Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

1.

Ustawa określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych

w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów

i polityki oraz tryb współpracy między nimi.

2.

Ustawę stosuje się również do Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, o której

mowa w art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17

grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie

Rady (WE) nr 1081/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 470).

3.

Ustawy nie stosuje się do programów, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2016 r. poz. 383, 1250, 1948 i 1954 oraz z 2017 r. poz. 5).

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

beneficjent - podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia ogólnego, oraz

podmiot, o którym mowa w art. 63 rozporządzenia ogólnego;

2)

decyzja o dofinansowaniu projektu - decyzję podjętą przez jednostkę sektora finansów

publicznych, która stanowi podstawę dofinansowania projektu, w przypadku gdy ta jednostka

jest jednocześnie wnioskodawcą;

3)

desygnacja - potwierdzenie przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

wykonującego zadania państwa członkowskiego spełniania przez instytucję zarządzającą,

instytucję pośredniczącą i instytucję wdrażającą lub krajowego kontrolera lub wspólny

sekretariat warunków zapewniających prawidłową realizację programu operacyjnego;

4)

dofinansowanie - współfinansowanie UE lub współfinansowanie krajowe z budżetu państwa;

5)

fundusze strukturalne - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego oraz Europejski Fundusz

Społeczny, o których mowa w art. 1 rozporządzenia ogólnego;

6)

Fundusz Spójności - Fundusz Spójności, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia ogólnego;

7)

instrument finansowy - instrument finansowy, o którym mowa w części drugiej w tytule

IV rozporządzenia ogólnego;

8)

instytucja audytowa - instytucję audytową, o której mowa w art. 127 rozporządzenia

ogólnego lub w art. 25 rozporządzenia EWT;

9)

instytucja pośrednicząca - podmiot, któremu została powierzona, w drodze porozumienia

albo umowy zawartych z instytucją zarządzającą, realizacja zadań w ramach krajowego

lub regionalnego programu operacyjnego;

10)

instytucja wdrażająca - podmiot, któremu została powierzona, w drodze porozumienia

albo umowy zawartych z instytucją pośredniczącą, realizacja zadań w ramach krajowego

lub regionalnego programu operacyjnego;

11)

instytucja zarządzająca - instytucję, o której mowa w art. 125 rozporządzenia ogólnego

lub w art. 23 rozporządzenia EWT;

12)

korekta finansowa - kwotę, o jaką pomniejsza się współfinansowanie UE dla projektu

lub programu operacyjnego w związku z nieprawidłowością indywidualną lub systemową;

13)

krajowy kontroler - kontrolera wyznaczonego zgodnie z art. 23 ust. 4 rozporządzenia

EWT;

14)

nieprawidłowość indywidualna - nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia

ogólnego;

15)

nieprawidłowość systemowa - nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 38 rozporządzenia

ogólnego;

16)

portal - portal internetowy, o którym mowa w art. 115 ust. 1 lit. b rozporządzenia

ogólnego;

17)

program operacyjny

a)

krajowy program operacyjny - program służący realizacji umowy partnerstwa w zakresie

polityki spójności w rozumieniu art. 5 pkt 7a lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki

rozwoju, uchwalony przez Radę Ministrów i przyjęty przez Komisję Europejską, odzwierciedlający

cele zawarte we Wspólnych Ramach Strategicznych stanowiących załącznik I do rozporządzenia

ogólnego oraz w umowie partnerstwa, które mają być osiągnięte za pomocą funduszy strukturalnych

lub Funduszu Spójności, będący podstawą realizacji działań w nim określonych, stanowiący

program, o którym mowa w art. 96 rozporządzenia ogólnego,

b)

program EWT - program Europejskiej Współpracy Terytorialnej, o którym mowa w art.

8 rozporządzenia EWT, na przystąpienie do którego wyraziła zgodę Rada Ministrów, przyjęty

przez Komisję Europejską, odzwierciedlający cele zawarte we Wspólnych Ramach Strategicznych

stanowiących załącznik I do rozporządzenia ogólnego oraz w umowie partnerstwa, będący

podstawą realizacji działań w nim określonych,

c)

regionalny program operacyjny - program służący realizacji umowy partnerstwa w zakresie

polityki spójności w rozumieniu art. 5 pkt 7a lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki

rozwoju, uchwalony przez zarząd województwa i przyjęty przez Komisję Europejską, odzwierciedlający

cele zawarte we Wspólnych Ramach Strategicznych stanowiących załącznik I do rozporządzenia

ogólnego oraz w umowie partnerstwa, które mają być osiągnięte za pomocą funduszy strukturalnych,

będący podstawą realizacji działań w nim określonych, stanowiący program, o którym

mowa w art. 96 rozporządzenia ogólnego;

18)

projekt - przedsięwzięcie zmierzające do osiągnięcia założonego celu określonego wskaźnikami,

z określonym początkiem i końcem realizacji, zgłoszone do objęcia albo objęte współfinansowaniem

UE jednego z funduszy strukturalnych albo Funduszu Spójności w ramach programu operacyjnego;

19)

rozporządzenie EFRR - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia

2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych

dotyczących celu „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia

rozporządzenia (WE) nr 1080/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 289);

20)

rozporządzenie EFS - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia

2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie Rady

(WE) nr 1081/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 470);

21)

rozporządzenie EWT - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia

2013 r. w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 259);

22)

rozporządzenie ogólne - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia

2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,

Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego

na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego

oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,

Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320);

23)

system teleinformatyczny - system, o którym mowa w art. 125 ust. 2 lit. d rozporządzenia

ogólnego;

24)

system zarządzania i kontroli - system, o którym mowa w części drugiej w tytule VIII

rozporządzenia ogólnego;

25)

szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego - dokument przygotowany

i przyjęty przez instytucję zarządzającą krajowym albo regionalnym programem operacyjnym

oraz zatwierdzony w zakresie kryteriów wyboru projektów przez komitet monitorujący,

o którym mowa w art. 47 rozporządzenia ogólnego, określający w szczególności zakres

działań lub poddziałań realizowanych w ramach poszczególnych osi priorytetowych programu

operacyjnego;

26)

umowa o dofinansowanie projektu

a)

umowę zawartą między właściwą instytucją a wnioskodawcą, którego projekt został wybrany

do dofinansowania, zawierającą co najmniej elementy, o których mowa w art. 206 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm.,

b)

porozumienie, o którym mowa w art. 206 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zawarte między właściwą instytucją a wnioskodawcą, którego projekt został wybrany

do dofinansowania,

c)

umowę lub porozumienie zawarte między właściwą instytucją a wnioskodawcą, którego

projekt został wybrany do dofinansowania - w ramach programu EWT;

27)

umowa partnerstwa - umowę partnerstwa, o której mowa w art. 2 pkt 20 rozporządzenia

ogólnego;

28)

wnioskodawca - podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu;

29)

wspólny sekretariat - wspólny sekretariat, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia

EWT;

30)

współfinansowanie krajowe z budżetu państwa - środki z budżetu państwa niepochodzące

z budżetu środków europejskich, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, wypłacane na rzecz beneficjenta albo wydatkowane przez państwową jednostkę budżetową

w ramach projektu, z wyłączeniem podlegających refundacji przez Komisję Europejską

środków budżetu państwa przeznaczonych na realizację projektów pomocy technicznej

i projektów EWT;

31)

współfinansowanie UE

a)

środki pochodzące z budżetu środków europejskich, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, oraz podlegające refundacji przez Komisję Europejską środki budżetu państwa przeznaczone

na realizację projektów pomocy technicznej, wypłacane na rzecz beneficjenta albo wydatkowane

przez państwową jednostkę budżetową w ramach projektu - w przypadku krajowego lub

regionalnego programu operacyjnego,

b)

środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego pochodzące z budżetu programu EWT,

wypłacane na rzecz beneficjenta w ramach projektu - w przypadku programu EWT;

32)

wytyczne - instrument prawny określający ujednolicone warunki i procedury wdrażania

funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności skierowane do instytucji uczestniczących

w realizacji programów operacyjnych oraz stosowane przez te instytucje na podstawie

właściwego porozumienia, kontraktu terytorialnego albo umowy oraz przez beneficjentów

na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji o dofinansowaniu projektu.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonuje, o ile ustawa nie stanowi

inaczej, zadania państwa członkowskiego określone w przepisach rozporządzenia ogólnego.

1.

Za koordynację realizacji programów operacyjnych odpowiada minister właściwy do spraw

rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego.

2.

Koordynacja, o której mowa w ust. 1, polega w szczególności na

1)

reprezentowaniu Rzeczypospolitej Polskiej w kontaktach z Komisją Europejską w zakresie

związanym z realizacją umowy partnerstwa;

2)

udzielaniu, zawieszaniu lub wycofywaniu desygnacji;

3)

wydawaniu wytycznych dotyczących wdrażania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności,

zwanych dalej „wytycznymi horyzontalnymi”;

4)

monitorowaniu realizacji programów operacyjnych;

5)

określaniu celów finansowych i rzeczowych wydatkowania środków w ramach programów

operacyjnych na kolejne lata oraz monitorowaniu realizacji tych celów w perspektywie

finansowej 2014-2020;

6)

zapewnieniu systemu informacji i promocji w zakresie programów operacyjnych, w tym

prowadzeniu portalu.

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego,

w celu zapewnienia zgodności sposobu realizacji programów operacyjnych z prawem Unii

Europejskiej w zakresie wdrażania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności oraz

spełniania wymagań określanych przez Komisję Europejską w tym zakresie, a także w

celu zapewnienia jednolitości sposobu realizacji programów operacyjnych i prawidłowości

realizacji zadań i obowiązków określonych ustawą, może wydać wytyczne horyzontalne

dotyczące

1)

ewaluacji programów operacyjnych;

2)

trybu i zakresu sprawozdawczości oraz monitorowania postępu rzeczowego realizacji

programów operacyjnych;

3)

kontroli realizacji programów operacyjnych;

4)

trybu dokonywania wyboru projektów;

5)

kwalifikowalności wydatków w ramach programów operacyjnych;

6)

warunków certyfikacji oraz przygotowania prognoz wniosków o płatność do Komisji Europejskiej

w ramach programów operacyjnych;

7)

korekt finansowych w ramach programów operacyjnych;

8)

warunków gromadzenia i przekazywania danych w postaci elektronicznej;

9)

systemu informacji i promocji w zakresie programów operacyjnych;

10)

wykorzystania środków pomocy technicznej;

11)

innych kwestii związanych z realizacją i zamknięciem programów operacyjnych.

2.

Wytyczne horyzontalne mogą dotyczyć wszystkich programów operacyjnych lub wybranych

programów operacyjnych i są skierowane do instytucji uczestniczących w ich realizacji.

3.

Projekt wytycznych horyzontalnych i ich zmian jest przekazywany do zaopiniowania

1)

instytucjom zarządzającym;

2)

ogólnopolskim organizacjom jednostek samorządu terytorialnego, tworzącym stronę samorządową

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, o której mowa w ustawie z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego

oraz o przedstawicielach Rzeczypospolitej Polskiej w Komitecie Regionów Unii Europejskiej

(Dz. U. poz. 759);

3)

organizacjom związkowym i organizacjom pracodawców, reprezentatywnym w rozumieniu

ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach

dialogu społecznego

(Dz. U. poz. 1240);

4)

organizacjom pozarządowym, ich związkom i porozumieniom, których przedstawiciele wchodzą

w skład Rady Działalności Pożytku Publicznego, o której mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 573).

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 3, przekazują swoje opinie w terminie wyznaczonym

przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa

członkowskiego, nie krótszym niż 14 dni, licząc od dnia otrzymania projektu wytycznych

albo ich zmian. Nieprzedstawienie opinii w terminie oznacza rezygnację z prawa jej

wyrażenia.

5.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

1)

podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej lub

portalu, wytyczne horyzontalne oraz ich zmiany, a także termin, od którego wytyczne

horyzontalne lub ich zmiany są stosowane;

2)

ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” komunikat

o adresie strony internetowej oraz portalu, na których zostaną zamieszczone wytyczne

horyzontalne oraz ich zmiany, a także o terminie, od którego wytyczne horyzontalne

lub ich zmiany są stosowane.

1.

System realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje

uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie,

monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań

podejmowanych przez instytucje.

2.

Podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy

prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa

w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu

zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania

właściwych instytucji.

1.

Instytucja zarządzająca krajowym albo regionalnym programem operacyjnym może wydawać

wytyczne dotyczące kwestii szczegółowych dla danego programu operacyjnego, zwane dalej

„wytycznymi programowymi”, zgodne z wytycznymi horyzontalnymi.

2.

Instytucja zarządzająca krajowym albo regionalnym programem operacyjnym przedstawia

projekt wytycznych programowych

1)

ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego wykonującemu zadania państwa członkowskiego

w celu stwierdzenia ich zgodności z wytycznymi horyzontalnymi;

2)

instytucji pośredniczącej i instytucji wdrażającej tego programu w celu wyrażenia

opinii.

3.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

przedstawia instytucji zarządzającej krajowym albo regionalnym programem operacyjnym

informację w sprawie zgodności projektu wytycznych programowych z wytycznymi horyzontalnymi,

w terminie wyznaczonym przez instytucję zarządzającą, nie krótszym niż 14 dni, licząc

od dnia jego otrzymania. W przypadku nieprzekazania stanowiska we wskazanym terminie

uznaje się, że minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego stwierdził zgodność

wytycznych programowych z wytycznymi horyzontalnymi.

4.

W przypadku stwierdzenia niezgodności projektu wytycznych programowych z wytycznymi

horyzontalnymi, instytucja zarządzająca może przedstawić ministrowi właściwemu do

spraw rozwoju regionalnego wykonującemu zadania państwa członkowskiego projekt wytycznych

uwzględniający zastrzeżenia przez niego zgłoszone albo odstępuje od wydania wytycznych.

5.

Instytucja pośrednicząca i instytucja wdrażająca przekazują swoje opinie w terminie

wyznaczonym przez instytucję zarządzającą, nie krótszym niż 14 dni, licząc od dnia

otrzymania projektu wytycznych programowych. Nieprzedstawienie opinii w terminie oznacza

rezygnację z prawa jej wyrażenia.

6.

Wytyczne programowe nie mogą dotyczyć zagadnień z zakresu wykorzystania środków pomocy

technicznej, które zostały zawarte w wytycznych horyzontalnych.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wytycznych programowych,

w tym wynikających z konieczności dostosowania wytycznych programowych do wytycznych

horyzontalnych.

Instytucja zarządzająca

1)

podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz

na portalu, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, wytyczne programowe

oraz ich zmiany, a także termin, od którego szczegółowy opis osi priorytetowych programu

operacyjnego oraz wytyczne programowe lub ich zmiany są stosowane;

2)

ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” komunikat

o adresie strony internetowej oraz portalu, na których zostaną zamieszczone szczegółowy

opis osi priorytetowych programu operacyjnego, wytyczne programowe oraz ich zmiany,

a także o terminie, od którego szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego,

wytyczne programowe oraz ich zmiany są stosowane - w przypadku krajowego programu

operacyjnego albo programu EWT, a w przypadku regionalnego programu operacyjnego -

w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

1.

Instytucją zarządzającą jest

1)

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego - w przypadku krajowego programu operacyjnego

oraz w przypadku programu EWT, jeżeli instytucja zarządzająca została ustanowiona

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zarząd województwa - w przypadku regionalnego programu operacyjnego.

2.

Do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności

1)

przygotowanie propozycji kryteriów wyboru projektów, spełniających warunki określone

w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego;

2)

wybór projektów do dofinansowania - w przypadku krajowego albo regionalnego programu

operacyjnego;

3)

zawieranie z wnioskodawcami umów o dofinansowanie projektu lub podejmowanie decyzji

o dofinansowaniu projektu;

4)

zlecanie płatności, o których mowa w art. 188 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, oraz zlecanie wypłaty współfinansowania krajowego z budżetu państwa w ramach krajowego

lub regionalnego programu operacyjnego na rzecz beneficjentów, a w przypadku programu

EWT - dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów;

5)

zapewnienie aktualności i poprawności danych służących do monitorowania realizacji

programu operacyjnego;

6)

pełnienie funkcji instytucji certyfikującej, o której mowa w art. 123 ust. 2 rozporządzenia

ogólnego;

7)

prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym weryfikacja prawidłowości

wydatków ponoszonych przez beneficjentów - w przypadku krajowego albo regionalnego

programu operacyjnego;

8)

nakładanie korekt finansowych;

9)

odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w szczególności kwot związanych z nałożeniem

korekt finansowych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu,

w tym

a)

wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów

lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,

b)

wydawanie decyzji o umorzeniu w całości albo w części oraz o odroczeniu albo rozłożeniu

na raty spłaty należności wynikających z obowiązku zwrotu środków przeznaczonych na

realizację programów, projektów lub zadań, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,

c)

rozpatrywanie odwołań od decyzji, o których mowa w lit. a i b, wydawanych w pierwszej

instancji przez instytucję pośredniczącą albo instytucję wdrażającą;

10)

ewaluacja programu operacyjnego;

11)

monitorowanie postępów realizacji programu operacyjnego;

12)

zapewnianie informacji o programie operacyjnym i jego promocja.

1.

Instytucja zarządzająca może powierzyć instytucji pośredniczącej, w drodze porozumienia

albo umowy, zadania związane z realizacją krajowego albo regionalnego programu operacyjnego,

z zastrzeżeniem ust. 6, w tym

1)

wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów

lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

2)

wydawanie decyzji o umorzeniu w całości albo w części oraz o odroczeniu albo rozłożeniu

na raty spłaty należności wynikających z obowiązku zwrotu środków przeznaczonych na

realizację programów, projektów lub zadań, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

3)

rozpatrywanie odwołań od decyzji, o których mowa w pkt 1 i 2, wydawanych w pierwszej

instancji przez instytucję wdrażającą.

2.

Za zgodą instytucji zarządzającej instytucja pośrednicząca może powierzyć instytucji

wdrażającej, w drodze porozumienia albo umowy, zadania związane z realizacją krajowego

albo regionalnego programu operacyjnego, w tym

1)

wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów

lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

2)

wydawanie decyzji o umorzeniu w całości albo w części oraz o odroczeniu albo rozłożeniu

na raty spłaty należności wynikających z obowiązku zwrotu środków przeznaczonych na

realizację programów, projektów lub zadań, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

3.

Porozumienie albo umowa, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierają w szczególności zobowiązanie

do stosowania wytycznych przez instytucję, której powierzono zadania.

4.

Powierzenie instytucji wdrażającej zadań, o których mowa w ust. 2, nie wyłącza odpowiedzialności

instytucji pośredniczącej za ich realizację.

5.

Instytucja zarządzająca lub, za jej zgodą, instytucja pośrednicząca lub instytucja

wdrażająca może zlecać usługi związane z realizacją swoich zadań innym podmiotom,

z wyłączeniem usług polegających na prowadzeniu kontroli systemowych.

6.

Instytucja zarządzająca nie może powierzyć zadań, o których mowa w art. 126 rozporządzenia

ogólnego, ani zlecać usług polegających na realizacji tych zadań.

7.

Powierzenie zadań lub zlecenie usług związanych z realizacją programu operacyjnego

nie wyłącza odpowiedzialności instytucji zarządzającej za ich realizację.

1.

W przypadkach nieprawidłowej realizacji przez instytucję pośredniczącą lub instytucję

wdrażającą zadań powierzonych zgodnie z art. 10 ust. 1 lub 2, nieprzestrzegania przez

te instytucje przepisów prawa lub działania niezgodnie z systemem realizacji programu

operacyjnego, a także zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 144 ust. 1 rozporządzenia

ogólnego, zwanych dalej „uchybieniami”, instytucja powierzająca zadania lub instytucja

zarządzająca może

1)

wydać rekomendacje instytucji, której powierzono zadania, wskazujące uchybienia, które

powinny zostać usunięte, oraz wskazać termin na ich usunięcie;

2)

zobowiązać instytucję, której powierzono zadania, do podjęcia określonych działań

naprawczych oraz wskazać termin ich wykonania;

3)

wstrzymać albo wycofać część albo całość dofinansowania z pomocy technicznej dla instytucji,

która dopuściła się uchybień, nie usunęła ich w terminie lub nie wykonała działań

naprawczych;

4)

wystąpić do ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania

państwa członkowskiego o zawieszenie tej instytucji desygnacji.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 24 ust. 11 pkt 1, anulowanie części albo całości

dofinansowania w wyniku nałożenia korekty finansowej nie zwalnia instytucji, która

dopuściła się uchybień, lub instytucji obowiązanej do wypłaty dofinansowania z obowiązku

wypłaty równowartości dofinansowania należnego beneficjentowi.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 24 ust. 11 pkt 1, instytucja, która dopuściła się

uchybień, jest obowiązana do zapewnienia środków na wypłatę równowartości dofinansowania

należnego beneficjentowi lub zwrotu kwoty równej kwocie dofinansowania już wypłaconego

beneficjentowi.

4.

Zasady odpowiedzialności finansowej instytucji pośredniczącej oraz instytucji wdrażającej

określa porozumienie albo umowa, o których mowa w art. 10 ust. 1 albo 2.

1.

Koordynatorem Europejskiej Współpracy Terytorialnej jest minister właściwy do spraw

rozwoju regionalnego wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zadania państwa

członkowskiego związane z realizacją programu EWT, określone w rozporządzeniu ogólnym

lub rozporządzeniu EWT, zwany dalej „koordynatorem EWT”.

2.

Koordynator EWT może powierzyć krajowemu kontrolerowi, w drodze porozumienia albo

umowy, zadania związane z realizacją programu EWT, w szczególności

1)

kontrole, o których mowa w art. 125 ust. 4 lit. a rozporządzenia ogólnego i art. 23

ust. 4 rozporządzenia EWT;

2)

nakładanie korekt finansowych.

3.

Instytucja zarządzająca może powierzyć, w drodze porozumienia albo umowy, zadania

związane z realizacją programu EWT wspólnemu sekretariatowi.

4.

Przepisy art. 10 ust. 3-7 oraz art. 11 stosuje się odpowiednio.

Instytucją audytową jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

1.

Realizacja programu operacyjnego podlega monitorowaniu przez komitet monitorujący,

o którym mowa w art. 47 rozporządzenia ogólnego.

2.

Komitet monitorujący jest powoływany przez instytucję zarządzającą

1)

w drodze zarządzenia - w przypadku krajowego programu operacyjnego albo

2)

w drodze uchwały - w przypadku regionalnego programu operacyjnego.

3.

Komitetowi monitorującemu przewodniczy przedstawiciel instytucji zarządzającej.

4.

Instytucja zarządzająca zwraca się pisemnie w szczególności do

1)

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego,

2)

ministrów właściwych ze względu na zakres programu operacyjnego,

3)

ogólnopolskich organizacji jednostek samorządu terytorialnego tworzących stronę samorządową

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, o której mowa w ustawie z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego

oraz o przedstawicielach Rzeczypospolitej Polskiej w Komitecie Regionów Unii Europejskiej,

4)

organizacji związkowych i organizacji pracodawców, reprezentatywnych w rozumieniu

ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach

dialogu społecznego, których przedstawiciele wchodzą w skład

a)

Rady Dialogu Społecznego - w przypadku krajowego programu operacyjnego,

b)

właściwej wojewódzkiej rady dialogu społecznego - w przypadku regionalnego programu

operacyjnego,

5)

Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego lub Konferencji Rektorów Akademickich Szkół

Polskich

- o wyznaczenie, z uwzględnieniem zakresu programu operacyjnego, jednego lub więcej

przedstawicieli do składu komitetu monitorującego.

5.

Podmioty, o których mowa w ust. 4, mogą zrezygnować z wyznaczenia przedstawicieli

do składu komitetu monitorującego, o czym pisemnie informują instytucję zarządzającą.

6.

W komitecie monitorującym przedstawiciele

1)

organizacji związkowych, organizacji pracodawców i izb gospodarczych,

2)

organizacji pozarządowych, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,

3)

środowiska naukowego

- stanowią łącznie co najmniej jedną trzecią składu.

7.

Instytucja zarządzająca określa rodzaj i liczbę organizacji pozarządowych oraz liczbę

ich przedstawicieli w składzie komitetu monitorującego.

8.

Przedstawicieli organizacji pozarządowych do składu komitetu monitorującego wybierają

organizacje pozarządowe w sposób określony w art. 48 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia

ogólnego.

9.

Wybór przedstawicieli organizacji pozarządowych do składu komitetu monitorującego,

na wniosek instytucji zarządzającej, organizuje

1)

Rada Działalności Pożytku Publicznego, o której mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - w odniesieniu do komitetu monitorującego krajowy program operacyjny oraz w odniesieniu

do komitetu monitorującego regionalny program operacyjny, jeżeli w danym województwie

nie utworzono Wojewódzkiej Rady Działalności Pożytku Publicznego;

2)

Wojewódzka Rada Działalności Pożytku Publicznego, o której mowa w art. 41a ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o

wolontariacie - w odniesieniu do komitetu monitorującego regionalny program operacyjny.

10.

Komitet monitorujący realizuje w szczególności zadania, o których mowa w art. 49 i

art. 110 rozporządzenia ogólnego, w tym zatwierdza kryteria wyboru projektów, uwzględniając

art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego.

11.

Przepisów ust. 2-9 nie stosuje się do programów EWT.

1.

Warunkiem rozpoczęcia finansowej realizacji programu operacyjnego, rozumianego jako

wystąpienie z pierwszą deklaracją wydatków oraz wnioskiem o płatność do Komisji Europejskiej,

jest uzyskanie desygnacji.

2.

Desygnacji podlegają instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca i instytucja

wdrażająca lub krajowy kontroler lub wspólny sekretariat.

3.

Warunkiem uzyskania desygnacji przez podmioty, o których mowa w ust. 2, jest spełnienie

kryteriów desygnacji określonych w załączniku XIII do rozporządzenia ogólnego, odpowiednich

do zakresu realizowanych zadań, potwierdzone pozytywną opinią i sprawozdaniem instytucji

audytowej oraz zawarcie właściwych porozumień albo umów, o których mowa w art. 10

ust. 1 lub 2.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa

członkowskiego w zakresie desygnacji należy w szczególności

1)

udzielanie desygnacji podmiotom, o których mowa w art. 15 ust. 2, po sprawdzeniu spełnienia

warunków, o których mowa w art. 15 ust. 3;

2)

prowadzenie kontroli służących potwierdzeniu spełniania kryteriów desygnacji przez

podmioty, o których mowa w art. 15 ust. 2, wytypowane w wyniku przeprowadzonej analizy

ryzyka;

3)

prowadzenie doraźnych kontroli - w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że podmiot,

o którym mowa w art. 15 ust. 2, przestał spełniać którekolwiek z kryteriów desygnacji;

4)

zawieszanie desygnacji - w przypadku zaprzestania spełniania przez podmiot, o którym

mowa w art. 15 ust. 2, warunków określonych w art. 15 ust. 3, w tym w związku z wystąpieniem,

o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, do czasu zrealizowania przez ten podmiot działań

naprawczych określonych w planie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1;

5)

wycofanie desygnacji - w przypadku niezrealizowania przez podmiot, o którym mowa w

art. 15 ust. 2, działań naprawczych określonych w planie, o którym mowa w ust. 4 pkt

1;

6)

rozpatrywanie zastrzeżeń podmiotu, któremu odmówiono udzielenia desygnacji, zawieszono

albo wycofano desygnację.

2.

Udzielenie, zawieszenie lub wycofanie desygnacji może obejmować jeden lub więcej podmiotów,

o których mowa w art. 15 ust. 2. W uzasadnionych przypadkach zawieszenie lub wycofanie

desygnacji może nastąpić w zakresie określonych osi priorytetowych programu operacyjnego.

3.

Skutkiem zawieszenia lub wycofania desygnacji jest wstrzymanie certyfikacji wydatków

do Komisji Europejskiej w ramach programu operacyjnego w zakresie odpowiadającym zawieszeniu

lub wycofaniu desygnacji.

4.

W przypadku zawieszenia desygnacji

1)

podmiot, któremu zawieszono desygnację, przygotowuje i przedstawia ministrowi właściwemu

do spraw rozwoju regionalnego wykonującemu zadania państwa członkowskiego plan działań

naprawczych w terminie wskazanym przez tego ministra;

2)

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego,

po zasięgnięciu opinii komitetu do spraw desygnacji, wskazuje działania, jakich podmiot,

któremu zawieszono desygnację, nie może wykonywać.

5.

W przypadku zrealizowania planu działań naprawczych w terminie w nim określonym minister

właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego przekazuje

podmiotowi, któremu zawieszono desygnację, pisemną informację o cofnięciu zawieszenia.

6.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

informuje Komisję Europejską o każdym przypadku zawieszenia lub wycofania desygnacji.

7.

W przypadku odmowy udzielenia desygnacji, zawieszenia desygnacji albo wycofania desygnacji,

podmiotowi, któremu odmówiono udzielenia desygnacji, zawieszono albo wycofano desygnację,

przysługuje prawo wniesienia do ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

wykonującego zadania państwa członkowskiego pisemnych zastrzeżeń w terminie 7 dni

od dnia otrzymania pisemnej informacji o odmowie udzielenia, zawieszeniu albo wycofaniu

desygnacji.

8.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

rozpatruje zastrzeżenia, o których mowa w ust. 7, w terminie 7 dni od dnia ich wniesienia.

9.

W wyniku rozpatrzenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw

rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

1)

utrzymuje odmowę udzielenia, zawieszenie albo wycofanie desygnacji - w przypadku negatywnego

rozpatrzenia zastrzeżeń, albo

2)

udziela desygnacji, cofa zawieszenie desygnacji albo przywraca desygnację - w przypadku

pozytywnego rozpatrzenia zastrzeżeń.

10.

Udzielenie, zawieszenie oraz wycofanie desygnacji następuje w formie pisemnej.

11.

Do udzielenia, zawieszenia oraz wycofania desygnacji nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935).

1.

Tworzy się komitet do spraw desygnacji stanowiący organ doradczy ministra właściwego

do spraw rozwoju regionalnego.

2.

W skład komitetu do spraw desygnacji wchodzi

1)

trzech przedstawicieli ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2)

trzech przedstawicieli ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

3.

Pracom komitetu do spraw desygnacji przewodniczy przedstawiciel ministra właściwego

do spraw rozwoju regionalnego.

4.

Do prac komitetu do spraw desygnacji przewodniczący zaprasza przedstawiciela Prezesa

Najwyższej Izby Kontroli, przedstawiciela Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego

oraz przedstawiciela Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

5.

Podmioty, o których mowa w ust. 4, uczestniczą w pracach komitetu do spraw desygnacji

bez prawa głosu.

6.

Do osób wchodzących w skład komitetu do spraw desygnacji stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika oraz organu.

7.

Kandydat na członka komitetu do spraw desygnacji składa ministrowi właściwemu do spraw

rozwoju regionalnego oświadczenie, że nie zachodzi żadna z okoliczności powodujących

wyłączenie go z udziału w pracach komitetu do spraw desygnacji na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Członek komitetu do spraw desygnacji niezwłocznie informuje ministra właściwego

do spraw rozwoju regionalnego o zaistnieniu okoliczności powodujących wyłączenie go

z udziału w pracach tego komitetu na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

8.

Do zadań komitetu do spraw desygnacji należy w szczególności

1)

udzielanie ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego rekomendacji w zakresie

desygnacji, w tym w przypadku wniesienia zastrzeżeń, o których mowa w art. 16 ust.

7,

2)

opiniowanie planu działań naprawczych, o którym mowa w art. 16 ust. 4 pkt 1

- z uwzględnieniem wyników audytów przeprowadzonych przez instytucję audytową, wyników

kontroli określonych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz wyników kontroli przeprowadzonych

przez inne upoważnione podmioty.

9.

Komitet do spraw desygnacji jest powoływany na okres realizacji umowy partnerstwa.

10.

Tryb pracy komitetu do spraw desygnacji określa regulamin, przyjmowany przez ten komitet,

w drodze uchwały, zwykłą większością głosów na posiedzeniu.

1.

Procentowy udział środków współfinansowania krajowego z budżetu państwa w wydatkach

kwalifikowalnych projektu realizowanego w ramach krajowego albo regionalnego programu

operacyjnego nie może przekraczać minimalnego procentowego udziału środków współfinansowania

krajowego dla danej osi priorytetowej wynikającego z art. 120 ust. 3 rozporządzenia

ogólnego, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

2.

Na wniosek instytucji zarządzającej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych może wyrazić zgodę

na zastosowanie wyższego niż określony w ust. 1 procentowego udziału środków współfinansowania

krajowego z budżetu państwa w wydatkach kwalifikowalnych projektu, uwzględniając stan

finansów państwa, w tym w szczególności

1)

wysokość deficytu sektora finansów publicznych, w tym budżetu państwa i budżetu środków

europejskich;

2)

znaczenie projektu dla możliwości osiągnięcia celów programu operacyjnego;

3)

interes publiczny oraz zakres społecznego oddziaływania projektu.

3.

Zgoda, o której mowa w ust. 2, może dotyczyć więcej niż jednego projektu.

4.

Procentowy udział środków współfinansowania krajowego z budżetu państwa w wydatkach

kwalifikowalnych projektu realizowanego w ramach programu EWT nie może przekraczać

minimalnego procentowego udziału środków współfinansowania krajowego dla danej osi

priorytetowej wynikającego z programu EWT. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek o płatność, w ramach którego beneficjent

1)

wnioskuje o przekazanie dofinansowania w formie zaliczki lub refundacji,

2)

wykazuje wydatki poniesione na realizację projektu,

3)

przekazuje informację o postępie realizacji projektu

- oraz dokumenty niezbędne do rozliczenia projektu określone w umowie o dofinansowanie

projektu lub w decyzji o dofinansowaniu projektu, w szczególności w zakresie monitoringu

rzeczowo-finansowego, harmonogramów finansowych i trwałości projektu, są składane

przez beneficjenta za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

2.

W przypadku gdy z powodów technicznych złożenie dokumentów, o których mowa w ust.

1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego nie jest możliwe, beneficjent, za

zgodą właściwej instytucji, składa je w inny sposób wskazany przez tę instytucję.

1.

Podstawą do wyliczenia wkładu unijnego, wynikającego z art. 120 ust. 2 rozporządzenia

ogólnego, są całkowite wydatki kwalifikowalne, o których mowa w art. 120 ust. 2 lit.

a rozporządzenia ogólnego.

2.

W programie EWT podstawą do wyliczenia wkładu unijnego, wynikającego z art. 120 ust.

2 rozporządzenia ogólnego, mogą być kwalifikowalne wydatki publiczne, o których mowa

w art. 120 ust. 2 lit. b rozporządzenia ogólnego.

1.

W ramach procedury analizy i zatwierdzania zestawień wydatków, o której mowa w art.

139 rozporządzenia ogólnego, instytucja zarządzająca przekazuje instytucji audytowej

1)

projekt rocznego zestawienia wydatków, o którym mowa w art. 137 rozporządzenia ogólnego,

oraz projekty deklaracji zarządczej i rocznego podsumowania, o których mowa w art.

59 ust. 5 lit. a i b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 966/2012

z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do

budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002

(Dz. Urz. UE L 298 z 26.10.2012, str. 1, z późn. zm.), w terminie do dnia 31 października

roku, w którym kończy się rok obrachunkowy, którego dotyczy zestawienie wydatków;

2)

ostateczne wersje dokumentów, o których mowa w pkt 1, w terminie do dnia 31 stycznia

roku następującego po roku, którego dotyczą te dokumenty.

2.

Instytucja audytowa przekazuje instytucji zarządzającej opinię audytową i sprawozdanie,

o których mowa w art. 127 ust. 5 lit. a i b rozporządzenia ogólnego, w terminie określonym

w art. 59 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 966/2012 z

dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do

budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002.

1.

Kontrola i audyt programu operacyjnego obejmują

1)

kontrole realizacji programu operacyjnego służące zapewnieniu, że system zarządzania

i kontroli programu operacyjnego działa prawidłowo, a wydatki w ramach programu operacyjnego

ponoszone są zgodnie z prawem oraz zasadami unijnymi i krajowymi;

2)

audyty wykonywane przez instytucję audytową zgodnie z art. 127 rozporządzenia ogólnego

oraz art. 25 rozporządzenia EWT;

3)

kontrole spełniania kryteriów desygnacji.

2.

Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują

1)

kontrole systemowe służące sprawdzeniu prawidłowości realizacji zadań przez instytucje,

którym instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca lub koordynator EWT powierzyli

zadania związane z realizacją programu operacyjnego;

2)

weryfikacje wydatków służące sprawdzeniu prawidłowości i kwalifikowalności poniesionych

wydatków, które

a)

przybierają formę kontroli składanego przez beneficjenta wniosku o płatność,

b)

mogą przybrać formę kontroli projektu w miejscu jego realizacji, które mogą być prowadzone

również po zakończeniu realizacji projektu,

c)

mogą przybrać formę kontroli krzyżowych służących zapewnieniu, że wydatki ponoszone

w projektach nie są podwójnie finansowane

-

z tego samego funduszu polityki spójności w ramach jednego programu operacyjnego,

-

z kilku różnych funduszy polityki spójności lub instrumentów wsparcia Unii Europejskiej

albo z tego samego funduszu polityki spójności w ramach co najmniej dwóch programów

operacyjnych, dla których instytucja zarządzająca została ustanowiona na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

kontrole na zakończenie realizacji projektu służące sprawdzeniu kompletności dokumentów

potwierdzających właściwą ścieżkę audytu, o której mowa w art. 125 ust. 4 lit. d rozporządzenia

ogólnego, w odniesieniu do zrealizowanego projektu;

4)

kontrole trwałości, o której mowa w art. 71 rozporządzenia ogólnego.

3.

Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą ponadto obejmować kontrole zdolności

wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach trybu pozakonkursowego

oraz beneficjentów realizujących projekty wybrane do dofinansowania w takim trybie

do prawidłowej i efektywnej realizacji projektów, polegające w szczególności na weryfikacji

procedur obowiązujących w zakresie realizacji projektów. Kontrole te mogą mieć charakter

kontroli uprzednich, prowadzonych przed dniem otrzymania przez wnioskodawcę informacji

o wyborze projektu do dofinansowania, które służą sprawdzeniu potencjału administracyjnego

wnioskodawcy do realizacji projektu.

4.

Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą także przybrać formę weryfikacji dokumentów

w zakresie prawidłowości przeprowadzenia właściwych procedur dotyczących udzielania

zamówień publicznych lub oceny oddziaływania na środowisko lub udzielania pomocy publicznej.

Kontrole te mogą być prowadzone przed dniem otrzymania przez wnioskodawcę informacji

o wyborze projektu do dofinansowania.

5.

Kontrole, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i c oraz pkt 4, mogą być prowadzone

na próbie projektów.

6.

Weryfikacja dokumentów podczas kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz

w ust. 4, może być prowadzona na próbie, zgodnie z metodyką określoną przez instytucję

zarządzającą lub koordynatora EWT, z zastrzeżeniem ust. 8.

7.

Za prowadzenie kontroli, o których mowa w ust. 1 pkt 1, odpowiada instytucja zarządzająca

lub koordynator EWT, z zastrzeżeniem kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit.

c tiret drugie, za których prowadzenie odpowiada minister właściwy do spraw rozwoju

regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego.

8.

Na każdy rok obrachunkowy instytucja zarządzająca lub koordynator EWT sporządza dla

programu operacyjnego roczne założenia dotyczące doboru próby do kontroli, o której

mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i c tiret pierwsze i pkt 4, oraz doboru próby do weryfikacji

dokumentów zgodnie z ust. 6.

9.

Do kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a i c, ust. 2 pkt 3, oraz do kontroli

przeprowadzanych w trakcie procedury oceny wniosku o dofinansowanie projektu, prowadzonych

w formie, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisów art. 25.

10.

Do kontroli, o których mowa w ust. 3 i 4, przepisy art. 23 ust. 1 i ust. 4-6 stosuje

się odpowiednio.

1.

Beneficjent jest obowiązany poddać się kontroli oraz audytowi w zakresie prawidłowości

realizacji projektu przeprowadzanych przez instytucję zarządzającą, instytucję pośredniczącą,

instytucję wdrażającą, koordynatora EWT, wspólny sekretariat, krajowego kontrolera,

a także instytucję audytową, przedstawicieli Komisji Europejskiej i Europejskiego

Trybunału Obrachunkowego oraz inne podmioty, uprawnione do przeprowadzania kontroli

lub audytu.

2.

Kontrole w miejscu realizacji projektu przeprowadza się na podstawie pisemnego imiennego

upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

3.

Kontrole oraz audyty mogą być przeprowadzane w każdym czasie od dnia otrzymania przez

wnioskodawcę informacji o wyborze projektu do dofinansowania, z wyjątkiem określonym

w art. 22 ust. 3 i 4, nie później niż do końca okresu określonego zgodnie z art. 140

ust. 1 rozporządzenia ogólnego, z zastrzeżeniem przepisów, które mogą przewidywać

dłuższy termin przeprowadzania kontroli, dotyczących trwałości projektu oraz pomocy

publicznej, o której mowa w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

lub pomocy de minimis , o której mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania

art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1) i w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 360/2012 z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie stosowania

art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis przyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie

gospodarczym

(Dz. Urz. UE L 114 z 26.04.2012, str. 8), oraz podatku od towarów i usług, o którym mowa w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1221).

4.

Kontrole oraz audyty mogą być przeprowadzane w siedzibie kontrolującego na podstawie

dostarczonych dokumentów lub w każdym miejscu bezpośrednio związanym z realizacją

projektu.

5.

Beneficjent jest obowiązany udostępnić podmiotom, o których mowa w ust. 1, dokumenty

związane bezpośrednio z realizacją projektu, w szczególności dokumenty umożliwiające

potwierdzenie kwalifikowalności wydatków, zapewnić dostęp do pomieszczeń i terenu

realizacji projektu, dostęp do związanych z projektem systemów teleinformatycznych

oraz udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących realizacji projektu.

6.

Jeżeli jest to konieczne do stwierdzenia kwalifikowalności wydatków ponoszonych w

ramach realizacji projektu, beneficjent jest obowiązany udostępnić podmiotom, o których

mowa w ust. 1, również dokumenty niezwiązane bezpośrednio z jego realizacją.

7.

Podmioty uprawnione do przeprowadzania kontroli lub audytu, w celu potwierdzenia prawidłowości

i kwalifikowalności poniesionych wydatków, mogą zwrócić się o złożenie wyjaśnień do

osób zaangażowanych w realizację projektu.

8.

W ramach kontroli w miejscu realizacji projektu mogą być przeprowadzane oględziny.

Oględziny przeprowadza się w obecności beneficjenta.

9.

Z czynności kontrolnej polegającej na oględzinach oraz przyjęciu ustnych wyjaśnień

lub oświadczeń sporządza się protokół. Protokół podpisują osoba kontrolująca i pozostałe

osoby uczestniczące w tej czynności.

10.

Z czynności kontrolnej niewymienionej w ust. 9, która ma istotne znaczenie dla ustaleń

kontroli, sporządza się notatkę podpisaną przez osobę kontrolującą.

1.

Stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej albo nieprawidłowości systemowej,

zwanych dalej „nieprawidłowościami”, powoduje powstanie obowiązku podjęcia przez właściwą

instytucję odpowiednich działań, o których mowa w ust. 9 lub 11.

2.

Niestwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości w toku wcześniejszej kontroli przeprowadzonej

przez właściwą instytucję nie stanowi przesłanki odstąpienia od odpowiednich działań,

o których mowa w ust. 9 lub 11, w przypadku późniejszego stwierdzenia jej wystąpienia.

3.

Stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości oraz nałożenie korekty finansowej jest poprzedzone

czynnościami wyjaśniającymi prowadzonymi przez właściwą instytucję, podczas których

instytucja ta może uwzględnić wyniki kontroli przeprowadzonych przez inne uprawnione

podmioty.

4.

Do stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości, pomniejszenia wartości wydatków kwalifikowalnych

ujętych we wniosku o płatność złożonym przez beneficjenta, o którym mowa w ust. 9

pkt 1, i nałożenia korekty finansowej oraz w przypadku, o którym mowa w ust. 11, nie

stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Wartość korekty finansowej wynikającej ze stwierdzonej nieprawidłowości indywidualnej

jest równa kwocie wydatków poniesionych nieprawidłowo w części odpowiadającej kwocie

współfinansowania UE.

6.

Wartość korekty finansowej, o której mowa w ust. 5, albo wartość wydatków poniesionych

nieprawidłowo, stanowiąca pomniejszenie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, mogą zostać

obniżone, jeżeli Komisja Europejska określi możliwość obniżania tych wartości.

7.

W przypadku gdy kwoty nieprawidłowo poniesionych wydatków nie można określić, wartość

korekty finansowej ustala się, z uwzględnieniem ust. 6 i przepisów wydanych na podstawie

ust. 13, zgodnie z art. 143 ust. 2 rozporządzenia ogólnego.

8.

Przepis ust. 5 nie narusza zasad odzyskiwania środków związanych ze stwierdzoną nieprawidłowością

indywidualną, pochodzących z innych źródeł.

9.

W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej

1)

przed zatwierdzeniem wniosku o płatność - instytucja zatwierdzająca wniosek o płatność

dokonuje pomniejszenia wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność

złożonym przez beneficjenta o kwotę wydatków poniesionych nieprawidłowo;

2)

w uprzednio zatwierdzonym wniosku o płatność - właściwa instytucja nakłada korektę

finansową oraz wszczyna procedurę odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania

UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a w przypadku programu EWT - zgodnie z umową o dofinansowanie projektu albo decyzją

o dofinansowaniu projektu.

10.

W przypadku, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, jeżeli beneficjent nie zgadza się ze stwierdzeniem

wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej oraz pomniejszeniem wartości wydatków kwalifikowalnych

ujętych we wniosku o płatność, może zgłosić umotywowane pisemne zastrzeżenia. Przepisy

art. 25 ust. 2-12 stosuje się odpowiednio.

11.

W przypadku gdy nieprawidłowość indywidualna wynika bezpośrednio z działania lub zaniechania

1)

właściwej instytucji lub

2)

organów państwa

- korygowanie wydatków następuje przez pomniejszenie wydatków ujętych w deklaracji

wydatków oraz we wniosku o płatność, przekazywanych do Komisji Europejskiej, o kwotę

odpowiadającą oszacowanej wartości korekty finansowej wynikającej z tej nieprawidłowości.

12.

Zaistnienie okoliczności, o których mowa w ust. 11, stwierdza

1)

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

- w odniesieniu do instytucji zarządzającej oraz krajowego kontrolera;

2)

instytucja zarządzająca - w odniesieniu do instytucji, którym zostały powierzone zadania

zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 3.

13.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może określić, w drodze rozporządzenia,

warunki obniżania wartości korekt finansowych, o których mowa w ust. 5, oraz wartości

wydatków poniesionych nieprawidłowo, stanowiących pomniejszenie, o którym mowa w ust.

9 pkt 1, a także ich stawki procentowe, mając na względzie charakter i wagę nieprawidłowości,

ich skutki finansowe, a także stanowisko Komisji Europejskiej, o którym mowa w ust.

6.

1.

Po zakończeniu kontroli jest sporządzana informacja pokontrolna, która po podpisaniu

jest przekazywana kontrolowanemu wnioskodawcy, beneficjentowi lub kontrolowanej instytucji,

zwanych dalej „podmiotem kontrolowanym”.

2.

Podmiot kontrolowany ma prawo do zgłoszenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania

informacji pokontrolnej, umotywowanych pisemnych zastrzeżeń do tej informacji.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony przez instytucję kontrolującą

na czas oznaczony, na wniosek podmiotu kontrolowanego, złożony przed upływem terminu

zgłoszenia zastrzeżeń.

4.

Instytucja kontrolująca ma prawo poprawienia w informacji pokontrolnej, w każdym czasie,

z urzędu lub na wniosek podmiotu kontrolowanego, oczywistych omyłek. Informację o

zakresie sprostowania przekazuje się bez zbędnej zwłoki podmiotowi kontrolowanemu.

5.

Zastrzeżenia do informacji pokontrolnej rozpatruje instytucja kontrolująca w terminie

nie dłuższym niż 14 dni od dnia zgłoszenia tych zastrzeżeń. Podjęcie przez instytucję

kontrolującą, w trakcie rozpatrywania zastrzeżeń, czynności lub działań, o których

mowa w ust. 7, każdorazowo przerywa bieg terminu.

6.

Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 5, mogą zostać w każdym czasie wycofane. Zastrzeżenia,

które zostały wycofane, pozostawia się bez rozpatrzenia.

7.

W trakcie rozpatrywania zastrzeżeń instytucja kontrolująca ma prawo przeprowadzić

dodatkowe czynności kontrolne lub żądać przedstawienia dokumentów lub złożenia dodatkowych

wyjaśnień na piśmie.

8.

Instytucja kontrolująca, po rozpatrzeniu zastrzeżeń, sporządza ostateczną informację

pokontrolną, zawierającą skorygowane ustalenia kontroli lub pisemne stanowisko wobec

zgłoszonych zastrzeżeń wraz z uzasadnieniem odmowy skorygowania ustaleń. Ostateczna

informacja pokontrolna jest przekazywana podmiotowi kontrolowanemu.

9.

Informację pokontrolną oraz ostateczną informację pokontrolną w razie potrzeby uzupełnia

się o zalecenia pokontrolne lub rekomendacje.

10.

Informacja pokontrolna zawiera termin przekazania instytucji kontrolującej informacji

o sposobie wykonania zaleceń pokontrolnych lub wykorzystania rekomendacji, a także

o podjętych działaniach lub przyczynach ich niepodjęcia. Termin wyznacza się, uwzględniając

charakter tych zaleceń lub rekomendacji.

11.

Do ostatecznej informacji pokontrolnej oraz do pisemnego stanowiska wobec zgłoszonych

zastrzeżeń nie przysługuje możliwość złożenia zastrzeżeń.

12.

Podmiot kontrolowany w wyznaczonym terminie informuje instytucję kontrolującą o sposobie

wykonania zaleceń pokontrolnych lub rekomendacji.

1.

Monitorowanie postępu rzeczowego programu operacyjnego jest prowadzone równolegle

z analizą postępu finansowego, z uwzględnieniem danych zebranych z poziomu projektów,

obejmujących wartości osiągnięte sprawozdawane we wnioskach o płatność, oraz, w przypadku

Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności, również wartości

wymienione w umowach o dofinansowanie projektu albo w decyzjach o dofinansowaniu projektu.

Monitorowanie postępu rzeczowego może być prowadzone w szczególności w oparciu o dane

statystyki publicznej oraz wyniki analiz lub ewaluacji programu operacyjnego.

2.

W celu zapewnienia spójności monitorowania postępu rzeczowego w programach operacyjnych,

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

ustala listę wskaźników kluczowych dla projektów realizowanych w ramach poszczególnych

celów tematycznych oraz pomocy technicznej.

3.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego

1)

podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz

portalu, listę wskaźników, o których mowa w ust. 2, oraz jej zmiany, a także termin,

od którego lista lub jej zmiany są stosowane;

2)

ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” komunikat

o miejscu publikacji listy wskaźników, o których mowa w ust. 2, oraz jej zmian, a

także o terminie, od którego lista lub jej zmiany są stosowane.

4.

Instytucja zarządzająca może ustalić i monitorować dodatkowe wskaźniki dla danego

programu operacyjnego.

5.

Dla wskaźników określonych w programie operacyjnym lub w szczegółowym opisie osi priorytetowych

programu operacyjnego instytucja zarządzająca ustala wartości docelowe na 2023 r.

Wartości docelowych nie ustala się w odniesieniu do wskaźników, o których mowa w art.

96 ust. 2 lit. c pkt (iv) rozporządzenia ogólnego oraz w art. 5 ust. 1 rozporządzenia

EFS.

6.

Niewykonanie wskaźnika w projekcie może stanowić przesłankę do stwierdzenia nieprawidłowości

indywidualnej.

1.

W zakresie, w jakim w ramach programów operacyjnych jest udzielana pomoc publiczna

w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub pomoc

de minimis , zastosowanie mają szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy.

2.

Podmiotami udzielającymi pomocy, o której mowa w ust. 1, są instytucje zarządzające,

instytucje pośredniczące, instytucje wdrażające lub beneficjenci, a także inne podmioty,

o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1808 i 1948).

3.

Podmiotami udzielającymi pomocy mogą być również inne podmioty określone w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie ust. 4.

4.

Właściwy minister, a w zakresie regionalnych programów operacyjnych oraz w zakresie

programu EWT, dla którego instytucja zarządzająca została ustanowiona na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej - minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, może

określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania

pomocy, o której mowa w ust. 1, a także podmioty udzielające tej pomocy, uwzględniając

konieczność zapewnienia zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym, efektywnego i

skutecznego jej wykorzystania oraz przejrzystości jej udzielania, w przypadku gdy

odrębne przepisy nie określają szczegółowego przeznaczenia, warunków lub trybu udzielania

tej pomocy.

5.

Szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy, o której mowa w ust.

1, nieobjętej przepisami, o których mowa w ust. 4, lub innymi przepisami określa umowa

o dofinansowanie projektu, decyzja o dofinansowaniu projektu lub akt będący podstawą

jej udzielenia.

1.

Instytucja zarządzająca może zapewnić wkład finansowy ze środków programu operacyjnego

na rzecz instrumentów finansowych na zasadach określonych w części drugiej w tytule

IV rozporządzenia ogólnego.

2.

Podmiotem wdrażającym instrument finansowy lub fundusz funduszy, o którym mowa w art.

2 pkt 27 rozporządzenia ogólnego, może być podmiot wskazany w art. 38 ust. 4 lit.

a i b rozporządzenia ogólnego, w tym w szczególności Bank Gospodarstwa Krajowego,

Krajowy Fundusz Kapitałowy S.A., Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej oraz Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości.

3.

Tryb wyboru pośredników finansowych przez podmiot wdrażający fundusz funduszy określa

się w umowie o finansowanie, o której mowa w art. 38 ust. 7 lit. a rozporządzenia

ogólnego.

1.

Środki finansowe zwrócone do instrumentów finansowych, przypisane do wkładu z programu

operacyjnego są ponownie wykorzystywane

1)

w okresie kwalifikowalności - na realizację celów określonych w art. 44 ust. 1 rozporządzenia

ogólnego;

2)

po okresie kwalifikowalności - na realizację celów określonych zgodnie z art. 45 rozporządzenia

ogólnego.

2.

W celu ponownego wykorzystania środków, o którym mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca

otwiera w Banku Gospodarstwa Krajowego rachunek do obsługi instrumentów finansowych.

3.

Obsługa finansowa rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest prowadzona przez Bank Gospodarstwa

Krajowego zgodnie z umową podpisaną między instytucją zarządzającą a Bankiem Gospodarstwa

Krajowego.

4.

Wyłącznym dysponentem środków finansowych zgromadzonych na rachunku, o którym mowa

w ust. 2, jest

1)

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego - w odniesieniu do środków pochodzących

z krajowego programu operacyjnego;

2)

zarząd województwa - w odniesieniu do środków pochodzących z regionalnego programu

operacyjnego.

5.

Środki finansowe zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 2, są uruchamiane przez

Bank Gospodarstwa Krajowego na wniosek instytucji zarządzającej w celu ich ponownego

wykorzystania zgodnie z ust. 1.

6.

Po zakończeniu okresu kwalifikowalności zadania instytucji zarządzającej określone

w niniejszym rozdziale wykonuje

1)

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego - w odniesieniu do środków pochodzących

z krajowego programu operacyjnego;

2)

zarząd województwa - w odniesieniu do środków pochodzących z regionalnego programu

operacyjnego.

1.

Zintegrowane Inwestycje Terytorialne, zwane dalej „ZIT”, są instrumentem rozwoju terytorialnego,

o którym mowa w art. 36 rozporządzenia ogólnego oraz w art. 7 rozporządzenia EFRR.

2.

W ramach regionalnego programu operacyjnego ZIT

1)

są realizowane na terenie miast będących siedzibą władz samorządu województwa lub

wojewody i obszarów powiązanych z nimi funkcjonalnie,

2)

mogą być realizowane na terenie innych miast i obszarów powiązanych z nimi funkcjonalnie

- wyznaczonych zgodnie z warunkami określonymi w umowie partnerstwa.

3.

ZIT są realizowane przez wyodrębnione działania lub poddziałania w ramach co najmniej

dwóch osi priorytetowych regionalnego programu operacyjnego finansowanych z dwóch

funduszy strukturalnych.

4.

ZIT są zarządzane przez związek ZIT utworzony w formach współpracy jednostek samorządu

terytorialnego, o których mowa w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730 i 935), albo przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umowy lub porozumienia

o współpracy w celu wspólnej realizacji ZIT zawartych pomiędzy jednostkami samorządu

terytorialnego położonymi na obszarze realizacji ZIT, na zasadach określonych w umowie

albo porozumieniu.

5.

Warunkami realizacji ZIT są

1)

powołanie związku ZIT albo zawarcie umowy lub porozumienia, o których mowa w ust.

4, pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego położonymi na obszarze realizacji

ZIT, określonym przez zarząd województwa w regionalnym programie operacyjnym;

2)

opracowanie przez podmioty, o których mowa w ust. 4, strategii ZIT, o której mowa

w art. 7 rozporządzenia EFRR i art. 12 rozporządzenia EFS, oraz jej pozytywne zaopiniowanie

w terminie 60 dni od dnia jej otrzymania przez

a)

instytucję zarządzającą regionalnym programem operacyjnym - w zakresie możliwości

finansowania ZIT w ramach tego programu,

b)

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego wykonującego zadania państwa członkowskiego

- w zakresie zgodności z umową partnerstwa oraz możliwości finansowania projektów,

o których mowa w ust. 7, z krajowych programów operacyjnych, jeżeli strategia ZIT

to przewiduje;

3)

zawarcie porozumienia lub umowy dotyczących realizacji ZIT pomiędzy podmiotami, o

których mowa w ust. 4, a właściwą instytucją zarządzającą, zawierających w szczególności

zakres powierzonych zadań, obejmujących co najmniej udział podmiotów, o których mowa

w ust. 4, w wyborze projektów do dofinansowania przez właściwą instytucję zarządzającą

regionalnym programem operacyjnym oraz współpracę z tą instytucją przy przygotowywaniu

kryteriów wyboru projektów dla wyodrębnionych działań lub poddziałań służących realizacji

ZIT.

6.

Strategia ZIT oraz jej zmiany są przygotowywane przez podmioty, o których mowa w ust.

4, we współpracy z właściwą instytucją zarządzającą regionalnym programem operacyjnym

oraz przyjmowane przez związek ZIT w formie uchwały albo przez jednostki samorządu

terytorialnego na zasadach określonych w umowie albo porozumieniu, o których mowa

w ust. 4.

7.

Strategia ZIT może być realizowana również przez projekty wybierane w ramach krajowych

programów operacyjnych.

8.

Strategia ZIT określa w szczególności

1)

diagnozę obszaru realizacji ZIT wraz z analizą problemów rozwojowych;

2)

cele, jakie mają być zrealizowane w ramach ZIT, oczekiwane rezultaty i wskaźniki rezultatu

i produktu powiązane z realizacją regionalnego programu operacyjnego;

3)

propozycje kryteriów wyboru projektów w trybie konkursowym;

4)

wstępną listę projektów wybieranych w trybie pozakonkursowym wraz z informacją na

temat sposobu ich identyfikacji oraz powiązania z innymi projektami, w tym projektami

wybieranymi w trybie pozakonkursowym pozytywnie zaopiniowanymi przez właściwą instytucję

zarządzającą krajowym programem operacyjnym;

5)

źródła jej finansowania;

6)

warunki i procedury obowiązujące w realizacji strategii ZIT.

9.

Do strategii ZIT nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

1.

Rozwój lokalny kierowany przez społeczność, zwany dalej „RLKS” jest instrumentem rozwoju,

o którym mowa w części drugiej w tytule III w rozdziale II rozporządzenia ogólnego.

2.

RLKS może być realizowany wyłącznie w ramach regionalnych programów operacyjnych.

3.

Realizacja RLKS odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności

(Dz. U. poz. 378 oraz z 2017 r. poz. 5), a w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie - na zasadach określonych w niniejszej

ustawie.

Cele programu operacyjnego są osiągane przez realizację projektów objętych dofinansowaniem.

1.

W celu zapewnienia spójności realizowanych projektów właściwe instytucje mogą wybierać

do dofinansowania projekty zintegrowane.

2.

Projekt zintegrowany to co najmniej dwa projekty powiązane ze sobą tematycznie w ramach

wspólnego celu, jaki ma zostać osiągnięty dzięki ich realizacji, których wybór do

dofinansowania lub realizacja jest koordynowana przez właściwe instytucje. Koordynacja

polega w szczególności na określeniu wzajemnych relacji między projektami w zakresie

warunków ich wyboru i oceny lub postanowień umów o dofinansowanie projektu lub decyzji

o dofinansowaniu projektu.

1.

W celu wspólnej realizacji projektu, w zakresie określonym przez instytucję zarządzającą

krajowym programem operacyjnym albo instytucję zarządzającą regionalnym programem

operacyjnym, może zostać utworzone partnerstwo przez podmioty wnoszące do projektu

zasoby ludzkie, organizacyjne, techniczne lub finansowe, realizujące wspólnie projekt,

zwany dalej „projektem partnerskim”, na warunkach określonych w porozumieniu albo

umowie o partnerstwie.

2.

Podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm., dokonuje wyboru partnerów spoza sektora finansów publicznych z zachowaniem zasady

przejrzystości i równego traktowania podmiotów. Podmiot ten, dokonując wyboru, jest

obowiązany w szczególności do

1)

ogłoszenia otwartego naboru partnerów na swojej stronie internetowej wraz ze wskazaniem

co najmniej 21-dniowego terminu na zgłaszanie się partnerów;

2)

uwzględnienia przy wyborze partnerów: zgodności działania potencjalnego partnera z

celami partnerstwa, deklarowanego wkładu potencjalnego partnera w realizację celu

partnerstwa, doświadczenia w realizacji projektów o podobnym charakterze;

3)

podania do publicznej wiadomości na swojej stronie internetowej informacji o podmiotach

wybranych do pełnienia funkcji partnera.

3.

Wybór partnerów spoza sektora finansów publicznych jest dokonywany przed złożeniem

wniosku o dofinansowanie projektu partnerskiego.

4.

Do wyboru partnerów z innych niż Rzeczpospolita Polska państw w ramach współpracy

ponadnarodowej, o której mowa w art. 10 rozporządzenia EFS, nie stosuje się przepisów

ust. 2 pkt 1 i ust. 3.

5.

Porozumienie oraz umowa o partnerstwie określają w szczególności

1)

przedmiot porozumienia albo umowy;

2)

prawa i obowiązki stron;

3)

zakres i formę udziału poszczególnych partnerów w projekcie;

4)

partnera wiodącego uprawnionego do reprezentowania pozostałych partnerów projektu;

5)

sposób przekazywania dofinansowania na pokrycie kosztów ponoszonych przez poszczególnych

partnerów projektu, umożliwiający określenie kwoty dofinansowania udzielonego każdemu

z partnerów;

6)

sposób postępowania w przypadku naruszenia lub niewywiązania się stron z porozumienia

lub umowy.

6.

Porozumienie lub umowa o partnerstwie nie mogą być zawarte pomiędzy podmiotami powiązanymi

w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.

uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu

art. 107 i 108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1).

7.

Stroną porozumienia oraz umowy o partnerstwie nie może być podmiot wykluczony z możliwości

otrzymania dofinansowania.

8.

Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się do projektu hybrydowego, o którym mowa w art. 34

ust. 1, oraz w przypadku gdy odrębne przepisy przewidują inny sposób określania podmiotów

wspólnie realizujących projekt.

1.

Projekt hybrydowy polega na wspólnej realizacji projektu przez partnerstwo publiczno-prywatne

w rozumieniu art. 2 pkt 24 rozporządzenia ogólnego, utworzone w celu realizacji inwestycji

infrastrukturalnej.

2.

Inwestycją infrastrukturalną jest budowa, przebudowa lub remont obiektu budowlanego

lub wyposażenie składnika majątkowego w urządzenia podwyższające jego wartość lub

użyteczność, połączone z utrzymaniem lub zarządzaniem przedmiotem tej inwestycji za

wynagrodzeniem.

3.

Do wyboru partnera prywatnego w celu realizacji projektu hybrydowego stosuje się odrębne

przepisy.

1.

W ramach programów operacyjnych mogą być realizowane projekty grantowe.

2.

Projektem grantowym jest projekt, którego beneficjent udziela grantów na realizację

zadań służących osiągnięciu celu tego projektu przez grantobiorców.

3.

Grantobiorcą jest podmiot publiczny albo prywatny, inny niż beneficjent projektu grantowego,

wybrany w drodze otwartego naboru ogłoszonego przez beneficjenta projektu grantowego

w ramach realizacji projektu grantowego.

4.

Grantobiorcą nie może być podmiot wykluczony z możliwości otrzymania dofinansowania.

5.

Grantem są środki finansowe programu operacyjnego, które beneficjent projektu grantowego

powierzył grantobiorcy, na realizację zadań, o których mowa w ust. 2.

6.

Umowa o powierzenie grantu zawierana między grantobiorcą a beneficjentem projektu

grantowego określa w szczególności

1)

zadania grantobiorcy objęte grantem;

2)

kwotę grantu i wkładu własnego;

3)

warunki przekazania i rozliczenia grantu;

4)

zobowiązanie do zwrotu grantu w przypadku wykorzystania go niezgodnie z celami projektu

grantowego;

5)

zobowiązanie do poddania się kontroli przeprowadzanej przez grantodawcę lub uprawnione

podmioty.

1.

Beneficjent projektu grantowego odpowiada w szczególności za

1)

realizację projektu grantowego zgodnie z założonym celem;

2)

przygotowanie i przekazanie właściwej instytucji propozycji kryteriów wyboru grantobiorców;

3)

dokonywanie, w oparciu o określone kryteria, wyboru grantobiorców;

4)

zawieranie z grantobiorcami umów o powierzenie grantu;

5)

rozliczanie wydatków poniesionych przez grantobiorców;

6)

monitorowanie realizacji zadań przez grantobiorców;

7)

kontrolę realizacji zadań przez grantobiorców;

8)

odzyskiwanie grantów w przypadku ich wykorzystania niezgodnie z celami projektu.

2.

Właściwa instytucja zatwierdza procedury dotyczące realizacji projektu grantowego,

opracowane przez beneficjenta projektu grantowego.

1.

Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty,

rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach

i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

2.

Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych

przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit.

a rozporządzenia ogólnego.

3.

Nie może zostać wybrany do dofinansowania projekt

1)

którego wnioskodawca został wykluczony z możliwości otrzymania dofinansowania;

2)

zakończony zgodnie z art. 65 ust. 6 rozporządzenia ogólnego.

4.

Oświadczenia oraz dane zawarte we wniosku o dofinansowanie projektu są składane pod

rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Wniosek o dofinansowanie

projektu zawiera klauzulę następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za podanie fałszywych danych lub złożenie fałszywych oświadczeń.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie właściwej instytucji o odpowiedzialności karnej za składanie

fałszywych zeznań.

5.

Właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów

niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów.

6.

Dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, z którymi zawarto umowy

o dofinansowanie projektu albo w stosunku do których wydano decyzje o dofinansowaniu

projektu, a także dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów

i informacji przedstawianych przez wnioskodawców do czasu rozstrzygnięcia konkursu

albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, nie stanowią informacji

publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 oraz z 2017 r. poz. 933).

1.

Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie

1)

konkursowym;

2)

pozakonkursowym.

2.

Tryb pozakonkursowy może być zastosowany do wyboru projektów, których wnioskodawcami,

ze względu na charakter lub cel projektu, mogą być jedynie podmioty jednoznacznie

określone przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu.

3.

W trybie pozakonkursowym mogą być wybierane wyłącznie projekty o strategicznym znaczeniu

dla społeczno-gospodarczego rozwoju kraju, regionu lub obszaru objętego realizacją

ZIT, lub projekty dotyczące realizacji zadań publicznych.

4.

Wybór określonego trybu należy do właściwej instytucji.

1.

W trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu

organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję.

2.

Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły

kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i

1)

uzyskały wymaganą liczbę punktów albo

2)

uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na

dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich

projektów, o których mowa w pkt 1.

1.

Właściwa instytucja podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie

internetowej oraz na portalu, ogłoszenie o konkursie, co najmniej 30 dni przed planowanym

rozpoczęciem naboru wniosków o dofinansowanie projektu.

2.

Ogłoszenie o konkursie zawiera co najmniej

1)

nazwę i adres właściwej instytucji;

2)

określenie przedmiotu konkursu, w tym typów projektów podlegających dofinansowaniu;

3)

określenie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie;

4)

określenie maksymalnego dopuszczalnego poziomu dofinansowania projektu lub maksymalnej

dopuszczalnej kwoty dofinansowania projektu;

5)

określenie terminu, miejsca i formy składania wniosków o dofinansowanie projektu;

6)

określenie sposobu i miejsca udostępnienia regulaminu konkursu.

1.

Właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu.

2.

Regulamin konkursu określa w szczególności

1)

nazwę i adres właściwej instytucji;

2)

przedmiot konkursu, w tym typy projektów podlegających dofinansowaniu;

3)

formę konkursu;

4)

termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania

w nich braków formalnych oraz poprawiania w nich oczywistych omyłek;

5)

wzór wniosku o dofinansowanie projektu;

6)

wzór umowy o dofinansowanie projektu;

7)

kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia;

8)

kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów w konkursie;

9)

maksymalny dopuszczalny poziom dofinansowania projektu lub maksymalną dopuszczalną

kwotę dofinansowania projektu;

10)

środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy;

11)

sposób podania do publicznej wiadomości wyników konkursu;

12)

formę i sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia konkursu właściwa instytucja nie może zmieniać regulaminu

konkursu w sposób skutkujący nierównym traktowaniem wnioskodawców.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli konieczność dokonania zmiany wynika z odrębnych

przepisów.

5.

Właściwa instytucja podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie

internetowej oraz na portalu, regulamin konkursu oraz jego zmiany, wraz z ich uzasadnieniem,

oraz termin, od którego są stosowane.

Termin składania wniosków o dofinansowanie projektu nie może być krótszy niż 7 dni,

licząc od dnia rozpoczęcia naboru wniosków o dofinansowanie projektu.

1.

W razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych

omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia

w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem

pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

2.

Uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyłki

nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji.

1.

Oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie

dokonuje komisja oceny projektów.

2.

Właściwa instytucja powołuje komisję oceny projektów oraz określa regulamin jej pracy.

W skład komisji oceny projektów wchodzą pracownicy właściwej instytucji lub eksperci,

o których mowa w art. 49.

3.

Po zakończeniu oceny wszystkich wniosków o dofinansowanie projektu komisja oceny projektów

sporządza protokół zawierający informacje o przebiegu i wynikach oceny.

4.

Komisja oceny projektów przygotowuje listę ocenionych projektów zawierającą przyznane

oceny, wskazując projekty, o których mowa w art. 39 ust. 2.

5.

Po rozstrzygnięciu konkursu, o którym mowa w art. 46 ust. 1, właściwa instytucja zamieszcza

na swojej stronie internetowej informację o składzie komisji oceny projektów.

6.

Właściwa instytucja sprawuje nadzór nad komisją oceny projektów w zakresie zgodności

konkursu z przepisami ustawy i regulaminem konkursu.

1.

Konkurs może być prowadzony etapami.

2.

Po każdym etapie konkursu właściwa instytucja zamieszcza na swojej stronie internetowej

listę projektów zakwalifikowanych do kolejnego etapu albo listę, o której mowa w art.

46 ust. 4.

1.

Właściwa instytucja rozstrzyga konkurs, zatwierdzając listę, o której mowa w art.

44 ust. 4.

2.

Po rozstrzygnięciu konkursu właściwa instytucja może zwiększyć kwotę przeznaczoną

na dofinansowanie projektów w konkursie.

3.

Właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu

oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów

otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów

wyboru projektów.

4.

Po rozstrzygnięciu konkursu właściwa instytucja zamieszcza na swojej stronie internetowej

oraz na portalu listę projektów wybranych do dofinansowania wyłącznie na podstawie

spełnienia kryteriów wyboru projektów albo listę projektów, które uzyskały wymaganą

liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania.

5.

Jeżeli projekt otrzymał negatywną ocenę, o której mowa w art. 53 ust. 2, informacja,

o której mowa w ust. 3, zawiera pouczenie o możliwości wniesienia protestu na zasadach

i w trybie, o których mowa w art. 53 i art. 54, określające

1)

termin do wniesienia protestu;

2)

instytucję, do której należy wnieść protest;

3)

wymogi formalne protestu, o których mowa w art. 54 ust. 2.

1.

Instytucja zarządzająca do dnia 30 listopada każdego roku zamieszcza na swojej stronie

internetowej oraz na portalu harmonogram naborów wniosków o dofinansowanie projektu

w trybie konkursowym, których przeprowadzenie jest planowane na kolejny rok kalendarzowy.

2.

W przypadku aktualizacji harmonogramu, o którym mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca

niezwłocznie zamieszcza zaktualizowany harmonogram na swojej stronie internetowej

oraz na portalu.

3.

Aktualizacja nie może dotyczyć naboru wniosków o dofinansowanie projektu w trybie

konkursowym, którego przeprowadzenie zaplanowano w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące,

licząc od dnia aktualizacji.

1.

W trybie pozakonkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany na wezwanie

właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym.

2.

Wezwanie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć wyłącznie projektów wcześniej zidentyfikowanych

zgodnie z ust. 3 i 4.

3.

Właściwa instytucja dokonuje identyfikacji, wskazując projekt

1)

zgodny z celami programu operacyjnego;

2)

spełniający warunki, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3;

3)

możliwy do realizacji w ramach kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów;

4)

wykonalny.

4.

Instytucja zarządzająca zamieszcza w szczegółowym opisie osi priorytetowych programu

operacyjnego informację o projekcie oraz o podmiocie, który będzie jego wnioskodawcą.

5.

Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił kryteria wyboru

projektów albo spełnił kryteria wyboru projektów i uzyskał wymaganą liczbę punktów.

6.

Właściwa instytucja zamieszcza na swojej stronie internetowej oraz na portalu informację

o projekcie wybranym do dofinansowania.

1.

Właściwa instytucja może wyznaczyć ekspertów do udziału w wyborze projektów do dofinansowania.

2.

Właściwa instytucja określa rolę eksperta w wyborze projektów do dofinansowania.

3.

Właściwa instytucja wyznacza eksperta spośród kandydatów na ekspertów, którzy

1)

korzystają z pełni praw publicznych;

2)

mają pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub za umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiadają wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia w dziedzinie

objętej programem operacyjnym, w ramach której jest dokonywany wybór projektu;

5)

posiadają wiedzę w zakresie celów i sposobu realizacji danego programu operacyjnego.

4.

Kandydat na eksperta składa oświadczenie o spełnianiu przesłanek, o których mowa w

ust. 3 pkt 1-3. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za

składanie fałszywych zeznań, o czym należy składającego pouczyć przed złożeniem oświadczenia.

5.

Kandydat na eksperta informuje niezwłocznie właściwą instytucję o wszelkich okolicznościach,

które powodują zaprzestanie spełniania przesłanek, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3.

6.

Właściwa instytucja zawiera z kandydatem na eksperta umowę dotyczącą udziału w wyborze

projektów.

7.

Do eksperta stosuje się odpowiednio przepisy art. 24 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

8.

Ekspert składa właściwej instytucji oświadczenie, że nie zachodzi żadna z okoliczności

powodujących wyłączenie go z udziału w wyborze projektów, ustalonych zgodnie z ust.

7. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań, o czym należy pouczyć składającego przed złożeniem oświadczenia.

9.

Jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie innych okoliczności niż ustalone zgodnie

z ust. 7, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności eksperta, właściwa instytucja

wyłącza eksperta z udziału w wyborze projektów albo je ujawnia.

10.

Właściwa instytucja prowadzi wykaz kandydatów na ekspertów, który jest zamieszczany

na jej stronie internetowej.

11.

Wykaz, o którym mowa w ust. 10, zawiera

1)

imię i nazwisko kandydata na eksperta;

2)

adres poczty elektronicznej kandydata na eksperta;

3)

wskazanie dziedziny objętej danym programem operacyjnym, w której kandydat na eksperta

posiada wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia.

Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania

na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu

obliczania terminów.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do programów EWT.

1.

Podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu albo decyzja

o dofinansowaniu projektu.

2.

Umowa o dofinansowanie projektu może zostać podpisana, a decyzja o dofinansowaniu

projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria, na podstawie

których został wybrany do dofinansowania.

3.

W przypadku projektu partnerskiego umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana

z partnerem wiodącym, o którym mowa w art. 33 ust. 5 pkt 4, będącym beneficjentem,

odpowiedzialnym za przygotowanie i realizację projektu.

1.

Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym,

przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku

w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów.

2.

Negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów,

w ramach której

1)

projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów,

na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego

etapu oceny;

2)

projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak

kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie

go do dofinansowania.

3.

W przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza

na wybranie projektu do dofinansowania, okoliczność ta nie może stanowić wyłącznej

przesłanki wniesienia protestu.

1.

Wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji,

o której mowa w art. 46 ust. 3.

2.

Protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera

1)

oznaczenie instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu;

2)

oznaczenie wnioskodawcy;

3)

numer wniosku o dofinansowanie projektu;

4)

wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza,

wraz z uzasadnieniem;

5)

wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli

zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem;

6)

podpis wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania, z załączeniem

oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do reprezentowania

wnioskodawcy.

3.

W przypadku wniesienia protestu niespełniającego wymogów formalnych, o których mowa

w ust. 2, lub zawierającego oczywiste omyłki, właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę

do jego uzupełnienia lub poprawienia w nim oczywistych omyłek, w terminie 7 dni, licząc

od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.

4.

Uzupełnienie protestu, o którym mowa w ust. 3, może nastąpić wyłącznie w odniesieniu

do wymogów formalnych, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 6.

5.

Wezwanie, o którym mowa w ust. 3, wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w art. 56

ust. 2 i art. 57.

6.

Na prawo wnioskodawcy do wniesienia protestu nie wpływa negatywnie błędne pouczenie

lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

Protest jest rozpatrywany przez instytucję

1)

zarządzającą albo

2)

pośredniczącą - jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja

zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie na podstawie porozumienia albo

umowy, o których mowa w art. 10 ust. 1.

1.

Protest jest wnoszony za pośrednictwem instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1,

zgodnie z pouczeniem, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

2.

Instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, w terminie 21 dni od dnia otrzymania protestu

weryfikuje wyniki dokonanej przez siebie oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów,

o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, i

1)

dokonuje zmiany podjętego rozstrzygnięcia, co skutkuje odpowiednio skierowaniem projektu

do właściwego etapu oceny albo umieszczeniem go na liście projektów wybranych do dofinansowania

w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej, informując o tym wnioskodawcę, albo

2)

kieruje protest wraz z otrzymaną od wnioskodawcy dokumentacją do właściwej instytucji,

o której mowa w art. 55, załączając do niego stanowisko dotyczące braku podstaw do

zmiany podjętego rozstrzygnięcia, oraz informuje wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu

protestu.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli instytucją właściwą do rozpatrzenia protestu

jest instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1. W takim przypadku protest jest wnoszony

bezpośrednio do tej instytucji zgodnie z pouczeniem, o którym mowa w art. 46 ust.

5.

Właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość

oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt

4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych

przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie

z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa

instytucja informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może

przekroczyć łącznie 60 dni od dnia jego otrzymania.

1.

Właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku

rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności

1)

treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu,

wraz z uzasadnieniem;

2)

w przypadku nieuwzględnienia protestu - pouczenie o możliwości wniesienia skargi do

sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61.

2.

W przypadku uwzględnienia protestu właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, może

1)

odpowiednio skierować projekt do właściwego etapu oceny albo umieścić go na liście

projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej,

informując o tym wnioskodawcę, albo

2)

przekazać sprawę instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1, w celu przeprowadzenia

ponownej oceny projektu, jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszeń obowiązujących procedur

i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny, informując

wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu sprawy.

3.

Ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów

i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5.

4.

Instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku

ponownej oceny i

1)

w przypadku pozytywnej ponownej oceny projektu odpowiednio kieruje projekt do właściwego

etapu oceny albo umieszcza go na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku

przeprowadzenia procedury odwoławczej;

2)

w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu do informacji załącza dodatkowo pouczenie

o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w

art. 61.

5.

Przepisów ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 nie stosuje się, jeżeli instytucją właściwą do

rozpatrzenia protestu jest instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1.

1.

Protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym

mowa w art. 46 ust. 5, został wniesiony

1)

po terminie,

2)

przez podmiot wykluczony z możliwości otrzymania dofinansowania,

3)

bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4

- o czym wnioskodawca jest informowany na piśmie odpowiednio przez instytucję, o której

mowa w art. 39 ust. 1, za pośrednictwem której wniesiono protest, albo przez właściwą

instytucję, o której mowa w art. 55.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera pouczenie o możliwości wniesienia skargi

do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61.

W rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w

ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie

projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia

protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1,

wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie

z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm..

2.

Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni

od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art.

59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio

do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga podlega wpisowi stałemu.

3.

Kompletna dokumentacja, o której mowa w ust. 2, obejmuje

1)

wniosek o dofinansowanie projektu,

2)

informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 46 ust. 3,

3)

wniesiony protest,

4)

informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66

ust. 2 pkt 1

- wraz z ewentualnymi załącznikami.

4.

Kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci

uwierzytelnionej kopii.

5.

Sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia

wniesienia skargi.

6.

Wniesienie skargi

1)

po terminie, o którym mowa w ust. 2,

2)

bez kompletnej dokumentacji,

3)

bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2

- powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, z zastrzeżeniem ust. 7.

7.

W przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu

stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w

terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.

Wezwanie wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.

8.

W wyniku rozpoznania skargi sąd może

1)

uwzględnić skargę, stwierdzając, że

a)

ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało

istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia

przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1,

b)

pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do

rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust.

1;

2)

oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;

3)

umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

1.

Skargę kasacyjną, wraz z kompletną dokumentacją, może wnieść bezpośrednio do Naczelnego

Sądu Administracyjnego

1)

wnioskodawca,

2)

właściwa instytucja, o której mowa w art. 55,

3)

właściwa instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1 - w przypadku pozostawienia protestu

bez rozpatrzenia oraz dokonania negatywnej ponownej oceny projektu przez tę instytucję

- w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Przepisy art. 61 ust. 3, 4, 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

2.

Skarga, o której mowa w ust. 1, jest rozpatrywana w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.

Na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie

błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5, art. 58 ust.

1 pkt 2 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 ust. 2 albo art. 66 ust. 2 pkt 1.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem

art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.

Procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64, nie wstrzymuje zawierania umów z

wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania.

1.

Prawomocne rozstrzygnięcie sądu administracyjnego polegające na oddaleniu skargi,

odrzuceniu skargi albo pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia kończy procedurę odwoławczą

oraz procedurę wyboru projektu.

2.

W przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej

wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania

1)

właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując

o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi

do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61;

2)

sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona

w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu

obliczania terminów.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do programów EWT.

1.

Tworzy się centralny system teleinformatyczny wspierający realizację programów operacyjnych.

2.

Budowę i funkcjonowanie centralnego systemu teleinformatycznego zapewnia minister

właściwy do spraw rozwoju regionalnego.

3.

Centralny system teleinformatyczny służy do wspierania procesów związanych z

1)

obsługą projektu od momentu podpisania umowy o dofinansowanie projektu albo podjęcia

decyzji o dofinansowaniu projektu - w odniesieniu do krajowego programu operacyjnego,

programu EWT, dla którego instytucja zarządzająca została ustanowiona na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oraz regionalnego programu operacyjnego - w zależności

od decyzji instytucji zarządzającej regionalnym programem operacyjnym;

2)

ewidencjonowaniem danych dotyczących realizacji programów operacyjnych;

3)

obsługą certyfikacji wydatków.

1

Uwierzytelnianie beneficjenta lub osoby fizycznej, która zgodnie z postanowieniami

umowy o dofinansowanie projektu lub decyzji o dofinansowaniu projektu jest upoważniona

do reprezentowania beneficjenta w zakresie czynności związanych z realizacją projektu

w centralnym systemie teleinformatycznym, wymaga wykorzystania profilu zaufanego ePUAP

albo danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego.

2.

W przypadku gdy z powodów technicznych wykorzystanie profilu zaufanego ePUAP nie jest

możliwe, uwierzytelnianie w centralnym systemie teleinformatycznym podmiotu, o którym

mowa w ust. 1, następuje przez wykorzystanie loginu i hasła wygenerowanego przez ten

system.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego jest administratorem danych osobowych

gromadzonych w centralnym systemie teleinformatycznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

W zakresie nieuregulowanym w art. 69 i art. 70 w odniesieniu do minimalnych wymagań

dla systemów teleinformatycznych, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i

wymiany informacji w postaci elektronicznej, wymiany informacji drogą elektroniczną,

w tym dokumentów elektronicznych, pomiędzy podmiotami publicznymi a podmiotami niebędącymi

podmiotami publicznymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

(pominięte)

Programy Europejskiej Współpracy Terytorialnej, o których mowa w rozporządzeniu EWT,

przyjęte przez Komisję Europejską przed dniem wejścia w życie ustawy stają się programami

Europejskiej Współpracy Terytorialnej w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Projekt Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa 2014-2020 przyjęty przez Radę Ministrów

przed dniem wejścia w życie ustawy staje się Programem Operacyjnym w rozumieniu ustawy

zmienianej w art. 85, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i może być zmieniany.

2.

W przypadku zatwierdzenia przez Komisję Europejską przed dniem wejścia w życie ustawy

projektu Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa 2014-2020 program ten staje się Programem

Operacyjnym w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 85, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, i może być zmieniany.

1.

Środki finansowe pochodzące z wkładów wniesionych w ramach krajowych i regionalnych

programów operacyjnych do instrumentów inżynierii finansowej, wdrażanych na podstawie

art. 44 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego

przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego

Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

1260/1999

(Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25, z późn. zm.), po wykonaniu zobowiązań wynikających z zawartych umów o dofinansowanie w zakresie

ich wykorzystania zgodnie z art. 78 ust. 7 tego rozporządzenia, niezaangażowane w

ramach umów z odbiorcami wsparcia udzielanego przez instrumenty inżynierii finansowej

oraz środki zwracane przez tych odbiorców do instrumentów inżynierii finansowej są

ponownie wykorzystywane na realizację celów określonych w art. 78 ust. 7 tego rozporządzenia,

zgodnie z art. 152 ust. 1 rozporządzenia ogólnego.

2.

W celu ponownego wykorzystania środków finansowych, o których mowa w ust. 1, instytucja

zarządzająca otwiera w Banku Gospodarstwa Krajowego rachunek do obsługi instrumentów

inżynierii finansowej.

3.

Obsługa finansowa rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest prowadzona zgodnie z umową

podpisaną między instytucją zarządzającą a Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

4.

Wyłącznym dysponentem środków finansowych zgromadzonych na rachunku, o którym mowa

w ust. 2, jest

1)

minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego - w odniesieniu do środków pochodzących

z krajowego programu operacyjnego;

2)

zarząd województwa - w odniesieniu do środków pochodzących z regionalnego programu

operacyjnego.

5.

Środki finansowe zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 2, są uruchamiane przez

Bank Gospodarstwa Krajowego wyłącznie na wniosek podmiotu określonego w ust. 4.

Do spraw z zakresu ustalania i nakładania korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego

przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego

Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

1260/1999, w których właściwa instytucja przed dniem wejścia w życie ustawy nie nałożyła korekty

finansowej, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 90, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Przepisy art. 121 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 92, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się po raz pierwszy do ustawy budżetowej na rok 2015.

Przepisy art. 189 ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 92, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się do środków przekazywanych w ramach programów operacyjnych obejmujących

perspektywę finansową 2014-2020.

Instytucja zarządzająca w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy zamieszcza

na swojej stronie internetowej oraz na portalu, o którym mowa w art. 115 ust. 1 lit.

b rozporządzenia ogólnego, harmonogram naborów wniosków o dofinansowanie projektu

w trybie konkursowym, których prowadzenie jest planowane w roku, w którym ustawa weszła

w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu

w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262, z 2014 r. poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1893) jest kwalifikowanym podpisem elektronicznym w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Zaświadczenia certyfikacyjne, poświadczenia elektroniczne i certyfikaty wydane zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym zachowują ważność przez okres w nich wskazany, o ile nie zostaną unieważnione.

2.

Do zaświadczeń certyfikacyjnych, poświadczeń elektronicznych i certyfikatów, o których

mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące certyfikatów krajowych dostawców

usług zaufania oraz narodowego centrum certyfikacji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22, art.

24-26 i art. 96 pkt 4 w zakresie zmienianego art. 20a ust. 1 pkt 1, które wchodzą

w życie z dniem 29 września 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.