcji i może rozpatrywać wszelkie sprawy związane z jej wdrożeniem

i wykonaniem. Odpowiada on w szczególności za

a)

zmianę załącznika XXII-A część A do niniejszego Układu w zakresie odniesień do przepisów

mających zastosowanie na terytorium Stron,

b)

zmianę załącznika XXII-A część B do niniejszego Układu w odniesieniu do elementów

dotyczących rejestracji i kontroli oznaczeń geograficznych;

c)

zmianę załącznika XXII-B do niniejszego Układu w odniesieniu do kryteriów, które należy

uwzględnić w procedurze sprzeciwu;

d)

zmianę załączników XXII-C i XXII-D do niniejszego Układu w odniesieniu do oznaczeń

geograficznych;

e)

wymianę informacji na temat zmian w polityce i przepisach w zakresie oznaczeń geograficznych

oraz wszelkich innych kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w tym

obszarze;

f)

wymianę informacji na temat oznaczeń geograficznych w celu rozpatrzenia kwestii ich

ochrony zgodnie z niniejszym Układem.

Do celów niniejszego Układu

a)

„wzór” oznacza całkowity lub częściowy wygląd produktu, wynikający w szczególności

z elementów linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury lub materiałów samego

produktu lub jego ornamentacji;

b)

„produkt” oznacza każdy przedmiot przemysłowy lub rękodzielniczy, włączając w to między

innymi części przeznaczone do stworzenia produktu złożonego, opakowanie, wygląd zewnętrzny,

symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, jednakże z wyłączeniem programów

komputerowych;

c)

„produkt złożony” oznacza produkt, który składa się z wielu części, które mogą być

zastępowane, umożliwiając rozłożenie i ponowne złożenie tego produktu.

1.

Strona UE i Ukraina zapewniają ochronę niezależnie stworzonych wzorów, które są nowe

i mają indywidualny charakter.

2.

Wzór naniesiony na produkt lub zawarty w produkcie, który stanowi część składową produktu

złożonego, jest uważany za nowy i posiada indywidualny charakter jedynie

a)

jeżeli część składowa włączona do produktu złożonego pozostaje widoczna podczas zwykłego

używania tego produktu; oraz

b)

w stopniu, w jakim te widoczne cechy części składowej spełniają same w sobie wymogi

co do nowości i indywidualnego charakteru.

3.

Wzór uważa się za nowy, jeśli identyczny wzór nie został udostępniony publicznie

a)

w przypadku niezarejestrowanego wzoru, przed datą pierwszego publicznego udostępnienia

wzoru, o którego ochronę się wnosi;

b)

w przypadku zarejestrowanego wzoru, przed datą złożenia wniosku o rejestrację wzoru,

o którego ochronę się wnosi, lub, jeśli wystąpiono o pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa.

Wzory uważa się za identyczne, jeżeli ich cechy różnią się jedynie nieistotnymi szczegółami.

4.

Wzór uznaje się za posiadający indywidualny charakter, jeśli całościowe wrażenie,

jakie wywołuje na poinformowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywiera

na tym użytkowniku jakikolwiek inny wzór, który został udostępniony publicznie

a)

w przypadku niezarejestrowanego wzoru, przed datą pierwszego publicznego udostępnienia

wzoru, o którego ochronę się wnosi;

b)

w przypadku zarejestrowanego wzoru, przed datą złożenia wniosku o rejestrację wzoru,

o którego ochronę się wnosi, lub, jeśli wystąpiono o pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa.

Przy ocenie indywidualnego charakteru bierze się pod uwagę stopień swobody autora

przy opracowywaniu wzoru.

5.

Ochrona jest zapewniana w drodze rejestracji i przyznaje wyłączne prawa posiadaczom

wzorów zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu. Te same prawa wyłączne wiążą

się ze wzorami niezarejestrowanymi udostępnionymi publicznie, lecz jedynie wówczas,

gdy zakwestionowane użycie jest rezultatem powielenia wzoru chronionego.

6.

Wzór uznaje się za udostępniony publicznie, jeżeli został opublikowany po zarejestrowaniu

lub w inny sposób, lub wystawiony, wykorzystany w handlu lub w inny sposób ujawniony,

przed datą złożenia wniosku o rejestrację, lub - jeśli wystąpiono o pierwszeństwo

- przed datą pierwszeństwa, z wyjątkiem przypadków, gdy wydarzenia te nie mogły rozsądnie

stać się znane w ramach zwykłej działalności środowiskom wyspecjalizowanym w danej

branży, działającym na terytorium, na którym złożono wniosek o objęcie ochroną. W

przypadku ochrony wzoru niezarejestrowanego wzór uznaje się za publicznie udostępniony,

jeżeli został opublikowany, wystawiony, wykorzystany w handlu lub w inny sposób ujawniony

w taki sposób, że wydarzenia te mogły rozsądnie stać się znane w ramach zwykłej działalności

środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży, działającym na terytorium, na którym

złożono wniosek o objęcie ochroną.

Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, jeśli został on ujawniony jedynie

osobie trzeciej pod wyraźnym lub dorozumianym warunkiem zachowania poufności.

7.

Ujawnienie nie jest brane pod uwagę do celów stosowania ust. 3 i 4 niniejszego artykułu,

jeżeli wzór, dla którego wystąpiono o ochronę na mocy prawa do zarejestrowanego wzoru,

został udostępniony publicznie

a)

przez autora, jego następcę prawnego lub osobę trzecią w wyniku dostarczonej informacji

lub działania podjętego przez autora lub jego następcę prawnego; oraz

b)

w okresie dwunastu miesięcy poprzedzającym datę dokonania zgłoszenia lub, jeśli wystąpiono

o zastrzeżenie pierwszeństwa, przed datą pierwszeństwa.

8.

Ust. 7 stosuje się również, jeżeli wzór został udostępniony publicznie w wyniku nadużycia

popełnionego wobec autora lub jego następcy prawnego.

1.

Następujący po rejestracji i dostępny na terytorium Strony UE i Ukrainy okres ochrony

wynosi przynajmniej pięć lat. Posiadacz prawa autorskiego może przedłużyć okres ochrony

na jeden lub więcej okresów pięcioletnich, łącznie do 25 lat od daty złożenia wniosku.

2.

Okres ochrony przyznanej na terytorium Strony UE i Ukrainy w odniesieniu do wzorów

niezarejestrowanych wynosi co najmniej trzy lata od dnia, w którym wzór został udostępniony

publicznie na terytorium jednej ze Stron.

1.

Strona UE i Ukraina mogą postanowić o odmowie rejestracji wzoru lub stwierdzeniu jej

nieważności po rejestracji ze względów merytorycznych jedynie w następujących przypadkach

a)

jeżeli wzór nie odpowiada definicji zawartej w art. 212 lit. a) niniejszego Układu;

b)

jeżeli wzór nie spełnia wymogów określonych w art. 213 i art. 217 (ust. 3, 4 i 5)

niniejszego Układu;

c)

jeżeli na mocy decyzji sądu posiadaczowi prawa nie przysługuje prawo do wzoru;

d)

jeżeli wzór koliduje z wcześniejszym wzorem, który został publicznie udostępniony

po dacie złożenia wniosku lub, jeżeli wystąpiono o pierwszeństwo, po dacie pierwszeństwa

wzoru, i który chroniony jest od daty wcześniejszej niż wyżej wymieniona data poprzez

zarejestrowany wzór lub poprzez złożenie wniosku o taki wzór;

e)

jeżeli w późniejszym wzorze użyte zostało oznaczenie odróżniające, a prawo danej Strony,

któremu podlega to oznaczenie, upoważnia posiadacza prawa do tego znaku do zakazywania

takiego używania;

f)

jeżeli wzór stanowi nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez prawo autorskie

danej Strony;

g)

jeżeli wzór stanowi niewłaściwe zastosowanie jednego z przedmiotów wymienionych w

art. 6 ter konwencji paryskiej lub odznak, godeł i herbów innych niż wymienione we

wspomnianym art. 6 ter i które są przedmiotem szczególnego interesu publicznego na

terytorium Strony.

Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla prawa Stron do ustanawiania formalnych

wymogów w odniesieniu do zgłoszeń wzorów.

2.

Strona może wskazać, jako alternatywę dla stwierdzenia nieważności, że używanie wzoru,

który może zostać uznany za nieważny z przyczyn określonych w ust. 1 niniejszego artykułu,

może być ograniczone.

Posiadaczowi chronionego wzoru przysługuje przynajmniej wyłączne prawo do jego wykorzystywania

oraz zakazywania wykorzystywania tego wzoru stronom trzecim, które nie posiadają jego

zgody, w szczególności w celu wytwarzania, oferowania, wprowadzania na rynek, przywozu, wywozu lub używania produktu,

w którym zawarty jest ten wzór lub na który jest on naniesiony, lub składowania tego

produktu w tych celach.

1.

Praw przyznanych w ramach prawa do wzoru z chwilą rejestracji nie wykonuje się w odniesieniu

do

a)

działań podejmowanych w celach prywatnych i niehandlowych;

b)

działań podejmowanych w celach doświadczalnych;

c)

działań powielania w celach cytowania lub nauczania, pod warunkiem że działania te

są zgodne z praktyką uczciwego handlu i nadmiernie nie utrudniają zwykłego używania

wzoru i że wskazano źródło.

2.

Ponadto praw przyznanych w ramach prawa do wzoru z chwilą rejestracji nie wykonuje

się w odniesieniu do

a)

sprzętu w środkach komunikacji morskiej i powietrznej zarejestrowanych w innym państwie,

gdy czasowo znajdują się one na terytorium danej Strony;

b)

przywozu do danej Strony części zamiennych i akcesoriów w celu przeprowadzenia napraw

takich środków komunikacji;

c)

wykonania napraw w takich środkach komunikacji.

3.

Prawo do wzoru nie obejmuje cech wyglądu produktu wynikających wyłącznie z jego funkcji

technicznej.

4.

Prawo do wzoru nie obejmuje cech wyglądu produktu, które muszą być koniecznie odtworzone

w dokładnej formie i wymiarach, aby produkt, w który włączono wzór lub na którym jest

on naniesiony, mógł zostać mechanicznie złożony lub połączony z innym produktem lub

mógł zostać umieszczony w nim, na nim lub dookoła niego, tak aby oba produkty mogły

spełniać swoje funkcje,

5.

Prawo do wzoru nie obejmuje wzoru sprzecznego z porządkiem publicznym lub przyjętymi

dobrymi obyczajami.

Wzór chroniony prawem do wzoru, zarejestrowany na terytorium Strony zgodnie z niniejszą

podsekcją, kwalifikuje się również do ochrony na mocy prawa autorskiego tej Strony

od dnia stworzenia wzoru lub jego utrwalenia w jakiejkolwiek formie. Zakres i warunki,

zgodnie z którymi tego rodzaju ochrona jest przyznawana, łącznie z wymaganym stopniem

indywidualnego charakteru, są ustalane przez każdą ze Stron.

1.

Strony uznają znaczenie Deklaracji w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego,

przyjętej przez konferencję ministerialną WTO w dniu 14 listopada 2001 r. (zwanej

dalej „deklaracją dauhańską”). Interpretując i wdrażając prawa i obowiązki wynikające

z niniejszego rozdziału, Strony zapewniają zgodność z deklaracją dauhańską.

2.

Strony wnoszą wkład we wdrażanie oraz przestrzegają decyzji Rady Generalnej WTO z

dnia 30 sierpnia 2003 r. w sprawie ustępu 6 deklaracji dauhańskiej.

1.

Strony uznają, że produkty lecznicze oraz środki ochrony roślin, chronione patentami

na ich terytoriach, mogą podlegać administracyjnej procedurze wydawania pozwolenia

przed wprowadzeniem do obrotu. Strony uznają, że okres, który upływa między złożeniem

wniosku o patent a wydaniem zezwolenia na wprowadzenie do obrotu na odpowiednim rynku,

zdefiniowanego w tym celu w stosownym prawodawstwie, może spowodować skrócenie okresu

rzeczywistej ochrony w ramach patentu.

2.

Strony ustanawiają dalszy okres ochrony produktu leczniczego lub środka ochrony roślin,

który jest chroniony patentem i podlega administracyjnej procedurze wydawania pozwolenia,

który to okres jest równy okresowi, o którym mowa w ust. 1, skróconemu o okres pięciu

lat.

3.

W przypadku produktów leczniczych, w odniesieniu do których przeprowadzono badania

pediatryczne, których wyniki uwzględniono w informacjach o produkcie, Strony ustanawiają

przedłużenie okresu ochrony, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, o sześć

miesięcy.

1.

Strony chronią wynalazki biotechnologiczne na mocy krajowego prawa patentowego. W

razie konieczności Strony dostosowują swoje krajowe prawo patentowe w celu uwzględnienia

postanowień niniejszego Układu. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań

Stron na mocy porozumień międzynarodowych, w szczególności porozumienia TRIPS i Konwencji

o różnorodności biologicznej z 1992 r. (zwanej dalej „CBD”).

2.

Do celów niniejszej podsekcji

a)

„materiał biologiczny” oznacza każdy materiał zawierający informację genetyczną i

zdolny do samoreprodukcji lub nadający się do reprodukcji w systemie biologicznym;

b)

„sposób mikrobiologiczny” oznacza każdy sposób, w którym bierze udział lub który został

dokonany na materiale mikrobiologicznym lub wynikiem którego jest ten materiał.

3.

Do celów niniejszego Układu: zdolność patentową mają wynalazki, które są nowe, posiadają

poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, nawet jeśli dotyczą produktu

składającego się lub zawierającego materiał biologiczny lub sposobu, za pomocą którego

materiał biologiczny jest produkowany, przetwarzany lub wykorzystywany.

Przedmiotem wynalazku może być materiał biologiczny, który jest wyizolowany ze swojego

naturalnego środowiska lub wyprodukowany przy pomocy sposobu technicznego, nawet jeśli

poprzednio występował w naturze.

Element wyizolowany z ciała ludzkiego lub w inny sposób wytworzony przy pomocy sposobu

technicznego, włącznie z sekwencją lub częściową sekwencją genu, może stanowić wynalazek

posiadający zdolność patentową, nawet jeżeli struktura tego elementu jest identyczna

ze strukturą elementu naturalnego. Zgłoszenie patentowe musi wykazywać przemysłowe

stosowanie sekwencji lub częściowej sekwencji genu.

4.

Wyklucza się możliwość udzielenia patentu na

a)

odmiany roślin i rasy zwierząt;

b)

czysto biologiczne sposoby wytwarzania roślin i zwierząt.

c)

ciało ludzkie w różnych jego stadiach formowania się i rozwoju oraz zwykłe odkrycie

jednego z jego elementów, włącznie z sekwencją lub częściową sekwencją genu.

Wynalazki, które dotyczą roślin lub zwierząt, mają zdolność patentową, jeśli możliwość

technicznego wykonania wynalazku nie ogranicza się do szczególnej odmiany roślin lub

rasy zwierząt. Lit. b) pozostaje bez uszczerbku dla zdolności patentowej wynalazków,

które dotyczą sposobu mikrobiologicznego lub innego sposobu technicznego bądź produktu

otrzymanego za pomocą takiego sposobu.

5.

Wynalazki uważa się za niemające zdolności patentowej, w przypadku gdy ich handlowe

wykorzystanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; jednakże

wykorzystanie nie jest uważane za sprzeczne jedynie dlatego, że jest ono zakazane

przepisami ustawowymi lub wykonawczymi. W szczególności uważa się za niemające zdolności

patentowej

a)

sposoby klonowania ludzi;

b)

sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej linii zarodkowej człowieka;

c)

wykorzystywanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych;

d)

sposoby modyfikacji tożsamości genetycznej zwierząt, które mogą powodować ich cierpienia,

nie przynosząc żadnych istotnych korzyści medycznych dla człowieka lub zwierzęcia,

oraz zwierzęta będące wynikiem zastosowania takich sposobów.

6.

Ochrona przyznana przez patent na materiał biologiczny posiadający szczególne cechy

charakterystyczne, będące wynikiem wynalazku, rozciąga się na każdy materiał biologiczny

otrzymany z danego materiału biologicznego przez rozmnażanie lub namnażanie, w identycznej

lub odmiennej formie, i posiadający te same cechy charakterystyczne.

7.

Ochrona przyznana przez patent na sposób, który umożliwia wytworzenie materiału biologicznego

posiadającego szczególne cechy charakterystyczne będące wynikiem wynalazku, rozciąga

się na materiał biologiczny otrzymany bezpośrednio tym sposobem oraz na każdy inny

materiał biologiczny pochodzący z materiału biologicznego uzyskanego bezpośrednio,

otrzymany przez rozmnażanie lub namnażanie, w identycznej lub odmiennej formie i posiadający

te same cechy charakterystyczne.

8.

Ochrona przyznana przez patent na produkt zawierający lub posiadający informację genetyczną

rozciąga się na wszystkie materiały, z zastrzeżeniem przewidzianym w ust. 4 lit. c)

niniejszego artykułu, do których włączony został ten produkt oraz w których zawarta

została informacja genetyczna pełniąca swoją funkcję.

9.

Ochrona, o której mowa w ust. 7 i 8 niniejszego artykułu, nie rozciąga się na materiał

biologiczny otrzymany poprzez rozmnażanie lub namnażanie materiału biologicznego wprowadzonego

do obrotu na terytorium Stron przez posiadacza patentu lub za jego zgodą w przypadku

gdy rozmnażanie lub namnażanie jest nieodzownym następstwem stosowania materiału biologicznego,

z powodu którego materiał ten został wprowadzony do obrotu, pod warunkiem że otrzymany

materiał nie jest następnie wykorzystywany do innego rozmnażania lub namnażania.

10.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 7 i 8 niniejszego artykułu sprzedaż lub jakakolwiek

inna forma komercyjnego przekazania roślinnego materiału rozmnożeniowego rolnikowi

przez posiadacza patentu lub za jego zgodą, do wykorzystania w rolnictwie, oznacza

upoważnienie dla rolnika do wykorzystywania produktu swoich zbiorów do rozmnażania

i namnażania w ramach swojego własnego gospodarstwa. Zakres i warunki stosowania niniejszego

odstępstwa odpowiadają warunkom określonym w krajowych przepisach ustawowych i wykonawczych

oraz praktykach Stron dotyczących praw do ochrony odmian roślin.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 7 i 8 niniejszego artykułu, sprzedaż lub jakakolwiek

inna forma komercyjnego przekazania stada hodowlanego lub innego zwierzęcego materiału

reprodukcyjnego rolnikowi przez posiadacza patentu lub za jego zgodą, oznacza upoważnienie

dla rolnika do wykorzystywania chronionego inwentarza żywego do celów rolniczych.

Obejmuje to udostępnianie zwierzęcia lub zwierzęcego materiału reprodukcyjnego do

celów prowadzenia działalności rolniczej, ale nie sprzedaż w ramach lub do celu handlowej

działalności reprodukcyjnej. Zakres i warunki odstępstwa przewidzianego powyżej określają

krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki.

11.

Strony ustanawiają wzajemne licencje przymusowe w następujących przypadkach

a)

w przypadku gdy hodowca nie może nabyć ani wykorzystywać prawa do odmiany roślin bez

naruszania wcześniejszego patentu, może on ubiegać się o licencję przymusową, podlegającą

odpowiedniej opłacie licencyjnej, na niewyłączne wykorzystanie wynalazku chronionego

tym patentem, w takim zakresie, w jakim licencja jest niezbędna dowykorzystania odmiany

roślin, która ma być chroniona. Strony postanawiają, że w przypadku gdy taka licencja

zostanie udzielona, posiadacz patentu będzie uprawniony do otrzymania, na rozsądnych

warunkach, licencji wzajemnej na korzystanie z chronionej odmiany;

b)

w przypadku gdy posiadacz patentu dotyczącego wynalazku biotechnologicznego nie może

wykorzystywać go bez naruszania wcześniejszego prawa do odmiany roślin, może on ubiegać

się o licencję przymusową, podlegającą odpowiedniej opłacie licencyjnej, na niewyłączne

wykorzystanie odmiany roślin chronionej tym prawem. Strony postanawiają, że w przypadku

gdy taka licencja zostanie udzielona, posiadacz prawa do odmiany będzie uprawniony

do otrzymania, na rozsądnych warunkach, licencji wzajemnej na korzystanie z chronionego

wynalazku.

12.

Ubiegający się o licencje, o których mowa w ust. 11 niniejszego artykułu, muszą wykazać,

że

a)

bezskutecznie ubiegali się u posiadacza patentu lub posiadacza prawa do odmiany roślin

o uzyskanie licencji umownej;

b)

dana odmiana roślin lub wynalazek stanowi znaczący postęp techniczny o zasadniczym

znaczeniu gospodarczym w porównaniu z wynalazkiem zastrzeżonym w patencie lub chronioną

odmianą roślin.

1.

Strony wdrażają kompleksowy system gwarantujący poufność danych przedłożonych w celu

uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych, nieujawnianie

takich danych, a także niepowoływanie się na nie.

2.

W tym celu, gdy Strona wymaga przedłożenia wyników badań lub opracowań dotyczących

bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego przed dopuszczeniem takiego produktu

do obrotu, Strona przez okres pięciu lat od daty udzielenia pierwszego dopuszczenia

do obrotu nie zezwala innym wnioskodawcom na wprowadzanie do obrotu takiego samego

bądź podobnego produktu na podstawie dopuszczenia do obrotu przyznanego wnioskodawcy,

który dostarczył wyniki badań lub opracowania, chyba że wnioskodawca, który dostarczył

wyniki badań lub opracowania wyraził na to zgodę. Podczas tego okresu wyniki badań

lub opracowania przedłożone w ramach pierwszego dopuszczenia nie będą wykorzystywane

na korzyść jakichkolwiek kolejnych wnioskodawców zmierzających do uzyskania dopuszczenia

do obrotu produktu leczniczego, z wyjątkiem przypadków, gdy pierwszy wnioskodawca

wyraził na to zgodę.

3.

Ukraina zobowiązuje się dostosować swoje prawodawstwo dotyczące ochrony danych w odniesieniu

do produktów leczniczych do prawodawstwa UE w terminie, który ma być określony przez

Komitet ds. Handlu.

1.

Przed wydaniem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin Strony

ustalają wymogi dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

2.

Strony uznają tymczasowe prawo właściciela badania lub sprawozdania z badania przedłożonego

po raz pierwszy do uzyskania pozwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu.

Podczas tego okresu badanie lub sprawozdanie z badania nie będzie wykorzystywane na

korzyść jakichkolwiek innych osób ubiegających się o uzyskanie pozwolenia na dopuszczenie

do obrotu środka ochrony roślin, z wyjątkiem przypadków, gdy pierwszy właściciel wyraził

na to wyraźną zgodę. Prawo to zwane będzie dalej „ochroną danych”.

3.

Strony określają warunki, jakie ma spełniać badanie lub sprawozdanie z badania.

4.

Okres ochrony danych powinien wynosić przynajmniej 10 lat od daty otrzymania pierwszego

pozwolenia na terytorium danej Strony. Strony mogą postanowić o przedłużeniu okresu

ochrony w przypadku środków ochrony roślin niskiego ryzyka. W takiej sytuacji okres

ten może zostać przedłużony do 13 lat.

5.

Strony mogą zadecydować o przedłużeniu tych okresów w przypadku każdego przedłużenia

pozwolenia na zastosowania małoobszarowe

6.

Test lub badanie również podlegają ochronie, jeżeli wystąpiła konieczność odnowienia

lub przeglądu zezwolenia. W takich przypadkach okres ochrony danych wynosi 30 miesięcy.

7.

Strony ustanowią zasady dotyczące unikania powtarzania badań na kręgowcach. Każdy

wnioskodawca zamierzający prowadzić testy i badania na kręgowcach podejmuje niezbędne

środki w celu sprawdzenia, czy takie badania i testy nie zostały już przeprowadzone

lub rozpoczęte.

8.

Nowy wnioskodawca oraz posiadacz lub posiadacze odpowiednich zezwoleń dokładają wszelkich

starań, aby zapewnić wspólne korzystanie z testów i badań na kręgowcach. Koszty wspólnego

korzystania ze sprawozdań z badań i testów są określane w sposób sprawiedliwy, przejrzysty

i niedyskryminuiący. Nowy wnioskodawca zobowiązany jest jedynie do częściowego pokrycia

kosztów informacji, jakie ma przedłożyć w celu spełnienia wymogów dotyczących zezwolenia.

9.

W przypadku gdy nowy wnioskodawca oraz posiadacz lub posiadacze odpowiednich pozwoleń

dotyczących środków ochrony roślin nie mogą osiągnąć porozumienia w sprawie wspólnego

korzystania z testów i sprawozdań z badań na kręgowcach, nowy wnioskodawca informuje

o tym Stronę.

10.

Nieosiągnięcie porozumienia nie uniemożliwia danej Stronie wykorzystywania sprawozdań

z badań i testów na kręgowcach do celów wniosku nowego wnioskodawcy.

11.

Posiadaczowi lub posiadaczom stosownych zezwoleń przysługuje wobec nowego wnioskodawcy

roszczenie o sprawiedliwy podział poniesionych przez nich kosztów. Dana Strona może

polecić zainteresowanym stronom rozwiązanie sprawy na drodze formalnego i wiążącego

arbitrażu na mocy prawa krajowego.

Do celów niniejszej podsekcji

a)

„układ scalony” oznacza końcową lub pośrednią postać każdego produktu: składającego

się z korpusu materiału zawierającego warstwę materiału półprzewodnikowego; mającego

jedną lub więcej warstw, które to warstwy składają się z materiału przewodzącego,

izolacyjnego lub półprzewodnikowego i są rozplanowane zgodnie z uprzednio opracowanym

trójwymiarowym wzorem; przeznaczonego do spełniania wyłącznie lub oprócz innych funkcji

elektronicznej;

b)

„topografia” układu scalonego oznacza serię odwzorowań, jakkolwiek utrwalonych czy

zakodowanych; reprezentujących trójwymiarowy wzór warstw, z których stworzony jest układ scalony;

w której to serii każde odwzorowanie ma wzór lub część wzoru powierzchni układu scalonego

na którymkolwiek etapie jego wytwarzania;

c)

„wykorzystywanie w celach handlowych” oznacza sprzedaż, wynajem, leasing lub jakikolwiek

sposób dystrybucji handlowej lub oferowania do takich celów. Jednakże do celów art.

227 niniejszego Układu wykorzystywanie w celach handlowych nie obejmuje wykorzystywania

z zachowaniem warunków poufności w takim zakresie, aby nie zachodziło dalsze udostępnianie

osobom trzecim.

1.

Strony chronią topografie układów scalonych przez przyjęcie przepisów ustawodawczych

przyznających wyłączne prawa zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.

2.

Strony zapewniają ochronę topografii układu scalonego o ile spełnia warunki, zgodnie

z którymi jest wynikiem własnego wysiłku intelektualnego jej autora oraz nie jest

powszechnie znana w sektorze układów scalonych. W przypadku gdy topografia układu

scalonego składa się z elementów powszechnie znanych w sektorze układów scalonych,

chroniona jest jedynie w takim zakresie, w jakim kombinacja tych elementów jako całość

spełnia wyżej wymienione warunki.

1.

Prawa wyłączne, o których mowa w art. 225 ust. 1 niniejszego Układu, obejmują prawa

do zezwalania na podejmowanie lub zakazywania podejmowania którychkolwiek z następujących

działań

a)

reprodukowania topografii w zakresie, w jakim jest ona chroniona na mocy art. 225

ust. 2 niniejszego Układu;

b)

wykorzystywania w celach handlowych lub przywozu w tym celu topografii lub układu

scalonego wytworzonego z zastosowaniem tej topografii.

2.

Prawa wyłączne, o których mowa w ust. 1 lit a) niniejszego artykułu, nie stosują się

do reprodukcji w celu analizy, oceny lub nauczania koncepcji, procesów, systemów lub

technik zawartych w topografii bądź samej topografii.

3.

Prawa wyłączne, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie obejmują jakiegokolwiek

działania dotyczącego topografii spełniającej wymogi art. 225 ust. 2 niniejszego Układu

i opracowanej na podstawie analizy i oceny innej topografii, podejmowanego zgodnie

z ust. 2 niniejszego artykułu.

4.

Prawa wyłączne dotyczące zezwalania na podejmowanie działań lub zakazywania działań

określonych w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu nie stosują się do któregokolwiek

z tych działań dokonanych po zgodnym z prawem wprowadzeniu topografii lub układu scalonego

do obrotu.

Okres obowiązywania praw wyłącznych wynosi przynajmniej 10 lat od dnia, w którym topografia

została po raz pierwszy wykorzystana w celach handlowych gdziekolwiek na świecie,

lub, w przypadku gdy warunkiem powstania praw wyłącznych lub dalszego z nich korzystania

jest rejestracja, 10 lat od wcześniejszej z następujących dat

a)

końca roku kalendarzowego, w którym topografia została po raz pierwszy wykorzystana

w celach handlowych gdziekolwiek na świecie;

b)

końca roku kalendarzowego, w którym wniosek o rejestrację został złożony we właściwej

formie.

Strony współpracują w celu promowania i wzmocnienia ochrony odmian roślin zgodnie

z Międzynarodową konwencją o ochronie nowych odmian roślin z 1961 r., zmienioną w

Genewie w dniu 10 listopada 1972 r., 23 października 1978 r. i 19 marca 1991 r., włącznie

z fakultatywnym wyjątkiem od prawa hodowcy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 wspomnianej

konwencji.

1.

Z zastrzeżeniem swego prawodawstwa krajowego Strony respektują, chronią i zachowują

wiedzę, innowacje oraz praktyki stosowane przez miejscowe i lokalne społeczności,

reprezentujące tradycyjny styl życia, sprzyjający ochronie i zrównoważonemu korzystaniu

z różnorodności biologicznej oraz wspierają ich szersze stosowanie z udziałem i za

zgodą osób, które dysponują taką wiedzą, stosują takie innowacje i praktyki, oraz

zachęcają do sprawiedliwego podziału korzyści płynących z wykorzystania tej wiedzy,

innowacji i praktyk.

2.

Strony uznają znaczenie podjęcia odpowiednich środków, z zastrzeżeniem prawodawstwa

krajowego, w celu ochrony wiedzy tradycyjnej oraz zgodnie postanawiają kontynuować

prace zmierzające do opracowania uzgodnionych na poziomie międzynarodowym modeli sui generis ochrony prawnej wiedzy tradycyjnej.

3.

Strony zgodnie postanawiają, że postanowienia dotyczące prawa własności intelektualnej

zawarte w niniejszej podsekcji oraz postanowienia CBD są wdrażane na zasadzie wzajemnego

wsparcia.

4.

Strony zgodnie postanawiają prowadzić regularną wymianę poglądów i informacji podczas

stosownych dyskusji wielostronnych.

1.

Obie Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z porozumienia TRIPS,

a w szczególności z jego części III, oraz wprowadzają poniższe środki uzupełniające,

procedury oraz środki zaradcze konieczne dla zapewnienia egzekwowania praw własności

intelektualnej

2.

Wspomniane środki i środki zaradcze muszą być także skuteczne, proporcjonalne i odstraszające

oraz być stosowane w sposób, który nie pociąga za sobą tworzenia przeszkód dla legalnego

handlu oraz zapewnia ochronę przed ich naruszeniem.

1.

Strony uznają za osoby uprawnione do występowania o zastosowanie środków, procedur

i środków naprawczych, o których mowa w niniejszej sekcji oraz w części III porozumienia

TRIPS

a)

posiadaczy praw własności intelektualnej zgodnie z przepisami prawa właściwego;

b)

wszystkie inne osoby uprawnione do korzystania z tych praw, w szczególności licencjobiorców,

w zakresie dozwolonym przez przepisy prawa właściwego i zgodnie z nimi;

c)

profesjonalne organizacje zrzeszające pełnomocników, prawnie uznane za posiadające

prawo do reprezentowania posiadaczy praw własności intelektualnej, w zakresie dozwolonym

przez przepisy prawa właściwego i zgodnie z nimi.

2.

Strony mogą uznać za osoby uprawnione do występowania o zastosowanie środków, procedur

i środków naprawczych, o których mowa w niniejszej sekcji oraz w części III porozumienia

TRIPS, organizacje zbiorowego zarządzania prawami własności intelektualnej, które

są prawnie uznane za uprawnione do reprezentowania posiadaczy praw własności intelektualnej,

w zakresie dozwolonym przez przepisy prawa właściwego i zgodnie z nimi.

Podsekcja 1

Cywilne środki, procedury i środki naprawcze

Strony uznają, że do celów stosowania środków, procedur oraz środków naprawczych przewidzianych

w niniejszym Układzie

a)

umieszczenie nazwiska autora na utworze w sposób zwyczajowo przyjęty wystarcza autorowi

utworu literackiego lub artystycznego, w przypadku braku dowodu przeciwnego, do uznania

go za autora tego utworu i w konsekwencji uprawnia go do wszczynania postępowania

w sprawie naruszenia;

b)

postanowienia lit. a) niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do posiadaczy praw

pokrewnych prawom autorskim w odniesieniu do przedmiotów ich ochrony.

1.

W przypadku gdy strona przedstawiła rozsądnie dostępne dowody wystarczające do uzasadnienia

jej twierdzeń oraz na poparcie tych twierdzeń wyszczególniła dowody znajdujące się

pod kontrolą strony przeciwnej, organy sądowe Stron mają prawo nakazać, aby strona

przeciwna przedstawiła te dowody, z zastrzeżeniem warunków zapewniających ochronę

informacji poufnych.

2.

Na tych samych warunkach Strony podejmują takie niezbędne środki w przypadku naruszenia

prawa własności intelektualnej popełnionego na skalę handlową, w celu umożliwienia

właściwym organom sądowym nakazania -w stosownych przypadkach i po otrzymaniu wniosku

- przedstawienia dokumentów bankowych, finansowych lub handlowych znajdujących się

pod kontrolą strony przeciwnej, z zastrzeżeniem ochrony informacji poufnych.

1.

Strony zapewniają, aby nawet przed wszczęciem postępowania co do istoty sprawy właściwe

organy sądowe mogły na wniosek strony, która przedstawiła rozsądnie dostępne dowody

uzasadniające zarzut naruszenia prawa własności intelektualnej lub zagrożenia naruszeniem

tego prawa, nakazać szybkie i skuteczne środki tymczasowe mające na celu zachowanie

odnośnych dowodów dotyczących zarzucanego naruszenia, z zastrzeżeniem ochrony informacji

poufnych. Środki takie mogą obejmować szczegółowy opis z pobieraniem próbek lub bez,

lub zajęcie fizyczne domniemanych towarów naruszających prawo, a także, w stosownych

przypadkach, materiałów i narzędzi użytych do produkcji lub dystrybucji tych towarów

oraz związanych z nimi dokumentów. W razie konieczności środki tymczasowe podejmuje

się bez wysłuchania drugiej strony, w szczególności w przypadku gdy jakakolwiek zwłoka

może spowodować dla posiadacza praw nieodwracalną szkodę lub w przypadku gdy istnieje

wyraźne ryzyko, że dowody zostaną zniszczone.

2.

Strony zapewniają, aby na żądanie pozwanego i bez uszczerbku dla ewentualnych roszczeń

odszkodowawczych, środki podjęte w celu zabezpieczenia dowodów zostały uchylone lub

w inny sposób przestały wywoływać skutki, jeśli wnioskodawca w rozsądnym okresie nie

wszczął przed właściwym organem sądowym postępowania prowadzącego do podjęcia decyzji

co do istoty sprawy,

1.

Strony zapewniają, aby w kontekście postępowania dotyczącego naruszenia prawa własności

intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadnione i proporcjonalne żądanie strony skarżącej,

właściwe organy sądowe mogły nakazać przedstawienie informacji o pochodzeniu i sieciach

dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej przez naruszającego

lub jakąkolwiek inną osobę, Która

a)

znajdowała się w posiadaniu towarów naruszających prawo własności intelektualnej na

skalę handlową;

b)

korzystała z usług naruszających prawo własności intelektualnej na skalę handlową;

c)

świadczyła na skalę handlową usługi wykorzystywane w działaniach naruszających prawo

własności intelektualnej; lub

d)

została przez osobę, o której mowa w lit. a), b) lub c) niniejszego ustępu, wskazana

jako zaangażowana w produkcję, wytwarzanie lub dystrybucję towarów lub dostarczanie

usług.

2.

W stosownych przypadkach informacja, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,

zawiera

a)

imiona i nazwiska bądź nazwy oraz adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców

oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również przewidywanych hurtowników

i detalistów;

b)

informacje o produkowanych, wytworzonych, dostarczonych, otrzymanych lub zamówionych

ilościach, jak również o cenie uzyskanej za dane towary i usługi.

3.

Ust. 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów ustawowych,

które

a)

przyznają posiadaczowi prawa prawo do otrzymania pełniejszej informacji;

b)

regulują wykorzystanie informacji przekazanej na podstawie niniejszego artykułu w

postępowaniach cywilnych i karnych;

c)

regulują odpowiedzialność za niewłaściwe skorzystanie z prawa do informacji;

d)

umożliwiają odmowę przekazania informacji, które zmusiłyby osobę, o której mowa w

ust. 1 niniejszego artykułu, do przyznania się do udziału lub udziału jej bliskich

krewnych w naruszeniu prawa własności intelektualnej; lub

e)

regulują ochronę poufności źródeł informacji lub przetwarzania danych osobowych.

1.

Strony zapewniają, aby organy sądowe mogły - na żądanie wnioskodawcy - wydać tymczasowy

nakaz sądowy mający zapobiec każdemu zagrożeniu naruszenia prawa własności intelektualnej

lub zabronić, tymczasowo oraz, w stosownych przypadkach, pod rygorem okresowego uiszczania

kary pieniężnej, w przypadku gdy taka kara przewidziana jest w prawie krajowym, dalszego

domniemanego naruszania tego prawa, bądź w przypadku jego kontynuowania nakazać złożenie

zabezpieczenia zapewniającego pokrycie strat poniesionych przez posiadacza prawa.

Na tych samych warunkach tymczasowy nakaz sądowy może być także wydany przeciwko pośrednikowi,

z którego usług korzysta osoba trzecia w celu naruszania prawa własności intelektualnej.

2.

Tymczasowy nakaz sądowy może być także wydany w celu zajęcia lub przekazania towarów,

w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że naruszają prawo własności intelektualnej,

tak aby zapobiec wprowadzeniu ich do obrotu lub przepływowi w Kanałach dystrybucji.

3.

W przypadku naruszeń popełnionych na skalę handlową Strony zapewniają, aby w przypadku,

gdy wnioskodawca wskaże okoliczności, które mogłyby zagrozić naprawieniu szkód, organy

sądowe mogły zarządzić tymczasowe zajęcie ruchomości i nieruchomości domniemanego

sprawcy naruszenia, łącznie z zablokowaniem jego konta bankowego i innych aktywów.

W tym celu właściwe organy mogą nakazać przedłożenie dokumentów bankowych, finansowych

lub handlowych lub odpowiedniego dostępu do stosownych informacji.

4.

Strony zapewniają, aby w stosownych przypadkach, w szczególności w przypadku gdy jakiekolwiek

opóźnienie mogłoby spowodować nieodwracalne szkody dla posiadacza prawa, środki tymczasowe,

o których mowa w ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, mogły być podejmowane bez wysłuchania

pozwanego. W takim przypadku strony informuje się o zastosowaniu takich środków najpóźniej

bezzwłocznie po ich wykonaniu. Na żądanie pozwanego dokonuje się przeglądu, obejmującego

do bycia wysłuchanym, w celu podjęcia - w rozsądnym okresie po powiadomieniu o podjęciu

środków - decyzji odnośnie tego, czy środki te powinny zostać zmienione, uchylone

czy utrzymane.

5.

Strony zapewniają, aby na żądanie pozwanego środki tymczasowe, o których mowa w ust.

1, 2 i 3 niniejszego artykułu, zostały uchylone lub w inny sposób przestały wywoływać

skutki, jeśli wnioskodawca w rozsądnym okresie nie wszczął przed właściwym organem

sądowym postępowania prowadzącego do podjęcia decyzji co do istoty sprawy.

6.

W przypadku uchylenia lub wygaśnięcia środków tymczasowych na skutek działania lub

zaniechania wnioskodawcy lub w przypadku gdy następnie ustalono, że nie było naruszenia

lub zagrożenia naruszenia prawa własności intelektualnej, organy sądowe mają prawo

nakazać wnioskodawcy, na żądanie pozwanego, aby wypłacił pozwanemu odpowiednią rekompensatę

z tytułu jakiejkolwiek szkody spowodowanej przez te środki.

1.

Strony zapewniają, aby właściwe organy sądowe mogły nakazać, na żądanie wnioskodawcy

oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek odszkodowań należnych posiadaczowi prawa z tytułu

naruszenia prawa własności intelektualnej, oraz bez jakiegokolwiek rodzaju rekompensaty,

czasowe lub ostateczne wycofanie z obrotu handlowego lub zniszczenie towarów, w przypadku

których stwierdzono naruszenie prawa własności intelektualnej. W stosownych przypadkach

właściwe organy sądowe mogą również nakazać zniszczenie materiałów i narzędzi głównie

wykorzystywanych do tworzenia lub produkcji tych towarów.

2.

Organy sądowe nakazują, aby środki te były podejmowane na koszt naruszającego prawo

własności intelektualnej, chyba że istnieją szczególne powody przemawiające za innym

rozwiązaniem.

Strony zapewniają, aby w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa własności intelektualnej

w orzeczeniu sądowym, organy sądowe mogły wydać przeciwko naruszającemu prawo własności

intelektualnej zakaz kontynuacji naruszania prawa własności intelektualnej. W przypadku

gdy przewiduje to prawo krajowe, nieprzestrzeganie zakazu, w stosownych przypadkach,

powoduje nałożenie okresowych kar pieniężnych w celu zapewnienia przestrzegania zakazu.

Strony zapewniają również posiadaczom prawa możliwość wnioskowania o wydanie zakazu

w odniesieniu do pośredników, których usługi są wykorzystywane przez stronę trzecią

w celu naruszania prawa własności intelektualnej.

Strony mogą postanowić, że w stosownych przypadkach oraz na żądanie osoby podlegającej

środkom przewidzianym w art. 237 lub 238 niniejszego Układu, właściwe organy sądowe

mogą nałożyć rekompensatę pieniężną na rzecz strony poszkodowanej zamiast stosowania

środków przewidzianych w art. 237 lub 238 niniejszego Układu, jeżeli osoba ta działała

nieumyślnie i bez niedbalstwa, jeżeli wykonanie odnośnych środków spowodowałoby dla

niej niewspółmierną szkodę i jeżeli rekompensata pieniężna na rzecz strony poszkodowanej

jest rozsądnie zadowalająca.

1.

Strony zapewniają, aby przy określaniu odszkodowania organy sądowe

a)

uwzględniały wszystkie odpowiednie kwestie, takie jak negatywne skutki gospodarcze,

łącznie z utraconymi zyskami, poniesione przez stronę poszkodowaną, wszelki nieuczciwy

zysk osiągnięty przez naruszającego oraz, w stosownych przypadkach, elementy inne

niż czynniki gospodarcze, takie jak szkoda moralna, jaką posiadacz prawa poniósł w

związku z naruszeniem; lub

b)

jako alternatywę do lit. a) niniejszego ustępu mogły one, w stosownych przypadkach,

wymierzyć odszkodowanie jako płatność ryczałtową na podstawie elementów takich jak

przynajmniej wysokość honorariów lub opłat jakie byłyby należne w przypadku uprzedniego

złożenia przez naruszającego wniosku o upoważnienie do korzystania z odnośnych praw

własności intelektualnej.

2.

W przypadku gdy naruszający nie wiedział lub nie miał uzasadnionych podstaw, by wiedzieć,

że jego działanie narusza prawo, Strony mogą postanowić, że organy sądowe mogą wydać

- na korzyść strony poszkodowanej - nakaz zwrotu zysku lub zapłaty odszkodowań, których

wysokość może być ustalona wcześniej.

Strony zapewniają, aby rozsądne i proporcjonalne koszty sądowe oraz inne wydatki poniesione

przez stronę wygrywającą były pokrywane z co do zasady przez stronę przegrywającą,

chyba że byłoby to sprzeczne z zasadą sprawiedliwości.

Strony zapewniają, aby w ramach procedury sądowej wszczętej w związku z naruszeniem

prawa własności intelektualnej organy sądowe mogły, na żądanie wnioskodawcy i na koszt

naruszającego, zarządzić odpowiednie środki w celu upowszechnienia informacji dotyczącej

decyzji, w tym również jej wyeksponowania i publikacji w całości lub w części. Strony

mogą określić inne dodatkowe środki w zakresie publikacji, które są odpowiednie w

szczególnych warunkach, łącznie z publicznym obwieszczeniem.

W zakresie, w jakim jakiekolwiek środki naprawcze z zakresu prawa cywilnego mogą być

orzeczone w wyniku procedur administracyjnych co do istoty sprawy, procedury te muszą

być zgodne z zasadami równoważnymi co do istoty zasadom ustanowionym w stosownych

postanowieniach niniejszej podsekcji.

Podsekcja 2

Odpowiedzialność usługodawców będących pośrednikami

Obie Strony uznają, że usługi pośredników mogą być wykorzystywane przez strony trzecie

w celu prowadzenia działalności związanej z naruszaniem prawa. Aby zapewnić swobodny

przepływ usług informacyjnych, a jednocześnie zapewnić ochronę praw własności intelektualnej

w środowisku cyfrowym, każda Strona ustanawia środki określone w niniejszej podsekcji

w odniesieniu do usługodawców będących pośrednikami. Niniejsza podsekcja ma zastosowanie

jedynie do odpowiedzialności wynikającej z naruszeń w dziedzinie prawa własności intelektualnej,

a w szczególności prawa autorskiego

1.

Strony zapewniają, aby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego

polegającej na transmisji w sieci telekomunikacyjnej informacji przekazanych przez

usługobiorcę lub na zapewnianiu dostępu do sieci telekomunikacyjnej, usługodawca nie był odpowiedzialny za przekazywane informacje,

pod warunkiem że

a)

nie jest inicjatorem przekazu;

b)

nie wybiera odbiorcy przekazu; oraz

c)

nie wybiera oraz nie modyfikuje informacji zawartych w przekazie.

2.

Czynności polegające na transmisji oraz zapewnianiu dostępu, o których mowa w ust.

1 niniejszego artykułu, obejmują automatyczne, pośrednie i krótkotrwałe przechowywanie

przekazywanych informacji w zakresie, w jakim służy to jedynie wykonywaniu transmisji

w sieci telekomunikacyjnej, oraz pod warunkiem że jakikolwiek okres przechowywania

nie przekracza czasu rozsądnie koniecznego do takiej transmisji.

3.

Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od usługodawcy przez sądy lub organy administracyjne, zgodnie z systemem prawnym Stron, aby zaprzestał on naruszania

prawa lub zapobiegł temu naruszeniu.

1.

Strony zapewniają, aby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego

polegającej na transmisji w sieci telekomunikacyjnej informacji przekazanych przez

usługobiorcę, usługodawca nie był odpowiedzialny za automatyczne, pośrednie i krótkotrwałe

przechowywanie tej informacji dokonywane jedynie w celu usprawnienia późniejszej transmisji

informacji do innych odbiorców usługi, na ich żądanie, pod warunkiem że

a)

usługodawca nie modyfikuje informacji;

b)

usługodawca przestrzega warunków dostępu do informacji;

c)

usługodawca przestrzega zasad dotyczących aktualizowania informacji, określonych w

sposób szeroko uznany i używany w branży;

d)

usługodawca nie zakłóca zgodnego z prawem posługiwania się technologią, szeroko uznaną

i używaną w branży w celu uzyskania danych o korzystaniu z informacji; oraz

e)

usługodawca szybko usuwa przechowywane informacje lub uniemożliwia dostęp do nich,

gdy tylko dowie się, że informacje zostały usunięte z początkowego źródła transmisji

lub dostęp do nich został uniemożliwiony bądź gdy sąd lub organ administracyjny nakazał

usunięcie informacji lub uniemożliwienie dostępu do niej.

2.

Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od usługodawcy przez sądy lub

organy administracyjne, zgodnie z systemem prawnym Stron, aby zaprzestał on naruszania

prawa lub zapobiegł temu naruszeniu.

1.

Strony zapewniają, aby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego

polegającej na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę, usługodawca

nie był odpowiedzialny za informacje przechowywane na żądanie usługobiorcy, pod warunkiem

że

a)

usługodawca nie wie o niezgodnej z prawem działalności lub informacji, a w odniesieniu

do roszczeń odszkodowawczych - nie wie o stanie faktycznym lub okolicznościach, które

w sposób oczywisty świadczą o tej niezgodności z prawem; lub

b)

usługodawca szybko podejmuje działania w celu usunięcia informacji lub uniemożliwienia

dostępu do niej, gdy tylko się o nich dowie.

2.

Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania, jeżeli usługobiorca działa z upoważnienia

lub pod kontrolą usługodawcy.

3.

Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od usługodawcy przez sądy lub

organy administracyjne, zgodnie z systemem prawnym Stron, aby zaprzestał on naruszania

prawa lub zapobiegł temu naruszeniu, oraz nie ma wpływu na możliwość ustanowienia

przez Strony procedur regulujących usuwanie tych informacji lub uniemożliwianie dostępu

do nich.

1.

Strony nie nakładają na usługodawców świadczących usługi objęte art. 245, 246 i art.

247 niniejszego Układu ogólnego obowiązku monitorowania informacji, które przekazują

lub przechowują, ani ogólnego obowiązku aktywnego poszukiwania faktów lub okoliczności

wskazujących na działalność niezgodną z prawem.

2.

Strony mogą ustanowić w odniesieniu do usługodawców świadczących usługi społeczeństwa

informacyjnego obowiązek niezwłocznego informowania właściwych organów publicznych

o domniemanych działaniach niezgodnych z prawem podjętych przez ich usługobiorców

lub o przekazanych przez nich informacjach lub obowiązek przekazywania właściwym organom na ich żądanie informacji umożliwiających

identyfikację usługobiorców, z którymi zawarli umowy dotyczące przechowywania.

Ukraina wdroży w pełni zobowiązania zawarte w niniejszej podsekcji w ciągu 18 miesięcy

od wejścia w życie niniejszego Układu.

Podsekcja 3

Inne postanowienia

1.

Dla celów niniejszego postanowienia „towary naruszające prawo własności intelektualnej”

oznaczają

a)

„towary podrobione”, a mianowicie

(i)

towary, łącznie z opakowaniem, oznaczone bez upoważnienia znakiem towarowym identycznym

ze znakiem towarowym należycie zarejestrowanym w odniesieniu do tego samego typu towarów

lub znakiem, który w zakresie swoich istotnych elementów nie może być odróżniony od

zarejestrowanego znaku towarowego i który w związku z tym narusza prawa posiadacza

znaku towarowego;

(ii)

wszelki symbol znaku towarowego (logo, etykieta, naklejka, broszura, instrukcja użytkowania

lub dokument gwarancyjny), nawet jeśli jest przedstawiony osobno, na takich samych

warunkach jak warunki stosowane do towarów, o których mowa w ppkt (i);

(iii)

opakowania towarów podrabianych oznaczone znakiem towarowym, prezentowane oddzielnie,

na takich samych warunkach jak warunki stosowane do towarów, o których mowa w ppkt

(i);

b)

„towary pirackie”, a mianowicie towary, które są kopią lub zawierają kopie wykonane

bez zgody posiadacza prawa autorskiego lub praw pokrewnych lub prawa do wzoru bądź

osoby należycie przez niego upoważnionej w państwie produkcji, bez względu na to,

czy prawo to zostało zarejestrowane zgodnie z prawem krajowym;

c)

towary które zgodnie z prawem Strony, w której złożono wniosek o podjęcie działania

przez organy celne, naruszają

(i)

patent;

(ii)

dodatkowe świadectwo ochronne;

(iii)

prawo ochrony odmian roślin;

(iv)

wzór;

(v)

oznaczenie geograficzne.

2.

O ile w niniejszej podsekcji nie postanowiono inaczej, Strony przyjmują procedury

3.

Strony zapewniają, aby w przypadku gdy organy celne, w trakcie swoich działań, a przed

złożeniem wniosku przez posiadacza prawa lub przed jego uwzględnieniem, mają wystarczające

powody, by podejrzewać, że towary naruszają prawo własności intelektualnej, mogły

zawiesić dopuszczenie towarów lub zatrzymać je, aby umożliwić posiadaczowi prawa złożenie

wniosku o podjecie działań zgodnie z poprzedzającym ustępem.

4.

Wszelkie prawa lub obowiązki ustanowione w sekcji 4 części III porozumienia TRIPS

dotyczącej importera stosuje się także do eksportera lub do posiadacza towarów.

5.

W celu wdrożenia niniejszego artykułu Strony współpracują w zakresie świadczenia pomocy

technicznej i budowania potencjału.

6.

Ukraina w pełni wdroży zobowiązania zawarte w niniejszym artykule w ciągu trzech lat

od wejścia w życie niniejszego Układu.

Strony wspierają

a)

tworzenie przez stowarzyszenia bądź organizacje handlowe lub zawodowe kodeksów postępowania,

mających na celu poprawę egzekwowania praw własności intelektualnej;

b)

przedkładanie właściwym organom Stron projektów kodeksów postępowania oraz wszelkich

ocen stosowania tych kodeksów postępowania.

1.

Strony zgodnie postanawiają współpracować w celu wspierania wdrażania zobowiązań podjętych

w ramach niniejszego rozdziału.

2.

Z zastrzeżeniem postanowień tytułu V (Współpraca gospodarcza i sektorowa) oraz zgodnie

z postanowieniami tytułu VI (Współpraca finansowa, w tym postanowienia dotyczące zwalczania

nadużyć finansowych) niniejszego Układu, obszary współpracy obejmują następujące działania,

ale nie ograniczają się do nich

a)

wymianę informacji na temat ram prawnych w dziedzinie praw własności intelektualnej

oraz stosownych przepisów dotyczących ich ochrony i egzekwowania; wymianę doświadczeń

między Stroną UE i Ukrainą w sprawie postępów w pracach ustawodawczych;

b)

wymianę doświadczeń między UE i Ukrainą w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej;

c)

wymianę doświadczeń między Stroną UE i Ukrainą w sprawie egzekwowania na szczeblu

centralnym i na niższych szczeblach przez organy celne, policję oraz organy administracyjne

i sądowe; współpracę w celu zapobiegania wywozowi podrobionych towarów, w tym również

z innymi państwami;

d)

budowanie zdolności i wymianę oraz szkolenie pracowników;

e)

promowanie i rozpowszechnienie informacji na temat praw własności intelektualnej,

między innymi w środowisku przedsiębiorców i w społeczeństwie obywatelskim; promowanie

świadomości społecznej konsumentów i posiadaczy praw;

f)

zacieśnianie współpracy instytucjonalnej, na przykład między urzędami własności intelektualnej;

g)

aktywne promowanie świadomości i edukacji ogółu społeczeństwa w zakresie polityki

praw własności intelektualnej: formułowanie skutecznych strategii w celu określenia

kluczowych odbiorców i tworzenie programów komunikacyjnych służących podniesieniu

świadomości konsumentów i mediów w zakresie skutków naruszania własności intelektualnej,

w tym zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa oraz związków z przestępczością zorganizowaną.

3.

Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2 niniejszego artykułu i w ramach ich uzupełnienia Strony

zgodnie postanawiają prowadzić skuteczny dialog w sprawie kwestii związanych z prawami

własności intelektualnej, którego wyniki przekazywane są Komitetowi ds. Handlu i w

ramach którego rozpatrywane są kwestie istotne z punktu widzenia ochrony i egzekwowania

praw własności intelektualnej objętych niniejszym rozdziałem oraz wszelkie inne stosowne

kwestie.

Do celów niniejszej sekcji

1.

„organ ds. konkurencji” oznacza

a)

w przypadku Strony UE - Komisję Europejską; a

b)

w przypadku Ukrainy - Ukraiński Komitet Antymonopolowy.

2.

„prawo konkurencji” oznacza

a)

w przypadku Strony UE - art. 101, 102 i 106 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli

koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie UE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw)

oraz ich przepisy wykonawcze i zmiany;

b)

w przypadku Ukrainy - ustawę nr 2210-III z dnia 11 stycznia 2001 r. (wraz ze zmianami)

oraz jej przepisy wykonawcze i zmiany. W przypadku kolizji przepisów ustawy nr 2210-III

z innymi istotnymi przepisami w zakresie konkurencji, Ukraina zapewnia, aby przepisy

tej ustawy były nadrzędne w zakresie dotyczącym Kolizji; oraz

c)

wszelkie zmiany, jakim mogą podlegać wyżej wymienione akty po wejściu w życie niniejszego

Układu.

3.

Pojęcia użyte w niniejszej sekcji są dodatkowo wyjaśnione w załączniku XXIII.

Strony uznają znaczenie wolnej i niezakłóconej konkurencji w swoich stosunkach handlowych.

Strony potwierdzają, że antykonkurencyjne praktyki i transakcje mogą zakłócać właściwe

funkcjonowanie rynków i ogólnie osłabiać korzyści płynące z liberalizacji handlu.

W związku z tym Strony uzgadniają, że poniższe praktyki i transakcje, określone w

ich prawie konkurencji, są niezgodne z niniejszym Układem w zakresie, w jakim mogą

wpływać na handel między Stronami

a)

porozumienia, uzgodnione praktyki oraz decyzje związków przedsiębiorstw, których celem

lub skutkiem jest utrudnienie, ograniczenie, zakłócenie lub znaczne zmniejszenie konkurencji

na terytorium którejkolwiek ze Stron;

b)

nadużywanie przez jedno lub większą liczbę przedsiębiorstw pozycji dominującej na

terytorium którejkolwiek ze Stron; lub

c)

łączenie przedsiębiorstw, którego skutkiem jest monopolizacja lub znaczne ograniczenie

konkurencji na rynku na terytorium którejkolwiek ze Stron.

1.

Strona UE i Ukraina zachowują prawo konkurencji, które skutecznie rozwiązuje kwestie

praktyk i transakcji, o których mowa w art. 254 lit. a), b) i c).

2.

Strony zachowują organy odpowiedzialne za skuteczne egzekwowanie prawa konkurencji

określonego w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz odpowiednio wyposażone w tym celu.

3.

Strony uznają znaczenie stosowania swojego prawa konkurencji w sposób przejrzysty,

terminowy i niedyskrymina-cyjny, z poszanowaniem zasad rzetelnego postępowania i prawa

do obrony. Każda Strona w szczególności zapewnia, aby

a)

zanim organ ds. konkurencji jednej ze Stron nałoży na jakąkolwiek osobę fizyczną lub

prawną karę lub środek zaradczy z powodu naruszenia prawa konkurencji, przyznał on

takiej osobie, po poinformowaniu jej o swoich tymczasowych ustaleniach co do istnienia

naruszenia, prawo do bycia wysłuchanym oraz do przedstawienia dowodów w rozsądnym

terminie, który zostanie określony w prawie konkurencji Stron; oraz

b)

sąd lub inny niezależny organ sądowy ustanowiony na mocy prawa tej Strony nałożył

jakąkolwiek taką karę lub środek zaradczy lub, na wniosek tej osoby, dokonał ich przeglądu.

4.

Na wniosek jednej ze Stron każda Strona udostępnia drugiej Stronie informacje publiczne

dotyczące egzekwowania jej prawa konkurencji oraz prawodawstwa dotyczącego zobowiązań

objętych niniejszą sekcją.

5.

Organ ds. konkurencji przyjmuje i publikuje dokument wyjaśniający zasady stosowane

przy ustalaniu wszelkich kar finansowych nakładanych z powodu naruszenia prawa konkurencji.

6.

Organ ds. konkurencji przyjmuje i publikuje dokument wyjaśniający zasady stosowane

przy ocenie horyzontalnego łączenia przedsiębiorstw.

Ukraina dokonuje zbliżenia swojego prawa konkurencji i praktyk w zakresie egzekwowania

z częścią dorobku prawnego UE, o którym mowa poniżej

1.

rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia

w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu;

Harmonogram: wdrożenie art. 30 tego rozporządzenia następuje w ciągu trzech lat od

wejścia w życie niniejszego Układu;

2.

rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli

koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie UE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw);

Harmonogram: wdrożenie art. 1 i art. 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia następuje w

ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszego Układu;

wdrożenie art. 20 następuje w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszego Układu;

3.

rozporządzenie Komisji (UE) nr 330/2010 z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie stosowania

art. 101 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień

wertykalnych i praktyk uzgodnionych;

harmonogram: wdrożenie art. 1, 2, 3, 4, 6, 7 i 8 tego rozporządzenia następuje w ciągu

trzech lat od wejścia w życie niniejszego Układu;

4.

rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2004 z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania

art. 81 ust. 3 Traktatu do Kategorii porozumień o transferze technologii;

harmonogram: wdrożenie art. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 tego rozporządzenia następuje

w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszego Układu.

1.

W odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych i przedsiębiorstw mających prawa specjalne

lub wyłączne

a)

żadna ze Stron nie wprowadza i nie utrzymuje w mocy jakichkolwiek środków sprzecznych

z zasadami zawartymi w art. 254 i art. 258 ust. 1 niniejszego Układu; oraz

b)

Strony zapewniają, aby przedsiębiorstwa takie podlegały prawu konkurencji, o których

mowa w art. 253 ust. 2 niniejszego Układu,

w zakresie, w jakim stosowanie wyżej wymienionych przepisów i zasad w zakresie konkurencji

nie utrudnia realizacji, pod względem prawnym lub faktycznym, szczególnych zadań,

jakie powierzono tym przedsiębiorstwom.

2.

Żadne z postanowień poprzedniego ustępu nie może być interpretowane jako uniemożliwiające

Stronie ustanawianie lub zachowanie przedsiębiorstwa publicznego, powierzanie przedsiębiorstwom

praw specjalnych lub wyłącznych bądź zachowanie takich praw.

1.

Każda Strona dostosowuje monopole państwowe o charakterze handlowym w ciągu pięciu

lat od wejścia w życie niniejszego Układu w celu zapewnienia, aby między osobami fizycznymi

i prawnymi Stron nie istniały żadne środki dyskryminacyjne w odniesieniu do warunków

zaopatrzenia w towary i ich wprowadzania do obrotu.

2.

Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza praw i obowiązków Stron wynikających

z rozdziału 8 (Zamówienia publiczne) tytułu IV niniejszego Układu.

3.

Żadne z postanowień ust. 1 nie może być interpretowane jako uniemożliwiające Stronie

ustanowienie lub zachowanie monopolu państwowego.

1.

Strony uznają znaczenie współpracy i koordynacji pomiędzy ich odpowiednimi organami

ds. ochrony konkurencji w celu dalszego zwiększania skuteczności egzekwowania prawa

konkurencji oraz realizacji celów niniejszego Układu poprzez promowanie konkurencji

i ograniczenie antykonkurencyjnych praktyk przedsiębiorstw i antykonkurencyjnych transakcji.

2.

W tym celu organ ds. ochrony konkurencji Strony może poinformować organ ds. ochrony

konkurencji drugiej Strony o swojej woli nawiązania współpracy w obszarze egzekwowania

prawa. Współpraca ta nie uniemożliwia podejmowania niezależnych decyzji przez Strony.

3.

W celu ułatwienia skutecznego stosowania ich prawa konkurencji organy ds. konkurencji

Stron mogą wymieniać się informacjami, w tym w zakresie prawodawstwa i egzekwowania

prawa w granicach wyznaczonych przez ich odpowiednie prawodawstwo i z uwzględnieniem

ich istotnych interesów.

1.

Każda ze Stron podejmuje, na wniosek drugiej Strony, konsultacje w zakresie oświadczeń

złożonych przez drugą Stronę w celu wspierania wzajemnego zrozumienia lub rozpatrywania

szczególnych kwestii wynikających ze stosowania postanowień niniejszej sekcji. Strona

wnioskująca wskazuje, w jaki sposób dana kwestia wpływa na handel między Stronami.

2.

Na wniosek którejkolwiek ze Stron Strony bezzwłocznie omawiają wszelkie kwestie związane

z interpretacją lub stosowaniem postanowień niniejszej sekcji.

3.

W celu ułatwienia omawiania kwestii będącej przedmiotem konsultacji każda ze Stron

dokłada wszelkich starań, aby dostarczyć drugiej Stronie wszelkie stosowne niepoufne

informacje w granicach wyznaczonych przez ich odpowiednie prawodawstwo i z uwzględnieniem

ich istotnych interesów.

Żadna Strona nie może skorzystać z rozstrzygania sporów na podstawie rozdziału 14

(Rozstrzyganie sporów) tytułu IV niniejszego Układu w odniesieniu do jakiejkolwiek

kwestii wynikającej z postanowień niniejszej sekcji, z wyjątkiem art. 256 mniejszego

Układu.

1.

Jakakolwiek pomoc przyznawana przez Ukrainę lub państwo członkowskie Unii Europejskiej

z zasobów państwowych, zakłócająca Konkurencję lub grożąca jej zakłóceniem przez sprzyjanie

niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z prawidłowym

funkcjonowaniem niniejszego Układu w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową

pomiędzy Stronami.

2.

Następująca pomoc jest jednak zgodna z prawidłowym funkcjonowaniem niniejszego Układu

a)

pomoc o charakterze socjalnym przyznawana indywidualnym konsumentom, pod warunkiem

że jest przyznawana tez dyskryminacji związanej z pochodzeniem produktów;

b)

pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi

zdarzeniami nadzwyczajnymi.

3.

Ponadto następującą pomoc można uznać za zgodną z prawidłowym funkcjonowaniem niniejszego

Układu

a)

pomoc przeznaczoną na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom

życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego

zatrudnienia;

b)

pomoc przeznaczoną na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot

wspólnego europejskiego zainteresowania

c)

pomoc przeznaczoną na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych

regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny

z interesem Stron;

d)

pomoc przeznaczoną na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o ile

nie zmienia warunków wymiany handlowej w sposób sprzeczny z interesem Stron;

e)

pomoc przeznaczoną na realizację celów dopuszczonych na mocy horyzontalnych rozporządzeń

UE w sprawie wyłączeń grupowych oraz horyzontalnych i sektorowych zasad pomocy państwa,

przyznawaną zgodnie z warunkami w nich zawartymi;

f)

pomoc na inwestycje przeznaczoną na dostosowanie się do obowiązkowych norm ustanowionych

w dyrektywach UE wymienionych w załączniku XXIX do rozdziału 6 (Środowisko) tytułu

V niniejszego Układu, wdrożoną w okresach w nich przewidzianych oraz obejmującą dostosowanie

instalacji i urządzeń do nowych wymogów, która może wynosić maksymalnie 40% brutto

kosztów kwalifikowalnych.

4.

Przedsiębiorstwa, którym powierzono wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie

gospodarczym lub które mają charakter monopolu skarbowego, podlegają zasadom zawartym

w niniejszej sekcji w zakresie, w jakim stosowanie takich zasad nie utrudnia realizacji,

pod względem prawnym lub faktycznym, szczególnych zadań, jakie im powierzono. Rozwój

handlu nie może być naruszony w sposób, który byłby sprzeczny z interesem Stron.

Pojęcia użyte w niniejszej sekcji są dodatkowo wyjaśnione w załączniku XXIII.

1.

Każda ze Stron zapewnia przejrzystość w dziedzinie pomocy państwa. W tym celu co roku

każda Strona zgłasza drugiej Stronie łączną wysokość, rodzaje i sektorowy podział

pomocy państwa, która może wpływać na handel między Stronami. Odpowiednie zgłoszenia

powinny zawierać informacje na temat celu, formy, wysokości lub budżetu organu przyznającego

pomoc oraz, w miarę możliwości, na temat beneficjenta pomocy. Do celów niniejszego

artykułu, jaka-Łolwiek pomoc poniżej progu wynoszącego 200 000 EUR dla jednego przedsiębiorstwa

w okresie trzech lat nie musi być zgłaszana. Zgłoszenie takie uważa się za dostarczone,

gdy zostało przesłane drugiej Stronie, lub, jeśli stosowne informacje zostały publicznie

udostępnione na ogólnodostępnej stronie internetowej, do dnia 31 grudnia następnego

roku kalendarzowego.

2.

Na wniosek jednej ze Stron druga Strona dostarcza dalszych informacji na temat wszelkich

programów pomocy oraz poszczególnych indywidualnych przypadków pomocy państwa mającej

wpływ na handel między Stronami. Strony wymieniają się takimi informacjami, z uwzględnieniem

ograniczeń wynikających z wymogu zachowania tajemnicy zawodowej i handlowej.

3.

Strony zapewniają przejrzystość stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi

a przedsiębiorstwami publicznymi tak, aby wyraźne były następujące elementy.

a)

fundusze publiczne udostępnione bezpośrednio lub pośrednio (na przykład poprzez pośrednika

przedsiębiorstwa publicznego lub instytucji finansowej) przez organy publiczne danym

przedsiębiorstwom publicznym;

b)

faktyczne wykorzystanie tych funduszy publicznych.

4.

Strony zapewniają ponadto, aby struktura finansowa i organizacyjna każdego przedsiębiorstwa,

które korzysta z praw specjalnych lub wyłącznych przyznanych przez Ukrainę lub państwa

członkowskie Unii Europejskiej lub któremu powierzono wykonywanie usług świadczonych

w ogólnym interesie gospodarczym i które w związku z tym otrzymuje rekompensatę z

tytułu świadczenia takich usług w jakiejkolwiek formie, znalazła właściwe odzwierciedlenie

w oddzielnych rachunkach tak, aby wyraźne były następujące elementy

a)

koszty i przychody związane z wszystkimi produktami lub usługami, w odniesieniu do

których przyznane zostały przedsiębiorstwu prawa specjalne lub wyłączne, lub wszystkie

usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, Których wykonanie zostało powierzone

przedsiębiorstwu a także, z drugiej strony, każdy inny rodzaj produktów lub usług

będących przedmiotem działalności tego przedsiębiorstwa;

b)

szczegółowe wyjaśnienie metod przypisywania lub rozliczania kosztów i przychodów związanych

z różnymi rodzajami działalności. Metody te opierają się na zasadach rachunkowości

dotyczących związku przyczynowo-skutkowego, obiektywizmu, przejrzystości i spójności,

zgodnie z międzynarodowymi metodami rachunkowości, takimi jak rachunek kosztów działań,

oraz na danych poddanych audytowi.

5.

Każda Strona zapewnia, aby postanowienia niniejszego artykułu były stosowane w ciągu

pięciu lat od wejścia w życie niniejszego Układu.

Strony uzgadniają, że będą stosować art. 262, art. 263 ust. 3 lub art. 263 ust 4 niniejszego

Układu, korzystając do celów interpretacji z kryteriów wynikających ze stosowania

art. 106, 107 i 93 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w tym ze stosownego

orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także ze stosownego prawodawstwa

wtórnego, ram, wytycznych i innych aktów administracyjnych obowiązujących w Unii Europejskiej.

Niniejsze postanowienia pozostają bez uszczerbku dla praw Stron do stosowania środków

ochrony handlu lub innych odpowiednich działań w związku z dotacją lub do skorzystania

z procedur rozstrzygania sporów, zgodnie ze stosownymi postanowieniami WTO.

Postanowienia niniejszej sekcji mają zastosowanie towarów i tych usług, które zostały

wymienione w załączniku XVI do rozdziału 6 (Zakładanie przedsiębiorstw, handel usługami

i handel elektroniczny) tytułu IV niniejszego Układu, zgodnie ze wspólnie podjętą

decyzją w sprawie dostępu do rynku, z wyjątkiem subsydiów dla produktów objętych załącznikiem

1 do Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa oraz innych subsydiów objętych Porozumieniem

w sprawie rolnictwa.

W celu wywiązania się ze zobowiązań zawartych w art. 262-266 niniejszego Układu

1.

W ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszego Układu Ukraina przyjmuje w szczególności

krajowe prawodawstwo w zakresie pomocy państwa i ustanawia niezależny operacyjnie

organ, któremu powierza się uprawnienia niezbędne do pełnego stosowania art. 262 niniejszego

Układu. Organ ten musi mieć między innymi uprawnienia do zatwierdzania programów pomocy

państwa oraz indywidualnej pomocy w formie dotacji zgodnie kryteriami, o których mowa

w art. 262 i 264 niniejszego Układu, jak również uprawnienia do nakazania zwrotu pomocy

państwa przyznanej niezgodnie z prawem. Każda nowa pomoc przyznana na Ukrainie musi

być zgodna z postanowieniami art. 262 i 264 niniejszego Układu w ciągu jednego roku

od daty ustanowienia organu.

2.

Ukraina tworzy, w ciągu pięciu lat od wejścia w życie niniejszego Układu, wyczerpujący

spis programów pomocy ustanowionych przed ustanowieniem organu, o którym mowa w ust.

1, i dostosowuje te programy pomocy do kryteriów, o których mowa w art. 262 i 264

niniejszego Układu, w okresie nieprzekraczającym siedmiu lat od wejścia w życie niniejszego

Układu.

3.

a)

Do celów stosowania art. 262 niniejszego Układu Strony uzgadniają, że w ciągu pierwszych

pięciu lat od wejścia w życie niniejszego Układu każda pomoc publiczna przyznana przez

Ukrainę jest oceniana biorąc pod uwagę fakt, że Ukraina uważana jest za obszar identyczny

z obszarami Unii Europejskiej opisanymi w art. 107 ust. 3 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej.

b)

W ciągu czterech lat do wejścia w życie niniejszego Układu Ukraina przedstawi Komisji

Europejskiej dane o swoim produkcie krajowym brutto na mieszkańca, ujednolicone na

poziomie NUTS II. Następnie organ, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz

Komisja Europejska dokonują wspólnie oceny kwalifikowalności regionów Ukrainy do pomocy,

jak również związanej z tym maksymalnej intensywności pomocy, w celu sporządzenia

regionalnej mapy pomocy na podstawie stosownych wytycznych UE.

Do celów niniejszego rozdziału oraz bez uszczerbku dla postanowień rozdziału 5 (Ułatwienia

celne i handlowe) tytułu IV niniejszego Układu

1.

„towary energetyczne” oznaczają gaz ziemny (kod HS 27.11), energię elektryczną (kod

HS 27.16) i ropę naftową (kod HS 27.09);

2.

„infrastruktura stała” oznacza wszelkie sieci przesyłowe lub dystrybucyjne, instalacje

skroplonego gazu ziemnego i instalacje magazynowe w rozumieniu dyrektywy 2003/54/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad

rynku wewnętrznego energii elektrycznej (zwanej dalej „dyrektywą 2003/54/WE”) oraz

dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej

wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego (zwanej dalej „dyrektywą 2003/55/WE”);

3.

„tranzyt” oznacza tranzyt, opisany w rozdziale 5 (Ułatwienia celne i handlowe) tytułu

IV niniejszego Układu, towarów energetycznych za pośrednictwem infrastruktury stałej

lub rurociągu ropy naftowej;

4.

„transport” oznacza przesył i dystrybucję w rozumieniu dyrektywy 2003/54/WE i dyrektywy

2003/55/WE oraz przenoszenie lub przesyłanie ropy naftowej rurociągami;

5.

„nieuprawnione pobieranie” oznacza każdą czynność polegającą na niezgodnym z prawem

pobieraniu towarów energetycznych z infrastruktury stałej.

1.

Ceny dostaw gazu i energii elektrycznej dla konsumentów przemysłowych kształtowane

są wyłącznie pod wpływem podaży i popytu.

2.

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu Strony mogą, w ogólnym interesie

gospodarczym

3.

Strony zapewniają, aby obowiązek ten był jasno określony, przejrzysty, proporcjonalny,

niedyskryminacyjny, możliwy do zweryfikowania i ograniczony w czasie. Przy stosowaniu

tego obowiązku Strony gwarantują także równy dostęp innych przedsiębiorstw do konsumentów.

4.

W przypadkach, w których gaz i energia elektryczna są sprzedawane na rynku krajowym

po cenie regulowanej, dana Strona zapewnia, aby metodologia stanowiąca podstawę wyliczenia

ceny regulowanej została opublikowana przed wejściem w życie ceny regulowanej.

1.

Bez uszczerbku dla możliwości stosowania krajowych cen regulowanych zgodnie z art.

269 ust. 2 i 3 niniejszego Układu, żadna ze Stron ani żaden ich organ regulacyjny

nie przyjmują ani nie utrzymują środków, w wyniku których cena towarów energetycznych

przy wywozie do drugiej Strony byłaby wyższa niż cena uzyskiwana za takie towary z

przeznaczeniem na Konsumpcję krajową.

2.

Strona dokonująca wywozu przedstawia na wniosek drugiej Strony dowody na to, że różnica

cen tych samych towarów energetycznych sprzedawanych na rynku krajowym i sprzedawanych

na wywóz nie wynika ze środka zakazanego na mocy ust. 1 niniejszego artykułu.