Umowa międzynarodowa Protokół do Konwencji nr 29 dotyczącej pracy przymusowej z 1930 r., przyjęty w Genewie dnia 11 czerwca 2014 r.

1.

Wypełniając nałożone przez Konwencję obowiązki na rzecz likwidacji pracy przymusowej

lub obowiązkowej, każdy Członek podejmie skuteczne środki dla zapobiegania i eliminowania

korzystania z niej, zapewnienia jej ofiarom ochrony i dostępu do odpowiednich i skutecznych

środków naprawczych, takich jak odszkodowanie, oraz karania sprawców pracy przymusowej

lub obowiązkowej.

2.

Każdy Członek będzie opracowywał, w konsultacji z organizacjami pracodawców i pracowników,

krajową politykę i plan działania na rzecz skutecznej i trwałej likwidacji pracy przymusowej

lub obowiązkowej, które będą obejmowały systematyczne działania podejmowane przez

właściwe władze, w koordynacji z organizacjami pracodawców i pracowników, jeżeli to

właściwe, jak również z innymi zainteresowanymi grupami.

3.

Potwierdza się definicję pracy przymusowej lub obowiązkowej zawartą w Konwencji i

dlatego też środki, o których mowa w niniejszym Protokole będą obejmować konkretne

działania przeciwko handlowi ludźmi dla celów pracy przymusowej lub obowiązkowej.

Środki podejmowane w celu zapobiegania pracy przymusowej lub obowiązkowej będą obejmowały

a)

edukowanie i informowanie ludzi, zwłaszcza uznawanych za szczególnie narażonych, w

celu przeciwdziałania stania się przez nich ofiarami pracy przymusowej lub obowiązkowej,

b)

edukowanie i informowanie pracodawców w celu przeciwdziałania angażowaniu się przez

nich w pracę przymusową lub obowiązkową,

c)

podejmowanie wysiłków w celu zapewnienia, że

i)

ustawodawstwo dotyczące zapobiegania pracy przymusowej lub obowiązkowej, w tym w odpowiednich

przypadkach prawo pracy, obejmuje wszystkich pracowników i wszystkie sektory gospodarki

i w takim samym zakresie jest egzekwowane,

ii)

wzmacniane będą służby inspekcji pracy i inne służby odpowiedzialne za implementację

tego ustawodawstwa,

d)

ochronę osób, szczególnie pracowników migrujących, przed ewentualnymi nadużyciami

i nieuczciwymi praktykami podczas procesów rekrutacji i zatrudnienia,

e)

wspieranie należytej staranności zarówno sektora publicznego jak i prywatnego w zapobieganiu

zagrożeniom pracą przymusową lub obowiązkową i reagowaniu na takie zagrożenia,

f)

przeciwdziałanie podstawowym przyczynom pracy przymusowej lub obowiązkowej oraz czynnikom

zwiększającym zagrożenie taką pracą.

Każdy Członek podejmie skuteczne środki na rzecz rozpoznawania, uwalniania i ochrony

wszystkich ofiar pracy przymusowej lub obowiązkowej oraz umożliwienia im odzyskania

zdrowia i rehabilitacji jak również zapewniania innych form pomocy i wsparcia.

1.

Każdy Członek zapewni, że wszystkie ofiary pracy przymusowej lub obowiązkowej, bez

względu na ich obecność lub status prawny na terytorium kraju, mają dostęp do właściwych

i skutecznych środków naprawczych, takich jak odszkodowanie.

2.

Każdy Członek podejmie, zgodnie z podstawowymi zasadami swojego systemu prawnego,

niezbędne kroki w celu zapewnienia, że właściwe władze są upoważnione do odstąpienia

od ścigania lub karania ofiar pracy przymusowej lub obowiązkowej za udział w nielegalnych

działaniach, których musiały się dopuścić w bezpośredniej konsekwencji wykonywania

pracy przymusowej lub obowiązkowej.

Członkowie będą ze sobą współpracować w celu prewencji i eliminowania wszelkich form

pracy przymusowej lub obowiązkowej.

Środki podjęte w celu stosowania postanowień Protokołu i Konwencji, po konsultacji

z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, będą określone w ustawodawstwie

i przepisach krajowych lub przez właściwą władzę.

Skreśla się przepisy przejściowe Artykułu 1 ustępy 2 i 3 oraz Artykułów 3-24 Konwencji.

1.

Członek może ratyfikować niniejszy Protokół równocześnie lub w każdym czasie po ratyfikowaniu

Konwencji, poprzez poinformowanie Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy

o formalnej ratyfikacji w celu jej zarejestrowania.

2.

Protokół wejdzie w życie po upływie dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania przez

Dyrektora Generalnego ratyfikacji przez dwóch Członków. Następnie Protokół wejdzie

w życie dla każdego Członka po upływie dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania jego

ratyfikacji, a Konwencja będzie wiążąca dla zainteresowanego Członka włącznie z Artykułami

1-7 niniejszego Protokołu.

1.

Każdy Członek, który ratyfikował niniejszy Protokół, może go wypowiedzieć kiedy Konwencja

jest otwarta do wypowiadania zgodnie z jej Artykułem 30, aktem przekazanym Dyrektorowi

Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy i przez niego zarejestrowanym.

2.

Wypowiedzenie Konwencji zgodnie z jej Artykułem 30 lub 32 będzie ipso jure oznaczało wypowiedzenie niniejszego Protokołu.

3.

Jakiekolwiek wypowiedzenie zgodne z ustępami 1 lub 2 niniejszego Artykułu nie nabierze

mocy wcześniej niż po upływie jednego roku od daty jego zarejestrowania.

1.

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy zawiadomi wszystkich Członków Międzynarodowej

Organizacji Pracy o zarejestrowaniu wszystkich ratyfikacji, deklaracji i aktów wypowiedzenia

przekazanych mu przez Członków Organizacji.

2.

Zawiadamiając Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy o zarejestrowaniu drugiej

zgłoszonej mu ratyfikacji, Dyrektor Generalny zwróci uwagę Członków Organizacji na

datę wejścia w życie niniejszego Protokołu.

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy udzieli Sekretarzowi Generalnemu Organizacji

Narodów Zjednoczonych w celu zarejestrowania, zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów

Zjednoczonych, wyczerpujących informacji o wszystkich ratyfikacjach, deklaracjach

i aktach wypowiedzenia, które zarejestrował.

Teksty angielski i francuski niniejszego Protokołu są jednakowo autentyczne.