Ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

Ustawa określa sposób ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników

wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych, uwzględniający

rodzaj wykonywanej pracy, oraz sposób osiągania najniższego wynagrodzenia zasadniczego.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

najniższe wynagrodzenie zasadnicze - najniższe miesięczne wynagrodzenie zasadnicze

przysługujące pracownikowi wykonującemu zawód medyczny w podmiocie leczniczym, obliczone

w sposób określony w art. 3 albo art. 7;

2)

podmiot leczniczy - podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638, 1948 i 2260);

3)

pracownik wykonujący zawód medyczny

a)

osoba wykonująca zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, która jest zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym,

b)

osoba zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, która bierze bezpośredni

udział w wykonywaniu zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej polegających na sprawowaniu

zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, prowadzeniu działalności zapobiegawczej

i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami

środowiska oraz na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej.

1.

Do dnia 31 grudnia 2021 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego

pracownika wykonującego zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe

od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy

określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem

następujących warunków

1)

sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze porozumienia, strony

uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego

pracy, zwanego dalej „porozumieniem”;

2)

podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie

z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania

ich interesów;

3)

porozumienie zawiera się corocznie do dnia 31 maja;

4)

jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte w terminie określonym w pkt 3, sposób podwyższania

wynagrodzenia zasadniczego ustala, w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia,

zwanego dalej „zarządzeniem”

a)

kierownik podmiotu leczniczego,

b)

podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 - w przypadku podmiotów leczniczych

działających w formie jednostek budżetowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

5)

ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia wynagrodzenia

zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup zawodowych średni wzrost tego

wynagrodzenia, przy czym

a)

na dzień 1 lipca 2017 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny

podwyższa się co najmniej o 10% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy najniższym wynagrodzeniem

zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym tego pracownika,

b)

na dzień 1 lipca 2018 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy najniższym wynagrodzeniem

zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym tego pracownika,

c)

na dzień 1 lipca 2019 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy najniższym wynagrodzeniem

zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym tego pracownika,

d)

na dzień 1 lipca 2020 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy najniższym wynagrodzeniem

zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym tego pracownika,

e)

na dzień 1 lipca 2021 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny

podwyższa się co najmniej o 20% kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy najniższym wynagrodzeniem

zasadniczym a wynagrodzeniem zasadniczym tego pracownika.

2.

Pracownikowi wykonującemu zawód medyczny w niepełnym wymiarze czasu pracy najniższe

wynagrodzenie zasadnicze oblicza się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy określonego

w ramach stosunku pracy.

3.

Ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższania wynagrodzenia

zasadniczego osoby zajmującej stanowisko pielęgniarki lub położnej uwzględnia wzrost

miesięcznego wynagrodzenia danej pielęgniarki albo położnej dokonany na podstawie

przepisów wydanych na podstawie art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1793, z późn. zm..

4.

Od dnia 1 stycznia 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód

medyczny nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób

określony w ust. 1 na dzień 31 grudnia 2021 r.

Kontrolę wykonywania przepisów art. 3 przeprowadza

1)

podmiot tworzący w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej na zasadach określonych w tej ustawie;

2)

Państwowa Inspekcja Pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 786 i 962).

W porozumieniu albo zarządzeniu określa się również zasady podwyższania wynagrodzenia

osoby zatrudnionej w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, niewykonującej

zawodu medycznego, tak aby wynagrodzenie to odpowiadało w szczególności rodzajowi

wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało

ilość i jakość świadczonej pracy. Przepisy art. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

W latach 2017-2027 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa będących skutkiem finansowym

ustawy z tytułu wzrostu kosztów związanych ze specjalizacją oraz realizacją staży

podyplomowych lekarzy i lekarzy dentystów wynosi 5 028 159 tys. zł, przy czym w kolejnych

latach wyniesie maksymalnie w

1)

2017 r. - 0 zł;

2)

2018 r. - 64 086 tys. zł;

3)

2019 r. - 102 457 tys. zł;

4)

2020 r. - 195 666 tys. zł;

5)

2021 r. - 302 924 tys. zł;

6)

2022 r. - 727 171 tys. zł;

7)

2023 r. - 727 171 tys. zł;

8)

2024 r. - 727 171 tys. zł;

9)

2025 r. - 727 171 tys. zł;

10)

2026 r. - 727 171 tys. zł;

11)

2027 r. - 727 171 tys. zł.

2.

Liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy i lekarzy dentystów w poszczególnych

dziedzinach medycyny w trybie rezydentury ustala się na dany rok, uwzględniając limit

wydatków określony w ust. 1 pomniejszony o wysokość środków budżetowych przeznaczonych

na sfinansowanie kosztów związanych z realizacją obowiązkowych staży podyplomowych

lekarzy i lekarzy dentystów.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o których mowa w

ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest minister

właściwy do spraw zdrowia.

Do dnia 31 grudnia 2019 r. najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala się jako iloczyn

współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty 3900 zł brutto.

W2017 r. porozumienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, zawiera się w terminie

miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.