Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o służbie zagranicznej

Ustawa określa organizację i funkcjonowanie służby zagranicznej, a także szczególne

prawa i obowiązki osób wchodzących w jej skład.

1.

Konsulem może być mianowany ten, kto

1)

jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych,

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

3)

jest nieskazitelnego charakteru oraz ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę

zawodową daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków służbowych, zgodnie z prawem

i interesami Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

posiada tytuł magistra lub równorzędny,

5)

nie był karany za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,

6)

spełnia inne wymogi określone w przepisach o pracownikach służby dyplomatyczno-konsularnej.

2.

Jeżeli wymagają tego potrzeby służby, wykonywanie funkcji konsula można powierzyć

osobie, która nie spełnia wymogów określonych w ust. 1 w pkt 4.

1.

W skład służby zagranicznej wchodzą

1)

członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w ministerstwie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych;

2)

niebędące członkami korpusu służby cywilnej osoby zatrudnione w służbie zagranicznej;

3)

pełnomocni przedstawiciele Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy organizacji

międzynarodowej;

4)

członkowie służby zagranicznej przeniesieni na stanowiska w komórkach organizacyjnych

ministerstwa zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa

Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

2.

W skład służby zagranicznej nie wchodzą

1)

członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w ministerstwie, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, w komórkach organizacyjnych zapewniających obsługę zadań ministra właściwego

do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej;

2)

osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

o pracę zawartej zgodnie z prawem państwa przyjmującego;

3)

osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

o pracę zawartej na czas określony - wykonywania funkcji na placówce przez członka

rodziny - chyba że są one członkami korpusu służby cywilnej;

4)

konsul honorowy, o którym mowa w ustawie określonej w art. 4 pkt 3.

Szczegółowy zakres działania i organizację Instytutu określa statut Instytutu nadany,

w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego

do spraw zagranicznych - z uwzględnieniem organizacji i funkcjonowania służby zagranicznej.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do osób wchodzących w skład służby zagranicznej,

zwanych dalej „członkami służby zagranicznej”, z wyłączeniem żołnierzy pełniących

służbę w placówkach zagranicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605, 1807, 1948 i 2260).

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

ambasadorze - oznacza to, mianowanego w trybie określonym w Konstytucji, pełnomocnego przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy

organizacji międzynarodowej;

2

placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „placówką zagraniczną”

− oznacza to przedstawicielstwo dyplomatyczne, stałe przedstawicielstwo przy organizacji

międzynarodowej, konsulat generalny, konsulat, wicekonsulat, agencję konsularną, instytut

polski lub inną placówkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mającą

siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;

3

konsulu − oznacza to konsula Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne

(Dz. U. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz. 1579);

4

służbie cywilnej - oznacza to służbę cywilną, w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej;

5)

państwie przyjmującym - oznacza to państwo przyjmujące w rozumieniu Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18

kwietnia 1961 r.

(Dz. U. z 1965 r. poz. 232);

6

członkach rodziny - oznacza to małżonka, dzieci własne, dzieci małżonka, przysposobione

oraz inne dzieci wzięte na utrzymanie i wychowanie w ramach rodzin zastępczych, w

wieku do 18 lat bądź będące w wieku określonym odrębnymi przepisami dotyczącymi zasiłków

rodzinnych i pielęgnacyjnych, a także osoby niepełnosprawne wymagające stałej opieki

członka służby zagranicznej.

1.

Służbą zagraniczną kieruje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2.

Służba zagraniczna działa w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw

zagranicznych i w placówkach zagranicznych.

3

Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 1 pkt 4, służba zagraniczna nie działa w komórkach organizacyjnych

ministerstwa zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa

Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

1.

Stosunki pracy z osobami zajmującymi w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wyższe

stanowiska w służbie cywilnej oraz kierownicze stanowiska w służbie zagranicznej,

będące wyższymi stanowiskami w służbie cywilnej, wygasają po upływie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli przed upływem tego terminu nie zostaną im

zaproponowane nowe warunki pracy lub płacy na dalszy okres albo w razie nieprzyjęcia

nowych warunków pracy lub płacy.

2.

Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy może nastąpić za wypowiedzeniem.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których mają

zastosowanie przepisy rozdziału 5 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

1.

W służbie zagranicznej tworzy się stanowisko dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2

Dyrektor generalny służby zagranicznej jest dyrektorem generalnym urzędu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, wykonującym także zadania określone w ustawie.

2a

Dyrektor generalny służby zagranicznej wykonuje zadania dyrektora generalnego urzędu

wobec członków służby zagranicznej oraz członków korpusu służby cywilnej, o których

mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 i 3.

3.

Dyrektorem generalnym służby zagranicznej może zostać osoba posiadająca stopień dyplomatyczny,

o którym mowa w art. 8.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w art. 6 ust. 1, lub wypowiedzenia,

o którym mowa w art. 6 ust. 2, przysługuje odprawa pieniężna przewidziana dla pracowników,

z którymi stosunki pracy rozwiązuje się z powodu likwidacji urzędu.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o

1)

„Krajowej Szkole Administracji Publicznej” - należy przez to rozumieć „Krajową Szkołę

Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego”;

2)

absolwentach Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej Lecha Kaczyńskiego - rozumie się przez to także absolwentów Krajowej Szkoły

Administracji Publicznej.

1.

Zadania służby zagranicznej wykonują

1)

personel dyplomatyczno-konsularny, który stanowią, z zastrzeżeniem ust. 2, członkowie

służby zagranicznej posiadający stopień dyplomatyczny;

2)

personel pomocniczy;

3)

personel obsługi.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor generalny służby zagranicznej może

powierzyć obowiązki członka personelu dyplomatyczno-konsularnego na czas określony

osobie, która spełnia wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 2-5, oddelegowanej

lub wyznaczonej, za zgodą dyrektora generalnego służby zagranicznej, w trybie określonym

w odrębnych przepisach, do służby zagranicznej - zatrudniając ją na podstawie umowy

o pracę i nadając jej odpowiedni stopień dyplomatyczny.

Postępowania dotyczące naboru na wyższe stanowiska w służbie cywilnej wszczęte na

podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ustanawia się, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2, następujące stopnie dyplomatyczne w

służbie zagranicznej

1)

ambasador tytularny;

2)

radca - minister;

3)

I radca;

4)

radca;

5)

I sekretarz;

6)

II sekretarz;

7)

III sekretarz;

8)

attaché.

2.

Najniższym stopniem dyplomatycznym jest stopień attaché.

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach polskich, odnosi się to, z wyłączeniem przepisów

art. 11-13, 16, 23-26, odpowiednio do osób prawnych, instytucji i innych polskich

jednostek organizacyjnych.

Do ocen okresowych niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

Stopnie dyplomatyczne są jednocześnie stanowiskami pracy, a w placówkach zagranicznych

funkcjami, na których członek personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonuje czynności

służbowe.

2.

Zatrudnienie członka personelu dyplomatyczno-konsularnego na stanowisku kierowniczym

w służbie zagranicznej, o którym mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1, nie powoduje zmiany

posiadanego stopnia dyplomatycznego.

1.

Stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki żołnierzy pełniących służbę

w placówkach zagranicznych określają odrębne przepisy.

2.

Osobom wyznaczonym do wykonywania zadań Ministra Obrony Narodowej w placówce zagranicznej

nadaje się stopień dyplomatyczny

1)

attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego) albo

2)

zastępcy attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego).

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych i Minister Obrony Narodowej określą, w drodze

zarządzenia, szczególne zasady wykonywania obowiązków służbowych przez osoby, o których

mowa w ust. 1, a także organizację i funkcjonowanie w placówkach zagranicznych ataszatów

obrony, z uwzględnieniem przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 82 i art. 99 ustawy, o

której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 82 i art. 99 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Stopnie dyplomatyczne, z zastrzeżeniem ust. 2, nadaje dyrektor generalny służby zagranicznej.

2.

Stopień ambasadora tytularnego, na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej,

nadaje minister właściwy do spraw zagranicznych.

1.

Konsul, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego, z urzędu podejmuje przed

sądami lub innymi władzami tego państwa czynności niezbędne dla ochrony praw i interesów

obywateli polskich, jeżeli z powodu nieobecności lub innej ważnej przyczyny nie mogą

oni w odpowiednim czasie bronić swoich praw i interesów ani nie ustanowili pełnomocników.

O podjęciu tych czynności konsul zawiadamia niezwłocznie osobę zainteresowaną.

2.

Konsul, za zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych i na podstawie udzielonego

pełnomocnictwa, może zastępować lub zapewniać zastępstwo obywateli polskich przed

sądami i innymi organami państwa przyjmującego w celu ochrony praw i interesów reprezentowanych

osób, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego.

3.

Przyjęcie pełnomocnictwa konsul może uzależnić od dostarczenia dokumentów oraz wskazania

innych dowodów i okoliczności potwierdzających istnienie wymagających ochrony praw

i interesów obywatela polskiego, a ponadto od złożenia na piśmie zobowiązania do pokrycia

poniesionych kosztów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Stopień dyplomatyczny można, z zastrzeżeniem ust. 2, art. 7 ust. 2 oraz art. 18 ust.

1, nadać członkowi służby zagranicznej, który

1

odbył, z zastrzeżeniem art. 40 ust. 2, aplikację dyplomatyczno-konsularną, o której

mowa w art. 38, albo jest urzędnikiem służby cywilnej lub ukończył Krajową Szkołę

Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego;

2)

złożył egzamin dyplomatyczno-konsularny;

3)

zna co najmniej dwa języki obce;

4)

posiada tytuł magistra lub równorzędny;

5)

wykazuje się odpowiednim stanem zdrowia psychicznego i fizycznego.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach członkowi służby zagranicznej niespełniającemu

wymagań określonych w ust. 1 pkt 1-4, w związku z wykonywaniem zadań w placówce zagranicznej,

można nadać stopień dyplomatyczny na czas niezbędny do wykonywania tych zadań.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje badań lekarskich, jakim podlega członek służby zagranicznej ubiegający się

o stopień dyplomatyczny,

2)

rodzaje dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt

3 i 5

- mając na względzie charakter zadań wykonywanych przez członków personelu dyplomatyczno-konsularnego.

Konsul czuwa, aby obywatele polscy zatrzymani, aresztowani lub w inny sposób pozbawieni

wolności w państwie przyjmującym mieli zapewnioną ochronę prawną i traktowanie zgodne

z prawem tego państwa oraz z prawem i zwyczajami międzynarodowymi. W szczególności

może podejmować następujące działania

1)

zwracać się do sądów i innych organów państwa przyjmującego o udzielenie informacji

o przyczynach zatrzymania, aresztowania lub pozbawienia wolności w inny sposób, a

zwłaszcza o zarzutach stawianych tym obywatelom,

2)

odwiedzać tych obywateli oraz porozumiewać się z nimi w inny sposób,

3)

na wniosek obywatela ułatwiać mu porozumiewanie się z rodziną i innymi osobami bliskimi.

Do umów o pracę na czas wykonania określonej pracy, trwających w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Nadanie kolejnego, wyższego stopnia dyplomatycznego członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego

następuje stosownie do przebiegu służby, posiadanych kwalifikacji zawodowych i oceny

służbowej

1)

na wniosek lub po zasięgnięciu opinii kierującego placówką zagraniczną - w stosunku

do członka personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonującego zadania w placówce zagranicznej;

2)

na wniosek bezpośredniego przełożonego po uzyskaniu pozytywnej oceny służbowej - w

stosunku do członków personelu dyplomatyczno-konsularnego, innych niż wymienieni w

pkt 1.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego,

który otrzymał pozytywną ocenę służbową, można nadać wyższy stopień dyplomatyczny

na czas określony, nie dłuższy niż rok, z pominięciem kolejności nadawanych stopni

i z zawieszeniem na ten czas dotychczasowego stopnia.

1.

Do umów o pracę na czas określony, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,

które przed tym dniem zostały wypowiedziane, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do umów o pracę na czas określony zawartych na okres do 6 miesięcy albo zawartych

na okres dłuższy niż 6 miesięcy, w których nie przewidziano możliwości ich rozwiązania

z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia, trwających w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy, w zakresie dopuszczalności ich wypowiedzenia stosuje się przepisy

dotychczasowe.

3.

Przy wypowiadaniu umów o pracę na czas określony zawartych na okres dłuższy niż 6

miesięcy, w których przewidziano możliwość ich rozwiązania z zachowaniem 2-tygodniowego

okresu wypowiedzenia, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się okresy wypowiedzenia, o których mowa w art. 36 § 1 ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

4.

Do umów o pracę na czas określony, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się art. 25

5.

Umowa o pracę na czas określony zawarta od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

jednakże w okresie 1 miesiąca od dnia rozwiązania drugiej umowy w rozumieniu art.

25

6.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do umów o pracę zawartych na czas określony przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli rozwiązanie takiej umowy przypada

po upływie 33 miesięcy od tego dnia i stosunek pracy pracownika podlega szczególnej

ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę w okresie od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy do dnia upływu okresu 33 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy; w takim przypadku umowa rozwiązuje się z upływem okresu, na jaki

została zawarta.

1.

Członek personelu dyplomatyczno-konsularnego, przy otrzymaniu po raz pierwszy stopnia

dyplomatycznego, składa ślubowanie następującej treści

„

Przyrzekam i zobowiązuję się godnie reprezentować Rzeczpospolitą Polską, dbać o jej

interesy i dobre imię, rzetelnie i sumiennie wykonywać powierzone mi obowiązki.

”

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych i po

zasięgnięciu opinii Szefa Służby Cywilnej, określi, w drodze zarządzenia, tryb, formę

i ceremoniał nadania stopnia dyplomatycznego oraz składania ślubowania, o którym mowa

w ust. 1, uwzględniając historyczne tradycje i zwyczaje dyplomatyczne.

Konsul wykonuje czynności dotyczące zabezpieczenia i realizacji spadków lub innych

należności przysługujących Skarbowi Państwa.

1.

Strony trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy umów o pracę na czas określony

zawartych w celu określonym w art. 25

2.

W przypadku umowy o pracę na czas określony, zawartej w przypadku, o którym mowa w

art. 25

1.

Przedstawicielstwem dyplomatycznym w innym państwie lub stałym przedstawicielstwem

przy organizacji międzynarodowej kieruje ambasador, a do czasu objęcia placówki zagranicznej

przez ambasadora - kierownik przedstawicielstwa, którego wyznacza, spośród członków

personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2.

Placówką zagraniczną, inną niż wymieniona w ust. 1, kieruje kierownik placówki zagranicznej,

którego wyznacza, spośród personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje minister

właściwy do spraw zagranicznych na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej.

Przy ustalaniu długości okresu wypowiedzenia umów o pracę na czas określony, trwających

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, których wypowiedzenie następuje, począwszy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, nie uwzględnia się okresów zatrudnienia

u danego pracodawcy, przypadających przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Kierujący placówką zagraniczną

1)

jest przełożonym wszystkich członków służby zagranicznej w kierowanej przez niego

placówce zagranicznej oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 2;

2)

odpowiada przed dyrektorem generalnym służby zagranicznej za prawidłowe gospodarowanie

mieniem, przestrzeganie dyscypliny finansów publicznych, przestrzeganie przepisów,

w szczególności przepisów prawa pracy oraz przepisów dotyczących tajemnic ustawowo

chronionych.

Do postępowań dotyczących odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę, rozwiązania umowy

o pracę bez wypowiedzenia oraz wygaśnięcia umowy o pracę stosuje się przepisy dotychczasowe,

jeżeli umowy te zostały wypowiedziane, rozwiązane bez wypowiedzenia albo wygasły przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Ambasadora mianuje i odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra

właściwego do spraw zagranicznych, zaakceptowany przez Prezesa Rady Ministrów.

2.

Ambasador, z zastrzeżeniem art. 16 pkt 2, podlega służbowo ministrowi właściwemu do

spraw zagranicznych.

3.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, określi,

w drodze zarządzenia, formę i tryb wydawania poleceń ambasadorowi, kierując się zadaniami

służby zagranicznej i potrzebami polityki państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

12, który wchodzi w życie z dniem 30 sierpnia 2015 r.

1.

Dyrektor generalny nawiązuje z ambasadorem, który przed mianowaniem nie był członkiem

służby zagranicznej, stosunek pracy na podstawie powołania, na czas pełnienia funkcji

ambasadora, nadając mu, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2, na ten czas stopień dyplomatyczny.

2.

Odwołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ambasadora, o którym mowa w ust.

1, jest równoznaczne z odwołaniem w rozumieniu przepisów prawa pracy.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w urzędzie

Komitetu Integracji Europejskiej stają się członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionymi

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2.

Osobom zatrudnionym na wyższych stanowiskach w służbie cywilnej w urzędzie Komitetu

Integracji Europejskiej dyrektor generalny służby zagranicznej wyznaczy na czas określony,

nie dłuższy niż 3 miesiące, stanowiska w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych i określi wynagrodzenie nie niższe od otrzymywanego przed dniem

wejścia w życie ustawy.

Ambasador w państwie przyjmującym, w zakresie swoich pełnomocnictw, w szczególności

1)

reprezentuje Rzeczpospolitą Polską;

2)

chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli, zgodnie z prawem międzynarodowym

i prawem państwa przyjmującego;

3)

uczestniczy w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych

przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli,

dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także

udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z państwem

przyjmującym;

4)

działa na rzecz promocji Polski, a zwłaszcza polskiej kultury, nauki i gospodarki;

5)

udziela pomocy i współdziała w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań przez członków

służby zagranicznej oraz innych osób delegowanych do załatwienia określonych spraw

w państwie przyjmującym;

6)

nadzoruje działalność wszystkich placówek zagranicznych w państwie przyjmującym;

7)

prowadzi rokowania z państwem przyjmującym;

8)

popiera przyjazne stosunki między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym,

9)

zaznajamia się z warunkami, wydarzeniami i działalnością prowadzoną przez państwo

przyjmujące i przekazuje właściwym organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej

informacje na ten temat.

1.

Dyrektor generalny urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, w terminie 14 dni od dnia

ogłoszenia ustawy, zawiadamia na piśmie pracowników, o których mowa w art. 19, o zmianach,

jakie maja nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepisy art. 23

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

2.

Przepisu ust. 1 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których

stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241).

Ambasador przy organizacji międzynarodowej, zwanej dalej „organizacją”, w szczególności

1)

reprezentuje Rzeczpospolitą Polską wobec organizacji;

2)

utrzymuje łączność między Rzecząpospolitą Polską a organizacją;

3)

prowadzi rokowania z organizacją i w ramach organizacji;

4)

zaznajamia się z działalnością prowadzoną przez organizację i przekazuje właściwym

organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej informację na temat jej działalności;

5)

zapewnia udział Rzeczypospolitej Polskiej w pracach organizacji;

6)

chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej, jej obywateli oraz polskich osób prawnych

w stosunkach z organizacją;

7)

popiera realizację celów i zasad organizacji przez współpracę z organizacją i w ramach

organizacji;

8)

uczestniczy, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zakresie przedmiotu działalności

organizacji, w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych

przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli,

dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także

udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z organizacją.

1.

Dyrektor generalny służby zagranicznej proponuje, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy, nowe warunki pracy i płacy pracownikom, o których mowa w art. 19,

zgodne z ich kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej, biorąc pod uwagę doświadczenie zawodowe danej

osoby, w tym doświadczenie w sferze stosunków zagranicznych, proponuje nowe warunki

pracy i płacy pracownikom, o których mowa w art. 19, niezatrudnionym w komórkach organizacyjnych

zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej

Polskiej w Unii Europejskiej, spełniającym wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1403, z późn. zm., a po ich przyjęciu nadaje im stopień dyplomatyczny.

3.

Pracownikom, o których mowa w art. 19, niezatrudnionym w komórkach organizacyjnych

zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej

Polskiej w Unii Europejskiej, oraz członkom służby zagranicznej nieposiadającym stopnia

dyplomatycznego dyrektor generalny służby zagranicznej, na ich wniosek złożony w terminie

30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, nadaje stopień dyplomatyczny na okres 3 lat,

jeżeli osoby te w dniu wejścia w życie ustawy

1)

spełniają wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej;

2)

udokumentują znajomość jednego języka obcego w sposób określony w przepisach o służbie

zagranicznej;

3)

posiadają co najmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe w pracy w urzędach obsługujących

ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów lub w urzędach

centralnych organów administracji rządowej.

4.

W przypadku potwierdzenia znajomości drugiego języka obcego oraz ukończenia szkoleń

określonych przez pracodawcę przez osobę, której nadano stopień dyplomatyczny w trybie

określonym w ust. 3, w okresie 3 lat od dnia jego nadania stopień dyplomatyczny uważa

się za nadany na czas nieokreślony.

5.

Dyrektor generalny służby zagranicznej może wypowiedzieć umowę o pracę z zachowaniem

trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia pracownikowi, który otrzymał stopień dyplomatyczny

w trybie określonym w ust. 3, a który w okresie 3 lat od dnia jego nadania nie potwierdził

znajomości drugiego języka obcego oraz nie ukończył szkoleń określonych przez pracodawcę.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio w przypadku nadania stopnia dyplomatycznego

przez ministra właściwego do spraw zagranicznych.

(uchylony)

Konsul wykonuje czynności konsularne na podstawie upoważnienia ministra właściwego

do spraw zagranicznych, a w stosunku do czynności określonych w art. 19 ust. 1-3,

art. 20 i 21 upoważnienia ministra właściwego do spraw zagranicznych wydanego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości.

Przepisy art. 19-21 stosuje się odpowiednio do pracowników urzędu Komitetu Integracji

Europejskiej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy

1)

są oddelegowani, w tym do instytucji i agend Unii Europejskiej, z tym że czynności

określone w art. 21 ust. 1 i 2 wobec tych pracowników dyrektor generalny służby zagranicznej

wykonuje za pośrednictwem konsulów Rzeczypospolitej Polskiej w państwach przyjmujących,

na terytoriach których znajdują się instytucje lub agendy, do których nastąpiło oddelegowanie;

2)

przebywają na urlopie macierzyńskim lub wychowawczym albo urlopie bezpłatnym, z tym

że terminy, o których mowa w art. 21 ust. 1 i 3-5, liczy się od dnia zakończenia urlopu.

(uchylony)

1.

Pracownicy urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, którzy w dniu wejścia w życie

ustawy są zatrudnieni na stanowiskach pomocniczych, robotniczych i obsługi, nieobjętych

mnożnikowym systemem wynagradzania, stają się pracownikami gospodarstwa pomocniczego

Ministerstwa Spraw Zagranicznych, z zachowaniem dotychczasowych warunków pracy i płacy.

2.

Dyrektor generalny urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, w terminie 14 dni od dnia

ogłoszenia ustawy, zawiadamia na piśmie pracowników, o których mowa w ust. 1, o zmianach,

jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepisy art. 23 stosuje się odpowiednio.

3.

Pracownikom, o których mowa w ust. 1, dyrektor gospodarstwa pomocniczego Ministerstwa

Spraw Zagranicznych proponuje, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

nowe warunki pracy i płacy, uwzględniając ich przygotowanie zawodowe.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do pracowników zatrudnionych w urzędzie

Komitetu Integracji Europejskiej na stanowiskach pomocniczych, robotniczych i obsługi,

którzy w dniu wejścia w życie ustawy przebywają na urlopie macierzyńskim, wychowawczym

albo urlopie bezpłatnym, z tym że termin, o którym mowa w ust. 3, liczy się od dnia

zakończenia urlopu.

1.

Placówki zagraniczne podlegają okresowej inspekcji wykonywanej na polecenie dyrektora

generalnego służby zagranicznej.

2.

(uchylony)

1.

Stanowisko w służbie zagranicznej wyznacza i odwołuje ze stanowiska dyrektor generalny

służby zagranicznej.

2.

Jeżeli wyznaczenie stanowiska pociąga za sobą zmianę miejsca pobytu członka służby

zagranicznej, wyznaczenie stanowiska następuje z wyprzedzeniem nie krótszym niż 3

miesiące, chyba że na skrócenie tego okresu członek służby zagranicznej wyraził zgodę

lub jeśli za skróceniem okresu przemawiają szczególne potrzeby służby zagranicznej.

Członek służby zagranicznej może być przeniesiony na stanowisko w komórce organizacyjnej

ministerstwa zapewniającej obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa

Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Konsul

1)

wydaje decyzje o przyjęciu oświadczenia w sprawie wyboru i odzyskania obywatelstwa

polskiego,

2)

wydaje decyzje w sprawie uznania za osobę pochodzenia polskiego w rozumieniu ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. Nr 106, poz. 1118 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475),

3)

przyjmuje od osób zamieszkałych w okręgu konsularnym podania o nadanie przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej obywatelstwa polskiego oraz podania o wyrażenie przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 20 oraz art. 23

ust. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Przeniesienia, o których mowa w art. 62 i 63 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, urzędnika służby cywilnej do służby zagranicznej dokonuje dyrektor generalny urzędu

w porozumieniu z dyrektorem generalnym służby zagranicznej.

(uchylony)

1.

Wynagrodzenie członków służby zagranicznej składa się z wynagrodzenia określonego

dla członków korpusu służby cywilnej, z tym że członkom personelu dyplomatyczno-konsularnego

przysługuje dodatek służby zagranicznej z tytułu posiadanego stopnia dyplomatycznego.

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, po zasięgnięciu

opinii Szefa Służby Cywilnej, określi, w drodze rozporządzenia

1

stanowiska w służbie zagranicznej, w tym stanowiska kierownicze w służbie zagranicznej,

z uwzględnieniem porównywalności stanowisk pracy personelu dyplomatyczno-konsularnego

ze stanowiskami w służbie cywilnej oraz stanowiska personelu pomocniczego i personelu

obsługi - z uwzględnieniem specyfiki zadań wykonywanych na tych stanowiskach,

2)

mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby zagranicznej,

3)

mnożniki dodatku służby zagranicznej,

4)

mnożniki dodatku z tytułu zajmowania stanowiska kierowniczego w ramach personelu dyplomatyczno-konsularnego

- kierując się specyfiką i charakterem zadań służby zagranicznej.

1.

Konsul wykonuje funkcje w odniesieniu do statków podnoszących polską banderę oraz

ich załóg, pasażerów i ładunków, a w szczególności

1)

kontroluje, czy statek jest uprawniony do podnoszenia bandery polskiej, oraz wystawia

statkowi, który otrzymał polską przynależność, tymczasowe świadectwo polskiej przynależności

statku,

2)

przeprowadza inspekcje statku lub występuje z wnioskiem do organu administracji państwa,

w którego porcie przebywa statek, o przeprowadzenie inspekcji lub przeglądów statku

związanych z przedłużeniem ważności międzynarodowych świadectw,

3)

przedłuża termin ważności dokumentów bezpieczeństwa statku i dokumentów dotyczących

ochrony środowiska morskiego,

4)

wydaje statkom o polskiej przynależności dokumenty przewidziane w odrębnych przepisach

oraz przedłuża termin ich ważności,

5)

wystawia książeczki żeglarskie oraz przedłuża termin ich ważności,

6)

w razie uszkodzenia lub innego wypadku morskiego statku udziela pomocy w organizowaniu

akcji ratowniczej oraz podejmuje czynności niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa

uratowanych osób, jak również zabezpieczenia ich mienia oraz ładunku i mienia statku,

a także interesów armatora polskiego,

7)

przyjmuje protesty morskie oraz przesłuchuje kapitana i innych członków załogi, a

także pasażerów na okoliczność wypadku morskiego,

8)

uczestniczy przy wszelkich czynnościach podejmowanych na statku przez władze państwa

przyjmującego związanych z zatrzymaniem, aresztowaniem lub pozbawieniem wolności w

inny sposób członka załogi statku względnie pasażera albo zajęcia mienia znajdującego

się na statku,

9)

zapewnia opiekę i pomoc prawną członkom załogi statku w razie ich zatrzymania, aresztowania

lub pozbawienia wolności w inny sposób, a także przy rozpatrywaniu przez sądy i organy

administracyjne państwa przyjmującego spraw dotyczących tych osób,

10)

udziela pomocy członkom załogi statku pozostałym na lądzie z powodu choroby lub z

innych przyczyn oraz umożliwia im powrót do Rzeczypospolitej Polskiej,

11)

podejmuje interwencje w razie dyskryminowania przez władze państwa przyjmującego statku

lub członków jego załogi.

2.

O czynnościach, o których mowa w ust. 1 pkt. 1-3, konsul powiadamia polską instytucję

klasyfikacyjną i urząd morski właściwy dla portu macierzystego statku.

3.

Szczegółowy zakres funkcji, o których mowa w ust. 1, określają odrębne przepisy.

(uchylony)

1.

Na kierownicze stanowisko w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych,

będące wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej, może zostać powołany członek personelu

dyplomatyczno-konsularnego lub inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12

ust. 1 pkt 2-5, którzy spełniają dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

2.

Na stanowisko zastępcy dyrektora biura w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych może zostać powołany także członek personelu pomocniczego lub

inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5, którzy spełniają

dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

3.

Na stanowiska dyrektorów biur do spraw budżetu i finansów, administracyjnych i majątkowych

placówek zagranicznych, a także informatyki w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych może zostać powołany także członek personelu pomocniczego lub

inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5, którzy spełniają

dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

Obsadzanie kierowniczych stanowisk w placówkach zagranicznych następuje w trybie określonym

w art. 18 ust. 1 albo w art. 24.

W przypadku umów o pracę zawieranych na czas określony w celu wykonywania zadań w

placówce zagranicznej art. 25

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255) nie stosuje się. Jednakże umowa zawarta w tym celu, w tym z osobą podejmującą po

raz pierwszy pracę w służbie cywilnej, może być zawarta na czas nieprzekraczający

6 lat. Ponowne zawarcie takiej umowy jest możliwe po upływie co najmniej 6 miesięcy

od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy o pracę zawartej w celu wykonywania

zadań w placówce zagranicznej.

1.

Warunki pracy w placówkach zagranicznych powinny zapewniać prawidłowe i godne wykonywanie

zadań służby zagranicznej.

2.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

może otrzymać, na swój pisemny wniosek, wynagrodzenie w walucie państwa przyjmującego.

3.

Członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

przysługuje dodatek zagraniczny na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z wykonywaniem

obowiązków służbowych w placówce zagranicznej, uwzględniający poziom kosztów utrzymania

w państwie przyjmującym.

4.

Członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

zapewnia się

1)

nieodpłatne korzystanie z lokalu mieszkalnego odpowiedniego do sytuacji rodzinnej

członka służby zagranicznej oraz częściowy zwrot kosztów jego eksploatacji;

2)

pokrycie kosztów podróży przesiedleniowej, w tym przewozu mienia, oraz, raz na 2 lata,

podróży urlopowej do kraju członka służby zagranicznej i członków jego rodziny, a

także zwrot kosztów podróży i przewozu w przypadkach szczególnych i losowych;

3)

zwrot uzasadnionych, udokumentowanych kosztów leczenia w państwie przyjmującym oraz

kosztów leczenia przebywających z nim stale za granicą członków rodziny;

4)

zwrot opłat za naukę dzieci ze względu na szczególne warunki państwa przyjmującego,

jeżeli nie mają one możliwości uczęszczania do bezpłatnej publicznej szkoły typu podstawowego

lub średniego;

5)

zasiłek adaptacyjny, na pokrycie kosztów zagospodarowania się w państwie przyjmującym;

6)

ryczałt z tytułu używania do celów służbowych samochodów osobowych i motocykli niebędących

własnością pracodawcy.

5

Ambasadorowi, którego małżonek przebywa wraz z nim na placówce zagranicznej i nie

jest zatrudniony na podstawie art. 31 ust. 1, przysługuje dodatek na pokrycie zwiększonych

kosztów utrzymania rodziny.

5a

Przepis ust. 5 stosuje się do konsula, który kieruje konsulatem generalnym, konsulatem,

wicekonsulatem lub agencją konsularną.

6.

Do osób niepełnosprawnych wymagających stałej opieki członka służby zagranicznej stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące dzieci członka służby zagranicznej.

Konsul odmówi wykonania czynności, która byłaby sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia

społecznego.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość i szczegółowe zasady przyznawania i wypłaty dodatku zagranicznego,

2)

rodzaje, wysokość, tryb i szczegółowe zasady przyznawania świadczeń, o których mowa

w art. 29 ust. 4 i 5

- uwzględniając funkcje dyplomatyczne lub konsularne na placówce, specyfikę państw

przyjmujących i kierując się potrzebą zachowania warunków socjalno-bytowych porównywalnych

do warunków posiadanych przez członków korpusu dyplomatycznego lub konsularnego innych

państw, a także mając na względzie wypadki szczególne, takie jak związane ze zgonami

lub innymi wyjątkowymi wydarzeniami rodzinnymi.

1.

Jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, małżonkowie oraz osoby

pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa oraz w stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli mogą być, za zgodą dyrektora generalnego służby zagranicznej,

zatrudnione w tej samej placówce zagranicznej, nawet gdyby powstał między nimi stosunek

podległości służbowej.

2

Małżonek ambasadora nie może podejmować zatrudnienia poza granicami kraju w czasie

pełnienia funkcji przez współmałżonka, z zastrzeżeniem ust. 1.

3

Przepis ust. 2 stosuje się do małżonka konsula, który kieruje konsulatem generalnym,

konsulatem, wicekonsulatem lub agencją konsularną.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, członek służby zagranicznej wykonuje

pracę poza normalnymi godzinami pracy, a w wyjątkowych przypadkach także w niedziele

i święta, bez prawa do oddzielnego wynagrodzenia i prawa do czasu wolnego w zamian

za czas przepracowany.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do członków służby zagranicznej będących kobietami

w ciąży oraz do członków służby zagranicznej sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi

stałej opieki lub opiekujących się dziećmi w wieku do 8 lat, chyba że na taką pracę

wyrażą oni zgodę.

3.

Członek służby zagranicznej ma prawo do nieprzerwanego 11-godzinnego odpoczynku.

Konsul prowadzi, w szczególności w formie zapisu elektronicznego, rejestry spraw,

rejestry czynności konsularnych, jak również inne rejestry określone odrębnymi przepisami

i przetwarza umieszczone w nich dane osobowe na zasadach określonych w przepisach

odrębnych.

1.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, obowiązany jest wykonywać

polecenia kierującego placówką niezwiązane z pełnioną funkcją.

2.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, może być czasowo przeniesiony do

innej placówki zagranicznej. Czas tego przeniesienia nie powinien przekraczać 6 miesięcy.

3.

Członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego, w przypadku, o którym mowa w ust.

2, jeżeli czas przeniesienia przekracza 3 miesiące, przysługuje wynagrodzenie przewidziane

dla stopnia dyplomatycznego lub funkcji dyplomatycznej, na których okresowo wypełnia

obowiązki, jeżeli jest ono wyższe od dotychczasowego.

1.

Członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego po 10 latach pozostawania w służbie

zagranicznej przysługuje urlop dodatkowy w wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach

- 12 dni roboczych.

2.

Członkowi służby zagranicznej w okresie służby w placówce zagranicznej w miejscu o

klimacie szczególnie szkodliwym dla zdrowia przysługuje, w okresie służby w tej placówce,

urlop dodatkowy w wymiarze 5 dni roboczych rocznie.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz miejsc o klimacie szczególnie

szkodliwym dla zdrowia przebywających w nich na placówkach zagranicznych członków

służby zagranicznej.

1.

Do urlopu wypoczynkowego członka służby zagranicznej wykonującego obowiązki służbowe

w placówce zagranicznej nie wlicza się przypadających w tym okresie dni niebędących

dniami pracy w państwie przyjmującym.

2.

Członkowi służby zagranicznej, wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli przemawia za tym interes służby zagranicznej, może być, za jego zgodą, udzielony

urlop wypoczynkowy łącznie za 2 lata kalendarzowe, zamiast dwóch corocznych urlopów

wypoczynkowych.

1.

Członek służby zagranicznej nie może podejmować zatrudnienia lub wykonywać innych

zajęć zarobkowych bez pisemnej zgody dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

1)

ogłaszania przez członków służby zagranicznej prac naukowych i publicystycznych związanych

ze stosunkami międzynarodowymi, a także rozpowszechniania w środkach masowego przekazu

wiadomości dotyczących takich stosunków lub służby zagranicznej, w tym udzielania

wywiadów i ogłaszania prac naukowych,

2)

przyjmowania upominków i innych świadczeń o podobnym charakterze

- biorąc pod uwagę interes służby zagranicznej i tradycje w dyplomacji oraz zapewnienie

rozwoju intelektualnego i naukowego członków służby zagranicznej.

1.

Członek służby zagranicznej za naruszenie obowiązków służbowych odpowiada dyscyplinarnie

na zasadach określonych w przepisach o służbie cywilnej, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

1a

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec członków służby zagranicznej są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii

zaszeregowania;

5)

obniżenie kategorii zaszeregowania;

6)

wydalenie z pracy w służbie zagranicznej.

2.

W służbie zagranicznej działa rzecznik dyscyplinarny służby zagranicznej, będący rzecznikiem

dyscyplinarnym w rozumieniu przepisów o służbie cywilnej.

3

Do ambasadorów, o których mowa w art. 18 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 114 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

4.

W placówce zagranicznej postępowanie wyjaśniające może prowadzić zamiast rzecznika

dyscyplinarnego służby zagranicznej członek personelu dyplomatyczno-konsularnego wyznaczony,

na wniosek rzecznika, przez dyrektora generalnego służby zagranicznej.

1

W celu przygotowania do służby zagranicznej osób nieposiadających stopnia dyplomatycznego

ustanawia się odbywaną w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

aplikację dyplomatyczno-konsularną, trwającą rok.

2

Program aplikacji dyplomatyczno-konsularnej przygotowuje dyrektor generalny służby

zagranicznej po zasięgnięciu opinii Szefa Służby Cywilnej.

3

Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej dotyczące służby przygotowawczej stosuje się odpowiednio.

1.

Aplikantem dyplomatyczno-konsularnym może zostać osoba, będąca obywatelem polskim,

spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 3-5.

2.

Nabór na aplikację jest otwarty oraz odbywa się w drodze konkursu. Konkurs ma na celu

sprawdzenie poziomu wiedzy ogólnej i stopnia znajomości języka obcego u kandydatów

oraz ich predyspozycji i przydatności do pracy w służbie zagranicznej, przy czym sprawdzenie

wiedzy odbywane jest z zachowaniem zasady anonimowości.

3

Ogłoszenie o konkursie na aplikację zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

dyrektor generalny służby zagranicznej, który konkurs organizuje i przeprowadza.

4

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe

zasady i tryb przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem przeprowadzania

testów, w tym testów psychologicznych, treści i formy wniosku o przyjęcie na aplikację

dyplomatyczno-konsularną, z możliwością wykorzystania elektronicznych środków przekazu

danych.

1.

Aplikację dyplomatyczno-konsularną organizuje i przeprowadza dyrektor generalny służby

zagranicznej.

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej może skrócić okres aplikacji dyplomatyczno-konsularnej

lub zwolnić z obowiązku jej odbywania osobę spełniającą warunki, o których mowa w

art. 12 ust. 1 pkt 3-5, której doświadczenie zawodowe w sferze stosunków zagranicznych

gwarantuje fachowe wykonywanie obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego

służby zagranicznej.

1.

Aplikacja dyplomatyczno-konsularna kończy się egzaminem dyplomatyczno-konsularnym.

2.

Celem egzaminu dyplomatyczno-konsularnego jest sprawdzenie wiedzy, kwalifikacji i

posiadania predyspozycji niezbędnych do wykonywania obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego.

3

Absolwent Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej Lecha Kaczyńskiego oraz urzędnik służby cywilnej, spełniający wymogi, o których

mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3-5, a także osoba, o której mowa w art. 40 ust. 2, mogą

przystąpić do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego bez konieczności odbycia aplikacji

dyplomatyczno-konsularnej.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, organizację

aplikacji dyplomatyczno-konsularnej, sposób dokumentowania znajomości języków obcych

oraz szczegółowe zasady i tryb dopuszczenia do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego

oraz zakres tego egzaminu, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu powoływania członków

komisji egzaminacyjnej, wysokości ich wynagrodzenia oraz sposobu przeprowadzania egzaminu

dyplomatyczno-konsularnego, z zachowaniem zasady anonimowości przy sprawdzaniu wiedzy

i z uwzględnieniem możliwości powtarzania egzaminu.

(uchylony)

1.

Zamówienia publiczne, o wartości od ponad 3000 euro do 200 000 euro składane przez

placówkę zagraniczną na roboty budowlane, dostawy lub usługi wykonywane poza granicami

kraju, wymagają uprzedniej zgody dyrektora generalnego służby zagranicznej, która

określa również zakres uprawnień kierującego placówką zagraniczną przy udzielaniu

zamówienia.

2.

(uchylony)

W ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. Nr 9, poz. 59, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1986 r. Nr 36, poz. 180, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1998 r. Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532 i z 2000 r. Nr 122, poz. 1322) w art. 1 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Mężczyzna i kobieta, będący obywatelami polskimi przebywającymi za granicą, mogą zawrzeć

małżeństwo przed konsulem lub przed osobą wyznaczoną do wykonywania funkcji konsula.

”

(pominięte)

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, Nr 98, poz. 1071 i Nr 123, poz. 1353) w art. 47 skreśla się wyrazy „urzędników służby dyplomatyczno-konsularnej oraz”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

W ustawie z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 9, poz. 34, z 1997 r. Nr 114, poz. 739, z 1998 r. Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

1.

Konsulem może być mianowany ten, kto

1)

jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych,

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

3)

jest nieskazitelnego charakteru oraz ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę

zawodową daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków służbowych, zgodnie z prawem

i interesami Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

posiada tytuł magistra lub równorzędny,

5)

nie był karany za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,

6)

spełnia inne wymogi określone w przepisach o pracownikach służby dyplomatyczno-konsularnej.

2.

Jeżeli wymagają tego potrzeby służby, wykonywanie funkcji konsula można powierzyć

osobie, która nie spełnia wymogów określonych w ust. 1 w pkt 4.

”

;

2)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach polskich, odnosi się to, z wyłączeniem przepisów

art. 11-13, 16, 23-26, odpowiednio do osób prawnych, instytucji i innych polskich

jednostek organizacyjnych.

”

;

3)

art. 12 i 13 otrzymują brzmienie

„

Art. 12.

1.

Konsul, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego, z urzędu podejmuje przed

sądami lub innymi władzami tego państwa czynności niezbędne dla ochrony praw i interesów

obywateli polskich, jeżeli z powodu nieobecności lub innej ważnej przyczyny nie mogą

oni w odpowiednim czasie bronić swoich praw i interesów ani nie ustanowili pełnomocników.

O podjęciu tych czynności konsul zawiadamia niezwłocznie osobę zainteresowaną.

2.

Konsul, za zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych i na podstawie udzielonego

pełnomocnictwa, może zastępować lub zapewniać zastępstwo obywateli polskich przed

sądami i innymi organami państwa przyjmującego w celu ochrony praw i interesów reprezentowanych

osób, o ile nie zabrania tego prawo państwa przyjmującego.

3.

Przyjęcie pełnomocnictwa konsul może uzależnić od dostarczenia dokumentów oraz wskazania

innych dowodów i okoliczności potwierdzających istnienie wymagających ochrony praw

i interesów obywatela polskiego, a ponadto od złożenia na piśmie zobowiązania do pokrycia

poniesionych kosztów.

Art. 13.

Konsul czuwa, aby obywatele polscy zatrzymani, aresztowani lub w inny sposób pozbawieni

wolności w państwie przyjmującym mieli zapewnioną ochronę prawną i traktowanie zgodne

z prawem tego państwa oraz z prawem i zwyczajami międzynarodowymi. W szczególności

może podejmować następujące działania

1)

zwracać się do sądów i innych organów państwa przyjmującego o udzielenie informacji

o przyczynach zatrzymania, aresztowania lub pozbawienia wolności w inny sposób, a

zwłaszcza o zarzutach stawianych tym obywatelom,

2)

odwiedzać tych obywateli oraz porozumiewać się z nimi w inny sposób,

3)

na wniosek obywatela ułatwiać mu porozumiewanie się z rodziną i innymi osobami bliskimi.

”

;

4)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

Konsul wykonuje czynności dotyczące zabezpieczenia i realizacji spadków lub innych

należności przysługujących Skarbowi Państwa.

”

;

5)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

Konsul wykonuje czynności konsularne na podstawie upoważnienia ministra właściwego

do spraw zagranicznych, a w stosunku do czynności określonych w art. 19 ust. 1-3,

art. 20 i 21 upoważnienia ministra właściwego do spraw zagranicznych wydanego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości.

”

;

6)

w art. 23 w ust. 1

a)

w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem,

b)

dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

wydaje zastępcze dokumenty podróży obywatelom innych państw oraz udziela wiz uprawniających

do wjazdu do innych państw.

”

;

7)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

Konsul

1)

wydaje decyzje o przyjęciu oświadczenia w sprawie wyboru i odzyskania obywatelstwa

polskiego,

2)

wydaje decyzje w sprawie uznania za osobę pochodzenia polskiego w rozumieniu ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. Nr 106, poz. 1118 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475),

3)

przyjmuje od osób zamieszkałych w okręgu konsularnym podania o nadanie przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej obywatelstwa polskiego oraz podania o wyrażenie przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

”

;

8)

art. 28 otrzymuje brzmienie

„

Art. 28.

1.

Konsul wykonuje funkcje w odniesieniu do statków podnoszących polską banderę oraz

ich załóg, pasażerów i ładunków, a w szczególności

1)

kontroluje, czy statek jest uprawniony do podnoszenia bandery polskiej, oraz wystawia

statkowi, który otrzymał polską przynależność, tymczasowe świadectwo polskiej przynależności

statku,

2)

przeprowadza inspekcje statku lub występuje z wnioskiem do organu administracji państwa,

w którego porcie przebywa statek, o przeprowadzenie inspekcji lub przeglądów statku

związanych z przedłużeniem ważności międzynarodowych świadectw,

3)

przedłuża termin ważności dokumentów bezpieczeństwa statku i dokumentów dotyczących

ochrony środowiska morskiego,

4)

wydaje statkom o polskiej przynależności dokumenty przewidziane w odrębnych przepisach

oraz przedłuża termin ich ważności,

5)

wystawia książeczki żeglarskie oraz przedłuża termin ich ważności,

6)

w razie uszkodzenia lub innego wypadku morskiego statku udziela pomocy w organizowaniu

akcji ratowniczej oraz podejmuje czynności niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa

uratowanych osób, jak również zabezpieczenia ich mienia oraz ładunku i mienia statku,

a także interesów armatora polskiego,

7)

przyjmuje protesty morskie oraz przesłuchuje kapitana i innych członków załogi, a

także pasażerów na okoliczność wypadku morskiego,

8)

uczestniczy przy wszelkich czynnościach podejmowanych na statku przez władze państwa

przyjmującego związanych z zatrzymaniem, aresztowaniem lub pozbawieniem wolności w

inny sposób członka załogi statku względnie pasażera albo zajęcia mienia znajdującego

się na statku,

9)

zapewnia opiekę i pomoc prawną członkom załogi statku w razie ich zatrzymania, aresztowania

lub pozbawienia wolności w inny sposób, a także przy rozpatrywaniu przez sądy i organy

administracyjne państwa przyjmującego spraw dotyczących tych osób,

10)

udziela pomocy członkom załogi statku pozostałym na lądzie z powodu choroby lub z

innych przyczyn oraz umożliwia im powrót do Rzeczypospolitej Polskiej,

11)

podejmuje interwencje w razie dyskryminowania przez władze państwa przyjmującego statku

lub członków jego załogi.

2.

O czynnościach, o których mowa w ust. 1 pkt. 1-3, konsul powiadamia polską instytucję

klasyfikacyjną i urząd morski właściwy dla portu macierzystego statku.

3.

Szczegółowy zakres funkcji, o których mowa w ust. 1, określają odrębne przepisy.

”

;

9)

art. 30 otrzymuje brzmienie

„

Art. 30.

Konsul odmówi wykonania czynności, która byłaby sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia

społecznego.

”

;

10)

dodaje się art. 32a w brzmieniu

„

Art. 32a.

Konsul prowadzi, w szczególności w formie zapisu elektronicznego, rejestry spraw,

rejestry czynności konsularnych, jak również inne rejestry określone odrębnymi przepisami

i przetwarza umieszczone w nich dane osobowe na zasadach określonych w przepisach

odrębnych.

”

W ustawie z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych

(Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773, z 1999 r. Nr 45, poz. 437, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 93, poz. 1027 i Nr 110, poz. 1167 oraz z 2001 r. Nr 56, poz. 580, Nr 76, poz. 813 i Nr 113, poz. 1208) w art. 6 w ust. 1

1)

w pkt 7 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem;

2)

dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

udzielania zamówień o wartości od ponad 3000 EURO do 200 000 EURO przez placówkę zagraniczną

Rzeczypospolitej Polskiej na towary i usługi wykonywane poza granicami kraju, określonych

w przepisach o służbie zagranicznej.

”

W ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych

(Dz. U. Nr 156, poz. 777) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

Szczegółowy zakres działania i organizację Instytutu określa statut Instytutu nadany,

w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego

do spraw zagranicznych - z uwzględnieniem organizacji i funkcjonowania służby zagranicznej.

”

;

2)

w art. 5 w ust. 2 wyrazy „Ministra Spraw Zagranicznych” zastępuje się wyrazami „ministra

właściwego do spraw zagranicznych”;

3)

w art. 6 w ust. 2 wyrazy „Minister Spraw Zagranicznych” zastępuje się wyrazami „minister

właściwy do spraw zagranicznych”;

4)

w art. 7

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Oddział zamiejscowy tworzy, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zagranicznych,

na wniosek Dyrektora Instytutu, po zasięgnięciu opinii Rady Instytutu - z uwzględnieniem

możliwości zatrudnienia na terenie działania oddziału pracowników o odpowiednich kwalifikacjach.

”

,

b)

w ust. 3 wyrazy „Ministra Spraw Zagranicznych” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego

do spraw zagranicznych”;

5)

w art. 10 wyrazy „Minister Spraw Zagranicznych” zastępuje się wyrazami „minister właściwy

do spraw zagranicznych”;

6)

w art. 11

a)

wyrazy „Minister Spraw Zagranicznych” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do

spraw zagranicznych”,

b)

wyrazy „Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym

do spraw pracy”,

c)

kropkę zastępuje się myślnikiem i dodaje się wyrazy „kierując się charakterem zadań

Instytutu.”;

7)

w art. 12 wyrazy „Minister Spraw Zagranicznych” zastępuje się wyrazami „minister właściwy

do spraw zagranicznych”.

W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny

(Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, Nr 89, poz. 972 i Nr 110, poz. 1189) w art. 190

„

§ 2a.

Warunek, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie dotyczy członków służby zagranicznej.

”

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1116 i Nr 111, poz. 1194) w art. 111 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów.

2.

W skład Wyższej Komisji Dyscyplinarnej wchodzi 15 członków powoływanych przez Prezesa

Rady Ministrów na okres 6 lat, w tym 12 członków powoływanych na wniosek Szefa Służby

Cywilnej spośród urzędników służby cywilnej oraz 3 członków powoływanych przez dyrektora

generalnego służby zagranicznej spośród członków personelu dyplomatyczno-konsularnego.

Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do czasu powołania

ich następców.

”

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. Nr 106, poz. 1118 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475) w art. 5 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o uznanie za osobę

pochodzenia polskiego oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach wydawania przez

konsula decyzji o uznaniu za osobę pochodzenia polskiego w rozumieniu ustawy.

””

;

Ambasadorowie pełniący swoje funkcje w dniu wejścia ustawy w życie pełnią je na zasadach

dotychczasowych do czasu odwołania w trybie określonym w Konstytucji.

1.

Z dniem wejścia ustawy w życie

1)

członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

stają się członkami służby zagranicznej;

2)

osoby zatrudnione w placówkach zagranicznych, z wyłączeniem osób, o których mowa w

art. 2 ust. 2, stają się członkami służby zagranicznej;

3)

dyrektor generalny w Ministerstwie Spraw Zagranicznych staje się dyrektorem generalnym

służby zagranicznej;

4)

pracownicy oddelegowani lub wyznaczeni, w trybie określonym w przepisach odrębnych,

do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych lub w placówkach zagranicznych, z dniem

wejścia ustawy w życie, stają się członkami personelu dyplomatyczno-konsularnego zatrudnionymi

na podstawie umowy o pracę w służbie zagranicznej; przepisy art. 54 stosuje się odpowiednio.

2.

Z dniem wejścia ustawy w życie osoby, o których mowa w ust. 1 i art. 2 ust. 2, wykonują

swoje obowiązki na dotychczasowych warunkach.

1.

Osobom zatrudnionym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i w placówkach zagranicznych,

spełniającym wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz znającym przynajmniej

jeden język obcy, odpowiednio dyrektor generalny służby zagranicznej lub minister

właściwy do spraw zagranicznych, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie,

nada, z zastrzeżeniem ust. 4, stopień dyplomatyczny odpowiedni do zajmowanego stanowiska,

biorąc pod uwagę stopień służbowy nadany na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 marca 1983 r. w sprawie niektórych praw i

obowiązków pracowników służby dyplomatyczno-konsularnej

(Dz. U. poz. 90), przy czym osoby, które przed zatrudnieniem w placówce zagranicznej nie były zatrudnione

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych stopień dyplomatyczny otrzymują na czas określony,

do dnia odwołania z placówki zagranicznej.

2.

Osoby wykonujące obowiązki służbowe w placówce zagranicznej wykonują je do czasu odwołania

z placówki zagranicznej, pełniąc funkcje posiadane w dniu wejścia ustawy w życie.

3.

Osobom, które w dniu wejścia w życie ustawy nie posiadają stopnia służbowego nadanego

na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, określonego w ust. 1, lub też

nie spełniają wymagań określonych w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz nie znają języka

obcego, dyrektor generalny służby zagranicznej wyznacza, z zastrzeżeniem ust. 4, stanowisko,

przy czym osobom, które przed zatrudnieniem w placówce zagranicznej nie były zatrudnione

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - dyrektor generalny służby zagranicznej wyznacza

stanowisko na czas określony, do dnia odwołania z placówki zagranicznej.

4.

Wyznaczenie stanowiska osobom, które nie spełniają wymogu określonego w art. 12 ust.

1 pkt 3, następuje na okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wejścia ustawy w życie.

W okresie 5 lat od dnia wejścia ustawy w życie określony w art. 12 ust. 1 pkt 1 wymóg

odbycia aplikacji dyplomatyczno-konsularnej uważa się za spełniony także w przypadku,

gdy doświadczenie zawodowe danej osoby w sferze stosunków zagranicznych gwarantuje

fachowe wykonywanie obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego służby

zagranicznej.

Prowadzone z udziałem konsula postępowania w sprawach spadkowych, wszczęte i niezakończone

do dnia wejścia ustawy w życie, toczą się według przepisów dotychczasowych.

Minister właściwy do spraw zagranicznych może wyrazić zgodę na utrzymanie zatrudnienia

poza granicami kraju przez zatrudnionego w dniu wejścia w życie ustawy małżonka ambasadora

albo małżonka konsula kierującego urzędem konsularnym.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, określonych w ustawie, nie dłużej

jednak niż przez okres 2 lat od dnia wejścia ustawy w życie, zachowują moc przepisy

rozporządzenia Rady Ministrów, o którym mowa w art. 54 ust. 1, i przepisy wykonawcze

wydane na podstawie ustawy określonej w art. 4 pkt 4 - w zakresie niesprzecznym z

niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

1.

Środki specjalne mogą funkcjonować, z zastrzeżeniem ust. 2, przez okres 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a ich dysponenci prowadzą w tym okresie

egzekucję należności i regulują zobowiązania. Po tym dniu

1)

nieściągnięte należności i nieuregulowane zobowiązania przejmuje jednostka budżetowa,

przy której funkcjonowały środki specjalne;

2)

środki pieniężne podlegają odprowadzeniu odpowiednio do budżetu państwa lub budżetu

jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Środki specjalne, które uzyskiwały przychody z tytułów określonych w art. 18a ust.

1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, i z których były finansowane wydatki, o których

mowa w art. 18a ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 1, mogą funkcjonować w tym zakresie

do dnia utworzenia rachunku dochodów własnych, nie dłużej jednak niż przez 3 miesiące

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W przypadku

1)

utworzenia rachunku dochodów własnych - ustalone na dzień jego utworzenia zobowiązania

i należności oraz zgromadzone środki finansowe środków specjalnych, w miejsce których

został utworzony ten rachunek, stają się należnościami i zobowiązaniami oraz środkami

finansowymi tego rachunku;

2)

nieutworzenia rachunku dochodów własnych - z upływem 3 miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy następuje przeniesienie dochodów i wydatków zgodnie z art.

73 ust. 1.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 72 ust. 2,

następuje przeniesienie

1)

przychodów zlikwidowanych środków specjalnych - do dochodów odpowiednio budżetu państwa

lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

2)

wydatków zlikwidowanych środków specjalnych - do wydatków odpowiednio budżetu państwa

lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Ustalone na dzień wejścia w życie niniejszej ustawy zobowiązania i należności oraz

zgromadzone środki finansowe środków specjalnych, w miejsce których - na podstawie

ustaw zmienianych niniejszą ustawą - został utworzony państwowy fundusz celowy albo

fundusz motywacyjny, stają się należnościami i zobowiązaniami oraz środkami finansowymi

odpowiednio tych funduszy.

3.

Wydatki budżetu państwa zwiększa się w odpowiednich częściach budżetu państwa o kwotę

stanowiącą 80% wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy państwowy zasób kadrowy tworzą urzędnicy służby cywilnej

oraz osoby zajmujące stanowiska określone w art. 4, posiadający co najmniej pięcioletni

staż pracy, a także osoby, które pozostają w dniu wejścia w życie ustawy na urlopie

bezpłatnym udzielonym w służbie cywilnej lub służbie zagranicznej, i zajmują kierownicze

stanowiska państwowe, określone w ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm..

2.

Do osób, o których mowa w ust. 1, zalicza się również osoby, którym powierzono pełnienie

obowiązków na stanowiskach, o których mowa w art. 4.

3.

Do osób, o których mowa w ust. 1, nie zalicza się osób oddelegowanych do wykonywania

zadań poza jednostką organizacyjną, w której są zatrudnione, zajmujących stanowiska

określone w art. 4.

4.

Osoby wymienione w ust. 1 i 2, podlegają wpisowi do ewidencji, o której mowa w art.

9 ust. 1.

1.

Osoby zajmujące stanowiska, o których mowa w art. 4 pkt 7, 9-11, powołuje się na zasadach

określonych w ustawie na stanowiska określone w art. 4 albo przenosi się na stanowisko

odpowiadające wiedzy i kwalifikacjom przenoszonej osoby, w ciągu 30 dni od dnia wejścia

w życie ustawy.

2.

W stosunku do osób wymienionych w art. 4 pkt 9, do przeniesienia, o którym mowa w

ust. 1, albo do udzielenia urlopu bezpłatnego w przypadku powołania, właściwy jest

Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą zostać odwołane z urlopu bezpłatnego, na którym

przebywają w dniu wejścia w życie ustawy.

1.

Osoby, o których mowa w art. 80 ust. 1, zajmujące w dniu wejścia w życie ustawy stanowiska,

o których mowa w art. 4, w terminie 14 dni od wejścia w życie ustawy, przekażą do

organów właściwych do ich powołania na zajmowane stanowisko, informację obejmującą

imię i nazwisko oraz dane, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1-5, 7 i 8.

2.

Osoby, o których mowa w art. 80 ust. 1, niezajmujące wysokiego stanowiska państwowego,

a wchodzące z mocy ustawy do państwowego zasobu kadrowego, przekazują informacje i

dane, o których mowa w ust. 1, pracodawcy.

3.

Dane, o których mowa w ust. 1, po ich weryfikacji, organy i pracodawcy, wymienieni

w ust. 1 i 2, przekazują do ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1.

Osoby oddelegowane do wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną, w której są

zatrudnione, zajmujące w dniu wejścia w życie ustawy stanowiska określone w art. 4

pkt 8-11, pozostają na tych stanowiskach.

Postępowania dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4, wszczęte

na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy

ulegają zakończeniu z tym dniem. Obsadzanie stanowisk, o których mowa w art. 4, następuje

na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Stosunki pracy nawiązane w urzędach, o których mowa w art. 2, przed dniem wejścia

w życie ustawy, na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2007 r., chyba że wcześniej w

sposób określony w niniejszej ustawie zostały przekształcone, rozwiązane lub wygasły.

2.

Z dniem 1 stycznia 2008 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie

mianowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

1.

Do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy.

2.

Osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego

w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były

urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio

art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem zatrudnionym na podstawie mianowania zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych bez wypowiedzenia z winy pracownika może nastąpić w razie

1)

ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków członka korpusu służby

cywilnej, jeżeli wina pracownika jest oczywista;

2)

popełnienia przez pracownika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które uniemożliwia

dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym

wyrokiem;

3)

zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie pracownikowi stanowiska uwzględniającego

jego przygotowanie zawodowe.

4.

Rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem zatrudnionym na podstawie mianowania zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie miesiąca od dnia

uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy służby cywilnej, zatrudnieni na podstawie

przepisów ustawy uchylanej w art. 133, stają się pracownikami służby cywilnej w rozumieniu

niniejszej ustawy.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na podstawie przepisów

ustawy uchylanej w art. 133, stają się urzędnikami służby cywilnej w rozumieniu niniejszej

ustawy.

3.

Do wynagrodzenia członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje

się przepisy o wynagrodzeniu w służbie cywilnej wydane na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Jeżeli wynagrodzenie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1 i 2,

jest niższe od przysługującego poprzednio, przez okres trzech miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy wypłaca się im dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między

wynagrodzeniem przysługującym dotychczas a wynagrodzeniem aktualnym.

W 2006 r. mianowań urzędników służby cywilnej dokonuje się na dotychczasowych zasadach,

z tym że mianowań dokonuje Prezes Rady Ministrów.

Do urzędników służby cywilnej korzystających z urlopu dla poratowania zdrowia w dniu

wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Sprawy wszczęte i niezakończone przez Urząd Służby Cywilnej są prowadzone przez Kancelarię

Prezesa Rady Ministrów.

2.

Postępowania wszczęte i niezakończone przez Urząd Służby Cywilnej prowadzi Kancelaria

Prezesa Rady Ministrów.

1.

W razie zastosowania kary określonej w art. 108 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 133,

która nie stała się prawomocna na podstawie dotychczasowych przepisów, rzecznik dyscyplinarny

urzędu albo komisja dyscyplinarna urzędu przekazuje sprawę dyrektorowi generalnemu

urzędu w celu rozpatrzenia sprzeciwu na zasadach określonych w art. 82. Termin do

wniesienia sprzeciwu uważa się za zachowany.

2.

Nieodrzucenie sprzeciwu w ciągu 14 dni od dnia przekazania sprawy przez rzecznika

dyscyplinarnego urzędu albo komisję dyscyplinarną urzędu, jest równoznaczne z jego

uwzględnieniem.

1.

Do kar orzeczonych, o których mowa w art. 107 ustawy uchylanej w art. 133, stosuje

się dotychczasowe przepisy o przedawnieniu i zatarciu kary.

2.

Do kary zastosowanej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 133, która

stała się prawomocna przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy

o przedawnieniu i zatarciu kary dyscyplinarnej, chyba że upłynął już termin przedawnienia.

Przy wykonywaniu orzeczeń komisji dyscyplinarnych, które stały się wykonalne przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Komisje dyscyplinarne powołane przed dniem wejścia w życie przepisów niniejszej ustawy

działają do końca okresu, na który zostały powołane.

2.

Komisje dyscyplinarne utworzone dla kilku urzędów przed dniem wejścia w życie przepisów

niniejszej ustawy, działają do końca okresu, na który zostały powołane.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy uchylanej w art. 133, zachowują moc

do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie niniejszej

ustawy, nie dłużej jednak niż przez sześć miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 6 ust.

1, art. 55, art. 57 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 58, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2008 r.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 142

niniejszej ustawy oraz na podstawie art. 16 ust. 5 i art. 32 ust. 2 ustawy uchylanej

w art. 152 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 8, art. 47 i art. 118 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2015 r., z wyjątkiem art. 21 ust. 2 i 3,

art. 41, art. 42 i art. 45 ust. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2018 r.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy służby cywilnej, zatrudnieni na podstawie

przepisów ustawy uchylanej w art. 215, stają się pracownikami służby cywilnej w rozumieniu

niniejszej ustawy.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na podstawie przepisów

ustawy uchylanej w art. 215, stają się urzędnikami służby cywilnej w rozumieniu niniejszej

ustawy.

1.

Do umów o pracę zawartych na czas określony z osobami, które podjęły po raz pierwszy

pracę w służbie cywilnej, trwających w dniu wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

W przypadku gdy do zakończenia okresu, na który została zawarta umowa, pozostał co

najmniej rok, pracownik służby cywilnej może wyrazić zgodę na zastosowanie wobec niego

zasad dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej, przewidzianych w art. 37.

3.

Do postępowań dotyczących naboru do służby cywilnej wszczętych na podstawie dotychczasowych

przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Do służby przygotowawczej rozpoczętej i niezakończonej do dnia wejścia w życie ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

5.

Do ocen okresowych urzędników służby cywilnej niezakończonych przed dniem wejścia

w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, członka korpusu służby cywilnej,

który jest zatrudniony w tym samym urzędzie, w którym zajmuje w dniu wejścia w życie

ustawy wysokie stanowisko państwowe, stające się wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej

na podstawie niniejszej ustawy, przenosi się - za jego zgodą - na wyższe stanowisko

w służbie cywilnej odpowiadające zajmowanemu wysokiemu stanowisku państwowemu.

2.

Przeniesienia członka korpusu służby cywilnej, o którym mowa w ust. 1, dokonuje

1)

Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów - na stanowisko dyrektora

generalnego urzędu;

2)

dyrektor generalny urzędu - na stanowisko wymienione w art. 52 pkt 2;

3)

Główny Lekarz Weterynarii - na stanowiska wymienione w art. 52 pkt 3;

4)

Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

- na stanowiska kierujących komórkami organizacyjnymi w tym urzędzie i ich zastępców.

3.

W dniu poprzedzającym dzień przeniesienia członka korpusu służby cywilnej, o którym

mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim stanowisku państwowym

wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na to stanowisko ulega zakończeniu.

4.

W razie niewyrażenia przez członka korpusu służby cywilnej zgody na przeniesienie,

o którym mowa w ust. 1, z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, stosunek

pracy na podstawie powołania na wysokim stanowisku państwowym wygasa, a urlop bezpłatny

udzielony na czas powołania na to stanowisko ulega zakończeniu. Po zakończeniu urlopu

bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko

pracy, co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed

powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami i przygotowaniem

zawodowym.

1.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, członka korpusu służby cywilnej,

który jest zatrudniony w innym urzędzie niż urząd, w którym zajmuje w dniu wejścia

w życie ustawy wysokie stanowisko państwowe, stające się wyższym stanowiskiem w służbie

cywilnej na podstawie niniejszej ustawy, przenosi się - za jego zgodą - do tego urzędu

i wyznacza mu się wyższe stanowisko w służbie cywilnej odpowiadające zajmowanemu wysokiemu

stanowisku państwowemu.

2.

Przeniesienia i wyznaczenia stanowiska członkowi korpusu służby cywilnej, o którym

mowa w ust. 1, dokonuje

1)

Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów - na stanowisko dyrektora

generalnego urzędu;

2)

dyrektor generalny urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony

- na stanowisko wymienione w art. 52 pkt 2;

3)

Główny Lekarz Weterynarii - na stanowiska wymienione w art. 52 pkt 3;

4)

Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

- na stanowiska kierujących komórkami organizacyjnymi w Urzędzie Rejestracji Produktów

Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych oraz ich zastępców.

3.

W dniu poprzedzającym dzień przeniesienia członka korpusu służby cywilnej, o którym

mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim stanowisku państwowym

wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na to stanowisko ulega zakończeniu.

Przepis art. 75, stosuje się odpowiednio.

4.

W razie niewyrażenia przez członka korpusu służby cywilnej zgody na przeniesienie,

o którym mowa w ust. 1, z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy stosunek pracy

na podstawie powołania na wysokim stanowisku państwowym wygasa, a urlop bezpłatny

udzielony na czas powołania na to stanowisko ulega zakończeniu. Po zakończeniu urlopu

bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko

pracy, co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed

powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami i przygotowaniem

zawodowym.

1.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, osoba niebędąca członkiem korpusu

służby cywilnej, zajmująca w dniu wejścia w życie ustawy wysokie stanowisko państwowe,

stające się wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej na podstawie niniejszej ustawy,

otrzymuje propozycję zatrudnienia na odpowiadającym temu stanowisku wyższym stanowisku

w służbie cywilnej, a w przypadku jej nieprzyjęcia - na innym stanowisku w tym samym

urzędzie, zgodnym z jej kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

2.

Propozycję zatrudnienia w służbie cywilnej osoby, o której mowa w ust. 1, przedstawia

1)

Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów - osobie zajmującej stanowisko

wymienione w art. 52 pkt 1;

2)

dyrektor generalny urzędu - osobie zajmującej stanowisko wymienione w art. 52 pkt

2;

3)

Główny Lekarz Weterynarii - osobie zajmującej stanowisko wymienione w art. 52 pkt

3;

4)

Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

- osobie zajmującej stanowisko kierującego albo zastępcy kierującego komórką organizacyjną

w tym urzędzie.

3.

W razie przyjęcia propozycji, o których mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie

powołania przekształca się w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony,

z zastrzeżeniem art. 35 ust. 7.

4.

W razie nieprzyjęcia propozycji, o których mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie

powołania wygasa z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

W okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy przeprowadza się nabór w rozumieniu

art. 56 na stanowiska dyrektorów generalnych urzędów, o których mowa w art. 52 pkt

1, stanowiska kierujących departamentami lub komórkami równorzędnymi, o których mowa

w art. 52 pkt 2, stanowiska wojewódzkich lekarzy weterynarii, o których mowa w art.

52 pkt 3 oraz stanowiska kierujących komórkami organizacyjnymi w Urzędzie Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, jeżeli stanowiska

te są zajmowane przez osoby, do których miał zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy uchylanej

w art. 214, przeniesione na te stanowiska na podstawie art. 193 ust. 1 lub art. 194

ust. 1 albo zatrudnione na tych stanowiskach na podstawie art. 195 ust. 1, niespełniające

warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 ustawy uchylanej w art. 214.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą zajmować dotychczasowe stanowiska do dnia obsadzania

tych stanowisk w wyniku przeprowadzonego naboru, nie dłużej jednak niż przez rok od

dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Osobę, o której mowa w ust. 1, przenosi się na inne stanowisko urzędnicze z dniem

obsadzenia jej dotychczasowego stanowiska w wyniku przeprowadzonego naboru, albo potwierdza

się ponowne objęcie przez nią jej dotychczasowego stanowiska, jeżeli została ona wybrana

spośród osób wyłonionych w drodze naboru na to stanowisko. Do przeniesienia na inne

stanowisko urzędnicze stosuje się odpowiednio art. 61 niniejszej ustawy.

1.

W terminie 30 dni od dnia wejścia ustawy w życie osobę zatrudnioną w placówce zagranicznej

na wysokim stanowisku państwowym, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w

art. 214, przenosi się na odpowiadające temu stanowisku kierownicze stanowisko w placówce

zagranicznej.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 3, z dniem przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, stosunek pracy

na podstawie powołania przekształca się odpowiednio w

1)

stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli przed powołaniem

na wysokie stanowisko państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w

art. 214, osoba była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na stanowisku w służbie

cywilnej w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych;

2)

stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas określony - do dnia odwołania z

placówki zagranicznej, jeżeli przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe, o

którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w art. 214, osoba nie była zatrudniona

na stanowisku w służbie cywilnej w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw

zagranicznych;

3)

stosunek pracy na podstawie mianowania, jeżeli przed powołaniem na wysokie stanowisko

państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w art. 214, osoba była zatrudniona

na podstawie mianowania na stanowisku w służbie cywilnej w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych.

3.

Stosunek pracy na podstawie powołania

1)

osób, które przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe, o którym mowa w art.

4 pkt 11 ustawy uchylanej w art. 214, były zatrudnione na podstawie powołania przez

dyrektora generalnego służby zagranicznej dokonanego na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej,

2)

osób, które zostały powołane na stanowisko kierownika przedstawicielstwa dyplomatycznego

na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 214, a przed powołaniem na to stanowisko

nie były zatrudnione w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

- pozostaje w mocy, przy czym stosuje się do niego przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej.

Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu na podstawie art. 193 ust. 1 albo art.

194 ust. 1, a także urzędnikowi służby cywilnej, któremu wyznaczono stanowisko pracy

na podstawie art. 193 ust. 4 albo art. 194 ust. 4 przyznaje się kolejny stopień służbowy,

jeżeli jego bezpośredni przełożony sporządził umotywowany wniosek o jego przyznanie.

1.

Stosunek pracy na podstawie powołania osoby zajmującej w dniu wejścia w życie ustawy

stanowisko

1)

kierownika centralnego urzędu administracji rządowej i jego zastępcy,

2)

prezesa agencji państwowej i jego zastępcy,

3)

prezesa zarządu państwowego funduszu celowego i jego zastępcy,

4)

Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia i jego zastępcy,

5)

kierownika państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa

Rady Ministrów lub właściwego ministra i jego zastępcy

- objęte przepisami ustawy uchylanej w art. 214, nie ulega zmianie.

2.

Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy stanowisko,

o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego udzielonego na czas powołania

na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na tym stanowisku. Po zakończeniu

urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej

stanowisko pracy, co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym

przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami

i przygotowaniem zawodowym.

1.

Stosunek pracy osoby zajmującej w dniu wejścia w życie ustawy stanowisko dyrektora

departamentu (kierownika komórki równorzędnej) w państwowej jednostce organizacyjnej

podległej lub nadzorowanej przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz

jego zastępcy, objęte przepisami ustawy uchylanej w art. 214, przekształca się z dniem

wejścia w życie ustawy w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony,

chyba że odrębne przepisy przewidują nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osoby pełniącej w dniu wejścia w życie ustawy funkcję

dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej) oraz jego zastępcy, objętej

przepisami ustawy uchylanej w art. 214, mianowanej na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy stanowisko,

o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego udzielonego na czas powołania

na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na tym stanowisku. Po zakończeniu

urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej

stanowisko pracy, co najmniej równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym

przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami

i przygotowaniem zawodowym.

Członkowi korpusu służby cywilnej, o którym mowa w art. 193 ust. 4, art. 194 ust.

4, oraz osobie, o której mowa w art. 195 ust. 3, przysługuje prawo do wynagrodzenia

w dotychczasowej wysokości, jeżeli byłoby ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku,

przez okres

1)

jednego miesiąca - jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie ustawy,

byli zatrudnieni nie dłużej niż 3 miesiące;

2)

dwóch miesięcy - jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie ustawy, byli

zatrudnieni dłużej niż 3 miesiące i nie dłużej niż 12 miesięcy;

3)

trzech miesięcy - jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie ustawy,

byli zatrudnieni dłużej niż 12 miesięcy.

W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych

na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135-139,

141-143, 145-147, 149-156, 158, 159, 161-185 oraz 187-189, uważa się za spełniony

przez osoby, które

1)

uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym,

wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;

2)

w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających

się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na

podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy przeprowadzaniu naboru na wyższe

stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o których mowa w art. 202, nie stosuje się

warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.

1.

W okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, na stanowisko, o którym mowa

w art. 54 ust. 2, może być przeniesiony pracownik służby cywilnej, któremu bezpośredni

przełożony wydał pozytywną opinię dotyczącą jego dotychczasowej pracy wykonywanej

w okresie co najmniej 6 miesięcy poprzedzających przeniesienie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do urzędnika służby cywilnej, któremu nie sporządzono

oceny okresowej na podstawie przepisów dotychczasowych w okresie 24 miesięcy poprzedzających

przeniesienie.

1.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. wynagrodzenie miesięczne członka korpusu służby cywilnej

zatrudnionego na wyższym stanowisku w służbie cywilnej składa się z wynagrodzenia

zasadniczego, dodatku funkcyjnego i dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej.

2.

Do ustalania wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego osób, o których mowa

w ust. 1, stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy

uchylanej w art. 214.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób zajmujących stanowiska kierownicze w służbie

zagranicznej.

1.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. wynagrodzenie osoby zatrudnionej na stanowisku kierownika

państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa Rady

Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy, a także dyrektora departamentu

(kierownika komórki równorzędnej) w państwowej jednostce organizacyjnej podległej

lub nadzorowanej przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy

składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego i dodatku za wieloletnią

pracę.

2.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. do osoby, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 91, art. 93 ust. 1 oraz art. 94 i 95.

3.

Do ustalania wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego osoby, o której mowa

w ust. 1, stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy

uchylanej w art. 214.

4.

Do ustalania dodatku za wieloletnią pracę osoby, o której mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 90 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 99.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się, jeżeli warunki wynagradzania za pracę i przyznawania

innych świadczeń związanych z pracą osób wymienionych w ust. 1 określają odrębne przepisy.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 214

oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69 ustawy uchylanej w art. 215 zachowują

moc do dnia 31 grudnia 2009 r.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 26, art. 52 ust. 5, art. 54 ust. 2, art.

65 ust. 4, art. 67 ust. 3, art. 70, art. 77 ust. 3, art. 79, art. 87 i art. 96 ustawy

uchylanej w art. 215 zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 47, art. 82, art. 84 ust. 2, art. 95 ust. 5, art. 97 ust.

3, art. 101, art. 110 ust. 3, art. 112, art. 120 i art. 130 niniejszej ustawy.

1.

Komisje dyscyplinarne utworzone przed dniem wejścia w życie ustawy ulegają likwidacji

z upływem 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, z wyjątkiem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej

Służby Cywilnej, która działa do końca kadencji.

2.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, sprawy wszczęte i niezakończone prowadzą

komisje dyscyplinarne właściwe dla urzędów, w których byli zatrudnieni obwinieni w

dniu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się

art. 113 ust. 5, chyba że przepisy dotychczasowe są korzystniejsze dla obwinionego.

2.

Do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się dotychczasowe

przepisy o zatarciu kary i zniszczeniu odpisu orzeczenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.