Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo restrukturyzacyjne

Ustawa reguluje

1)

zawieranie przez dłużnika niewypłacalnego lub zagrożonego niewypłacalnością układu

z wierzycielami oraz skutki układu;

2)

przeprowadzanie działań sanacyjnych.

Restrukturyzację przeprowadza się w następujących postępowaniach restrukturyzacyjnych

1)

postępowaniu o zatwierdzenie układu;

2)

przyspieszonym postępowaniu układowym;

3)

postępowaniu układowym;

4)

postępowaniu sanacyjnym.

1.

Celem postępowania restrukturyzacyjnego jest uniknięcie ogłoszenia upadłości dłużnika

przez umożliwienie mu restrukturyzacji w drodze zawarcia układu z wierzycielami, a

w przypadku postępowania sanacyjnego - również przez przeprowadzenie działań sanacyjnych,

przy zabezpieczeniu słusznych praw wierzycieli.

2.

Postępowanie o zatwierdzenie układu

1)

umożliwia zawarcie układu w wyniku samodzielnego zbierania głosów wierzycieli przez

dłużnika bez udziału sądu;

2)

może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania

nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad

układem.

3.

Przyspieszone postępowanie układowe

1)

umożliwia dłużnikowi zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności

w uproszczonym trybie;

2)

może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania

nad układem nie przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad

układem.

4.

Postępowanie układowe

1)

umożliwia dłużnikowi zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności;

2)

może być prowadzone, jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania

nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.

5.

Postępowanie sanacyjne umożliwia dłużnikowi przeprowadzenie działań sanacyjnych oraz

zawarcie układu po sporządzeniu i zatwierdzeniu spisu wierzytelności.

6.

Działaniami sanacyjnymi są czynności prawne i faktyczne, które zmierzają do poprawy

sytuacji ekonomicznej dłużnika i mają na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności do

wykonywania zobowiązań, przy jednoczesnej ochronie przed egzekucją.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”;

2)

spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek akcyjnych nieprowadzących działalności

gospodarczej;

3)

wspólników osobowych spółek handlowych ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania

spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

4)

wspólników spółki partnerskiej.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego;

2)

banków krajowych;

3)

Banku Gospodarstwa Krajowego;

4)

oddziałów banków zagranicznych;

5)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;

6)

firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

(Dz. U. poz. 996 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791 i 1089);

7)

zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;

8)

funduszy inwestycyjnych;

9)

instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013

z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych

i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”, z siedzibą w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, jeżeli są jednostką zależną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia

nr 575/2013 wobec instytucji kredytowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

nr 575/2013, podmiotu, o którym mowa w pkt 3-9, lub firmy inwestycyjnej i są objęte

nadzorem skonsolidowanym sprawowanym zgodnie z art. 6-17 rozporządzenia nr 575/2013;

10)

finansowych spółek holdingowych w rozumieniu w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia

nr 575/2013 z siedzibą w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

11)

finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013 z siedzibą w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

12)

holdingów mieszanych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia nr 575/2013

z siedzibą w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

13)

dominujących finansowych spółek holdingowych z państwa członkowskiego Unii Europejskiej

w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia nr 575/2013;

14)

unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt

31 rozporządzenia nr 575/2013;

15)

dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia nr 575/2013;

16)

unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia nr 575/2013.

1.

Tworzy się Centralny Rejestr Restrukturyzacji i Upadłości, zwany dalej „Rejestrem”.

2.

Rejestr

1)

służy zamieszczaniu i obwieszczaniu postanowień, zarządzeń, dokumentów i informacji

dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego;

2)

służy udostępnianiu danych zawartych w postanowieniach, zarządzeniach, dokumentach

i informacjach, dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego, obwieszczonych

w Rejestrze w odniesieniu do danego podmiotu;

3)

umożliwia składanie pism i dokumentów oraz dokonywanie doręczeń;

4)

wspomaga organizację pracy i prowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego;

5)

służy udostępnianiu wzorów pism procesowych i dokumentów określonych w ustawie.

3.

Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym administrowanym i udostępnianym

przez Ministra Sprawiedliwości.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, organizację Rejestru, sposób

zamieszczania i obwieszczania postanowień, zarządzeń, dokumentów i informacji dotyczących

postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego, sposób udostępniania danych, o

których mowa w ust. 2 pkt 2, i szczegółową treść tych danych, sposób składania pism

i dokumentów oraz dokonywania doręczeń, w tym wymogi techniczne niezbędne do składania

dokumentów za pośrednictwem Rejestru, sposób i zakres wspomagania organizacji pracy

i prowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego oraz sposób udostępniania

wzorów pism procesowych i dokumentów określonych w ustawie, mając na uwadze konieczność

zapewnienia dostępu do Rejestru organom i uczestnikom postępowania restrukturyzacyjnego

i upadłościowego oraz osobom zainteresowanym, z rozróżnieniem zakresu informacji ujawnianych

publicznie oraz dostępnych jedynie dla uczestników i organów postępowania, konieczność

zapewnienia kompletności danych zawartych w Rejestrze oraz ich niezwłocznej aktualizacji

wskutek obwieszczania i zamieszczania postanowień, zarządzeń, dokumentów i informacji

dotyczących postępowania restrukturyzacyjnego i upadłościowego, potrzebę zapewnienia

czytelności oraz przejrzystości danych prezentowanych w Rejestrze, łatwość jego użytkowania

oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzanych danych.

1.

Postępowanie restrukturyzacyjne może być prowadzone wobec dłużnika niewypłacalnego

lub zagrożonego niewypłacalnością.

2.

Przez dłużnika niewypłacalnego należy rozumieć dłużnika niewypłacalnego w rozumieniu

ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2171, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 791), zwanej dalej „Prawem upadłościowym”.

3.

Przez dłużnika zagrożonego niewypłacalnością należy rozumieć dłużnika, którego sytuacja

ekonomiczna wskazuje, że w niedługim czasie może stać się niewypłacalny.

1.

O ile ustawa nie stanowi inaczej, postępowanie restrukturyzacyjne wszczyna się na

wniosek restrukturyzacyjny złożony przez dłużnika.

2.

Przez wniosek restrukturyzacyjny należy rozumieć wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego

oraz wniosek o zatwierdzenie układu przyjętego w postępowaniu o zatwierdzenie układu.

1.

Sąd odmawia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, jeżeli skutkiem tego postępowania

byłoby pokrzywdzenie wierzycieli.

2.

Sąd odmawia otwarcia postępowania układowego lub sanacyjnego również, jeżeli nie została

uprawdopodobniona zdolność dłużnika do bieżącego zaspokajania kosztów postępowania

i zobowiązań powstałych po jego otwarciu.

Wstępny plan restrukturyzacyjny zawiera co najmniej

1)

analizę przyczyn trudnej sytuacji ekonomicznej dłużnika;

2)

wstępny opis i przegląd planowanych środków restrukturyzacyjnych i związanych z nimi

kosztów;

3)

wstępny harmonogram wdrożenia środków restrukturyzacyjnych.

1.

Plan restrukturyzacyjny zawiera co najmniej

1)

opis przedsiębiorstwa dłużnika wraz z informacją o aktualnym oraz przyszłym stanie

podaży i popytu w sektorze rynku, na którym przedsiębiorstwo działa;

2)

analizę przyczyn trudnej sytuacji ekonomicznej dłużnika;

3)

prezentację proponowanej przyszłej strategii prowadzenia przedsiębiorstwa dłużnika

oraz informację na temat poziomu i rodzaju ryzyka;

4)

pełny opis i przegląd planowanych środków restrukturyzacyjnych i związanych z nimi

kosztów;

5)

harmonogram wdrożenia środków restrukturyzacyjnych oraz ostateczny termin wdrożenia

planu restrukturyzacyjnego;

6)

informację o zdolnościach produkcyjnych przedsiębiorstwa dłużnika, w szczególności

o ich wykorzystaniu i redukcji;

7)

opis metod i źródeł finansowania, w tym wykorzystania dostępnego kapitału, sprzedaży

aktywów w celu finansowania restrukturyzacji, finansowych zobowiązań udziałowców i

osób trzecich, w szczególności banków lub innych kredytodawców, wielkości udzielonej

i wnioskowanej pomocy publicznej oraz pomocy de minimis lub pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie i wykazania zapotrzebowania na nią;

8)

projektowane zyski i straty na kolejne pięć lat oparte na co najmniej dwóch prognozach;

9)

imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za wykonanie układu;

10)

imiona i nazwiska autorów planu restrukturyzacyjnego;

11)

datę sporządzenia planu restrukturyzacyjnego.

2.

Plan restrukturyzacyjny może być ograniczony, jeżeli z uwagi na wielkość lub charakter

przedsiębiorstwa dłużnika ustalenie wszystkich informacji wymienionych w ust. 1 nie

jest możliwe albo nie jest niezbędne do dokonania oceny możliwości wykonania układu.

Ograniczenie planu restrukturyzacyjnego wymaga uzasadnienia.

3.

Plan restrukturyzacyjny składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą sędziego-komisarza, nadzorca sądowy

albo zarządca może zlecić sporządzenie planu restrukturyzacyjnego osobom trzecim.

W przypadku złożenia wniosku restrukturyzacyjnego i wniosku o ogłoszenie upadłości,

w pierwszej kolejności rozpoznaje się wniosek restrukturyzacyjny.

1.

Sąd restrukturyzacyjny niezwłocznie po powzięciu wiadomości o złożeniu wniosku o ogłoszenie

upadłości zawiadamia sąd upadłościowy o złożeniu wniosku restrukturyzacyjnego.

2.

Sąd upadłościowy wstrzymuje rozpoznanie wniosku o ogłoszenie upadłości do czasu wydania

prawomocnego orzeczenia w sprawie wniosku restrukturyzacyjnego. Wstrzymanie rozpoznania

wniosku o ogłoszenie upadłości nie wyłącza możliwości zabezpieczenia majątku.

3.

W przypadku gdy wstrzymaniu rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości sprzeciwia

się interes ogółu wierzycieli, sąd upadłościowy wydaje postanowienie o przejęciu wniosku

restrukturyzacyjnego do wspólnego rozpoznania z wnioskiem o ogłoszenie upadłości i

rozstrzygnięcia jednym postanowieniem. Sąd upadłościowy rozpoznaje wnioski w składzie

właściwym do rozpoznania wniosku o ogłoszenie upadłości.

4.

Jeżeli przejęcie wniosku restrukturyzacyjnego do wspólnego rozpoznania z wnioskiem

o ogłoszenie upadłości prowadziłoby do znacznego opóźnienia wydania orzeczenia w przedmiocie

ogłoszenia upadłości, ze szkodą dla wierzycieli, a podstawy restrukturyzacji przedstawione

przez dłużnika we wniosku restrukturyzacyjnym są znane sądowi upadłościowemu, sąd

upadłościowy nie wydaje postanowienia o przejęciu wniosku restrukturyzacyjnego do

wspólnego rozpoznania z wnioskiem o ogłoszenie upadłości i rozpoznaje wniosek o ogłoszenie

upadłości, o czym zawiadamia sąd restrukturyzacyjny.

Jeżeli została ogłoszona upadłość dłużnika, sąd restrukturyzacyjny wstrzymuje rozpoznanie

wniosku restrukturyzacyjnego do czasu uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu

upadłości. Sąd restrukturyzacyjny odmawia zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie

układu albo odmawia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego w przypadku uprawomocnienia

się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. W przypadku uchylenia postanowienia o ogłoszeniu

upadłości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przepisy art. 11 i art. 12

ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Sprawy w postępowaniu restrukturyzacyjnym rozpoznaje sąd restrukturyzacyjny. Sądem

restrukturyzacyjnym jest sąd rejonowy - sąd gospodarczy.

2.

Sąd orzeka w składzie jednego sędziego. Rozpoznając zażalenie na postanowienie sędziego-komisarza

oraz w przedmiocie wynagrodzenia nadzorcy sądowego albo zarządcy w postępowaniu układowym

i sanacyjnym, sąd orzeka w składzie trzech sędziów zawodowych.

3.

Po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego w skład sądu nie może wchodzić sędzia-komisarz

ani jego zastępca.

4.

W przypadku uchylenia postanowienia sędziego-komisarza i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania, sędzia-komisarz jest wyłączony od ponownego rozpoznawania tej sprawy.

Wyłączenie to obowiązuje również w przypadku uchylenia postanowienia wydanego w wyniku

ponownego rozpoznania sprawy. W takim przypadku sprawę rozpoznaje zastępca sędziego-komisarza

albo wyznaczony sędzia.

1.

Sprawy restrukturyzacyjne rozpoznaje sąd właściwy dla głównego ośrodka podstawowej

działalności dłużnika.

2.

Przez główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika należy rozumieć miejsce, w

którym dłużnik regularnie zarządza swoją działalnością o charakterze ekonomicznym

i które jako takie jest rozpoznawalne dla osób trzecich.

3.

W przypadku osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, domniemywa się, że głównym

ośrodkiem jej podstawowej działalności jest miejsce siedziby.

4.

W przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą lub zawodową domniemywa

się, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności jest główne miejsce wykonywania

działalności gospodarczej lub zawodowej.

5.

W przypadku osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej lub zawodowej

domniemywa się, że głównym ośrodkiem podstawowej działalności jest miejsce zwykłego

pobytu tej osoby.

6.

Jeżeli dłużnik nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej głównego ośrodka podstawowej działalności,

właściwy jest sąd miejsca zwykłego pobytu albo siedziby dłużnika, a jeżeli dłużnik

nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zwykłego pobytu albo siedziby, właściwy

jest sąd, w którego obszarze znajduje się majątek dłużnika.

1.

Jeżeli w toku postępowania o zatwierdzenie układu albo otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego

okaże się, że właściwy jest inny sąd, sprawę przekazuje się temu sądowi. Na postanowienie

o przekazaniu sprawy nie przysługuje zażalenie. Postanowienie wiąże sąd, któremu sprawa

została przekazana. Czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy.

2.

Przekazanie sprawy po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego jest niedopuszczalne.

Jeżeli postępowanie restrukturyzacyjne zostało otwarte w kilku sądach, dalsze postępowanie

prowadzi sąd, który pierwszy wydał postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego.

1.

Po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego czynności sądowe w postępowaniu wykonuje

sędzia-komisarz, z wyjątkiem czynności, dla których właściwy jest sąd.

2.

Sędzia-komisarz pełni swoją funkcję do dnia zakończenia postępowania albo uprawomocnienia

się postanowienia o jego umorzeniu.

3.

Jeżeli został złożony uproszczony wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego albo

ogłoszenie upadłości, sędzia-komisarz pełni swoją funkcję do dnia otwarcia postępowania

sanacyjnego albo ogłoszenia upadłości albo uprawomocnienia się postanowienia o oddaleniu

albo odrzuceniu wniosku, albo umorzeniu postępowania o otwarcie postępowania sanacyjnego

albo ogłoszenie upadłości.

4.

Jeżeli do wykonania określonej czynności właściwy jest sędzia-komisarz, a czynność

ta ma być wykonana po dniu zakończenia postępowania albo uprawomocnienia się postanowienia

o umorzeniu postępowania, właściwy do jej wykonania jest sąd.

1.

Sędzia-komisarz kieruje tokiem postępowania restrukturyzacyjnego, sprawuje nadzór

nad czynnościami nadzorcy sądowego i zarządcy, oznacza czynności, których wykonywanie

przez nadzorcę sądowego albo zarządcę jest niedopuszczalne bez jego zezwolenia lub

bez zezwolenia rady wierzycieli, jak również zwraca uwagę na popełnione przez nich

uchybienia.

2.

Sędzia-komisarz i nadzorca albo zarządca mogą porozumiewać się w sprawach dotyczących

postępowania restrukturyzacyjnego bezpośrednio oraz z użyciem środków bezpośredniego

porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

Sędzia-komisarz w zakresie swoich czynności ma prawa i obowiązki sądu i przewodniczącego.

1.

W uzasadnionych przypadkach sąd powołuje zastępcę sędziego-komisarza.

2.

Zastępca sędziego-komisarza wykonuje czynności sędziego-komisarza, jeżeli ustawa tak

stanowi oraz w czasie trwania przemijającej przeszkody do wykonywania tych czynności

przez sędziego-komisarza.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może powołać więcej niż jednego zastępcę

sędziego-komisarza.

4.

Do zastępcy sędziego-komisarza przepisy dotyczące sędziego-komisarza stosuje się odpowiednio.

Organy administracji publicznej i komornicy sądowi udzielają pomocy sędziemu-komisarzowi

w wykonywaniu jego czynności.

Postępowanie restrukturyzacyjne prowadzi się z udziałem nadzorcy, którym jest nadzorca

układu albo nadzorca sądowy, albo zarządcy.

1.

Nadzorcą albo zarządcą może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności

prawnych i licencję doradcy restrukturyzacyjnego wydawaną na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji doradcy restrukturyzacyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 883), zwanej dalej „ustawą o licencji doradcy restrukturyzacyjnego”, albo spółka handlowa,

której wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia

całym swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają taką

licencję.

2.

Nadzorcą albo zarządcą nie może być osoba fizyczna albo spółka handlowa, która jest

1)

wierzycielem lub dłużnikiem dłużnika;

2)

małżonkiem, wstępnym, zstępnym, jednym z rodzeństwa, powinowatym dłużnika lub jego

wierzyciela w tej samej linii czy stopniu;

3)

osobą pozostającą z dłużnikiem w stosunku przysposobienia lub małżonkiem tej osoby

albo osobą pozostającą z dłużnikiem w faktycznym związku, prowadzącą z nim wspólnie

gospodarstwo domowe;

4)

lub była zatrudniona przez dłużnika na podstawie stosunku pracy albo wykonywała pracę

lub świadczyła usługi na rzecz dłużnika na podstawie innego stosunku prawnego, z wyjątkiem

wykonywania na rzecz dłużnika czynności doradztwa restrukturyzacyjnego, o których

mowa w ustawie o licencji doradcy restrukturyzacyjnego;

5)

lub była członkiem organu, prokurentem lub pełnomocnikiem dłużnika albo jest lub w

okresie dwóch lat przed dniem złożenia wniosku restrukturyzacyjnego była wspólnikiem

albo akcjonariuszem dłużnika posiadającym udziały albo akcje w wysokości wyższej niż

5% kapitału zakładowego dłużnika lub wierzyciela;

6)

lub była spółką powiązaną z dłużnikiem lub jest lub była członkiem organu, prokurentem

lub pełnomocnikiem takiej spółki albo jest lub w okresie dwóch lat przed dniem złożenia

wniosku restrukturyzacyjnego była wspólnikiem albo akcjonariuszem posiadającym udziały

albo akcje w wysokości wyższej niż 5% kapitału zakładowego spółki powiązanej z dłużnikiem.

3.

Powołanie osoby, która była nadzorcą, jako zarządcy w postępowaniu dotyczącym tego

samego dłużnika jest niedopuszczalne.

4.

Przeszkody, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, trwają mimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

5.

Nadzorca i zarządca niezwłocznie, nie później niż wraz z podjęciem pierwszej czynności

przed sądem lub sędzią-komisarzem, składają do akt postępowania oświadczenie, że nie

zachodzą przeszkody, o których mowa w ust. 2 i 3.

1.

Nadzorca i zarządca odpowiadają za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania

obowiązków.

2.

Nadzorca i zarządca niezwłocznie, nie później niż wraz z podjęciem pierwszej czynności

przed sądem lub sędzią-komisarzem, składają do akt postępowania dokument potwierdzający

zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku

z pełnieniem funkcji. Koszty ubezpieczenia nie stanowią kosztów postępowania restrukturyzacyjnego.

1.

Nadzorca informuje dłużnika o dostępnych dla dłużnika źródłach finansowania, w tym

pomocy publicznej, a także współpracuje z dłużnikiem w celu uzyskania tego finansowania.

2.

Jeżeli istnieje taka potrzeba i możliwość, zarządca podejmuje działania w celu uzyskania

dodatkowego źródła finansowania działalności dłużnika, w tym uzyskania pomocy publicznej.

1.

Nadzorca sądowy i zarządca pełnią swoje funkcje do dnia zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego

albo uprawomocnienia się postanowienia o jego umorzeniu.

2.

Jeżeli został złożony uproszczony wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego albo

uproszczony wniosek o ogłoszenie upadłości, nadzorca sądowy i zarządca pełnią swoje

funkcje do dnia otwarcia postępowania sanacyjnego albo ogłoszenia upadłości, albo

do dnia uprawomocnienia się postanowienia o oddaleniu uproszczonego wniosku albo jego

odrzuceniu, albo umorzeniu postępowania o otwarcie postępowania sanacyjnego albo ogłoszenie

upadłości.

3.

W postanowieniu, w którym powołuje się nadzorcę sądowego albo zarządcę, wskazuje się

numer licencji doradcy restrukturyzacyjnego osoby powołanej do pełnienia funkcji nadzorcy

sądowego albo zarządcy lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym spółki powołanej do

pełnienia tej funkcji.

1.

Sąd zmienia nadzorcę sądowego albo zarządcę

1)

na jego wniosek;

2)

w przypadku cofnięcia albo zawieszenia praw wynikających z licencji doradcy restrukturyzacyjnego

osobie fizycznej albo wspólnikom ponoszącym odpowiedzialność za zobowiązania spółki

będącej nadzorcą sądowym albo zarządcą bez ograniczenia całym swoim majątkiem albo

członkom zarządu reprezentującym taką spółkę;

3)

na podstawie uchwały rady wierzycieli podjętej w trybie określonym w art. 133 ust.

2;

4)

na wniosek dłużnika, do którego dołączono pisemną zgodę wierzyciela lub wierzycieli

mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności, z wyłączeniem wierzycieli określonych

w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 i art. 116.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, sąd może odmówić powołania wskazanej osoby,

jeżeli zachodzą uzasadnione przyczyny, w szczególności jeżeli jest oczywiste, że wskazana

osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków.

3.

Zmiana na wniosek dłużnika nadzorcy sądowego albo zarządcy powołanego na podstawie

uchwały rady wierzycieli podjętej w trybie określonym w art. 133 ust. 2 jest niedopuszczalna.

1.

Sąd stwierdza wygaśnięcie funkcji nadzorcy sądowego albo zarządcy w przypadku

1)

jego śmierci;

2)

utraty przez niego pełnej zdolności do czynności prawnych;

3)

gdy w składzie organów spółki będącej nadzorcą sądowym albo zarządcą zachodzą braki

uniemożliwiające jej działanie.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w postanowieniu wskazuje się datę śmierci

nadzorcy sądowego albo zarządcy.

3.

Odpis prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu wygaśnięcia funkcji nadzorcy sądowego

albo zarządcy doręcza się Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

Sędzia-komisarz upomina nadzorcę sądowego albo zarządcę, który nie wykonuje albo nienależycie

wykonuje swoje obowiązki.

2.

W przypadku istotnego uchybienia albo braku poprawy w wykonywaniu obowiązków mimo

upomnienia, sędzia-komisarz nakłada na nadzorcę sądowego albo zarządcę grzywnę w wysokości

od 1000 zł do 30 000 zł, biorąc pod uwagę stopień oraz wagę uchybienia.

3.

W przypadku rażącego uchybienia albo braku poprawy w wykonywaniu obowiązków mimo nałożonej

grzywny lub w przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 24 ust. 5 i

art. 25 ust. 2, mimo wezwania do ich spełnienia w terminie tygodnia, sąd odwołuje

nadzorcę sądowego albo zarządcę. Odpis prawomocnego postanowienia doręcza się Ministrowi

Sprawiedliwości.

4.

Sąd wysłuchuje nadzorcę sądowego albo zarządcę przed ich odwołaniem. W przypadku uprawdopodobnienia

podstaw do odwołania nadzorcy sądowego albo zarządcy sąd może do czasu wydania postanowienia

w przedmiocie odwołania zawiesić nadzorcę sądowego albo zarządcę w wykonywaniu jego

czynności, powołując tymczasowego nadzorcę sądowego albo tymczasowego zarządcę, do

których przepisy o nadzorcy sądowym albo zarządcy stosuje się odpowiednio.

5.

Na postanowienie sądu w przedmiocie odwołania nadzorcy sądowego albo zarządcy oraz

postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie upomnienia lub nałożenia grzywny na

nadzorcę sądowego albo zarządcę, przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również

nadzorcy sądowemu albo zarządcy.

6.

Sąd powołuje nadzorcę sądowego albo zarządcę po uprawomocnieniu się postanowienia

o odwołaniu, o którym mowa w ust. 3. Do czasu powołania nadzorcy sądowego albo zarządcy

sąd powołuje tymczasowego nadzorcę sądowego albo tymczasowego zarządcę, do których

przepisy o nadzorcy sądowym albo zarządcy stosuje się odpowiednio.

1.

Nadzorca sądowy i zarządca składają sędziemu-komisarzowi sprawozdania ze swoich czynności

za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia funkcji.

2.

Sprawozdanie z czynności nadzorcy sądowego obejmuje co najmniej wskazanie

1)

czy dłużnik reguluje zobowiązania powstałe po otwarciu przyspieszonego postępowania

układowego lub postępowania układowego;

2)

przedstawionych przez dłużnika wpływów i wydatków oraz wysokości środków pieniężnych

zgromadzonych w kasie i na rachunkach bankowych na początku i końcu okresu sprawozdawczego;

3)

czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, na które nadzorca sądowy wyraził

zgodę.

3.

Sprawozdanie z czynności zarządcy obejmuje co najmniej wskazanie i omówienie etapu

przygotowywania lub realizacji planu restrukturyzacyjnego oraz wskazanie, czy zarządca

reguluje zobowiązania powstałe po otwarciu postępowania sanacyjnego.

4.

Sędzia-komisarz może wyznaczyć inne terminy składania sprawozdań z czynności oraz

określić dodatkowe wymogi co do treści tych sprawozdań.

1.

Zarządca składa sędziemu-komisarzowi co miesiąc kalendarzowy sprawozdanie rachunkowe.

Sprawozdanie rachunkowe obejmuje co najmniej wskazanie źródła i wysokości poszczególnych

wpływów i wydatków oraz wysokości środków pieniężnych zgromadzonych w kasie i na rachunkach

bankowych na początku i końcu okresu sprawozdawczego.

2.

Sędzia-komisarz może wyznaczyć inne terminy składania sprawozdań rachunkowych oraz

określić dodatkowe wymogi co do ich treści.

3.

Sędzia-komisarz zatwierdza sprawozdanie rachunkowe, odmawia uznania określonego wydatku

lub dokonuje odpowiedniego sprostowania oraz orzeka o zwrocie do masy sanacyjnej kwoty

niezatwierdzonej.

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również

zarządcy.

5.

Prawomocne postanowienie zobowiązujące zarządcę do zwrotu do masy sanacyjnej kwoty

niezatwierdzonej stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko zarządcy.

1.

Po wykonaniu wszystkich obowiązków zarządca składa sprawozdanie końcowe, które obejmuje

co najmniej wskazanie, w jakim stopniu został zrealizowany plan restrukturyzacyjny

oraz czy zarządca wydał dłużnikowi cały majątek i dokumenty.

2.

Sprawozdanie końcowe zatwierdza sąd. Sąd odmawia zatwierdzenia sprawozdania końcowego

w całości lub części, jeżeli zarządca dokonał czynności niezgodnych z prawem lub skutkujących

pokrzywdzeniem wierzycieli lub dłużnika albo mimo wezwania nie wykonał w zakreślonym

terminie wszystkich obowiązków.

3.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również zarządcy.

4.

Prawomocne postanowienie o odmowie zatwierdzenia sprawozdania końcowego w całości

lub części doręcza się Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

Do sprawozdań, o których mowa w art. 32 i art. 33, przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61, 245, 791 i 1089) nie stosuje się.

2.

Sprawozdania, o których mowa w art. 31-33, składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza

w Rejestrze.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania z czynności

nadzorcy sądowego i zarządcy, sprawozdania rachunkowego i sprawozdania końcowego zarządcy,

mając na uwadze zakres informacji, których umieszczenie w sprawozdaniach jest niezbędne

dla prawidłowego sprawowania nadzoru nad nadzorcą sądowym albo zarządcą, oceny stanu

przedsiębiorstwa oraz nakładu pracy nadzorcy sądowego albo zarządcy, a także czytelność

oraz kompletność sprawozdań.

1.

W postępowaniu o zatwierdzenie układu nadzorca układu jest wybierany przez dłużnika

i pełni swoją funkcję na podstawie umowy zawartej z dłużnikiem.

2.

W umowie, o której mowa w ust. 1, określa się wynagrodzenie nadzorcy układu.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, wygasa w przypadku cofnięcia lub zawieszenia praw wynikających

z licencji doradcy restrukturyzacyjnego oraz w przypadku śmierci nadzorcy układu lub

utraty przez niego pełnej zdolności do czynności prawnych. Umowa wygasa również w

przypadku, gdy w terminie dwóch tygodni od dnia jej zawarcia nadzorca układu nie zawrze

umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

4.

W przypadku wygaśnięcia umowy z przyczyn, o których mowa w ust. 3, dłużnik niezwłocznie

zawiera umowę z osobą spełniającą wymogi, o których mowa w art. 24, w celu dalszego

pełnienia funkcji nadzorcy układu.

1.

Zawarcie umowy z nadzorcą układu nie ogranicza dłużnika w zarządzie jego majątkiem.

2.

Dłużnik udziela nadzorcy układu pełnych i zgodnych z prawdą informacji w celu wykorzystania

w postępowaniu restrukturyzacyjnym oraz udostępnia dokumenty dotyczące swojego majątku

i zobowiązań.

3.

Dłużnik udziela nadzorcy układu informacji, o których mowa w ust. 2, pod rygorem odpowiedzialności

karnej za dostarczanie nieprawdziwych informacji w celu wykorzystania w postępowaniu

restrukturyzacyjnym oraz za zatajanie informacji mających istotne znaczenie dla przeprowadzenia

postępowania restrukturyzacyjnego, o czym poucza go nadzorca układu.

4.

Nadzorca układu nie ponosi odpowiedzialności za prawdziwość informacji dostarczonych

mu przez dłużnika, pouczonego o odpowiedzialności karnej, o której mowa w ust. 3.

Nie zwalnia to nadzorcy układu z obowiązku rzetelnego weryfikowania przedstawionych

informacji, w szczególności w przypadku gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do

ich prawdziwości.

1.

W ramach sprawowanego nadzoru nadzorca układu może kontrolować czynności dłużnika

dotyczące jego majątku, a także przedsiębiorstwo dłużnika, w tym sprawdzać, czy mienie

dłużnika, które nie stanowi części przedsiębiorstwa, jest dostatecznie zabezpieczone

przed zniszczeniem lub utratą.

2.

Do czynności nadzorcy układu należy w szczególności

1)

sporządzenie planu restrukturyzacyjnego;

2)

przygotowanie wspólnie z dłużnikiem propozycji układowych;

3)

sporządzenie spisu wierzytelności oraz spisu wierzytelności spornych;

4)

współpraca z dłużnikiem w zakresie sprawnego i zgodnego z prawem zbierania głosów

przy zachowaniu praw wierzycieli;

5)

złożenie sprawozdania o możliwości wykonania układu.

1.

Nadzorca sądowy jest powoływany przez sąd w postanowieniu o otwarciu przyspieszonego

postępowania układowego lub postępowania układowego.

2.

Na wniosek dłużnika, do którego dołączono pisemną zgodę wierzyciela lub wierzycieli

mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności, z wyłączeniem wierzycieli, o

których mowa w art. 80 ust. 3 oraz art. 116, sąd, w postanowieniu o otwarciu przyspieszonego

postępowania układowego lub postępowania układowego, powołuje do pełnienia funkcji

nadzorcy sądowego osobę spełniającą wymogi, o których mowa w art. 24, wskazaną przez

dłużnika. Sąd może odmówić powołania wskazanej osoby, jeżeli zachodzą uzasadnione

przyczyny, w szczególności jeżeli jest oczywiste, że wskazana osoba nie daje rękojmi

należytego wykonywania obowiązków.

1.

Po powołaniu nadzorcy sądowego dłużnik może dokonywać czynności zwykłego zarządu.

Na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymagana jest zgoda

nadzorcy sądowego, chyba że ustawa przewiduje zezwolenie rady wierzycieli. Zgoda może

zostać udzielona również po dokonaniu czynności w terminie trzydziestu dni od dnia

jej dokonania. Czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu dokonana bez wymaganej

zgody jest nieważna.

2.

Przepisy art. 36 ust. 2 i 3 oraz art. 37 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Do czynności nadzorcy sądowego należy w szczególności

1)

zawiadomienie wierzycieli o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego;

2)

sporządzenie planu restrukturyzacyjnego i spisu wierzytelności;

3)

ocena propozycji układowych, w tym, w razie potrzeby, doradztwo w zakresie ich zmiany

w celu zapewnienia zgodności z prawem i możliwości ich wykonania, podejmowanie działań

w celu złożenia przez wierzycieli możliwie największej liczby ważnych głosów, udział

w zgromadzeniu wierzycieli oraz złożenie opinii o możliwości wykonania układu;

4)

w przyspieszonym postępowaniu układowym - sporządzenie spisu wierzytelności spornych.

Nadzorca sądowy nie ponosi odpowiedzialności za prawdziwość informacji dostarczonych

mu przez dłużnika, pouczonego o odpowiedzialności karnej za dostarczanie nieprawdziwych

informacji w celu wykorzystania w postępowaniu restrukturyzacyjnym oraz za zatajanie

informacji mających istotne znaczenie dla przeprowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego.

Nie zwalnia to nadzorcy sądowego z obowiązku rzetelnego weryfikowania przedstawionych

informacji, w szczególności w przypadku gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do

ich prawdziwości.

1.

Wynagrodzenie nadzorcy sądowego ustala się jako sumę czterech części składowych, w

granicach od dwukrotności do czterdziestoczterokrotności podstawy wynagrodzenia.

2.

Części składowe wynagrodzenia ustala się według następujących zasad

1)

część zależna od liczby wierzycieli będących uczestnikami postępowania

a)

jedna podstawa wynagrodzenia - do 10 wierzycieli,

b)

trzy podstawy wynagrodzenia - od 11 do 50 wierzycieli,

c)

sześć podstaw wynagrodzenia - od 51 do 100 wierzycieli,

d)

osiem podstaw wynagrodzenia - od 101 do 500 wierzycieli,

e)

dziesięć podstaw wynagrodzenia - od 501 do 1000 wierzycieli,

f)

dwanaście podstaw wynagrodzenia - powyżej 1000 wierzycieli;

2)

część zależna od sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami

postępowania

a)

jedna podstawa wynagrodzenia - dla sumy do 100 000,00 zł,

b)

trzy podstawy wynagrodzenia - dla sumy od 100 000,01 zł do 500 000,00 zł,

c)

sześć podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 500 000,01 zł do 1 000 000,00 zł,

d)

osiem podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 1 000 000,01 zł do 10 000 000,00 zł,

e)

dziesięć podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 10 000 000,01 zł do 500 000 000,00 zł,

f)

dwanaście podstaw wynagrodzenia - dla sumy przekraczającej 500 000 000,00 zł;

3)

część ustalana przez sąd stosownie do rodzaju postępowania restrukturyzacyjnego, zakresu

czynności podejmowanych przez nadzorcę sądowego w toku postępowania i pracy włożonej

w osiągnięcie celu postępowania - w granicach do dziesięciu podstaw wynagrodzenia;

4)

część ustalana w przypadku, gdy z przyczyn niezależnych od nadzorcy sądowego postępowanie

układowe trwa dłużej niż dwanaście miesięcy - w granicach do dziesięciu podstaw wynagrodzenia.

3.

Przez podstawę wynagrodzenia należy rozumieć przeciętne miesięczne wynagrodzenie w

sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego,

ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Nadzorca sądowy w postępowaniu układowym ma prawo do zaliczek kwartalnych w wysokości

10% wynagrodzenia, obliczonego zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 i 2, po upływie pełnego

kwartału pełnienia funkcji, nie wcześniej niż po zatwierdzeniu spisu wierzytelności.

2.

Zaliczkę kwartalną wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez nadzorcę sądowego.

3.

Sędzia-komisarz rozstrzyga postanowieniem spory co do wysokości zaliczek kwartalnych

oraz po upływie pięciu kwartałów pełnienia funkcji przez nadzorcę sądowego orzeka

o dalszych zaliczkach.

1.

Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia na wniosek nadzorcy sądowego

złożony w terminie tygodnia od dnia złożenia opinii o możliwości wykonania układu

albo doręczenia mu postanowienia o odwołaniu lub zmianie nadzorcy sądowego albo umorzeniu

postępowania. Złożenie wniosku z uchybieniem terminu skutkuje przyznaniem wynagrodzenia

w wysokości dotychczas pobranych zaliczek, chyba że sąd postanowi o przyznaniu niższego

wynagrodzenia i zwrocie części zaliczek. Do dnia wydania postanowienia w przedmiocie

wynagrodzenia nadzorca sądowy może złożyć wniosek o przywrócenie terminu, wykazując,

że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.

2.

We wniosku o ustalenie wynagrodzenia podaje się aktualne, według stanu na dzień złożenia

wniosku, informacje o

1)

liczbie wierzycieli;

2)

sumie wierzytelności;

3)

rodzaju postępowania restrukturyzacyjnego;

4)

zakresie czynności podejmowanych przez nadzorcę sądowego w toku postępowania restrukturyzacyjnego;

5)

pracy włożonej w osiągnięcie celu postępowania restrukturyzacyjnego.

3.

Nadzorca sądowy może do wniosku dołączyć pisemne oświadczenie dłużnika oraz oświadczenia

wierzycieli, zawierające ich stanowisko co do wysokości wynagrodzenia, a także opinię

rady wierzycieli.

1.

Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia niezwłocznie po zakończeniu albo

prawomocnym umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje również nadzorcy sądowemu.

3.

Jeżeli wynagrodzenie ustalono w wysokości niższej niż suma pobranych zaliczek, nadzorca

sądowy zwraca nadwyżkę pobranych zaliczek. O zwrocie orzeka sąd w postanowieniu w

przedmiocie wynagrodzenia.

4.

Prawomocne postanowienie stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko nadzorcy sądowemu oraz

dłużnikowi.

5.

Wynagrodzenie nadzorcy sądowego stanowi wydatek postępowania restrukturyzacyjnego.

1.

W przypadku prawomocnej odmowy zatwierdzenia układu albo prawomocnego umorzenia postępowania

restrukturyzacyjnego wynagrodzenie nadzorcy sądowego ustala się w wysokości 40% wynagrodzenia

obliczonego zgodnie z art. 42. Wynagrodzenie, w części przewyższającej pobrane zaliczki,

wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez nadzorcę sądowego niezwłocznie

po uprawomocnieniu się postanowienia o ustaleniu wynagrodzenia.

2.

W przypadku prawomocnego zatwierdzenia układu wynagrodzenie nadzorcy sądowego ustala

się w kwocie nieprzekraczającej wynagrodzenia obliczonego zgodnie z art. 42.

3.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 2, w części przewyższającej pobrane zaliczki,

do wysokości 90% wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez nadzorcę sądowego

niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o ustaleniu wynagrodzenia. Pozostałą

część wynagrodzenia wypłaca się po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu

wykonania układu.

Jeżeli w przyspieszonym postępowaniu układowym lub postępowaniu układowym funkcję

nadzorcy sądowego pełniło kilku nadzorców sądowych, wynagrodzenie rozdziela się między

nich proporcjonalnie do czasu pełnienia tej funkcji w postępowaniu, przy czym sąd

może zdecydować o odstąpieniu od proporcjonalnego podziału, w szczególności jeżeli

jest to uzasadnione zróżnicowanym wpływem poszczególnych nadzorców sądowych na przyjęcie

układu.

Jeżeli w toku postępowania sąd odbierze dłużnikowi zarząd własny i ustanowi zarządcę,

sąd przyznaje odrębnie wynagrodzenie nadzorcy sądowemu i odrębnie zarządcy przy uwzględnieniu

zasad przyznawania wynagrodzenia dla każdego z nich oddzielnie przy jednoczesnym proporcjonalnym

zmniejszeniu wynagrodzenia z uwagi na czas pełnienia funkcji przez każdego z nich,

przy czym sąd może zdecydować o odstąpieniu od proporcjonalnego podziału, w szczególności

jeżeli jest to uzasadnione zróżnicowanym wpływem nadzorcy sądowego i zarządcy na przyjęcie

układu.

Wynagrodzenie i zaliczki na wynagrodzenie nadzorcy sądowego obowiązanego do rozliczenia

podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług.

1.

W przypadku śmierci nadzorcy sądowego roszczenie o należne mu wynagrodzenie należy

do spadku po nim.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd orzeka o wynagrodzeniu nadzorcy sądowego

z urzędu.

1.

Zarządca jest powoływany przez sąd w postanowieniu o otwarciu postępowania sanacyjnego.

2.

Na wniosek dłużnika, do którego dołączono pisemną zgodę wierzyciela lub wierzycieli

mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności, z wyłączeniem wierzycieli, o

których mowa w art. 80 ust. 3 oraz art. 116, sąd, w postanowieniu o otwarciu postępowania

sanacyjnego, powołuje do pełnienia funkcji zarządcy osobę spełniającą wymogi, o których

mowa w art. 24, wskazaną przez dłużnika. Sąd może odmówić powołania wskazanej osoby,

jeżeli zachodzą uzasadnione przyczyny, w szczególności jeżeli jest oczywiste, że wskazana

osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków.

3.

Do zarządcy powołanego w przyspieszonym postępowaniu układowym lub postępowaniu układowym

przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio.

1.

Zarządca niezwłocznie obejmuje zarząd masą sanacyjną, zarządza nią, sporządza spis

inwentarza wraz z oszacowaniem oraz sporządza i realizuje plan restrukturyzacyjny.

2.

Spis inwentarza składa się w postaci elektronicznej i zamieszcza w Rejestrze.

3.

Przepisy art. 36 ust. 2 i 3 oraz art. 40 stosuje się odpowiednio.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór spisu inwentarza,

mając na uwadze zakres informacji, których umieszczenie w spisie jest niezbędne dla

oceny składu masy sanacyjnej, a także czytelność oraz kompletność spisu.

1.

W sprawach dotyczących masy sanacyjnej zarządca dokonuje czynności w imieniu własnym

na rachunek dłużnika.

2.

Zarządca nie odpowiada za zobowiązania zaciągnięte w sprawach dotyczących masy sanacyjnej.

1.

Zarządca wykonuje obowiązki sprawozdawcze ciążące na dłużniku. Zarządca nie odpowiada

za opóźnienia w realizacji tych obowiązków spowodowane nieprzekazaniem mu dokumentacji

lub przekazaniem dokumentacji nierzetelnej lub niekompletnej.

2.

Obowiązek przekazywania informacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1, 5 i 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej

i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu

oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452, 724, 791 i 1089), ciąży na zarządcy.

3.

Dłużnik jest obowiązany do natychmiastowego udostępniania zarządcy posiadanych informacji

i dokumentów pozwalających na wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1, 5 i 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej

i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu

oraz o spółkach publicznych. Jeżeli dla dłużnika został ustanowiony kurator w postępowaniu restrukturyzacyjnym,

obowiązek ten ciąży na kuratorze.

1.

Wynagrodzenie zarządcy ustala się jako sumę pięciu części składowych, w granicach

od trzykrotności do dwustuośmiokrotności podstawy wynagrodzenia.

2.

Części składowe wynagrodzenia ustala się według następujących zasad

1)

część zależna od liczby wierzycieli będących uczestnikami postępowania

a)

jedna podstawa wynagrodzenia - do 10 wierzycieli,

b)

trzy podstawy wynagrodzenia - od 11 do 50 wierzycieli,

c)

sześć podstaw wynagrodzenia - od 51 do 100 wierzycieli,

d)

dziesięć podstaw wynagrodzenia - od 101 do 500 wierzycieli,

e)

dwanaście podstaw wynagrodzenia - od 501 do 1000 wierzycieli,

f)

dwadzieścia cztery podstawy wynagrodzenia - powyżej 1000 wierzycieli;

2)

część zależna od sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami

postępowania

a)

jedna podstawa wynagrodzenia - dla sumy do 100 000,00 zł,

b)

trzy podstawy wynagrodzenia - dla sumy od 100 000,01 zł do 500 000,00 zł,

c)

sześć podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 500 000,01 zł do 1 000 000,00 zł,

d)

dziesięć podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 1 000 000,01 zł do 10 000 000,00 zł,

e)

dwanaście podstaw wynagrodzenia - dla sumy od 10 000 000,01 zł do 500 000 000,00 zł,

f)

dwadzieścia cztery podstawy wynagrodzenia - dla sumy przekraczającej 500 000 000,00

zł;

3)

część zależna od średniomiesięcznych obrotów osiągniętych w toku postępowania sanacyjnego

a)

jedna podstawa wynagrodzenia - do 20 000,00 zł,

b)

sześć podstaw wynagrodzenia - od 20 000,01 zł do 100 000,00 zł,

c)

dwanaście podstaw wynagrodzenia - od 100 000,01 zł do 1 000 000,00 zł,

d)

dwadzieścia podstaw wynagrodzenia - od 1 000 000,01 zł do 10 000 000,00 zł,

e)

sześćdziesiąt podstaw wynagrodzenia - od 10 000 000,01 zł do 50 000 000,00 zł,

f)

osiemdziesiąt podstaw wynagrodzenia - powyżej 50 000 000,00 zł;

4)

część ustalana przez sąd, stosownie do

a)

stopnia poprawy kondycji ekonomicznej przedsiębiorstwa dłużnika, która miała miejsce

w czasie trwania postępowania sanacyjnego, wyrażającego się między innymi w zwiększeniu

przychodów i ograniczeniu kosztów,

b)

podjęcia przez zarządcę innych działań, w szczególności zawarcia umów, które przyniosą

w przyszłości pozytywne ekonomicznie efekty dla dłużnika,

c)

stopnia skomplikowania sytuacji majątkowej i prawnej masy sanacyjnej oraz rodzaju

i zakresu działalności prowadzonej przez dłużnika, w tym liczby pracowników zatrudnianych

przez dłużnika

- w granicach do sześćdziesięciu podstaw wynagrodzenia;

5)

część ustalana w przypadku, gdy z przyczyn niezależnych od zarządcy postępowanie trwa

dłużej niż dwanaście miesięcy - w granicach do dwudziestu podstaw wynagrodzenia.

3.

Przez podstawę wynagrodzenia należy rozumieć przeciętne miesięczne wynagrodzenie w

sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego,

ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Sąd ustala wynagrodzenie wstępne zarządcy na wniosek zarządcy, złożony po złożeniu

planu restrukturyzacyjnego, w terminie trzydziestu dni od dnia złożenia wniosku.

2.

We wniosku o ustalenie wynagrodzenia wstępnego podaje się aktualne, według stanu na

dzień złożenia wniosku, informacje o

1)

liczbie wierzycieli;

2)

sumie wierzytelności;

3)

przewidywanych obrotach średniomiesięcznych w toku całego postępowania sanacyjnego;

4)

przewidywanym zgodnie z planem restrukturyzacyjnym stopniu trudności prowadzenia postępowania

i planowanej poprawie kondycji ekonomicznej przedsiębiorstwa dłużnika.

3.

Zarządca może dołączyć do wniosku pisemne oświadczenie dłużnika oraz oświadczenia

wierzycieli, zawierające ich stanowisko co do wysokości wynagrodzenia, a także opinię

rady wierzycieli.

4.

Ustalając wynagrodzenie wstępne, sąd stosuje zasady określone w art. 55, biorąc pod

uwagę wskaźniki podane we wniosku oraz prawdopodobieństwo realizacji planu restrukturyzacyjnego

i przewidywane efekty dla wierzycieli, a także stanowisko dłużnika i wierzycieli,

o ile zostały złożone.

5.

Na postanowienie w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia wstępnego zażalenie przysługuje

wyłącznie dłużnikowi i zarządcy.

1.

Po ustaleniu wynagrodzenia wstępnego zarządca ma prawo do zaliczek kwartalnych w wysokości

równej 7% wynagrodzenia wstępnego, po upływie pełnego kwartału pełnienia funkcji.

Pierwsza zaliczka może być pobrana nie wcześniej niż przed uprawomocnieniem się postanowienia

o ustaleniu wynagrodzenia wstępnego.

2.

Zaliczkę kwartalną wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez zarządcę.

3.

Sędzia-komisarz orzeka postanowieniem o dalszych zaliczkach kwartalnych po upływie

pięciu kwartałów pełnienia funkcji przez zarządcę.

1.

Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego na wniosek zarządcy

złożony w terminie tygodnia od dnia złożenia opinii o możliwości wykonania układu

albo doręczenia mu postanowienia o odwołaniu albo zmianie zarządcy albo umorzeniu

postępowania. Złożenie wniosku z uchybieniem terminu skutkuje przyznaniem wynagrodzenia

ostatecznego w wysokości dotychczas pobranych zaliczek, chyba że sąd postanowi o przyznaniu

niższego wynagrodzenia i zwrocie części zaliczek. Do dnia wydania postanowienia w

przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego zarządca może złożyć wniosek o przywrócenie

terminu, wykazując, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.

2.

We wniosku o ustalenie wynagrodzenia ostatecznego podaje się aktualne, według stanu

na dzień złożenia wniosku, informacje o

1)

liczbie wierzycieli;

2)

sumie wierzytelności;

3)

średniomiesięcznych obrotach osiągniętych w toku postępowania sanacyjnego;

4)

stopniu poprawy kondycji ekonomicznej przedsiębiorstwa dłużnika, która miała miejsce

w czasie trwania postępowania sanacyjnego, osiągniętych przychodach i ich zmianie

w stosunku do stanu poprzedzającego objęcie zarządu;

5)

podjęciu innych działań, w szczególności zawarciu umów, które przyniosły w toku postępowania

lub przyniosą w przyszłości pozytywne ekonomicznie efekty dla dłużnika;

6)

stopniu skomplikowania sytuacji majątkowej i prawnej masy sanacyjnej oraz rodzaju

i zakresie działalności prowadzonej przez dłużnika, w tym liczbie pracowników zatrudnianych

przez dłużnika.

3.

Zarządca może do wniosku dołączyć pisemne oświadczenie dłużnika oraz oświadczenia

wierzycieli, zawierające ich stanowisko co do wysokości wynagrodzenia ostatecznego,

a także opinię rady wierzycieli.

1.

Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego niezwłocznie po

zakończeniu albo prawomocnym umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

W przypadku prawomocnej odmowy zatwierdzenia układu albo prawomocnego umorzenia postępowania

restrukturyzacyjnego wynagrodzenie zarządcy ustala się w wysokości 30% wynagrodzenia

obliczonego zgodnie z art. 55. Wynagrodzenie, w części przewyższającej pobrane zaliczki,

wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez zarządcę niezwłocznie po uprawomocnieniu

się postanowienia o ustaleniu wynagrodzenia.

3.

W przypadku prawomocnego zatwierdzenia układu wynagrodzenie zarządcy ustala się w

kwocie nieprzekraczającej wynagrodzenia obliczonego zgodnie z art. 55.

4.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 3, w części przewyższającej pobrane zaliczki,

do wysokości 85%, wypłaca się na podstawie rachunku wystawionego przez zarządcę niezwłocznie

po uprawomocnieniu się postanowienia o ustaleniu wynagrodzenia. Pozostałą część wynagrodzenia

wypłaca się po uprawomocnieniu się postanowienia o stwierdzeniu wykonania układu.

5.

Jeżeli zarządca jest obowiązany wydać dłużnikowi jego majątek na skutek zakończenia

postępowania restrukturyzacyjnego albo uprawomocnienia się postanowienia o jego umorzeniu,

a postanowienie o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego nie jest jeszcze prawomocne,

kwota wynagrodzenia podlega złożeniu do depozytu sądowego w wysokości różnicy między

wynagrodzeniem wnioskowanym a sumą pobranych zaliczek, chyba że sąd, mając na względzie

ważny interes dłużnika, postanowi o ograniczeniu wysokości zabezpieczenia do kwoty

ustalonej w nieprawomocnym postanowieniu o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego.

6.

O złożeniu kwoty wynagrodzenia do depozytu orzeka sąd w składzie jednoosobowym na

wniosek zarządcy. Przepisów art. 693

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem postępowania cywilnego”, nie stosuje się. O wydaniu kwoty

wynagrodzenia z depozytu orzeka sąd w składzie jednoosobowym po prawomocnym ustaleniu

wynagrodzenia ostatecznego.

7.

Jeżeli wynagrodzenie ostateczne ustalono w wysokości niższej niż suma pobranych zaliczek,

zarządca zwraca nadwyżkę pobranych zaliczek. O zwrocie orzeka sąd w postanowieniu

o ustaleniu wynagrodzenia ostatecznego.

8.

Na postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia ostatecznego przysługuje zażalenie. Zażalenie

przysługuje również zarządcy.

9.

Prawomocne postanowienie stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko zarządcy oraz dłużnikowi.

10.

Wynagrodzenie zarządcy stanowi wydatek postępowania restrukturyzacyjnego.

Jeżeli w postępowaniu sanacyjnym funkcję zarządcy pełniło kilku zarządców, wynagrodzenie

rozdziela się między nich proporcjonalnie do czasu pełnienia tej funkcji w postępowaniu,

przy czym sąd może zdecydować o odstąpieniu od proporcjonalnego podziału, w szczególności

jeżeli jest to uzasadnione zróżnicowanym wpływem poszczególnych zarządców na zaistnienie

okoliczności, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt 4, oraz na przyjęcie układu.

1.

Wynagrodzenie zarządcy może zostać również ustalone odrębną uchwałą zgromadzenia wierzycieli,

podejmowaną wraz z uchwałą w przedmiocie przyjęcia układu, z zastosowaniem tych samych

wymogów co do kworum oraz wymaganych większości.

2.

Wynagrodzenie ustalone uchwałą zgromadzenia wierzycieli nie może być niższe niż obliczone

zgodnie z art. 55 ust. 2 pkt 1-3. Na wynagrodzenie zalicza się zaliczki pobrane przez

zarządcę zgodnie z art. 57.

3.

Uchwała o ustaleniu wynagrodzenia zarządcy może być poddana pod głosowanie wyłącznie

po złożeniu przez dłużnika oświadczenia o jej poparciu.

4.

Jeżeli uchwała o ustaleniu wynagrodzenia zarządcy przewiduje wynagrodzenie nie wyższe

niż 150% wynagrodzenia obliczonego zgodnie z art. 55, oświadczenie dłużnika, o którym

mowa w ust. 3, nie jest wymagane.

5.

W przypadku nieprzyjęcia układu albo prawomocnej odmowy zatwierdzenia przyjętego układu

uchwała zgromadzenia wierzycieli o ustaleniu wynagrodzenia zarządcy traci moc. W takim

przypadku oraz w sytuacji, gdy na zgromadzeniu wierzycieli nie podjęto uchwały o ustaleniu

wynagrodzenia, zarządca składa wniosek o ustalenie wynagrodzenia ostatecznego w terminie

tygodnia od dnia zgromadzenia wierzycieli albo od doręczenia mu postanowienia o odmowie

zatwierdzenia układu.

6.

Sąd, zatwierdzając układ, wydaje również postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia

uchwały ustalającej wynagrodzenie zarządcy.

7.

Postanowienie podlega zaskarżeniu w trybie i terminach przewidzianych dla zaskarżenia

postanowienia o zatwierdzeniu układu. Zażalenie przysługuje również zarządcy.

8.

Sąd może odmówić zatwierdzenia uchwały o ustaleniu wynagrodzenia zarządcy, jeżeli

jest niezgodna z prawem lub narusza istotne interesy zarządcy lub wierzycieli, którzy

głosowali przeciw tej uchwale oraz zgłosili zastrzeżenia w trybie i terminie przewidzianym

dla zastrzeżeń przeciwko układowi, lub narusza istotne interesy dłużnika, który sprzeciwił

się jej podjęciu. W takim przypadku zarządca składa wniosek o ustalenie wynagrodzenia

ostatecznego w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu postanowienia o odmowie zatwierdzenia

uchwały.

9.

Do wynagrodzenia ustalonego uchwałą zgromadzenia wierzycieli przepisy art. 59 ust.

4-7 stosuje się odpowiednio.

W przypadku odebrania zarządu dłużnikowi w przyspieszonym postępowaniu układowym lub

w postępowaniu układowym do wynagrodzenia zarządcy przepisy o wynagrodzeniu zarządcy

w postępowaniu sanacyjnym stosuje się odpowiednio.

Wynagrodzenie i zaliczki na wynagrodzenie zarządcy obowiązanego do rozliczenia podatku

od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług.

1.

W przypadku śmierci zarządcy roszczenie o należne mu wynagrodzenie należy do spadku

po nim.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd orzeka o wynagrodzeniu zarządcy z urzędu.

1.

Uczestnikami postępowania restrukturyzacyjnego są

1)

dłużnik;

2)

wierzyciel osobisty dłużnika, któremu przysługuje wierzytelność bezsporna;

3)

wierzyciel osobisty dłużnika, któremu przysługuje wierzytelność sporna i który uprawdopodobnił

swoją wierzytelność oraz został dopuszczony do udziału w sprawie przez sędziego-komisarza.

2.

Przez wierzyciela należy rozumieć osobę uprawnioną do żądania od dłużnika świadczenia.

3.

Przez świadczenie należy rozumieć również świadczenie składek na ubezpieczenia społeczne

oraz innych danin publicznych.

4.

Przez wierzyciela osobistego, któremu przysługuje wierzytelność bezsporna, należy

rozumieć wierzyciela osobistego, który został wskazany przez dłużnika w spisie wierzycieli

załączonym do wniosku restrukturyzacyjnego lub którego wierzytelność została stwierdzona

tytułem egzekucyjnym lub który został umieszczony w spisie wierzytelności.

5.

Przez wierzytelność sporną należy rozumieć wierzytelność inną niż wskazana w ust.

4, która została skonkretyzowana co do zakresu świadczenia dłużnika i podstawy faktycznej,

w szczególności wierzytelność, co do której dłużnik został wezwany do spełnienia świadczenia,

zawezwano dłużnika do próby ugodowej, wytoczono powództwo przeciwko dłużnikowi albo

podniesiono zarzut potrącenia w sprawie wszczętej przez dłużnika, albo co do której

toczy się postępowanie przed sądem polubownym oraz wierzytelność, o której mowa w

art. 90 ust. 2.

6.

Dopuszczenie do udziału w sprawie wierzyciela, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, może

nastąpić na wniosek wierzyciela albo z urzędu. W przypadku dopuszczenia wierzyciela

do udziału w sprawie na jego wniosek, dopuszczenie wywołuje skutek od dnia złożenia

wniosku.

7.

Wierzyciel nieumieszczony w spisie wierzytelności traci uprawnienia uczestnika postępowania

z dniem uprawomocnienia się postanowienia o oddaleniu jego sprzeciwu lub bezskutecznego

upływu terminu do jego złożenia albo uprawomocnienia się postanowienia uwzględniającego

sprzeciw co do umieszczenia jego wierzytelności.

1.

Otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego nie ma wpływu na zdolność prawną oraz zdolność

do czynności prawnych dłużnika.

2.

Po wydaniu przez sąd postanowienia o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego przedsiębiorca

występuje w obrocie pod dotychczasową firmą z dodaniem oznaczenia „w restrukturyzacji”.

1.

W postępowaniu restrukturyzacyjnym dłużnik sprawuje zarząd własny swoim majątkiem,

chyba że został ustanowiony zarządca. Zarząd własny, w zakresie określonym w art.

39 ust. 1, dłużnik sprawuje pod nadzorem nadzorcy sądowego.

2.

Czynności prawne dokonane przez dłużnika dotyczące mienia, wobec którego dłużnik utracił

prawo zarządu, są nieważne.

3.

Spełnienie świadczenia do rąk dłużnika pozbawionego prawa zarządu, dokonane po obwieszczeniu

o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, nie zwalnia z obowiązku spełnienia świadczenia

do rąk zarządcy, chyba że równowartość świadczenia wpłynęła do masy układowej albo

sanacyjnej.

4.

Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, do czynności, które podlegają ujawnieniu

w księdze wieczystej i rejestrach, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się.

5.

Jeżeli zawarcie umowy lub ustanowienie zabezpieczenia finansowego nastąpiło w dniu

otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, a uprawniony z zabezpieczenia wykaże,

że nie wiedział i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć o otwarciu

postępowania restrukturyzacyjnego, do ustanowienia zabezpieczenia finansowego zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 891) przepisu ust. 2 nie stosuje się. Do zabezpieczenia ustanowionego w związku z uczestnictwem

w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1224 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791), na rzecz podmiotu prowadzącego ten system lub na rzecz uczestnika tego systemu przepisu

ust. 2 nie stosuje się.

1.

Jeżeli po złożeniu wniosku restrukturyzacyjnego dłużnik utracił zdolność procesową

i nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, a także jeżeli w składzie organów dłużnika

będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej,

której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, zachodzą braki uniemożliwiające ich

działanie, sędzia-komisarz, a przed dniem otwarcia postępowania sąd, ustanawia kuratora.

Jeżeli dla dłużnika ustanowiono kuratora na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133) albo na podstawie art. 42 Kodeksu cywilnego, kuratora tego powołuje się na kuratora, o którym mowa w niniejszym przepisie.

2.

Kurator ustanowiony w postępowaniu o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego pełni

swoją funkcję również po otwarciu tego postępowania.

3.

Ustanowienie kuratora na podstawie ust. 1 nie stanowi przeszkody do usunięcia, na

podstawie zasad ogólnych, braku zdolności procesowej albo braków w składzie organów

uniemożliwiających ich działanie. Po ich uzupełnieniu ustanowienie kuratora według

przepisów niniejszego działu traci moc.

4.

Kurator ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania

obowiązków.

1.

Kuratorowi przysługuje prawo do wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków.

2.

Wynagrodzenie kuratora ustanowionego na podstawie art. 68 ust. 1 ustala sędzia-komisarz, a przed otwarciem postępowania sąd, w wysokości

stosownej do nakładu pracy kuratora, stosując odpowiednio przepisy o wynagrodzeniu

kuratora ustanowionego na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r.

o Krajowym Rejestrze Sądowym.

3.

Na postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków przysługuje zażalenie.

Zażalenie przysługuje również kuratorowi.

Wynagrodzenie kuratora obowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa

się o kwotę podatku od towarów i usług.

Koszty działania kuratora obciążają dłużnika. Jeżeli dłużnik na wezwanie kuratora

nie pokrył tych kosztów, sędzia-komisarz na wniosek kuratora nakazuje tymczasową wypłatę

sumy kosztów ze środków Skarbu Państwa i ich ściągnięcie od dłużnika w trybie przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji opłat sądowych.

1.

W przypadku śmierci dłużnika jego spadkobierca staje się uczestnikiem postępowania

restrukturyzacyjnego. Dla zabezpieczenia praw spadkobiercy sędzia-komisarz z urzędu

ustanawia kuratora, do którego przepisy art. 68-71 stosuje się.

2.

Ustanowienie kuratora traci moc po wstąpieniu do postępowania spadkobiercy dłużnika,

który wykazał swoje prawa prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku,

europejskim poświadczeniem spadkowym albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia.

Do spadkobiercy przepisy o prawach i obowiązkach dłużnika stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku ustanowienia kuratora spadku przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Z dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do jednego z małżonków

pozostających w ustroju wspólności majątkowej majątek wspólny małżonków wchodzi do

masy układowej albo sanacyjnej i podlega nadzorowi nadzorcy sądowego albo zarządowi

zarządcy. Przepisy art. 34

(Dz. U. z 2017 r. poz. 682) stosuje się.

Ustanowienie rozdzielności majątkowej po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego

z datą wcześniejszą niż dzień otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego jest niedopuszczalne.

1.

Jeżeli wierzyciel nie ma zdolności procesowej i nie działa za niego przedstawiciel

ustawowy, a także jeżeli w składzie organów wierzyciela będącego osobą prawną lub

inną jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa

przyznaje zdolność prawną, zachodzą braki uniemożliwiające ich działanie, sędzia-komisarz

może, jeżeli przyczyni się to do usprawnienia postępowania, ustanowić dla niego kuratora,

który działa za wierzyciela w postępowaniu restrukturyzacyjnym. Jeżeli dla wierzyciela

ustanowiono kuratora na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym albo na podstawie art. 42 Kodeksu cywilnego, kuratora tego powołuje się na kuratora, o którym mowa w niniejszym przepisie.

2.

Przepisy art. 68 ust. 2-4, art. 69 i art. 70 stosuje się odpowiednio.

3.

Koszty działania kuratora obciążają wierzyciela. Przepis art. 71 zdanie drugie stosuje

się odpowiednio.

1.

Spis wierzytelności obejmuje wierzytelności osobiste w stosunku do dłużnika powstałe

przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

Umieszczenie wierzytelności w spisie wierzytelności określa sumę, z którą wierzyciel

uczestniczy w postępowaniu restrukturyzacyjnym.

1.

Wierzytelność za okres rozliczeniowy, w trakcie którego zostało otwarte postępowanie

restrukturyzacyjne, w szczególności z tytułu czynszu najmu lub dzierżawy, podatków

lub składek na ubezpieczenia społeczne, ulega z mocy prawa proporcjonalnemu podziałowi

na część traktowaną jak wierzytelność powstała przed dniem otwarcia postępowania oraz

część traktowaną jak wierzytelność powstająca po dniu otwarcia postępowania.

2.

Jeżeli przedmiot leasingu nie stanowi u korzystającego dłużnika środka trwałego w

rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1888, z późn. zm. do umowy leasingu przepis ust. 1 stosuje się.

3.

Jeżeli rozliczenie należności publicznoprawnych wymaga sporządzenia deklaracji lub

innego tego typu dokumentu obejmujących rozliczenie, obie części wierzytelności, o

której mowa w ust. 1, ujmuje się w odrębnych deklaracjach lub innych tego typu dokumentach.

Wierzytelność niepieniężną umieszcza się w spisie wierzytelności w sumie pieniężnej

według jej wartości z dnia poprzedzającego dzień otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

1.

Jeżeli w dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego wierzytelność bez zastrzeżenia

odsetek nie stała się jeszcze wymagalna, w spisie wierzytelności umieszcza się wierzytelność

pomniejszoną o odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż 6% rocznie, za czas od dnia

otwarcia postępowania do dnia wymagalności, najdłużej jednak za dwa lata.

2.

Odsetki od wierzytelności pieniężnej umieszcza się w spisie wierzytelności w kwocie

naliczonej do dnia poprzedzającego dzień otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego

włącznie.

1.

Wierzytelność współdłużnika lub poręczyciela dłużnika z tytułu zwrotnego roszczenia

umieszcza się w spisie wierzytelności w wysokości, w jakiej współdłużnik lub poręczyciel

zaspokoił wierzyciela, chyba że co innego wynika z treści stosunku prawnego.

2.

W spisie wierzytelności umieszcza się wierzytelność gwaranta lub banku otwierającego

akredytywy w wysokości, w jakiej zaspokoił on wierzyciela, chyba że co innego wynika

z treści stosunku prawnego.

3.

W spisie wierzytelności umieszcza się również wierzytelność współdłużnika, poręczyciela,

gwaranta lub banku otwierającego akredytywy, który nie zaspokoił wierzyciela jako

wierzytelność warunkową, która nie uprawnia do głosowania na zgromadzeniu wierzycieli.

1.

Niewymagalne wierzytelności ze stosunków prawnych o charakterze ciągłym, a także wierzytelności

z tytułu kredytu i pożyczki, umieszcza się w spisie wierzytelności pomniejszone o

odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż 6% rocznie, za czas od dnia otwarcia postępowania

do dnia wymagalności każdego przyszłego świadczenia, najdłużej jednak za dwa lata.

2.

Wierzytelności z tytułu świadczeń powtarzających się, których czas trwania oznaczono

na czas życia uprawnionego lub innej osoby, albo nieoznaczonych co do czasu trwania,

umieszcza się w spisie wierzytelności jako sumę stanowiącą wartość prawa.

3.

Jeżeli w umowie o prawo do świadczeń powtarzających została ustalona suma wykupu,

sumę tę umieszcza się w spisie wierzytelności jako wartość prawa.

4.

Jeżeli przedmiot leasingu stanowi u korzystającego dłużnika środek trwały w rozumieniu

ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych do rat leasingu przepis ust. 1 stosuje się.

5.

Jeżeli umowa kredytu przewiduje możliwość korzystania ze środków pieniężnych do pewnej

wysokości, w spisie wierzytelności umieszcza się kwotę wykorzystaną przez dłużnika

do dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

1.

Wierzytelność zabezpieczoną hipoteką lub wpisem w rejestrze na majątku dłużnika położonym

za granicą umieszcza się w spisie wierzytelności, jeżeli złożony zostanie dowód wykreślenia

wpisu o zabezpieczeniu.

2.

Złożenia dowodu wykreślenia wpisu o zabezpieczeniu nie wymaga się, jeżeli postępowanie

restrukturyzacyjne zostało uznane w kraju, w którym znajduje się przedmiot zabezpieczenia.

1.

Wierzytelność w walucie obcej bez względu na termin jej wymagalności umieszcza się

w spisie wierzytelności po przeliczeniu na walutę polską według średniego kursu walut

obcych w Narodowym Banku Polskim z dnia otwarcia postępowania, a jeżeli takiego kursu

nie było - według średniej ceny rynkowej z tej daty.

2.

Umieszczenie w spisie wierzytelności w przeliczeniu na walutę polską nie powoduje

przekształcenia zobowiązania wyrażonego w walucie obcej na zobowiązanie w walucie

polskiej, w szczególności wykonanie zobowiązania w ramach realizacji układu następuje

w walucie obcej, chyba że propozycje układowe stanowią inaczej.

1.

Spis wierzytelności sporządza nadzorca lub zarządca na podstawie ksiąg rachunkowych,

innych dokumentów dłużnika, wpisów w księgach wieczystych oraz rejestrach.

2.

W postępowaniu sanacyjnym otwartym na podstawie uproszczonego wniosku złożonego zgodnie

z art. 328 ust. 1 spis wierzytelności sporządza się w zakresie, w jakim jest to możliwe,

na podstawie spisu wierzytelności sporządzonego we wcześniejszym postępowaniu restrukturyzacyjnym.

Jeżeli propozycje układowe przewidują podział wierzycieli na grupy, spis wierzytelności

sporządza się z uwzględnieniem zaproponowanego podziału.

1.

W spisie wierzytelności odrębnie umieszcza się wierzytelności objęte układem z mocy

prawa oraz wierzytelności objęte układem za zgodą wierzyciela.

2.

W spisie wierzytelności umieszcza się w osobnych rubrykach

1)

liczbę porządkową;

2)

imię i nazwisko wierzyciela albo jego nazwę, jego miejsce zamieszkania albo siedzibę,

adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich

braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;

3)

sumę wierzytelności i sumę, według której będzie obliczany głos wierzyciela w głosowaniu

nad układem;

4)

informację o istnieniu i rodzaju zabezpieczenia wierzytelności;

5)

informację, czy wierzytelność jest uzależniona od warunku;

6)

informację, czy wierzycielowi przysługuje prawo potrącenia;

7)

informację, czy w stosunku do wierzyciela zachodzą okoliczności wskazane w art. 80

ust. 3, art. 109 ust. 1 lub art. 116;

8)

uzasadnienie;

9)

oświadczenie dłużnika o uznaniu lub odmowie uznania wierzytelności oraz o tym, czy

w stosunku do wierzycieli umieszczonych w spisie wierzytelności zachodzą okoliczności

wskazane w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 lub art. 116;

10)

dla wierzytelności, które są objęte układem za zgodą wierzyciela - informację, czy

wierzyciel wyraził zgodę na objęcie wierzytelności układem;

11)

sumę wszystkich wierzytelności umieszczonych w spisie wierzytelności, a jeżeli w spisie

wierzytelności jest uwzględniony podział wierzycieli na grupy - również sumę wierzytelności

dla każdej grupy.

3.

W przypadku wierzytelności zabezpieczonych sumę, według której będzie obliczany głos

wierzyciela w głosowaniu nad układem, oznacza się według tej części wierzytelności,

która prawdopodobnie nie będzie zaspokojona z przedmiotu zabezpieczenia, chyba że

wierzyciel wyraził zgodę na objęcie wierzytelności układem.

4.

Uzasadnienie, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, obejmuje wskazanie stanu faktycznego,

z którego wynika wierzytelność, oraz wskazanie dokumentów jej dotyczących.

5.

Jeżeli dłużnik nie złożył oświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 9, nadzorca lub

zarządca umieszcza w spisie wierzytelności informację, że dłużnik nie złożył oświadczenia,

oraz podaje przyczynę.

W spisie wierzytelności spornych zwięźle przedstawia się podstawę sporu. Przepisy

art. 86 stosuje się odpowiednio.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór spisu wierzytelności

oraz wzór spisu wierzytelności spornych, mając na uwadze zakres informacji umieszczanych

w spisie wierzytelności i spisie wierzytelności spornych, czytelność oraz kompletność

spisów.

1.

Spis wierzytelności i spis wierzytelności spornych składa się w postaci elektronicznej

i zamieszcza w Rejestrze.

2.

O dacie złożenia spisu wierzytelności i spisu wierzytelności spornych obwieszcza się.

1.

W przyspieszonym postępowaniu układowym dłużnik może zgłosić zastrzeżenia co do umieszczenia

wierzytelności w spisie wierzytelności.

2.

Wierzytelność, co do której dłużnik zgłosił zastrzeżenia, stanowi wierzytelność sporną.

W takim przypadku sędzia-komisarz dokonuje odpowiednich zmian spisu wierzytelności

oraz spisu wierzytelności spornych.

1.

W postępowaniu układowym oraz postępowaniu sanacyjnym, w terminie dwóch tygodni od

dnia obwieszczenia, o którym mowa w art. 89 ust. 2, uczestnicy postępowania mogą złożyć

do sędziego-komisarza sprzeciw co do umieszczenia wierzytelności w spisie wierzytelności.

Dłużnik może złożyć sprzeciw, o ile spis wierzytelności nie jest zgodny z jego oświadczeniem,

o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 9. Jeżeli dłużnik nie złożył oświadczenia, może

złożyć sprzeciw tylko w przypadku, gdy wykaże, że nie złożył oświadczenia z przyczyn

od niego niezależnych.

2.

W terminie, o którym mowa w ust. 1, dłużnik lub wierzyciel, który nie został umieszczony

w spisie wierzytelności, może złożyć sprzeciw co do pominięcia wierzytelności w spisie

wierzytelności.

1.

Sprzeciw powinien odpowiadać wymogom formalnym pisma procesowego, a ponadto wskazywać

pominiętą lub zaskarżoną wierzytelność oraz zawierać wniosek co do pominięcia lub

umieszczenia wierzytelności w spisie wierzytelności wraz z uzasadnieniem i wskazaniem

dowodów na jego poparcie.

2.

Sprzeciw co do pominięcia wierzytelności w spisie wierzytelności powinien ponadto

zawierać

1)

imię i nazwisko wierzyciela albo jego nazwę, jego miejsce zamieszkania albo siedzibę,

adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich

braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację, a jeżeli wierzycielem

jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca

osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - imiona i nazwiska

reprezentantów spółki albo osoby prawnej, w tym likwidatorów, jeżeli zostali ustanowieni;

2)

wskazanie sumy wierzytelności oraz sumy, według której będzie obliczany głos wierzyciela

w głosowaniu nad układem;

3)

wskazanie istnienia i rodzaju zabezpieczenia wierzytelności;

4)

informację, czy w stosunku do wierzyciela zachodzą okoliczności wskazane w art. 80

ust. 3, art. 109 ust. 1 lub art. 116;

5)

informację, czy wierzytelność jest uzależniona od warunku zawieszającego;

6)

informację, czy wierzycielowi przysługuje prawo potrącenia;

7)

dla wierzytelności, które są objęte układem za zgodą wierzyciela - informację, czy

wierzyciel wyraził zgodę na objęcie wierzytelności układem.

3.

Przepis art. 86 ust. 3 stosuje się.

4.

Jeżeli sprzeciw nie odpowiada wymaganiom wskazanym w ust. 1 lub 2 lub nie uiszczono należnej opłaty, przepis art. 130 Kodeksu postępowania

cywilnego stosuje się odpowiednio. Sędzia-komisarz odrzuca sprzeciw złożony po upływie terminu

lub z innych przyczyn niedopuszczalny, jak również sprzeciw, którego braków strona

nie uzupełniła, lub sprzeciw, od którego strona nie wniosła należnej opłaty w wyznaczonym

terminie.

5.

Sędzia-komisarz pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w sprzeciwie, chyba że strona

uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w sprzeciwie bez swojej winy lub że uwzględnienie

spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy.

1.

Okoliczności uzasadniające sprzeciw mogą być udowodnione wyłącznie dowodem z dokumentu

albo opinii biegłego.

2.

Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, sprzeciw co do

umieszczenia wierzytelności w spisie wierzytelności może być oparty tylko na zdarzeniach

powstałych po zamknięciu rozprawy w sprawie, w której zostało wydane orzeczenie. Zdarzenia

te stwierdza się dowodem na piśmie.

1.

Sędzia-komisarz doręcza odpis sprzeciwu wierzyciela co do pominięcia jego wierzytelności

w spisie wierzytelności nadzorcy sądowemu albo zarządcy oraz dłużnikowi.

2.

Sędzia-komisarz doręcza odpis sprzeciwu wierzyciela co do umieszczenia wierzytelności

w spisie wierzytelności nadzorcy sądowemu albo zarządcy, dłużnikowi oraz wierzycielowi,

którego wierzytelności sprzeciw dotyczy.

3.

Sędzia-komisarz doręcza odpis sprzeciwu dłużnika nadzorcy sądowemu albo zarządcy oraz

wierzycielowi, którego wierzytelności sprzeciw dotyczy.

4.

Uczestnik postępowania może złożyć odpowiedź na sprzeciw w terminie wyznaczonym przez

sędziego-komisarza nie krótszym niż tydzień od dnia doręczenia odpisu sprzeciwu. Nadzorca

sądowy albo zarządca jest obowiązany w tym samym terminie do złożenia odpowiedzi na

sprzeciw.

5.

Odpowiedź na sprzeciw złożona po upływie terminu lub której braków strona nie uzupełniła

w terminie podlega zwrotowi.

6.

Do odpowiedzi na sprzeciw przepisy art. 92 ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza lub wyznaczony sędzia rozpoznaje sprzeciw

na posiedzeniu niejawnym w terminie dwóch miesięcy od dnia jego wniesienia.

2.

Jeżeli sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza lub wyznaczony sędzia uzna za

potrzebne wyznaczenie rozprawy, zawiadamia o niej nadzorcę sądowego albo zarządcę,

dłużnika oraz wierzyciela, który złożył sprzeciw, i wierzyciela, którego wierzytelności

sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób, nawet usprawiedliwione, nie wstrzymuje

wydania postanowienia.

3.

Sędzia-komisarz, zastępca sędziego-komisarza lub wyznaczony sędzia może odstąpić od

przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, jeżeli biegły sporządził opinię w innym

postępowaniu toczącym się przed sądem, sądem polubownym lub organem administracji.

W takim przypadku dowodem są dokumenty obejmujące treść opinii biegłego.

4.

W toku postępowania wywołanego złożeniem sprzeciwu nadzorca sądowy albo zarządca ma

prawa i obowiązki uczestnika postępowania.

5.

Na postanowienie w przedmiocie sprzeciwu zażalenie przysługuje dłużnikowi, nadzorcy

sądowemu albo zarządcy oraz wierzycielom.

6.

Uchylenie postanowienia w przedmiocie sprzeciwu i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania

dowodowego w całości albo jeżeli przy rozpoznawaniu sprzeciwu doszło do nieważności

postępowania, której skutków nie dało się usunąć w postępowaniu zażaleniowym.

Po uprawomocnieniu się postanowienia uwzględniającego sprzeciw w spisie wierzytelności

dokonuje się zmian w zakresie określonym w postanowieniu.

1.

W przyspieszonym postępowaniu układowym sędzia-komisarz zatwierdza spis wierzytelności

na zgromadzeniu wierzycieli.

2.

Postanowienie sędziego-komisarza o zatwierdzeniu spisu wierzytelności obwieszcza się.

1.

W postępowaniu układowym oraz sanacyjnym po upływie terminu do złożenia sprzeciwu,

a w przypadku jego złożenia - po uprawomocnieniu się postanowienia w przedmiocie sprzeciwu,

sędzia-komisarz zatwierdza spis wierzytelności.

2.

Przepis art. 97 ust. 2 stosuje się.

3.

Sędzia-komisarz zatwierdza spis wierzytelności w zakresie nieobjętym nierozpoznanymi

prawomocnie sprzeciwami, jeżeli suma wierzytelności uprawniających do głosowania nad

układem, których dotyczą sprzeciwy prawomocnie nierozpoznane, nie przekracza 15% sumy

wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem. Postępowania w przedmiocie

tych sprzeciwów podlegają umorzeniu przez sąd albo sędziego-komisarza, jeżeli nie

zostaną prawomocnie rozpoznane do czasu głosowania nad układem.

Sędzia-komisarz może z urzędu wykreślić wierzytelność ze spisu wierzytelności w przypadku

stwierdzenia, że w spisie umieszczono wierzytelność, która w całości lub części nie

istnieje albo przysługuje innej osobie niż wskazana w spisie jako wierzyciel. Postanowienie

o wykreśleniu wierzytelności ze spisu wierzytelności doręcza się wierzycielowi, którego

dotyczy, dłużnikowi oraz nadzorcy albo zarządcy. Osobom tym przysługuje zażalenie

na postanowienie.

1.

Sprawy niezakończone przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, wszczęte przed

dniem wejścia w życie ustawy, przejmują z tym dniem organy oraz podmioty właściwe

do ich realizacji na podstawie ustawy wprowadzanej w art. 1 oraz innych ustaw zmienianych

w niniejszej ustawie, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Czynności w zakresie przekazania dokumentacji spraw, określonych w ust. 1, oraz papierów

wartościowych stanowiących zabezpieczenie należności Skarbu Państwa dokonuje do dnia

wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, a po tym dniu likwidator

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa.

3.

Przekazanie dokumentacji oraz papierów wartościowych stanowiących zabezpieczenie należności

Skarbu Państwa następuje na podstawie protokołu.

1.

Jeżeli po złożeniu spisu wierzytelności zostanie ujawniona wierzytelność, która nie

została umieszczona w spisie, nadzorca albo zarządca sporządza uzupełnienie spisu

wierzytelności. Przepisy art. 84-91 stosuje się odpowiednio.

2.

Zmiana imienia, nazwiska, nazwy wierzyciela oraz zmiana osoby wierzyciela, do której

doszło po złożeniu spisu wierzytelności sędziemu-komisarzowi, nie stanowi podstawy

do zmiany spisu oraz nie pozbawia wierzyciela prawa udziału w dalszym postępowaniu

restrukturyzacyjnym.

1.

W postępowaniach sądowych związanych z zabezpieczaniem interesów Skarbu Państwa w

działaniach zmierzających do reaktywowania spółek działających na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej przed dniem 1 września 1939 r. oraz wykonywaniem praw i obowiązków Skarbu

Państwa wynikających z tytułu uczestnictwa w spółkach już reaktywowanych, w których

stroną lub uczestnikiem postępowania jest Skarb Państwa reprezentowany przez ministra

właściwego do spraw Skarbu Państwa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie ustawy, z tym dniem w miejsce ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa

wstępuje Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej wykonuje prawa i obowiązki

Skarbu Państwa wynikające z tytułów uczestnictwa w spółkach działających na terenie

Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 września 1939 r.

3.

Radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej może być członkiem rady nadzorczej

lub komisji rewizyjnej spółek, o których mowa w ust. 2, o ile został zgłoszony do

objęcia takiego stanowiska przez Skarb Państwa. Z tytułu sprawowania funkcji w spółce,

do której został wyznaczony jako reprezentant Skarbu Państwa, radca może otrzymywać

dodatkowe wynagrodzenie.

1.

Nieuwzględnienie wierzytelności w spisie wierzytelności nie stanowi przeszkody do

jej dochodzenia we właściwym trybie.

2.

Sędzia-komisarz zmienia spis wierzytelności stosownie do przedstawionych mu prawomocnych

orzeczeń. Przepisy art. 89-91 stosuje się odpowiednio.

W postępowaniach sądowych, w sprawach cywilnych, w których stroną lub uczestnikiem

postępowania jest Skarb Państwa reprezentowany przez ministra właściwego do spraw

Skarbu Państwa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, z

tym dniem w miejsce ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa wstępuje organ państwowej

jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie,

zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Po prawomocnej odmowie zatwierdzenia układu lub prawomocnym umorzeniu postępowania

restrukturyzacyjnego wyciąg z zatwierdzonego spisu wierzytelności, zawierający oznaczenie

wierzyciela i przysługującej mu wierzytelności, stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko

dłużnikowi.

2.

Po prawomocnym zatwierdzeniu układu wyciąg z zatwierdzonego spisu wierzytelności,

łącznie z wypisem prawomocnego postanowienia zatwierdzającego układ, stanowi tytuł

egzekucyjny przeciwko dłużnikowi oraz temu, kto udzielił zabezpieczenia wykonania

układu, jeżeli został w sądzie złożony dokument stwierdzający udzielenie zabezpieczenia,

a także przeciwko zobowiązanemu do dopłaty, jeżeli układ przewiduje dopłaty między

wierzycielami. W przypadku uchylenia układu przepis ust. 1 stosuje się.

3.

Dłużnik może żądać ustalenia, że wierzytelność objęta zatwierdzonym spisem wierzytelności

nie istnieje albo istnieje w mniejszym zakresie, jeżeli złożył sprzeciw w postępowaniu

restrukturyzacyjnym i co do wierzytelności nie zapadło prawomocne orzeczenie sądowe.

4.

Po nadaniu wyciągowi z zatwierdzonego spisu wierzytelności klauzuli wykonalności zarzut,

że wierzytelność objęta spisem wierzytelności nie istnieje albo że istnieje w mniejszym

zakresie, dłużnik może podnieść w drodze powództwa o pozbawienie tytułu wykonawczego

wykonalności.

Sprawy administracyjne i sądowoadministracyjne wszczęte na podstawie przepisów zmienianych

niniejszą ustawą i niezakończone przed dniem jej wejścia w życie są prowadzone na

podstawie dotychczasowych przepisów przez organy, które przejęły zadania i kompetencje

zgodnie z przepisami niniejszej ustawy.

Wierzyciel może żądać zwrotu dokumentów złożonych w celu udowodnienia wierzytelności.

Na zarządzenie sędziego-komisarza sekretarz sądowy wydaje dokumenty z zaznaczeniem

na nich, w jakiej sumie wierzytelność została umieszczona w spisie wierzytelności.

Zgromadzenie wierzycieli zwołuje sędzia-komisarz w

1)

celu głosowania nad układem;

2)

przypadku, gdy rada wierzycieli podejmie uchwałę o zwołaniu zgromadzenia;

3)

przypadku, gdy uzna to za potrzebne.

1.

Zgromadzenie wierzycieli zwołuje się przez obwieszczenie, w którym określa się termin,

miejsce i przedmiot obrad oraz sposób głosowania.

2.

Obwieszczenia dokonuje się co najmniej na dwa tygodnie przed terminem zgromadzenia

wierzycieli.

3.

Na termin zgromadzenia wierzycieli wzywa się dłużnika, nadzorcę sądowego albo zarządcę.

Ich niestawiennictwo, chociażby usprawiedliwione, nie stanowi przeszkody do odbycia

zgromadzenia.

4.

W przypadku odroczenia zgromadzenia wierzycieli, sędzia-komisarz podaje obecnym do

wiadomości nowy termin i miejsce zgromadzenia. W takim przypadku nie dokonuje się

ponownego obwieszczenia. Oddany poprzednio głos wierzyciela, który nie stawił się

na odroczonym zgromadzeniu wierzycieli, zachowuje moc i jest uwzględniany przy obliczaniu

wyników głosowania, jeżeli na tym zgromadzeniu poddane pod głosowanie są te same uchwały

lub uchwały korzystniejsze dla wierzycieli.

1.

Zgromadzeniu wierzycieli przewodniczy sędzia-komisarz.

2.

Z przebiegu zgromadzenia wierzycieli sporządza się protokół.

3.

Obecność wierzycieli sprawdza nadzorca sądowy albo zarządca pod nadzorem sędziego-komisarza.

Spis obecności obejmujący również wierzycieli, którzy oddali głosy na piśmie, stanowi

załącznik do protokołu. Jeżeli spis obecności został sporządzony w postaci elektronicznej

i warunki techniczne to umożliwiają, składa się go również w postaci elektronicznej.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, na zgromadzeniu wierzycieli prawo głosu mają wierzyciele,

których wierzytelności zostały umieszczone w zatwierdzonym spisie wierzytelności,

oraz wierzyciele, którzy stawią się na zgromadzeniu wierzycieli i przedłożą sędziemu-komisarzowi

tytuł egzekucyjny stwierdzający ich wierzytelność.

2.

Wierzyciele głosują sumą wierzytelności umieszczoną w zatwierdzonym spisie wierzytelności

lub tytule egzekucyjnym.

3.

Sędzia-komisarz może na wniosek wierzyciela i po wysłuchaniu dłużnika dopuścić do

udziału w zgromadzeniu wierzycieli wierzyciela, którego wierzytelność jest uzależniona

od warunku zawieszającego lub jest sporna i została uprawdopodobniona. Sumę, według

której oblicza się głos tego wierzyciela, sędzia-komisarz oznacza stosownie do okoliczności.

1.

Wierzyciele, którzy mają wierzytelność solidarną lub niepodzielną, głosują przez wspólnego

pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być również jeden z wierzycieli.

2.

Jeżeli wierzyciele, o których mowa w ust. 1, nie dokonają wyboru pełnomocnika w imieniu

wierzycieli głosuje zarządca ustanowiony według przepisów Kodeksu cywilnego o zarządzie związanym ze współwłasnością.

3.

Niedokonanie przez wierzycieli, o których mowa w ust. 1, wyboru pełnomocnika lub nieustanowienie

zarządcy nie stanowi przeszkody do wyznaczenia terminu i odbycia zgromadzenia wierzycieli.

1.

Wierzyciel nie ma prawa głosu na podstawie wierzytelności, którą nabył w drodze przelewu

lub indosu po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

Jeżeli przejście wierzytelności nastąpiło wskutek spłacenia przez wierzyciela długu,

za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi, ze stosunku

prawnego powstałego przed dniem otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego, albo

nabycie wierzytelności nastąpiło po obwieszczeniu w Rejestrze informacji o trybie

i miejscu sprzedaży wierzytelności, a zbycie nastąpiło na rzecz nabywcy, który zaoferował

najwyższą kwotę, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

3.

W postępowaniu o zatwierdzenie układu przepisu ust. 1 nie stosuje się.

1.

Głosowanie na zgromadzeniu wierzycieli przeprowadza się pisemnie, a opis przebiegu

i wynik głosowania zamieszcza się w protokole. Wierzyciel, który stawił się osobiście

na zgromadzeniu wierzycieli, może oddać głos ustnie do protokołu.

2.

Głosowanie przeprowadza nadzorca sądowy albo zarządca pod nadzorem sędziego-komisarza.

Spis głosów złożonych na piśmie oraz głosów oddanych ustnie na zgromadzeniu wierzycieli,

do którego stosuje się odpowiednio przepis art. 86 ust. 2, stanowi załącznik do protokołu.

Jeżeli oddano głos w cudzym imieniu, wskazuje się również imię i nazwisko głosującego.

Jeżeli spis głosów został sporządzony w postaci elektronicznej i warunki techniczne

to umożliwiają, składa się go również w postaci elektronicznej.

3.

Uczestnik postępowania może głosować na zgromadzeniu wierzycieli również przez pełnomocnika.

Pełnomocnikiem może być również jeden z wierzycieli.

4.

Głos oddany na piśmie zawiera wskazanie imienia i nazwiska albo nazwy głosującego

oraz wskazanie, czy głosuje za, czy przeciw uchwale.

5.

Wierzyciela, który wstrzymał się od głosu, uważa się za nieuczestniczącego w głosowaniu.

6.

Jeżeli istnieją możliwości techniczne, głosowanie na zgromadzeniu wierzycieli może

zostać przeprowadzone z wykorzystaniem elektronicznych środków komunikacji, gdy sędzia-komisarz

tak postanowi. Głosowanie z wykorzystaniem elektronicznych środków komunikacji może

obejmować w szczególności transmisję zgromadzenia wierzycieli w czasie rzeczywistym,

w ramach której wierzyciele mogą wypowiadać się w toku zgromadzenia wierzycieli, przebywając

w miejscu innym niż miejsce zgromadzenia wierzycieli. Udział wierzycieli w zgromadzeniu

może podlegać jedynie wymogom i ograniczeniom, które są niezbędne do identyfikacji

wierzycieli i zapewnienia bezpieczeństwa komunikacji elektronicznej.

7.

W przypadku gdy z uwagi na znaczną liczbę wierzycieli odbycie zgromadzenia wierzycieli

jest utrudnione, sędzia-komisarz może postanowić o przeprowadzeniu głosowania w innym

trybie niż określony w ust. 1-6, w tym również z pominięciem zwoływania zgromadzenia

wierzycieli. Postanowienie obwieszcza się.

8.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, uchwała zgromadzenia wierzycieli zostaje przyjęta,

jeżeli wypowie się za nią większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos,

mających łącznie co najmniej połowę sumy wierzytelności przysługujących głosującym

wierzycielom.

1.

Sędzia-komisarz wydaje na zgromadzeniu wierzycieli postanowienie w przedmiocie stwierdzenia

przyjęcia uchwały. W sentencji postanowienia stwierdzającego przyjęcie uchwały zawiera

się treść uchwały.

2.

Stwierdzając przyjęcie uchwały przez zgromadzenie wierzycieli, sędzia-komisarz może

jednocześnie uchylić uchwałę, jeżeli jest sprzeczna z prawem lub narusza dobre obyczaje

albo rażąco narusza interes wierzyciela, który głosował przeciw uchwale.

3.

Na postanowienia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje zażalenie.

1.

Na zgromadzeniu wierzycieli można zawrzeć układ, jeżeli w zgromadzeniu uczestniczy

co najmniej jedna piąta wierzycieli uprawnionych do głosowania nad układem.

2.

Uprawnieni do głosowania nad układem są wyłącznie wierzyciele określeni w art. 107

ust. 1 i 3, którzy są objęci układem.

3.

Brak dowodu doręczenia zawiadomienia o zgromadzeniu wierzycieli wierzycielom, których

liczba nie jest większa niż połowa wierzycieli uprawnionych do głosowania, a kwota

ich wierzytelności nie przekracza jednej trzeciej sumy wierzytelności uprawniających

do głosowania nad układem, nie stoi na przeszkodzie odbyciu zgromadzenia wierzycieli

i głosowaniu nad układem.

4.

Jeżeli po przeprowadzeniu głosowania okaże się, że głosy wierzycieli, o których mowa

w ust. 3, mogłyby wpłynąć na wynik głosowania, sędzia-komisarz zarządza przerwę w

zgromadzeniu wierzycieli w celu prawidłowego doręczenia zawiadomienia, chyba że stwierdzi

na podstawie dowodu z dokumentu, że wierzyciele wiedzieli o zgromadzeniu.

1.

W przyspieszonym postępowaniu układowym oraz w postępowaniu układowym nadzorca sądowy

przedstawia na zgromadzeniu wierzycieli główne założenia planu restrukturyzacyjnego.

2.

W postępowaniu sanacyjnym zarządca przedstawia na zgromadzeniu wierzycieli sprawozdanie

z wykonania planu restrukturyzacyjnego w toku postępowania sanacyjnego oraz efekty

podjętych działań, a także główne działania, które zgodnie z planem restrukturyzacyjnym

zostaną podjęte po przyjęciu układu.

Nadzorca sądowy albo zarządca składa na zgromadzeniu wierzycieli opinię o możliwości

wykonania układu.

1.

W sprawach dotyczących układu nie ma prawa głosu wierzyciel będący małżonkiem dłużnika,

jego krewnym lub powinowatym w linii prostej, krewnym lub powinowatym w linii bocznej

do drugiego stopnia włącznie, przysposabiającym dłużnika lub przez niego przysposobionym,

jeżeli dłużnikiem jest spółka handlowa - osobą uprawnioną do reprezentowania spółki,

a jeżeli dłużnikiem jest osobowa spółka handlowa - wspólnikiem ponoszącym odpowiedzialność

za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem.

2.

W sprawach dotyczących układu, jeżeli dłużnikiem jest spółka handlowa, nie ma prawa

głosu wierzyciel będący spółką powiązaną z dłużnikiem oraz osoby upoważnione do jej

reprezentacji, a także wierzyciel będący spółką i osoby uprawnione do jej reprezentowania,

jeżeli ta spółka jest spółką dominującą albo zależną w stosunku do dłużnika.

3.

Prawa głosu w sprawie dotyczącej układu nie ma również wierzyciel będący spółką kapitałową,

której spółka dominująca jest również spółką dominującą dla dłużnika, oraz osoby uprawnione

do jej reprezentowania.

4.

W sprawach dotyczących układu, jeżeli dłużnikiem jest spółka kapitałowa, prawa głosu

nie ma wierzyciel będący osobą fizyczną, jeżeli reprezentuje ponad 25% kapitału zakładowego

spółki.

1.

W przypadku zgłoszenia kilku propozycji układowych sędzia-komisarz ustala kolejność

głosowania nad propozycjami układowymi. Pod głosowanie poddaje się wszystkie propozycje

układowe. Za przyjęte uznaje się te propozycje układowe, które uzyskały największe

poparcie wierzycieli liczone w odniesieniu do sumy wierzytelności, z uwzględnieniem

art. 119.

2.

Na zgromadzeniu wierzycieli dłużnik, zarządca albo nadzorca sądowy mogą zgłaszać zmiany

propozycji układowych. W przypadku zgłoszenia przez dłużnika, zarządcę albo nadzorcę

sądowego zmian propozycji układowych głos wierzyciela oddany na piśmie za pierwotnymi

propozycjami układowymi uważa się za głos oddany za zmienionymi propozycjami układowymi,

jeżeli są one korzystniejsze dla tego wierzyciela. Pozostałe głosy traktuje się jako

głosy przeciw układowi.

1.

Jeżeli plan restrukturyzacyjny określa zabezpieczenie jego wykonania przez osoby trzecie,

udzielenie kredytu lub pożyczki dłużnikowi lub zgodę osób trzecich na zmianę treści

praw lub stosunków prawnych, w tym zabezpieczeń w postaci hipoteki, zastawu, zastawu

rejestrowego, zastawu skarbowego lub hipoteki morskiej, głosowanie nad układem może

zostać przeprowadzone tylko w przypadku, gdy na zgromadzeniu wierzycieli zostaną przedłożone

dokumenty, z których wynika, że zobowiązania te po przyjęciu układu zostaną wykonane.

2.

Jeżeli plan restrukturyzacyjny określa, że na czas wykonania układu zarząd nad przedsiębiorstwem

ma zostać powierzony osobom wskazanym w układzie, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli układ określa restrukturyzację zobowiązań dłużnika przez konwersję wierzytelności

na akcje lub udziały, głosowanie nad układem może zostać przeprowadzone tylko w przypadku,

gdy na zgromadzeniu wierzycieli zostanie przedłożona zgoda Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów albo Komisji Europejskiej albo zostanie wykazane, że zgoda

taka nie jest wymagana.

4.

Jeżeli propozycje układowe przewidują udzielenie dłużnikowi pomocy publicznej na restrukturyzację,

głosowanie nad układem może zostać przeprowadzone tylko w przypadku, gdy na zgromadzeniu

wierzycieli zostanie przedłożona zgoda właściwego organu na udzielenie pomocy publicznej

albo zostanie wykazane, że zgoda taka nie jest wymagana.

1.

Uchwała zgromadzenia wierzycieli o przyjęciu układu zapada, jeżeli wypowie się za

nią większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, mających łącznie

co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom.

2.

Jeżeli głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach wierzycieli, obejmujących

poszczególne kategorie interesów, układ zostaje przyjęty, jeżeli w każdej grupie wypowie

się za nim większość głosujących wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej

dwie trzecie sumy wierzytelności, przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy.

3.

Układ zostaje przyjęty, chociażby nie uzyskał wymaganej większości w niektórych z

grup wierzycieli, jeżeli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności

przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu, a wierzyciele

z grupy lub grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni

na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia

postępowania upadłościowego.

1.

Sędzia-komisarz wydaje na zgromadzeniu wierzycieli postanowienie w przedmiocie stwierdzenia

przyjęcia układu.

2.

W sentencji postanowienia stwierdzającego przyjęcie układu zawiera się treść układu.

3.

Uchylenie przez sędziego-komisarza uchwały zgromadzenia wierzycieli o przyjęciu układu

jest niedopuszczalne.

4.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, obwieszcza się.

1.

Radę wierzycieli ustanawia oraz powołuje i odwołuje jej członków sędzia-komisarz z

urzędu, o ile uzna to za potrzebne, albo na wniosek.

2.

Sędzia-komisarz niezwłocznie, nie później niż w terminie tygodnia, ustanawia radę

wierzycieli na wniosek dłużnika, co najmniej trzech wierzycieli lub wierzyciela albo

wierzycieli mających łącznie co najmniej piątą część sumy wierzytelności, z wyłączeniem

wierzycieli określonych w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 i art. 116.

3.

Do czasu zatwierdzenia spisu wierzytelności uprawnienia wierzycieli w sprawach dotyczących

rady wierzycieli ustala się na podstawie

1)

spisu wierzycieli załączonego przez dłużnika do wniosku o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego;

2)

spisu wierzytelności bezspornych przedstawionego na żądanie sędziego-komisarza przez

nadzorcę sądowego albo zarządcę sporządzonego w oparciu o księgi rachunkowe i inne

dokumenty dłużnika;

3)

przedłożonych przez wierzycieli tytułów egzekucyjnych;

4)

spisu wierzytelności, jeżeli został sporządzony we wcześniejszym postępowaniu restrukturyzacyjnym

- w postępowaniu sanacyjnym otwartym na podstawie uproszczonego wniosku złożonego

zgodnie z art. 328 ust. 1.

1.

Rada wierzycieli składa się z pięciu członków oraz dwóch zastępców powoływanych spośród

wierzycieli dłużnika będących uczestnikami postępowania.

2.

Rada wierzycieli może składać się z trzech członków, jeżeli liczba wierzycieli dłużnika

będących uczestnikami postępowania jest mniejsza niż siedem.

3.

Do zastępcy członka rady wierzycieli przepisy dotyczące członka rady wierzycieli stosuje

się odpowiednio.

4.

Zastępca członka rady wierzycieli może uczestniczyć w posiedzeniach rady wierzycieli.

Głosuje on nad uchwałą w przypadku nieobecności któregokolwiek z członków rady wierzycieli.

Zamiast nieobecnego członka rady wierzycieli w pierwszej kolejności głosuje zastępca

wymieniony na pierwszym miejscu w sentencji postanowienia sędziego-komisarza o powołaniu,

jeżeli jest obecny na posiedzeniu.

1.

Na wniosek wierzyciela lub wierzycieli mających co najmniej piątą część sumy wierzytelności

przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli

określonych w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 i art. 116, sędzia-komisarz powołuje

na członka rady wierzycieli wierzyciela wskazanego przez wnioskodawcę, chyba że zachodzi

uzasadnione przypuszczenie, że wskazany wierzyciel nie będzie należycie pełnił obowiązków

członka rady wierzycieli. Na postanowienie oddalające wniosek zażalenie przysługuje

wyłącznie wnioskodawcy.

2.

W przypadku gdy wierzyciel lub wierzyciele wnioskujący o powołanie członka rady wierzycieli

posiadają co najmniej dwie piąte sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom

będącym uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli określonych w art. 80

ust. 3, art. 109 ust. 1 i art. 116, mogą oni wskazać po jednym kandydacie na członka

rady wierzycieli na każdą piątą część posiadanych wierzytelności.

3.

Wierzyciel lub wierzyciele, których wniosek wskazany w ust. 1 lub 2 został uwzględniony,

nie mogą złożyć wniosku o powołanie kolejnych członków rady wierzycieli, chyba że

członek powołany poprzednio na ich wniosek został odwołany.

Wierzyciel może nie przyjąć obowiązków członka rady wierzycieli lub jego zastępcy.

1.

Sędzia-komisarz może odwołać członków rady wierzycieli, którzy nie pełnią należycie

obowiązków, i powołać innych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

2.

Sędzia-komisarz odwołuje członka rady wierzycieli na jego wniosek.

3.

Odwołany prawomocnie członek rady wierzycieli nie może zostać ponownie powołany.

1.

Na wniosek wierzyciela lub wierzycieli mających co najmniej piątą część sumy wierzytelności

przysługujących wierzycielom będącym uczestnikami postępowania, z wyłączeniem wierzycieli

określonych w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 i art. 116, sędzia-komisarz zmienia

skład rady wierzycieli, powołując na członka rady wierzycieli wierzyciela wskazanego

przez wnioskodawcę, chyba że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że wskazany wierzyciel

nie będzie należycie pełnił obowiązków członka rady wierzycieli. Na postanowienie

oddalające wniosek zażalenie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.

2.

Przepisy art. 123 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Sędzia-komisarz, zmieniając skład rady wierzycieli, nie może odwołać członka rady

wierzycieli powołanego na podstawie ust. 1 lub art. 123, chyba że żądają tego wierzyciele,

na których wniosek członek został powołany.

1.

Członkowie rady wierzycieli pełnią swoje obowiązki osobiście albo przez pełnomocników.

2.

Pełnomocnictwo składa się przewodniczącemu rady, który składa je do akt postępowania

wraz z protokołem z posiedzenia rady wierzycieli.

1.

Rada wierzycieli udziela pomocy nadzorcy sądowemu albo zarządcy, kontroluje ich czynności,

bada stan funduszów masy układowej lub sanacyjnej, udziela zezwolenia na czynności,

które mogą być dokonane tylko za zezwoleniem rady wierzycieli, oraz wyraża opinię

w innych sprawach, jeżeli zażąda tego sędzia-komisarz, nadzorca sądowy albo zarządca

lub dłużnik. Przy wykonywaniu obowiązków rada wierzycieli kieruje się interesem ogółu

wierzycieli.

2.

Rada wierzycieli lub jej członkowie mogą przedstawiać sędziemu-komisarzowi swoje uwagi

o działalności dłużnika, nadzorcy sądowego albo zarządcy.

3.

Rada wierzycieli może żądać od dłużnika, nadzorcy sądowego albo zarządcy wyjaśnień

oraz badać księgi i dokumenty przedsiębiorstwa dłużnika w zakresie, w jakim nie narusza

to tajemnicy przedsiębiorstwa. W pozostałym zakresie i w przypadku wątpliwości sędzia-komisarz

określa zakres uprawnień członków rady do badania ksiąg i dokumentów przedsiębiorstwa

dłużnika.

1.

Zezwolenia rady wierzycieli pod rygorem nieważności wymagają następujące czynności

dłużnika albo zarządcy

1)

obciążenie składników masy układowej lub sanacyjnej hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym

lub hipoteką morską w celu zabezpieczenia wierzytelności nieobjętej układem;

2)

przeniesienie własności rzeczy lub prawa na zabezpieczenie wierzytelności nieobjętej

układem;

3)

obciążenie składników masy układowej lub sanacyjnej innymi prawami;

4)

zaciąganie kredytów lub pożyczek;

5)

zawarcie umowy dzierżawy przedsiębiorstwa dłużnika lub jego zorganizowanej części

lub innej podobnej umowy.

2.

Zezwolenia rady wierzycieli pod rygorem nieważności wymaga również sprzedaż przez

dłużnika nieruchomości lub innych składników majątku o wartości powyżej 500 000 zł.

3.

Rada wierzycieli może udzielić zezwolenia na zawarcie umowy kredytu lub pożyczki lub

ustanowienie zabezpieczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, jeżeli jest to niezbędne

do zachowania zdolności do bieżącego zaspokajania kosztów postępowania restrukturyzacyjnego

i zobowiązań powstałych po jego otwarciu lub zawarcia i wykonania układu oraz zostało

zagwarantowane, że środki zostaną przekazane dłużnikowi i wykorzystane w sposób przewidziany

przez uchwałę rady wierzycieli, a ustanowione zabezpieczenie jest adekwatne do udzielonego

kredytu lub pożyczki.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonane za zezwoleniem rady wierzycieli nie mogą

być uznane za bezskuteczne w stosunku do masy upadłości.

1.

Rada wierzycieli na pierwszym posiedzeniu przyjmuje regulamin, który określa w szczególności

tryb posiedzeń, sposób zawiadamiania członków rady o posiedzeniu, sposób zbierania

głosów i zasady współpracy rady z nadzorcą sądowym albo zarządcą oraz dłużnikiem,

w tym sposób składania wniosków do rady.

2.

Rada wierzycieli na pierwszym posiedzeniu wybiera spośród swoich członków przewodniczącego

rady.

1.

Rada wierzycieli wykonuje czynności przez podejmowanie uchwał na posiedzeniach, chyba

że regulamin stanowi inaczej. Posiedzenia rady wierzycieli mogą odbywać się przy użyciu

środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.

2.

Jeżeli uchwała nie jest podejmowana na posiedzeniu, do jej podjęcia konieczne jest

oddanie głosów przez wszystkich członków rady wierzycieli. W takim przypadku głosu

nie może oddać zastępca członka rady wierzycieli.

3.

Rada wierzycieli podejmuje uchwały w terminie dwóch tygodni od dnia złożenia wniosku

do rady.

1.

Uchwały rady wierzycieli podejmuje się większością głosów, jeżeli ustawa nie stanowi

inaczej.

2.

Rada wierzycieli może kontrolować czynności nadzorcy sądowego albo zarządcy przez

członka lub członków wskazanych w uchwale.

3.

Uchwałę rady wierzycieli o zbadaniu ksiąg i dokumentów przedsiębiorstwa dłużnika wykonują

wskazani w uchwale członkowie rady wierzycieli lub, jeżeli są wymagane wiadomości

specjalne, inne osoby. Koszty badania nie stanowią kosztów postępowania i nie obciążają

dłużnika.

4.

Z kontroli działalności dłużnika, nadzorcy sądowego albo zarządcy oraz badania ksiąg

i dokumentów rada wierzycieli składa sprawozdanie sędziemu-komisarzowi. Z innych czynności

rada wierzycieli składa sprawozdanie na żądanie sędziego-komisarza.

1.

Na skutek uchwały rady wierzycieli podjętej w pełnym składzie, za którą głosowało

co najmniej czterech członków, sąd może zezwolić dłużnikowi na wykonywanie zarządu

w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu. W takim przypadku zarządca

nadal pełni swoją funkcję.

2.

Na skutek uchwały rady wierzycieli podjętej w pełnym składzie, za którą głosowało

co najmniej czterech członków, albo na skutek uchwały rady wierzycieli podjętej zgodnie

z wnioskiem dłużnika sąd zmienia nadzorcę sądowego albo zarządcę i powołuje do pełnienia

tych funkcji osobę spełniającą wymogi, o których mowa w art. 24, wskazaną przez radę

wierzycieli, chyba że byłoby to niezgodne z prawem, rażąco naruszałoby interes wierzycieli

lub zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że wskazana osoba nie będzie należycie pełniła

obowiązków. Na postanowienie sądu odmawiające powołania osoby wskazanej przez radę

zażalenie przysługuje wyłącznie członkom rady wierzycieli oraz dłużnikowi.

3.

Jeżeli rada wierzycieli składa się z trzech członków, uchwały, o których mowa w ust.

1 i 2, podejmuje się jednomyślnie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.

1.

Posiedzenie rady wierzycieli zwołuje przewodniczący rady, zawiadamiając członków i

zastępców o terminie, miejscu i przedmiocie posiedzenia. Pierwsze posiedzenie rady

zwołuje nadzorca sądowy albo zarządca niezwłocznie po powołaniu rady.

2.

Posiedzeniu rady wierzycieli przewodniczy przewodniczący rady, chyba że regulamin

stanowi inaczej.

3.

Posiedzenie rady wierzycieli może zwołać również sędzia-komisarz, który przewodniczy

posiedzeniu.

1.

Z posiedzenia rady wierzycieli sporządza się protokół. Protokół podpisują obecni,

a odmowę złożenia podpisu zaznacza się w protokole. Jeżeli posiedzenie odbywa się

przy użyciu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, protokół podpisuje

wyłącznie przewodniczący rady, ze wskazaniem przyczyny braku pozostałych podpisów,

chyba że co innego wynika z regulaminu.

2.

Przewodniczący rady niezwłocznie po posiedzeniu przekazuje odpis protokołu sędziemu-komisarzowi,

a także nadzorcy sądowemu albo zarządcy, jeżeli nie byli obecni na posiedzeniu. Do

odpisu protokołu załącza się odpisy uchwał podjętych na posiedzeniu.

3.

Po podjęciu uchwały bez zwoływania posiedzenia rady wierzycieli przewodniczący rady

niezwłocznie przekazuje odpis uchwały sędziemu-komisarzowi.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadku posiedzenia rady wierzycieli, o którym

mowa w art. 134 ust. 3.

1.

Uchwały rady wierzycieli zamieszcza się w Rejestrze.

2.

W terminie tygodnia od dnia zamieszczenia uchwały rady wierzycieli w Rejestrze uczestnik

postępowania oraz zarządca albo nadzorca sądowy mogą wnieść zarzuty przeciwko uchwale.

Zarzuty wniesione po upływie terminu lub nieodpowiadające wymogom formalnym pisma

procesowego pozostawia się bez rozpoznania. Przepisu art. 130 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.

3.

Sędzia-komisarz rozpoznaje zarzuty w terminie tygodnia od dnia przedłożenia mu zarzutów.

4.

Sędzia-komisarz w wyniku rozpoznania zarzutów lub z urzędu w terminie dwóch tygodni

od dnia zamieszczenia uchwały rady wierzycieli w Rejestrze może uchylić tę uchwałę,

jeżeli jest ona sprzeczna z prawem lub narusza interes wierzycieli. Na postanowienie

sędziego-komisarza zażalenie przysługuje wyłącznie skarżącemu, dłużnikowi oraz członkom

rady wierzycieli.

5.

Wykonanie uchwały nie może nastąpić wcześniej niż po upływie dwóch tygodni od dnia

jej zamieszczenia w Rejestrze. Sędzia-komisarz może wstrzymać wykonanie uchwały do

czasu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie rozpoznania zarzutów lub postanowienia

o uchyleniu uchwały rady wierzycieli.

1.

Członkowi rady wierzycieli przysługuje prawo do zwrotu koniecznych wydatków związanych

z jego udziałem w posiedzeniu rady wierzycieli. Za udział w posiedzeniu sędzia-komisarz

może przyznać członkowi stosowne wynagrodzenie, jeżeli jest to uzasadnione rodzajem

i stopniem zawiłości sprawy oraz zakresem wykonywanych prac. Wynagrodzenie to nie

może przekraczać 3% miesięcznego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art.

55 ust. 3, za jeden dzień posiedzenia. Wynagrodzenie oraz zwrot wydatków wchodzą w

skład kosztów postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

Postanowienie w sprawie wynagrodzenia i zwrotu wydatków wydaje sędzia-komisarz po

wysłuchaniu członka rady wierzycieli i nadzorcy sądowego albo zarządcy.

Członek rady wierzycieli odpowiada za szkodę wynikłą z nienależytego pełnienia obowiązków.

1.

Jeżeli rada wierzycieli nie została ustanowiona, czynności zastrzeżone dla rady wierzycieli

wykonuje sędzia-komisarz.

2.

Sędzia-komisarz wykonuje również czynności zastrzeżone dla rady wierzycieli, jeżeli

rada nie wykona ich w terminie wyznaczonym przez sędziego-komisarza.

1.

Jeżeli w postępowaniu restrukturyzacyjnym może dojść do udzielenia przedsiębiorcy

przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych wsparcia w jakiejkolwiek formie,

w szczególności przez zmniejszenie, w drodze układu, wysokości zobowiązań, rozłożenie

spłaty na raty, odroczenie terminu wykonania zobowiązań lub zawieszenie, z mocy prawa

lub na podstawie postanowienia sądu lub sędziego-komisarza, postępowań egzekucyjnych

prowadzonych w celu dochodzenia wierzytelności, udzielenie pożyczek, kredytów, poręczeń

lub gwarancji, plan restrukturyzacyjny dodatkowo zawiera

1)

test prywatnego wierzyciela lub test prywatnego inwestora, stanowiący ocenę, czy wsparcie

udzielone w postępowaniu restrukturyzacyjnym i w trakcie wykonywania układu będzie

stanowiło pomoc publiczną;

2)

ocenę, dokonaną na podstawie informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się

o pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, czy wsparcie udzielone w postępowaniu restrukturyzacyjnym

i w trakcie wykonywania układu spełnia kryteria uznania go za pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wraz z uzasadnieniem.

2.

Przez test prywatnego wierzyciela należy rozumieć ocenę działań wierzyciela publicznego

planowanych w postępowaniu restrukturyzacyjnym i w trakcie oraz w ramach wykonywania

układu dokonywaną w celu stwierdzenia, czy wierzyciel publiczny zachowuje się w danym

przypadku jak prywatny wierzyciel, działający w normalnych warunkach rynkowych, w

szczególności czy prywatny wierzyciel zaakceptowałby przewidziane w propozycjach układowych

warunki spłaty zobowiązań.

3.

Test prywatnego wierzyciela zawiera

1)

informację o przewidywanym stopniu zaspokojenia poszczególnych wierzycieli publicznoprawnych

w ramach wykonania układu, która zawiera następujące dane, będące podstawą oceny,

o której mowa w ust. 2

a)

wysokość objętych układem zobowiązań dłużnika wobec poszczególnych wierzycieli publicznoprawnych,

b)

treść propozycji układowych wobec poszczególnych wierzycieli publicznoprawnych;

2)

informację o przewidywanym stopniu zaspokojenia poszczególnych wierzycieli publicznoprawnych

w postępowaniu upadłościowym, które byłoby prowadzone wobec dłużnika, zawierającą

następujące dane, będące podstawą oceny, o której mowa w ust. 2

a)

wartość majątku dłużnika ze wskazaniem obciążeń,

b)

przewidywaną wysokość kosztów postępowania upadłościowego,

c)

kategorię, w której byliby zaspokajani poszczególni wierzyciele publicznoprawni w

postępowaniu upadłościowym;

3)

ocenę, czy wierzytelności wierzyciela publicznoprawnego będą zaspokojone w większym

stopniu w przypadku zawarcia i wykonania układu, czy w postępowaniu upadłościowym.

4.

Przez test prywatnego inwestora należy rozumieć ocenę działań podejmowanych przez

podmiot finansujący, dokonywaną w celu stwierdzenia, czy wsparcie nie stanowi pomocy

publicznej. Wsparcie nie stanowi pomocy publicznej w przypadku, gdy jest dokonywane

na warunkach akceptowalnych również dla inwestora prywatnego.

5.

Test prywatnego inwestora zawiera w szczególności informacje o

1)

przewidywanym poziomie zwrotu z zaangażowanego kapitału;

2)

średnim poziomie zwrotu z zaangażowanego kapitału porównywalnych inwestycji;

3)

przewidywanym poziomie ryzyka towarzyszącego inwestycji;

4)

średnim poziomie ryzyka porównywalnych inwestycji.

1.

Jeżeli wsparcie, o którym mowa w art. 140 ust. 1, stanowi pomoc publiczną, pomoc ta

może być wyłącznie pomocą publiczną na restrukturyzację i może zostać udzielona, jeżeli

przedsiębiorca

1)

podjął działalność gospodarczą w danym sektorze w okresie co najmniej trzech lat przed

dniem złożenia wniosku restrukturyzacyjnego;

2)

nie prowadzi działalności gospodarczej w sektorach hutnictwa żelaza i stali, górnictwa

węgla lub w sektorze finansowym;

3)

nie prowadzi działalności na rynku, na którym występuje lub może występować długookresowa

strukturalna nadprodukcja;

4)

nie jest przedsiębiorcą należącym do grupy kapitałowej ani nie jest przejmowany przez

żadnego przedsiębiorcę należącego do grupy kapitałowej, z wyjątkiem sytuacji gdy wykaże,

że jego trudna sytuacja ekonomiczna

a)

ma charakter wewnętrzny i nie jest wynikiem nieuzasadnionego podziału kosztów w ramach

grupy kapitałowej,

b)

jest zbyt poważna, aby mogła zostać rozwiązana przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorców

należących do tej samej grupy kapitałowej.

2.

Przedsiębiorcy zagrożonemu niewypłacalnością pomoc publiczna na restrukturyzację może

zostać udzielona w przypadku

1)

spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej

- jeżeli wysokość niepokrytych strat przekracza kapitał zapasowy i 50% kapitału zakładowego;

2)

spółki jawnej, spółki komandytowej oraz spółki partnerskiej - jeżeli wysokość niepokrytych

strat przekracza 50% wartości wszystkich udziałów w tej spółce;

3)

gdy przedsiębiorca jest innym przedsiębiorcą niż mały lub średni i w ciągu dwóch ostatnich

lat stosunek

a)

długów do kapitału własnego był większy niż 7,5,

b)

zysku operacyjnego powiększonego o amortyzację do odsetek był niższy niż 1.

3.

Przez grupę kapitałową należy rozumieć przedsiębiorców będących przedsiębiorstwami

partnerskimi i powiązanymi, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenie Komisji Europejskiej (UE) nr 651/2014

z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym

w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1).

4.

Przez małego lub średniego przedsiębiorcę należy rozumieć przedsiębiorcę będącego

małym lub średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia, o

którym mowa w ust. 3, z wyłączeniem przepisu art. 3 ust. 4 tego załącznika.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22, art.

24-26 i art. 96 pkt 4 w zakresie zmienianego art. 20a ust. 1 pkt 1, które wchodzą

w życie z dniem 29 września 2018 r.

1.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona

1)

w celu realizacji planu restrukturyzacyjnego, który umożliwi przywrócenie przedsiębiorcy

długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, rozumianej jako zdolność do pokrywania

kosztów działalności gospodarczej, w tym kosztów amortyzacji i kosztów finansowych;

2)

jeżeli sposób restrukturyzacji jest właściwy dla usunięcia przyczyn trudnej sytuacji

ekonomicznej przedsiębiorcy;

3)

jeżeli zapobiega trudnościom społecznym lub prowadzi do przezwyciężenia niedoskonałości

rynku, a bez tej pomocy cel ten nie zostałby osiągnięty lub zostałby osiągnięty w

mniejszym zakresie.

2.

Trudności społeczne lub niedoskonałości rynku objawiają się w szczególności w przypadku

1)

małych i średnich przedsiębiorców

a)

ryzykiem opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność innowacyjną

lub mającego duży potencjał wzrostu, skutkującym negatywnymi konsekwencjami dla danego

regionu lub sektora,

b)

ryzykiem opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę o silnych powiązaniach z innymi lokalnymi

lub regionalnymi przedsiębiorcami, szczególnie z sektora małych i średnich przedsiębiorców,

c)

występowaniem ograniczeń na rynkach finansowych, skutkujących zwiększeniem liczby

upadłości przedsiębiorstw;

2)

innych przedsiębiorców niż określeni w pkt 1

a)

wyższą niż średnia unijna lub średnia krajowa stopą bezrobocia w regionie określonym

na poziomie 2, zgodnie z przepisami w sprawie wprowadzenia Nomenklatury Jednostek

Terytorialnych do celów statystycznych (NTS) wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60), która ma charakter stały i której towarzyszą trudności związane z tworzeniem nowych

miejsc pracy w tym regionie,

b)

ryzykiem przerwania świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym lub innej

ważnej usługi, którą trudno jest zastąpić i w przypadku której konkurentom trudno

byłoby zacząć ją świadczyć,

c)

ryzykiem opuszczenia rynku przez przedsiębiorcę o istotnym znaczeniu dla danego regionu

lub sektora,

d)

występowaniem ograniczeń na rynkach finansowych, skutkujących zwiększeniem liczby

upadłości przedsiębiorstw,

e)

ryzykiem utraty ważnej wiedzy technicznej lub eksperckiej.

3.

Pomoc publiczna na restrukturyzację nie może zostać udzielona, jeżeli środki restrukturyzacyjne

określone w planie restrukturyzacyjnym

1)

ograniczają się wyłącznie do restrukturyzacji zobowiązań;

2)

przewidują nowe inwestycje, z wyjątkiem inwestycji niezbędnych do przywrócenia przedsiębiorcy

długookresowej zdolności do konkurowania na rynku.

1.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona, jeżeli przedsiębiorca

1)

nie otrzymał wcześniej pomocy publicznej na ratowanie, tymczasowej pomocy publicznej

na restrukturyzację lub pomocy publicznej na restrukturyzację albo

2)

otrzymał pomoc publiczną na ratowanie, tymczasową pomoc publiczną na restrukturyzację

lub pomoc publiczną na restrukturyzację i upłynęło co najmniej dziesięć lat, licząc

od dnia wystąpienia najpóźniejszego z następujących zdarzeń

a)

przyznania przedsiębiorcy pomocy publicznej,

b)

zakończenia realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego,

c)

zaprzestania realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego.

2.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przed upływem dziesięciu

lat od dnia przyznania przedsiębiorcy pomocy publicznej na ratowanie lub tymczasowej

pomocy publicznej na restrukturyzację, jeżeli

1)

pomoc publiczna na ratowanie lub tymczasowa pomoc publiczna na restrukturyzację została

udzielona w ramach tego samego procesu restrukturyzacji albo

2)

minęło co najmniej pięć lat od dnia przyznania przedsiębiorcy pomocy publicznej na

ratowanie lub tymczasowej pomocy publicznej na restrukturyzację, po którym nie nastąpiło

przyznanie pomocy publicznej na restrukturyzację, a przedsiębiorca wykazywał długookresową

zdolność do konkurowania na rynku i wystąpiły nieprzewidywalne okoliczności, za które

przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności, albo

3)

jest konieczna z powodu nieprzewidywalnych okoliczności, za które przedsiębiorca nie

ponosi odpowiedzialności.

3.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przedsiębiorcy należącemu

do grupy kapitałowej, w przypadku gdy którykolwiek przedsiębiorca należący do tej

grupy kapitałowej otrzymał pomoc publiczną na ratowanie, tymczasową pomoc publiczną

na restrukturyzację lub pomoc publiczną na restrukturyzację, jeżeli od udzielenia

tej pomocy lub od zakończenia albo zaprzestania realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego

któregokolwiek przedsiębiorcy należącego do tej grupy kapitałowej upłynęło co najmniej

dziesięć lat, licząc od dnia wystąpienia najpóźniejszego z tych zdarzeń.

4.

W przypadku gdy przedsiębiorca należący do grupy kapitałowej otrzymał pomoc publiczną

na ratowanie, tymczasową pomoc publiczną na restrukturyzację lub pomoc publiczną na

restrukturyzację, inny przedsiębiorca należący do tej grupy kapitałowej może otrzymać

pomoc publiczną na restrukturyzację przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 3,

liczonego dla przedsiębiorcy należącego do tej samej grupy kapitałowej, który otrzymał

pomoc publiczną, pod warunkiem że planowana pomoc publiczna na restrukturyzację nie

będzie przekazana temu przedsiębiorcy.

5.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przedsiębiorcy nabywającemu

aktywa od innego przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc publiczną na ratowanie, tymczasową

pomoc publiczną na restrukturyzację lub pomoc publiczną na restrukturyzację przed

zbyciem tych aktywów, jeżeli od udzielenia tej pomocy lub od zakończenia albo zaprzestania

realizacji poprzedniego planu restrukturyzacyjnego przedsiębiorcy zbywającego aktywa

upłynęło co najmniej dziesięć lat, licząc od dnia wystąpienia najpóźniejszego z tych

zdarzeń.

6.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przedsiębiorcy nabywającemu

aktywa od innego przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc publiczną na ratowanie, tymczasową

pomoc publiczną na restrukturyzację lub pomoc publiczną na restrukturyzację przed

zbyciem tych aktywów przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 5, jeżeli nabywca

aktywów nie kontynuuje działalności gospodarczej przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc.

7.

Brak kontynuacji działalności gospodarczej przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc publiczną,

występuje w szczególności, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

w chwili dokonywania transakcji nabywający i zbywający aktywa byli wobec siebie przedsiębiorcami

samodzielnymi, rozumianymi jako przedsiębiorstwa samodzielne, o których mowa w art.

3 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji Europejskiej (UE) nr 651/2014 z dnia

17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym

w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu;

2)

przedsiębiorca nabył aktywa za wartość godziwą w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;

3)

zbycie aktywów, w tym w toku postępowania upadłościowego przedsiębiorcy, który zbył

aktywa, nie zostało dokonane wyłącznie w celu wykazania, że nabywca aktywów nie kontynuuje

działalności gospodarczej zbywcy.

1.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może stanowić jedynie uzupełnienie środków

1)

własnych przedsiębiorcy,

2)

pochodzących od akcjonariuszy lub udziałowców przedsiębiorcy lub innych przedsiębiorców

należących do tej samej grupy kapitałowej co przedsiębiorca,

3)

pochodzących od wierzycieli przedsiębiorcy

- w zakresie niezbędnym do realizacji celu, o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1.

2.

Udział środków, o których mowa w ust. 1, w kosztach restrukturyzacji wynosi co najmniej

1)

25% - w przypadku małego przedsiębiorcy;

2)

40% - w przypadku średniego przedsiębiorcy;

3)

50% - w przypadku przedsiębiorcy innego niż określony w pkt 1 lub 2.

3.

W przypadku wystąpienia wyjątkowych okoliczności lub szczególnych trudności, udział

środków, o których mowa w ust. 1, w kosztach restrukturyzacji może być niższy niż

określony w ust. 2.

4.

Pomoc udzielana jako rekompensata z tytułu usług świadczonych w ogólnym interesie

gospodarczym nie jest uwzględniana w obliczeniu udziału środków, o których mowa w

ust. 1, w kosztach restrukturyzacji.

5.

Przez koszty restrukturyzacji należy rozumieć koszty środków restrukturyzacyjnych

wskazanych w planie restrukturyzacyjnym oraz koszty środków restrukturyzacyjnych,

poniesione przez przedsiębiorcę przed otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego

w ramach tego samego procesu restrukturyzacji.

1.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona, jeżeli przedsiębiorca zastosuje

środki wyrównujące zakłócenia konkurencji na rynku.

2.

Środkami wyrównującymi zakłócenia konkurencji na rynku są środki

1)

strukturalne;

2)

behawioralne;

3)

otwarcia rynku.

3.

Środki strukturalne polegają w szczególności na

1)

zbyciu aktywów, o ile to możliwe, w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa;

2)

ograniczeniu zdolności produkcyjnych;

3)

ograniczeniu udziału przedsiębiorcy w rynku.

4.

Środki behawioralne polegają w szczególności na

1)

nienabywaniu akcji lub udziałów w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego i wykonywania

układu, z wyjątkiem przypadku gdy jest to niezbędne do realizacji celu, o którym mowa

w art. 142 ust. 1 pkt 1;

2)

nierozpowszechnianiu informacji wskazujących, że produkty lub usługi przedsiębiorcy

mają przewagę konkurencyjną nad innymi produktami lub usługami ze względu na udzieloną

pomoc publiczną na restrukturyzację;

3)

niepodejmowaniu działań zmierzających do zdobywania nowych rynków.

5.

Środki otwarcia rynku polegają w szczególności na ułatwianiu wejścia na rynek innym

przedsiębiorcom.

6.

Nie stanowią środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku działania polegające

na likwidacji lub ograniczeniu działalności przedsiębiorcy, które są konieczne dla

realizacji celu, o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1.

7.

Rodzaj i zakres zastosowanych środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku

zależą od

1)

wielkości, formy i warunków udzielenia pomocy publicznej na restrukturyzację, przy

czym pomoc w celu pokrycia kosztów restrukturyzacji zatrudnienia nie jest brana pod

uwagę;

2)

wielkości, formy i warunków udostępnienia środków

a)

własnych przedsiębiorcy,

b)

pochodzących od akcjonariuszy lub udziałowców przedsiębiorcy,

c)

pochodzących od innych przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej co

przedsiębiorca,

d)

pochodzących od wierzycieli przedsiębiorcy, w tym ewentualnego wkładu w koszty restrukturyzacji

poniesionego przez wierzycieli posiadających wierzytelności zabezpieczone hipoteką,

zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską;

3)

wielkości przedsiębiorcy, jego udziału w rynku oraz świadczenia przez przedsiębiorcę

usług w ogólnym interesie gospodarczym;

4)

charakterystyki rynku, na którym działa przedsiębiorca;

5)

oceny wpływu środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku na funkcjonowanie

rynku wewnętrznego.

8.

Środki wyrównujące zakłócenia konkurencji na rynku nie mogą zagrażać rentowności przedsiębiorcy

ani powodować zagrożeń dla struktury rynku, na którym działa przedsiębiorca, lub interesów

konsumentów.

9.

W trakcie postępowania restrukturyzacyjnego środki strukturalne stosuje się bez zbędnej

zwłoki na rynku, na którym przedsiębiorca będzie miał znaczącą pozycję po zakończeniu

restrukturyzacji.

10.

Zastosowanie środka, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, może być wymagane tylko w przypadku,

gdy przedsiębiorca w wyniku otrzymania pomocy publicznej na restrukturyzację może

oferować produkty lub usługi na warunkach nieosiągalnych dla innych przedsiębiorców,

którzy pomocy nie otrzymali, i nie jest możliwe zastosowanie innych środków wyrównujących

zakłócenia konkurencji na rynku.

11.

Do małego przedsiębiorcy przepisów ust. 1-10 nie stosuje się. Zwiększenie przez małego

przedsiębiorcę zdolności produkcyjnych w trakcie realizacji planu restrukturyzacyjnego

jest niedopuszczalne.

Pomoc publiczna na restrukturyzację może zostać udzielona przedsiębiorcy świadczącemu

usługi w ogólnym interesie gospodarczym, nawet jeżeli nie są spełnione warunki określone

w art. 141-145, w przypadku gdy jest to niezbędne do zachowania ciągłości tych usług,

nie dłużej niż do dnia przekazania obowiązku świadczenia tych usług kolejnemu przedsiębiorcy.

1.

Zmiana wielkości pomocy publicznej na restrukturyzację jest dopuszczalna pod warunkiem,

że zwiększenie kwoty pomocy publicznej na restrukturyzację wiąże się z rozszerzeniem

zastosowania środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku, o których mowa

w art. 145 ust. 3 lub 4.

2.

Ograniczenie zastosowania środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku, o

których mowa w art. 145 ust. 3 lub 4, lub opóźnienie we wdrożeniu tych środków, które

następuje z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, jest dopuszczalne pod warunkiem,

że wiąże się ze zmniejszeniem kwoty pomocy publicznej na restrukturyzację.

3.

Zwiększenie kosztów restrukturyzacji jest dopuszczalne pod warunkiem, że wiąże się

ze zwiększeniem udziału środków, o których mowa w art. 144 ust. 1.

1.

Pomoc publiczna na restrukturyzację nie podlega notyfikacji Komisji Europejskiej,

w przypadku gdy

1)

jest udzielana zgodnie z warunkami określonymi w art. 141-147;

2)

przedsiębiorca jest małym lub średnim przedsiębiorcą;

3)

całkowita wielkość udzielonej i wnioskowanej pomocy publicznej na restrukturyzację

wraz z pomocą publiczną na ratowanie lub tymczasową pomocą publiczną na restrukturyzację,

udzieloną w ramach tego samego procesu restrukturyzacji, nie przekracza równowartości

10 000 000 euro według średniego kursu walut obcych w Narodowym Banku Polskim z dnia

złożenia planu restrukturyzacyjnego.

2.

W przypadku gdy całkowita wielkość udzielonej i wnioskowanej pomocy publicznej na

restrukturyzację wraz z pomocą publiczną na ratowanie lub tymczasową pomocą publiczną

na restrukturyzację, udzieloną małemu lub średniemu przedsiębiorcy w ramach tego samego

procesu restrukturyzacji, przekracza równowartość 10 000 000 euro według średniego

kursu walut obcych w Narodowym Banku Polskim z dnia złożenia planu restrukturyzacyjnego,

pomocy udziela się na warunkach określonych dla przedsiębiorców innych niż mali lub

średni.

3.

Notyfikacji Komisji Europejskiej nie podlegają również działania, o których mowa w

art. 147, jeżeli pomoc publiczna na restrukturyzację dotyczy małego lub średniego

przedsiębiorcy.

Pomoc publiczna na restrukturyzację, która nie podlega notyfikacji Komisji Europejskiej,

może zostać udzielona w okresie wskazanym w decyzji Komisji Europejskiej wydanej na

podstawie art. 4 ust. 3 albo art. 7 ust. 3 lub 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia

22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o

Funkcjonowaniu Unii Europejskiej

(Dz. Urz. UE L 83 z 27.03.1999, str. 1, z późn. zm.).

1.

Układ obejmuje

1)

wierzytelności osobiste powstałe przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego,

jeżeli ustawa nie stanowi inaczej;

2)

odsetki za okres od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego;

3)

wierzytelności zależne od warunku, jeżeli warunek ziścił się w czasie wykonywania

układu.

2.

Wierzytelności wobec dłużnika wynikające z umowy wzajemnej, która nie została wykonana

w całości lub części przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, są objęte

układem tylko w przypadku, gdy świadczenie drugiej strony jest świadczeniem podzielnym

i tylko w zakresie, w jakim druga strona spełniła świadczenie przed dniem otwarcia

postępowania restrukturyzacyjnego i nie otrzymała świadczenia wzajemnego.

1.

Układ nie obejmuje

1)

wierzytelności alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby,

niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych

treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę;

2)

roszczeń o wydanie mienia i zaniechanie naruszania praw;

3)

wierzytelności, za które dłużnik odpowiada w związku z nabyciem spadku po dniu otwarcia

postępowania restrukturyzacyjnego, po wejściu spadku do masy układowej lub sanacyjnej;

4)

wierzytelności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez

ubezpieczonego, których płatnikiem jest dłużnik.

2.

Układ nie obejmuje wierzytelności ze stosunku pracy oraz wierzytelności zabezpieczonej

na mieniu dłużnika hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub

hipoteką morską, w części znajdującej pokrycie w wartości przedmiotu zabezpieczenia,

chyba że wierzyciel wyraził zgodę na objęcie jej układem. Zgodę na objęcie wierzytelności

układem wyraża się w sposób bezwarunkowy i nieodwołalny, najpóźniej przed przystąpieniem

do głosowania nad układem. Zgoda może zostać wyrażona ustnie do protokołu zgromadzenia

wierzycieli.

3.

Do wierzytelności zabezpieczonych przeniesieniem na wierzyciela własności rzeczy,

wierzytelności lub innego prawa przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Objęcie układem wierzytelności objętej innym układem jest niedopuszczalne, chyba że

układ ten został uchylony.

Do wierzytelności Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zwrot świadczeń

wypłaconych pracownikom dłużnika przepisy dotyczące wierzytelności ze stosunku pracy

stosuje się odpowiednio.

Do wierzytelności Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przepisy dotyczące wierzytelności

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stosuje się odpowiednio.

1.

Propozycje układowe składa dłużnik.

2.

Propozycje układowe może również złożyć rada wierzycieli, nadzorca sądowy albo zarządca,

albo wierzyciel lub wierzyciele mający łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności,

z wyłączeniem wierzycieli określonych w art. 80 ust. 3, art. 109 ust. 1 i art. 116.

3.

Propozycje układowe określają sposób restrukturyzacji zobowiązań dłużnika.

1.

Restrukturyzacja zobowiązań dłużnika obejmuje w szczególności

1)

odroczenie terminu wykonania;

2)

rozłożenie spłaty na raty;

3)

zmniejszenie wysokości;

4)

konwersję wierzytelności na udziały lub akcje;

5)

zmianę, zamianę lub uchylenie prawa zabezpieczającego określoną wierzytelność.

2.

Propozycje układowe mogą wskazywać jeden lub więcej sposobów restrukturyzacji zobowiązań

dłużnika.

3.

Restrukturyzacja zobowiązań dłużnika stanowiąca pomoc publiczną może polegać wyłącznie

na

1)

restrukturyzacji, o której mowa w art. 160 ust. 1;

2)

odroczeniu terminu płatności lub rozłożeniu na raty zobowiązań z tytułu wypłat ze

środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;

3)

odroczeniu terminu płatności lub rozłożeniu na raty podatków lub zobowiązań z tytułu

gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego.

4.

Restrukturyzacja zobowiązań dłużnika jest niedopuszczalna w przypadku, gdy dotyczy

wierzytelności stanowiących kwoty pomocy publicznej, w stosunku do których Komisja

Europejska wydała decyzję nakazującą ich zwrot.

5.

Propozycje układowe przewidujące konwersję wierzytelności na udziały lub akcje zawierają

1)

sumę, o jaką kapitał zakładowy ma zostać podwyższony;

2)

liczbę oraz wartość nominalną nowo ustanowionych udziałów lub akcji lub też wartość,

o którą następuje podwyższenie wartości nominalnej udziałów lub akcji już istniejących;

3)

określenie, że objęcie udziałów lub akcji następuje z wyłączeniem prawa pierwszeństwa

lub poboru, przy czym wyłączenie prawa pierwszeństwa lub poboru następuje nawet wówczas,

jeżeli takiej możliwości nie przewiduje umowa spółki lub statut;

4)

oznaczenie, czy akcje nowej emisji są na okaziciela, czy imienne;

5)

cenę emisyjną nowych akcji;

6)

datę, od której nowe akcje mają uczestniczyć w dywidendzie.

6.

Do propozycji układowych przewidujących konwersję wierzytelności na akcje w sposób

określony w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych przepisów art. 7 ust. 1 tej ustawy oraz art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1636, z późn. zm. nie stosuje się.

Jeżeli propozycje układowe przewidują spłatę zobowiązań z zysku przedsiębiorstwa dłużnika,

mogą one określać, jaka część zysku będzie przeznaczona na spłatę zobowiązań.

Jeżeli plan restrukturyzacyjny przewiduje udzielenie kredytu lub pożyczki dłużnikowi

lub zmianę treści stosunków prawnych lub praw lub ustanowienie zabezpieczenia wierzytelności,

do propozycji układowych dołącza się w formie prawem przewidzianej oświadczenie osoby,

która zobowiązała się udzielić kredytu lub pożyczki, wyrazić zgodę na zmianę stosunku

prawnego lub prawa albo ustanowić lub zmienić zabezpieczenie wierzytelności.

1.

Propozycje układowe mogą przewidywać również zaspokojenie wierzycieli przez likwidację

majątku dłużnika.

2.

Sprzedaż dokonana w wykonaniu układu, który przewiduje zaspokojenie wierzycieli przez

likwidację majątku dłużnika, nie wywołuje skutków sprzedaży egzekucyjnej.

1.

Restrukturyzacja zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej

przez dłużnika jako pracodawcę, z tytułu składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych, z tytułu składek na własne

ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne dłużnika oraz innych zobowiązań

dłużnika wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w szczególności odsetek za zwłokę

od wyżej wymienionych składek, kosztów egzekucyjnych, kosztów upomnienia i dodatkowej

opłaty, może obejmować wyłącznie rozłożenie na raty lub odroczenie terminu płatności.

2.

Jeżeli układ przewiduje przejęcie całości majątku dłużnika przez osobę trzecią lub

wierzyciela, dopłaty lub spłaty między wierzycielami, w układzie wskazuje się wierzyciela

lub osobę trzecią, którzy przejmą obowiązek wykonania zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych. Przejęcie obowiązku nie zmienia charakteru wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych i możliwości ich przymusowego dochodzenia z uwzględnieniem uprzywilejowania

wynikającego z przepisów regulujących dochodzenie wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

3.

Po prawomocnym zatwierdzeniu układu wyciąg z zatwierdzonego spisu wierzytelności,

o którym mowa w art. 102 ust. 2, ma moc tytułu wykonawczego przeciwko osobie, która

przejęła obowiązek wykonania zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Należności

objęte zatwierdzonym spisem wierzytelności mogą być dochodzone również w drodze egzekucji

administracyjnej.

4.

Restrukturyzacja zobowiązań wobec Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

może obejmować wyłącznie rozłożenie spłaty na raty lub odroczenie terminu płatności,

chyba że dysponent Funduszu wyrazi zgodę na inny sposób restrukturyzacji.

5.

Do restrukturyzacji zobowiązań wobec Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Propozycje układowe mogą przewidywać podział wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne

kategorie interesów, w szczególności

1)

wierzycieli, którym przysługują wierzytelności ze stosunku pracy i którzy wyrazili

zgodę na objęcie ich układem;

2)

rolników, którym przysługują wierzytelności z tytułu umów o dostarczenie produktów

z własnego gospodarstwa rolnego;

3)

wierzycieli, których wierzytelności są zabezpieczone na składnikach majątku dłużnika

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską,

a także przez przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy, wierzytelności lub innego

prawa, i którzy wyrazili zgodę na objęcie ich układem;

4)

wierzycieli będących wspólnikami lub akcjonariuszami dłużnika będącego spółką kapitałową,

posiadających udziały lub akcje spółki zapewniające co najmniej 5% głosów na zgromadzeniu

wspólników albo walnym zgromadzeniu akcjonariuszy, chociażby przysługiwały im wierzytelności

wymienione w pkt 1-3.

2.

Listy przyporządkowujące poszczególnych wierzycieli do grup sporządza nadzorca sądowy

albo zarządca po zatwierdzeniu spisu wierzytelności, jeżeli podziału na grupy nie

dokonano w spisie albo dokonany podział jest niezgodny z aktualnymi propozycjami układowymi.

3.

W postępowaniu o zatwierdzenie układu listy wierzycieli sporządza nadzorca układu.

1.

Warunki restrukturyzacji zobowiązań dłużnika są jednakowe dla wszystkich wierzycieli,

a jeżeli głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach wierzycieli, jednakowe

dla wierzycieli zaliczonych do tej samej grupy, chyba że wierzyciel wyraźnie zgodzi

się na warunki mniej korzystne.

2.

Przyznanie korzystniejszych warunków restrukturyzacji zobowiązań dłużnika jest dopuszczalne

wobec wierzyciela, który po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego udzielił lub

ma udzielić finansowania w postaci kredytu, obligacji, gwarancji bankowych, akredytyw

lub na podstawie innego instrumentu finansowego, niezbędnego do wykonania układu.

1.

Warunki restrukturyzacji zobowiązań ze stosunku pracy nie mogą pozbawiać pracowników

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

2.

Restrukturyzacja dotyczy w równym stopniu zobowiązań pieniężnych i niepieniężnych.

Jeżeli wierzyciel w terminie tygodnia od dnia otrzymania zawiadomienia o terminie

zgromadzenia wierzycieli z odpisem propozycji układowych sprzeciwił się restrukturyzacji

swojej wierzytelności jako wierzytelności niepieniężnej, składając oświadczenie nadzorcy

albo zarządcy albo ze względu na charakter wierzytelności niepieniężnej restrukturyzacja

nie jest możliwa, wierzytelność ta zmienia się w wierzytelność pieniężną. Skutek ten

powstaje z dniem otwarcia postępowania.

3.

Warunki restrukturyzacji wierzytelności, o których mowa w art. 161 ust. 1 pkt 3, mogą

być zróżnicowane stosownie do przysługującego im pierwszeństwa.

1.

Układ przyjęty przez zgromadzenie wierzycieli zatwierdza sąd, zawierając w sentencji

postanowienia treść układu.

2.

Rozprawa wyznaczona w celu rozpoznania układu odbywa się nie wcześniej niż po upływie

tygodnia od dnia zakończenia zgromadzenia wierzycieli, na którym przyjęto układ.

3.

Uczestnicy postępowania mogą pisemnie zgłaszać zastrzeżenia przeciwko układowi. Sąd

nie bierze pod uwagę zastrzeżeń zgłoszonych po upływie tygodnia od dnia przyjęcia

układu lub niespełniających wymogów formalnych pisma procesowego.

4.

O terminie rozprawy wyznaczonej w celu rozpoznania układu zawiadamia się przez obwieszczenie,

chyba że sędzia-komisarz zawiadomił o tym na zgromadzeniu wierzycieli.

5.

Postanowienie o zatwierdzeniu układu obwieszcza się.

1.

Sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli narusza on prawo, w szczególności jeżeli

przewiduje udzielenie pomocy publicznej niezgodnie z przepisami, albo jeżeli jest

oczywiste, że układ nie będzie wykonany. Domniemywa się, że jest oczywiste, że układ

nie będzie wykonany, jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia

postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

Sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla

wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia.

3.

Sąd odmawia zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu albo przyspieszonym

postępowaniu układowym, jeżeli suma spornych wierzytelności uprawniających do głosowania

nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem.

4.

Jeżeli w przyspieszonym postępowaniu układowym okoliczność, o której mowa w ust. 3,

ujawni się po przyjęciu układu, sąd może zatwierdzić układ o ile zostanie wykazane,

że dłużnik nie wiedział o istnieniu wierzytelności spornych, a ich zaspokojenie w

wyniku wykonania układu nie będzie mniejsze niż w przypadku ogłoszenia upadłości dłużnika.

5.

Na rozprawie wyznaczonej w celu rozpoznania układu sąd umarza postępowanie restrukturyzacyjne,

jeżeli ustali, że układ nie został przyjęty na skutek braku odpowiedniej większości.

6.

Postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu oraz postanowienie o umorzeniu postępowania

restrukturyzacyjnego, o którym mowa w ust. 5, obwieszcza się.

7.

Na postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia układu przysługuje zażalenie. Zażalenie

wnosi się w terminie dwóch tygodni.

1.

Układ wiąże wierzycieli, których wierzytelności według ustawy są objęte układem, chociażby

nie zostały umieszczone w spisie wierzytelności.

2.

Układ nie wiąże wierzycieli, których dłużnik nie ujawnił i którzy nie byli uczestnikami

postępowania.

1.

Układ nie narusza praw wierzyciela wobec poręczyciela oraz współdłużnika dłużnika

ani praw wynikających z hipoteki, zastawu, zastawu skarbowego, zastawu rejestrowego

lub hipoteki morskiej, jeżeli były one ustanowione na mieniu osoby trzeciej.

2.

Do praw wynikających z przeniesienia na wierzyciela własności rzeczy, wierzytelności

lub innego prawa w celu zabezpieczenia wierzytelności przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Układ nie narusza praw wynikających z hipoteki, zastawu, zastawu rejestrowego, zastawu

skarbowego lub hipoteki morskiej, jeżeli były ustanowione na mieniu dłużnika, chyba

że uprawniony wyraził zgodę na objęcie zabezpieczonej wierzytelności układem.

2.

W przypadku wyrażenia zgody na objęcie układem zabezpieczonej wierzytelności, prawa,

o których mowa w ust. 1, pozostają w mocy, z tym że zabezpieczają one wierzytelność

w wysokości i na warunkach płatności określonych w układzie.

1.

Prawomocne postanowienie o zatwierdzeniu układu stanowi podstawę wpisu informacji

o zatwierdzeniu układu w księgach wieczystych i rejestrach.

2.

Jeżeli układ przewiduje ustanowienie zarządu przymusowego na czas wykonania układu,

odpis prawomocnego postanowienia zatwierdzającego układ ma moc tytułu wykonawczego

do wprowadzenia zarządcy we władanie majątkiem dłużnika.

3.

Jeżeli układ przewiduje konwersję wierzytelności na udziały lub akcje, prawomocnie

zatwierdzony układ zastępuje określone w ustawie z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1578, z późn. zm. czynności związane z podwyższeniem kapitału zakładowego, przystąpieniem do spółki,

objęciem udziałów lub akcji oraz wniesieniem wkładu.

4.

Odpis prawomocnego postanowienia o zatwierdzeniu układu stanowi podstawę wpisu podwyższenia

kapitału zakładowego spółki do Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Z dniem uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego układ postępowania zabezpieczające

i egzekucyjne prowadzone przeciwko dłużnikowi w celu zaspokojenia wierzytelności objętych

układem ulegają umorzeniu z mocy prawa.

2.

Zawieszone postępowania zabezpieczające i egzekucyjne prowadzone przeciwko dłużnikowi

w celu zaspokojenia wierzytelności nieobjętych układem mogą zostać podjęte na wniosek

wierzyciela.

3.

Tytuły wykonawcze lub egzekucyjne, obejmujące wierzytelności objęte układem, tracą

wykonalność z mocy prawa.

4.

Stronom przysługuje prawo wytoczenia powództwa o ustalenie, że tytuły wykonawcze lub

egzekucyjne utraciły wykonalność.

1.

Z dniem uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego układ nadzorca albo zarządca

obejmują funkcję nadzorcy wykonania układu, chyba że układ stanowi inaczej. O objęciu

funkcji nadzorcy wykonania układu obwieszcza się.

2.

Do nadzorcy wykonania układu przepisy o nadzorcy układu, z wyjątkiem przepisów o konieczności

zawarcia umowy, stosuje się odpowiednio. Przepisy art. 28-30 stosuje się odpowiednio.

3.

Nadzorca wykonania układu raz na trzy miesiące składa do sądu sprawozdanie dotyczące

wykonywania planu restrukturyzacyjnego oraz wykonywania układu. Informację o złożeniu

sprawozdania obwieszcza się.

1.

Po wykonaniu układu lub wyegzekwowaniu wierzytelności objętych układem sąd na wniosek

dłużnika, nadzorcy wykonania układu albo innej osoby, która z mocy układu jest uprawniona

do wykonania lub nadzorowania wykonania układu, wydaje postanowienie o wykonaniu układu.

Na postanowienie przysługuje zażalenie.

2.

Postanowienie o wykonaniu układu obwieszcza się.

3.

Prawomocne postanowienie o wykonaniu układu stanowi podstawę do wykreślenia wpisów

dotyczących układu w księgach wieczystych i rejestrach.

4.

Po uprawomocnieniu się postanowienia o wykonaniu układu, dłużnik odzyskuje prawo swobodnego

zarządzania majątkiem i rozporządzania jego składnikami, jeżeli był go pozbawiony

na mocy postanowień układu.

1.

Jeżeli po zatwierdzeniu układu nastąpił trwały wzrost lub zmniejszenie dochodu z przedsiębiorstwa

dłużnika, dłużnik, nadzorca wykonania układu, inna osoba, która z mocy układu jest

uprawniona do wykonywania lub nadzorowania wykonania układu, oraz wierzyciel mogą

wystąpić o zmianę układu.

2.

W przypadku gdy na czas wykonywania układu zarząd własny nie został dłużnikowi odebrany,

nadzorca wykonania układu oraz wierzyciel mogą wystąpić o zmianę układu przez powierzenie

zarządu i wykonywania układu wskazanej osobie, jeżeli

1)

dłużnik, chociażby nieumyślnie, naruszył prawo w zakresie sprawowania zarządu, czego

skutkiem było pokrzywdzenie wierzycieli lub możliwość takiego pokrzywdzenia w przyszłości;

2)

oczywiste jest, że sposób sprawowania zarządu nie daje gwarancji wykonania planu restrukturyzacyjnego

i wykonania układu;

3)

dłużnik uniemożliwia nadzorcy wykonania układu właściwe pełnienie funkcji.

3.

Postanowienie o otwarciu postępowania o zmianę układu obwieszcza się.

4.

Na postanowienie o otwarciu postępowania o zmianę układu zażalenie przysługuje dłużnikowi

oraz wierzycielom, którzy mieli prawo głosu na zgromadzeniu wierzycieli, na którym

doszło do przyjęcia układu.

5.

Na postanowienie o odmowie otwarcia postępowania o zmianę układu zażalenie przysługuje

wyłącznie wnioskodawcy.

1.

Do postanowienia o otwarciu postępowania o zmianę układu przepisy art. 233 ust. 1

pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Do postępowania o zmianę układu przepisy o nadzorcy sądowym oraz o zawarciu i zatwierdzeniu

układu stosuje się odpowiednio.

1.

W zgromadzeniu wierzycieli uczestniczą wierzyciele, o których mowa w art. 173 ust.

4. Głosują oni sumą wierzytelności, z jaką głosowali na zgromadzeniu wierzycieli,

na którym doszło do przyjęcia układu, pomniejszoną o kwoty otrzymane w ramach wykonania

układu lub w wyniku zaspokojenia wierzytelności w inny sposób, z tym że w przypadku

zaspokojenia przez osobę trzecią, która weszła w prawa zaspokojonego wierzyciela,

osoba ta głosuje z sumą, w jakiej zaspokoiła wierzyciela.

2.

W zgromadzeniu wierzycieli mogą również uczestniczyć wierzyciele, których wierzytelności

były sporne, a po przyjęciu układu zostały stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu

lub ostateczną decyzją administracyjną.

3.

W zgromadzeniu wierzycieli nie mogą uczestniczyć wierzyciele, których wierzytelności

zostały w całości zaspokojone.

4.

Nadzorca sądowy w terminie dwóch tygodni od dnia otwarcia postępowania o zmianę układu

sporządza wykaz wierzycieli uprawnionych do uczestniczenia w zgromadzeniu wierzycieli

z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1-3. Do wykazu wierzycieli przepis

art. 86 stosuje się odpowiednio.

1.

Sąd uchyla układ na wniosek wierzyciela, dłużnika, nadzorcy wykonania układu albo

innej osoby, która z mocy układu jest uprawniona do wykonania lub nadzorowania wykonania

układu, jeżeli dłużnik nie wykonuje postanowień układu albo jest oczywiste, że układ

nie będzie wykonany. Domniemywa się, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany,

jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po zatwierdzeniu układu.

2.

Uchylenie układu z innych przyczyn niż określone w ust. 1 jest niedopuszczalne.

3.

Postanowienie o uchyleniu układu obwieszcza się.

4.

Na postanowienie o uchyleniu układu zażalenie przysługuje dłużnikowi oraz wierzycielom,

którzy mieli prawo głosu na zgromadzeniu wierzycieli, na którym doszło do przyjęcia

układu.

5.

Na postanowienie oddalające wniosek zażalenie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.

1.

Jeżeli przed rozpoznaniem wniosku o zmianę układu wpłynął wniosek o uchylenie układu,

sąd rozpoznaje obydwa wnioski łącznie.

2.

Jeżeli przed rozpoznaniem wniosku o uchylenie układu wpłynął wniosek o ogłoszenie

upadłości, przepisy art. 11 i art. 12 stosuje się odpowiednio.

3.

Dopuszczalne jest złożenie razem z wnioskiem o uchylenie układu wniosku o ogłoszenie

upadłości. W takim przypadku właściwy do łącznego rozpoznania wniosków jest sąd upadłościowy.

Ogłoszenie upadłości dłużnika w czasie wykonywania układu albo oddalenie w tym czasie

wniosku o ogłoszenie jego upadłości na podstawie art. 13 Prawa upadłościowego skutkuje

wygaśnięciem układu z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu

upadłości albo oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości.

1.

W przypadku uchylenia albo wygaśnięcia układu dotychczasowi wierzyciele mogą dochodzić

swych roszczeń w pierwotnej wysokości. Wypłacone na podstawie układu sumy zalicza

się na poczet dochodzonych wierzytelności.

2.

Jeżeli wierzytelność została zaspokojona na podstawie układu w inny sposób, przepis

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Po ogłoszeniu upadłości syndyk z urzędu umieszcza na liście wierzytelności umieszczone

w spisie wierzytelności z uwzględnieniem kwot otrzymanych w ramach wykonania układu

lub zaspokojenia wierzytelności w inny sposób.

4.

Hipoteka, zastaw, zastaw rejestrowy, zastaw skarbowy lub hipoteka morska zabezpieczają

wierzytelność w takiej wysokości, w jakiej nie została jeszcze zaspokojona.

1.

Dłużnik może złożyć propozycje układowe dotyczące jedynie niektórych zobowiązań, których

restrukturyzacja ma zasadniczy wpływ na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa dłużnika.

2.

Wyodrębnienie wierzycieli objętych układem częściowym odbywa się w oparciu o obiektywne,

jednoznaczne i uzasadnione ekonomicznie kryteria dotyczące stosunków prawnych wiążących

wierzycieli z dłużnikiem, z których wynikają zobowiązania objęte propozycjami układowymi.

3.

Określenie kryteriów, o których mowa w ust. 2, które ma na celu pominięcie wierzyciela

przeciwnego zawarciu układu częściowego, jest niedopuszczalne.

4.

Wierzytelnościami objętymi układem częściowym mogą być w szczególności wierzytelności

1)

z tytułu finansowania działalności dłużnika przez udzielone kredyty, pożyczki i inne

podobne instrumenty;

2)

z tytułu umów o zasadniczym znaczeniu dla funkcjonowania przedsiębiorstwa dłużnika,

w szczególności z tytułu dostawy najważniejszych materiałów lub umów leasingu majątku

niezbędnego dla działalności prowadzonej przez dłużnika;

3)

zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką

morską na przedmiotach i prawach niezbędnych do prowadzenia przedsiębiorstwa dłużnika;

4)

największe określone według sumy.

1.

Jeżeli dłużnik przedstawił wierzycielowi, którego wierzytelność jest zabezpieczona

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską,

propozycje układowe przewidujące pełne zaspokojenie, w terminie określonym w układzie,

jego wierzytelności wraz z należnościami ubocznymi, które były przewidziane w umowie

będącej podstawą ustanowienia zabezpieczenia, nawet jeżeli umowa ta została skutecznie

rozwiązana lub wygasła, albo przewidujące zaspokojenie wierzyciela w stopniu nie niższym

od tego, jakiego może się spodziewać w przypadku dochodzenia wierzytelności wraz z

należnościami ubocznymi z przedmiotu zabezpieczenia, do objęcia wierzytelności układem

częściowym nie jest konieczna zgoda takiego wierzyciela.

2.

Do wierzytelności zabezpieczonych przeniesieniem na wierzyciela własności rzeczy,

wierzytelności lub innego prawa przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Układ częściowy może zostać przyjęty i zatwierdzony wyłącznie w postępowaniu o zatwierdzenie

układu albo przyspieszonym postępowaniu układowym.

2.

W postępowaniu o zatwierdzenie układu sąd odmawia zatwierdzenia układu częściowego

w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem określonych we wniosku o zatwierdzenie

układu częściowego kryteriów wyodrębnienia wierzycieli objętych układem częściowym.

3.

Niezwłocznie po złożeniu wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego

sąd orzeka w przedmiocie zgodności z prawem kryteriów wyodrębnienia wierzycieli objętych

układem częściowym.

4.

Na postanowienie stwierdzające niezgodność z prawem kryteriów wyodrębnienia wierzycieli

zażalenie przysługuje dłużnikowi. W terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia

dłużnik może zaproponować inne kryteria wyodrębnienia wierzycieli.

5.

Po uprawomocnieniu się postanowienia stwierdzającego niezgodność z prawem kryteriów

wyodrębnienia wierzycieli sąd umarza postępowanie, chyba że dłużnik w terminie, o

którym mowa w ust. 4, zaproponował inne kryteria. Kolejna zmiana kryteriów jest niedopuszczalna.

1.

Propozycje układowe nie mogą przewidywać dla wierzycieli objętych układem częściowym

korzyści, które zmniejszają możliwość zaspokojenia wierzytelności nieobjętych układem.

2.

Jeżeli propozycje układowe przewidują zabezpieczenie wierzytelności objętych układem

częściowym przez ustanowienie na majątku dłużnika hipoteki, zastawu, zastawu rejestrowego,

hipoteki morskiej lub przeniesienie własności rzeczy, wierzytelności lub innego prawa

na zabezpieczenie, zabezpieczenia te będą bezskuteczne w stosunku do masy upadłości

lub wierzycieli dłużnika, jeżeli upadłość dłużnika zostanie ogłoszona w ciągu roku

od dnia wydania postanowienia o zatwierdzeniu układu częściowego albo w tym samym

terminie wniosek o ogłoszenie upadłości zostanie oddalony na podstawie art. 13 Prawa

upadłościowego.

W przypadku samodzielnego zbierania głosów przez dłużnika karta do głosowania, oprócz

elementów wskazanych w art. 213, zawiera wskazanie, że układ ma charakter częściowy,

oraz określenie kryteriów decydujących o objęciu wierzycieli układem częściowym.

1.

W postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnik oraz nadzorca układu nie są obowiązani

udzielać wierzycielowi nieobjętemu układem częściowym informacji o sytuacji majątkowej

dłużnika i możliwości wykonania układu częściowego.

2.

Wierzyciel nieobjęty układem częściowym może zgłaszać zastrzeżenia, o których mowa

w art. 216 ust. 2, wyłącznie w zakresie niezgodnego z prawem określenia kryteriów

wyodrębnienia wierzycieli objętych układem częściowym oraz w zakresie zgodności propozycji

układowych z art. 183 ust. 1.

Układ częściowy zostaje przyjęty, jeżeli większość wierzycieli, którzy oddali ważny

głos, mających łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługującej wierzycielom

objętym układem częściowym i uprawnionym do głosowania, głosowała za przyjęciem układu

częściowego.

1.

Układ częściowy obejmuje wierzycieli, którzy spełniają kryteria wyodrębnienia wierzycieli

i zostali umieszczeni w spisie wierzytelności lub stawili się na zgromadzeniu wierzycieli,

przedkładając sędziemu-komisarzowi tytuł egzekucyjny lub zostali dopuszczeni do udziału

w zgromadzeniu na podstawie art. 107 ust. 3. Przepisu art. 166 ust. 1 nie stosuje

się.

2.

W postanowieniu o zatwierdzeniu układu sąd wskazuje wierzycieli objętych układem częściowym.

Na postanowienie o zatwierdzeniu układu częściowego zażalenie przysługuje również

wierzycielowi nieobjętemu układem częściowym, przy czym może on wnosić wyłącznie zarzuty

naruszenia art. 180 lub art. 183 ust. 1.

1.

Dzień wydania postanowienia o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego, postępowania

układowego lub postępowania sanacyjnego jest dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

W postępowaniu o zatwierdzenie układu uznaje się, że skutki otwarcia postępowania

restrukturyzacyjnego powstają z dniem układowym, o którym mowa w art. 211.

1.

W przypadku otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec wszystkich wspólników

spółki cywilnej sąd może połączyć do wspólnego rozpoznania sprawy prowadzone wobec

wspólników tej spółki. Jeżeli postępowania otwarto w różnych sądach, właściwy do dalszego

prowadzenia połączonych spraw jest sąd, który pierwszy wydał postanowienie o otwarciu

postępowania.

2.

W postanowieniu o połączeniu spraw sąd wyznacza jednego sędziego-komisarza do wszystkich

połączonych spraw. Sąd może również wyznaczyć jednego nadzorcę sądowego albo zarządcę

do wszystkich połączonych spraw, powołać jedną radę wierzycieli i wyznaczyć wspólne

zgromadzenie wierzycieli.

3.

Dla każdego z dłużników sporządza się osobne spisy wierzytelności oraz głosuje się

i przyjmuje odrębne układy.

4.

Wynagrodzenie nadzorcy sądowego i zarządcy oraz koszty postępowania pokrywa się z

masy układowej lub sanacyjnej każdego z dłużników w częściach określonych przez sąd

przy odpowiednim uwzględnieniu zasad przyznawania wynagrodzenia.

5.

W przypadku otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego osobowej spółki handlowej oraz

jej wspólników ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia

całym swoim majątkiem, a także jeżeli sąd uzna za uzasadnione połączenie spraw prowadzonych

wobec innych dłużników, w szczególności wobec podmiotów powiązanych oraz małżonków,

przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Wszczęcie kolejnego postępowania restrukturyzacyjnego jest niedopuszczalne, jeżeli

wcześniejsze postępowanie restrukturyzacyjne nie zostało zakończone lub prawomocnie

umorzone.

2.

W przypadku postępowań dotyczących układów częściowych, jeżeli objęci są nimi różni

wierzyciele, przepisu ust. 1 nie stosuje się. W przypadku postępowania o zatwierdzenie

układu dłużnik zawiera umowę z tym samym nadzorcą układu, a w przyspieszonym postępowaniu

układowym, sąd rozpoznający późniejszy wniosek powołuje do pełnienia funkcji nadzorcy

sądowego i sędziego-komisarza te same osoby, które pełnią funkcje we wcześniej wszczętym

postępowaniu, chyba że istnieją ku temu przeszkody.

1.

W toku postępowania sanacyjnego dopuszczalne jest złożenie wniosku o zatwierdzenie

układu częściowego lub wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego,

w którym ma zostać przyjęty układ częściowy, pod warunkiem że wierzyciele objęci układem

częściowym są wierzycielami nieobjętymi układem z mocy prawa oraz nie wyrazili zgody

w postępowaniu sanacyjnym na objęcie ich układem.

2.

Otwierając przyspieszone postępowanie układowe, sąd nie powołuje nadzorcy sądowego

oraz sędziego-komisarza. Funkcję sędziego-komisarza i nadzorcy sądowego pełnią sędzia-komisarz

i zarządca powołani w postępowaniu sanacyjnym.

3.

Zatwierdzenie układu częściowego nie wpływa na tok postępowania sanacyjnego. Treść

układu częściowego może przewidywać, że układ będzie skuteczny po prawomocnym zatwierdzeniu

układu przyjętego w postępowaniu sanacyjnym.

Organy postępowań restrukturyzacyjnych obowiązane są do wzajemnej współpracy.

1.

Sąd i sędzia-komisarz orzekają na posiedzeniu niejawnym, jeżeli ustawa nie stanowi

inaczej.

2.

Sąd albo sędzia-komisarz może przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości lub części

na posiedzeniu niejawnym, również w przypadku gdy wyznaczono rozprawę.

3.

Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia dowodu z przesłuchania dłużnika, nadzorcy

sądowego, zarządcy, wierzyciela, członka rady wierzycieli lub innych osób, sąd albo

sędzia-komisarz, stosownie do okoliczności, przesłuchuje ich na posiedzeniu i z przesłuchania

sporządza protokół, niezależnie od obecności innych osób zainteresowanych, albo odbiera

od osób przesłuchiwanych oświadczenia na piśmie. Oświadczenia te stanowią dowód w

sprawie.

4.

Sąd albo sędzia-komisarz może zarządzić również, aby oświadczenie na piśmie, o którym

mowa w ust. 3, zawierało podpis notarialnie poświadczony.

5.

Nieobecność osoby, o której mowa w ust. 3, wezwanej na posiedzenie lub niezłożenie

przez tę osobę oświadczenia na piśmie, nawet z przyczyn usprawiedliwionych, nie wstrzymuje

postępowania.

Nadzorca sądowy albo zarządca składa sędziemu-komisarzowi wniosek o przeprowadzenie

dowodu, jeżeli uzna za konieczne ustalenie okoliczności sprawy w drodze postępowania

dowodowego. W przypadku uwzględnienia wniosku postępowanie dowodowe prowadzi sędzia-komisarz.

W postępowaniu restrukturyzacyjnym nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego,

z wyjątkiem określonym w art. 93 ust. 1.

1.

W postępowaniu restrukturyzacyjnym orzeczenia zapadają w formie postanowień.

2.

W postanowieniu oraz dokumencie, który dotyczy składnika masy układowej lub sanacyjnej,

podaje się numer danego składnika masy ujawniony w spisie inwentarza lub w spisie

należności lub w innych spisach.

3.

Postanowienia oraz zarządzenia wydane w postępowaniu restrukturyzacyjnym zamieszcza

się w Rejestrze wraz z informacją o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

4.

Uczestnicy postępowania mają dostęp do danych zawartych w zamieszczanych w Rejestrze

postanowieniach, zarządzeniach, dokumentach i informacjach.

5.

Do uchwał rady wierzycieli i zgromadzenia wierzycieli przepisy ust. 2-4 stosuje się

odpowiednio.

1.

Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym doręcza się dłużnikowi, osobom, których

postanowienie dotyczy, oraz nadzorcy albo zarządcy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postanowień dotyczących ogółu wierzycieli nie doręcza się wierzycielom.

2.

Nadzorcy, zarządcy oraz uczestnikowi postępowania doręcza się pisma oraz postanowienia,

o których mowa w ust. 1, w drodze doręczenia elektronicznego, jeżeli wnieśli pismo

za pośrednictwem Rejestru albo wybrali doręczanie elektroniczne za pośrednictwem tego

Rejestru. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadkach przewidzianych w ustawie obwieszczenia dokonuje się w Rejestrze. W przypadku

gdy od dnia obwieszczenia biegnie termin do wniesienia środka zaskarżenia, obwieszczeniu

podlega także informacja o sposobie i terminie jego wniesienia.

2.

Na wniosek nadzorcy sądowego albo zarządcy lub z urzędu sędzia-komisarz może zarządzić

dokonanie obwieszczenia również w inny sposób.

3.

Na wniosek dłużnika lub wierzyciela, na ich koszt, obwieszczenie może być również

dokonane w sposób przez nich wskazany.

4.

Każdy ma dostęp do danych zawartych w obwieszczanych w Rejestrze postanowieniach,

zarządzeniach, dokumentach i informacjach.

1.

Na postanowienia sądu restrukturyzacyjnego i sędziego-komisarza zażalenie przysługuje

w przypadkach wskazanych w ustawie. Zażalenia na postanowienia sędziego-komisarza

rozpoznaje sąd restrukturyzacyjny jako sąd drugiej instancji.

2.

Odpis zażalenia wniesionego przez wierzyciela doręcza się dłużnikowi, nadzorcy albo

zarządcy oraz osobom, których dotyczy zaskarżone postanowienie.

3.

Odpis zażalenia wniesionego przez dłużnika doręcza się nadzorcy albo zarządcy oraz

osobom, których dotyczy zaskarżone postanowienie.

4.

Jeżeli ustawa przewiduje, że zażalenie może wnieść osoba niebędąca uczestnikiem postępowania

restrukturyzacyjnego, odpis zażalenia doręcza się dłużnikowi, nadzorcy albo zarządcy

oraz osobom, których dotyczy zaskarżone postanowienie.

5.

Odpisu zażalenia na postanowienia dotyczące ogółu wierzycieli nie doręcza się wierzycielom.

6.

Zażalenie rozpoznaje się w terminie trzydziestu dni od dnia przedstawienia akt sądowi

drugiej instancji.

1.

Termin do wniesienia środka zaskarżenia od postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym

biegnie od dnia zamieszczenia postanowienia w Rejestrze. Zażalenie wnosi się w terminie

tygodnia.

2.

Jeżeli postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym podlega obwieszczeniu, termin

do wniesienia środka zaskarżenia biegnie od dnia obwieszczenia.

3.

Dla osób, którym ustawa nakazuje doręczyć postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym,

termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie od dnia doręczenia postanowienia.

4.

Jeżeli postanowienie, od którego przysługuje środek zaskarżenia, zostało ogłoszone

na posiedzeniu jawnym, osoby zawiadomione o posiedzeniu w terminie tygodnia od dnia

posiedzenia, a osoby, które nie zostały zawiadomione o posiedzeniu jawnym - od dnia

zamieszczenia, a jeżeli postanowienie podlega obwieszczeniu - od dnia obwieszczenia

postanowienia w Rejestrze, mogą złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie

postanowienia wraz z uzasadnieniem. Termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie

od dnia doręczenia postanowienia wraz z uzasadnieniem.

Skarga kasacyjna, skarga o wznowienie postępowania oraz skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia w postępowaniu restrukturyzacyjnym nie przysługują.

1.

Jeżeli ustawa przewiduje złożenie przez dłużnika pisemnego oświadczenia, że przedstawione

informacje są prawdziwe i zupełne, oświadczenie to zawiera klauzulę następującej treści

„

Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia

”

.

2

Jeżeli ustawa przewiduje złożenie dokumentu w postaci elektronicznej, dokument składa

się za pośrednictwem Rejestru i opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym

albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.

3.

Dokumenty złożone w postaci elektronicznej drukuje się i załącza do akt wyłącznie

na zarządzenie sędziego-komisarza.

1.

Jeżeli propozycje układowe przewidują, że dłużnikowi ma zostać udzielona pomoc publiczna,

organ, który ma udzielić pomocy, zawiadamia o tym sędziego-komisarza w terminie dwóch

tygodni od dnia doręczenia planu restrukturyzacyjnego, składając jednocześnie opinię

w sprawie wraz z odpisami opinii dla dłużnika, nadzorcy albo zarządcy. Odpis opinii

doręcza się dłużnikowi, nadzorcy albo zarządcy.

2.

Dłużnik może złożyć zmienione propozycje układowe pod rygorem umorzenia postępowania

w terminie tygodnia od dnia doręczenia odpisu opinii.

Nadzorca sądowy albo zarządca składa zmieniony plan restrukturyzacyjny w terminie

tygodnia od dnia złożenia przez dłużnika zmienionych propozycji układowych. Przepisy

art. 140 i art. 204 stosuje się odpowiednio, z tym że kolejna zmiana propozycji układowych

jest niedopuszczalna.

1.

Akta sądowe udostępnia się w sekretariacie sądu uczestnikom postępowania oraz każdemu,

kto potrzebę ich przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi. Osoby te mogą otrzymywać

z akt odpisy i wyciągi oraz bez żadnych dodatkowych opłat sporządzać we własnym zakresie

fotokopie.

2.

Pobrane samodzielnie wydruki komputerowe postanowień, zarządzeń i dokumentów obwieszczonych

lub zamieszczonych w Rejestrze mają moc urzędowo poświadczonych odpisów, jeżeli posiadają

cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w Rejestrze.

3.

Od dnia obwieszczenia w Rejestrze nie można zasłaniać się nieznajomością treści obwieszczenia,

chyba że mimo zachowania należytej staranności nie można było dowiedzieć się o obwieszczeniu.

Koszty postępowania restrukturyzacyjnego obejmują opłaty i wydatki.

1.

Koszty postępowania restrukturyzacyjnego ponosi dłużnik. Zarządca uiszcza koszty należne

od dłużnika pozbawionego prawa zarządu na wezwanie sądu albo sędziego-komisarza.

2.

Uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie.

3.

Koszty postępowania wywołanego złożeniem sprzeciwu co do umieszczenia wierzytelności

innego wierzyciela zasądza się od dłużnika na rzecz wierzyciela, który złożył sprzeciw,

jeżeli w wyniku sprzeciwu odmówiono umieszczenia zaskarżonej wierzytelności, chyba

że dłużnik kwestionował umieszczenie wierzytelności w spisie wierzytelności w oświadczeniu

złożonym na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 9 lub złożył sprzeciw.

W sprawach nieuregulowanych ustawą do postępowania restrukturyzacyjnego stosuje się

odpowiednio przepisy księgi pierwszej części pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, z wyłączeniem przepisów o zawieszeniu i wznowieniu postępowania.

1.

W celu przygotowania propozycji układowych, przeprowadzenia samodzielnego zbierania

głosów i złożenia wniosku o zatwierdzenie układu dłużnik zawiera umowę o sprawowanie

nadzoru nad przebiegiem postępowania z osobą spełniającą wymogi, o których mowa w

art. 24, która pełni funkcję nadzorcy układu.

2.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nadzorca układu pełni swoją funkcję od dnia zawarcia

umowy.

1.

Niezwłocznie po rozpoczęciu przez nadzorcę układu pełnienia swojej funkcji dłużnik

dokonuje ustalenia dnia układowego.

2.

Dzień układowy przypada nie wcześniej niż trzy miesiące i nie później niż dzień przed

dniem złożenia wniosku o zatwierdzenie układu.

3.

Według stanu z dnia układowego określa się uprawnienia wierzycieli do głosowania nad

układem oraz skutki przyjętego układu.

4.

Wierzytelności powstałe po dniu układowym nie są objęte układem.

Po ustaleniu dnia układowego dłużnik zbiera głosy na piśmie, przedstawiając wierzycielom

karty do głosowania.

1.

Karta do głosowania zawiera

1)

imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze

Sądowym, a w przypadku ich braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację,

miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba

prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której

odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - imiona i nazwiska reprezentantów, w tym

likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej - imiona

i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki

bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

2)

imię i nazwisko głosującego wierzyciela albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer

w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich braku - inne dane umożliwiające jego

jednoznaczną identyfikację, miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres, a gdy wierzycielem

jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca

osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - imiona i nazwiska

reprezentantów, w tym likwidatorów, jeżeli są ustanowieni;

3)

kwotę wierzytelności głosującego wierzyciela;

4)

grupę obejmującą kategorię interesów, jeżeli zostały przewidziane, do której został

zaliczony głosujący wierzyciel;

5)

zgodę wierzyciela na objęcie wierzytelności układem, jeżeli jest ona wymagana na podstawie

art. 151 ust. 2 i 3;

6)

sumę wierzytelności objętych układem;

7)

wskazanie dnia układowego;

8)

pełną treść propozycji układowych z jednoznacznym wskazaniem, które z propozycji dotyczą

głosującego wierzyciela;

9)

imię i nazwisko albo nazwę nadzorcy układu, numer licencji nadzorcy układu albo numer

w Krajowym Rejestrze Sądowym spółki pełniącej funkcję nadzorcy układu, jego adres

do korespondencji, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej;

10)

treść głosu oddanego przez wierzyciela za albo przeciw układowi;

11)

wskazanie dnia oddania głosu;

12)

podpis wierzyciela, osób uprawnionych do jego reprezentowania albo podpis jego pełnomocnika.

2.

W przypadku gdy kartę do głosowania podpisał pełnomocnik, do karty dołącza się pełnomocnictwo.

Uprawnienie do podpisania karty do głosowania albo do udzielenia pełnomocnictwa wykazuje

się odpisem lub wydrukiem z odpowiedniego rejestru. W przypadku gdy wierzyciel nie

dołączył odpisu lub wydruku, dłużnik może pozyskać odpis lub wydruk z odpowiedniego

rejestru.

3.

Karta do głosowania niespełniająca wymogów określonych w ust. 1 jest nieważna.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty do głosowania,

mając na uwadze rodzaj informacji, których umieszczenie na karcie do głosowania jest

niezbędne, oraz jej kompletność i czytelność.

Jeżeli propozycje układowe przewidują, że dłużnikowi ma zostać udzielone wsparcie,

o którym mowa w art. 140, wierzycielowi, który ma udzielić wsparcia, doręcza się,

wraz z kartą do głosowania, plan restrukturyzacyjny wraz z dokumentami, o których

mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy

publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 i 1948).

Głos wierzyciela zachowuje ważność, o ile wniosek dłużnika o zatwierdzenie układu

wpłynął do sądu przed upływem trzech miesięcy od dnia oddania głosu.

1.

Nadzorca układu udziela wierzycielowi na jego żądanie informacji o sytuacji majątkowej

dłużnika i możliwości wykonania układu w zakresie, który jest potrzebny do podjęcia

racjonalnej ekonomicznie decyzji o głosowaniu za albo przeciw układowi.

2.

Wierzyciel może złożyć nadzorcy układu pisemne zastrzeżenia co do zgodności z prawem

przebiegu samodzielnego zbierania głosów lub wskazania innych okoliczności, które

mogą mieć wpływ na zatwierdzenie układu. Nadzorca układu dołącza zastrzeżenia wierzycieli

do sprawozdania składanego do sądu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie układu.

1.

Układ jest przyjęty, jeżeli za jego przyjęciem wypowie się większość wierzycieli uprawnionych

do głosowania nad układem, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności

uprawniających do głosowania nad układem.

2.

Jeżeli głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach wierzycieli, obejmujących

poszczególne kategorie interesów, układ jest przyjęty, jeżeli w każdej grupie wypowie

się za nim większość uprawnionych do głosowania nad układem wierzycieli z tej grupy,

mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących uprawnionym

do głosowania nad układem wierzycielom z tej grupy.

3.

Układ jest przyjęty, mimo nieuzyskania wymaganej większości w niektórych z grup wierzycieli,

jeżeli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przypadających

wierzycielom uprawnionym do głosowania nad układem głosowali za przyjęciem układu,

a wierzyciele z grupy lub grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu,

zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku

przeprowadzenia postępowania upadłościowego.

4.

Przyjęcie układu stwierdza nadzorca układu.

1.

Nadzorca układu informuje dłużnika na piśmie o niemożności zawarcia układu w trybie

przewidzianym w niniejszym dziale niezwłocznie po stwierdzeniu, że suma wierzytelności

spornych uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności

uprawniających do głosowania nad układem.

2.

Głosy wierzycieli oddane nie wcześniej niż trzy miesiące przed dniem złożenia wniosku

o otwarcie postępowania układowego lub sanacyjnego zachowują ważność w głosowaniu

na zgromadzeniu wierzycieli w otwartym postępowaniu układowym lub sanacyjnym, jeżeli

zostały złożone do akt wraz z wnioskiem o otwarcie postępowania, niezależnie od daty,

w jakiej odbędzie się zgromadzenie, o ile propozycje układowe w postępowaniu układowym

lub sanacyjnym są nie mniej korzystne dla wierzycieli niż przedłożone im w postępowaniu

o zatwierdzenie układu. Wierzyciela zawiadamianego o zgromadzeniu wierzycieli w celu

głosowania nad układem informuje się, że w aktach znajduje się oddany przez niego

głos, który będzie uznany za ważny, jeżeli nie złoży odmiennego oświadczenia.

1.

Wniosek o zatwierdzenie układu powinien zawierać

1)

imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze

Sądowym, a w przypadku ich braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację,

miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba

prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której

odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - imiona i nazwiska reprezentantów, w tym

likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej - imiona

i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki

bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

2)

propozycje układowe;

3)

wynik głosowania ze wskazaniem liczby wierzycieli i sumy wierzytelności uprawniającej

do głosowania oraz liczby wierzycieli i sumy wierzytelności przypadającej wierzycielom

głosującym za układem, a jeżeli propozycje układowe przewidują podział wierzycieli

na grupy - również liczby wierzycieli i sumy wierzytelności poszczególnych grup oraz

liczby wierzycieli i sumy wierzytelności przypadających wierzycielom głosującym za

układem w każdej grupie.

2.

Do wniosku o zatwierdzenie układu dłużnik dołącza

1)

zebrane przez dłużnika karty do głosowania, wraz z odpisami lub wydrukami z rejestru

i pełnomocnictwami koniecznymi dla wykazania uprawnienia do oddania głosu oraz informacją,

czy w stosunku do wierzyciela nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 116, uszeregowane

zgodnie z kolejnością przyjętą w spisie wierzytelności sporządzonym przez nadzorcę

układu;

2)

dowód wysłania co najmniej na trzy tygodnie przed dniem złożenia wniosku o zatwierdzenie

układu kart do głosowania z propozycjami układowymi wierzycielom, którzy nie oddali

głosu, na adres wskazany w rejestrze, do którego jest wpisany wierzyciel, o ile wierzyciel

jest wpisany do rejestru, w przeciwnym przypadku na adres zamieszkania wierzyciela

znany dłużnikowi;

3)

sprawozdanie nadzorcy układu.

Sprawozdanie nadzorcy układu zawiera

1)

stwierdzenie przyjęcia układu;

2)

ocenę zgodności z prawem przebiegu samodzielnego zbierania głosów wraz ze wskazaniem

innych okoliczności, które mogą mieć wpływ na zatwierdzenie układu;

3)

zastrzeżenia wierzycieli, o których mowa w art. 216 ust. 2;

4)

ocenę możliwości wykonania układu;

5)

wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek dłużnika;

6)

aktualny wykaz majątku dłużnika z szacunkową wyceną jego składników;

7)

bilans sporządzony przez dłużnika dla celów postępowania o zatwierdzenie układu, na

dzień przypadający w okresie trzydziestu dni przed dniem złożenia wniosku;

8)

spis wierzytelności, sporządzony przez nadzorcę układu, ze wskazaniem, czy wierzyciel

głosował za, czy przeciw układowi;

9)

spis wierzytelności spornych, sporządzony przez nadzorcę układu;

10)

wskazanie sumy wierzytelności z wyszczególnieniem, jaką część stanowią wierzytelności

sporne;

11)

listę zabezpieczeń dokonanych przez wierzycieli na majątku dłużnika wraz z datami

ich ustanowienia;

12)

spis podmiotów zobowiązanych majątkowo wobec dłużnika wraz z adresami, z określeniem

wierzytelności, daty ich powstania i terminów zapłaty;

13)

wykaz tytułów egzekucyjnych oraz tytułów wykonawczych przeciwko dłużnikowi;

14)

informację o postępowaniach dotyczących ustanowienia na majątku dłużnika hipotek,

zastawów, zastawów rejestrowych, zastawów skarbowych i hipotek morskich oraz innych

obciążeń podlegających wpisowi w księdze wieczystej lub w rejestrach, jak również

o prowadzonych innych postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych

oraz przed sądami polubownymi dotyczących majątku dłużnika;

15)

dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za

szkody wyrządzone w związku z pełnieniem funkcji nadzorcy układu;

16)

plan restrukturyzacyjny, sporządzony przez nadzorcę układu;

17)

informacje, o których mowa w art. 140, oraz kopię zawiadomienia i opinii organu, o

których mowa w art. 204, albo informację, że żaden organ takiego zawiadomienia lub

opinii nie złożył.

1.

Do wniosku dłużnika o zatwierdzenie układu niespełniającego wymogów określonych w

art. 219 lub art. 220 przepis art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli sprawozdanie nadzorcy układu nie spełnia wymogów określonych w art. 220, przewodniczący

wzywa nadzorcę do uzupełnienia braków formalnych sprawozdania oraz do poprawienia

lub uzupełnienia sprawozdania w terminie tygodnia pod rygorem zawiadomienia dłużnika.

3.

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, przewodniczący informuje

dłużnika, że nadzorca układu nie uzupełnił braków formalnych sprawozdania albo go

nie poprawił lub nie uzupełnił. Dłużnik może zawrzeć nową umowę z innym nadzorcą układu,

który składa poprawione lub uzupełnione sprawozdanie w terminie dwóch tygodni od dnia

poinformowania dłużnika pod rygorem zwrotu wniosku o zatwierdzenie układu.

1

O złożeniu wniosku o zatwierdzenie układu, który dotyczy przedsiębiorstwa państwowego

albo jednoosobowej spółki Skarbu Państwa, sąd niezwłocznie zawiadamia, przy zastosowaniu

środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon,

faks lub pocztę elektroniczną, organ założycielski albo pełnomocnika Rządu, państwową

osobę prawną, organ lub inną jednostkę uprawnioną do wykonywania praw z akcji lub

udziałów należących do Skarbu Państwa, które mogą złożyć sądowi opinię w sprawie.

Brak opinii nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą zgłosić się do udziału w sprawie w charakterze

uczestników postępowania.

3.

O złożeniu wniosku o zatwierdzenie układu obwieszcza się. W obwieszczeniu podaje się

informacje, o których mowa w art. 219 ust. 1.

1.

Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia układu w terminie dwóch tygodni

od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie układu.

2.

W postanowieniu o zatwierdzeniu układu wskazuje się podstawę jurysdykcji sądów polskich.

Jeżeli zastosowanie ma rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania

upadłościowego

(Dz. Urz. WE L 160 z 30.06.2000, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 1, str. 191, z późn. zm.), w postanowieniu określa się również, czy postępowanie ma charakter główny, czy uboczny.

3.

Przepisy art. 233 ust. 1 pkt 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

4.

Dla wierzyciela, którego siedziba lub miejsce zwykłego pobytu w dniu wydania postanowienia

znajdowały się za granicą, termin do wniesienia zażalenia na postanowienie o zatwierdzeniu

układu w części dotyczącej jurysdykcji sądów polskich wynosi trzydzieści dni od dnia

obwieszczenia postanowienia o zatwierdzeniu układu w Rejestrze.

1.

Od dnia wydania postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu do dnia jego uprawomocnienia

nadzorca układu wykonuje uprawnienia nadzorcy sądowego. Przepisy art. 36 ust. 2 i

3, art. 37 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 42-50

nie stosuje się.

2.

Od dnia wydania postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu do dnia jego uprawomocnienia

przepisy art. 259 i art. 260 stosuje się odpowiednio.

1.

Postanowienia umowy zastrzegające na wypadek złożenia wniosku o zatwierdzenie układu

lub zatwierdzenia układu zmianę lub rozwiązanie stosunku prawnego, którego stroną

jest dłużnik, są nieważne.

2.

Przepisy art. 250 i art. 251 stosuje się odpowiednio.

Do postępowania o zatwierdzenie układu przepisów o zabezpieczeniu nie stosuje się.

1.

Wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego powinien zawierać

1)

imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze

Sądowym, a w przypadku ich braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację,

miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba

prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której

odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - imiona i nazwiska reprezentantów, w tym

likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej - imiona

i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki

bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

2)

propozycje układowe wraz ze wstępnym planem restrukturyzacyjnym oraz odpisami propozycji

układowych w liczbie wystarczającej do doręczenia wszystkim wierzycielom;

3)

wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek dłużnika;

4)

aktualny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;

5)

bilans sporządzony przez dłużnika dla celów postępowania, na dzień przypadający w

okresie trzydziestu dni przed dniem złożenia wniosku;

6)

wykaz wierzycieli z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy oraz miejsca zamieszkania

albo siedziby, adresu i wysokości wierzytelności każdego z nich, terminów zapłaty,

z określeniem, czy wierzytelność objęta jest układem z mocy prawa, czy może zostać

objęta układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela oraz czy wierzyciel posiada prawo

do głosowania nad układem, a jeżeli nie to wskazanie z jakiego powodu;

7)

sumę wierzytelności z wyszczególnieniem sumy wierzytelności objętej układem z mocy

prawa oraz sumy wierzytelności, która może zostać objęta układem po wyrażeniu zgody

przez wierzyciela;

8)

wykaz wierzytelności spornych z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy wierzycieli,

miejsca zamieszkania albo siedziby, ich adresów i wysokości żądanej przez każdego

z nich wierzytelności, terminów zapłaty oraz zwięzłym przedstawieniem podstawy sporu;

9)

sumę wierzytelności spornych;

10)

informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu

innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych

w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami, zwanych dalej „systemem płatności” oraz „systemem rozrachunku papierów wartościowych”,

lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny w rozumieniu

tej ustawy, zwany dalej „systemem interoperacyjnym”.

2.

W przypadku wierzytelności zabezpieczonych, sumę wierzytelności, która może zostać

objęta układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela, oznacza się według tej części

wierzytelności, która prawdopodobnie zostanie zaspokojona z przedmiotu zabezpieczenia.

3.

Do wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego dołącza się jego odpis

i odpisy załączników.

1.

Wraz z wnioskiem o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego dłużnik składa

na piśmie oświadczenie, że informacje zawarte we wniosku i załącznikach są prawdziwe

i zupełne.

2.

Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest zgodne z prawdą, dłużnik ponosi

odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną na skutek podania nieprawdziwych informacji.

1

O złożeniu wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego, który dotyczy

przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej spółki Skarbu Państwa, sąd niezwłocznie

zawiadamia, przy zastosowaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość,

w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną, organ założycielski

albo pełnomocnika Rządu, państwową osobę prawną, organ lub inną jednostkę uprawnioną

do wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa, które mogą

złożyć sądowi opinię w sprawie. Brak opinii nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą zgłosić się do udziału w sprawie w charakterze

uczestników postępowania.

Dłużnik uiszcza zaliczkę na wydatki przyspieszonego postępowania układowego w wysokości

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego i wraz z wnioskiem przedstawia dowód jej uiszczenia. W przypadku nieuiszczenia

zaliczki przewodniczący wzywa do uiszczenia zaliczki w terminie tygodnia pod rygorem

zwrotu wniosku.

1.

Wydatki przyspieszonego postępowania układowego w pierwszej kolejności pokrywa się

z zaliczki.

2.

Sąd może żądać zaliczki na wydatki przyspieszonego postępowania układowego w kwocie

przewyższającej sumę określoną w art. 230 pod rygorem umorzenia postępowania. Żądanie

dodatkowej zaliczki nie wstrzymuje biegu postępowania.

3.

Na postanowienie w przedmiocie zaliczki nie przysługuje zażalenie.

1.

Sąd rozpoznaje wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego na posiedzeniu

niejawnym wyłącznie na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku.

2.

Wniosek rozpoznaje się w terminie tygodnia od dnia jego złożenia.

1.

Uwzględniając wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego, sąd wydaje

postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego, w którym

1)

wymienia imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę, miejsce zamieszkania albo siedzibę,

adres oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku ich

braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację;

2)

wyznacza sędziego-komisarza oraz nadzorcę sądowego;

3)

oznacza godzinę wydania postanowienia, jeżeli dłużnik jest uczestnikiem podlegającego

prawu polskiemu lub prawu innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu

rozrachunku papierów wartościowych, lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym

system interoperacyjny.

2.

W postanowieniu o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego wskazuje się podstawę

jurysdykcji sądów polskich. Jeżeli zastosowanie ma rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania

upadłościowego, w postanowieniu określa się również, czy postępowanie ma charakter główny, czy uboczny.

1.

Postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego jest skuteczne i

wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

2.

W sytuacji, o której mowa w art. 233 ust. 1 pkt 3, postanowienie jest skuteczne i

wykonalne z godziną jego wydania.

1.

Postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego obwieszcza się.

2.

Postanowienie w przedmiocie otwarcia przyspieszonego postępowania układowego doręcza

się dłużnikowi, a postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego

również nadzorcy sądowemu wraz z odpisem wniosku i odpisami załączników.

3

Postanowienie w przedmiocie otwarcia przyspieszonego postępowania układowego wobec

przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej spółki Skarbu Państwa doręcza się

również organowi założycielskiemu albo pełnomocnikowi Rządu, państwowej osobie prawnej,

organowi lub innej jednostce uprawnionej do wykonywania praw z akcji lub udziałów

należących do Skarbu Państwa.

4

O otwarciu postępowania zawiadamia się właściwą izbę administracji skarbowej i właściwy

oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego,

a także znane sądowi organy egzekucyjne prowadzące postępowania egzekucyjne przeciwko

dłużnikowi.

5.

Jeżeli dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu innego państwa

członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych, lub

niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny, postanowienie

o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego doręcza się również Prezesowi Narodowego

Banku Polskiego, po uprzednim zawiadomieniu go o godzinie wydania postanowienia.

6.

Jeżeli dłużnik jest spółką publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego doręcza się również

Komisji Nadzoru Finansowego, po uprzednim zawiadomieniu jej o wydaniu postanowienia.

7.

Jeżeli dłużnik jest operatorem publicznej sieci telekomunikacyjnej lub dostawcą publicznie

dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, z późn. zm., o otwarciu postępowania zawiadamia się Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

8.

Zawiadomień nadzorcy sądowego, organów egzekucyjnych oraz zawiadomień, o których mowa

w ust. 5-7, dokonuje się w dniu otwarcia postępowania przy zastosowaniu środków bezpośredniego

porozumiewania się na odległość, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

1.

Na postanowienie o odmowie otwarcia przyspieszonego postępowania układowego zażalenie

przysługuje wyłącznie dłużnikowi.

2.

Orzeczenie o otwarciu postępowania przez sąd drugiej instancji jest niedopuszczalne.

1.

Wierzycielowi w terminie tygodnia od dnia obwieszczenia postanowienia o otwarciu przyspieszonego

postępowania układowego w Rejestrze, a wierzycielowi, którego siedziba lub miejsce

zwykłego pobytu w dniu otwarcia postępowania znajdowały się za granicą - w terminie

trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o otwarciu przyspieszonego postępowania

układowego w Rejestrze, przysługuje zażalenie na postanowienie o otwarciu postępowania

wyłącznie w części dotyczącej jurysdykcji sądów polskich.

2.

O wniesieniu zażalenia obwieszcza się w Rejestrze.

Po otwarciu przyspieszonego postępowania układowego dłużnik udziela sędziemu-komisarzowi

i nadzorcy sądowemu wszelkich potrzebnych wyjaśnień, udostępnia dokumenty dotyczące

jego przedsiębiorstwa i majątku oraz umożliwia nadzorcy sądowemu zapoznanie się z

przedsiębiorstwem dłużnika, w szczególności z jego księgami rachunkowymi.

1.

Sąd może z urzędu uchylić zarząd własny dłużnika i ustanowić zarządcę, jeżeli

1)

dłużnik, chociażby nieumyślnie, naruszył prawo w zakresie sprawowania zarządu, czego

skutkiem było pokrzywdzenie wierzycieli lub możliwość takiego pokrzywdzenia w przyszłości;

2)

oczywiste jest, że sposób sprawowania zarządu nie daje gwarancji wykonania układu

lub dla dłużnika ustanowiono kuratora na podstawie art. 68 ust. 1;

3)

dłużnik nie wykonuje poleceń sędziego-komisarza lub nadzorcy sądowego, w szczególności

nie złożył w wyznaczonym przez sędziego-komisarza terminie propozycji układowych zgodnych

z prawem.

2.

Postanowienie o uchyleniu zarządu własnego dłużnika i ustanowieniu zarządcy jest skuteczne

i wykonalne z dniem jego wydania. Na postanowienie zażalenie przysługuje wyłącznie

dłużnikowi.

3.

Zarządca wykonuje również czynności nadzorcy sądowego wskazane w ustawie.

Z dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego mienie służące prowadzeniu

przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika staje się masą układową.

W przyspieszonym postępowaniu układowym spisu inwentarza nie sporządza się.

1.

W skład masy układowej uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych nie wchodzi mienie dłużnika wymienione w art. 245 ust. 1, a także inne

aktywa niezbędne do wykonania obowiązków wynikających z uczestnictwa w takim systemie,

które powstały przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego.

2.

W celu wykonania obowiązków określonych w ust. 1 podmiot prowadzący system płatności

lub system rozrachunku papierów wartościowych jest upoważniony do dysponowania mieniem,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Mienie, o którym mowa w ust. 1, pozostałe po wykonaniu obowiązków wynikających z uczestnictwa

w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych, wchodzi do masy

układowej.

1.

W skład masy układowej dłużnika będącego stroną umowy o subpartycypację, o której

mowa w art. 183 ust. 4 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu

alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1896, z późn. zm., nie wchodzą wierzytelności będące przedmiotem tej umowy.

2.

Fundusz sekurytyzacyjny wstępuje w prawa dłużnika z tytułu wierzytelności podlegających

wyłączeniu oraz zabezpieczeń tych wierzytelności.

3.

Dłużnik lub zarządca przekazuje funduszowi sekurytyzacyjnemu świadczenia otrzymane

od dłużników z tytułu wierzytelności, o których mowa w ust. 1, oraz z tytułu zabezpieczeń

tych wierzytelności.

1.

Z uwzględnieniem art. 12 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach

płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad

tymi systemami, przedmiot zabezpieczenia ustanowionego w związku z uczestnictwem w systemie płatności

lub systemie rozrachunku papierów wartościowych na rzecz podmiotu prowadzącego ten

system lub na rzecz uczestnika tego systemu, nie wchodzi do masy układowej

1)

uczestnika tego systemu lub uczestnika współpracującego z nim systemu interoperacyjnego,

który ustanowił to zabezpieczenie,

2)

niebędącego uczestnikiem podmiotu prowadzącego system interoperacyjny współpracujący

z tym systemem,

3)

jakiegokolwiek innego podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie

- w przypadku otwarcia przyspieszonego postępowania układowego wobec któregokolwiek

z nich.

2.

Z uwzględnieniem art. 12 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach

płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad

tymi systemami, przedmiot zabezpieczenia ustanowionego na rzecz Narodowego Banku Polskiego, banku

centralnego innego państwa członkowskiego w rozumieniu tej ustawy lub Europejskiego

Banku Centralnego, przez podmiot dokonujący operacji z tymi bankami lub przez jakikolwiek

inny podmiot, nie wchodzi do masy układowej w przypadku otwarcia przyspieszonego postępowania

układowego wobec któregokolwiek z nich.

3.

Prawa podmiotu, na rzecz którego zostało ustanowione zabezpieczenie, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, do zaspokojenia się z tego zabezpieczenia nie ogranicza otwarcie przyspieszonego

postępowania układowego wobec podmiotu, który ustanowił to zabezpieczenie.

1.

Otwarcie przyspieszonego postępowania układowego wobec uczestnika systemu płatności

lub systemu rozrachunku papierów wartościowych nie wstrzymuje możliwości wykorzystania

1)

środków pieniężnych i instrumentów finansowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, zgromadzonych i zapisanych na jego rachunku rozliczeniowym, nieobciążonych prawem rzeczowym na rzecz osób trzecich,

2)

instrumentów finansowych zapisanych na rachunku rozliczeniowym upadłego, jako przedmiot

zabezpieczenia kredytu uzyskanego w ramach systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, jeżeli kredyt taki może być udostępniony w ramach istniejącej

umowy o kredyt

- w celu wykonania zobowiązań dłużnika wynikających ze zleceń rozrachunku wprowadzonych

do systemu najpóźniej z dniem roboczym systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych rozpoczynającym się w dniu, w którym zostało otwarte przyspieszone postępowanie

układowe.

2.

Za dzień roboczy systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych

uznaje się określony przez zasady funkcjonowania systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych cykl wykonywania zleceń, w trakcie którego są dokonywane rozliczenia

lub rozrachunki oraz występują inne operacje z tym związane. Dzień ten może rozpoczynać

się i kończyć w następujących po sobie dniach kalendarzowych.

1.

Z wyjątkiem art. 129 ust. 1 pkt 1, obciążenie składników majątku dłużnika hipoteką,

zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską w celu zabezpieczenia

wierzytelności powstałej przed otwarciem przyspieszonego postępowania układowego,

po otwarciu przyspieszonego postępowania układowego jest niedopuszczalne.

2.

Jeżeli wniosek o wpis hipoteki, wniosek o wpis zastawu rejestrowego, wniosek o wpis

do rejestru zastawów skarbowych albo wniosek o wpis hipoteki morskiej do rejestru

okrętowego został złożony co najmniej na sześć miesięcy przed dniem złożenia wniosku

o otwarcie postępowania, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

3.

Wpis w księdze wieczystej lub rejestrze dokonany z naruszeniem przepisów ust. 1 lub

2 podlega wykreśleniu z urzędu. Podstawą wykreślenia jest prawomocne postanowienie

sędziego-komisarza stwierdzające niedopuszczalność wpisu. Na postanowienie sędziego-komisarza

zażalenie przysługuje dłużnikowi oraz wierzycielowi.

Postanowienia umowy zastrzegające na wypadek złożenia wniosku o otwarcie przyspieszonego

postępowania układowego lub jego otwarcia zmianę lub rozwiązanie stosunku prawnego,

którego stroną jest dłużnik, są nieważne.

Postanowienie umowy, której stroną jest dłużnik, uniemożliwiające albo utrudniające

osiągnięcie celu przyspieszonego postępowania układowego, jest bezskuteczne w stosunku

do masy układowej.

Do przedmiotów objętych umową przeniesienia własności rzeczy, wierzytelności lub innego

prawa zawartą w celu zabezpieczenia wierzytelności oraz zastrzeżeniem własności rzeczy

sprzedanej na rzecz sprzedającego oraz do zabezpieczonych w ten sposób wierzytelności

przepisy niniejszej ustawy dotyczące zastawu i wierzytelności zabezpieczonych zastawem

stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli umowa ramowa, której jedną ze stron jest dłużnik, zastrzega, że poszczególne

umowy szczegółowe, których przedmiotem są terminowe operacje finansowe, pożyczki instrumentów

finansowych lub sprzedaż instrumentów finansowych ze zobowiązaniem do ich odkupu,

będą zawierane w wykonaniu umowy ramowej oraz że rozwiązanie umowy ramowej powoduje

rozwiązanie umów szczegółowych zawartych w wykonaniu tej umowy, wierzytelności z tytułu

poszczególnych umów szczegółowych zawartych w jej wykonaniu nie są obejmowane układem.

2.

Przez terminowe operacje finansowe, o których mowa w ust. 1, należy rozumieć operacje,

w których ustalono cenę, kurs, stopę procentową lub indeks, w szczególności nabywanie

walut, papierów wartościowych, złota lub innych metali szlachetnych, towarów lub praw,

w tym umowy obliczone tylko na różnicę cen, opcje i prawa pochodne zawarte na umówioną

datę lub umówiony termin, w obrocie rynkowym.

3.

Przez instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1, należy rozumieć instrumenty

finansowe w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

4.

Każda ze stron może wypowiedzieć umowę ramową, o której mowa w ust. 1, z zachowaniem

ustalonego w tej umowie sposobu rozliczenia stron na wypadek rozwiązania umowy.

5.

Dopuszczalne jest potrącenie wierzytelności wynikającej z rozliczenia stron.

Otwarcie przyspieszonego postępowania układowego nie narusza uprawnień wynikających

z zamieszczonej w umowie klauzuli kompensacyjnej, o której mowa w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych.

1.

Od dnia otwarcia przyspieszonego postępowania układowego do dnia jego zakończenia

albo uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu przyspieszonego postępowania układowego,

spełnianie przez dłużnika albo zarządcę świadczeń wynikających z wierzytelności, które

z mocy prawa są objęte układem, jest niedopuszczalne.

2.

Do wykonania zobowiązań wynikających z zamieszczonej w umowie klauzuli kompensacyjnej,

o której mowa w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli

1)

ustanowienie zabezpieczenia finansowego, w tym zabezpieczenia uzupełniającego, w celu

uwzględnienia wahań wartości przedmiotu zabezpieczenia lub wartości zabezpieczonych

wierzytelności finansowych, albo

2)

wycofanie środków pieniężnych, wierzytelności kredytowych lub instrumentów finansowych

jako zabezpieczenia, w zamian za zastąpienie lub zmianę takiego zabezpieczenia

- nastąpiło w dniu otwarcia przyspieszonego postępowania układowego, ale przed wydaniem

postanowienia o jego otwarciu.

1.

Od dnia otwarcia przyspieszonego postępowania układowego do dnia jego zakończenia

albo uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu przyspieszonego postępowania układowego

potrącenie wzajemnych wierzytelności między dłużnikiem i wierzycielem jest niedopuszczalne,

jeżeli wierzyciel

1)

stał się dłużnikiem dłużnika po dniu otwarcia przyspieszonego postępowania układowego;

2)

będąc dłużnikiem dłużnika, stał się po dniu otwarcia przyspieszonego postępowania

układowego jego wierzycielem przez nabycie w drodze przelewu lub indosu wierzytelności

powstałej przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego.

2.

Potrącenie wzajemnych wierzytelności jest dopuszczalne, jeżeli nabycie wierzytelności

nastąpiło wskutek zapłaty długu, za który nabywca odpowiadał osobiście albo pewnymi

przedmiotami majątkowymi, i jeżeli odpowiedzialność nabywcy za dług powstała przed

dniem złożenia wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego.

3.

Wierzyciel, który chce skorzystać z potrącenia zgodnie z ust. 2, składa o tym oświadczenie

dłużnikowi, a gdy dłużnik jest pozbawiony prawa zarządu - zarządcy, nie później niż

w terminie trzydziestu dni od dnia otwarcia przyspieszonego postępowania układowego,

a jeżeli podstawa potrącenia powstała później - w terminie trzydziestu dni od dnia,

w którym powstała podstawa potrącenia. Oświadczenie jest skuteczne również w przypadku,

gdy zostało złożone nadzorcy sądowemu.

W przypadku otwarcia przyspieszonego postępowania układowego wobec uczestnika systemu

płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych skutki prawne zlecenia rozrachunku

wynikające z jego wprowadzenia do tego systemu oraz wyniki kompensowania są niepodważalne

i wiążące dla osób trzecich, jeżeli zlecenie to zostało wprowadzone do tego systemu

przed otwarciem przyspieszonego postępowania układowego.

Jeżeli zlecenie rozrachunku, o którym mowa w art. 254, zostało wprowadzone do systemu

płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych po otwarciu przyspieszonego

postępowania układowego i jest wykonane w dniu roboczym tego systemu rozpoczynającym

się w dniu, w którym zostało otwarte przyspieszone postępowanie układowe, skutki prawne

wynikające z jego wprowadzenia do tego systemu są niepodważalne i wiążące dla osób

trzecich wyłącznie w przypadku, gdy podmiot prowadzący ten system wykaże, że w chwili,

w której zgodnie z zasadami funkcjonowania tego systemu zlecenie to stało się nieodwołalne,

nie wiedział ani nie mógł wiedzieć o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego.

1.

Od dnia otwarcia przyspieszonego postępowania układowego do dnia jego zakończenia

albo uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu przyspieszonego postępowania układowego

wypowiedzenie przez wynajmującego lub wydzierżawiającego umowy najmu lub dzierżawy

lokalu lub nieruchomości, w których jest prowadzone przedsiębiorstwo dłużnika, bez

zezwolenia rady wierzycieli, jest niedopuszczalne.

2.

Do umów kredytu w zakresie środków postawionych do dyspozycji kredytobiorcy przed

dniem otwarcia postępowania, leasingu, ubezpieczeń majątkowych, umów rachunku bankowego,

umów poręczeń, umów obejmujących licencje udzielone dłużnikowi oraz gwarancji lub

akredytyw wystawionych przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego

przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku gdy podstawą wypowiedzenia umowy jest niewykonywanie przez dłużnika po

dniu otwarcia przyspieszonego postępowania układowego zobowiązań nieobjętych układem

lub inna okoliczność przewidziana w umowie, jeżeli zaistniały po dniu otwarcia postępowania,

przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

Otwarcie przyspieszonego postępowania układowego nie wyłącza możliwości wszczęcia

przez wierzyciela postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych

i przed sądami polubownymi w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu

w spisie wierzytelności.

Dłużnik niezwłocznie informuje nadzorcę sądowego o postępowaniach sądowych, administracyjnych,

sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi, dotyczących masy układowej, prowadzonych

na rzecz lub przeciwko dłużnikowi. W sprawach tych uznanie roszczenia, zrzeczenie

się roszczenia, zawarcie ugody lub przyznanie okoliczności istotnych dla sprawy przez

dłużnika bez zgody nadzorcy sądowego nie wywiera skutków prawnych.

1.

Postępowanie egzekucyjne dotyczące wierzytelności objętej z mocy prawa układem, wszczęte

przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego, ulega zawieszeniu z

mocy prawa z dniem otwarcia postępowania. Na wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego

sędzia-komisarz postanowieniem stwierdza zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie

doręcza się również organowi egzekucyjnemu.

2.

Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego może uchylić zajęcie dokonane

przed dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego w postępowaniu egzekucyjnym

lub zabezpieczającym dotyczącym wierzytelności objętej z mocy prawa układem, jeżeli

jest to konieczne dla dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa. Przepis ust. 1 zdanie

trzecie stosuje się odpowiednio.

3.

Wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu

roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia wynikającego z wierzytelności

objętej z mocy prawa układem jest niedopuszczalne po dniu otwarcia przyspieszonego

postępowania układowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

1.

Wierzyciel posiadający wierzytelność zabezpieczoną na mieniu dłużnika hipoteką, zastawem,

zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską może w toku przyspieszonego

postępowania układowego prowadzić egzekucję wyłącznie z przedmiotu zabezpieczenia.

2.

Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego może zawiesić postępowanie

egzekucyjne co do wierzytelności nieobjętych z mocy prawa układem, jeżeli egzekucję

skierowano do przedmiotu zabezpieczenia niezbędnego do prowadzenia przedsiębiorstwa.

Łączny czas zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie może przekroczyć trzech miesięcy.

Zwolnienie zajętego przedmiotu spod zajęcia może nastąpić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.

3.

Postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego doręcza się również organowi

egzekucyjnemu.

4.

Na postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego zażalenie przysługuje wyłącznie

wierzycielowi prowadzącemu egzekucję. Na postanowienie oddalające wniosek zażalenie

przysługuje wyłącznie dłużnikowi.

5.

Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie

choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień

objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę przepisów ust. 1-4 nie stosuje

się.

W terminie dwóch tygodni od dnia otwarcia przyspieszonego postępowania układowego

nadzorca sądowy sporządza i składa sędziemu-komisarzowi

1)

plan restrukturyzacyjny uwzględniający propozycje restrukturyzacji przedstawione przez

dłużnika;

2)

spis wierzytelności;

3)

spis wierzytelności spornych.

Jeżeli od dnia sporządzenia spisów, o których mowa w art. 261 pkt 2 i 3, zaszły zmiany

lub jeżeli dłużnik zgłosił zastrzeżenia, o których mowa w art. 90 ust. 1, nadzorca

sądowy składa na zgromadzeniu wierzycieli aktualny spis wierzytelności i spis wierzytelności

spornych.

1.

Niezwłocznie po złożeniu dokumentów, o których mowa w art. 261, sędzia-komisarz wyznacza

termin zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad układem.

2.

Jeżeli propozycje układowe przewidują, że dłużnikowi może zostać udzielone wsparcie,

o którym mowa w art. 140, wierzycielowi, który ma udzielić wsparcia, doręcza się przed

wyznaczeniem terminu zgromadzenia wierzycieli plan restrukturyzacyjny wraz z dokumentami

i informacjami, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy

publicznej. W takim przypadku termin zgromadzenia wierzycieli może zostać wyznaczony dopiero

po upływie terminów, o których mowa w art. 204 i art. 205.

1.

O terminie zgromadzenia wierzycieli zwołanego w celu przyjęcia układu sędzia-komisarz

zawiadamia wierzycieli umieszczonych w spisie wierzytelności, jednocześnie doręczając

im propozycje układowe, informację o podziale wierzycieli umieszczonych w spisie wierzytelności

ze względu na kategorie interesów, informację o sposobie głosowania na zgromadzeniu

wierzycieli oraz pouczenie o treści przepisów art. 107-110, art. 113 i art. 115-119.

2.

Do wierzycieli umieszczonych w spisie wierzytelności spornych przepis ust. 1 stosuje

się. Zawiadamiając wierzyciela umieszczonego w spisie wierzytelności spornych, sędzia-komisarz

wskazuje, że może dopuścić go do udziału w zgromadzeniu wierzycieli, jeżeli uprawdopodobni

istnienie wierzytelności.

O ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, wniosek o otwarcie postępowania

układowego powinien odpowiadać wymogom formalnym określonym w art. 227 ust. 1 pkt

1-3 i pkt 6-10 oraz ust. 2 i 3.

1.

We wniosku o otwarcie postępowania układowego dłużnik uprawdopodabnia zdolność do

bieżącego zaspokajania kosztów postępowania układowego i zobowiązań powstałych po

dniu jego otwarcia.

2.

Do wniosku o otwarcie postępowania układowego nie dołącza się odpisów propozycji układowych.

3.

Przepisy art. 228 i art. 229 stosuje się odpowiednio.

Sąd może żądać od dłużnika zaliczki na wydatki postępowania o otwarcie postępowania

układowego pod rygorem pominięcia czynności, z którą jest związane wezwanie do uiszczenia

zaliczki, albo, w przypadku wezwania do uiszczenia zaliczki na wynagrodzenie tymczasowego

nadzorcy sądowego, pod rygorem umorzenia postępowania.

1.

W postępowaniu o otwarcie postępowania układowego sąd może zabezpieczyć majątek dłużnika

przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Postanowienie o ustanowieniu tymczasowego

nadzorcy sądowego, zmianie osoby tymczasowego nadzorcy sądowego oraz informację o

uprawomocnieniu się postanowienia o zmianie sposobu zabezpieczenia przez odwołanie

tymczasowego nadzorcy sądowego obwieszcza się.

2.

Sąd może, na wniosek dłużnika lub tymczasowego nadzorcy sądowego, zawiesić postępowania

egzekucyjne prowadzone w celu dochodzenia należności objętych z mocy prawa układem

oraz uchylić zajęcie rachunku bankowego, jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia celów

postępowania układowego. Uchylając zajęcie rachunku bankowego, sąd ustanawia tymczasowego

nadzorcę sądowego, jeżeli wcześniej nie został ustanowiony.

3.

Dyspozycje dłużnika dotyczące środków na rachunku bankowym, którego zajęcie uchylono,

wymagają zgody tymczasowego nadzorcy sądowego.

4.

Postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego oraz uchyleniu zajęcia rachunku

bankowego doręcza się wierzycielowi prowadzącemu egzekucję oraz organowi egzekucyjnemu.

Na postanowienie to zażalenie przysługuje dłużnikowi oraz wierzycielowi prowadzącemu

egzekucję.

5.

Do tymczasowego nadzorcy sądowego przepisy o nadzorcy sądowym, z wyłączeniem przepisów

art. 42-46, stosuje się odpowiednio.

6.

Sąd ustala wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego, biorąc pod uwagę nakład pracy,

zakres czynności podejmowanych w postępowaniu, stopień ich trudności oraz czas pełnienia

funkcji.

7.

Wynagrodzenie tymczasowego nadzorcy sądowego ustala się w wysokości od jednej czwartej

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, do jego dwukrotności.

8.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można przyznać wyższe wynagrodzenie w wysokości

do czterokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 7,

jeżeli jest to uzasadnione zwiększonym nakładem pracy tymczasowego nadzorcy sądowego,

wynikającym w szczególności ze stopnia skomplikowania postępowania i czasu jego trwania.

9.

O wynagrodzeniu tymczasowego nadzorcy sądowego orzeka sąd na jego wniosek złożony

w terminie tygodnia od dnia powiadomienia o odwołaniu lub wygaśnięcia funkcji.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania zabezpieczającego przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio.

1.

Sąd rozpoznaje wniosek o otwarcie postępowania układowego na posiedzeniu niejawnym.

2.

Wniosek o otwarcie postępowania układowego rozpoznaje się w terminie dwóch tygodni

od dnia złożenia wniosku, chyba że istnieje konieczność wyznaczenia rozprawy. W takim

przypadku wniosek rozpoznaje się w terminie sześciu tygodni.

1.

Do postanowienia o otwarciu postępowania układowego przepisy art. 233-235 stosuje

się odpowiednio.

2.

Postanowienie w przedmiocie otwarcia postępowania układowego doręcza się również tymczasowemu

nadzorcy sądowemu, jeżeli był ustanowiony.

3.

Postanowienie o otwarciu postępowania układowego wydane na rozprawie doręcza się podmiotom

określonym w art. 235 ust. 2 i 3 oraz tymczasowemu nadzorcy sądowemu, jeżeli był ustanowiony,

o ile podmioty te nie były o niej zawiadomione.

Do zażalenia na postanowienie w przedmiocie otwarcia postępowania układowego przepisy

art. 236 i art. 237 stosuje się odpowiednio.

Po otwarciu postępowania układowego przepisy art. 238-256 stosuje się odpowiednio.

1.

W terminie trzydziestu dni od dnia otwarcia postępowania układowego nadzorca sądowy

ustala skład masy układowej na podstawie wpisów w księgach dłużnika oraz dokumentów

bezspornych.

2.

Sędzia-komisarz może postanowić, aby ustalenia składu masy układowej dokonał dłużnik

pod nadzorem nadzorcy sądowego.

1.

Ustalenie składu masy układowej następuje przez sporządzenie spisu inwentarza.

2.

Wraz ze spisem inwentarza dokonuje się oszacowania mienia wchodzącego do masy układowej.

3.

Domniemywa się, że rzeczy znajdujące się w posiadaniu dłużnika w dniu otwarcia postępowania

układowego należą do masy układowej.

Otwarcie postępowania układowego nie wyłącza możliwości wszczęcia przez wierzyciela

postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi

w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu w spisie wierzytelności.

Koszty postępowania obciążają wszczynającego postępowanie, jeżeli nie było przeszkód

do umieszczenia wierzytelności w całości w spisie wierzytelności.

1.

Nadzorca sądowy wstępuje z mocy prawa do postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych

oraz przed sądami polubownymi, dotyczących masy układowej.

2.

W sprawach cywilnych nadzorca sądowy ma uprawnienia interwenienta ubocznego albo uczestnika

postępowania, do którego przepisy o współuczestnictwie jednolitym stosuje się odpowiednio.

3.

W postępowaniach administracyjnych, sądowoadministracyjnych oraz przed sądami polubownymi

nadzorca sądowy ma prawa strony.

4.

W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, uznanie roszczenia, zrzeczenie się roszczenia,

zawarcie ugody lub przyznanie okoliczności istotnych dla sprawy przez dłużnika bez

zgody nadzorcy sądowego nie wywiera skutków prawnych.

1.

Postępowanie egzekucyjne dotyczące wierzytelności objętej z mocy prawa układem, wszczęte

przed dniem otwarcia postępowania układowego, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem

otwarcia postępowania. Na wniosek dłużnika lub nadzorcy sądowego sędzia-komisarz postanowieniem

stwierdza zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to doręcza się również

organowi egzekucyjnemu.

2.

Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze niewydane, przelewa

się do masy układowej niezwłocznie po wydaniu postanowienia o otwarciu postępowania

układowego.

3.

Przepisy art. 259 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

W postępowaniu układowym przepis art. 260 stosuje się odpowiednio.

W terminie trzydziestu dni od dnia otwarcia postępowania układowego nadzorca sądowy

sporządza i składa sędziemu-komisarzowi

1)

plan restrukturyzacyjny uwzględniający propozycje restrukturyzacji przedstawione przez

dłużnika;

2)

spis wierzytelności.

1.

Sędzia-komisarz niezwłocznie po złożeniu planu restrukturyzacyjnego oraz zatwierdzeniu

spisu wierzytelności wyznacza termin zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad

układem.

2.

Przepis art. 263 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zawiadamiania wierzycieli o terminie zgromadzenia wierzycieli przepis art. 264

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2.

Do wierzyciela, którego dotyczy sprzeciw, jeżeli nie został on prawomocnie rozpoznany

do dnia zwołania zgromadzenia wierzycieli, przepisy art. 264 ust. 1 i ust. 2 zdanie

drugie stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego w stosunku do osoby prawnej wpisanej do

Krajowego Rejestru Sądowego może zgłosić również kurator ustanowiony na podstawie

art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym.

2.

Wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego w stosunku do niewypłacalnej osoby prawnej

może zgłosić również jej wierzyciel osobisty.

1.

Wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego powinien zawierać

1)

imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer w Krajowym Rejestrze

Sądowym, a w przypadku ich braku - inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację,

miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres, a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba

prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której

odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - imiona i nazwiska reprezentantów, w tym

likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki osobowej - imiona

i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki

bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

2)

wskazanie miejsc, w których znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek dłużnika;

3)

wstępny plan restrukturyzacyjny wraz z uzasadnieniem wskazującym, że jego wdrożenie

przywróci dłużnikowi zdolność do wykonywania zobowiązań;

4)

uprawdopodobnienie zdolności dłużnika do bieżącego zaspokajania kosztów postępowania

sanacyjnego i zobowiązań powstałych po dniu jego otwarcia;

5)

wykaz wierzycieli z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy oraz miejsca zamieszkania

albo siedziby, adresu i wysokości wierzytelności każdego z nich, terminów zapłaty,

określeniem, czy wierzytelność objęta jest układem z mocy prawa, czy może zostać objęta

układem po wyrażeniu zgody przez wierzyciela oraz czy wierzyciel posiada prawo do

głosowania nad układem, a jeżeli nie to wskazanie z jakiego powodu;

6)

sumę wierzytelności z wyszczególnieniem sumy wierzytelności objętej układem z mocy

prawa oraz sumę wierzytelności, która może zostać objęta układem po wyrażeniu zgody

przez wierzyciela;

7)

wykaz wierzytelności spornych z podaniem imienia i nazwiska albo nazwy wierzycieli,

miejsca zamieszkania albo siedziby, ich adresów i wysokości żądanej przez każdego

z nich wierzytelności, terminów zapłaty oraz zwięzłym przedstawieniem podstawy sporu;

8)

informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu

innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych

lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny.

2.

W przypadku wierzytelności zabezpieczonych sumę, o której mowa w ust. 1 pkt 6, oznacza

się według tej części wierzytelności, która będzie prawdopodobnie zaspokojona z przedmiotu

zabezpieczenia.

3.

Przepisy art. 228 i art. 229 stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego zgłasza wierzyciel, przepisów ust.

1 pkt 3-8 i ust. 2 nie stosuje się. Wniosek wierzyciela powinien wskazywać okoliczności

uzasadniające wniosek, a ponadto zawierać uprawdopodobnienie jego wierzytelności.

Przed wydaniem orzeczenia w sprawie otwarcia postępowania sanacyjnego sąd może żądać

od dłużnika przedstawienia informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 3-8 i ust. 2, w

terminie dwóch tygodni.

Sąd może żądać od dłużnika zaliczki na wydatki postępowania o otwarcie postępowania

sanacyjnego pod rygorem pominięcia czynności, z którą jest związane wezwanie do uiszczenia

zaliczki, albo, w przypadku wezwania do uiszczenia zaliczki na wynagrodzenie tymczasowego

nadzorcy sądowego albo tymczasowego zarządcy, pod rygorem umorzenia postępowania.

1.

W postępowaniu o otwarcie postępowania sanacyjnego sąd może zabezpieczyć majątek dłużnika

przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego, do którego stosuje się odpowiednio

przepisy o nadzorcy sądowym, z wyłączeniem przepisów art. 42-46, albo przez ustanowienie

tymczasowego zarządcy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o zarządcy, z wyłączeniem

przepisów art. 55-59 oraz art. 61 i art. 62. Postanowienie o ustanowieniu tymczasowego

nadzorcy sądowego albo tymczasowego zarządcy, zmianie osoby tymczasowego nadzorcy

sądowego albo tymczasowego zarządcy oraz informację o uprawomocnieniu się postanowienia

o zmianie sposobu zabezpieczenia przez odwołanie tymczasowego nadzorcy sądowego albo

tymczasowego zarządcy obwieszcza się.

2.

Do zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz wynagrodzenia tymczasowego nadzorcy

sądowego oraz tymczasowego zarządcy przepisy art. 268 ust. 2-4 i 6-9 stosuje się odpowiednio.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania zabezpieczającego przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio.

1.

Do rozpoznania wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego przepis art. 270 stosuje

się odpowiednio.

2.

Uwzględniając wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego, sąd wydaje postanowienie

o otwarciu postępowania sanacyjnego, do którego przepisy art. 233 i art. 234 stosuje

się odpowiednio, przy czym sąd odbiera zarząd własny dłużnikowi i wyznacza zarządcę.

3.

Jeżeli skuteczne przeprowadzenie postępowania sanacyjnego wymaga osobistego udziału

dłużnika lub jego reprezentantów, a jednocześnie dają oni gwarancję należytego sprawowania

zarządu, sąd może zezwolić dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią

przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu. Sąd cofa

zezwolenie w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 239 ust. 1.

1.

Do postanowienia w przedmiocie otwarcia postępowania sanacyjnego przepis art. 235

stosuje się odpowiednio.

2.

Postanowienie w przedmiocie otwarcia postępowania sanacyjnego doręcza się również

tymczasowemu nadzorcy sądowemu albo tymczasowemu zarządcy, jeżeli był ustanowiony.

3.

Postanowienie o otwarciu postępowania sanacyjnego wydane na rozprawie doręcza się

podmiotom określonym w art. 235 ust. 2 i 3 oraz tymczasowemu nadzorcy sądowemu albo

tymczasowemu zarządcy, jeżeli był ustanowiony, o ile podmioty te nie były o niej zawiadomione.

Do zażalenia na postanowienie w przedmiocie otwarcia postępowania sanacyjnego przepisy

art. 236 i art. 237 stosuje się odpowiednio.

1.

Po otwarciu postępowania sanacyjnego dłużnik, któremu nie udzielono zezwolenia, o

którym mowa w art. 288 ust. 3, wskazuje i wydaje zarządcy cały swój majątek oraz wydaje

dokumenty dotyczące jego działalności, majątku oraz rozliczeń, w szczególności księgi

rachunkowe, inne ewidencje prowadzone dla celów podatkowych i korespondencję. Wykonanie

tych obowiązków dłużnik potwierdza w formie oświadczenia na piśmie, które składa sędziemu-komisarzowi.

2.

Dłużnik udziela sędziemu-komisarzowi i zarządcy wszelkich potrzebnych wyjaśnień dotyczących

swojego majątku i działalności.

W przypadku udzielenia dłużnikowi zezwolenia, o którym mowa w art. 288 ust. 3, jeżeli

sąd nie nałoży na dłużnika dalej idących obowiązków, dłużnik udziela sędziemu-komisarzowi

i zarządcy wszelkich potrzebnych wyjaśnień, udostępnia dokumenty dotyczące jego przedsiębiorstwa

i majątku oraz umożliwia zarządcy zapoznanie się z przedsiębiorstwem dłużnika, w szczególności

z jego księgami rachunkowymi.

Otwarcie postępowania sanacyjnego powoduje wygaśnięcie prokury oraz innych pełnomocnictw

udzielonych przez dłużnika. Zarządca może w toku postępowania sanacyjnego udzielać

pełnomocnictw, w tym prokury.

Z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa

oraz mienie należące do dłużnika stają się masą sanacyjną.

W postępowaniu sanacyjnym przepisy art. 242-246 stosuje się odpowiednio.

1.

Skład masy sanacyjnej ustala zarządca.

2.

Do ustalenia składu masy sanacyjnej przepisy art. 274 ust. 1 i art. 275 stosuje się

odpowiednio.

W postępowaniu sanacyjnym przepisy art. 247-256 stosuje się odpowiednio.

1.

Zarządca może odstąpić od umowy wzajemnej, która nie została wykonana w całości lub

części przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego, za zgodą sędziego-komisarza,

jeżeli świadczenie drugiej strony wynikające z tej umowy jest świadczeniem niepodzielnym.

2.

Jeżeli świadczenie drugiej strony wynikające z umowy, o której mowa w ust. 1, jest

świadczeniem podzielnym, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w zakresie, w jakim

świadczenie drugiej strony miało zostać wykonane po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego.

3.

Wyrażając zgodę, o której mowa w ust. 1, sędzia-komisarz kieruje się celem postępowania

sanacyjnego i bierze pod uwagę ważny interes drugiej strony umowy.

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza zażalenie przysługuje dłużnikowi oraz drugiej

stronie umowy.

5.

Na żądanie drugiej strony złożone w formie pisemnej z datą pewną, zarządca w terminie

dwóch tygodni od dnia doręczenia żądania składa do sędziego-komisarza wniosek o zgodę

na odstąpienie od umowy, o czym informuje drugą stronę, albo informuje drugą stronę,

że nie zamierza takiego wniosku złożyć. Brak informacji ze strony zarządcy albo informacja,

że nie zamierza on złożyć wniosku, skutkuje utratą prawa do złożenia wniosku o zgodę

sędziego-komisarza na odstąpienie od umowy.

6.

Jeżeli zarządca poinformował drugą stronę o złożeniu wniosku do sędziego-komisarza,

druga strona może wstrzymać się ze spełnieniem świadczenia do dnia uprawomocnienia

się postanowienia sędziego-komisarza oddalającego wniosek zarządcy albo do chwili

złożenia przez zarządcę oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

7.

Jeżeli zarządca odstąpił od umowy, druga strona może żądać zwrotu świadczenia spełnionego

po otwarciu postępowania sanacyjnego, a przed dojściem do niej oświadczenia o odstąpieniu

od umowy, jeżeli świadczenie to znajduje się w majątku dłużnika. W przypadku gdy jest

to niemożliwe, druga strona może dochodzić jedynie wierzytelności z tytułu wykonania

zobowiązania i poniesionych strat. Wierzytelności te nie są objęte układem.

1.

Uprawnienie zarządcy do odstąpienia, o którym mowa w art. 298, nie dotyczy umowy ramowej,

o której mowa w art. 250 ust. 1.

2.

Każda ze stron może wypowiedzieć umowę ramową, o której mowa w art. 250 ust. 1, z

zachowaniem ustalonego w tej umowie sposobu rozliczenia stron na wypadek rozwiązania

umowy.

3.

Do poszczególnych umów szczegółowych mających za przedmiot terminowe operacje finansowe,

pożyczki instrumentów finansowych lub sprzedaż instrumentów finansowych ze zobowiązaniem

do ich odkupu, nawet jeżeli nie zostały one zawarte w wykonaniu umowy ramowej, o której

mowa w art. 250 ust. 1, przepisu art. 298 nie stosuje się.

Otwarcie postępowania sanacyjnego wpływa na stosunki pracy i wywołuje w zakresie praw

i obowiązków pracowników i pracodawcy takie same skutki, jak ogłoszenie upadłości,

przy czym uprawnienia syndyka wykonuje zarządca.

1.

Jeżeli do spadku otwartego po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego powołany zostaje

dłużnik, spadek wchodzi do masy sanacyjnej. Zarządca nie składa oświadczenia o przyjęciu

spadku, a spadek uważa się za przyjęty z dobrodziejstwem inwentarza.

2.

Jeżeli otwarcie spadku nastąpiło przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego, a

do dnia otwarcia postępowania nie upłynął jeszcze termin do złożenia oświadczenia

o przyjęciu lub odrzuceniu spadku i powołany spadkobierca oświadczenia takiego nie

złożył, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku ustanowienia zapisów zwykłych i zapisów windykacyjnych na rzecz dłużnika

objętego postępowaniem sanacyjnym przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Umowa zbycia całości lub części spadku albo całości lub części udziału spadkowego

zawarta przez dłużnika po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego jest nieważna.

2.

Dokonana przez dłużnika po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego czynność, przez

którą dłużnik rozporządził udziałem w przedmiocie należącym do spadku, jak i jego

zgoda na rozporządzenie udziałem w przedmiocie należącym do spadku przez innego spadkobiercę

jest nieważna.

Oświadczenie dłużnika o odrzuceniu spadku lub zapisu windykacyjnego jest bezskuteczne

w stosunku do masy sanacyjnej, jeżeli zostało złożone po dniu otwarcia postępowania

sanacyjnego.

1.

Bezskuteczne w stosunku do masy sanacyjnej są czynności prawne, nieodpłatne albo odpłatne,

którymi dłużnik rozporządził swoim majątkiem, jeżeli wartość świadczenia dłużnika

przewyższa w istotnym stopniu wartość świadczenia otrzymanego przez dłużnika lub zastrzeżonego

dla dłużnika lub dla osoby trzeciej, dokonane w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku

o otwarcie postępowania sanacyjnego.

2.

Do ugody sądowej, uznania powództwa i zrzeczenia się roszczenia przepis ust. 1 stosuje

się odpowiednio.

3.

Bezskuteczne w stosunku do masy sanacyjnej są zabezpieczenia, które nie zostały ustanowione

bezpośrednio w związku z otrzymaniem przez dłużnika świadczenia, ustanowione przez

dłużnika w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego.

4.

Bezskuteczne w stosunku do masy sanacyjnej są zabezpieczenia w części, która w dniu

ustanowienia zabezpieczenia przewyższa więcej niż o połowę wartość zabezpieczonego

świadczenia otrzymanego przez dłużnika wraz z roszczeniami o świadczenia uboczne określonymi

w dokumencie stanowiącym podstawę ustanowienia zabezpieczenia, ustanowione w ciągu

roku przed dniem złożenia wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego.

5.

Do poręczeń, gwarancji i innych podobnych czynności dokonywanych w celu zabezpieczenia

świadczenia przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

6.

Do zabezpieczeń ustanowionych przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego w związku

z terminowymi operacjami finansowymi, pożyczkami instrumentów finansowych lub sprzedażą

instrumentów finansowych ze zobowiązaniem do ich odkupu, o których mowa w art. 250

ust. 1, przepisów ust. 1-4 nie stosuje się.

1.

Jeżeli wynagrodzenie za pracę reprezentanta dłużnika lub pracownika dłużnika wykonującego

zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi

związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika, określone w

1)

umowie o pracę,

2)

umowie o świadczenie usług,

3)

uchwale organu dłużnika

- zawartej lub podjętej przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego jest rażąco

wyższe od przeciętnego wynagrodzenia za tego rodzaju pracę lub usługi i nie jest uzasadnione

nakładem pracy, sędzia-komisarz z urzędu albo na wniosek zarządcy uznaje, że określona

część wynagrodzenia, przypadająca za okres przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego,

nie dłuższy jednak niż trzy miesiące przed dniem złożenia wniosku o otwarcie postępowania

sanacyjnego, jest bezskuteczna w stosunku do masy sanacyjnej, chociażby wynagrodzenie

zostało już wypłacone.

2.

Sędzia-komisarz może uznać za bezskuteczne w całości lub części w stosunku do masy

sanacyjnej wynagrodzenie reprezentanta dłużnika, pracownika dłużnika wykonującego

zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub osoby świadczącej usługi związane

z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika, przypadające za czas po otwarciu

postępowania sanacyjnego, jeżeli ze względu na objęcie zarządu przez zarządcę nie

jest ono uzasadnione nakładem pracy.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, sędzia-komisarz określa podlegające zaspokojeniu

z masy sanacyjnej wynagrodzenie w wysokości odpowiedniej do pracy wykonanej przez

reprezentanta dłużnika, pracownika dłużnika wykonującego zadania w zakresie zarządu

przedsiębiorstwem lub osobę świadczącą usługi związane z zarządem lub nadzorem nad

przedsiębiorstwem dłużnika.

4.

Sędzia-komisarz wydaje postanowienie po wysłuchaniu zarządcy oraz reprezentanta dłużnika,

pracownika dłużnika wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub

osoby świadczącej usługi związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika.

5.

Na postanowienie zażalenie przysługuje również reprezentantowi dłużnika, pracownikowi

dłużnika wykonującemu zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub osobie świadczącej

usługi związane z zarządem lub nadzorem nad przedsiębiorstwem dłużnika.

6.

Do świadczeń przysługujących w związku z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o

usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio,

z tym że ograniczenie wysokości tych świadczeń następuje do wysokości określonych

według zasad powszechnie obowiązujących.

1.

Powództwo w sprawach o ustalenie bezskuteczności czynności oraz w innych sprawach,

w których podstawą roszczenia jest bezskuteczność czynności, może wytoczyć zarządca.

W sprawach tych nie ponosi on opłat sądowych.

2.

Ustalenie bezskuteczności czynności po upływie roku od dnia otwarcia postępowania

sanacyjnego jest niedopuszczalne, chyba że na podstawie Kodeksu cywilnego uprawnienie to wygasło wcześniej. Termin ten nie ma zastosowania, jeżeli żądanie

ustalenia bezskuteczności czynności zostało zgłoszone w drodze zarzutu.

1.

Jeżeli czynność dłużnika jest bezskuteczna z mocy prawa lub została uznana za bezskuteczną,

to, co wskutek tej czynności ubyło z majątku dłużnika lub do niego nie weszło, podlega

przekazaniu do masy sanacyjnej, a jeżeli przekazanie w naturze jest niemożliwe, do

masy sanacyjnej wpłaca się równowartość w pieniądzu.

2.

Za zgodą sędziego-komisarza druga strona czynności może zwolnić się z obowiązku przekazania

do masy sanacyjnej tego, co wskutek tej czynności z majątku dłużnika ubyło, przez

zapłatę różnicy między wartością rynkową świadczenia dłużnika z dnia zawarcia umowy,

a wartością świadczenia otrzymanego przez dłużnika.

3.

Jeżeli osoba obowiązana do przekazania składników majątkowych do masy sanacyjnej nie

wykona swojego obowiązku na wezwanie zarządcy, sędzia-komisarz wskazuje taką osobę

lub takie osoby i określa zakres obowiązku każdej z nich.

4.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, przysługuje zażalenie.

5.

Prawomocne postanowienie, o którym mowa w ust. 3, ma moc tytułu wykonawczego.

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, świadczenie wzajemne osoby trzeciej zwraca

się tej osobie, jeżeli znajduje się w masie sanacyjnej oddzielnie od innego majątku

lub o ile masa sanacyjna jest nim wzbogacona. Jeżeli świadczenie nie podlega zwrotowi,

osoba trzecia może dochodzić wierzytelności. Wierzytelność ta jest objęta układem.

W sprawach nieuregulowanych przepisami art. 304-307 do zaskarżenia czynności prawnych

dłużnika, dokonanych z pokrzywdzeniem wierzycieli, przepisy Kodeksu cywilnego o ochronie wierzyciela w przypadku niewypłacalności dłużnika stosuje się odpowiednio.

1.

Przepisów umożliwiających zaskarżanie czynności prawnych lub określających bezskuteczność

czynności prawnych dokonanych przez dłużnika nie stosuje się do kompensowania dokonanego

zgodnie z art. 254 i jego wyników.

2.

Przepisów umożliwiających zaskarżanie czynności prawnych lub określających bezskuteczność

czynności prawnych dokonanych przez dłużnika nie stosuje się do umowy o ustanowienie

zabezpieczenia finansowego, o której mowa w ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych, oraz do wykonania zobowiązań wynikających z takiej umowy.

Otwarcie postępowania sanacyjnego nie wyłącza możliwości wszczęcia przez wierzyciela

postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi

w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu w spisie wierzytelności.

Koszty postępowania obciążają wszczynającego postępowanie, jeżeli nie było przeszkód

do umieszczenia wierzytelności w całości w spisie wierzytelności.

1.

Postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi

dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę

albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz

dłużnika.

2.

Do postępowań w sprawach o należne od dłużnika alimenty oraz odszkodowania i renty

z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci

oraz z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę

przepisu ust. 1 nie stosuje się.

3.

Do postępowań przed sądami polubownymi przepisy art. 174 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 180 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej

wszczęte przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego ulega zawieszeniu z mocy prawa

z dniem otwarcia postępowania. Na wniosek dłużnika lub zarządcy sędzia-komisarz postanowieniem

stwierdza zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie doręcza się również

organowi egzekucyjnemu.

2.

Sędzia-komisarz na wniosek dłużnika lub zarządcy może uchylić zajęcie dokonane przed

dniem otwarcia postępowania sanacyjnego w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym

skierowanym do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej, jeżeli jest to

konieczne dla dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa. Przepis ust. 1 zdanie trzecie

stosuje się odpowiednio.

3.

Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a jeszcze niewydane, przelewa

się do masy sanacyjnej niezwłocznie po wydaniu postanowienia o otwarciu postępowania

sanacyjnego.

4.

Skierowanie egzekucji do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej oraz

wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia

roszczenia na tym majątku jest niedopuszczalne po dniu otwarcia postępowania sanacyjnego.

5.

Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie

choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień

objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę przepisów ust. 1-4 nie stosuje

się.

1.

Zarządca w porozumieniu z dłużnikiem składa sędziemu-komisarzowi plan restrukturyzacyjny

w terminie trzydziestu dni od dnia otwarcia postępowania sanacyjnego. Jeżeli zarządca

nie porozumie się z dłużnikiem co do treści planu, składa plan, dołączając zastrzeżenia

dłużnika i uzasadnienie przyczyn, dla których tych zastrzeżeń nie uwzględnił.

2.

W uzasadnionych przypadkach termin do złożenia planu restrukturyzacyjnego może zostać

przedłużony przez sędziego-komisarza do trzech miesięcy.

Jeżeli w postępowaniu sanacyjnym przewiduje się redukcję zatrudnienia z wykorzystaniem

uprawnień zarządcy, o których mowa w art. 300, oraz podjęcie czynności określonych

w art. 298 lub art. 323, w planie restrukturyzacyjnym dodatkowo wskazuje się zasady

zwalniania pracowników, w szczególności liczbę pracowników objętych zamiarem zwolnienia,

okres, w którym nastąpi takie zwolnienie, oraz proponowane kryteria zwalniania pracowników,

mienie podlegające zbyciu oraz umowy, od których zarządca zamierza odstąpić.

1.

Sędzia-komisarz wydaje postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia planu restrukturyzacyjnego

po uzyskaniu opinii rady wierzycieli.

2.

Sędzia-komisarz może wydać zakaz wdrażania niektórych działań przewidzianych w planie

restrukturyzacyjnym oraz nakazać realizację innych działań, kierując się celami postępowania

sanacyjnego i ochroną słusznych praw wierzycieli oraz osób trzecich niebędących uczestnikami

postępowania.

Zarządca realizuje plan restrukturyzacyjny po zatwierdzeniu przez sędziego-komisarza.

Przed zatwierdzeniem planu restrukturyzacyjnego zarządca może podjąć działania mające

na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności wykonywania zobowiązań, jeżeli brak ich

niezwłocznego podjęcia istotnie utrudniłby możliwość osiągnięcia celu postępowania

sanacyjnego. O zamiarze podjęcia działań zarządca informuje sędziego-komisarza, który

może w terminie trzech dni zakazać podjęcia wskazanych działań.

Plan restrukturyzacyjny może być zmieniany w toku jego realizacji, stosownie do zmiany

okoliczności sprawy. Do zmiany planu restrukturyzacyjnego przepisy art. 263 ust. 2

oraz art. 314 i art. 315 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli plan restrukturyzacyjny zakłada udzielenie pomocy publicznej, do której udzielenia

jest konieczna zgoda właściwego organu, zarządca niezwłocznie po zatwierdzeniu planu

restrukturyzacyjnego wszczyna postępowanie w celu uzyskania takiej zgody.

Zarządca sporządza i składa sędziemu-komisarzowi spis wierzytelności w terminie trzydziestu

dni od dnia otwarcia postępowania sanacyjnego.

1.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli w celu głosowania nad układem niezwłocznie

po zrealizowaniu całości lub części planu restrukturyzacyjnego przewidzianej do wykonania

w toku postępowania sanacyjnego, nie później jednak niż przed upływem dwunastu miesięcy

od dnia otwarcia postępowania sanacyjnego.

2.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, nie został zatwierdzony spis wierzytelności

lub nie została zakończona procedura uzyskiwania zgody na udzielenie pomocy publicznej,

sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli w celu głosowania nad układem niezwłocznie

po zatwierdzeniu spisu wierzytelności lub zakończeniu procedury uzyskiwania zgody

na udzielenie pomocy publicznej.

1.

Do zawiadamiania wierzycieli o terminie zgromadzenia wierzycieli przepis art. 264

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2.

Do wierzyciela, którego dotyczy sprzeciw, jeżeli nie został on prawomocnie rozpoznany

do dnia zwołania zgromadzenia wierzycieli, przepisy art. 264 ust. 1 i ust. 2 zdanie

drugie stosuje się odpowiednio.

1.

Składniki mienia należącego do dłużnika i wchodzącego w skład masy sanacyjnej mogą

zostać zbyte przez zarządcę, za zgodą sędziego-komisarza, który określa warunki ich

zbycia. Przepis art. 73 stosuje się.

2.

O zamiarze zbycia składników mienia służących do prowadzenia działalności w dziedzinie

obronności i bezpieczeństwa państwa zarządca zawiadamia Ministra Obrony Narodowej,

który w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia może przedstawić sędziemu-komisarzowi

opinię.

3.

Sprzedaż, o której mowa w ust. 1, wywołuje skutki jak sprzedaż dokonana przez syndyka

w postępowaniu upadłościowym.

4.

Zarządca sporządza odrębny plan podziału sum uzyskanych ze sprzedaży rzeczy, wierzytelności

i praw obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub

hipoteką morską zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego.

5.

W przypadku gdy zbycie składników mienia odbywa się w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej i nie przekracza zakresu zwykłego zarządu, przepisów ust. 1-4 nie stosuje

się.

1.

Postępowanie restrukturyzacyjne zostaje zakończone z dniem uprawomocnienia się postanowienia

o zatwierdzeniu układu albo o odmowie zatwierdzenia układu.

2.

O zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego obwieszcza się.

1.

Sąd umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli

1)

prowadzenie postępowania zmierzałoby do pokrzywdzenia wierzycieli;

2)

dłużnik wniósł o umorzenie postępowania i zezwoliła na to rada wierzycieli;

3)

układ nie został przyjęty;

4)

uprawomocniło się postanowienie o ogłoszeniu upadłości dłużnika.

2.

Sąd może umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli z okoliczności sprawy, w

szczególności z zachowania dłużnika, wynika, że układ nie zostanie wykonany.

3.

Sąd może umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli dłużnik nie wykonuje poleceń

sędziego-komisarza i zezwoliła na to rada wierzycieli.

1.

Sąd umarza przyspieszone postępowanie układowe w przypadku stwierdzenia, że suma wierzytelności

spornych uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności

uprawniających do głosowania nad układem, z uwzględnieniem art. 165 ust. 3 i 4.

2.

Sąd umarza postępowanie układowe albo postępowanie sanacyjne, jeżeli dłużnik utracił

zdolność do bieżącego zaspokajania kosztów postępowania i zobowiązań powstałych po

jego otwarciu oraz zobowiązań, które nie mogą zostać objęte układem. Domniemywa się,

że dłużnik utracił zdolność do zaspokajania zobowiązań, jeżeli opóźnienie w ich wykonywaniu

przekracza trzydzieści dni.

3.

Sąd umarza postępowanie sanacyjne, jeżeli brak jest realnych możliwości przywrócenia

dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań.

1.

Na postanowienie o umorzeniu postępowania przysługuje zażalenie.

2.

Na postanowienie oddalające wniosek o umorzenie postępowania zażalenie przysługuje

wyłącznie wnioskodawcy.

3.

Zażalenie wnosi się w terminie dwóch tygodni.

1.

Jeżeli podstawą umorzenia przyspieszonego postępowania układowego albo postępowania

układowego jest przepis art. 325 ust. 1 pkt 2 albo 3 albo art. 204 ust. 2, wraz z

wnioskiem o umorzenie postępowania albo w terminie tygodnia od dnia odbycia zgromadzenia

wierzycieli, na którym nie przyjęto układu, albo w terminie do złożenia zażalenia

na postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu lub postanowienie o umorzeniu postępowania

dłużnik może złożyć uproszczony wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego.

2.

Uproszczony wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego powinien spełniać wymogi formalne

pisma procesowego oraz zawierać żądanie otwarcia postępowania sanacyjnego. Przepisu

art. 284 nie stosuje się.

1.

Z dniem zakończenia postępowania albo uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu

postępowania dłużnik odzyskuje prawo zarządu majątkiem, jeżeli był go pozbawiony lub

było ono ograniczone, chyba że układ stanowi inaczej.

2.

W przypadku złożenia uproszczonego wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego albo

o ogłoszenie upadłości dłużnik odzyskuje prawo zarządu majątkiem, jeżeli był go pozbawiony

lub było ono ograniczone z dniem prawomocnego oddalenia lub odrzucenia wniosku albo

umorzenia postępowania o otwarcie postępowania sanacyjnego albo ogłoszenia upadłości.

1.

Z uwzględnieniem art. 27 ust. 2, zarządca po uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu

postępowania restrukturyzacyjnego albo postanowienia odmawiającego zatwierdzenia układu

wydaje niezwłocznie dłużnikowi jego majątek, księgi, korespondencję i dokumenty. W

razie potrzeby sąd wydaje postanowienie nakazujące przymusowe odebranie majątku.

2.

Prawomocne postanowienie, o którym mowa w ust. 1 zdanie drugie, ma moc tytułu wykonawczego.

3.

W przypadku uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu przepisy ust.

1 i 2 stosuje się odpowiednio, chyba że postanowienia układu stanowią inaczej.

1.

Jeżeli dłużnik nie odbiera ksiąg, korespondencji lub dokumentów w terminie wyznaczonym

przez zarządcę, zarządca oddaje je na przechowanie na koszt dłużnika. Zarządca może

wstrzymać wydanie dłużnikowi majątku potrzebnego na pokrycie kosztów przechowania

ksiąg, korespondencji lub dokumentów do czasu ich odebrania przez dłużnika.

2.

Zarządca pokrywa koszty przechowania ksiąg, korespondencji lub dokumentów z funduszów

masy układowej lub sanacyjnej, jeżeli posiada płynne środki pozwalające na pokrycie

tych kosztów. W przypadku braku płynnych środków zarządca dokonuje za zgodą sądu likwidacji

majątku w celu pokrycia kosztów ich przechowania.

3.

W przypadku braku majątku potrzebnego na pokrycie kosztów przechowania ksiąg, korespondencji

lub dokumentów sąd zasądza od dłużnika na rzecz przechowawcy koszty przechowania.

W przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo spółką osobową sąd może zasądzić koszty

przechowania od osób upoważnionych do reprezentowania dłużnika, określając osobę albo

osoby ponoszące koszty przechowania.

4.

Na postanowienie zażalenie przysługuje wyłącznie dłużnikowi, osobie zobowiązanej do

ponoszenia kosztów oraz przechowawcy.

5.

Jeżeli oddanie na przechowanie ksiąg, korespondencji lub dokumentów jest niemożliwe,

podlegają one złożeniu do właściwego archiwum wraz z aktami postępowania restrukturyzacyjnego

na koszt dłużnika, z wyjątkiem dokumentacji osobowej i płacowej, do której stosuje

się przepis art. 51u ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1506 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1086). Koszty te ściąga się w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji opłat sądowych. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Sąd zarządza likwidację majątku i określa sposób likwidacji, jeżeli dłużnik nie odbierze

swojego majątku w terminie wyznaczonym przez zarządcę.

2.

Sąd może nakazać likwidację majątku na koszt dłużnika przez przekazanie majątku na

cele dobroczynne lub w inny sposób, jeżeli likwidacja majątku w sposób określony przez

sąd okaże się niemożliwa lub nadmiernie utrudniona. Przepisy art. 331 ust. 3 i 4 stosuje

się odpowiednio.

3.

Na postanowienie w przedmiocie likwidacji majątku przysługuje zażalenie.

1.

Po umorzeniu postępowania sanacyjnego wierzyciel w terminie trzydziestu dni od dnia

wydania postanowienia o umorzeniu tego postępowania może wstąpić w miejsce zarządcy

do wszczętych przez zarządcę postępowań o uznanie za bezskuteczną czynności dokonanej

przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli. Wstąpienie jest skuteczne pod warunkiem

uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania sanacyjnego.

2.

W innych postępowaniach niż określone w ust. 1 dłużnik wstępuje w miejsce zarządcy.

Przepis ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

1.

Osoba uprawniona do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnika zgodnie z przepisami

Prawa upadłościowego może złożyć uproszczony wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie

przewidzianym do złożenia zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego

albo postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu.

2.

Uproszczony wniosek o ogłoszenie upadłości powinien spełniać wymogi formalne pisma

procesowego oraz zawierać żądanie ogłoszenia upadłości. Przepisów art. 22-25 Prawa

upadłościowego nie stosuje się.

3.

W obwieszczeniu o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego albo o odmowie zatwierdzenia

układu poucza się o uprawnieniu, o którym mowa w ust. 1.

Rozpoznanie uproszczonego wniosku o ogłoszenie upadłości wstrzymuje się do czasu rozpoznania

zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego albo na postanowienie

o odmowie zatwierdzenia układu.

W postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości, mimo pełnienia funkcji przez nadzorcę

sądowego albo zarządcę, sąd może zastosować inne sposoby zabezpieczenia zgodnie z

przepisami Prawa upadłościowego o zabezpieczeniu majątku dłużnika.

Uproszczony wniosek o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd upadłościowy zgodnie z przepisami

Prawa upadłościowego.

Przepisów niniejszego tytułu nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo prawo organizacji międzynarodowej, której

Rzeczpospolita Polska jest członkiem, stanowi inaczej.

Wierzyciel, którego miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania lub siedziba znajdują

się za granicą, korzysta w postępowaniu restrukturyzacyjnym z praw, które przysługują

wierzycielowi, którego miejsce zwykłego pobytu, miejsce zamieszkania lub siedziba

znajdują się w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wierzyciel, który nie ma miejsca zwykłego pobytu, miejsca zamieszkania albo siedziby

w Rzeczypospolitej Polskiej albo w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

jeżeli nie ustanowił w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do prowadzenia sprawy,

wskazuje pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku niewskazania pełnomocnika do doręczeń, pisma sądowe przeznaczone dla wierzyciela,

o którym mowa w ust. 1, pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wierzyciela

poucza się o tym przy pierwszym doręczeniu. Wierzyciela poucza się również o tym,

kto może zostać ustanowiony pełnomocnikiem.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego tytułu przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące międzynarodowego postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

1.

Do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich należą sprawy restrukturyzacyjne, jeżeli w

Rzeczypospolitej Polskiej znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika.

2.

Sądom polskim przysługuje również jurysdykcja, jeżeli dłużnik prowadzi w Rzeczypospolitej

Polskiej działalność gospodarczą albo ma miejsce zamieszkania lub siedzibę albo majątek.

3.

Jeżeli jurysdykcja sądu polskiego jest wyłączna, postępowanie restrukturyzacyjne ma

charakter głównego postępowania restrukturyzacyjnego. W pozostałych przypadkach postępowanie

restrukturyzacyjne ma charakter ubocznego postępowania restrukturyzacyjnego.

W sprawach restrukturyzacyjnych przepisów dotyczących umów o jurysdykcję nie stosuje

się.

Ustanowienie przez sąd zagraniczny zarządcy zagranicznego do podejmowania czynności

w Rzeczypospolitej Polskiej nie wyłącza jurysdykcji krajowej sądów polskich.

Sąd i sędzia-komisarz mogą porozumiewać się bezpośrednio z sądem zagranicznym i zarządcą

zagranicznym, w szczególności przez telefon, faks lub pocztę elektroniczną.

Nadzorca sądowy albo zarządca ustanowieni w postępowaniu restrukturyzacyjnym porozumiewają

się z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym bezpośrednio lub za pośrednictwem

sędziego-komisarza.

Sąd i sędzia-komisarz współpracują z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym w

sprawach dotyczących tego samego dłużnika.

W ramach współpracy z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym sąd i sędzia-komisarz

mogą podejmować działania, które zapewniają sprawne prowadzenie postępowań restrukturyzacyjnych,

w szczególności przekazywać oraz zwracać się o informacje o

1)

majątku dłużnika i miejscu jego położenia, jak również informacje o postępowaniach

sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi dotyczących

dłużnika;

2)

sposobie zabezpieczenia i restrukturyzacji zobowiązań;

3)

zaspokojeniu poszczególnych wierzycieli.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w przypadku wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego

wobec dewelopera w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub

domu jednorodzinnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 555 i 996).

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o

1)

nabywcy - należy przez to rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę

organizacyjną niebędącą osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,

wobec której deweloper zobowiązał się do przeniesienia prawa, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego

lub domu jednorodzinnego, i która zobowiązała się do spełnienia świadczenia pieniężnego na rzecz dewelopera

na poczet ceny nabycia tego prawa;

2)

przeniesieniu własności lokalu - należy przez to rozumieć przeniesienie własności

lokalu mieszkalnego, a także przeniesienie własności nieruchomości gruntowej zabudowanej

domem jednorodzinnym lub użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i własności

domu jednorodzinnego na niej posadowionego stanowiącego odrębną nieruchomość;

3)

umowie deweloperskiej - należy przez to rozumieć umowę między dłużnikiem a nabywcą,

której przedmiotem jest przeniesienie prawa, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego

lub domu jednorodzinnego.

Wobec dewelopera nie prowadzi się postępowania o zatwierdzenie układu, z wyjątkiem

układu częściowego, jeżeli nie są nim objęte wierzytelności nabywców oraz wierzytelności

zabezpieczone na nieruchomości, na której jest prowadzone przedsięwzięcie deweloperskie.

Postępowanie określone w niniejszym dziale prowadzi się tak, aby doprowadzić do zaspokojenia

nabywców w drodze przeniesienia na nich własności lokali, o ile racjonalne względy

na to pozwolą.

Nabywcy w liczbie stanowiącej co najmniej 20% liczby nabywców w ramach przedsięwzięcia

deweloperskiego prowadzonego przez dłużnika mogą zgłosić propozycje układowe w terminie

trzydziestu dni od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

1.

Propozycje układowe mogą również obejmować

1)

wpłacenie dopłat przez wszystkich albo niektórych nabywców i zaspokojenie ich przez

przeniesienie własności lokali, przy czym propozycje układowe mogą przewidywać późniejszy

zwrot dopłat z przychodów z realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego;

2)

sprzedaż nieruchomości, na której jest prowadzone przedsięwzięcie deweloperskie, z

zachowaniem ciążących na niej ograniczonych praw rzeczowych, na rzecz przedsiębiorcy, który przejąłby zobowiązania wobec nabywców i zobowiązałby

się do kontynuacji przedsięwzięcia deweloperskiego, przy czym propozycje układowe

mogą przewidywać zmianę treści umów deweloperskich;

3)

określenie innych warunków kontynuacji przedsięwzięcia deweloperskiego i sposobów

jego finansowania;

4)

zamianę lokali między wierzycielami lub zamianę lokalu na lokal niebędący przedmiotem

umowy deweloperskiej.

2.

Przepis art. 162 stosuje się odpowiednio.

1.

Propozycje układowe mogą przewidywać różny sposób traktowania nabywców w zależności

od tego, czy wpłacą oni dopłaty, o których mowa w art. 354 ust. 1 pkt 1.

2.

Do propozycji układowych przewidujących sposób restrukturyzacji, o którym mowa w art.

354 ust. 1 pkt 2, załącza się sporządzone w formie aktu notarialnego nieodwołalne

oświadczenie woli przedsiębiorcy o nabyciu nieruchomości, na której jest prowadzone

przedsięwzięcie deweloperskie, wraz z ciążącymi na niej obciążeniami i o przejęciu

zobowiązań dłużnika w stosunku do nabywców. W przypadku prawomocnego zatwierdzenia

układu przewidującego sprzedaż nieruchomości na zasadach określonych w oświadczeniu

woli przedsiębiorcy, o którym mowa w niniejszym ustępie, oświadczenie to zastępuje

jego oświadczenie woli konieczne do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości, na której

jest prowadzone przedsięwzięcie deweloperskie, a umowę uznaje się za zawartą.

3.

Prawomocne postanowienie o zatwierdzeniu układu wraz z oświadczeniem, o którym mowa

w ust. 2, stanowi podstawę ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej. Jeżeli

dla przedsięwzięcia deweloperskiego jest prowadzony mieszkaniowy rachunek powierniczy

dłużnika, przepis art. 425m Prawa upadłościowego stosuje się odpowiednio.

1.

Głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach wierzycieli.

2.

Nabywcy stanowią odrębną grupę wierzycieli, dla której sporządza się odrębną listę

wierzycieli uprawnionych do głosowania. Dopuszczalny jest dodatkowy podział nabywców

na większą liczbę grup obejmujących poszczególne kategorie interesów, w szczególności

z uwagi na stopień wykonania umowy z deweloperem.

Głos nabywcy w formie pisemnej oddany w przyspieszonym postępowaniu układowym, postępowaniu

układowym lub postępowaniu sanacyjnym, w którym dłużnikowi udzielono zezwolenia, o

którym mowa w art. 288 ust. 3, zawierający zobowiązanie do wpłacenia dopłaty zgodnie

z propozycjami układowymi, łącznie z wypisem prawomocnego postanowienia zatwierdzającego

układ, stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko nabywcy, który oddał głos za przyjęciem

układu.

1.

Jeżeli propozycje układowe przewidujące sposób restrukturyzacji, o którym mowa w art.

354 ust. 1 pkt 1, zostaną zgłoszone w postępowaniu sanacyjnym, w którym dłużnikowi

nie udzielono zezwolenia, o którym mowa w art. 288 ust. 3, a zarząd masą sanacyjną

sprawuje zarządca, sędzia-komisarz niezwłocznie przeprowadza wstępne głosowanie nabywców

nad propozycjami układowymi w zakresie ich dotyczącym.

2.

Uprawnieni do głosowania są wierzyciele, o których mowa w art. 356 ust. 2.

3.

Niezatwierdzenie spisu wierzytelności nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia wstępnego

głosowania nabywców. Sędzia-komisarz sporządza listę nabywców uprawnionych do głosowania

na podstawie listy przedłożonej przez zarządcę.

4.

Uchwała nabywców zostaje przyjęta, jeżeli wypowiedzą się za nią nabywcy deklarujący

łącznie dopłaty wystarczające zgodnie z treścią propozycji układowych do sfinansowania

dokończenia przedsięwzięcia deweloperskiego.

1.

W przypadku przyjęcia uchwały nabywców, o której mowa w art. 358 ust. 4, nabywcy zobowiązani

do wpłacenia dopłat wpłacają je do masy sanacyjnej lub zabezpieczają ich wpłatę w

zakresie przewidzianym uchwałą w terminie dwóch miesięcy od dnia podjęcia uchwały.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin może zostać przedłużony postanowieniem

sędziego-komisarza.

2.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, nie zostaną wpłacone lub zabezpieczone

wszystkie dopłaty, w pełnej wysokości przewidzianej uchwałą, nabywcy mogą uzupełnić

brakujące dopłaty, wpłacając je do masy sanacyjnej lub zabezpieczając ich wpłatę w

terminie trzydziestu dni od bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1.

W tym samym terminie dłużnik lub zarządca mogą przedstawić dowód istnienia innych

źródeł finansowania przedsięwzięcia deweloperskiego.

3.

Wpłacenie lub zabezpieczenie dopłat lub innych środków w wysokości wystarczającej

na sfinansowanie przedsięwzięcia deweloperskiego stwierdza postanowieniem sędzia-komisarz,

jednocześnie wyznaczając termin zgromadzenia wierzycieli w celu głosowania nad układem.

Treść uchwały nabywców, o której mowa w art. 358 ust. 4, włącza się do układu, a zgromadzenie

wierzycieli nie może przyjąć układu o treści odbiegającej od uchwały nabywców w zakresie

nią uregulowanym. Sędzia-komisarz zwraca uwagę wierzycieli uczestniczących w zgromadzeniu

wierzycieli na niezgodność propozycji układowych z uchwałą nabywców. Sąd odmawia zatwierdzenia

układu o treści odbiegającej od uchwały nabywców w zakresie nią uregulowanym.

4.

Zarządca przechowuje środki pieniężne uzyskane z dopłat, o których mowa w ust. 1 i

2, na odrębnym rachunku bankowym.

5.

W przypadku bezskutecznego upływu terminów, o których mowa w ust. 1 i 2, osoby uprawnione

mogą złożyć nowe propozycje układowe w terminie trzydziestu dni. Nowe propozycje układowe

przewidujące wpłacenie dopłat przez nabywców są niedopuszczalne.

1.

W przypadku prawomocnego umorzenia postępowania sanacyjnego lub prawomocnej odmowy

zatwierdzenia układu zarządca zwraca nabywcom dopłaty, o których mowa w art. 359 ust.

1 i 2, powiększone o odsetki należne zgodnie z umową rachunku bankowego, a zabezpieczenia

wpłacenia dopłat wygasają z mocy prawa.

2.

Jeżeli w terminie określonym w art. 334 zostanie złożony uproszczony wniosek o ogłoszenie

upadłości, dopłat nie zwraca się do chwili rozpoznania tego wniosku. W przypadku ogłoszenia

upadłości zarządca przekazuje dopłaty syndykowi.

3.

Środki pieniężne uzyskane z dopłat przechowywane przez zarządcę zgodnie z ust. 2 po

umorzeniu postępowania sanacyjnego wyłącza się od egzekucji sądowej i administracyjnej

prowadzonej przeciwko dłużnikowi.

Jeżeli nieruchomość, na której jest prowadzone przedsięwzięcie deweloperskie, jest

obciążona hipoteką, której przysługuje pierwszeństwo przed roszczeniami chociażby

jednego nabywcy, a wierzyciel zabezpieczony hipoteką wyraził zgodę na bezobciążeniowe

wyodrębnienie lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu

mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, zgodnie z art. 76 ust. 4 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych

i hipotece

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1007), zgoda taka pozostaje w mocy na warunkach w niej określonych, przy czym warunek wykonania

zobowiązania nabywcy względem dłużnika uznaje się za spełniony w przypadku wykonania

zobowiązania do rąk zarządcy.

1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w przypadku otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego

wobec podmiotu emitującego obligacje.

2.

Przepisów niniejszego działu nie stosuje się w przypadku otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego

wobec emitenta obligacji przychodowych, jeżeli emitent w treści obligacji ograniczył

swoją odpowiedzialność do kwoty przychodów lub wartości majątku przedsięwzięcia. Środki

przeznaczone na zaspokojenie praw obligatariuszy z takich obligacji nie wchodzą do

masy układowej lub sanacyjnej, a roszczenia obligatariuszy nie są objęte układem.

3.

Wobec emitenta obligacji nie prowadzi się postępowania o zatwierdzenie układu, z wyjątkiem

układu częściowego, jeżeli układem częściowym nie są objęte wierzytelności z tytułu

emisji obligacji.

1.

Do reprezentowania praw obligatariuszy sąd ustanawia kuratora. Kuratorem może być

również bank, z którym dłużnik zawarł umowę o reprezentowanie obligatariuszy wobec

emitenta. Obligatariusze mogą działać w postępowaniu restrukturyzacyjnym również osobiście

lub przez pełnomocnika, jeżeli zostali dopuszczeni do udziału w postępowaniu przez

sędziego-komisarza. Sędzia-komisarz dopuszcza obligatariuszy do udziału w postępowaniu

po wykazaniu, że przysługują im prawa z obligacji.

2.

Jeżeli dla zabezpieczenia praw z obligacji ustanowiono hipotekę na majątku emitenta,

prawa i obowiązki obligatariuszy zabezpieczonych hipoteką w postępowaniu restrukturyzacyjnym

wykonuje administrator hipoteki, o którym mowa w art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach

(Dz. U. poz. 238 oraz z 2017 r. poz. 1089 i 1199).

Do kuratora, o którym mowa w niniejszym dziale, przepisy art. 68 ust. 4 i art. 69-71

oraz przepisy o sprawozdaniach nadzorcy sądowego stosuje się odpowiednio.

1.

Dłużnik, nadzorca sądowy albo zarządca udzielają kuratorowi wszelkich potrzebnych

informacji.

2.

Kurator może przeglądać księgi i dokumenty dłużnika.

3.

Na zgromadzeniu wierzycieli kurator ma prawo głosu tylko w sprawach, które mogą mieć

wpływ na prawa obligatariuszy.

1.

Nadzorca sądowy albo zarządca umieszcza w spisie wierzytelności obligatariuszy łącznie,

wskazując sumę

1)

nominalną nieumorzonych do dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego obligacji,

których termin płatności przypada przed tym dniem, oraz sumę niezapłaconych odsetek

od tych obligacji;

2)

obligacji oraz odsetek płatnych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

W spisie wierzytelności wymienia się składniki majątku emitenta, na których ustanowiono

zabezpieczenie rzeczowe praw obligatariuszy, i wskazuje, w jakiej wysokości obligatariusze

prawdopodobnie nie zostaną zaspokojeni z przedmiotu zabezpieczenia.

1.

Przy zawieraniu układu kurator głosuje sumą wierzytelności obligatariuszy objętych

układem, przy czym przysługuje mu jeden głos od każdej sumy, która wynika z podziału

sumy innych wierzytelności uprawniających do głosowania przez liczbę wierzycieli,

którzy reprezentują te wierzytelności.

2.

W przypadku gdy obligatariusze głosują na zgromadzeniu wierzycieli osobiście lub przez

pełnomocnika, siłę głosów kuratora pomniejsza się o wartość wierzytelności głosujących

obligatariuszy, a liczbę przysługujących kuratorowi głosów - o liczbę głosujących

obligatariuszy.

Kto, będąc dłużnikiem lub osobą uprawnioną do reprezentowania dłużnika, dostarcza

nadzorcy, zarządcy lub sędziemu-komisarzowi nieprawdziwych informacji w celu ich wykorzystania

w postępowaniu restrukturyzacyjnym lub zataja przed nimi informacje mające istotne

znaczenie dla przeprowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego lub nie udostępnia

posiadanych przez siebie danych lub dokumentów pozwalających na wykonanie obowiązku,

o którym mowa w art. 56 ust. 1, 5 i 7 oraz art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej

i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu

oraz o spółkach publicznych,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Kto, będąc dłużnikiem albo osobą uprawnioną do reprezentowania dłużnika, nie wydaje

zarządcy ksiąg rachunkowych lub innych dokumentów dotyczących jego majątku,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

(pominięte)

Przepisy o skutkach wszczęcia postępowania co do osoby, majątku i zobowiązań dłużnika

lub upadłego stosuje się również do zdarzeń prawnych, które miały miejsce przed dniem

wejścia w życie ustawy.

W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął wniosek o ogłoszenie

upadłości, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął wniosek o zmianę

układu lub uchylenie układu, a nie wydano jeszcze postanowienia w tym przedmiocie,

postępowanie prowadzi się według przepisów dotychczasowych.

W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy przedsiębiorca złożył oświadczenie

o otwarciu postępowania naprawczego, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął wniosek o orzeczenie

zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, stosuje się przepisy dotychczasowe,

z tym że zakaz ten może być orzeczony na okres od roku do dziesięciu lat.

2.

W sprawach, w których po wejściu w życie ustawy wpłynął wniosek o orzeczenie zakazu

prowadzenia działalności gospodarczej, działania lub zaniechania, o których mowa w

art. 373 i art. 374 ustawy zmienianej w art. 428, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

ocenia się według przepisów ustawy obowiązującej w dniu ich wystąpienia.

3.

Jeżeli działania lub zaniechania, o których mowa w art. 373 i art. 374 ustawy zmienianej

w art. 428 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które stanowią podstawę orzeczenia

zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, miały miejsce zarówno przed dniem wejścia

w życie ustawy, jak i po jej wejściu w życie, do oceny ich skutków stosuje się przepisy

ustawy zmienianej w art. 428 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy licencja syndyka staje się licencją doradcy restrukturyzacyjnego.

2.

Do wniosków, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 440, złożonych

i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy

ustawy zmienianej w art. 440 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Złożenie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka przed dniem wejścia

w życie ustawy uprawnia do ubiegania się o licencję doradcy restrukturyzacyjnego.

Likwidatorzy, o których mowa w art. 116b ustawy zmienianej w art. 417, nie odpowiadają

za zaległości podatkowe oraz zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 419, które powstały przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Do dnia utworzenia Rejestru obwieszczeń, o których mowa w ustawie, dokonuje się w

Monitorze Sądowym i Gospodarczym. W postępowaniu upadłościowym wobec osób fizycznych

nieprowadzących działalności gospodarczej obwieszczenia nie podlegają opłatom.

2.

Postanowienia, zarządzenia i dokumenty, które zamieszcza się w Rejestrze do dnia utworzenia

Rejestru wykłada się w sekretariacie sądu, o czym należy uczynić wzmiankę na sentencji

postanowienia z zaznaczeniem daty wyłożenia. Jeżeli ustawa przewiduje, że termin biegnie

od dnia zamieszczenia postanowienia, zarządzenia lub dokumentu w Rejestrze do dnia

utworzenia Rejestru termin ten biegnie od dnia wyłożenia w sekretariacie sądu.

3.

Jeżeli ustawa przewiduje, że pisma lub dokumenty składa się albo można złożyć w postaci

elektronicznej do dnia utworzenia Rejestru pisma lub dokumenty składa się w postaci

papierowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r.;

2)

art. 148 i art. 149, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2015 r.;

3)

art. 428 pkt 138 w zakresie dotyczącym art. 227, który wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia