Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 stycznia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia

1.

Ustawa określa wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności

i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia

2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego

Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w

sprawie bezpieczeństwa żywności

(Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 178/2002”.

2.

Ustawa określa

1)

wymagania zdrowotne żywności - w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniach Unii

Europejskiej;

2)

wymagania dotyczące przestrzegania zasad higieny

a)

żywności - w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia

2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych

(Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 852/2004”,

b)

materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością - w zakresie nieuregulowanym

w rozporządzeniu (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października

2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz

uchylającym dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG

(Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 4), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1935/2004”;

3)

właściwość organów w zakresie przeprowadzania urzędowych kontroli żywności na zasadach

określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia

zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt

i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 191 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 882/2004”;

4)

wymagania dotyczące przeprowadzania urzędowych kontroli żywności - w zakresie nieuregulowanym

w rozporządzeniu nr 882/2004.

3.

Ustawa reguluje również

1)

zasady sprzedaży, reklamy i promocji środków spożywczych,

2)

wymagania w zakresie żywienia dzieci i młodzieży w ramach żywienia zbiorowego

- w przedszkolach, innych formach wychowania przedszkolnego, szkołach, z wyłączeniem

szkół dla dorosłych, a także w placówkach systemu oświaty, o których mowa w art. 2 pkt 3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1943, 1954, 1985 i 2169), zwanych dalej „jednostkami systemu oświaty”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ustawy nie stosuje się do

1)

środków spożywczych produkowanych, przetwarzanych i przechowywanych w gospodarstwie

domowym na potrzeby własne oraz do własnego spożycia w tym gospodarstwie;

2)

żywności pochodzenia zwierzęcego w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia

2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności

pochodzenia zwierzęcego

(Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 853/2004”, rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia

2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli

w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez

ludzi

(Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 206; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 75) i w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1577, z 2015 r. poz. 1893 oraz z 2016 r. poz. 1605 i 1961);

3)

artykułów rolno-spożywczych w zakresie jakości handlowej tych artykułów określonej

przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1604, 1948, 1961 i 2007).

2.

Ustawy nie stosuje się do osób zbierających indywidualnie grzyby rosnące w warunkach

naturalnych, objęte wykazem określonym na podstawie art. 44 pkt 1.

1.

Żywnością (środkiem spożywczym) jest każda substancja lub produkt w rozumieniu art.

2 rozporządzenia nr 178/2002.

2.

Produkty niespełniające wymagań prawa żywnościowego nie mogą być oznakowane i wprowadzane

do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność.

3.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

analiza ryzyka - analizę ryzyka w rozumieniu art. 3 pkt 10 rozporządzenia nr 178/2002;

2)

aromat (środek aromatyzujący) - środek aromatyzujący w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008

z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników

żywności o właściwościach aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych

oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96

oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE

(Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 34), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1334/2008”;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

bezpieczeństwo żywności - ogół warunków, które muszą być spełniane, dotyczących w

szczególności

a)

stosowanych substancji dodatkowych i aromatów,

b)

poziomów substancji zanieczyszczających,

c)

pozostałości pestycydów,

d)

warunków napromieniania żywności,

e)

cech organoleptycznych,

i działań, które muszą być podejmowane na wszystkich etapach produkcji lub obrotu

żywnością

-

w celu zapewnienia zdrowia i życia człowieka;

6)

cechy organoleptyczne - zespół cech obejmujących smak, zapach, wygląd, w tym barwę

i konsystencję, środków spożywczych, które można wyodrębnić i ocenić przy pomocy zmysłów

człowieka;

7)

data minimalnej trwałości - datę w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. r rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1169/2011 z

dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat

żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i

(WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG,

dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,

dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004

(Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1169/2011”;

8)

dobra praktyka higieniczna (Good Hygienic Practice - GHP) - działania, które muszą

być podjęte, i warunki higieniczne, które muszą być spełniane i kontrolowane na wszystkich

etapach produkcji lub obrotu, aby zapewnić bezpieczeństwo żywności;

9)

dobra praktyka produkcyjna (Good Manufacturing Practice - GMP) - w odniesieniu do

produkcji żywności: działania, które muszą być podjęte, i warunki, które muszą być

spełniane, aby produkcja żywności odbywała się w sposób zapewniający bezpieczeństwo

żywności, zgodnie z jej przeznaczeniem, a w odniesieniu do produkcji materiałów i

wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością - dobra praktyka produkcyjna w rozumieniu

art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) nr 2023/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie

dobrej praktyki produkcyjnej w odniesieniu do materiałów i wyrobów przeznaczonych

do kontaktu z żywnością

(Dz. Urz. UE L 384 z 29.12.2006, str. 75), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2023/2006”;

10)

dostawy bezpośrednie - działalność, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. c rozporządzenia

nr 852/2004;

10a)

enzym spożywczy - enzym spożywczy w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008

z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie enzymów spożywczych, zmieniającego dyrektywę Rady

83/417/EWG, rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywę

Rady 2001/112/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 258/97

(Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 7), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1332/2008”;

11)

informowanie o ryzyku - informowanie o ryzyku w rozumieniu art. 3 pkt 13 rozporządzenia

nr 178/2002;

12)

materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością - materiały i wyroby, do których

ma zastosowanie rozporządzenie nr 1935/2004, zgodnie z art. 1 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia;

13)

monitoring - monitorowanie w rozumieniu art. 2 pkt 8 rozporządzenia nr 882/2004;

14)

najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów - najwyższy dopuszczalny poziom

pozostałości (Najwyższy Dopuszczalny Poziom - NDP) w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit.

d rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r.

w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i

paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniającego

dyrektywę Rady 91/414/EWG

(Dz. Urz. UE L 70 z 16.03.2005, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 396/2005”;

15)

naturalna woda mineralna - wodę podziemną wydobywaną jednym lub kilkoma otworami naturalnymi

lub wierconymi, różniącą się od wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi pierwotną

czystością pod względem chemicznym i mikrobiologicznym oraz charakterystycznym stabilnym

składem mineralnym, a w określonych przypadkach także właściwościami mającymi znaczenie

fizjologiczne, powodującymi korzystne oddziaływanie na zdrowie ludzi;

16)

(uchylony)

17)

nowa żywność - żywność i składniki żywności, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r.

dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności

(Dz. Urz. WE L 43 z 14.02.1997, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 18, str. 244), zwane dalej „rozporządzeniem nr 258/97”, zgodnie z art. 1 tego rozporządzenia;

18)

ocena ryzyka - ocenę ryzyka w rozumieniu art. 3 pkt 11 rozporządzenia nr 178/2002;

19)

opakowany środek spożywczy - żywność opakowaną w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. e rozporządzenia

nr 1169/2011;

20)

otwór - miejsce czerpania (wydobywania) naturalnej wody mineralnej lub wody źródlanej

z naturalnego źródła lub z odwiertu;

20a)

oświadczenie zdrowotne - oświadczenie zdrowotne w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia

(WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie

oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. Urz. UE L 12 z 18.01.2007,

str. 3), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1924/2006”;

21)

oświadczenie żywieniowe - oświadczenie żywieniowe w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 4

rozporządzenia nr 1924/2006;

21a)

podmiot działający na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością

- podmiot działający na rynku w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr

1935/2004;

22)

podmiot działający na rynku spożywczym - podmiot w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia

nr 178/2002;

22a)

podmiot zajmujący się recyklingiem - podmiot zajmujący się recyklingiem materiałów

i wyrobów z tworzyw sztucznych w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 282/2008 z dnia 27 marca 2008 r.

w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu przeznaczonych

do kontaktu z żywnością oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2023/2006

(Dz. Urz. UE L 86 z 28.03.2008, str. 9), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 282/2008”;

23)

pozostałości pestycydów - pozostałości pestycydów w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit.

c rozporządzenia nr 396/2005;

24)

prawo żywnościowe - prawo żywnościowe w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr

178/2002;

25)

(uchylony)

26)

preparat do dalszego żywienia niemowląt - środek spożywczy specjalnego przeznaczenia

żywieniowego stanowiący podstawowy płynny składnik stopniowo różnicującej się diety,

stosowany w żywieniu niemowląt od momentu wprowadzenia odpowiedniego żywienia uzupełniającego;

27)

preparat do początkowego żywienia niemowląt - środek spożywczy specjalnego przeznaczenia

żywieniowego stosowany w żywieniu niemowląt przez pierwsze miesiące życia, pokrywający

całkowite zapotrzebowanie żywieniowe do czasu wprowadzenia odpowiedniego żywienia

uzupełniającego;

28)

produkcja pierwotna - produkcję podstawową w rozumieniu art. 3 pkt 17 rozporządzenia

nr 178/2002;

29)

produkcja środków spożywczych - czynności obejmujące przygotowywanie surowców do przerobu,

ich przechowywanie, poddawanie procesom technologicznym, pakowanie i znakowanie oraz

wszelkie inne czynności związane z przygotowywaniem do obrotu, a także przechowywanie

wyrobów gotowych do czasu wprowadzenia ich do obrotu;

29a)

przetwórca - przetwórcę w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 282/2008;

29b

rolniczy handel detaliczny - handel detaliczny w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia

nr 178/2002, polegający na zbywaniu konsumentowi finalnemu, o którym mowa w art. 3

ust. 18 rozporządzenia nr 178/2002, żywności pochodzącej w całości lub części z własnej

uprawy, hodowli lub chowu podmiotu działającego na rynku spożywczym;

30)

rozpuszczalnik - substancję przeznaczoną do rozpuszczania środków spożywczych lub

ich składników, łącznie z substancjami zanieczyszczającymi obecnymi w tych środkach

spożywczych lub na ich powierzchni albo w ich składnikach;

31)

rozpuszczalnik ekstrakcyjny - rozpuszczalnik użyty do ekstrakcji w procesie przetwarzania

surowców, środków spożywczych, ich komponentów lub składników, który jest z nich usunięty,

chyba że znajduje się w tych środkach spożywczych lub składnikach jako pozostałość

lub pochodne z powodów niezamierzonych, lecz technologicznie nieuniknionych;

32)

ryzyko - ryzyko w rozumieniu art. 3 pkt 9 rozporządzenia nr 178/2002;

33)

składnik odżywczy - składnik odżywczy w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. s rozporządzenia

nr 1169/2011;

34)

składnik żywności - składnik w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. f rozporządzenia nr 1169/2011;

34a)

składnik żywności o właściwościach aromatyzujących - składnik żywności o właściwościach

aromatyzujących w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. i rozporządzenia nr 1334/2008;

35)

(uchylony)

36)

substancja dodatkowa - dodatek do żywności w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008

z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności

(Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1333/2008”;

37)

substancja pomagająca w przetwarzaniu - substancję pomocniczą w przetwórstwie w rozumieniu

art. 3 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1333/2008;

38)

substancja zanieczyszczająca - substancję zanieczyszczającą w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającego

procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności

(Dz. Urz. WE L 37 z 13.02.1993, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 204), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 315/93”;

39)

suplement diety - środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety,

będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji

wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany

do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek

i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z

kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do

spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów

posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego;

40)

surowce - produkty produkcji pierwotnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia

nr 852/2004;

41)

system analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (Hazard Analysis and Critical

Control Points), zwany dalej „systemem HACCP” - postępowanie mające na celu zapewnienie

bezpieczeństwa żywności przez identyfikację i oszacowanie skali zagrożeń z punktu

widzenia wymagań zdrowotnych żywności oraz ryzyka wystąpienia zagrożeń podczas przebiegu

wszystkich etapów produkcji i obrotu żywnością; system ten ma również na celu określenie

metod eliminacji lub ograniczania zagrożeń oraz ustalenie działań korygujących;

42)

system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach (Rapid Alert System

for Food and Feed), zwany dalej „systemem RASFF” - postępowanie organów urzędowej

kontroli żywności i innych podmiotów realizujących zadania z zakresu bezpieczeństwa

żywności, zgodnie z zasadami określonymi w art. 50-52 rozporządzenia nr 178/2002;

43)

środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego - środek spożywczy, który

ze względu na specjalny skład lub sposób przygotowania wyraźnie różni się od środków

spożywczych powszechnie spożywanych i zgodnie z informacją zamieszczoną na opakowaniu

jest wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych

a)

osób, których procesy trawienia i metabolizmu są zachwiane lub osób, które ze względu

na specjalny stan fizjologiczny mogą odnieść szczególne korzyści z kontrolowanego

spożycia określonych substancji zawartych w żywności - taki środek spożywczy może

być określany jako „dietetyczny”,

b)

zdrowych niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat;

44)

środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka - środek spożywczy, którego

spożycie w warunkach normalnych i zgodnie z przeznaczeniem może spowodować negatywne

skutki dla zdrowia lub życia człowieka, w szczególności, jeżeli

a)

nie spełnia wymagań zdrowotnych określonych w dziale II,

b)

zawiera

-

substancje zanieczyszczające lub zanieczyszczenia mikrobiologiczne w ilościach przekraczających

dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej

-

pozostałości skażeń promieniotwórczych w ilościach przekraczających poziomy określone

w rozporządzeniach Unii Europejskiej

-

weterynaryjne produkty lecznicze w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy

lub zabronione określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej

-

inne substancje szkodliwe dla zdrowia lub życia człowieka określone w przepisach Unii

Europejskiej

45)

środek spożywczy zafałszowany - środek spożywczy, którego skład lub inne właściwości

zostały zmienione, a konsument nie został o tym poinformowany w sposób określony w

przepisach rozporządzenia nr 1169/2011, albo środek spożywczy, w którym zostały wprowadzone

zmiany mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości; środek

spożywczy jest środkiem spożywczym zafałszowanym, w szczególności jeżeli

a)

dodano do niego substancje zmieniające jego skład lub obniżające jego wartość odżywczą,

b)

odjęto składnik lub zmniejszono zawartość jednego lub kilku składników decydujących

o wartości odżywczej lub innej właściwości środka spożywczego,

c)

dokonano zabiegów, które ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd środka

spożywczego o należytej jakości,

d)

niezgodnie z prawdą podano jego nazwę, skład, datę lub miejsce produkcji, termin przydatności

do spożycia lub datę minimalnej trwałości albo w inny sposób nieprawidłowo go oznakowano

- wpływając przez te działania na bezpieczeństwo środka spożywczego;

46)

środek spożywczy zepsuty - środek spożywczy, którego skład lub właściwości uległy

zmianom wskutek nieprawidłowości zaistniałych na etapie produkcji, obrotu lub pod

wpływem działań czynników naturalnych, takich jak: wilgotność, czas, temperatura lub

światło, albo wskutek obecności drobnoustrojów, a także zanieczyszczeń, powodujących,

że nie nadaje się on do spożycia zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 14

ust. 2 lit. b i ust. 5 rozporządzenia nr 178/2002;

47)

termin przydatności do spożycia - termin, o którym mowa w art. 24 rozporządzenia nr

1169/2011;

48)

ujęcie wód podziemnych - zespół urządzeń wodnych służących do wydobywania wody podziemnej

i jednocześnie zabezpieczających tę wodę przed zanieczyszczeniem;

49)

urzędowe kontrole żywności - urzędowe kontrole w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia

nr 882/2004 w zakresie odnoszącym się do bezpieczeństwa żywności;

50)

wartość odżywcza - szczególne wartości środka spożywczego ze względu na

a)

energię (wartość kaloryczną), niezależnie od tego, czy środek spożywczy jej dostarcza

i w jakiej ilości, lub

b)

składniki odżywcze, niezależnie od tego, czy środek spożywczy je zawiera, czy nie;

51)

woda stołowa - wodę powstałą przez dodanie

a)

naturalnej wody mineralnej lub soli mineralnych zawierających co najmniej jeden składnik

mający znaczenie fizjologiczne, taki jak: sód, magnez, wapń, chlorki, siarczany, wodorowęglany

lub węglany do wody źródlanej albo

b)

wody źródlanej lub soli mineralnych, o których mowa w lit. a, do naturalnej wody mineralnej;

51a)

woda źródlana - wodę podziemną wydobywaną jednym lub kilkoma otworami naturalnymi

lub wierconymi, pierwotnie czystą pod względem chemicznym i mikrobiologicznym, nieróżniącą

się właściwościami i składem mineralnym od wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi

określonej w przepisach ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków

(Dz. U. z 2015 r. poz. 139 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 1250);

52)

wprowadzanie żywności do obrotu - wprowadzanie na rynek w rozumieniu art. 3 pkt 8

rozporządzenia nr 178/2002;

53)

(uchylony)

54)

zakład - przedsiębiorstwo spożywcze w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 178/2002;

54a)

zakład działający na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością

- przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1935/2004;

55)

zakład żywienia zbiorowego - zakład żywienia zbiorowego w rozumieniu art. 2 ust. 2

lit. d rozporządzenia nr 1169/2011;

56)

zakład żywienia zbiorowego typu zamkniętego - zakład wykonujący działalność w zakresie

zorganizowanego żywienia określonych grup konsumentów, w szczególności w szpitalach,

zakładach opiekuńczo-wychowawczych, żłobkach, przedszkolach, szkołach, internatach,

zakładach pracy, z wyłączeniem żywienia w samolotach i innych środkach transportu

oraz wojskowych polowych punktów żywieniowych;

57)

zanieczyszczenia - substancje zanieczyszczające, zanieczyszczenia biologiczne oraz

ciała obce, szkodniki lub ich części;

58)

zarządzanie ryzykiem - zarządzanie ryzykiem w rozumieniu art. 3 pkt 12 rozporządzenia

nr 178/2002;

59)

żywność genetycznie zmodyfikowana - genetycznie zmodyfikowaną żywność w rozumieniu

art. 2 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy

(Dz. Urz. UE L 268 z 18.10.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 32, str. 432), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1829/2003”;

60)

żywność tradycyjna - produkty rolne i środki spożywcze

a)

których nazwy są zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 509/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów

rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami

(Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006, str. 1) lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń

geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

(Dz. Urz. UE L 93 z 31.03.2006, str. 12), lub

b)

w stosunku do których wnioski o rejestrację zostały wysłane do Komisji Europejskiej

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o rejestracji i ochronie nazw i oznaczeń produktów

rolnych i środków spożywczych oraz o produktach tradycyjnych

(Dz. U. z 2005 r. poz. 68, z 2008 r. poz. 1056 i 1368 oraz z 2016 r. poz. 1001), lub

c)

umieszczone na liście produktów tradycyjnych prowadzonej przez ministra właściwego

do spraw rynków rolnych;

61)

żywność przeznaczona bezpośrednio dla konsumenta finalnego - żywność przeznaczoną

bezpośrednio dla konsumentów finalnych w rozumieniu art. 3 pkt 18 rozporządzenia nr

178/2002.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej, należy przez

to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie trzecim, należy przez to rozumieć państwo inne

niż wymienione w ust. 1.

Do postępowania przeprowadzanego przez organy urzędowej kontroli żywności stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

(uchylony)

1.

Środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach niniejszego działu

wdrażających dyrektywy Unii Europejskiej i wymagań rozporządzeń Unii Europejskiej

dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach niniejszego działu

niewdrażających dyrektyw Unii Europejskiej nie mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Dopuszcza się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki spożywcze niespełniające

wymagań, o których mowa w ust. 2, jeżeli zostały

1)

wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

zgodnie z prawem tego państwa, lub

2)

wyprodukowane w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA),

będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo wyprodukowane lub wprowadzone

do obrotu w Republice Turcji, zgodnie z prawem tych państw, w zakresie, w jakim korzystają

ze swobody przepływu towarów na podstawie umów zawartych ze Wspólnotą Europejską

- pod warunkiem, że nie stanowią zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka.

4.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w ust. 3,

może zagrażać zdrowiu lub życiu człowieka, właściwy organ urzędowej kontroli żywności

żąda przedstawienia przez podmiot działający na rynku spożywczym w wyznaczonym terminie

informacji potwierdzających spełnianie równoważnych wymagań zdrowotnych, w tym dokumentów

wydanych przez właściwe władze państwa pochodzenia.

1.

Środki spożywcze niespełniające wymagań zdrowotnych określonych w przepisach niniejszego

działu i w przepisach Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą

być stosowane do produkcji innych środków spożywczych.

2.

Środki spożywcze zawierające zanieczyszczenia lub inne substancje w ilościach szkodliwych

dla zdrowia mogą być wykorzystane do produkcji środków spożywczych oraz wprowadzane

do obrotu po obniżeniu tych zanieczyszczeń lub substancji do dopuszczalnych poziomów

lub po ich usunięciu, pod warunkiem że

1)

uzyskanie dopuszczalnych poziomów nie będzie wynikiem mieszania tych środków spożywczych

ze środkami spożywczymi spełniającymi wymagania zdrowotne oraz

2)

właściwy organ urzędowej kontroli żywności stwierdzi, w drodze decyzji, ich przydatność

do spożycia lub do produkcji innych środków spożywczych.

1.

Jeżeli na podstawie nowych informacji lub po dokonaniu ponownej oceny dotychczasowych

informacji zaistnieją dostateczne podstawy do stwierdzenia, że środek spożywczy może

zagrażać zdrowiu lub życiu człowieka, pomimo spełniania wymagań zdrowotnych określonych

w przepisach niniejszego działu wdrażających dyrektywy Unii Europejskiej lub w rozporządzeniach

Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności, to obrót takim środkiem spożywczym

może być zawieszony lub ograniczony albo mogą zostać ustanowione szczególne wymagania

dla takiego środka spożywczego.

2.

Jeżeli istnieją dostateczne podstawy do stwierdzenia, że środek spożywczy specjalnego

przeznaczenia żywieniowego, znajdujący się w obrocie w państwach członkowskich Unii

Europejskiej, dla którego nie określono szczegółowych wymagań zdrowotnych, nie jest

odpowiedni do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych zgodnie z jego przeznaczeniem

lub zagraża zdrowiu lub życiu człowieka, to obrót takim środkiem spożywczym może być

zawieszony lub ograniczony albo mogą zostać ustanowione szczególne wymagania dla takiego

środka spożywczego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

może, w drodze rozporządzenia, zawiesić lub ograniczyć obrót albo ustanowić szczególne

wymagania dla środków spożywczych, o których mowa w ust. 1 lub 2, uwzględniając konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka oraz fakt, że rozporządzenie

obowiązuje do dnia wejścia w życie odpowiednich przepisów Unii Europejskiej albo do

dnia odmowy przyjęcia przez Komisję Europejską lub Radę Unii Europejskiej takich przepisów.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje niezwłocznie rozporządzenie, o którym

mowa w ust. 3, wraz z uzasadnieniem, innym państwom członkowskim Unii Europejskiej

i Komisji Europejskiej.

Właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w drodze decyzji, zakazuje wprowadzania

do obrotu lub nakazuje wycofanie z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jako środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety,

produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków spożywczych w niniejszym

dziale.

Wymagania dotyczące substancji dodatkowych do żywności określa rozporządzenie nr 1333/2008.

Plany awaryjne, o których mowa w art. 88 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 7, zachowują

ważność do dnia opracowania nowych planów awaryjnych, nie dłużej jednak niż 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz substancji dodatkowych (dozwolonych substancji dodatkowych), które mogą być

wprowadzane do obrotu i stosowane w żywności, w tym w aromatach, zgodnie z ich funkcjami

technologicznymi, oraz szczegółowe warunki ich stosowania, w tym rodzaj środków spożywczych,

w których mogą być stosowane, oraz ich dopuszczalne maksymalne poziomy,

2)

specyfikacje i kryteria czystości substancji dodatkowych

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz wymagania w

tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.

Wymagania dotyczące enzymów spożywczych określa rozporządzenie nr 1332/2008.

1.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa, będących skutkiem finansowym ustaw zmienianych

w art. 1-7, nie przekroczy

1)

w 2017 r. kwoty 23 256 000 zł;

2)

w 2018 r. kwoty 23 558 000 zł;

3)

w 2019 r. kwoty 24 077 000 zł;

4)

w 2020 r. kwoty 24 678 000 zł;

5)

w 2021 r. kwoty 25 295 000 zł;

6)

w 2022 r. kwoty 25 928 000 zł;

7)

w 2023 r. kwoty 26 576 000 zł;

8)

w 2024 r. kwoty 27 240 000 zł;

9)

w 2025 r. kwoty 27 921 000 zł;

10)

w 2026 r. kwoty 28 619 000 zł.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa monitoruje przekroczenie limitu wydatków, o których

mowa w ust. 1, a w przypadku przekroczenia limitu wydatków w danym województwie zaleca

wojewodzie wdrożenie mechanizmu korygującego.

3.

Mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 2, polega na ograniczeniu w danym województwie

wydatków związanych z realizacją przez Inspekcję Weterynaryjną zadań z zakresu bezpieczeństwa

żywności znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 29b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności

i żywienia

(Dz. U. z 2015 r. poz. 594, z późn. zm..

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Aromaty i rozpuszczalniki używane lub stosowane w produkcji żywności nie mogą zawierać

pierwiastków i substancji chemicznych w ilościach szkodliwych dla zdrowia człowieka.

Wymagania dotyczące aromatów i składników żywności o właściwościach aromatyzujących

określa rozporządzenie nr 1334/2008.

1.

Stosowanie rozpuszczalników ekstrakcyjnych w produkcji żywności lub składników żywności

powinno być uzasadnione technologicznie i nie może powodować występowania w żywności

lub jej składnikach pozostałości w ilościach mogących niekorzystnie oddziaływać na

zdrowie człowieka.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

maksymalne dopuszczalne poziomy zawartości w rozpuszczalnikach ekstrakcyjnych pierwiastków

szkodliwych dla zdrowia,

2)

wykaz substancji i materiałów dopuszczonych do stosowania jako rozpuszczalniki ekstrakcyjne,

warunki ich stosowania oraz maksymalne dopuszczalne poziomy pozostałości w żywności

lub składnikach żywności,

3)

szczegółowe wymagania w zakresie oznakowania rozpuszczalników ekstrakcyjnych

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w

ust. 2

1)

wymagania dotyczące pobierania próbek i metod analitycznych stosowanych w trakcie

urzędowej kontroli żywności do oznaczania parametrów właściwych dla rozpuszczalników

ekstrakcyjnych,

2)

specyfikacje i kryteria czystości rozpuszczalników ekstrakcyjnych

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.

1.

Wymagania dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, które

mogą znajdować się w środkach spożywczych lub na ich powierzchni, określa rozporządzenie

nr 396/2005.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób pobierania próbek żywności na potrzeby

urzędowej kontroli żywności i monitoringu w celu oznaczania poziomów pozostałości

pestycydów, w tym wielkość i liczbę pobieranych próbek, 2) procedury, w tym definicje,

stosowane przy pobieraniu próbek, 3) kryteria dla metod analitycznych, 4) sposób podawania

i interpretacji wyników analiz, 5) sposób transportu i przechowywania próbek przed

przystąpieniem do analizy

-

mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania w

tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.

Środki spożywcze produkowane i wprowadzane do obrotu muszą spełniać wymagania

1)

mikrobiologiczne określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów

mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych

(Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005, str. 1, z późn. zm.); 2) w zakresie najwyższych dopuszczalnych poziomów substancji zanieczyszczających

określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalającym najwyższe

dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych

(Dz. Urz. UE L 364 z 20.12.2006, str. 5, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1881/2006”.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

może określić, w drodze rozporządzenia, maksymalne poziomy substancji zanieczyszczających

innych niż określone w rozporządzeniu nr 1881/2006, które mogą się znajdować w środkach

spożywczych lub na ich powierzchni, przeznaczonych do obrotu lub do produkcji innych

środków spożywczych, mając na względzie potwierdzone dane naukowe, potrzebę zapewnienia

bezpieczeństwa żywności oraz ochronę zdrowia publicznego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może wydać rozporządzenie, o którym mowa w ust.

1, z zachowaniem trybu i po spełnieniu warunków określonych w art. 5 ust. 3 rozporządzenia

nr 315/93.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

może określić, w drodze rozporządzenia, na potrzeby urzędowej kontroli żywności i

monitoringu, w celu oznaczania poziomów zawartości substancji zanieczyszczających

innych niż określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej

1)

metody pobierania i przygotowywania próbek określonych środków spożywczych,

2)

kryteria dla metod analitycznych stosowanych do oznaczania tych poziomów

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności.

Środki spożywcze mogą być poddawane napromienianiu promieniowaniem jonizującym wyłącznie

w celu

1)

zmniejszenia liczby przypadków chorób spowodowanych spożyciem żywności przez niszczenie

drobnoustrojów chorobotwórczych;

2)

zapobiegania psuciu się żywności przez opóźnienie lub powstrzymanie procesów rozkładu

i przez niszczenie mikroorganizmów odpowiedzialnych za te procesy;

3)

przedłużenia okresu przydatności do spożycia przez hamowanie naturalnych procesów

biologicznych związanych z dojrzewaniem lub kiełkowaniem;

4)

usunięcia organizmów szkodliwych dla zdrowia roślin lub dla żywności pochodzenia roślinnego.

Napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym jest dopuszczalne wyłącznie, jeżeli

1)

nie stanowi zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka;

2)

jest korzystne dla konsumentów;

3)

jest uzasadnione technologicznie oraz nie będzie wykonywane w celu zastępowania wymagań

zdrowotnych oraz warunków sanitarnych i higienicznych w produkcji i w obrocie żywnością;

4)

żywność poddawana temu napromienianiu

a)

spełnia obowiązujące wymagania zdrowotne oraz

b)

nie zawiera substancji chemicznych służących do jej konserwacji lub stabilizacji.

1.

Dokonywanie napromieniania żywności promieniowaniem jonizującym może być wykonywane

przez podmioty działające na rynku spożywczym, które uzyskały zgodę, w drodze decyzji,

Głównego Inspektora Sanitarnego.

2.

Wniosek o wydanie zgody zawiera

1)

nazwę lub firmę wnioskodawcy, siedzibę i adres zakładu lub jednostki organizacyjnej

wnioskodawcy, w których będzie dokonywane napromienianie żywności promieniowaniem

jonizującym, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

2)

dane zakładu lub jednostki organizacyjnej, w których będzie dokonywane napromienianie

żywności promieniowaniem jonizującym, dotyczące urządzeń i aparatury służących do

napromieniania, stosowanych procedur pomiarowych oraz kwalifikacji personelu odpowiedzialnego

za napromienianie żywności;

3)

informacje o planowanych środkach bezpieczeństwa stosowanych w związku z napromienianiem

żywności;

4)

rodzaj środków spożywczych, które mogą być poddawane napromienianiu promieniowaniem

jonizującym w zakładzie lub jednostce organizacyjnej;

5)

dane dotyczące osoby sprawującej nadzór nad napromienianiem żywności.

3.

Zgoda Głównego Inspektora Sanitarnego jest wydawana pod warunkiem, że

1)

wyposażenie zakładu lub jednostki organizacyjnej podmiotu działającego na rynku spożywczym,

w których będzie dokonywane napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym w

urządzenia i aparaturę do napromieniania żywności, spełniają wymagania określone na

podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2, a personel posiada kwalifikacje niezbędne do napromieniania

żywności w sposób zapewniający jej bezpieczeństwo;

2)

zakład lub jednostka organizacyjna będą spełniały wymagania higieniczne zapewniające

bezpieczeństwo żywności;

3)

przestrzegane będą warunki określone w art. 19.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny nadaje numer identyfikacyjny

zakładowi lub jednostce organizacyjnej podmiotu działającego na rynku spożywczym,

w których będzie dokonywane napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym.

5.

W zakładzie lub jednostce organizacyjnej dokonujących napromieniania żywności promieniowaniem

jonizującym są prowadzone rejestry dla każdego z używanych źródeł promieniowania jonizującego

zawierające dane określone na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 4.

6.

Główny Inspektor Sanitarny zawiesza lub cofa zgodę w przypadku stwierdzenia w wyniku

urzędowej kontroli żywności, że napromienianie żywności promieniowaniem jonizującym

jest dokonywane w sposób niezgodny z przepisami ustawy lub z warunkami określonymi

w decyzji, a w szczególności jeżeli nie są przestrzegane warunki określone w art.

19, nie są prowadzone rejestry dla każdego z używanych źródeł promieniowania jonizującego

lub brak jest informacji o zmianach dotyczących danych, o których mowa w ust. 2.

Główny Inspektor Sanitarny przekazuje do Komisji Europejskiej

1)

niezwłocznie

a)

informację o podmiocie działającym na rynku spożywczym, który uzyskał zgodę na dokonywanie

napromieniania żywności promieniowaniem jonizującym,

b)

kopię decyzji o zawieszeniu lub cofnięciu zgody;

2)

corocznie informacje o

a)

wynikach kontroli przeprowadzanych w zakładach lub jednostkach organizacyjnych podmiotów

działających na rynku spożywczym dokonujących napromieniania żywności promieniowaniem

jonizującym, w szczególności dotyczące rodzaju i ilości środków spożywczych poddawanych

napromienianiu oraz stosowanych dawek promieniowania,

b)

wynikach kontroli przeprowadzanych na etapie obrotu żywnością oraz stosowanych metodach

analitycznych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

środki spożywcze, które mogą być poddane napromienianiu promieniowaniem jonizującym,

maksymalne dopuszczalne dawki oraz dozwolone źródła promieniowania jonizującego,

2)

szczegółowe warunki napromieniania żywności promieniowaniem jonizującym, w tym wymagania

dotyczące urządzeń służących do napromieniania oraz procedury pomiarowe,

3)

szczególne wymagania w zakresie opakowania i oznakowania środków spożywczych poddanych

napromienianiu promieniowaniem jonizującym,

4)

zakres informacji zamieszczanych w rejestrach, o których mowa w art. 20 ust. 5, oraz

okres ich przechowywania,

5)

szczególne warunki przywozu z państw trzecich środków spożywczych poddanych napromienianiu

promieniowaniem jonizującym

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w

ust. 1

1)

dodatkowe warunki wydania zgody na dokonywanie napromieniania żywności promieniowaniem

jonizującym,

2)

metody analityczne, stosowane do celów urzędowej kontroli żywności i monitoringu,

pobieranych próbek żywności napromienianej promieniowaniem jonizującym

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

obowiązujące w Unii Europejskiej w tym zakresie, jeżeli są ustalone.

1.

Przepisów art. 18-22 nie stosuje się do środków spożywczych wystawionych na działanie

promieniowania jonizującego powstałego na skutek zastosowania urządzeń pomiarowych

lub kontrolnych pod warunkiem, że wchłonięta dawka nie przekracza poziomu 0,01 Gy

dla urządzeń kontrolnych, w których wykorzystuje się neutrony, oraz 0,5 Gy w pozostałych

przypadkach, przy maksymalnym poziomie energii promieniowania wynoszącym 10 MeV w

przypadku promieni rentgenowskich, 14 MeV w przypadku neutronów i 5 MeV w innych przypadkach.

2.

Przepisów art. 19 pkt 3 i pkt 4 lit. b, art. 20-22 nie stosuje się do napromieniania

żywności przygotowywanej pod nadzorem lekarza dla pacjentów wymagających diety o sterylnej

czystości.

1.

Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego muszą spełniać

1)

wymagania określone dla środków spożywczych powszechnie spożywanych oraz

2)

szczególne wymagania w zakresie składu oraz sposobu produkcji, zapewniające, że środki

te będą zaspokajały specjalne potrzeby żywieniowe konsumentów finalnych zgodnie ze

swoim przeznaczeniem.

2.

Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, ze względu na swoje przeznaczenie,

obejmują w szczególności następujące grupy

1)

preparaty do początkowego żywienia niemowląt, w tym mleko początkowe, oraz preparaty

do dalszego żywienia niemowląt, w tym mleko następne;

2)

środki spożywcze uzupełniające, obejmujące produkty zbożowe przetworzone i inne środki

spożywcze dla niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat;

3)

środki spożywcze stosowane w dietach o ograniczonej zawartości energii w celu redukcji

masy ciała;

4)

dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego;

5)

środki spożywcze zaspokajające zapotrzebowanie organizmu przy intensywnym wysiłku

fizycznym, zwłaszcza sportowców;

6)

środki spożywcze dla osób z zaburzeniami metabolizmu węglowodanów (cukrzyca);

7)

środki spożywcze niskosodowe, w tym sole dietetyczne o niskiej zawartości sodu lub

bezsodowe;

8)

środki spożywcze bezglutenowe.

3.

Środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego przeznaczone bezpośrednio

dla konsumenta finalnego mogą być wprowadzane do obrotu wyłącznie w opakowaniach obejmujących

w całości te środki, z zastrzeżeniem przepisów, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt

3.

4.

Dopuszcza się upowszechnianie wszelkich użytecznych informacji i zaleceń dotyczących

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, kierowanych wyłącznie

do osób posiadających kwalifikacje w zakresie medycyny, farmacji lub żywienia.

1.

Reklama preparatów do początkowego żywienia niemowląt może być prowadzona wyłącznie

w publikacjach popularnonaukowych specjalizujących się w upowszechnianiu wiedzy z

zakresu opieki nad dzieckiem lub w publikacjach naukowych i musi być ograniczona do

informacji potwierdzonych badaniami naukowymi. Informacje zawarte w reklamie nie mogą

sugerować, że karmienie sztuczne jest równoważne lub korzystniejsze od karmienia piersią.

2.

Zabrania się

1)

reklamy preparatów do początkowego żywienia niemowląt w miejscach ich sprzedaży;

2)

prowadzenia działalności promocyjnej zachęcającej do nabycia preparatów do początkowego

żywienia niemowląt i przedmiotów służących do karmienia niemowląt, takiej jak rozdawanie

próbek, specjalne wystawy, kupony rabatowe, premie, specjalne wyprzedaże i sprzedaż

wiązana;

3)

oferowania lub dostarczania przez producentów lub dystrybutorów preparatów do początkowego

żywienia niemowląt oraz przedmiotów służących do karmienia niemowląt, ich próbek lub

innych przedmiotów tego typu o charakterze promocyjnym - konsumentom, w tym przede

wszystkim kobietom ciężarnym, rodzicom niemowląt lub członkom ich rodzin, bezpośrednio

lub za pośrednictwem podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, bezpłatnie lub

po obniżonej cenie.

3.

Preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz przedmioty służące do karmienia

niemowląt, dostarczone bezpłatnie lub po obniżonej cenie, instytucjom sprawującym

opiekę nad niemowlętami lub organizacjom społecznym, których cele statutowe obejmują

pomoc dzieciom lub rodzinie, mogą być wykorzystywane lub przekazywane do wykorzystania

wyłącznie w żywieniu tych niemowląt, które muszą być karmione sztucznie, przez okres

uzasadniony potrzebami żywieniowymi tych niemowląt.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

przeznaczenie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego należących

do grup wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4,

2)

szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać środki spożywcze specjalnego przeznaczenia

żywieniowego wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 1-4, w szczególności w zakresie ich składu,

3)

wykaz substancji chemicznych należących do kategorii substancji dodawanych w szczególnych

celach żywieniowych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego

określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1 i 2, które mogą być wykorzystane w produkcji tych

środków spożywczych oraz warunki ich stosowania,

4)

szczególne wymagania i warunki dotyczące oznakowania, prezentacji i reklamy środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i przedmiotów służących do karmienia

niemowląt,

5)

wymagania w zakresie treści materiałów informacyjnych i edukacyjnych dotyczących żywienia

niemowląt oraz warunki przekazywania takich materiałów przez producentów i dystrybutorów

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i przedmiotów służących

do karmienia niemowląt

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w

ust. 1

1)

szczegółowe przeznaczenie i wymagania, jakie powinny spełniać środki spożywcze specjalnego

przeznaczenia żywieniowego nienależące do grup wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4,

2)

metody pobierania próbek oraz metody analizy stosowane w ramach urzędowej kontroli

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

3)

warunki wprowadzania do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego

przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego bez opakowania obejmującego w

całości środek spożywczy

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.

1.

Suplementy diety mogą zawierać w swoim składzie witaminy i składniki mineralne, które

naturalnie występują w żywności i spożywane są jako jej część, oraz inne substancje

wykazujące efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny.

2.

Maksymalny dopuszczalny poziom zawartości witamin i składników mineralnych oraz innych

substancji, o których mowa w ust. 1, w suplementach diety zapewnia, że zwykłe stosowanie

suplementu diety zgodnie z informacją zamieszczoną w oznakowaniu będzie bezpieczne

dla zdrowia i życia człowieka.

3.

Suplementy diety przeznaczone bezpośrednio dla konsumenta finalnego są wprowadzane

do obrotu w opakowaniu.

4.

(uchylony)

5.

Oznakowanie, prezentacja i reklama suplementów diety nie mogą zawierać informacji

stwierdzających lub sugerujących, że zbilansowana i zróżnicowana dieta nie może dostarczyć

wystarczających dla organizmu ilości składników odżywczych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz witamin i składników mineralnych oraz ich formy chemiczne, które mogą być stosowane

w produkcji suplementów diety,

2)

szczególne wymagania w zakresie oznakowania suplementów diety

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w

ust. 6

1)

dodatkowe wymagania dotyczące zawartości w suplementach diety witamin i składników

mineralnych, w tym kryteria czystości oraz maksymalny i minimalny poziom witamin i

składników mineralnych w suplemencie diety,

2)

wymagania dotyczące zawartości w suplementach diety substancji wykazujących efekt

odżywczy lub inny efekt fizjologiczny, innych niż witaminy i składniki mineralne,

w tym maksymalne i minimalne poziomy tych substancji

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz jednolite wymagania

w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej, jeżeli są ustalone.

1.

Do środków spożywczych mogą być dodawane witaminy, składniki mineralne lub inne substancje

wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, z uwzględnieniem wymagań określonych

w rozporządzeniu (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia

2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych

innych substancji

(Dz. Urz. UE L 404 z 30.12.2006, str. 26, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1925/2006”.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

środki spożywcze, do których są obligatoryjnie dodawane witaminy i składniki mineralne,

2)

poziomy lub maksymalne poziomy witamin i składników mineralnych

- mając na względzie potwierdzone dane naukowe, w tym dotyczące zmiennego zapotrzebowania

różnych grup konsumentów, wymagania określone w art. 12 rozporządzenia nr 1925/2006

oraz potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w

ust. 2, zakazy lub ograniczenia w stosowaniu niektórych substancji innych niż witaminy

i składniki mineralne w produkcji określonych środków spożywczych.

1.

W celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić

po raz pierwszy do obrotu

1)

preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia

żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3,

2)

suplementy diety,

3)

środki spożywcze, do których dodawane są witaminy, składniki mineralne lub substancje,

o których mowa w załączniku III część B i C do rozporządzenia nr 1925/2006

- jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego.

2.

W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, podmiot działający na rynku spożywczym podaje

następujące dane

1)

nazwę produktu oraz jego producenta;

2)

postać produktu, w jakiej jest on wprowadzany do obrotu;

3)

wzór oznakowania w języku polskim;

4)

kwalifikację/rodzaj środka spożywczego przyjętą przez podmiot działający na rynku

spożywczym;

5)

skład jakościowy obejmujący dane dotyczące składników zawartych w produkcie, w tym

substancji czynnych;

6)

skład ilościowy składników;

7)

imię i nazwisko albo nazwę, adres oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu

powiadamiającego o pierwszym wprowadzeniu do obrotu.

3.

Jeżeli środek spożywczy, o którym mowa w ust. 1, znajduje się w obrocie w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, w powiadomieniu należy ponadto wskazać właściwy organ

tego państwa, który został powiadomiony o wprowadzeniu środka spożywczego do obrotu

lub zezwolił na wprowadzenie środka spożywczego do obrotu w tym państwie, załączając

równocześnie kopię uprzedniego powiadomienia lub zezwolenia.

4.

Powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w formie dokumentu elektronicznego

powstałego przez wprowadzenie danych do elektronicznego formularza powiadomienia,

którego wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 31 ust. 6 pkt 1.

5

Jeżeli dokument elektroniczny, o którym mowa w ust. 4, nie został opatrzony kwalifikowanym

podpisem elektronicznym, powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać również

w formie pisemnej na formularzu według wzoru, o którym mowa w ust. 4.

6

Za dzień złożenia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, uznaje się dzień otrzymania

przez Głównego Inspektora Sanitarnego powiadomienia opatrzonego kwalifikowanym podpisem

elektronicznym lub własnoręcznym podpisem.

1.

Dopuszcza się wprowadzenie do obrotu środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 i 4 sprowadzanych z zagranicy,

bez konieczności realizowania obowiązku określonego w art. 29, jeżeli ich zastosowanie

jest niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia, pod warunkiem, że dany środek jest

dopuszczony do obrotu w kraju, z którego jest sprowadzany.

2.

Podstawą wprowadzenia do obrotu środków, o których mowa w ust. 1, jest zapotrzebowanie

szpitala albo lekarza prowadzącego leczenie poza szpitalem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

które z uwagi na bezpieczeństwo ich stosowania oraz wielkość obrotu powinny być wprowadzone

do obrotu z uwzględnieniem obowiązków wynikających z art. 29.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się również do środka spożywczego specjalnego przeznaczenia

żywieniowego, o którym mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 i 4, jeżeli jego odpowiednik w

rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1536 i 1579) - zwanej dalej „ustawą o refundacji”, jest już wprowadzony do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub w odniesieniu do którego wydano decyzję, o której mowa

w art. 32.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje zgodę na sprowadzenie z zagranicy środka

spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego, o którym mowa w art. 24 ust. 2

pkt 1 i 4. Kopia decyzji przekazywana jest niezwłocznie Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia szczegółowy sposób

i tryb sprowadzania z zagranicy produktów, o których mowa w ust. 1, w tym

1)

wzór zapotrzebowania wraz z wnioskiem o wydanie zgody na refundację, o której mowa

w art. 39 ustawy o refundacji,

2)

sposób potwierdzania przez ministra właściwego do spraw zdrowia okoliczności, o których

mowa w ust. 3 i 4,

3)

sposób prowadzenia przez hurtownie, apteki i szpitale ewidencji sprowadzanych produktów

oraz

4)

zakres informacji przekazywanych przez hurtownię farmaceutyczną ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia

- uwzględniając bezpieczeństwo ich stosowania.

1.

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny

może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem,

ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie

1)

jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku

spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego,

w szczególności, czy jako

a)

środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego wyraźnie różni się od żywności

przeznaczonej do powszechnego spożycia oraz czy odpowiada szczególnym potrzebom żywieniowym,

zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 43, i spełnia wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 i 2,

b)

suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne

lub inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki

określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz

w rozporządzeniu 1925/2006;

2)

nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi,

w szczególności produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego, kosmetyku w rozumieniu przepisów o kosmetykach lub wyrobu medycznego w rozumieniu

przepisów o wyrobach medycznych.

2.

Główny Inspektor Sanitarny powiadamia niezwłocznie podmiot, o którym mowa w art. 29

ust. 1, o rozpoczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1.

3.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż 60 dni roboczych,

z wyłączeniem czasu niezbędnego do udokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa

w ust. 1.

4.

Podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, jest powiadamiany pisemnie o wynikach przeprowadzonego

postępowania, z zastrzeżeniem art. 31.

5.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr produktów objętych powiadomieniem o pierwszym

wprowadzeniu do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art.

29 ust. 1. Rejestr produktów prowadzony jest w formie elektronicznej i zawiera dane

określone na podstawie art. 31 ust. 6 pkt 2 wprowadzone do rejestru w sposób, o którym

mowa w art. 29 ust. 4.

6.

Dane z rejestru, o którym mowa w ust. 5, są publikowane na stronie internetowej Głównego

Inspektoratu Sanitarnego, z wyłączeniem danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy.

1.

W przypadku przeprowadzania postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1, Główny Inspektor

Sanitarny może

1)

zażądać opinii Zespołu do Spraw Suplementów Diety działającego w ramach Rady Sanitarno-Epidemiologicznej,

o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 oraz z 2016 r. poz. 1165 i 2003);

2)

zobowiązać podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, do udokumentowania, że środek

spożywczy spełnia wymagania, o których mowa w art. 30 ust. 1, w szczególności do przedłożenia

opinii jednostki naukowej.

2.

W przypadku przeprowadzania postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2, mającego na celu wyjaśnienie, że środek spożywczy objęty powiadomieniem

nie spełnia wymagań produktu leczniczego określonego przepisami prawa farmaceutycznego albo wyrobu medycznego w rozumieniu przepisów o wyrobach medycznych, Główny Inspektor

Sanitarny zobowiązuje podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, do przedłożenia opinii

Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.

3.

Opinia Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

jest dla Głównego Inspektora Sanitarnego wiążąca w prowadzonym postępowaniu.

4.

Podmiot obowiązany do przedłożenia opinii jednostki naukowej może dostarczyć opinię

właściwej krajowej jednostki naukowej wymienionej w wykazie, o którym mowa w ust.

6 pkt 3, lub właściwej jednostki naukowej innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

5.

Koszty wydania opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, ponosi podmiot, o którym

mowa w art. 29 ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 4,

2)

dane zawarte w rejestrze produktów objętych powiadomieniem umożliwiające ich identyfikację

oraz wzór rejestru,

3)

wykaz krajowych jednostek naukowych właściwych do wydawania opinii, o której mowa

w ust. 1 pkt 2,

4)

metody obliczania kosztów ponoszonych przez krajową jednostkę naukową w związku z

wydaniem opinii, w tym w szczególności rodzaje kosztów i średni wymiar czasu pracy

niezbędnego do przygotowania opinii,

5)

wysokość opłaty pobieranej przy wydawaniu opinii przez Urząd Rejestracji Produktów

Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

- mając na względzie zapewnienie sprawnego przebiegu postępowań, o których mowa w

art. 30, kompetencje jednostek zgodnie z zakresem zadań określonych statutami oraz

kwalifikacje personelu i kalkulację kosztów za przygotowywanie opinii.

1.

W przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający

wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy

lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania

tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania,

o którym mowa w art. 30 ust. 1.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest podejmowana również w przypadku stwierdzenia,

że produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu

medycznego.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, państwowy powiatowy inspektor

sanitarny, za pośrednictwem państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, powiadamia

właściwego wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego przesyłając kopię wydanej decyzji.

1.

Ujęcia naturalnych wód mineralnych oraz instalacje i urządzenia służące do wydobywania,

transportu i rozlewu tych wód, a także opakowania, muszą zabezpieczać te wody przed

zanieczyszczeniem lub zmianą ich charakterystycznego składu mineralnego.

2.

Naturalne wody mineralne mogą być wprowadzane do obrotu w opakowaniach zamkniętych

w sposób zabezpieczający je przed zanieczyszczeniem oraz zmianą właściwości i zafałszowaniem

naturalnej wody mineralnej.

3.

Oznakowanie wód przeznaczonych do spożycia przez ludzi, niebędących naturalnymi wodami

mineralnymi, nie może wprowadzać konsumenta w błąd informacjami, które sugerowałyby,

że woda ta jest naturalną wodą mineralną, w szczególności nie może zawierać oznaczenia

„naturalna woda mineralna”.

4.

Dopuszcza się znakowanie naturalnych wód mineralnych informacjami: „pobudzające trawienie”,

„może polepszyć funkcje wątrobowo-żółciowe” lub oznaczeniami podobnymi, pod warunkiem

że wody te spełniają szczególne wymagania określone w tym zakresie na podstawie art.

39 pkt 1.

1.

Naturalne wody mineralne wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

muszą być uznane jako naturalne wody mineralne przez

1)

Głównego Inspektora Sanitarnego, jeżeli woda wydobywana jest z otworu znajdującego

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli woda wydobywana

jest z otworu znajdującego się na terytorium tego państwa, albo

3)

Głównego Inspektora Sanitarnego albo właściwy organ innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, jeżeli woda wydobywana jest z otworu znajdującego się na terytorium

państwa trzeciego.

2.

Główny Inspektor Sanitarny może uznać, w drodze decyzji, wodę pochodzącą z otworu

znajdującego się na terytorium państwa trzeciego jako naturalną wodę mineralną, jeżeli

właściwy organ tego państwa poświadczy spełnianie przez tę wodę wymagań określonych

w niniejszej ustawie i w przepisach wydanych na jej podstawie oraz zobowiąże się do

przeprowadzania regularnych kontroli warunków wydobywania, transportu i rozlewu tej

wody. Zaświadczenie jest ważne przez okres nieprzekraczający 5 lat od daty jego wydania.

1.

Główny Inspektor Sanitarny dokonuje, w drodze decyzji, uznania wody jako naturalnej

wody mineralnej na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu.

2.

Wniosek o uznanie wody jako naturalnej wody mineralnej zawiera

1)

firmę producenta wody, jego siedzibę oraz adres zakładu, w którym będzie produkowana

naturalna woda mineralna; 1a)

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

informacje o nazwie i miejscu położenia otworu lub otworów, z których wydobywana jest

woda;

4)

(uchylony)

5)

informacje o właściwościach wody wynikające z przeprowadzonej oceny i kwalifikacji

rodzajowej tej wody;

6)

nazwę handlową (wymyśloną), pod którą woda będzie wprowadzana do obrotu;

7)

wzór etykiety z proponowanym oznakowaniem.

3.

Do wniosku dołącza się

1)

(uchylony)

2)

ocenę i kwalifikację rodzajową naturalnej wody mineralnej objętej wnioskiem o uznanie,

przeprowadzone przez jednostkę naukową lub inny podmiot upoważnione przez Głównego

Inspektora Sanitarnego albo przez jednostkę naukową lub inny podmiot innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej właściwe do przeprowadzania ocen i kwalifikacji rodzajowych

naturalnych wód mineralnych w tych państwach;

3)

zaświadczenie właściwego organu państwa trzeciego, o którym mowa w art. 34 ust. 2,

jeżeli woda pochodzi z otworu znajdującego się na terytorium tego państwa.

1.

Główny Inspektor Sanitarny w decyzji o uznaniu wody jako naturalnej wody mineralnej

określa

1)

firmę producenta wody, jego siedzibę oraz adres zakładu, w którym będzie produkowana

naturalna woda mineralna;

2)

nazwę handlową (wymyśloną) naturalnej wody mineralnej;

3)

nazwę otworu lub otworów, z których czerpana jest ta woda;

4)

zawartość charakterystycznych składników mineralnych w litrze wody;

5)

stopień nasycenia dwutlenkiem węgla i jego pochodzenie;

6)

informacje dodatkowe zalecane w ocenie i kwalifikacji rodzajowej wody, świadczące

o szczególnych właściwościach lub przeznaczeniu wody, określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 39 pkt 2.

2.

Główny Inspektor Sanitarny nie rzadziej niż raz w roku podaje do wiadomości, w formie

obwieszczenia, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, wykaz wód

uznanych jako naturalne wody mineralne.

3.

Główny Inspektor Sanitarny uchyla, w drodze decyzji, dokonane przez siebie uznanie

i zakazuje produkcji i wprowadzania do obrotu naturalnej wody mineralnej, jeżeli

1)

naturalna woda mineralna lub warunki jej wydobywania, transportu i rozlewu nie odpowiadają

wymaganiom określonym w ustawie oraz w uznaniu, o którym mowa w art. 35 ust. 1;

2)

podmiot, o którym mowa w art. 35 ust. 1, nie złożył nowego zaświadczenia przed upływem

okresu ważności zaświadczenia, o którym mowa w art. 34 ust. 2.

4.

Główny Inspektor Sanitarny przekazuje każdorazowo Komisji Europejskiej informacje

o uznaniu i o uchyleniu uznania wody jako naturalnej wody mineralnej.

1.

Do wód źródlanych i wód stołowych stosuje się przepisy art. 33 ust. 1-3.

2.

Wody źródlane i wody stołowe podlegają ocenie i kwalifikacji rodzajowej.

1.

Oceny i kwalifikacje rodzajowe naturalnych wód mineralnych, wód źródlanych i wód stołowych

mogą być przeprowadzane przez jednostkę naukową lub inny podmiot, upoważnione, w drodze

decyzji, przez Głównego Inspektora Sanitarnego albo przez jednostki naukowe lub inne

podmioty innych państw członkowskich Unii Europejskiej właściwe do przeprowadzania

ocen i kwalifikacji rodzajowych naturalnych wód mineralnych w tych państwach.

2.

Jednostka naukowa lub inny podmiot, o których mowa w ust. 1, działające na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, mogą ubiegać się o uzyskanie upoważnienia Głównego Inspektora

Sanitarnego, jeżeli

1)

są właściwe w zakresie spraw związanych z przeprowadzaniem ocen i kwalifikacji rodzajowych

naturalnych wód mineralnych, wód źródlanych i wód stołowych;

2)

zatrudniają osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje dla przeprowadzania ocen i

kwalifikacji rodzajowych wód;

3)

posiadają co najmniej trzyletnie doświadczenie w zakresie zagadnień objętych przeprowadzaniem

ocen i kwalifikacji rodzajowych naturalnych wód mineralnych, wód źródlanych i wód

stołowych.

3.

Główny Inspektor Sanitarny może cofnąć, w drodze decyzji, upoważnienie, jeżeli jednostka

naukowa lub inny podmiot, o których mowa w ust. 1, nie będą spełniać kryteriów, o

których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać naturalne wody mineralne, wody źródlane

i wody stołowe, w tym wymagania mikrobiologiczne, maksymalne dopuszczalne poziomy

naturalnych składników mineralnych tych wód, warunki poddawania tych wód procesom

usuwania składników lub nasycania dwutlenkiem węgla,

2)

wzorcowy zakres badań, sposób przeprowadzania oceny i kwalifikacji rodzajowej wód,

o których mowa w pkt 1,

3)

szczególne wymagania dotyczące oznakowania, prezentacji i reklamy wód, o których mowa

w pkt 1,

4)

szczegółowe wymagania higieniczne dotyczące wydobywania, transportu i rozlewu wód,

o których mowa w pkt 1

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności, przestrzeganie

warunków określonych w art. 33 oraz jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące

w Unii Europejskiej.

Przepisy art. 33-39 nie mają zastosowania do wód leczniczych wykorzystywanych w zakładach

lecznictwa uzdrowiskowego w celach leczniczych określonych w przepisach ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 879 i 960) oraz tych wód wprowadzanych do obrotu w opakowaniach na zasadach określonych przepisami

prawa farmaceutycznego.

1.

Grzyby uprawne oraz grzyby rosnące w warunkach naturalnych, świeże lub suszone, objęte

wykazem określonym na podstawie art. 44 pkt 1, mogą być wprowadzane do obrotu lub

stosowane do produkcji przetworów grzybowych oraz środków spożywczych zawierających

grzyby.

2.

Grzyby oraz ich przetwory, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać wymagania określone

dla środków spożywczych.

3.

Grzyby świeże i suszone są dopuszczane do obrotu przez klasyfikatorów grzybów lub

grzyboznawców, których uprawnienia określają przepisy wydane na podstawie art. 44

pkt 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Grzyby świeże dopuszcza się do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych oraz środków

spożywczych zawierających grzyby, jeżeli

1)

są jednego gatunku, z wyjątkiem grzybów, które mogą być użyte do produkcji środków

spożywczych;

2)

nie są rozdrobnione, z wyjątkiem podzielonych jeden raz wzdłuż osi ich trzonów, a

także nie mogą to być wyłącznie trzony lub trzony oddzielone od kapeluszy w ilości

przekraczającej liczbę kapeluszy;

3)

nie wykazują zapleśnienia;

4)

nie występują w nich żywe larwy lub kanaliki po larwach muchówek, a ilość grzybów

zaczerwionych pierwotnie nie przekracza 5% masy całkowitej grzybów;

5)

zawartość substancji zanieczyszczających organicznych, w szczególności ściółki, mchu,

igliwia, nie przekracza 0,3% masy całkowitej grzybów;

6)

zawartość substancji zanieczyszczających mineralnych nie przekracza 1% masy całkowitej

grzybów.

2.

(uchylony)

3.

Grzyby suszone dopuszcza się do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych oraz środków

spożywczych zawierających grzyby, jeżeli

1)

są jednego gatunku, w postaci całych owocników, kapeluszy lub krajanki;

2)

zaczerwienie pierwotne nie przekracza 5% masy całkowitej grzybów;

3)

nie wykazują zapleśnienia oraz obecności szkodników;

4)

zawilgocenie nie przekracza 12% masy całkowitej grzybów.

4.

Dopuszczenie do obrotu grzybów świeżych rosnących w warunkach naturalnych potwierdzane

jest atestem na grzyby świeże, wydanym przez klasyfikatora grzybów lub grzyboznawcę,

według wzoru określonego na podstawie art. 44 pkt 3.

5.

Dopuszczenie do obrotu grzybów suszonych pozyskiwanych z grzybów rosnących w warunkach

naturalnych potwierdzane jest atestem na grzyby suszone, wydanym przez grzyboznawcę,

według wzoru określonego na podstawie art. 44 pkt 3.

1.

Uprawnienia klasyfikatora grzybów może uzyskać osoba, która

1)

jest pełnoletnia;

2)

ukończyła

a)

co najmniej gimnazjum oraz

b)

kurs specjalistyczny dla kandydatów na klasyfikatorów grzybów;

3)

zdała egzamin przed komisją egzaminacyjną powołaną przez państwowego wojewódzkiego

inspektora sanitarnego.

2.

Uprawnienia grzyboznawcy może uzyskać osoba, która

1)

jest pełnoletnia;

2)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

3)

ukończyła kurs specjalistyczny dla kandydatów na grzyboznawców;

4)

zdała egzamin przed komisją egzaminacyjną powołaną przez państwowego wojewódzkiego

inspektora sanitarnego działającego z upoważnienia Głównego Inspektora Sanitarnego.

3.

Organem właściwym w sprawach nadawania uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy,

potwierdzonych świadectwami, oraz pozbawiania tych uprawnień jest państwowy wojewódzki

inspektor sanitarny wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 44.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych oraz środków

spożywczych zawierających grzyby,

2)

szczegółowe wymagania dotyczące oznakowania grzybów oraz przetworów grzybowych,

3)

wykaz i rodzaje przetworów grzybowych dopuszczonych do obrotu oraz wymagania, jakie

muszą spełniać te przetwory,

4)

warunki skupu, przechowywania i sprzedaży grzybów oraz wymagania technologiczne i

warunki przetwarzania grzybów,

5)

wzory atestów na grzyby świeże i grzyby suszone,

6)

warunki i tryb uzyskiwania uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy, w tym ramowe

programy kursów specjalistycznych,

7)

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego właściwego do nadawania i pozbawiania

uprawnień, o których mowa w pkt 6,

8)

wzory świadectw klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy

- mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz racjonalne

gospodarowanie zasobami grzybów rosnących w warunkach naturalnych, w tym ograniczenia

wynikające z przepisów o ochronie przyrody.

1.

Produkcja i zbywanie żywności w ramach rolniczego handlu detalicznego

1)

mogą być dokonywane w ilościach dostosowanych do potrzeb konsumentów;

2)

nie mogą stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa żywności i wpływać niekorzystnie na

ochronę zdrowia publicznego;

3)

podlegają nadzorowi organów odpowiednio Państwowej Inspekcji Sanitarnej albo Inspekcji

Weterynaryjnej;

4)

są dokumentowane w sposób umożliwiający określenie ilości zbywanej żywności;

5)

nie mogą być dokonywane z udziałem pośrednika, z wyjątkiem zbywania takiej żywności

podczas wystaw, festynów, targów lub kiermaszy, organizowanych w celu promocji żywności,

jeżeli pośrednik zbywa żywność

a)

wyprodukowaną przez tego pośrednika w ramach rolniczego handlu detalicznego,

b)

wyprodukowaną przez inny podmiot prowadzący rolniczy handel detaliczny na obszarze

powiatu, w którym pośrednik ten prowadzi produkcję żywności w ramach rolniczego handlu

detalicznego, lub na obszarze powiatu sąsiadującego z tym powiatem.

2.

W miejscu zbywania żywności w ramach rolniczego handlu detalicznego umieszcza się

w sposób czytelny i widoczny dla konsumenta

1)

napis „rolniczy handel detaliczny”;

2)

dane obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę i siedzibę podmiotu prowadzącego rolniczy handel detaliczny,

b)

adres miejsca prowadzenia produkcji tej żywności,

c)

weterynaryjny numer identyfikacyjny podmiotu prowadzącego rolniczy handel detaliczny,

o ile taki numer został nadany.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, maksymalną ilość żywności zbywaną w ramach

rolniczego handlu detalicznego oraz zakres i sposób dokumentowania tej ilości, mając

na względzie potrzeby konsumentów, rodzaj zbywanej żywności oraz ochronę zdrowia publicznego,

w tym zapewnienie bezpieczeństwa tej żywności.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oznakowania miejsca

zbywania żywności, w ramach rolniczego handlu detalicznego, mając na względzie zapewnienie

informacji o żywności zbywanej w ramach rolniczego handlu detalicznego i podmiotach

prowadzących ten handel oraz ochronę zdrowia publicznego.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Oznakowanie środka spożywczego powszechnie spożywanego nie może zawierać określenia

„dietetyczny” lub w inny sposób sugerować, że jest to środek spożywczy specjalnego

przeznaczenia żywieniowego.

4.

Środki spożywcze niebędące preparatami do początkowego żywienia niemowląt nie mogą

być oznakowane, prezentowane, reklamowane, promowane i wprowadzane do obrotu jako

środki spożywcze wystarczające do zaspokajania potrzeb żywieniowych prawidłowo rozwijających

się niemowląt w ciągu pierwszych miesięcy życia, do momentu wprowadzenia odpowiedniego

żywienia uzupełniającego.

(uchylony)

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

Środki spożywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej muszą

być oznakowane w języku polskim. Środki spożywcze mogą być ponadto oznakowane w innych

językach.

3.

Wymóg znakowania w języku polskim nie dotyczy środków spożywczych przeznaczonych do

wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Szczegółowe wymagania dotyczące oznakowania żywności genetycznie zmodyfikowanej określają

przepisy art. 12-14 rozporządzenia nr 1829/2003 oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22

września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych

genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych

z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE

(Dz. Urz. UE L 268 z 18.10.2003, str. 24; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 32, str. 455), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1830/2003”.

4.

Żywność ekologiczną, określoną przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji

ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG)

nr 2092/91

(Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1, z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji

ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej,

znakowania i kontroli

(Dz. Urz. UE L 250 z 18.09.2008, str. 1, z późn. zm.) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do

ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich

(Dz. Urz. UE L 334 z 12.12.2008, str. 25), można znakować dodatkowo zgodnie z wymogami określonymi w tych rozporządzeniach.

(uchylony)

Środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do

spożycia mogą znajdować się w obrocie do tej daty lub terminu.

Środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod

warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu nr 1924/2006.

1.

Główny Inspektor Sanitarny jest właściwym organem krajowym w rozumieniu art. 13 ust.

5, art. 14, art. 15 ust. 2 oraz art. 16-19 rozporządzenia nr 1924/2006 w zakresie

odnoszącym się do przyjmowania i przekazywania do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa

Żywności (EFSA) wniosków podmiotów działających na rynku spożywczym w celu udzielenia

zezwolenia na wpisanie oświadczenia o zmniejszeniu ryzyka choroby lub oświadczenia

odnoszącego się do rozwoju i zdrowia dzieci lub oświadczenia zawierającego wniosek

o ochronę zastrzeżonych danych do wspólnotowego rejestru oświadczeń żywieniowych i

zdrowotnych dotyczących żywności.

2.

Właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor

sanitarny są organami właściwymi w sprawach czasowego zawieszania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stosowania oświadczenia żywieniowego lub zdrowotnego niezgodnego z przepisami

rozporządzenia nr 1924/2006.

3.

W przypadku wydania decyzji w zakresie, o którym mowa w ust. 2, właściwy państwowy

inspektor sanitarny powiadamia Głównego Inspektora Sanitarnego, przesyłając kopię

ostatecznej decyzji.

1.

W jednostkach systemu oświaty

1)

sprzedawane mogą być wyłącznie środki spożywcze objęte grupami środków spożywczych

przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w tych jednostkach określonymi w

przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 1;

2)

w ramach żywienia zbiorowego dzieciom i młodzieży stosowane mogą być wyłącznie środki

spożywcze, które spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 6 pkt 2.

2.

W jednostkach systemu oświaty zabrania się reklamy oraz promocji polegającej na prowadzeniu

działalności zachęcającej do nabywania środków spożywczych innych niż objęte grupami

środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w tych jednostkach

określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 1 oraz niespełniających

wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 2.

3.

Dyrektor przedszkola, a w przypadku innej formy wychowania przedszkolnego prowadzonej

przez osobę prawną niebędącą jednostką samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną

- także osoba kierująca daną inną formą wychowania przedszkolnego albo dyrektor szkoły

lub dyrektor placówki, o której mowa w art. 2 pkt 3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty może ustalić, w porozumieniu z radą rodziców, szczegółową listę produktów dopuszczonych

do sprzedaży lub stosowania w ramach żywienia zbiorowego w oparciu o przepisy wydane

na podstawie ust. 6.

4.

W jednostkach systemu oświaty, w których nie funkcjonuje rada rodziców, listę produktów,

o której mowa w ust. 3, może ustalić dyrektor przedszkola, a w przypadku innej formy

wychowania przedszkolnego prowadzonej przez osobę prawną niebędącą jednostką samorządu

terytorialnego lub osobę fizyczną - także osoba kierująca daną inną formą wychowania

przedszkolnego albo dyrektor szkoły lub dyrektor placówki, o której mowa w art. 2 pkt 3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

5.

W przypadku naruszenia przepisów ust. 1-4, dyrektor przedszkola, a w przypadku innej

formy wychowania przedszkolnego prowadzonej przez osobę prawną niebędącą jednostką

samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną - także osoba kierująca daną inną formą

wychowania przedszkolnego, dyrektor szkoły oraz dyrektor placówki, o której mowa w

art. 2 pkt 3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty są uprawnieni do rozwiązania, bez zachowania terminu wypowiedzenia, umowy z podmiotem

prowadzącym sprzedaż środków spożywczych lub działalność w zakresie zbiorowego żywienia

dzieci i młodzieży, bez odszkodowania.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

grupy środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach

systemu oświaty,

2)

wymagania, jakie muszą spełniać środki spożywcze stosowane w ramach żywienia zbiorowego

dzieci i młodzieży w jednostkach systemu oświaty

- uwzględniając normy żywienia dzieci i młodzieży oraz mając na względzie wartości

odżywcze i zdrowotne środków spożywczych.

1.

Podmioty działające na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością

są obowiązane przestrzegać wymagań w zakresie dobrej praktyki produkcyjnej określonych

w rozporządzeniu nr 2023/2006.

2.

Podmioty zajmujące się recyklingiem i przetwórcy są obowiązani przestrzegać wymagań

określonych w rozporządzeniu nr 282/2008.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania

materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, z uwzględnieniem dopuszczalnych limitów

migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji dla

substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych materiałów

i wyrobów z ustalonymi limitami,

2)

wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania

materiałów i wyrobów z innych tworzyw niż określone w pkt 1, z uwzględnieniem dopuszczalnych

limitów migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji

dla substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych

materiałów i wyrobów z ustalonymi limitami

- uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka,

ochronę środowiska oraz jednolite wymagania obowiązujące w tym zakresie w Unii Europejskiej.

Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością wprowadzane do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej są znakowane w języku polskim. Materiały i wyroby mogą być

ponadto znakowane w innych językach.

Główny Inspektor Sanitarny jest organem właściwym, w rozumieniu art. 13 rozporządzenia

nr 1935/2004, do

1)

przyjmowania wniosków podmiotów, o których mowa w art. 53, o udzielenie zezwolenia

na stosowanie substancji nieobjętych wykazami, o których mowa w art. 54, oraz na procesy

recyklingu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych zgodnie z przepisami rozporządzenia

nr 282/2008;

2)

przekazywania tych wniosków do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr wniosków, o których mowa w art. 56.

1.

W przypadkach określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1935/2004 minister właściwy

do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, zawiesić lub ograniczyć obrót, w tym

również nakazać wycofanie z obrotu materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu

z żywnością, albo ustanowić szczególne wymagania dla materiałów lub wyrobów spełniających

wymagania określone w niniejszym dziale lub w przepisach wydanych na podstawie art.

54, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żywności oraz fakt, że rozporządzenie

obowiązuje do dnia wejścia w życie odpowiednich przepisów Unii Europejskiej lub do

dnia odmowy przyjęcia przez Komisję Europejską lub Radę Unii Europejskiej takich przepisów.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje niezwłocznie, wraz z uzasadnieniem,

rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, innym państwom członkowskim Unii Europejskiej

i Komisji Europejskiej.

1.

Podmioty działające na rynku spożywczym są obowiązane przestrzegać w zakładach wymagań

higienicznych określonych w rozporządzeniu nr 852/2004.

2.

Osoba pracująca w styczności z żywnością powinna uzyskać określone przepisami o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi orzeczenie lekarskie dla celów

sanitarno-epidemiologicznych o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu

których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby.

3.

Spełnienie wymagań określonych w rozdziale XII załącznika II do rozporządzenia nr

852/2004 jest potwierdzane dokumentacją o przeprowadzonych szkoleniach lub udzielonym

instruktażu osobom wykonującym prace przy produkcji lub w obrocie żywnością oraz osobom

odpowiedzialnym za wdrożenie i stosowanie zasad systemu HACCP w zakładzie.

4.

Podmiot działający na rynku spożywczym jest obowiązany przechowywać w aktach osobowych

orzeczenia lekarskie i dokumentację, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz udostępniać

je na żądanie organów urzędowej kontroli żywności.

5.

Kopie orzeczenia lekarskiego oraz dokumentacji, o których mowa w ust. 2 i 3, znajdują

się w miejscu wykonywania pracy przez osobę, której dotyczy to orzeczenie lub dokumentacja.

Podmioty działające na rynku spożywczym, prowadzące zakłady obrotu żywnością lub gastronomii,

obowiązane są uwzględniać w procedurach dotyczących dobrej praktyki higienicznej oraz

wdrażania i stosowania zasad systemu HACCP prawo wstępu i korzystania z tych zakładów

przez osoby niepełnosprawne z psem asystującym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Główny Inspektor Sanitarny i Główny Lekarz Weterynarii, stosownie do kompetencji określonych

w art. 73 ust. 1 pkt 1 i 3, są organami właściwymi w zakresie zadań, o których mowa

w art. 7 i art. 8 rozporządzenia nr 852/2004, dotyczących krajowych poradników dobrej

praktyki higienicznej oraz wdrażania i stosowania zasad systemu HACCP.

Państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny

są organami właściwymi w sprawach rejestracji oraz zatwierdzania, warunkowego zatwierdzania,

przedłużania warunkowego zatwierdzenia, zawieszania oraz cofania zatwierdzenia zakładów,

które

1)

produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego,

2)

wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjętych urzędową kontrolą

organów Inspekcji Weterynaryjnej,

3

produkują lub wprowadzają do obrotu żywność zawierającą jednocześnie środki spożywcze

pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego, o której mowa w art.

1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004, z wyłączeniem zakładów prowadzących rolniczy

handel detaliczny, z zastrzeżeniem art. 73 ust. 6,

4)

działają na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w tym

zakładów prowadzonych przez podmioty zajmujące się recyklingiem

- w trybie i na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 i rozporządzeniu

nr 882/2004.

1.

Właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub miejsce prowadzenia przez zakład działalności

państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny

1)

prowadzi rejestr zakładów, o których mowa w art. 61, podlegających urzędowej kontroli

organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zwany dalej „rejestrem zakładów”, oraz uaktualnia

na bieżąco dane zawarte w rejestrze;

2)

wydaje decyzje w sprawie zatwierdzenia, warunkowego zatwierdzenia, przedłużenia warunkowego

zatwierdzenia, zawieszenia lub cofania zatwierdzenia zakładów określonych w art. 61

oraz odmowy wpisu do rejestru zakładów, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art.

31 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004;

3)

wydaje decyzje o wykreśleniu z rejestru zakładów;

4)

wydaje zaświadczenie o wpisie do rejestru zakładów według wzoru określonego na podstawie

art. 67 ust. 3 pkt 6.

2.

W odniesieniu do obiektów lub urządzeń ruchomych i tymczasowych właściwym w sprawach

rejestracji oraz zatwierdzania jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy

graniczny inspektor sanitarny

1)

dla obiektów lub urządzeń ruchomych - właściwy ze względu na siedzibę zakładu,

2)

dla obiektów lub urządzeń tymczasowych - właściwy ze względu na miejsce prowadzenia

działalności przez zakład

- który produkuje lub wprowadza do obrotu żywność z tych obiektów lub urządzeń.

3.

W odniesieniu do urządzeń dystrybucyjnych do sprzedaży żywności właściwym w sprawach

rejestracji jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor

sanitarny właściwy ze względu na siedzibę zakładu, który produkuje lub wprowadza do

obrotu żywność z tych urządzeń.

1.

Zakłady, o których mowa w art. 61, mogą rozpocząć działalność po zatwierdzeniu lub

warunkowym zatwierdzeniu, a w przypadkach określonych w ust. 2, po uzyskaniu wpisu

do rejestru zakładów.

1a.

Zatwierdzanie jest dokonywane na podstawie wniosku podmiotu działającego na rynku

spożywczym prowadzącego zakład.

2.

Zatwierdzenie nie jest wymagane w odniesieniu do

1)

działalności w zakresie dostaw bezpośrednich;

2)

urządzeń dystrybucyjnych do sprzedaży żywności;

3)

obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych, uprzednio dopuszczonych do prowadzenia

działalności gospodarczej w zakresie produkcji lub obrotu żywnością w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej;

4)

gospodarstw agroturystycznych;

5)

podmiotów prowadzących działalność w zakresie produkcji win gronowych uzyskanych z

winogron pochodzących z upraw własnych w ilości mniejszej niż 1000 hl w ciągu roku

kalendarzowego zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o wyrobie i rozlewie wyrobów

winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina;

6)

aptek, punktów aptecznych i hurtowni farmaceutycznych określonych przepisami prawa farmaceutycznego;

7)

sklepów zielarskich;

8)

przedsiębiorców prowadzących sprzedaż detaliczną innych niż środki spożywcze produktów

oraz wprowadzających do obrotu środki spożywcze opakowane, trwałe mikrobiologicznie;

9)

producentów gazów technicznych na potrzeby podmiotów działających na rynku spożywczym;

10)

zakładów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w sprzedaży

żywności „na odległość” (sprzedaży wysyłkowej), w tym sprzedaży przez Internet;

11)

zakładów działających na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością,

w tym zakładów prowadzonych przez podmioty zajmujące się recyklingiem;

12)

podmiotów działających na rynku spożywczym prowadzących produkcję pierwotną;

13

podmiotów prowadzących rolniczy handel detaliczny żywnością pochodzenia niezwierzęcego.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, podmiot działający na rynku spożywczym lub

na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością jest obowiązany

złożyć wniosek o wpis do rejestru zakładów.

4.

Urządzenia dystrybucyjne, o których mowa w ust. 2 pkt 2, muszą być oznakowane w sposób

umożliwiający identyfikację zakładu, w tym w szczególności informacjami obejmującymi

imię, nazwisko, adres i numer telefonu albo nazwę, siedzibę, adres zakładu i numer

telefonu.

1.

Podmioty działające na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych

do kontaktu z żywnością składają wniosek o wpis do rejestru zakładów albo o zatwierdzenie

zakładu i o wpis do rejestru zakładów, w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia

planowanej działalności, w formie pisemnej, według wzorów określonych odpowiednio

na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 2 i 3.

1a.

W przypadku zmiany danych podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów

i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością składa wniosek o dokonanie zmian

w rejestrze zakładów, w formie pisemnej, według wzoru określonego na podstawie art.

67 ust. 3 pkt 4, w terminie 30 dni od dnia powstania zmiany.

2.

Wniosek zawiera

1)

imię, nazwisko i numer PESEL, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i

adres wnioskodawcy, numer identyfikacyjny REGON, jeżeli taki numer posiada, oraz numer

identyfikacji podatkowej (NIP);

1a

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile wnioskodawca

taki numer posiada;

1b)

numer identyfikacyjny w ewidencji gospodarstw rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym

systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności - w odniesieniu do podmiotów działających na rynku spożywczym

prowadzących działalność w zakresie dostaw bezpośrednich;

2)

określenie rodzaju i zakresu działalności, która ma być prowadzona w zakładzie, w

tym rodzaju żywności, która ma być przedmiotem produkcji lub obrotu;

3)

określenie lokalizacji zakładu lub miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

3.

Do wniosku dołącza się

1)

(uchylony)

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

w przypadku zgłoszenia urządzeń dystrybucyjnych, o których mowa w art. 63 ust. 2 pkt

2 - wykaz tych urządzeń zawierający typ urządzenia, nazwę producenta i rok jego produkcji

oraz datę uruchomienia.

1.

Wpis do rejestru zakładów następuje na podstawie

1)

wniosku podmiotu działającego na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów

przeznaczonych do kontaktu z żywnością w przypadkach określonych w art. 63 ust. 2;

2)

decyzji o zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu zakładów, jeżeli są spełnione

wymagania określone w art. 31 ust. 2 lit. b-d rozporządzenia nr 882/2004.

2.

Podmiot działający na rynku spożywczym jest obowiązany do aktualizowania wykazu urządzeń,

o którym mowa w art. 64 ust. 3 pkt 4, przynajmniej dwa razy w roku oraz na żądanie

właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

3.

Wykreślenie z rejestru zakładów następuje na podstawie

1)

wniosku podmiotu działającego na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów

przeznaczonych do kontaktu z żywnością;

2)

decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, o której mowa w

art. 66 ust. 1 pkt 1;

3)

decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub państwowego

granicznego inspektora sanitarnego, jeżeli zakład zaprzestał działalności w zakresie

produkcji lub obrotu żywnością lub materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu

z żywnością, a podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów

przeznaczonych do kontaktu z żywnością nie złożył wniosku, o którym mowa w pkt 1;

4)

braku aktualizacji, o której mowa w ust. 2.

1.

W przypadkach określonych w art. 31 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 882/2004 właściwy

państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję w sprawie

1)

cofnięcia zatwierdzenia zakładu;

2)

zawieszenia zatwierdzenia zakładu.

2.

Decyzjom, o których mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Rejestr zakładów zawiera następujące dane

1)

imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy;

2)

w przypadku osoby fizycznej - numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu

ewidencji ludności (PESEL), jeżeli numer taki został nadany;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

(uchylony)

5)

numer wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych, o którym mowa w art. 64 ust. 3 pkt 3 ;

6)

określenie rodzaju i zakresu działalności, która ma być prowadzona w zakładzie, w

tym rodzaju żywności, która ma być przedmiotem produkcji lub obrotu;

7)

termin rozpoczęcia działalności objętej wpisem do rejestru;

8)

informacje o przeprowadzonych urzędowych kontrolach zakładu;

9)

decyzje w sprawie wykreślenia z rejestru.

2.

Wykazy, o których mowa w art. 64 ust. 3 pkt 4, przechowywane są w aktach rejestrowych

dotyczących zakładu posiadającego urządzenia dystrybucyjne.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

rejestru zakładów,

2)

wniosku o wpis zakładu do rejestru zakładów,

3)

wniosku o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów,

4)

wniosku o dokonanie zmian w rejestrze zakładów,

5)

wniosku o wykreślenie z rejestru zakładów,

6)

zaświadczenia o wpisie do rejestru zakładów

- mając na względzie jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące w Unii Europejskiej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w rozporządzeniu, o którym mowa

w ust. 3, sposób prowadzenia rejestru zakładów w systemie informatycznym, z wyłączeniem

danych objętych tajemnicą przedsiębiorcy, mając na względzie powszechny dostęp do

danych zawartych w rejestrach oraz jednolite wymagania w tym zakresie obowiązujące

w Unii Europejskiej, jeżeli zostaną ustalone.

1.

Podmioty działające na rynku spożywczym prowadzące działalność w ramach dostaw bezpośrednich

są obowiązane przestrzegać zasad dobrej praktyki higienicznej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres działalności prowadzonej w ramach dostaw bezpośrednich, w tym wielkość i obszar

dostaw bezpośrednich,

2)

szczegółowe wymagania higieniczne dla działalności prowadzonej w ramach dostaw bezpośrednich

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz realizację celów rozporządzenia

nr 852/2004.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia i minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy w

zakresie swojego działania, działając w porozumieniu, mogą określić, w drodze rozporządzenia,

wymagania higieniczne w

1)

zakładach stosujących tradycyjne metody produkcji lub obrotu żywnością, w celu umożliwienia

stosowania tych metod,

2)

zakładach zlokalizowanych w regionach szczególnych ze względu na położenie geograficzne,

w celu uwzględnienia potrzeb tych zakładów,

3)

innych zakładach - wyłącznie w zakresie ich konstrukcji, organizacji i wyposażenia

- dostosowując te wymagania do wymogów określonych w załączniku II do rozporządzenia

nr 852/2004 oraz mając na względzie wielkość zakładu, a także zapewnienie bezpieczeństwa

żywności i realizację celów rozporządzenia nr 852/2004.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić tryb i warunki określone

w art. 13 ust. 5-7 rozporządzenia nr 852/2004.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy

w zakresie swojego działania, działając w porozumieniu, mogą określić, w drodze rozporządzenia,

ogólne odstępstwa od wymagań higienicznych określonych w rozdziale II pkt 1 i rozdziale

V pkt 1 załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004 w zakładach produkujących żywność

tradycyjną w zakresie określonym w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającego

środki wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE)

nr 853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004

oraz (WE) nr 882/2004, ustanawiającego odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004

i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004

(Dz. Urz. WE L 338 z 22.12.2005, str. 27), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2074/2005”, mając na względzie umożliwienie zakładom

stosowania tradycyjnych metod produkcji oraz zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

4.

Właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny oraz właściwy powiatowy lekarz weterynarii,

zgodnie z kompetencjami określonymi w art. 73, są organami właściwymi do wydawania

decyzji przyznających indywidualne odstępstwa od wymagań higienicznych określonych

w rozdziale II pkt 1 i rozdziale V pkt 1 załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004

zakładom produkującym żywność tradycyjną, jeżeli są spełniane przez zakład wymagania

określone na podstawie ust. 3.

5.

O przyznanych indywidualnych odstępstwach są powiadamiani, odpowiednio, Główny Inspektor

Sanitarny albo Główny Lekarz Weterynarii.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy

w zakresie swoich kompetencji, powiadamiają Komisję Europejską oraz pozostałe państwa

członkowskie Unii Europejskiej o przyznanych odstępstwach określonych na podstawie

ust. 3, na zasadach określonych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 2074/2005.

7.

Główny Inspektor Sanitarny oraz Główny Lekarz Weterynarii, każdy w zakresie swoich

kompetencji, powiadamiają Komisję Europejską oraz pozostałe państwa członkowskie Unii

Europejskiej o przyznanych odstępstwach określonych na podstawie ust. 4, na zasadach

określonych w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 2074/2005.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczególne wymagania

higieniczne w zakresie transportu morskiego cukru surowego luzem, mając na względzie

zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

1)

art. 10 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

2)

art. 18 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2,

3)

art. 35 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8,

4)

art. 75ab ust. 1 i art. 83a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9,

5)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 13,

6)

art. 16 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 15,

7)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 16,

8)

art. 16 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 18,

9)

art. 12 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 19,

10)

art. 16 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 20,

11)

art. 19 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 21,

12)

art. 39g ust. 4 ustawy zmienianej w art. 22,

13)

art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 23,

14)

art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 24,

15)

art. 95a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 25,

16)

art. 17 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 26,

17)

art. 48 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 28,

18)

art. 28 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 29,

19)

art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 30,

20)

art. 22 ust. 3 i art. 31 ust. 10b ustawy zmienianej w art. 31,

21)

art. 57 ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 32,

22)

art. 26 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 33,

23)

art. 26 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 34,

24)

art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 35,

25)

art. 10 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 36,

26)

art. 6 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 40,

27)

art. 21 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 42,

28)

art. 10 ust. 1 i art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 43,

29)

art. 35 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 1a ustawy zmienianej w art. 44,

30)

art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 45,

31)

art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 47,

32)

art. 49 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 57 ust. 1, art. 62a ust. 1 i

art. 81 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 48,

33)

art. 28 ust. 4, art. 85 ust. 4 i art. 115 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 51,

34)

art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 52,

35)

art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 53,

36)

art. 76 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 55,

37)

art. 122 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 56,

38)

art. 50 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 57

- uznaje się za wnioski złożone zgodnie z wymogami ustaw wymienionych w pkt 1-38 w

brzmieniu dotychczasowym.

Zakłady prowadzące działalność gospodarczą w zakresie skupu, przechowywania lub sprzedaży

grzybów oraz produkcji przetworów grzybowych spełniają obowiązujące wymagania higieniczne

oraz muszą zatrudniać klasyfikatorów grzybów lub grzyboznawców.

1.

Zakład żywienia zbiorowego typu zamkniętego może przechowywać próbki wszystkich potraw

o krótkim okresie przydatności do spożycia, wyprodukowanych i przeznaczonych do żywienia

konsumentów w tym zakładzie.

2.

Zakład, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wprowadzania do obrotu gotowych potraw

pochodzących z innych zakładów przechowuje próbki poszczególnych potraw otrzymanych

wraz z dostawą partii każdej potrawy o krótkim okresie przydatności do spożycia z

zakładu, w którym zostały wyprodukowane.

3.

Na podstawie pisemnej umowy zakłady, o których mowa w ust. 2, mogą ustalić, że obowiązek

pobierania i przechowywania próbek potraw będzie dotyczył zakładu, w którym potrawy

te zostały wyprodukowane.

4.

Pobrane próbki potraw są udostępniane organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej na żądanie

tych organów.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób, miejsce,

czas i warunki pobierania i przechowywania próbek, mając na względzie zapewnienie

bezpieczeństwa żywności oraz rodzaj środków spożywczych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

obowiązujące przy prowadzeniu żywienia zbiorowego typu zamkniętego, mając na względzie

normy żywienia oraz wymagania zdrowotne.

1.

Organami urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 4 rozporządzenia nr 882/2004,

w zakresie bezpieczeństwa żywności, są

1)

organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z właściwością określoną przepisami

ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w odniesieniu do

a)

żywności pochodzenia niezwierzęcego produkowanej i wprowadzanej do obrotu, przywożonej

z państw trzecich oraz wywożonej i powrotnie wywożonej do tych państw,

b

produktów pochodzenia zwierzęcego znajdujących się w handlu detalicznym w rozumieniu

art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 178/2002, z wyłączeniem produktów pochodzenia zwierzęcego

znajdujących się w rolniczym handlu detalicznym,

c

żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty

pochodzenia zwierzęcego, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004,

produkowanej i wprowadzanej do obrotu lub wywożonej do państw trzecich, przywożonej

z tych państw w zakresie nieobjętym decyzją Komisji 2007/275/WE z dnia 17 kwietnia 2007 r. dotyczącą wykazu zwierząt i

produktów mających podlegać kontroli w punktach kontroli granicznej na mocy dyrektyw

Rady 91/496/EWG i 97/78/WE

(Dz. Urz. UE L 116 z 04.05.2007, str. 9, z późn. zm.) oraz powrotnie wywożonej do tych państw, z wyłączeniem żywności znajdującej się w

rolniczym handlu detalicznym,

d)

prawidłowości stosowania zasad systemu HACCP w zakładach objętych nadzorem Państwowej

Inspekcji Sanitarnej;

2)

organy Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z właściwością określoną w przepisach

wydanych na podstawie art. 20a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej;

3)

organy Inspekcji Weterynaryjnej, zgodnie z właściwością określoną przepisami ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1077, 1948 i 1961);

4)

organy Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej, zgodnie z właściwością określoną w przepisach

wydanych na podstawie art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej;

5)

inne organy w zakresie posiadanych kompetencji.

2.

W sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli żywności w odniesieniu do żywności

produkowanej lub wprowadzonej do obrotu z obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych

właściwość organów jest określana każdorazowo według siedziby zakładu lub miejsca

prowadzenia tej działalności.

3.

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz organy, o których mowa w ust. 1 pkt 5,

są właściwe w sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli materiałów i wyrobów przeznaczonych

do kontaktu z żywnością w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 1935/2004 oraz w

rozporządzeniu nr 282/2008.

4.

Urzędowe kontrole, o których mowa w ust. 1, obejmują

1)

żywność genetycznie zmodyfikowaną oraz organizmy genetycznie zmodyfikowane przeznaczone

do wykorzystania jako żywność w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu nr 1829/2003,

rozporządzeniu nr 1830/2003 oraz rozporządzeniu (WE) nr 1946/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r.

w sprawie transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. Urz. UE L 287 z 05.11.2003, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1946/2003”;

2)

wszystkie istotne dane i informacje potwierdzające zapewnianie zgodności z rozporządzeniem

nr 1924/2006 w zakresie stosowanych przez podmiot działający na rynku spożywczym oświadczeń

żywieniowych i zdrowotnych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, minister właściwy do spraw rolnictwa oraz Minister

Obrony Narodowej określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób współdziałania

w zakresie sprawowania nadzoru organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej z organami

Inspekcji Weterynaryjnej, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej oraz Wojskowej Inspekcji

Weterynaryjnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego nadzoru nad przestrzeganiem

bezpieczeństwa żywności i żywienia, w tym zapewnienie organom Wojskowej Inspekcji

Sanitarnej oraz Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej możliwości przeprowadzania audytów

w zakładach zaopatrujących w żywność lub ubiegających się o takie zaopatrywanie Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojsk obcych przebywających na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Jeżeli środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego są produkowane lub przechowywane w

zakładzie produkującym lub przechowującym inne środki spożywcze lub właściwe władze

państwa przeznaczenia wywożonej żywności zawierającej jednocześnie produkty pochodzenia

roślinnego i zwierzęcego, o której mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004,

wymagają świadectwa zdrowia wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii, szczegółowe

warunki i sposób współdziałania w zakresie sprawowania nadzoru oraz przeprowadzania

urzędowych kontroli żywności, określa porozumienie zawarte między Głównym Inspektorem

Sanitarnym a Głównym Lekarzem Weterynarii.

(uchylony)

1.

Podmioty działające na rynku spożywczym podlegające urzędowym kontrolom organów Państwowej

Inspekcji Sanitarnej są obowiązane do pokrywania opłat uwzględniających koszty związane

z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności

1)

jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności

z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek

żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań

i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności;

2)

związanych z przeprowadzeniem ponownych czynności kontrolnych w celu sprawdzenia,

czy niezgodności, o których mowa w pkt 1, zostały usunięte;

3)

związanych z przeprowadzaniem granicznych kontroli sanitarnych.

2.

Opłatami, o których mowa w ust. 1, jest obciążany producent środka spożywczego lub

inny podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za towar w obrocie.

3.

Jeżeli w trakcie wykonywania czynności kontrolnych stwierdzono niezgodności, o których

mowa w ust. 1, wskazujące, że mogły one powstać na etapie, gdy zakwestionowany środek

spożywczy znajdował się w obrocie i producent nie ponosi odpowiedzialności za powstałe

niezgodności, wówczas opłatami jest obciążany kontrolowany.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

mających na celu pokrycie kosztów ponoszonych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej

za czynności wykonywane w ramach urzędowych kontroli żywności, w tym metody obliczania

niektórych opłat, stawki opłat oraz sposób wnoszenia opłat, mając na względzie zasady

ustalania opłat określone w art. 27-29 rozporządzenia nr 882/2004.

1.

Organom urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 73 ust. 1, w związku z

przeprowadzaniem urzędowych kontroli, przysługuje prawo

1)

wstępu do pomieszczeń zakładu o każdej porze;

2)

badania procesów technologicznych i receptur w zakresie niezbędnym do zrealizowania

celu kontroli;

3)

przeglądania ksiąg i innych dokumentów kontrolowanego zakładu, jeżeli jest to niezbędne

ze względu na cel przeprowadzanej kontroli;

4)

podejmowania innych czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zakresem

uprawnień w ramach urzędowych kontroli żywności, w tym nieodpłatnego pobierania próbek

środków spożywczych lub materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością

w celu wykonania badań laboratoryjnych.

2.

Uzyskane przez organy urzędowej kontroli żywności, w trakcie kontroli, informacje,

dokumenty i inne dane stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy nie mogą być przekazywane

innym organom ani ujawniane, jeżeli nie jest to konieczne ze względu na ochronę życia

lub zdrowia człowieka, z wyłączeniem żądania sądu lub prokuratury w związku z toczącym

się postępowaniem.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

8 pkt 1 i 2, art. 22 pkt 1, art. 27 oraz art. 58 pkt 1, które wchodzą w życie w dniu

następującym po dniu ogłoszenia.

Decyzjom organów urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 54 rozporządzenia

nr 882/2004, w przypadku stwierdzenia uchybień zagrażających zdrowiu lub życiu człowieka,

jest nadawany rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Badania laboratoryjne dla celów urzędowych kontroli żywności i żywienia w zakresie

bezpieczeństwa żywności wykonują akredytowane

1)

laboratoria Państwowej Inspekcji Sanitarnej, funkcjonujące w zintegrowanym systemie

badań laboratoryjnych żywności określonym w art. 15a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej;

2)

laboratoria Inspekcji Weterynaryjnej określone w art. 25 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej;

3)

laboratoria organów, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 5;

4)

laboratoria referencyjne realizujące zadania określone w art. 33 rozporządzenia nr

882/2004.

2.

Laboratoria, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, wykonują badania laboratoryjne dla

celów urzędowych kontroli materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością.

3.

Zadania realizowane przez laboratoria referencyjne są finansowane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem są minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy

do spraw rolnictwa, każdy w zakresie swoich kompetencji.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia wyznacza, w drodze rozporządzenia, laboratoria

referencyjne wykonujące badania środków spożywczych podlegających urzędowym kontrolom

organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do

kontaktu z żywnością dla celów urzędowych kontroli żywności i żywienia, mając na względzie

zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz realizację zadań określonych w art. 33 rozporządzenia

nr 882/2004.

1.

Graniczne kontrole sanitarne obejmują żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz materiały

lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, przywożone z państw trzecich.

2.

Graniczne kontrole sanitarne obejmują również żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz

materiały lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, wprowadzone na terytorium

Unii Europejskiej przez przejście graniczne leżące na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej i niepoddane w tym państwie granicznej kontroli sanitarnej, obejmowane

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej procedurą celną, z którą wiąże się dopuszczenie

do obrotu.

3.

Graniczne kontrole sanitarne są przeprowadzane na zasadach określonych w art. 15-24

rozporządzenia nr 882/2004.

4.

Graniczne kontrole sanitarne obejmują żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz materiały

lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością, wywożone z terytorium Unii Europejskiej,

na podstawie wniosku o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej podmiotu działającego

na rynku spożywczym odpowiedzialnego za te towary lub na podstawie powiadomienia organu

celnego.

5.

Graniczne kontrole sanitarne nie obejmują towarów przywożonych lub wywożonych w ilościach

wskazujących na ich niehandlowy charakter, w tym w celu wykonania badań lub doświadczeń

albo w celach reklamy.

1.

Graniczne kontrole sanitarne są przeprowadzane, z uwzględnieniem wymagań określonych

w art. 16 rozporządzenia nr 882/2004

1)

przez państwowych granicznych inspektorów sanitarnych - na przejściach granicznych

określonych na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 1;

2)

przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych lub państwowych granicznych

inspektorów sanitarnych właściwych ze względu na miejsce przeznaczenia towarów, siedzibę

importera albo odbiorcy towarów, zgodnie z danymi wskazanymi we wniosku o dokonanie

granicznej kontroli sanitarnej lub określonych w dokumentach przewozowych towarzyszących

towarom, a także w innych właściwych miejscach, o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia

nr 882/2004.

1a

Państwowy graniczny inspektor sanitarny przeprowadzający graniczną kontrolę sanitarną

w portach morskich współpracuje z organami celnymi w zakresie tej kontroli, w szczególności

informuje naczelnika urzędu celnego właściwego dla portu morskiego o terminie, w tym

o godzinie, i miejscu planowanej kontroli. Państwowy graniczny inspektor sanitarny

przeprowadza graniczną kontrolę sanitarną w portach morskich w sposób pozwalający

na zachowanie terminów, o których mowa w art. 20a ust. 2-5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1799 i 1948).

1a

Państwowy graniczny inspektor sanitarny przeprowadzający graniczną kontrolę sanitarną

w portach morskich współpracuje z organami celnymi w zakresie tej kontroli, w szczególności

informuje naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego dla portu morskiego o terminie,

w tym o godzinie, i miejscu planowanej kontroli. Państwowy graniczny inspektor sanitarny

przeprowadza graniczną kontrolę sanitarną w portach morskich w sposób pozwalający

na zachowanie terminów, o których mowa w art. 60 ust. 2-5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947).

2.

W przypadku podejrzenia niezgodności z wymaganiami zdrowotnymi, albo gdy istnieją

wątpliwości odnośnie identyfikacji towaru, o których mowa w art. 18 rozporządzenia

nr 882/2004, są przeprowadzane kontrole bezpośrednie.

1.

Osoba odpowiedzialna za przywóz lub wywóz towarów, o których mowa w art. 79 ust. 1,

jest obowiązana powiadomić właściwego państwowego granicznego inspektora sanitarnego

nie później niż na 48 godzin przed planowanym przywozem lub wywozem towarów, a w przypadku

środków spożywczych nietrwałych mikrobiologicznie nie później niż na 24 godziny, składając

wniosek określony na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1.

2.

Niezbędna do dokonania granicznej kontroli sanitarnej dokumentacja jest przedkładana

w języku polskim lub w innym języku urzędowym Unii Europejskiej. Jeżeli ze względu

na bezpieczeństwo żywności okaże się to niezbędne, właściwy państwowy graniczny lub

powiatowy inspektor sanitarny może zażądać uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentacji

przedłożonej w innym języku Unii Europejskiej.

1.

W wyniku przeprowadzonej kontroli właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje

świadectwo stwierdzające spełnianie przez towary objęte graniczną kontrolą sanitarną

wymagań zdrowotnych.

2.

W przypadku stwierdzenia, że towary objęte graniczną kontrolą sanitarną nie spełniają

obowiązujących wymagań zdrowotnych, organ, o którym mowa w ust. 1, podejmuje działania

określone w art. 18-21 rozporządzenia nr 882/2004.

3

Organy celne obejmują towary objęte graniczną kontrolą sanitarną procedurą celną,

zgodnie z warunkami określonymi w świadectwie stwierdzającym spełnienie przez te towary

wymagań zdrowotnych albo zgodnie z działaniami, o których mowa w ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory: 1) wniosku

o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej, 2) świadectwa spełniania wymagań zdrowotnych

towaru objętego graniczną kontrolą sanitarną - mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa

żywności.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: 1) w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw rynków rolnych, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw transportu

oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - wykaz przejść granicznych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez które środki spożywcze oraz materiały

lub wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością mogą być wprowadzane na terytorium

Unii Europejskiej, 2)art. 27-29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia

9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące

się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG)

nr 339/93

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30) - mając na względzie konieczność sanitarnego zabezpieczenia granic Unii Europejskiej

i zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz towarów,

które podlegają granicznej kontroli sanitarnej, z uwzględnieniem klasyfikacji towarów

według kodów taryfy celnej (CN), mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności.

Tranzyt żywności może odbywać się tylko w szczelnych środkach transportu spełniających

wymagania sanitarne, zabezpieczonych przed ich niekontrolowanym otwarciem zgodnie

z przepisami prawa celnego.

1.

Urzędowe kontrole przeprowadzane przez organy, o których mowa w art. 73 ust. 1, obejmują

zadania dotyczące powiadamiania o niebezpiecznej żywności, w tym żywności pochodzenia

zwierzęcego oraz paszach określonych w przepisach o paszach oraz o materiałach i wyrobach

przeznaczonych do kontaktu z żywnością, w ramach sieci systemu RASFF.

2.

Główny Inspektor Sanitarny kieruje siecią systemu RASFF oraz

1)

prowadzi krajowy punkt kontaktowy systemu RASFF;

2)

jest odpowiedzialny za funkcjonowanie krajowego punktu kontaktowego;

3)

powiadamia Komisję Europejską o stwierdzonych przypadkach niebezpiecznej żywności

oraz pasz.

3.

W ramach systemu RASFF funkcjonuje podpunkt krajowego punktu kontaktowego, o którym

mowa w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej.

1.

Jednostki badawczo-rozwojowe

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz jednostek badawczo-rozwojowych

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1, realizowane przez jednostki badawczo-rozwojowe

1.

Zadania związane z funkcjonowaniem programu monitoringu na potrzeby oceny ryzyka realizuje

Rada do Spraw Monitoringu Żywności i Żywienia, zwana dalej „Radą”, działająca przy

ministrze właściwym do spraw zdrowia.

2.

W skład Rady wchodzi

1)

po jednym przedstawicielu każdej jednostki badawczo-rozwojowej

2)

dziewięciu przedstawicieli nauki reprezentujących kierunki badań objęte zakresem monitoringu,

z uczelni oraz jednostek badawczo-rozwojowych

3)

po dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw zdrowia oraz ministra właściwego

do spraw rolnictwa;

4)

po jednym przedstawicielu ministra właściwego do spraw środowiska oraz Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

3.

Przewodniczącym Rady jest przedstawiciel ministra właściwego do spraw zdrowia, a zastępcą

przewodniczącego - przedstawiciel ministra właściwego do spraw rolnictwa wskazani

przez właściwego ministra.

4.

Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zdrowia w uzgodnieniu

lub na wniosek ministrów i władz uczelni, których przedstawiciele wchodzą w skład

Rady, oraz Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

5.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

przygotowywanie perspektywicznych kierunków badań monitoringowych;

2)

przygotowywanie okresowych planów badań monitoringowych;

3)

opiniowanie wykonanych badań monitoringowych w odniesieniu do założonych celów i uzyskiwanych

wyników oraz raportu z badań monitoringowych przygotowywanego corocznie przez jednostki badawczo-rozwojowe

4)

współudział w upowszechnianiu wyników badań monitoringowych, publikowanych w raporcie

z badań monitoringowych w ramach działalności zawodowej członków Rady;

5)

współpraca z organami urzędowej kontroli żywności;

6)

doradztwo naukowe na rzecz organów urzędowej kontroli żywności;

7)

dokonywanie oceny ryzyka.

6.

Dokumenty, o których mowa w ust. 5 pkt 1-3, są przedstawiane przez Radę do akceptacji

przez ministra właściwego do spraw zdrowia i ministra właściwego do spraw rolnictwa.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

określi, w drodze rozporządzenia, regulamin pracy Rady, biorąc pod uwagę zakres jej

zadań.

8.

Członkom Rady, z wyjątkiem członków Rady będących pracownikami urzędów organów administracji

rządowej, za udział w posiedzeniach przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży na

obszarze kraju przewidziane w przepisach wydanych na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666 i 2138).

9.

Obsługę sekretariatu Rady oraz publikację raportu zapewnia minister właściwy do spraw

zdrowia.

1.

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów prawa żywnościowego oraz nad wykonywaniem urzędowych

kontroli żywności w zakresie określonym w ustawie sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia, który działa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa oraz

ministrem właściwym do spraw rynków rolnych.

2

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów prawa żywnościowego oraz nad wykonywaniem urzędowych

kontroli żywności, w zakresie określonym w art. 73 ust. 1 pkt 3, sprawują minister

właściwy do spraw rolnictwa oraz minister właściwy do spraw rynków rolnych, działając

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia.

3.

Zadania ministrów właściwych do spraw zdrowia, rolnictwa oraz rynków rolnych, o których

mowa w ust. 1 i 2, obejmują zarządzanie ryzykiem i informowanie o ryzyku w zakresie

dotyczącym bezpieczeństwa żywności, przy udziale organów urzędowej kontroli żywności.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy

w zakresie swoich kompetencji, opracowują plany awaryjne, o których mowa w art. 13

rozporządzenia nr 882/2004.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.

Minister właściwy do spraw zdrowia jest organem właściwym w zakresie koordynacji spraw

z zakresu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, w tym działań dotyczących analizy ryzyka.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia współpracuje z Europejskim Urzędem do Spraw Bezpieczeństwa

Żywności, zwanym dalej „Urzędem”.

2.

Współpraca, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

wyznaczanie przedstawiciela do Forum Doradczego Urzędu;

2)

składanie do Urzędu wniosków o wydanie opinii naukowych w sprawach objętych zakresem

działania Urzędu;

3)

przekazywanie Urzędowi zgromadzonych danych naukowych dotyczących bezpieczeństwa żywności;

4)

przekazywanie, na żądanie Urzędu, dodatkowych danych niezbędnych do oceny ryzyka;

5)

wyznaczanie jednostek naukowych, które mogą uczestniczyć w wypełnianiu zadań Urzędu,

w szczególności przez wydawanie opinii naukowych.

3.

Współpraca, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do żywności objętej nadzorem ministra

właściwego do spraw rolnictwa lub ministra właściwego do spraw rynków rolnych jest

wykonywana w porozumieniu z właściwym ministrem.

Minister właściwy do spraw zdrowia jest organem właściwym w szczególności w zakresie

realizacji zadań, o których mowa

1)

w art. 38 rozporządzenia nr 396/2005;

2)

w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

10 listopada 2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych

lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni

(Dz. Urz. UE L 309 z 26.11.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 32, str. 661).

1.

Główny Inspektor Sanitarny jest organem właściwym do zapewnienia przeprowadzenia postępowania

dotyczącego wstępnej oceny naukowej oraz sporządzenia wstępnego sprawozdania odnośnie

do nowej żywności wprowadzanej do obrotu w zakresie określonym przepisami rozporządzenia

nr 258/97 oraz do przyjmowania od Komisji Europejskiej wstępnych sprawozdań przygotowanych

w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, a także do zgłaszania uwag i uzasadnionych

sprzeciwów do takich sprawozdań.

2.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadzają krajowe jednostki naukowe upoważnione,

w drodze decyzji, przez ministra właściwego do spraw zdrowia, podejmowanej z uwzględnieniem

w szczególności zadań statutowych i kwalifikacji personelu oraz niezależności jednostki

od podmiotów działających na rynku spożywczym.

3.

Koszty dokumentacji, badań lub dowodów naukowych niezbędnych do przygotowania wstępnego

sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, ponoszą wnioskodawcy określeni w art. 4 ust.

1 rozporządzenia nr 258/97.

1.

Główny Inspektor Sanitarny jest organem właściwym do wykonywania czynności dotyczących

żywności genetycznie zmodyfikowanej oraz organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych

do wykorzystania jako żywność w zakresie określonym w rozporządzeniu nr 1829/2003,

rozporządzeniu nr 1830/2003 oraz rozporządzeniu nr 1946/2003.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu

stanowisko wraz z uzasadnieniem w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym

mowa w art. 27 rozporządzenia nr 1829/2003.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, działając we współpracy z ministrem właściwym

do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rynków rolnych oraz Prezesem Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, koordynuje działania mające na celu opracowanie

zintegrowanego wieloletniego krajowego planu urzędowych kontroli żywności i pasz,

o którym mowa w art. 41 i 42 rozporządzenia nr 882/2004, oraz współpracuje w tym zakresie

z państwami członkowskimi Unii Europejskiej i Komisją Europejską.

2.

Główny Inspektor Sanitarny we współpracy z Głównym Lekarzem Weterynarii będącym koordynatorem

zadań inspekcji, o których mowa w ust. 3, oraz Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów są organami właściwymi do zadań związanych z opracowaniem i realizacją

wieloletniego krajowego planu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Główny Lekarz Weterynarii, w ramach współpracy, o której mowa w ust. 2, jest odpowiedzialny

za koordynowanie

1)

opracowania planów urzędowych kontroli w części dotyczącej kompetencji Inspekcji Weterynaryjnej,

Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz Inspekcji Jakości Handlowej

Artykułów Rolno-Spożywczych;

2)

realizacji planów urzędowych kontroli w zakresie, o którym mowa w pkt 1;

3)

przygotowywania rocznych sprawozdań z realizacji planów w zakresie, o którym mowa

w pkt 1.

W przypadku szkody wyrządzonej przez środki spożywcze odpowiedzialność za tę szkodę

ponosi podmiot działający na rynku spożywczym na zasadach określonych w przepisach

Kodeksu cywilnego dotyczących odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.

1.

Kto produkuje lub wprowadza do obrotu środek spożywczy powszechnie spożywany szkodliwy

dla zdrowia lub życia człowieka,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Kto produkuje lub wprowadza do obrotu, szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka,

środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego, suplement diety lub nową

żywność,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 lub 2

stałe źródło dochodów albo dopuszcza się przestępstw określonych w ust. 1 i 2 w stosunku

do środków spożywczych o znacznej wartości,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

4.

Jeżeli sprawca czynów określonych w ust. 1 lub 2 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto produkuje lub wprowadza do obrotu środek spożywczy zepsuty lub zafałszowany,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się przestępstwa określonego w ust. 1 w stosunku do środków

spożywczych o znacznej wartości,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 3.

1.

Kto prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży żywności „na odległość”

(sprzedaży wysyłkowej), w tym sprzedaży przez internet, bez spełnienia obowiązku określonego

w art. 63 ust. 3,

podlega karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z przestępstwa określonego w ust. 1 stałe źródło dochodów

albo dopuszcza się przestępstw określonych w ust. 1 w stosunku do żywności o znacznej

wartości,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 3.

1.

Kto

1)

znakuje żywność genetycznie zmodyfikowaną niezgodnie z art. 12-14 rozporządzenia nr

1829/2003 oraz art. 4 rozporządzenia nr 1830/2003,

2)

wprowadza do obrotu żywność genetycznie zmodyfikowaną bez uzyskania zezwolenia, o

którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 1829/2003, albo dokonuje tej czynności niezgodnie

z warunkami określonymi w tym zezwoleniu,

3)

nie wykonuje obowiązku monitoringu wprowadzonej do obrotu żywności genetycznie zmodyfikowanej

w sposób określony w art. 9 rozporządzenia nr 1829/2003 albo dokonuje tych czynności

niezgodnie z tymi przepisami,

4)

nie wycofuje z obrotu żywności genetycznie zmodyfikowanej, która nie spełnia wymogów

określonych w przepisach rozporządzenia nr 1829/2003,

5)

nie stosuje się do decyzji w sprawie przywozu organizmów genetycznie zmodyfikowanych

przeznaczonych do bezpośredniego wykorzystania jako żywność albo do ich przetwarzania,

o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1946/2003,

6)

dokonuje transgranicznego przemieszczania organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych

do bezpośredniego wykorzystania jako żywność lub do ich przetwarzania w sposób niezgodny

z art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1946/2003,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Takiej samej karze podlega, kto

1)

wprowadza do obrotu nową żywność bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 7

rozporządzenia nr 258/97;

2)

znakuje nową żywność niezgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 258/97.

1.

Kto

1)

używa do produkcji lub wprowadza do obrotu środek spożywczy po upływie terminu przydatności

do spożycia lub daty minimalnej trwałości,

2)

dokonuje napromieniania żywności bez uzyskania zgody, o której mowa w art. 20 ust.

1, lub niezgodnie z warunkami w niej określonymi,

3)

wprowadza po raz pierwszy do obrotu środek, o którym mowa w art. 29 ust. 1, bez powiadomienia

Głównego Inspektora Sanitarnego,

4)

reklamuje lub prowadzi działalność promocyjną preparatów do początkowego żywienia

niemowląt wbrew zakazowi określonemu w art. 25 ust. 2,

5)

prowadzi działalność promocyjną przedmiotów służących do karmienia niemowląt wbrew

zakazowi określonemu w art. 25 ust. 2,

6)

oferuje lub dostarcza preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz przedmioty

służące do karmienia niemowląt, ich próbki lub inne przedmioty tego typu o charakterze

promocyjnym, konsumentom wbrew zakazowi określonemu w art. 25 ust. 2,

7)

nie wykonuje czynności w zakresie identyfikacji dostawców lub odbiorców żywności wbrew

obowiązkowi określonemu w art. 18 rozporządzenia nr 178/2002,

8)

nie wdraża w zakładzie procedur opartych na zasadach systemu HACCP wbrew obowiązkowi

określonemu w art. 5 rozporządzenia nr 852/2004 lub nie przestrzega wymagań higienicznych,

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 59 ust. 1,

9)

wprowadza do obrotu jako naturalną wodę mineralną wodę, która nie została uznana w

trybie określonym w art. 35 ust. 1,

10)

wykonuje czynności klasyfikatora grzybów lub grzyboznawcy bez posiadania uprawnień

określonych w art. 43,

11)

zatrudnia osoby, co do których stwierdzone zostały przeciwwskazania do wykonywania

prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne

osoby wbrew zakazowi, o którym mowa w załączniku II rozdziale VIII ust. 2 rozporządzenia

nr 852/2004 lub osoby nieposiadające orzeczeń lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych

o braku przeciwwskazań do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość

przeniesienia zakażenia na inne osoby, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 59 ust.

2,

12)

(uchylony)

13)

wprowadza do obrotu materiał lub wyrób przeznaczony do kontaktu z żywnością niespełniający

wymagań określonych w art. 3 rozporządzenia nr 1935/2004 albo taki materiał lub wyrób

zawierający w swoim składzie substancje inne niż określone w trybie art. 54, albo

taki materiał lub wyrób nieprawidłowo oznakowany,

14)

nie przestrzega w zakładzie działającym na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych

do kontaktu z żywnością zasad dobrej praktyki produkcyjnej wbrew obowiązkowi określonemu

w art. 4 rozporządzenia nr 2023/2006,

15)

prowadzi proces recyklingu materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, bez zezwolenia

Komisji wydanego na zasadach określonych w art. 4-8 rozporządzenia nr 282/2008 lub

w sposób niezgodny z warunkami określonymi w tym zezwoleniu,

16)

prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu materiałami i wyrobami przeznaczonymi

do kontaktu z żywnością, w tym materiałami i wyrobami z tworzyw sztucznych pochodzącymi

z recyklingu, bez złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów w trybie i na zasadach

określonych w art. 63,

17

nie umieszcza w miejscu zbywania żywności w ramach rolniczego handlu detalicznego

oznaczenia, o którym mowa w art. 44a ust. 2, lub podaje w tym oznaczeniu informacje

niepełne lub nieprawdziwe,

podlega karze grzywny.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w stosunku do środków

spożywczych po upływie ich terminu przydatności do spożycia, o znacznej wartości,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

W sprawach o czyny, o których mowa w art. 100, orzekanie następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

W przypadku popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 13, sąd może

orzec przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia,

chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, jeżeli stanowią one zagrożenie dla

zdrowia lub życia człowieka.

2.

W przypadku orzeczenia środka karnego, o którym mowa w ust. 1, koszty zniszczenia

ponosi producent lub podmiot wprowadzający do obrotu materiał lub wyrób przeznaczony

do kontaktu z żywnością.

1.

Kto

1)

nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie

prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 33 ust. 3 i 4, art. 45 ust. 3

i 4, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52a, a także wymagań w tym zakresie określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art.

26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3 i art. 44 pkt 2,

1a)

(utracił moc)

1b)

nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w przepisach

a)

rozporządzenia nr 1333/2008 - w zakresie substancji dodatkowych,

b)

rozporządzenia nr 1334/2008 - w zakresie aromatów,

c)

rozporządzenia nr 1169/2011,

2)

wprowadza do obrotu jako żywność produkt niebędący żywnością,

3)

nie wycofuje z obrotu środka spożywczego szkodliwego dla zdrowia lub życia człowieka,

środka spożywczego zepsutego oraz środka spożywczego zafałszowanego,

4)

prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością bez złożenia wniosku

o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów

lub wbrew decyzji o odmowie zatwierdzenia zakładu w trybie i na zasadach określonych

w art. 6 rozporządzenia nr 852/2004 oraz art. 63,

5)

produkuje lub wprowadza do obrotu żywność w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu

zakładu, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2,

6)

prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością wbrew decyzji o cofnięciu

lub zawieszeniu zatwierdzenia zakładu, o której mowa w art. 66 ust. 1, lub wbrew decyzji

o czasowym zawieszeniu działania lub zamknięciu całego lub części danego zakładu na

podstawie art. 54 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 882/2004,

7)

utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie urzędowej kontroli żywności,

8)

w ramach prowadzonej działalności sprzedaje w jednostce systemu oświaty środki spożywcze

inne niż objęte grupami środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i

młodzieży określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 52c ust. 6 pkt 1,

9)

w ramach prowadzonej działalności reklamuje lub promuje w jednostce systemu oświaty

środki spożywcze inne niż objęte grupami środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży

dzieciom i młodzieży określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 52c ust.

6 pkt 1 lub niespełniające wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 52c ust. 6 pkt 2,

10)

prowadząc działalność w zakresie zbiorowego żywienia dzieci i młodzieży w jednostce

systemu oświaty w ramach żywienia zbiorowego stosuje środki spożywcze nieodpowiadające

wymaganiom określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 52c ust. 6 pkt 2

podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1

1)

pkt 1-3 - wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto

zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego

do obrotu jako żywność;

2)

pkt 4, 8-10 - wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do 5000 zł, nie mniej niż

1000 zł;

3)

pkt 5 - wysokość kary nie może być mniejsza niż 500 zł.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 103, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy

wojewódzki inspektor sanitarny.

2.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny

uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową

działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

3.

Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., z tym że organowi, o którym mowa w ust. 1, przysługują uprawnienia organu podatkowego.

4.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.

(pominięte)

Suplementy diety niespełniające wymagań w zakresie oznakowania, wprowadzone do obrotu

przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą znajdować się w obrocie do wyczerpania zapasów,

lecz nie dłużej niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Uznania naturalnych wód mineralnych dokonane na podstawie art. 9a ustawy, o której

mowa w art. 127 pkt 1, pozostają w mocy.

2.

Oceny i kwalifikacje rodzajowe naturalnych wód mineralnych, naturalnych wód źródlanych

i wód stołowych dokonane do dnia wejścia w życie ustawy zachowują ważność.

1.

W przypadku wątpliwości, czy żywność wprowadzana do obrotu była dotychczas stosowana

w celu żywienia ludzi, podmiot działający na rynku spożywczym jest obowiązany przedstawić,

na żądanie właściwego organu urzędowej kontroli żywności, dokumentację potwierdzającą

historię stosowania tej żywności oraz określającą, w jakiej postaci żywność ta lub

jej składniki były stosowane w celu żywienia ludzi w państwach członkowskich Unii

Europejskiej przed dniem 15 maja 1997 r.

2.

W przypadku braku dokumentacji, o której mowa w ust. 1, niezbędne jest przeprowadzenie

postępowania określonego przepisami rozporządzenia nr 258/97.

1.

Podmioty działające na rynku spożywczym, których zakłady nie są wpisane do rejestru,

o którym mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1, są obowiązane, w okresie sześciu miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy, złożyć wnioski o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie

zakładu.

2.

Wnioski, o których mowa w art. 64 ust. 1, nie są wymagane, jeżeli zakłady produkujące

lub wprowadzające żywność do obrotu są objęte rejestrami prowadzonymi na podstawie

art. 27a ustawy, o której mowa w art. 127 pkt 1, lub na podstawie przepisów wcześniej

obowiązujących, i spełniają wymagania określone w niniejszej ustawie.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny

dokonuje wpisu zakładu do rejestru zakładów z urzędu, chyba że w terminie, o którym

mowa w ust. 1, podmiot działający na rynku spożywczym zostanie wezwany do złożenia

wniosku lub uzupełnienia danych objętych wnioskiem albo podmiot ten złoży wniosek

o dokonanie zmian w rejestrze lub o wykreślenie zakładu z rejestru.

Uprawnienia klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy uzyskane na podstawie przepisów dotychczasowych

zachowują ważność.

(uchylony)

Rada do Spraw Monitoringu powołana na podstawie art. 40a ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 127 pkt 1, realizuje swoje zadania do dnia powołania Rady do Spraw Monitoringu

Żywności i Żywienia, o której mowa w art. 87 niniejszej ustawy.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 4 pkt 1, 2 i 3,

ust. 5, 6 i 7, art. 9a ust. 1, art. 10 ust. 3, art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 4, art.

24 ust. 5, art. 40a ust. 2 i 8, art. 41 ust. 6, 7 i 8, art. 44 ust. 4 i art. 48 ust.

2 ustawy, o której mowa w art. 127 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 10, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 15,

16, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 3, art. 31 ust. 4,

art. 39, art. 44, art. 50 ust. 1, art. 73 ust. 5, art. 83 ust. 2 i 3, art. 86 ust.

2 i art. 87 ust. 7 niniejszej ustawy.

2.

(uchylony)

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w art. 127 pkt 2, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 54 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy.

4.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15 pkt 1 ustawy, o której mowa w art.

107, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 15 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia

(Dz. U. z 2005 r. poz. 265 i 1480);

2)

ustawa z dnia 6 września 2001 r. o materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu

z żywnością

(Dz. U. poz. 1408, z 2003 r. poz. 1662, z 2004 r. poz. 1808 oraz z 2005 r. poz. 1480).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22, art.

24-26 i art. 96 pkt 4 w zakresie zmienianego art. 20a ust. 1 pkt 1, które wchodzą

w życie z dniem 29 września 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.