Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o radiofonii i telewizji

1.

Zadaniem radiofonii i telewizji jest

1)

dostarczanie informacji;

2)

udostępnianie dóbr kultury i sztuki;

3)

ułatwianie korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki;

3a)

upowszechnianie edukacji obywatelskiej;

4)

dostarczanie rozrywki;

5)

popieranie krajowej twórczości audiowizualnej.

1a.

Zadania radiofonii i telewizji, o których mowa w ust. 1, są realizowane przez dostarczanie

usług medialnych.

2.

Odbiór krajowych i zagranicznych programów oraz audiowizualnych usług medialnych na

żądanie przeznaczonych przez dostawców usług medialnych do powszechnego odbioru jest

wolny, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.

1.

Ustawę stosuje się do dostawców usług medialnych ustanowionych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Dostawcę usługi medialnej uważa się za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli spełnia on co najmniej jeden z warunków

1)

ma swoją siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej oraz

a)

decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

b)

istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

przy świadczeniu usługi medialnej działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

a decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, lub

c)

istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

przy świadczeniu usługi medialnej działa zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jak i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2)

decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy

cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej działa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a dostawca usługi medialnej ma swoją siedzibę w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej;

3)

rozpoczął świadczenie usługi medialnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

na podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej i utrzymuje stabilne i efektywne związki

gospodarcze z Rzecząpospolitą Polską, chyba że

a)

zarówno siedziba dostawcy usługi medialnej znajduje się w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, jak i decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

b)

istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej

przy świadczeniu usługi medialnej działa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

w którym dostawca usługi medialnej ma swoją siedzibę, lub decyzje redakcyjne dotyczące

usługi medialnej są podejmowane na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

Za ustanowionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się także dostawcę

usługi medialnej, jeżeli istotna część osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy

lub umowy cywilnoprawnej przy świadczeniu usługi medialnej działa na jej terytorium

oraz dostawca ten

1)

ma swoją siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a decyzje redakcyjne dotyczące

usługi medialnej są podejmowane w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

albo

2)

ma swoją siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej, a

decyzje redakcyjne dotyczące usługi medialnej są podejmowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

4.

Ustawę stosuje się także do dostawcy usługi medialnej, który

1)

korzysta ze stacji dosyłowej do satelity zlokalizowanej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo

2)

nie korzysta z tej stacji, ale korzysta z łącza satelitarnego należącego do Rzeczypospolitej

Polskiej

- mimo że nie odpowiada on warunkom określonym w ust. 2 i 3 i nie został uznany za

dostawcę usługi medialnej ustanowionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej

na podstawie przepisów prawa tego państwa odpowiadających warunkom określonym w ust.

2 i 3.

1.

Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przysługuje jednostkom

publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom fizycznym, osobom prawnym i osobowym

spółkom handlowym, które uzyskały koncesję na taką działalność, albo - w przypadku

programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych

- wpis do rejestru takich programów.

2.

Ustawy nie stosuje się do

1)

programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego wyłącznie w obrębie jednego budynku;

2)

programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego w systemie, w którym urządzenia nadawcze

i odbiorcze należą do tej samej osoby, prowadzącej działalność gospodarczą lub inną

zarejestrowaną działalność publiczną, a treść programu ogranicza się do spraw związanych

z tą działalnością i jest adresowana do pracowników lub innego określonego kręgu osób

związanych z nadawcą;

3)

programu rozprowadzanego w sieci kablowej, jeżeli liczba indywidualnych odbiorców

nie przekracza 250;

4)

programów radiowych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych oraz

audialnych usług na żądanie;

5)

korespondencji prowadzonej z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej;

6)

elektronicznych wersji dzienników i czasopism oraz prasy udostępnianej w systemie

teleinformatycznym pod warunkiem że nie składają się w przeważającej części z audycji

audiowizualnych;

7)

gier losowych i zakładów wzajemnych, chyba że są częścią audycji usługi medialnej.

Do rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych stosuje się przepisy prawa prasowego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Dostawcy usług medialnych, mając na uwadze realizację obowiązków określonych w ustawie,

w szczególności w art. 14a, art. 16b ust. 3a, art. 18a, art. 47e i art. 47g, mogą

tworzyć i przystępować do kodeksów dobrych praktyk w rozumieniu ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 3 i 1823).

2.

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, działając w zakresie audiowizualnych usług medialnych

na żądanie, we współpracy z ministrem właściwym do spraw informatyzacji inicjuje,

wspiera i promuje powstawanie kodeksów dobrych praktyk, o których mowa w ust. 1.

W rozumieniu ustawy

1)

usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej

na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym

celem jest dostarczanie poprzez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji,

w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także

przekaz handlowy;

2)

audycją jest ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego (audycja audiowizualna)

albo ciąg dźwięków (audycja radiowa), stanowiący, ze względu na treść, formę, przeznaczenie

lub autorstwo, odrębną całość w stworzonym przez dostawcę usługi medialnej programie

lub katalogu audycji publicznie udostępnianych w ramach audiowizualnej usługi medialnej

na żądanie, zwanym dalej „katalogiem”;

3)

odpowiedzialnością redakcyjną jest sprawowanie faktycznej kontroli nad wyborem audycji

i sposobem ich zestawienia w programie lub w katalogu; nie uchybia to zasadom odpowiedzialności

prawnej za treść audycji lub świadczenie usługi;

4)

dostawcą usługi medialnej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa

ponosząca odpowiedzialność redakcyjną za wybór treści usługi medialnej i decydująca

o sposobie zestawienia tej treści, będąca nadawcą lub podmiotem dostarczającym audiowizualną

usługę medialną na żądanie;

5)

nadawcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która tworzy

i zestawia program oraz rozpowszechnia go lub przekazuje innym osobom w celu rozpowszechniania;

6)

programem jest uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów,

rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców

w ustalonym przez nadawcę układzie;

6a)

audiowizualną usługą medialną na żądanie jest usługa medialna świadczona w ramach

prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej, polegająca na publicznym udostępnianiu

audycji audiowizualnych na podstawie katalogu ustalonego przez podmiot dostarczający

usługę;

7)

rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru

przez odbiorców;

8)

rozprowadzaniem jest przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian

oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie;

8a)

publicznym udostępnianiem audiowizualnej usługi medialnej na żądanie jest jej świadczenie

w sposób umożliwiający ogółowi użytkowników, w wybranym przez nich momencie i na ich

życzenie, odbiór wybranej przez nich audycji z katalogu udostępnionego w ramach takiej

usługi;

9)

dostarczaniem usługi medialnej jest rozpowszechnianie programu albo publiczne udostępnianie

audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;

10)

nadawcą społecznym jest nadawca

a)

którego program upowszechnia działalność wychowawczą i edukacyjną, działalność charytatywną,

respektuje chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady

etyki, oraz zmierza do ugruntowania tożsamości narodowej,

b)

w którego programie nie są rozpowszechniane audycje ani inne przekazy, o których mowa

w art. 18 ust. 5,

c)

który nie nadaje przekazów handlowych,

d)

który nie pobiera opłat z tytułu rozpowszechniania, rozprowadzania lub odbierania

jego programu;

11)

osobą zagraniczną jest osoba zagraniczna w rozumieniu art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819);

12)

zespołem twórczym jest zespół osób tworzących audycje, do którego zalicza się w szczególności

reżysera, autora scenariusza, scenografa, operatora, odtwórców głównych ról i kompozytora;

13)

programem wyspecjalizowanym jest program, w którym nie mniej niż 70% czasu nadawania

programu w ciągu miesiąca, w godzinach 6-23, stanowią audycje i inne przekazy realizujące

przyjętą specjalizację programu;

14)

audycją wytworzoną pierwotnie w języku polskim jest audycja spełniająca wymogi audycji

europejskiej w rozumieniu niniejszej ustawy i powstała na podstawie scenariusza wytworzonego

pierwotnie w języku polskim, której pierwotna rejestracja została dokonana w języku

polskim;

15)

audycją dla dzieci jest audycja, która ze względu na czas nadania i treść jest skierowana

głównie do dzieci;

16)

przekazem handlowym jest każdy przekaz, w tym obrazy z dźwiękiem lub bez dźwięku albo

tylko dźwięki, mający służyć bezpośrednio lub pośrednio promocji towarów, usług lub

renomy podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą lub zawodową, towarzyszący audycji

lub włączony do niej, w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie, albo w celach

autopromocji, w szczególności reklama, sponsorowanie, telesprzedaż i lokowanie produktu;

17)

reklamą jest przekaz handlowy, pochodzący od podmiotu publicznego lub prywatnego,

w związku z jego działalnością gospodarczą lub zawodową, zmierzający do promocji sprzedaży

lub odpłatnego korzystania z towarów lub usług; reklamą jest także autopromocja;

18)

sponsorowaniem jest każdy wkład w finansowanie usługi medialnej lub audycji, przez

podmiot, który nie dostarcza usług medialnych i nie produkuje audycji, w celu promocji

jego nazwy, firmy, renomy, działalności, towaru lub usługi, znaku towarowego lub innego

oznaczenia indywidualizującego;

19)

telesprzedażą jest przekaz handlowy zawierający bezpośrednią ofertę sprzedaży towarów

lub odpłatnego świadczenia usług;

20)

ukrytym przekazem handlowym jest przedstawianie w audycjach towarów, usług, nazwy,

firmy, znaku towarowego lub działalności przedsiębiorcy będącego producentem towaru

lub świadczącego usługi, jeżeli zamiarem dostawcy usługi medialnej, w szczególności

związanym z wynagrodzeniem lub uzyskaniem innej korzyści, jest osiągnięcie skutku

reklamowego oraz możliwe jest wprowadzenie publiczności w błąd co do charakteru przekazu;

21)

lokowaniem produktu jest przekaz handlowy polegający na przedstawieniu lub nawiązywaniu

do towaru, usługi lub ich znaku towarowego w taki sposób, że stanowią one element

samej audycji w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie, a także w postaci nieodpłatnego

udostępnienia towaru lub usługi;

22)

lokowaniem tematu jest przekaz handlowy polegający na nawiązywaniu do towaru, usługi

lub ich znaku towarowego w scenariuszu lub liście dialogowej audycji w zamian za opłatę

lub podobne wynagrodzenie;

23)

autopromocją jest każdy przekaz pochodzący od dostawcy usługi medialnej mający służyć

bezpośrednio lub pośrednio promocji jego audycji, towarów lub usług;

24)

przekazem tekstowym jest zbiór tekstów i nieruchomych obrazów, rozpowszechnianych

za pomocą sygnału telewizyjnego lub radiowego równocześnie z programem;

25)

producentem jest osoba fizyczna lub osoba prawna, lub jednostka organizacyjna, o której

mowa w art. 33Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje i ponosi odpowiedzialność za kreatywny,

organizacyjny i finansowy proces produkcji utworu audiowizualnego;

26)

producentem niezależnym wobec danego nadawcy jest producent niepozostający w stosunku

pracy z danym nadawcą, niebędący sam nadawcą i nieposiadający udziałów w organizacji

nadawcy oraz w którym nadawca ani żaden podmiot od niego zależny bądź należący do

tej samej grupy kapitałowej nie posiada żadnych udziałów, a w zarządach nie zasiadają

żadne osoby pozostające w stosunku pracy z danym nadawcą lub będące nadawcami;

27)

przedsiębiorcą jest przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

28)

audiodeskrypcją jest werbalny, dźwiękowy opis obrazu i treści wizualnych zawartych

w audycji audiowizualnej przeznaczony dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji

narządu wzroku, umieszczony w audycji lub rozpowszechniany równocześnie z audycją;

29)

systemem teleinformatycznym jest system teleinformatyczny w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219);

30)

siecią telekomunikacyjną jest sieć telekomunikacyjna w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, z późn. zm..

Tworzy się Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, zwaną dalej „Krajową Radą”, jako organ

państwowy właściwy w sprawach radiofonii i telewizji.

1.

Krajowa Rada stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności dostawców

usług medialnych i interesów odbiorców oraz zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter

radiofonii i telewizji.

2.

Do zadań Krajowej Rady należy w szczególności

1)

projektowanie w porozumieniu z Prezesem Rady Ministrów kierunków polityki państwa

w dziedzinie radiofonii i telewizji;

2)

określanie, w granicach upoważnień ustawowych, warunków prowadzenia działalności przez

dostawców usług medialnych;

3)

podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach koncesji na

rozpowszechnianie programów, wpisu do rejestru programów, zwanego dalej „rejestrem”,

oraz prowadzenie tego rejestru;

3a)

uznawanie za nadawcę społecznego lub odbieranie tego przymiotu, na warunkach określonych

ustawą;

4)

sprawowanie w granicach określonych ustawą kontroli działalności dostawców usług medialnych;

5)

organizowanie badań treści i odbioru usług medialnych;

5a)

prowadzenie monitoringu rynku audiowizualnych usług medialnych na żądanie w celu ustalenia

kręgu podmiotów dostarczających audiowizualne usługi medialne na żądanie oraz oceny

wykonania obowiązków wynikających z ustawy przez te podmioty;

6)

ustalanie wysokości opłat za udzielenie koncesji oraz wpis do rejestru;

6a)

ustalanie, na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 oraz z 2015 r. poz. 1324), wysokości opłat abonamentowych;

7)

opiniowanie projektów aktów prawnych oraz umów międzynarodowych dotyczących radiofonii

i telewizji lub audiowizualnych usług medialnych na żądanie;

7a)

(utracił moc)

8)

inicjowanie postępu naukowo-technicznego i kształcenia kadr w dziedzinie radiofonii

i telewizji;

9)

organizowanie i inicjowanie współpracy z zagranicą w dziedzinie radiofonii i telewizji,

w tym współpracy z organami regulacyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej,

właściwymi w sprawach usług medialnych;

10)

współpraca z właściwymi organizacjami i instytucjami w zakresie ochrony praw autorskich,

praw wykonawców, praw producentów oraz dostawców usług medialnych;

11)

(uchylony)

12)

inicjowanie i wspieranie samoregulacji i współregulacji w zakresie dostarczania usług

medialnych;

13)

upowszechnianie umiejętności świadomego korzystania z mediów (edukacji medialnej)

oraz współpraca z innymi organami państwowymi, organizacjami pozarządowymi i innymi

instytucjami w zakresie edukacji medialnej.

1.

W skład Krajowej Rady wchodzi pięciu członków powoływanych: 2 przez Sejm, 1 przez

Senat i 2 przez Prezydenta, spośród osób wyróżniających się wiedzą i doświadczeniem

w zakresie środków społecznego przekazu.

2.

(utracił moc)

2a.

(uchylony)

2b.

Przewodniczącego Krajowej Rady wybierają ze swojego grona i odwołują członkowie Krajowej

Rady.

3.

Krajowa Rada wybiera ze swego grona, na wniosek Przewodniczącego, zastępcę Przewodniczącego

Krajowej Rady.

4.

Kadencja członków Krajowej Rady trwa 6 lat, licząc od dnia powołania ostatniego członka.

Członkowie Krajowej Rady pełnią swe funkcje do czasu powołania następców.

5.

Członek Krajowej Rady nie może być powołany na kolejną pełną kadencję.

6.

Organ uprawniony do powołania członka Krajowej Rady odwołuje go wyłącznie w przypadku

1)

zrzeczenia się swej funkcji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej;

3a)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym

orzeczeniem sądu;

4)

naruszenia przepisów ustawy stwierdzonego orzeczeniem Trybunału Stanu.

7.

W przypadku odwołania członka lub jego śmierci przed upływem kadencji, właściwy organ

powołuje nowego członka Krajowej Rady na okres do końca tej kadencji.

1.

Pracodawca zatrudniający członka Krajowej Rady udzieli mu, na jego wniosek, urlopu

bezpłatnego na czas sprawowania funkcji. Okres urlopu wlicza się do stażu pracy, od

którego zależą uprawnienia wynikające ze stosunku pracy.

2.

(uchylony)

3.

W okresie kadencji członków Krajowej Rady ulega zawieszeniu ich członkostwo

1)

(utracił moc)

2)

we władzach stowarzyszeń, związków zawodowych, związków pracodawców, organizacji kościelnych

lub związków wyznaniowych.

4.

Nie można łączyć funkcji członka Krajowej Rady z posiadaniem udziałów albo akcji spółki

bądź w inny sposób uczestniczyć w podmiocie będącym dostawcą usługi medialnej lub

producentem radiowym lub telewizyjnym oraz wszelką działalnością zarobkową, z wyjątkiem

pracy dydaktyczno-naukowej w charakterze nauczyciela akademickiego lub pracy twórczej.

1.

Na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada wydaje rozporządzenia i uchwały.

2.

Krajowa Rada podejmuje uchwały większością 2/3 głosów ustawowej liczby członków.

3.

Krajowa Rada uchwala regulamin swych obrad.

1.

Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami, reprezentuje Krajową Radę oraz wykonuje

zadania określone w ustawie.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od dostawcy usługi medialnej przedstawienia

materiałów, dokumentów i udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności

działania tego dostawcy z przepisami ustawy, warunkami koncesji lub wiążącymi go aktami

samoregulacji.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady może wezwać dostawcę usługi medialnej do zaniechania

działań w zakresie dostarczania usług medialnych, jeżeli naruszają one przepisy ustawy,

uchwały Krajowej Rady lub warunki koncesji.

4.

Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie uchwały Rady może wydać decyzję nakazującą

zaniechanie przez dostawcę usługi medialnej działań w zakresie, o którym mowa w ust.

3.

5.

Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do rozprowadzania programów radiowych i

telewizyjnych.

1.

Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Krajowej Rady.

2.

Organizację i tryb działania Biura Krajowej Rady określa regulamin uchwalany przez

Krajową Radę.

3.

Koszty działalności Krajowej Rady i Biura Krajowej Rady są pokrywane z budżetu państwa.

4.

Do pracowników Biura Krajowej Rady stosuje się przepisy o pracownikach urzędów państwowych.

1.

Krajowa Rada przedstawia corocznie do końca marca Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi

sprawozdanie ze swej działalności za rok poprzedzający oraz informację o podstawowych

problemach radiofonii i telewizji.

2.

Krajowa Rada przedstawia corocznie Prezesowi Rady Ministrów informację o swojej działalności

oraz o podstawowych problemach radiofonii i telewizji.

3.

Sejm i Senat uchwałami przyjmują lub odrzucają sprawozdanie, o którym mowa w ust.

1. Uchwała o przyjęciu sprawozdania może zawierać uwagi i zastrzeżenia.

4.

W wypadku odrzucenia sprawozdania przez Sejm i Senat kadencja wszystkich członków

Krajowej Rady wygasa w ciągu 14 dni, liczonych od dnia ostatniej uchwały, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Wygaśnięcie kadencji Krajowej Rady nie następuje, jeżeli nie zostanie potwierdzone

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań określonych w art. 1 ust.

1 i ponosi odpowiedzialność za jego treść.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących odpowiedzialności innych osób za

treść poszczególnych audycji, reklam lub innych przekazów.

1.

Nałożenie na nadawcę obowiązku lub zakazu rozpowszechniania określonej audycji lub

przekazu może nastąpić wyłącznie na podstawie ustawy.

2.

Audycje i przekazy niepochodzące od nadawcy powinny być wyraźnie wyodrębnione w programie

i oznaczone w sposób niebudzący wątpliwości, że nie pochodzą od nadawcy.

1.

Nadawca jest obowiązany do zapewnienia odbiorcom łatwego, bezpośredniego i stałego

dostępu do informacji umożliwiających identyfikację programu i jego nadawcy, a w szczególności

do informacji o

1)

nazwie programu;

2)

nazwisku, nazwie lub firmie tego nadawcy;

3)

adresie jego siedziby;

4)

danych kontaktowych, w tym adresu korespondencyjnego, adresu poczty elektronicznej

oraz witryny internetowej.

2.

Nadawca jest obowiązany do wskazania Krajowej Rady jako organu właściwego w sprawach

radiofonii i telewizji.

3.

Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, sposób zapewniania przez nadawców

dostępu do informacji umożliwiających identyfikację programu i jego nadawcy oraz inne

niż wskazane w ust. 1 informacje, uwzględniając potrzeby odbiorców, integralność przekazów,

sposób rozpowszechniania programu i oddziaływanie na interesy odbiorców oraz dążąc

do nieobciążania dostawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku z zapewnianiem

informacji.

1.

Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej 33% kwartalnego czasu nadawania

programu na audycje wytworzone pierwotnie w języku polskim, z wyłączeniem serwisów

informacyjnych, reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych

i teleturniejów.

2.

Nadawcy programów radiowych, z wyłączeniem programów tworzonych w całości w języku

mniejszości narodowej lub etnicznej, lub w języku regionalnym w rozumieniu art. 19 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych

oraz o języku regionalnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 823), przeznaczają co najmniej 33% miesięcznego czasu nadawania w programie utworów słowno-muzycznych

na utwory, które są wykonywane w języku polskim, z tego co najmniej 60% w godzinach

5-24.

2a.

Przy ustalaniu czasu nadawania w godzinach 5-24, o którym mowa w ust. 2, czas nadawania

utworu słowno-muzycznego w tych godzinach wykonywanego w języku polskim przez debiutanta

jest liczony jako 200% czasu nadawania utworu.

2b.

Za utwór wykonywany przez debiutanta uważa się utwór słowno-muzyczny wykonywany w

języku polskim, który w danym okresie rozliczeniowym został rozpowszechniony w programie

radiowym, a od daty pierwszego rozpowszechnienia nie minęło 18 miesięcy, przy czym

za debiutanta uważa się wyłącznie artystę lub zespół muzyczny, który w powyższym okresie

18 miesięcy po raz pierwszy opublikował album zawierający utwory słowno-muzyczne lub

pojedyncze nagranie utworu słowno-muzycznego.

3.

Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają ponad 50% kwartalnego czasu nadawania

programu na audycje europejskie, z wyłączeniem serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży,

transmisji sportowych, przekazów tekstowych i teleturniejów.

3a.

Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek nadawcy programu telewizyjnego rozpowszechnianego

wyłącznie w systemie teleinformatycznym, może, w drodze decyzji, określić niższy udział

w programie telewizyjnym audycji, o których mowa w ust. 1 i 3, uwzględniając liczbę

odbiorców i zasięg programu oraz możliwość realizacji obowiązków nałożonych na nadawcę.

3b.

Do decyzji, o której mowa w ust. 3a, stosuje się przepis art. 33 ust. 3.

4.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, niższy udział w programie telewizyjnym

audycji, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz w programie radiowym utworów, o których

mowa w ust. 2, dla

1)

nadawców w pierwszym roku rozpowszechniania przez nich programu,

2)

programów wyspecjalizowanych, dla których brak jest wystarczającej liczby audycji,

o których mowa w ust. 1 i 3, lub utworów, o których mowa w ust. 2,

3)

programów, na których nadawanie przyznano koncesję określającą, że programy te są

przeznaczone dla mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej

się językiem regionalnym

4)

(uchylony)

- uwzględniając konieczność zachowania proporcji audycji wytworzonych pierwotnie w

języku polskim i audycji europejskich oraz uwzględniając możliwość realizacji tych

obowiązków w danych kategoriach programów.

1.

Nadawcy programów telewizyjnych przeznaczają co najmniej 10% kwartalnego czasu nadawania

programu na audycje europejskie wytworzone przez producentów niezależnych, z wyłączeniem

serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży, transmisji sportowych, przekazów tekstowych

i teleturniejów. W czasie przeznaczonym na audycje europejskie wytworzone przez producentów

niezależnych, audycje wytworzone w okresie 5 lat przed rozpowszechnieniem w programie

powinny stanowić co najmniej 50%.

2.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do audycji, o których

mowa w art. 15 ust. 1 i 3 oraz w ust. 1

1)

sposób prowadzenia przez nadawcę ewidencji czasu nadawania,

2)

czas przechowywania ewidencji, nie krótszy niż 1 rok,

3)

zakres informacji zawartych w ewidencji, w tym dane o terminie rozpowszechniania audycji,

rzeczywisty czas trwania audycji, tytuł i producenta audycji

- uwzględniając możliwość prowadzenia ewidencji w formie elektronicznej, konieczność

zapewnienia przejrzystości oraz jawności informacji znajdujących się w ewidencji oraz

nieobciążania nadawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku z prowadzeniem

ewidencji.

3.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, niższy udział audycji europejskich

wytworzonych przez producentów niezależnych w okresie 5 lat przed rozpowszechnieniem

w programie dla programów telewizyjnych, dla których ze względu na wyspecjalizowany

charakter programu brak jest wystarczającej liczby tych audycji, uwzględniając wpływ

charakteru programów na możliwość realizacji przez nadawców tych obowiązków.

1.

Audycją europejską jest audycja

1)

pochodząca z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub

2)

pochodząca z innego państwa będącego stroną Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej, sporządzonej w Strasburgu dnia

5 maja 1989 r.

(Dz. U. z 1995 r. poz. 160 oraz z 2004 r. poz. 250), zwanej dalej „Europejską konwencją o telewizji ponadgranicznej”, niestosującego

środków dyskryminacyjnych w stosunku do audycji pochodzących z państw członkowskich

Unii Europejskiej, lub

3)

wytworzona w koprodukcji w ramach umowy dotyczącej sektora audiowizualnego zawartej

między Unią Europejską a innym państwem trzecim spełniająca wymagania określone w

tej umowie, jeżeli państwo to nie stosuje środków dyskryminacyjnych w stosunku do

audycji pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej.

2.

Audycja pochodzi z państw, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jeżeli większość członków

zespołu twórczego stale zamieszkuje na terytorium jednego z tych państw oraz spełniony

jest co najmniej jeden z warunków

1)

audycja jest wyprodukowana przez producenta mającego siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania

w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

produkcja audycji jest nadzorowana i kontrolowana przez osobę fizyczną mającą stałe

miejsce zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, lub przez osobę

prawną albo podmiot nieposiadający osobowości prawnej, których siedziba znajduje się

w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

3)

udział współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania w państwie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w łącznych kosztach produkcji audycji jest większościowy

i współprodukcja nie podlega kontroli współproducentów niemających siedziby lub stałego

miejsca zamieszkania w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

3.

(uchylony)

4.

Audycją europejską jest także audycja, która została wyprodukowana w ramach dwustronnych

umów o koprodukcji zawartych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej i państwami

trzecimi, a udział współproducentów, mających siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania

na terytorium państwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w łącznych kosztach produkcji

audycji jest większościowy oraz współprodukcja nie podlega kontroli współproducentów

niemających siedziby lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium państwa, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1.

5.

(uchylony)

1.

Przekazy handlowe powinny być łatwo rozpoznawalne.

2.

Reklamy i telesprzedaż powinny być łatwo odróżnialne od materiału redakcyjnego. Reklamy

i telesprzedaż odróżnia się w programie za pomocą środków wizualnych, dźwiękowych

lub przestrzennych.

3.

Reklamy i telesprzedaż nie mogą zajmować więcej niż 12 minut w ciągu godziny zegarowej.

4.

Ograniczenia określonego w ust. 3 nie stosuje się do

1)

ogłoszeń nadawcy, zawierających jedynie informację o jego audycjach lub fragmenty

tych audycji;

2)

ogłoszeń nadawcy zawierających jedynie informację o dodatkowych produktach uzyskiwanych

bezpośrednio z audycji;

3)

wymaganych prawem oznaczeń przekazów handlowych, w tym wskazań sponsorów.

5.

Ogłoszenia, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, są emitowane pomiędzy audycjami i nie

mogą zajmować więcej niż 2 minuty w ciągu godziny zegarowej.

6.

Bloki programowe poświęcone wyłącznie telesprzedaży powinny być wyraźnie oznaczone

w sposób wizualny i dźwiękowy oraz nadawane w sposób nieprzerwany przez co najmniej

15 minut. Do bloków takich nie stosuje się ograniczenia określonego w ust. 3.

7.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia w programach radiowych

i telewizyjnych działalności reklamowej i telesprzedaży, w tym

1)

warunki nadawania, w tym wyodrębniania, oznaczania i umieszczania, reklam i telesprzedaży

w programach,

2)

wymagania dotyczące osób, których głos lub wizerunek jest wykorzystywany w reklamach,

z uwzględnieniem zakresu ograniczeń w prowadzeniu przez nie innych audycji w programach

radiowych i telewizyjnych,

3)

zakres udostępniania przez nadawcę czasu wykorzystywanego na reklamy i telesprzedaż,

w tym maksymalny wymiar czasu w okresie rocznym dla jednego przedsiębiorcy lub ugrupowania

gospodarczego,

4)

sposób prowadzenia i przechowywania przez nadawcę ewidencji czasu nadawanych reklam

i telesprzedaży oraz zakres danych objętych tą ewidencją,

5)

szczegółowe wymagania dla ogłoszeń nadawców, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, oraz

sposób ich oznaczania i umieszczania w programach

- kierując się ochroną interesu odbiorców i samodzielności nadawców oraz uwzględniając

rozwój technik reklamowych.

1.

Umieszczanie reklam lub telesprzedaży podczas audycji nie może naruszać integralności

audycji, przy uwzględnieniu naturalnych przerw w audycji, jej czasu trwania i charakteru,

ani uprawnień podmiotów praw do audycji.

2.

W transmisjach zawodów sportowych zawierających przerwy wynikające z przepisów ich

rozgrywania oraz w transmisjach innych wydarzeń zawierających przerwy, reklamy lub

telesprzedaż mogą być nadawane wyłącznie w tych przerwach.

3.

Filmy wyprodukowane dla telewizji, z wyłączeniem serii, seriali i audycji dokumentalnych,

oraz filmy kinematograficzne mogą zostać przerwane, w celu nadania reklam lub telesprzedaży,

wyłącznie jeden raz podczas każdego okresu pełnych 45 minut przewidzianych w programie.

4.

Audycje inne niż określone w ust. 2 mogą być przerywane w celu nadania reklam lub

telesprzedaży, jeżeli okres między kolejnymi przerwami w danej audycji wynosi w programie

telewizyjnym co najmniej 20 minut, a w programie radiowym co najmniej 10 minut.

5.

Za przerwanie audycji uznaje się każde umieszczenie reklamy lub telesprzedaży w trakcie

audycji.

6.

Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży

1)

serwisów informacyjnych;

2)

audycji o treści religijnej;

3)

audycji publicystycznych i dokumentalnych o czasie krótszym niż 30 minut;

4)

audycji dla dzieci.

7.

Nie można przerywać w celu nadania reklam lub telesprzedaży audycji w programach publicznej

radiofonii i telewizji, z wyjątkiem audycji, o których mowa w ust. 2.

1.

Zakazane jest nadawanie przekazu handlowego

1)

wyrobów tytoniowych, rekwizytów tytoniowych, produktów imitujących wyroby tytoniowe

lub rekwizyty tytoniowe oraz symboli związanych z używaniem tytoniu, w zakresie regulowanym

przez ustawę z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu

i wyrobów tytoniowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 957);

2)

napojów alkoholowych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 487);

3)

świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej udzielanych

wyłącznie na podstawie skierowania lekarza;

4)

produktów leczniczych, w zakresie regulowanym przez ustawę z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 i 2003 oraz z 2017 r. poz. 1015 i 1200);

5)

gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych, gier na automatach,

w zakresie regulowanym ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 471, 1948 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 88, 379 i 1089);

6)

substancji psychotropowych lub środków odurzających oraz środków spożywczych lub innych

produktów, w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2017 r. poz. 783).

2.

Zakazane jest nadawanie przekazów handlowych

1)

nawołujących bezpośrednio małoletnich do nabywania produktów lub usług;

2)

zachęcających małoletnich do wywierania presji na rodziców lub inne osoby w celu skłonienia

ich do zakupu reklamowanych produktów lub usług;

3)

wykorzystujących zaufanie małoletnich, jakie pokładają oni w rodzicach, nauczycielach

i innych osobach;

4)

w nieuzasadniony sposób ukazujących małoletnich w niebezpiecznych sytuacjach;

5)

oddziałujących w sposób ukryty na podświadomość.

3.

Przekaz handlowy nie może

1)

naruszać godności ludzkiej;

2)

zawierać treści dyskryminujących ze względu na rasę, płeć, narodowość, pochodzenie

etniczne, wyznanie lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek czy orientację seksualną;

3)

ranić przekonań religijnych lub politycznych;

4)

zagrażać fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;

5)

sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu, bezpieczeństwu lub ochronie środowiska.

3a.

Audycjom dla dzieci nie powinny towarzyszyć przekazy handlowe dotyczące artykułów

spożywczych lub napojów zawierających składniki, których obecność w nadmiernych ilościach

w codziennej diecie jest niewskazana.

3b.

Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje artykułów spożywczych lub napojów zawierających składniki, których obecność

w nadmiernych ilościach w codziennej diecie jest niewskazana,

2)

sposób umieszczania w programach przekazów handlowych dotyczących tych artykułów,

tak aby przekazy te nie towarzyszyły audycjom dla dzieci

- dążąc do zachęcenia nadawców do przeciwdziałania promowaniu niezdrowego odżywiania

wśród dzieci oraz uwzględniając charakter programów, ich wpływ na kształtowanie opinii

publicznej i oddziaływanie na interesy odbiorców, bez nakładania nieuzasadnionych

obowiązków na nadawców.

4.

(uchylony)

Zakazane są

1)

ukryte przekazy handlowe;

2)

lokowanie produktów, z zastrzeżeniem art. 17a;

3)

lokowanie tematów.

1.

Odbiorcy powinni zostać wyraźnie poinformowani o sponsorowaniu. Sponsorowane audycje

lub inne przekazy są oznaczane przez wskazanie sponsora na ich początku, na końcu

oraz w momencie wznowienia po przerwie na reklamę lub telesprzedaż. Wskazanie sponsora

może zawierać tylko jego nazwę, firmę, znak towarowy lub inne oznaczenie indywidualizujące

przedsiębiorcę lub jego działalność, odniesienie do jego towarów, usług lub ich znaku

towarowego.

1a.

Wskazanie sponsora i żaden element tego wskazania nie może bezpośrednio zachęcać do

zakupu lub najmu towarów lub usług, zwłaszcza przez specjalne, promocyjne do nich

odniesienie.

2.

Wskazanie sponsora nie może zawierać nazwy, firmy, znaku towarowego lub innego oznaczenia

indywidualizującego przedsiębiorcę lub jego działalność, widoku towaru albo usługi,

których reklama jest zakazana w art. 16b ust. 1.

3.

Sponsor nie może wpływać na treść audycji lub innego przekazu oraz ich miejsce w programie

w sposób ograniczający samodzielność i niezależność redakcyjną nadawcy. Sponsorowanie

nie zwalnia nadawcy od odpowiedzialności za treść audycji.

4.

Sponsorowane audycje lub inne przekazy nie mogą zachęcać do kupna lub innego udostępniania

towarów lub usług sponsora lub osoby trzeciej.

5.

Zabronione jest sponsorowanie audycji lub innych przekazów, z zastrzeżeniem ust. 6,

przez

1)

partie polityczne;

2)

związki zawodowe;

3)

organizacje pracodawców;

4)

osoby fizyczne lub osoby prawne, których zasadniczą działalność stanowi produkcja

lub sprzedaż towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 16b ust. 1.

6.

Zabronione jest sponsorowanie transmisji sportowych przez podmioty wymienione w ust.

5 pkt 1-3 oraz przez przedsiębiorców, których główna działalność polega na produkcji,

sprzedaży lub innym udostępnianiu towarów lub usług, których reklama jest zakazana

zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 13.

6a.

Zabronione jest sponsorowanie audycji i innych przekazów przez podmioty prowadzące

działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, przyjmowania

zakładów wzajemnych i gier na automatach.

7.

Zabronione jest sponsorowanie

1)

serwisów informacyjnych, z wyjątkiem sportowych i prognozy pogody;

2)

audycji publicystycznych o treści społeczno-politycznej;

3)

audycji poradniczych i konsumenckich;

4)

audycji wyborczych lub bezpośrednio związanych z kampanią wyborczą.

8.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób sponsorowania audycji lub innych

przekazów, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-7, w tym w szczególności czas

emisji, wskazania sponsora oraz sposób rozpowszechniania informacji o sponsorze w

zapowiedzi audycji albo po zakończeniu audycji lub innego przekazu, a także w czasie

trwania audycji lub innego przekazu. W rozporządzeniu Krajowa Rada określi sposób

prowadzenia i przechowywania przez nadawcę ewidencji sponsorowanych audycji lub innych

przekazów oraz zakres informacji objętych tą ewidencją.

1.

Lokowanie produktu jest dopuszczalne wyłącznie

1)

w filmach kinematograficznych, filmach lub serialach wytworzonych na użytek audiowizualnych

usług medialnych, a także w audycjach sportowych oraz audycjach rozrywkowych, lub

2)

w postaci nieodpłatnego udostępniania towaru lub usługi do wykorzystania w audycji,

w szczególności w charakterze rekwizytu lub nagrody

- z wyłączeniem audycji dla dzieci.

2.

Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, oznacza się w programach telewizyjnych

za pomocą znaku graficznego, a w programach radiowych za pomocą sygnału dźwiękowego

informujących o fakcie lokowania produktu, na początku, na końcu oraz w momencie wznowienia

po przerwie na reklamę lub telesprzedaż.

3.

Na końcu audycji, o której mowa w ust. 2, która została wyprodukowana przy udziale

nadawcy lub na jego zamówienie, umieszcza się neutralną informację o producencie lub

sprzedawcy lokowanego towaru lub podmiocie świadczącym lokowaną usługę oraz o samym

towarze lub usłudze.

4.

Zastosowanie lokowania produktu nie może naruszać samodzielności i niezależności redakcyjnej

nadawcy przez wpływ na treść lub miejsce audycji w programie oraz nie zwalnia nadawcy

od odpowiedzialności za treść audycji.

5.

Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, nie mogą

1)

nadmiernie eksponować danego produktu;

2)

zachęcać bezpośrednio do nabycia lub najmu towarów lub usług, zwłaszcza przez promocyjne

odniesienia do nich.

6.

Zakazane jest lokowanie produktu dotyczące towarów lub usług, o których mowa w art.

16b ust. 1.

7.

Nadawca jest obowiązany do prowadzenia i przechowywania ewidencji audycji, w których

zastosowano lokowanie produktu.

8.

W zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności działania nadawcy z przepisami ust. 1-7,

Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od nadawcy przedstawienia dokumentacji w zakresie

lokowania produktu. Przepis art. 10 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

9.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki oznaczania przez nadawcę audycji, w których zastosowano lokowanie

produktu, w tym wzór znaku graficznego oraz formę sygnału dźwiękowego, o których mowa

w ust. 2,

2)

sposób prowadzenia oraz przechowywania przez nadawcę ewidencji audycji, w których

zastosowano lokowanie produktu, oraz zakres danych objętych tą ewidencją

- uwzględniając interesy odbiorców i możliwość prowadzenia przez nadawcę ewidencji

w postaci elektronicznej, bez obciążania nadawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami.

1.

Audycje lub inne przekazy nie mogą propagować działań sprzecznych z prawem, z polską

racją stanu oraz postaw i poglądów sprzecznych z moralnością i dobrem społecznym,

w szczególności nie mogą zawierać treści nawołujących do nienawiści lub dyskryminujących

ze względu na rasę, niepełnosprawność, płeć, wyznanie lub narodowość.

2.

Audycje lub inne przekazy powinny szanować przekonania religijne odbiorców, a zwłaszcza

chrześcijański system wartości.

3.

Audycje lub inne przekazy nie mogą sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu lub bezpieczeństwu

oraz zachowaniom zagrażającym środowisku naturalnemu.

4.

Zabronione jest rozpowszechnianie audycji lub innych przekazów zagrażających fizycznemu,

psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, w szczególności zawierających treści

pornograficzne lub w sposób nieuzasadniony eksponujących przemoc.

5.

Audycje lub inne przekazy, zawierające sceny lub treści mogące mieć negatywny wpływ

na prawidłowy fizyczny, psychiczny lub moralny rozwój małoletnich, inne niż te, o

których mowa w ust. 4, mogą być rozpowszechniane wyłącznie w godzinach od 23 do 6.

5a.

Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji lub innych przekazów, o których mowa

w ust. 5, odpowiednim symbolem graficznym przez cały czas ich emisji telewizyjnej

lub zapowiedzią słowną, informującą o zagrożeniach wynikających z treści emisji radiowej.

5b.

Nadawcy są zobowiązani do oznaczania audycji i innych przekazów, innych niż te, o

których mowa w ust. 5, z wyłączeniem serwisów informacyjnych, reklam, telesprzedaży,

transmisji sportowych i przekazów tekstowych, odpowiednim symbolem graficznym przez

cały czas ich emisji telewizyjnej, uwzględniając stopień szkodliwości danej audycji

lub przekazu dla małoletnich w poszczególnych kategoriach wiekowych.

6.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia

1)

cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania, rozpowszechniania i sposób zapowiadania

audycji lub innych przekazów, o których mowa w ust. 5,

2)

podział małoletnich na kategorie wiekowe oraz szczegółowe warunki kwalifikowania i

rozpowszechniania audycji lub innych przekazów, o których mowa w ust. 5b, z uwzględnieniem

godzin nadawania audycji lub innych przekazów przeznaczonych dla danej kategorii wiekowej,

3)

wzory symboli graficznych i formuł zapowiedzi, o których mowa w ust. 5a i 5b, oraz

sposób ich prezentacji

- uwzględniając stopień szkodliwości audycji dla małoletnich w poszczególnych kategoriach

wiekowych.

7.

Nadawcy dbają o poprawność języka swoich programów i przeciwdziałają jego wulgaryzacji.

1.

Nadawcy programów telewizyjnych są obowiązani do zapewniania dostępności programów

dla osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych

z powodu dysfunkcji narządu słuchu, przez wprowadzanie odpowiednich udogodnień: audiodeskrypcji,

napisów dla niesłyszących oraz tłumaczeń na język migowy, tak aby co najmniej 10%

kwartalnego czasu nadawania programu, z wyłączeniem reklam i telesprzedaży, posiadało

takie udogodnienia.

2.

Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, niższy niż określony w ust. 1

udział w programie telewizyjnym audycji z udogodnieniami odbioru dla osób niepełnosprawnych

z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji

narządu słuchu, uwzględniając różnorodną ofertę programową w różnym czasie antenowym,

możliwości techniczne, potrzeby odbiorców, sposób rozpowszechniania i specjalizację

programu, bez nakładania nieuzasadnionych obowiązków na nadawców.

1.

Działalność nadawcy polegająca na tworzeniu i zestawianiu programu prowadzona jest

w formie redakcji w rozumieniu przepisów prawa prasowego.

2.

Do przekazów tekstowych stosuje się odpowiednio przepisy o tworzeniu i rozpowszechnianiu

programów radiowych i telewizyjnych.

1.

Nadawca utrwala audycje, reklamy lub inne przekazy na odpowiednich nośnikach i przechowuje

je przez okres 28 dni od dnia rozpowszechnienia audycji, reklamy lub innego przekazu.

Po upływie tego okresu przechowuje się zapisy audycji, reklamy lub innego przekazu

będącego przedmiotem postępowania przed organem państwowym do czasu zakończenia tego

postępowania.

1a.

Na wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady operator rozprowadzający program jest obowiązany

utrwalić program określony w wezwaniu przez okres w nim wskazany, nie dłuższy niż

14 dni, i niezwłocznie przekazać jego zapis.

2.

Osobie, która twierdzi, że treść audycji, reklamy lub innego przekazu narusza jej

prawa, należy na jej pisemny wniosek i na koszt nadawcy udostępnić zapis audycji,

reklamy lub innego przekazu albo wydać taki zapis na jej koszt, w terminie 7 dni od

dnia złożenia wniosku.

3.

W przypadku odmowy udostępnienia zapisu audycji, reklamy lub innego przekazu, osobie,

o której mowa w ust. 2, służy roszczenie o udostępnienie zapisu na drodze sądowej;

sądem właściwym w tych sprawach jest sąd okręgowy.

4.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposoby utrwalania i przechowywania

audycji, reklam i innych przekazów przez nadawców, z uwzględnieniem zakresu informacji

o przechowywanych materiałach.

1.

Na pisemny wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadawca jest obowiązany

1)

ujawnić dane umożliwiające identyfikację zleceniodawcy audycji lub przekazu handlowego;

2)

wydać nieodpłatnie zapis audycji lub przekazu handlowego, w terminie 7 dni od dnia

złożenia wniosku.

2.

Przepis art. 20 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Nadawca programu telewizyjnego może nadać bezpośrednią transmisję z wydarzenia o zasadniczym

znaczeniu społecznym, zwanego dalej „ważnym wydarzeniem”, tylko

1)

w programie ogólnokrajowym w rozumieniu ustawy lub koncesji, dostępnym w całości bez

opłaty, z wyłączeniem opłat abonamentowych w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych i podstawowych opłat pobieranych przez operatorów sieci kablowych, lub

2)

jeżeli to samo wydarzenie jest transmitowane przez nadawcę programu spełniającego

wymogi określone w pkt 1, na podstawie umowy z nadawcą, który nabył prawa do transmisji

danego wydarzenia, lub z innym uprawnionym, z zastrzeżeniem ust. 6.

2.

Ze względu na duże zainteresowanie społeczne za ważne wydarzenia uważa się między

innymi

1)

letnie i zimowe Igrzyska Olimpijskie;

2)

półfinały i finały mistrzostw świata i Europy w piłce nożnej, a także wszelkie inne

mecze w ramach tych imprez z udziałem reprezentacji Polski, w tym mecze eliminacyjne;

3)

inne mecze z udziałem reprezentacji Polski w piłce nożnej w ramach oficjalnych rozgrywek

oraz mecze z udziałem polskich klubów w ramach Ligi Mistrzów i Pucharu UEFA.

3.

Krajowa Rada może, w drodze rozporządzenia, określić listę innych, niż wymienione

w ust. 2, ważnych wydarzeń, uwzględniając stopień społecznego zainteresowania określonym

wydarzeniem i znaczenie tego wydarzenia dla życia społecznego, gospodarczego i politycznego.

4.

Jeżeli przewiduje się organizację ważnego wydarzenia w częściach, to każdą taką część

uważa się za ważne wydarzenie.

5.

Przepis ust. 1 stosuje się do nadań z opóźnieniem, jeżeli opóźnienie nadania transmisji

z ważnego wydarzenia nie przekracza 24 godzin i wynika z ważnych powodów, w szczególności

1)

z czasu, w którym odbywa się dane wydarzenie, obejmującego okres między godziną 24

a godziną 6 czasu obowiązującego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

z pokrywania się w czasie ważnych wydarzeń lub ich części.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dany nadawca wykaże, że żaden nadawca programu

spełniającego wymogi określone w ust. 1 pkt 1 nie wyraził gotowości zawarcia umowy

umożliwiającej nadanie transmisji zgodnie z ust. 1 pkt 2.

7.

Krajowa Rada w zakresie wynikającym z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych

może, w drodze rozporządzenia, określić

1)

listy wydarzeń uznanych przez inne państwa europejskie za ważne wydarzenia;

2)

zasady wykonywania wyłącznych praw do telewizyjnych transmisji wydarzeń, o których

mowa w pkt 1, w sposób zapewniający, że wykonywanie tych praw przez nadawców podlegających

ustawie nie pozbawi odbiorców w danym państwie możliwości odbioru tych wydarzeń na

zasadach określonych przez dane państwo zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego.

1.

Nadawca programu telewizyjnego uprawniony do nadania na zasadzie wyłączności transmisji

z wydarzenia budzącego istotne zainteresowanie społeczne, zwanego dalej „wydarzeniem”,

jest obowiązany umożliwić innym nadawcom telewizyjnym realizację prawa do krótkiego

sprawozdania.

2.

Prawo do krótkiego sprawozdania przysługuje każdemu nadawcy ustanowionemu w

1)

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie będącym stroną Europejskiej

konwencji o telewizji ponadgranicznej, o ile żaden nadawca lub inny podmiot w państwie,

w którym jest ustanowiony nadawca ubiegający się o dostęp, nie jest uprawniony do

transmisji danego wydarzenia i nie może zapewnić dostępu do krótkiego sprawozdania

z niego.

3.

Realizację prawa do krótkiego sprawozdania umożliwia się przez udostępnienie nadawcy

ubiegającemu się o dostęp wybranych przez niego krótkich fragmentów transmisji wydarzenia,

łącznie nie dłuższych niż 90 sekund, z sygnału nadawcy, o którym mowa w ust. 1, za

zapłatą kosztów udostępnienia.

4.

Nadawca realizujący prawo do krótkiego sprawozdania może nadać udostępnione mu zgodnie

z ust. 3 fragmenty w okresie 24 godzin, w ogólnych audycjach informacyjnych lub umieszczonych

przy nich informacyjnych serwisach sportowych, trzykrotnie w danym programie, w wymiarze

krótkiej informacji o wydarzeniu, nie dłuższej niż 90 sekund, pod warunkiem wyraźnego

podania źródła.

5.

Nadawca, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z obowiązku realizacji prawa do krótkiego

sprawozdania w sposób określony w ust. 3, jeżeli nadawca ubiegający się o realizację

tego prawa ma możliwość wstępu na miejsce wydarzenia i sporządzenia własnego sprawozdania.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

6.

Postanowienia umowne uniemożliwiające realizację prawa do krótkiego sprawozdania zgodnie

z ust. 1-4 są nieważne.

1.

Publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach

określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane

programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji

i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz

innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu.

1a.

Do zadań publicznej radiofonii i telewizji, wynikających z realizacji misji, o której

mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

tworzenie i rozpowszechnianie programów ogólnokrajowych, programów regionalnych, programów

dla odbiorców za granicą w języku polskim i innych językach oraz innych programów

realizujących demokratyczne, społeczne i kulturalne potrzeby społeczności lokalnych;

2)

tworzenie i rozpowszechnianie programów wyspecjalizowanych, na których rozpowszechnianie

uzyskano koncesję;

3)

budowa i eksploatacja nadawczych i przekaźnikowych stacji radiowych i telewizyjnych;

4)

rozpowszechnianie przekazów tekstowych;

5)

prowadzenie prac nad nowymi technikami tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych

i telewizyjnych;

6)

prowadzenie działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej związanej z twórczością

audiowizualną, w tym eksportu i importu;

7)

popieranie twórczości artystycznej, literackiej, naukowej oraz działalności oświatowej

i działalności w zakresie sportu;

8)

upowszechnianie wiedzy o języku polskim;

8a)

uwzględnianie potrzeb mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej

się językiem regionalnym, w tym emitowanie programów informacyjnych w językach mniejszości

narodowych i etnicznych oraz języku regionalnym;

9)

tworzenie i udostępnianie programów edukacyjnych na użytek środowisk polonijnych oraz

Polaków zamieszkałych za granicą;

10)

zapewnianie dostępności programów lub ich części i innych usług dla osób niepełnosprawnych

z powodu dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji

narządu słuchu;

11)

upowszechnianie edukacji medialnej.

2.

Programy i inne usługi publicznej radiofonii i telewizji powinny

1)

kierować się odpowiedzialnością za słowo i dbać o dobre imię publicznej radiofonii

i telewizji;

2)

rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za granicą;

3)

sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz formowaniu się opinii

publicznej;

4)

umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu publicznym poprzez

prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk oraz wykonywanie prawa do kontroli

i krytyki społecznej;

5)

służyć rozwojowi kultury, nauki i oświaty, ze szczególnym uwzględnieniem polskiego

dorobku intelektualnego i artystycznego;

6)

respektować chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady

etyki;

7)

służyć umacnianiu rodziny;

7a)

służyć kształtowaniu postaw prozdrowotnych;

7b)

służyć propagowaniu i upowszechnianiu sportu;

8)

służyć zwalczaniu patologii społecznych;

9)

(uchylony)

10)

służyć edukacji medialnej.

3.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji opracowują corocznie w porozumieniu z

Krajową Radą plany finansowo-programowe przedsięwzięć w zakresie realizacji zadań,

o których mowa w ust. 1 i 1a, wymagających finansowania ze środków publicznych, z

uwzględnieniem części kosztów funkcjonowania i rozwoju tych jednostek.

4.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, terminy przedkładania i zakres planów

finansowo-programowych mając na względzie zapewnienie realizacji misji publicznej

przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji, a także swobodę nadawców publicznych

w kształtowaniu programów.

1.

Organy państwowe mogą podejmować decyzje w sprawach działalności jednostek publicznej

radiofonii i telewizji tylko w przypadkach przewidzianych ustawami.

2.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji umożliwiają naczelnym organom państwowym

bezpośrednią prezentację oraz wyjaśnianie polityki państwa.

3.

Krajowa Rada określa, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach, o których

mowa w ust. 2.

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają partiom politycznym możliwość

przedstawienia stanowiska w węzłowych sprawach publicznych.

2.

Uprawnienia przewidziane w ust. 1 stosuje się odpowiednio do ogólnokrajowych organizacji

związków zawodowych i związków pracodawców.

3.

Tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa, w drodze rozporządzenia,

Krajowa Rada.

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji stwarzają organizacjom pożytku publicznego,

o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 573), możliwość nieodpłatnego informowania o prowadzonej przez te organizacje działalności

nieodpłatnej.

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza prawa nadawcy do informowania o działalności organizacji

pożytku publicznego w szerszym zakresie .

3.

Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego

określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem

o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku

publicznego, w tym sposób przygotowania i emisji audycji oraz czas przeznaczony na

ich rozpowszechnianie, uwzględniając różnorodność zadań publicznych określonych w

art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz ich znaczenie dla społeczności.

1.

Podmiotom uczestniczącym w wyborach do Sejmu, Senatu, samorządu terytorialnego oraz

Parlamentu Europejskiego zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji wyborczych

w programach publicznej radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wyborów na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Podmiotom uprawnionym do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i

telewizyjnych w rozumieniu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 318) zapewnia się możliwość rozpowszechniania audycji referendalnych w programach publicznej

radiofonii i telewizji na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 19, który

wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji mogą tworzyć i rozpowszechniać programy

dla odbiorców za granicą w języku polskim i w innych językach.

2.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji są obowiązane tworzyć i rozpowszechniać

audycje oświatowe dla szkół i innych placówek oświatowo-wychowawczych.

3.

Audycje oświatowe powinny odpowiadać wymogom zawartym w szkolnych programach nauczania.

4.

Koszty tworzenia programów oraz audycji, o których mowa w ust. 1 i 2, są pokrywane

z budżetu państwa, w granicach określonych ustawą budżetową.

5.

Zakres i sposób prowadzenia działalności przewidzianej w ust. 1 i 2 oraz zasady pokrywania

jej kosztów są określane w formie porozumień zawieranych między ministrami właściwymi

odpowiednio w sprawach zagranicznych i edukacji narodowej oraz jednostkami publicznej

radiofonii i telewizji.

1.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie w formie jednoosobowej

spółki akcyjnej Skarbu Państwa, zwanej dalej „spółką”.

2.

Telewizję publiczną tworzy spółka „Telewizja Polska - Spółka Akcyjna”, zawiązana w

celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów I, II i TV Polonia oraz

regionalnych programów telewizyjnych.

2a.

Terenowe oddziały spółki „Telewizja Polska - Spółka Akcyjna” mają swoje siedziby w

Białymstoku, Bydgoszczy, Gorzowie Wielkopolskim, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie,

Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu.

3.

Radiofonię publiczną tworzą

1)

spółka „Polskie Radio - Spółka Akcyjna”, zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania

ogólnokrajowych programów radiowych i programów dla odbiorców za granicą;

2)

spółki zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnych programów radiowych,

zwane dalej „spółkami radiofonii regionalnej”.

4.

Do spółek wymienionych w ust. 2 i 3 stosuje się, z zastrzeżeniem art. 27-30 ustawy,

przepisy Kodeksu spółek handlowych z wyjątkiem art. 312 i 402.

5.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej

Rady, dokonuje, w drodze decyzji, rezerwacji częstotliwości niezbędnych do wykonywania

ustawowych zadań przez spółki oraz określa warunki wykorzystania tych częstotliwości.

Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się

przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

6.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej

Rady, zapewnia dla spółek tworzących i rozpowszechniających

1)

ogólnokrajowe programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem

odbioru programu „Telewizja Polska I” i „Telewizja Polska II”;

2)

ogólnokrajowe programy radiowe - częstotliwości niezbędne do pokrycia kraju zasięgiem

odbioru programu pierwszego, drugiego, trzeciego i czwartego oraz częstotliwości niezbędne

do rozpowszechniania programów radiowych dla odbiorców za granicą;

3)

regionalne programy telewizyjne - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych

programów telewizyjnych;

4)

regionalne programy radiowe - częstotliwości niezbędne do rozpowszechniania regionalnych

programów radiowych.

7.

Program TV Polonia jest rozpowszechniany w sposób rozsiewczy satelitarny.

8.

Do rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania

programów w sposób cyfrowy, drogą rozsiewczą naziemną lub rozsiewczą satelitarną,

stosuje się art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

1.

Zarząd spółki liczy od jednego do trzech członków.

2.

(uchylony)

3

Członków zarządu, w tym prezesa zarządu, powołuje i odwołuje Rada Mediów Narodowych.

4.

Członków zarządu powołuje się spośród osób posiadających kompetencje w dziedzinie

radiofonii i telewizji oraz nieskazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

Członkowie zarządów i osoby zajmujące kierownicze stanowiska w jednostkach publicznej

radiofonii i telewizji kierują się w swojej pracy oraz w ocenie dziennikarzy i innych

twórców im podległych zasadami profesjonalizmu, uczciwości i rzetelności oraz wskazaniami

zawartymi w art. 21 ust. 1a i 2 ustawy.

1

Rada nadzorcza spółki liczy trzech członków.

la. (uchylony)

1b.

(uchylony)

1c.

(uchylony)

1d.

(uchylony)

1e

Członków rady nadzorczej powołuje i odwołuje Rada Mediów Narodowych.

1f

Członków rady nadzorczej powołuje się spośród osób, które spełniają warunki określone

w przepisach o prywatyzacji i komercjalizacji dla kandydatów do rad nadzorczych spółek,

w których Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem.

2.

Rada nadzorcza podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej

połowy składu rady.

3.

Rada nadzorcza wybiera ze swego grona przewodniczącego.

4.

Rada nadzorcza uchwala regulamin określający tryb jej działania.

5.

(uchylony)

6.

Zgody rady nadzorczej wymaga

1)

nawiązywanie i rozwiązywanie stosunku pracy z osobami zajmującymi stanowiska kierownicze

określone w statucie spółki;

2)

zawarcie lub przystąpienie przez spółkę do umowy zbiorowej z przedstawicielami pracowników;

3)

zawiązanie bądź przystąpienie do spółki innej niż spółka, o której mowa w art. 26

ust. 1, a także nabycie lub zbycie udziałów albo akcji w takiej spółce;

4)

zbycie lub obciążenie nieruchomości.

7.

(uchylony)

1

Rady programowe publicznej radiofonii i telewizji liczą 15 członków, których powołuje

Rada Mediów Narodowych; 10 członków rady programowej reprezentuje ugrupowania parlamentarne.

Pozostałych 5 powołuje z grona osób legitymujących się dorobkiem i doświadczeniem

w sferze kultury i mediów.

2.

Kadencja rady programowej trwa 4 lata, a jej członkowie reprezentują społeczne interesy

i oczekiwania związane z działalnością programową spółki.

3.

Rada programowa podejmuje uchwały zawierające oceny poziomu i jakości programu bieżącego

oraz programów ramowych. Uchwały w sprawach programowych, podejmowane większością

głosów w obecności co najmniej połowy składu rady, są przedmiotem obrad i postanowień

rady nadzorczej.

4

Członkom rady programowej przysługuje dieta wypłacana przez spółkę w wysokości ustalonej

przez Radę Mediów Narodowych.

5.

Zarząd spółki zapewnia członkom rady programowej organizacyjne i finansowe warunki

dokonywania ocen poziomu i jakości wyemitowanego programu, badania jego odbioru oraz

zlecania niezależnych badań dotyczących percepcji programu i jego społecznych skutków.

1.

(uchylony)

1a

W walnym zgromadzeniu mają prawo uczestniczyć także członkowie Rady Mediów Narodowych.

1b

Zmiana statutu spółki następuje na wniosek lub za uprzednią zgodą Rady Mediów Narodowych.

2.

Zarząd spółki nie jest związany poleceniami i zakazami ustanowionymi przez walne zgromadzenie,

jeżeli dotyczą one treści programu.

3.

(uchylony)

1.

Tworzenie i rozpowszechnianie regionalnych programów telewizji publicznej należy do

terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2.

2.

Statut spółki określa zakres działania i zadania terenowego oddziału spółki.

3

Terenowym oddziałem spółki kieruje dyrektor powoływany przez zarząd spółki za zgodą

Rady Mediów Narodowych.

4.

Organem opiniodawczo-doradczym dyrektora terenowego oddziału spółki jest rada programowa

oddziału.

4a.

Powołując rady programowe oddziałów emitujących programy w językach mniejszości narodowych

i etnicznych oraz języku regionalnym, dyrektorzy oddziałów uwzględnią kandydatów zgłaszanych

przez organizacje społeczne mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności

posługującej się językiem regionalnym.

5

Rada Mediów Narodowych, na wniosek zarządu spółki, po zasięgnięciu opinii dyrektorów

terenowych oddziałów, określi minimalny udział audycji tworzonych przez terenowe oddziały

spółki w poszczególnych programach ogólnokrajowych.

6.

(uchylony)

1.

Przepisy dotyczące programów dla odbiorców za granicą stosuje się odpowiednio do programu

TV Polonia.

2.

Organem opiniodawczo-doradczym w sprawach tworzenia i rozpowszechnienia programu TV

Polonia jest rada programowa TV Polonia.

1.

Przychodami spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wpływy pochodzące

1)

z opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych

odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, z zastrzeżeniem przepisu art. 8 ust. 1 tej ustawy;

2)

z obrotu prawami do audycji;

3)

z reklam i audycji sponsorowanych;

4)

z innych źródeł.

2.

Przychodami spółek mogą być również dotacje z budżetu państwa.

3.

Akcjonariuszom spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, nie przysługuje prawo

do udziału w zysku.

1.

Spółki, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są obowiązane do określenia w dokumentacji,

o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 61, 245, 791 i 1089), zasad rachunkowości, w tym zakładowego planu kont, w sposób zapewniający ujęcie

w księgach rachunkowych przychodów i związanych z nimi kosztów odrębnie w odniesieniu

do działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1, oraz pozostałej działalności, a także

metod przypisywania kosztów i przychodów do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie narusza obowiązków w zakresie rachunkowości

i sprawozdawczości wynikających z odrębnych przepisów.

3.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji, o

której mowa w ust. 1, oraz sposób sporządzania sprawozdań, o których mowa w art. 31b

pkt 1-3, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia przestrzegania zasad jawności i

przejrzystości wykorzystania środków przeznaczonych na realizację zadań, o których

mowa w art. 21 ust. 1, w sposób niezakłócający konkurencji na rynku.

1

Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są obowiązane do składania Krajowej

Radzie

1)

rocznego sprawozdania ze sposobu wykorzystania środków, o których mowa w art. 31 ust.

1 i 2, do dnia 15 lutego, za poprzedni rok kalendarzowy;

2)

kwartalnych sprawozdań dotyczących sposobu wykorzystania środków przyznawanych zgodnie

z art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, do 25. dnia miesiąca następującego po upływie każdego

kwartału danego roku kalendarzowego;

3)

kwartalnych sprawozdań dotyczących kosztów poniesionych na działalność, o której mowa

w art. 21 ust. 1, wraz z określeniem źródeł ich finansowania, do 25. dnia miesiąca

następującego po upływie każdego kwartału danego roku kalendarzowego.

4)

(uchylony)

2

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, udostępnia się także Radzie Mediów Narodowych.

Zarządy spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, przygotowują i publicznie udostępniają,

do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy, sprawozdania z wykorzystania wpływów

z opłat abonamentowych w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych odbiorników,

na realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1, ze wskazaniem środków

przeznaczonych na wykonanie poszczególnych zadań wymienionych w art. 21 ust. 1a.

W celu realizacji zadań radiofonii i telewizji publicznej spółki mogą tworzyć, za

zgodą Rady Mediów Narodowych, przedsiębiorców przewidzianych przepisami prawa.

1.

Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej

radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji.

1a.

Nie wymaga uzyskania koncesji rozpowszechnianie programów telewizyjnych wyłącznie

w systemach teleinformatycznych, chyba że program taki ma być rozprowadzany naziemnie,

satelitarnie lub w sieciach kablowych.

2.

Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały

Krajowej Rady. Decyzja w tej sprawie jest ostateczna.

1.

Przewodniczący Krajowej Rady, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

w zakresie określonym w ust. 1a pkt 3, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” informacje o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie

w sposób rozsiewczy naziemny programu radiowego lub telewizyjnego oraz ustala termin,

nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji.

1a.

W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się

1)

przedmiot postępowania;

2)

warunki programowe rozpowszechniania programu, w tym w szczególności rodzaj i charakter

programu;

3)

częstotliwości lub kanały oraz maksymalną moc promieniowaną i lokalizację stacji nadawczych

przeznaczonych do rozpowszechniania programu lub obszar, na którym mogą być wykorzystywane

częstotliwości, chyba że do rozpowszechniania programu nie jest wymagana rezerwacja

częstotliwości;

4)

liczbę koncesji;

5)

czas, na jaki może być udzielona koncesja;

6)

termin i miejsce składania wniosków.

1b.

Przewodniczący Krajowej Rady, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia ogłoszenia,

o którym mowa w ust. 1, zamieszcza w co najmniej dwóch drukowanych dziennikach o zasięgu

ogólnopolskim informację o tym ogłoszeniu.

1c.

Rozpatrzeniu podlegają wyłącznie wnioski o udzielenie koncesji w związku z ogłoszeniem,

o którym mowa w ust. 1.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości listę wnioskodawców uczestniczących

w postępowaniu o udzielenie koncesji. W przypadku złożenia większej liczby wniosków,

przekraczających istniejące możliwości rozpowszechniania programów, są one rozpatrywane

w ramach jednego postępowania.

1.

Koncesja może być udzielona osobie fizycznej, posiadającej obywatelstwo polskie i

stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobie prawnej

lub osobowej spółce handlowej, które mają siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Koncesja dla spółki z udziałem osób zagranicznych może być udzielona, jeżeli

1)

udział kapitałowy osób zagranicznych w spółce lub udział osób zagranicznych w kapitale

zakładowym spółki nie przekracza 49%,

2)

umowa lub statut spółki przewidują, że

a)

osobami uprawnionymi do reprezentowania lub prowadzenia spraw spółki albo członkami

zarządu spółki będą w większości osoby posiadające obywatelstwo polskie i stałe miejsce

zamieszkania w Polsce,

b)

w zgromadzeniu wspólników lub w walnym zgromadzeniu udział głosów osób zagranicznych

i spółek zależnych, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, od osób zagranicznych nie może przekroczyć 49%,

c)

osoby zagraniczne nie mogą dysponować bezpośrednio lub pośrednio większością przekraczającą

49% głosów w osobowej spółce handlowej,

d)

członkami rady nadzorczej spółki będą w większości osoby posiadające obywatelstwo

polskie i stałe miejsce zamieszkania w Polsce.

3.

Koncesja może być również udzielona

1)

osobie zagranicznej lub

2)

spółce zależnej, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, od osoby zagranicznej

- których siedziba lub stałe miejsce zamieszkania znajduje się w państwie członkowskim

Europejskiego Obszaru Gospodarczego - bez stosowania ograniczeń zawartych w ust. 2.

1.

Nadawca może złożyć wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres, nie później niż

12 miesięcy przed wygaśnięciem posiadanej koncesji.

2.

W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, odmowa udzielenia

koncesji na kolejny okres możliwa jest wyłącznie, gdy w stosunku do nadawcy zachodzi

którakolwiek z okoliczności wskazanych w art. 38 ust. 1 lub 2.

3.

W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, do postępowania

w sprawie udzielenia koncesji nie stosuje się przepisów art. 34 i 36 ust. 1 i 2.

1.

W postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności

1)

stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art.

1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców

działających na obszarze objętym koncesją;

2)

możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu;

3)

przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie

albo we współdziałaniu z innymi nadawcami;

4)

przewidywany udział audycji, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 3, w programie telewizyjnym

albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2, w programie radiowym lub telewizyjnym;

5)

dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego

przekazu.

2.

Koncesji nie udziela się, jeżeli rozpowszechnianie programów przez wnioskodawcę mogłoby

spowodować

1)

zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania, bezpieczeństwa

i obronności państwa oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa informacji niejawnych;

2)

osiągnięcie przez wnioskodawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu

na danym terenie.

3.

Koncesja jest udzielana na 10 lat.

1.

Koncesja określa w szczególności

1)

nadawcę, jego siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2)

przedmiot działalności objętej koncesją;

3)

sposób rozpowszechniania programu (analogowy rozsiewczy naziemny, cyfrowy rozsiewczy

naziemny w multipleksie, rozsiewczy satelitarny, w sieciach telekomunikacyjnych innych

niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego)

oraz

-

dla rozpowszechniania analogowego rozsiewczego naziemnego

a)

lokalizację stacji,

b)

wysokość zawieszenia anteny,

c)

maksymalną moc promieniowaną,

d)

charakterystykę promieniowania anteny,

e)

częstotliwość,

f)

polaryzację,

-

dla rozpowszechniania cyfrowego rozsiewczego naziemnego w multipleksie

g)

multipleks,

h)

obszar rozpowszechniania,

i)

parametry sygnalizacyjne - identyfikatory ID,

-

dla rozpowszechniania rozsiewczego satelitarnego

j)

nazwę wykorzystywanego satelity,

k)

położenie satelity na orbicie,

l)

częstotliwość,

m)

lokalizację stacji dosyłowej,

-

dla rozpowszechniania w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do

rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego

n)

lokalizację stacji głównej,

o)

obszar objęty siecią telekomunikacyjną;

4)

rodzaj programu i czas jego rozpowszechniania;

5)

datę rozpoczęcia rozpowszechniania programu;

6)

termin wygaśnięcia koncesji.

2.

Koncesja może określać inne warunki prowadzenia działalności, niezbędne dla realizacji

przepisów ustawy.

3.

Koncesja w zakresie określonym w ust. 1 pkt 3 jest udzielana w porozumieniu z Prezesem

Urzędu Komunikacji Elektronicznej, który zajmuje stanowisko, mając na względzie spełnienie

warunków określonych w art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

3a.

Jeżeli do rozpowszechniania programu radiofonicznego lub telewizyjnego jest wymagana

rezerwacja częstotliwości, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dokonuje jej niezwłocznie

na rzecz nadawcy, który uzyskał koncesję, chyba że program ten będzie rozpowszechniany

przez operatora multipleksu w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną. Do dokonywania,

wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz nie stosuje się przepisów art. 116 tej ustawy.

4.

Krajowa Rada, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, określi,

w drodze rozporządzenia, dane, które powinien zawierać wniosek, oraz szczegółowy tryb

postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji.

Dostawca usługi medialnej jest obowiązany do corocznego składania do Krajowej Rady

sprawozdania finansowego, w formie przewidzianej w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

1.

Koncesję cofa się, jeżeli

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące nadawcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją;

2)

nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji;

3)

działalność objęta koncesją jest wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą lub z warunkami

określonymi w koncesji, a nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady,

w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami

określonymi w koncesji lub w ustawie;

4)

nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady, nie rozpoczął rozpowszechniania

programu w terminie ustalonym w koncesji lub trwale zaprzestał wykonywania rozpowszechniania

programu za pomocą wszystkich lub niektórych stacji nadawczych - chyba że nadawca

wykaże, że opóźnienie rozpoczęcia rozpowszechniania programu lub zaprzestanie rozpowszechniania

programu zostały spowodowane okolicznościami od niego niezależnymi. Za trwałe zaprzestanie

rozpowszechniania programu uważa się fakt nierozpowszechniania programu przez okres

trzech kolejno następujących po sobie miesięcy.

2.

Koncesja może być cofnięta, jeżeli

1)

rozpowszechnianie programu powoduje zagrożenie interesów kultury narodowej, bezpieczeństwa

i obronności państwa lub narusza normy dobrego obyczaju;

2)

(uchylony)

3)

rozpowszechnianie programu powoduje osiągnięcie przez nadawcę pozycji dominującej

w dziedzinie środków masowego przekazu na danym rynku właściwym w rozumieniu przepisów

o ochronie konkurencji i konsumentów;

4)

nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy

przez inną osobę.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady podaje do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu

postępowania w sprawie cofnięcia koncesji.

4.

W przypadku uprawomocnienia się decyzji w sprawie cofnięcia koncesji Przewodniczący

Krajowej Rady niezwłocznie ogłasza o możliwości uzyskania koncesji w zakresie objętym

cofniętą koncesją.

1.

Uprawnienia wynikające z koncesji są niezbywalne, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie przechodzą na nabywcę przedsiębiorstwa upadłego.

3.

W przypadku łączenia, podziału albo innego rodzaju przekształceń spółek handlowych,

uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą przejść na inny podmiot za zgodą Krajowej

Rady wyrażoną w formie uchwały. Odmowa wyrażenia zgody następuje, gdy

1)

nadawca osiągnie pozycję dominującą w dziedzinie środków masowego przekazu na danym

rynku właściwym w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów;

2)

nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy

przez inną osobę.

3a.

Osoba fizyczna może przenieść uprawnienia wynikające z koncesji, za zgodą Krajowej

Rady wyrażoną w formie uchwały, na spółkę, której jest wspólnikiem i która spełnia

warunki, o których mowa w art. 35. Odmowa wyrażenia zgody następuje z przyczyn, o

których mowa w art. 36 ust. 2.

4.

Na podstawie uchwały Krajowej Rady, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję w

sprawie wyrażenia zgody bądź odmowy, o której mowa w ust. 3 i 3a.

5.

Do uprawnień wynikających z rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

Koncesja na rozpowszechnianie programu telewizyjnego obejmuje również wykorzystanie

sygnału telewizyjnego do rozpowszechniania przekazów tekstowych.

1.

Koncesja może być udzielona na rozpowszechnianie w sieciach kablowych lub w sposób

rozsiewczy satelitarny programu poświęconego wyłącznie

1)

telesprzedaży;

2)

autopromocji.

2.

Do programów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, z

wyłączeniem przepisów art. 15-15b.

3.

Do programów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się

1)

ograniczenia dopuszczalnego wymiaru czasowego reklam i telesprzedaży w ciągu godziny,

określonego w art. 16 ust. 3;

2)

przepisów art. 16 ust. 6 oraz art. 16a.

1.

O uznanie za nadawcę społecznego może do Krajowej Rady wystąpić

1)

stowarzyszenie w ramach realizacji celów statutowych;

2)

fundacja w ramach realizacji celów statutowych;

3)

kościelna lub wyznaniowa osoba prawna kościoła lub związku wyznaniowego o uregulowanej

w ustawie sytuacji prawnej.

2.

Nadawca społeczny jest zwolniony z opłat za udzielenie lub zmianę koncesji.

3.

W przypadku naruszenia przez nadawcę społecznego wymogów określonych w art. 4 pkt

10, organ koncesyjny wydaje decyzję o uchyleniu decyzji o uznaniu za nadawcę społecznego, w której stwierdza obowiązek uiszczenia

opłat, o których mowa w ust. 2, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia udzielenia lub zmiany koncesji.

1.

Za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego pobiera

się opłatę, niezależnie od rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością

przewidzianych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Przez udzielenie koncesji rozumie się również jej zmianę.

2.

Opłata za udzielenie koncesji nie może być wyższa niż

1)

dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób analogowy rozsiewczy naziemny -

12 317 570 zł;

2)

dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób analogowy rozsiewczy naziemny

- 25 890 000 zł;

3)

dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie

- 6 158 785 zł;

4)

dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny

w multipleksie - 25 890 000 zł.

3.

Opłata za udzielenie koncesji wynosi

1)

dla rozpowszechniania programu radiowego w sposób rozsiewczy satelitarny - 500 zł;

2)

dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób rozsiewczy satelitarny - 10

000 zł;

3)

dla rozpowszechniania programu radiowego w sieciach telekomunikacyjnych innych niż

wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego

- 500 zł;

4)

dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sieciach telekomunikacyjnych innych

niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego

- 2000 zł.

4.

W przypadku rozpowszechniania programu radiowego lub telewizyjnego różnymi sposobami

opłatę za udzielenie koncesji ustala się jako sumę należności za poszczególne sposoby

rozpowszechniania tych programów.

5.

W przypadku opłaty za udzielenie koncesji na jednoczesne rozpowszechnianie programu

radiowego w sposób analogowy rozsiewczy naziemny i cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie,

opłata ustalana jest jak za udzielenie koncesji dla rozpowszechniania programu radiowego

w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie.

6.

Krajowa Rada, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi,

w drodze rozporządzenia, nie wyższą niż określona w ust. 2 wysokość opłaty za udzielenie

koncesji oraz sposób wyliczania tej opłaty, biorąc pod uwagę

1)

czas emisji reklam;

2)

dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 1

a)

liczbę mieszkańców w zasięgu programu,

b)

zakres fal radiowych,

c)

liczbę mieszkańców miast w zasięgu programu;

3)

dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 2, liczbę mieszkańców w zasięgu programu;

4)

dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 3

a)

w przypadku udzielenia koncesji o zasięgu mniejszym od zasięgu sygnału multipleksu

ogólnopolskiego, za który uznaje się obszar całego kraju - liczbę mieszkańców w zasięgu

programu,

b)

standard naziemnej radiofonii cyfrowej,

c)

w przypadku zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu drogą rozsiewczą naziemną,

polegającej na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu w sposób cyfrowy - liczbę

mieszkańców objętych rozpowszechnianiem programu w sposób analogowy;

5)

dla programów, o których mowa w ust. 2 pkt 4

a)

w przypadku udzielenia koncesji o zasięgu mniejszym od zasięgu sygnału multipleksu

ogólnopolskiego, za który uznaje się obszar całego kraju - liczbę mieszkańców w zasięgu

programu,

b)

standard naziemnej telewizji cyfrowej,

c)

w przypadku zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu drogą rozsiewczą naziemną,

polegającej na przyznaniu prawa do rozpowszechniania programu w sposób cyfrowy - liczbę

mieszkańców objętych rozpowszechnianiem programu w sposób analogowy;

6)

proporcjonalnie okres pozostały do wygaśnięcia koncesji - w przypadku zmiany koncesji,

która ma wpływ na wysokość opłaty za udzielenie koncesji.

7.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, metody techniczne ustalania zasięgu

programu na obszarze objętym rozpowszechnianiem programu w sposób rozsiewczy naziemny,

biorąc pod uwagę stan nauki i techniki w tej dziedzinie.

8.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz opłat określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 6, podlega waloryzacji w każdym roku o średnioroczny wskaźnik cen

towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszany przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W przypadku gdy wskaźnik ten ma wartość ujemną,

stawki opłat nie ulegają zmianie.

9.

Przewodniczący Krajowej Rady, nie później niż do dnia 31 października każdego roku,

ogłasza na rok następny, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, wysokość opłat, o których mowa w ust. 2 i 3 oraz w przepisach wydanych na

podstawie ust. 6, uwzględniając przepis ust. 8, zaokrąglając je w górę do pełnych

złotych.

10.

Opłatę za udzielenie koncesji uiszcza się jednorazowo lub w równych rocznych ratach

płatnych w kolejnych latach obowiązywania koncesji. Sposób uiszczania opłaty określa

się, na podstawie wniosku, w decyzji o udzieleniu koncesji.

11.

Opłatę albo pierwszą ratę opłaty, o której mowa w ust. 10, uiszcza się w terminie

60 dni od dnia doręczenia decyzji o udzieleniu koncesji. W przypadku rozłożenia opłaty

na raty, w decyzji o udzieleniu koncesji, ustala się opłatę prolongacyjną na podstawie

przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935).

12.

W przypadku uchylenia albo cofnięcia koncesji całość opłaty, o której mowa w ust.

1, w zakresie w jakim nie została uiszczona, staje się wymagalna i jest uiszczana

w terminie 60 dni od dnia doręczenia decyzji o uchyleniu albo cofnięciu koncesji.

13.

Opłata za udzielenie koncesji stanowi dochód budżetu państwa.

1.

Nabycie lub objęcie udziałów albo akcji, bądź nabycie prawa z udziałów lub akcji przez

osobę zagraniczną w spółce, która posiada koncesję na rozpowszechnianie programu,

wymaga zezwolenia Przewodniczącego Krajowej Rady, do którego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 33 ust. 3, art. 35 ust. 2, art. 36 ust. 2 oraz art. 38.

2.

Czynność, o której mowa w ust. 1, dokonaną przez podmiot, w stosunku do którego osoba

zagraniczna jest podmiotem dominującym, w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, uważa się za czynność dokonaną przez podmiot dominujący.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady wydaje i cofa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, na

podstawie uchwały Krajowej Rady.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1, dokonane bez zezwolenia są nieważne.

5.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do osób zagranicznych lub spółek zależnych, w rozumieniu

Kodeksu spółek handlowych, do osób zagranicznych, których siedziby lub miejsce zamieszkania znajdują się w

państwach będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje

się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Zgłoszenia do rejestru wymaga

1)

program rozprowadzany;

2)

program telewizyjny rozpowszechniany wyłącznie w systemie teleinformatycznym.

2.

Obowiązek określony w ust. 1 pkt 1 nie dotyczy programów, o których mowa w art. 43

ust. 1.

3.

Organem prowadzącym rejestr jest Przewodniczący Krajowej Rady.

4.

Do postępowania w sprawach wpisu do rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

5.

Rejestr jest jawny.

1.

Za wpis programu do rejestru programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie

w systemie teleinformatycznym i programów rozprowadzanych podmiot zgłaszający program

uiszcza opłatę w wysokości 100 zł za każdy program.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3.

Do waloryzacji i ogłaszania wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się

art. 40 ust. 8 i 9.

1.

Operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program

w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania

programów „Telewizja Polska I”, „Telewizja Polska II” i jednego regionalnego programu

telewizyjnego rozpowszechnianego przez Telewizję Polską S.A. oraz programów rozpowszechnianych

w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 649) na podstawie koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą

rozsiewczą naziemną przez Telewizję Polsat S.A., TVN S.A., Polskie Media S.A., Telewizję

Puls Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych

innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego

satelitarnego obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy

regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru.

2.

Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w ust. 1, nie może odmówić operatorowi

rozprowadzającemu program w sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 1, zgody

na rozprowadzanie tego programu, ani też nie może uzależnić udzielenia takiej zgody

od uiszczania jakiegokolwiek wynagrodzenia, w tym w szczególności z tytułu udzielenia

licencji za korzystanie z nadania.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady przeprowadza ocenę realizacji obowiązku, o którym mowa

w ust. 1, nie rzadziej niż raz na dwa lata, kierując się interesem społecznym w zakresie

dostarczania informacji, udostępniania dóbr kultury i sztuki, ułatwiania korzystania

z oświaty, sportu i dorobku nauki i upowszechniania edukacji obywatelskiej.

4.

Wyniki oceny Przewodniczący Krajowej Rady przedstawia ministrowi właściwemu do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, który podejmuje działania konieczne do zapewnienia,

aby obowiązki, o których mowa w ust. 1, były proporcjonalne i przejrzyste oraz nakładane

jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne do realizacji celów określonych w ust. 3.

1.

Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany

do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego

program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

2.

Jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu,

Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek operatora rozprowadzającego program, wzywa

nadawcę do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia

doręczenia wezwania.

3.

Operator rozprowadzający program, jest obowiązany

1)

rozprowadzać i oferować program, który został mu nieodpłatnie udostępniony;

2)

umieszczać w swojej ofercie informację, że program ten jest przeznaczony do powszechnego

i nieodpłatnego odbioru również w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną.

1.

Organ rejestracyjny dokonuje wpisu do rejestru programu, o którym mowa w art. 41 ust.

1 pkt 1, na podstawie zgłoszenia.

2.

Operator rozprowadzający program dokonuje zgłoszenia programu do rejestru nie później

niż na miesiąc przed rozpoczęciem jego rozprowadzania.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1

1)

wskazuje wnioskodawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres korespondencyjny,

w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny i szybki kontakt;

2)

wskazuje program przewidziany do rozprowadzania i jego nadawcę;

3)

określa obszar, na którym program ma być rozprowadzany.

4.

Operator rozprowadzający program dołącza do zgłoszenia

1)

dokumenty wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nadawcy

programu;

2)

dokumenty wskazujące, że program jest rozpowszechniany, a w przypadku programu przekazywanego

przez nadawcę operatorowi - umowę z nadawcą programu.

5.

(uchylony)

6.

Wpis do rejestru zawiera w szczególności dane, o których mowa w ust. 3, z wyjątkiem

adresu miejsca zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

7.

Rozprowadzanie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił rejestracji

w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, pod warunkiem uiszczenia przez operatora opłaty,

o której mowa w art. 42 ust. 1.

8.

Organ rejestracyjny może wezwać operatora rozprowadzającego program do uzupełnienia

zgłoszenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W sytuacji gdy organ rejestracyjny

wezwał operatora do uzupełnienia zgłoszenia, termin, o którym mowa w ust. 7, biegnie

od dnia wpływu uzupełnienia zgłoszenia.

9.

Operator rozprowadzający program jest obowiązany zgłaszać organowi rejestracyjnemu,

w terminie 14 dni, zmiany stanu faktycznego i prawnego objętego wpisem do rejestru,

powstałe po dniu dokonania wpisu. Do zgłaszania zmian stosuje się odpowiednio przepisy

o wpisie do rejestru.

1.

Organ rejestracyjny dokonuje wpisu do rejestru programu, o którym mowa w art. 41 ust.

1 pkt 2, na podstawie zgłoszenia.

2.

Nadawca programu telewizyjnego rozpowszechnianego wyłącznie w systemie teleinformatycznym

dokonuje zgłoszenia programu do rejestru nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem

jego rozpowszechniania.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1

1)

wskazuje nadawcę, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, adres korespondencyjny,

w tym poczty elektronicznej, zapewniający skuteczny i szybki kontakt;

2)

zawiera podstawowe informacje o programie przewidzianym do rozpowszechniania;

3)

określa sposób rozpowszechniania programu.

4.

Wpis do rejestru zawiera w szczególności dane, o których mowa w ust. 3, z wyjątkiem

adresu miejsca zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

5.

Rozpowszechnianie programu można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie odmówił

rejestracji w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia.

6.

Organ rejestracyjny może wezwać nadawcę do uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni

od dnia otrzymania wezwania. W sytuacji gdy organ rejestracyjny wezwał nadawcę do

uzupełnienia zgłoszenia, termin, o którym mowa w ust. 5, biegnie od dnia wpływu uzupełnienia

zgłoszenia.

7.

Nadawca jest obowiązany zgłaszać organowi rejestracyjnemu, w terminie 14 dni, zmiany

stanu faktycznego i prawnego objętego wpisem do rejestru, powstałe po dniu dokonania

wpisu. Do zgłaszania zmian stosuje się odpowiednio przepisy o wpisie do rejestru.

1.

Organ rejestracyjny wykreśla z rejestru program, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt

2, jeżeli w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie

zostały zamieszczone treści poważnie naruszające przepisy art. 18 ust. 1, 4 i 5.

2.

Organ rejestracyjny odmawia wpisu do rejestru programu, o którym mowa w art. 41 ust.

1 pkt 1, jeżeli w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie

zostały zamieszczone treści poważnie naruszające przepisy art. 18 ust. 1, 4 i 5.

3.

Organ rejestracyjny wykreśla z rejestru program rozprowadzany, jeżeli

1)

w programie tym, w okresie ostatnich 12 miesięcy, co najmniej dwukrotnie zostały zamieszczone

treści poważnie naruszające przepisy art. 18 ust. 1, 4 i 5;

2)

operator bez zezwolenia nadawcy wprowadza zmiany do programu, rozpowszechnia go nie

w całości lub nierównocześnie.

3)

(uchylony)

4.

Odmowa wpisu lub jego wykreślenie, o których mowa w ust. 1-3, następuje w drodze decyzji

administracyjnej, do której stosuje się odpowiednio przepis art. 33 ust. 3.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb prowadzenia

rejestru programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym i programów

rozprowadzanych, w tym

1)

wzór rejestru,

2)

wzór zgłoszenia o wpis do rejestru

- uwzględniając możliwość prowadzenia rejestru oraz zgłaszania do niego wniosków w

systemie teleinformatycznym, konieczność zapewnienia przejrzystości i kompletności

zapisu informacji znajdujących się w rejestrze oraz sprawność postępowania rejestracyjnego,

a także nieobciążanie dostawców usług medialnych utrudnieniami w zakresie wykonywanej

działalności.

1.

Jeżeli nadawca programu, o którym mowa w art. 45 ust. 3 pkt 1, jest ustanowiony w

innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Krajowa Rada zawiadamia tego nadawcę

i Komisję Europejską o stwierdzonych naruszeniach oraz o zamiarze wykreślenia rozprowadzanego

programu z rejestru. Program jest wykreślany z rejestru, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy

od zawiadomienia, w wyniku konsultacji prowadzonych przez Krajową Radę z państwem,

w którym jest ustanowiony nadawca, i z Komisją Europejską, nie nastąpi zaniechanie

naruszeń.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, muszą być obiektywnie niezbędne, stosowane w sposób

niedyskryminacyjny i proporcjonalny do zamierzonych celów oraz gdy zostały spełnione

następujące warunki

1)

Krajowa Rada powiadomiła Komisję Europejską i państwo członkowskie, w którym nadawca

ma swoją siedzibę, o zamiarze podjęcia takich środków i uzasadniła swoją ocenę oraz

2)

Komisja Europejska stwierdziła, że środki te są zgodne z prawem unijnym.

1.

Jeżeli program nadawcy ustanowionego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

jest kierowany w całości lub w przeważającej części na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, Przewodniczący Krajowej Rady może wystąpić do państwa, w którym ustanowiony

jest nadawca tego programu w celu zastosowania odpowiedniego rozwiązania, w tym zwłaszcza

zapewniającego poszanowanie w tym programie zasad ochrony interesu publicznego określonych

w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2.

Jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, nie dojdzie

do zastosowania odpowiedniego rozwiązania, a nadawca danego programu jest ustanowiony

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu obejścia przepisów obowiązujących

w Rzeczypospolitej Polskiej, Przewodniczący Krajowej Rady może zawiadomić Komisję

Europejską oraz państwo, w którym ustanowiony jest nadawca, o zamiarze odmowy wpisu

do rejestru lub wykreślenia z rejestru programu, lub zastosowania innego przewidzianego

prawem niezbędnego, niedyskryminacyjnego i proporcjonalnego środka. Do zawiadomienia

dołącza się uzasadnienie.

3.

Oceniając, czy program, o którym mowa w ust. 1, jest w całości lub w przeważającej

części kierowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Krajowa Rada może się odwołać

do takich kryteriów, jak źródło dochodów z reklam telewizyjnych lub abonamentu, główny

język danej usługi lub obecność audycji lub przekazów handlowych skierowanych bezpośrednio

do widzów w państwie członkowskim, w którym są one odbierane.

4.

Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję o odmowie wpisu do rejestru lub wykreśleniu

z rejestru programu, o którym mowa w ust. 1 i 2, lub innym środku, wyłącznie jeżeli

Komisja Europejska, w drodze decyzji, nie stwierdzi, w terminie trzech miesięcy od

zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, że byłoby to sprzeczne z prawem Unii Europejskiej.

5.

Przewodniczący Krajowej Rady dokonuje wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, oraz zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 2, na podstawie uchwały Krajowej Rady.

(uchylony)

Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie kształtuje katalog

audycji samodzielnie i ponosi odpowiedzialność za jego treść, co nie narusza przepisów

dotyczących odpowiedzialności innych osób za treść poszczególnych audycji, reklam

lub innych przekazów.

Nałożenie na podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie obowiązku

lub zakazu publicznego udostępniania określonej audycji lub przekazu może nastąpić

wyłącznie na podstawie ustawy.

1.

Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie jest obowiązany do

zapewnienia użytkownikom łatwego, bezpośredniego i stałego dostępu do informacji umożliwiających

identyfikację usługi i podmiotu dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie,

a w szczególności do informacji o

1)

nazwie audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;

2)

nazwisku, nazwie lub firmie podmiotu dostarczającego tę usługę;

3)

adresie jego siedziby;

4)

danych kontaktowych, w tym adresie korespondencyjnym, adresie poczty elektronicznej

oraz witryny internetowej.

2.

Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie jest obowiązany do

wskazania Krajowej Rady jako organu właściwego w sprawach audiowizualnych usług medialnych

na żądanie.

3.

Krajowa Rada może określić, w drodze rozporządzenia, sposób prezentowania przez podmiot

dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie informacji umożliwiających

identyfikację usługi i podmiotu dostarczającego tę usługę, uwzględniając integralność

przekazów, sposób publicznego udostępniania usługi i oddziaływanie na interesy użytkowników

oraz dążąc do nieobciążania dostawców nadmiernymi utrudnieniami i kosztami w związku

z zapewnianiem informacji.

Lokowanie produktu w audycjach i sponsorowanie audycji udostępnianych w ramach audiowizualnej

usługi medialnej na żądanie nie może naruszać samodzielności i niezależności redakcyjnej

podmiotu dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie, w szczególności

poprzez wpływ na treść lub miejsce audycji w katalogu, oraz nie zwalnia tego podmiotu

od odpowiedzialności za treść audycji.

1.

Zabronione jest publiczne udostępnianie audiowizualnej usługi medialnej na żądanie,

w ramach której są dostępne w katalogu audycje lub inne przekazy, o których mowa w

art. 18 ust. 4, bez stosowania zabezpieczeń technicznych lub innych odpowiednich środków,

mających na celu ochronę małoletnich przed ich odbiorem.

2.

Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie, uwzględniając stopień

szkodliwości audycji lub innego przekazu dla małoletnich w poszczególnych kategoriach

wiekowych, jest obowiązany do odpowiedniego kwalifikowania i oznaczania audycji i

innych przekazów w taki sposób, aby użytkownik mógł z łatwością zapoznać się z oznaczeniem

zarówno w chwili wyboru audycji, jak i w trakcie jej trwania.

3.

Krajowa Rada w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji może określić,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim odpowiadać muszą zabezpieczenia

techniczne lub inne odpowiednie środki, mające na celu ochronę małoletnich przed odbiorem

audycji lub innych przekazów, o których mowa w art. 18 ust. 4, kierując się potrzebą

zapewnienia skutecznej ochrony małoletnich przed szkodliwymi dla nich treściami, uwzględniając

możliwości techniczne i stopień szkodliwości audycji lub innych przekazów dla małoletnich

w poszczególnych kategoriach wiekowych oraz specyfikę audiowizualnych usług medialnych

na żądanie.

4.

Krajowa Rada określi, w drodze rozporządzenia, cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania

i oznaczania audycji i innych przekazów oraz wzory odpowiednich symboli graficznych,

uwzględniając stopień szkodliwości audycji dla małoletnich w poszczególnych kategoriach

wiekowych oraz specyfikę audiowizualnych usług medialnych na żądanie.

1.

Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do promowania

audycji europejskich, w tym wytworzonych pierwotnie w języku polskim, w szczególności

przez

1)

odpowiednie oznaczanie pochodzenia dostępnych w katalogu audycji i udostępnianie możliwości

wyszukiwania audycji europejskich, w tym wytworzonych pierwotnie w języku polskim,

lub

2)

umieszczanie informacji i materiałów promujących audycje europejskie, w tym wytworzonych

pierwotnie w języku polskim.

2.

Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do przeznaczania

co najmniej 20% zawartości katalogu na audycje europejskie, w tym wytworzonych pierwotnie

w języku polskim, oraz odpowiedniego wyeksponowania tych audycji w katalogu.

3.

Podstawą do obliczania procentowego udziału, o którym mowa w ust. 2, jest suma iloczynów

czasu trwania i czasu udostępniania audycji w katalogu w danym kwartale kalendarzowym.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do katalogów, w których publicznie są udostępniane

wyłącznie audycje audiowizualne niebędące audycjami europejskimi.

Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie dążą do stopniowego

zapewniania dostępności dostarczanych audycji dla osób niepełnosprawnych z powodu

dysfunkcji narządu wzroku oraz osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu

słuchu, poprzez wprowadzanie odpowiednich udogodnień, takich jak audiodeskrypcja,

napisy oraz tłumaczenie na język migowy.

Audycje dostarczane w ramach audiowizualnych usług medialnych na żądanie nie mogą

zawierać treści nawołujących do nienawiści lub dyskryminujących ze względu na rasę,

niepełnosprawność, płeć, wyznanie lub narodowość.

Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do przechowywania

kopii audycji udostępnianych publicznie przez okres nie krótszy niż 28 dni od dnia

ich usunięcia z katalogu oraz do przedstawienia ich Przewodniczącemu Krajowej Rady

po otrzymaniu żądania, o którym mowa w art. 10 ust. 2.

1.

Podmioty dostarczające audiowizualne usługi medialne na żądanie są obowiązane do corocznego

składania do Krajowej Rady sprawozdania z wykonania obowiązków, o których mowa w art.

47e i art. 47f.

2.

Sprawozdanie zawiera

1)

dane podmiotu w zakresie określonym w art. 47c ust. 1 wraz z podaniem sposobu publicznego

udostępniania audiowizualnej usługi medialnej na żądanie;

2)

opis rodzajów zabezpieczeń technicznych lub innych odpowiednich środków, mających

na celu ochronę małoletnich przed ich odbiorem, które stosuje dany podmiot;

3)

opis sposobów promocji audycji europejskich, w tym wytworzonych pierwotnie w języku

polskim, stosowanych przez dany podmiot, w tym udział tych audycji w katalogu w ujęciu

ilościowym i czasowym.

3.

Sprawozdanie składa się w terminie do dnia 31 marca za rok poprzedni.

Do audiowizualnych usług medialnych na żądanie stosuje się przepisy art. 16 ust. 1,

art. 16b ust. 1-3a, art. 16c, art. 17 ust. 1-2, 4, 5, 6a i 7, art. 17a ust. 1-3, 5

i 6 oraz przepisy wydane na podstawie art. 16b ust. 3b, art. 17 ust. 8 z wyłączeniem

przepisów dotyczących ewidencji sponsorowanych audycji lub innych przekazów, a także

przepisy wydane na podstawie art. 17a ust. 9 w zakresie szczegółowych warunków oznaczania

przez nadawcę audycji, w których zastosowano lokowanie produktu, znakiem graficznym.

1.

Kto rozpowszechnia program radiowy lub telewizyjny bez koncesji

-

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Kto rozprowadza program radiowy lub telewizyjny bez wpisu do rejestru

-

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Jeżeli nadawca narusza obowiązek wynikający z przepisów art. 14a ust. 1 i 2, art.

15 ust. 1, 2 i 3, art. 15a ust. 1, art. 16 ust. 1-6, art. 16a, art. 16b ust. 1-3,

art. 16c, art. 17 ust. 1-7, art. 17a ust. 1-7, art. 18 ust. 1-5b, art. 18a ust. 1,

art. 20 ust. 1, art. 20b ust. 1 i 6, art. 20c ust. 1-5, art. 43 ust. 2, art. 43a ust.

1 lub z przepisów wydanych na podstawie art. 14a ust. 3, art. 15 ust. 4, art. 15a

ust. 2 i 3, art. 16 ust. 7, art. 16b ust. 3b, art. 17 ust. 8, art. 17a ust. 9, art.

18 ust. 6 i art. 18a ust. 2 lub nie zastosował się do wezwania, o którym mowa w art.

43a ust. 2, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na nadawcę karę

pieniężną w wysokości do 50% rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością

przeznaczoną do nadawania programu, a w przypadku gdy nadawca nie uiszcza opłaty za

prawo do dysponowania częstotliwością, karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu

nadawcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, uwzględniając zakres i stopień

szkodliwości naruszenia, dotychczasową działalność nadawcy oraz jego możliwości finansowe.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady może nałożyć karę, o której mowa w ust. 1, także w decyzji

wydanej na podstawie art. 10 ust. 4.

3.

Kara pieniężna jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodów

nad wydatkami, zmniejszonej o podatki.

4.

Kary pieniężnej nie można nałożyć, jeżeli od naruszenia obowiązku, o którym mowa w

ust. 1, upłynął jeden rok.

1.

Jeżeli dostawca usługi medialnej rozpowszechnia program telewizyjny w systemie teleinformatycznym

bez wpisu do rejestru, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na

dostawcę karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu dostawcy, osiągniętego w poprzednim

roku podatkowym. Przepisy art. 53 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

2.

W pierwszym roku prowadzonej działalności kara, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać

wysokości dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

w kwartale poprzedzającym wydanie decyzji nakładającej karę, włącznie z wypłatami

z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Jeżeli operator rozprowadzający program narusza obowiązek, o którym mowa w art. 43

ust. 1 lub art. 43a ust. 3, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą

karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu tego operatora, osiągniętego w poprzednim

roku podatkowym, uwzględniając zakres i stopień szkodliwości naruszenia, dotychczasową

działalność operatora oraz jego możliwości finansowe.

2.

W przypadku gdy okres działania operatora, o którym mowa w ust. 1, jest krótszy niż

rok kalendarzowy, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 500 tys. zł.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od operatora, o którym mowa w ust. 1, udzielenia

wyjaśnień, przedstawienia dokumentów, w szczególności rocznego sprawozdania finansowego

za poprzedni rok podatkowy, w zakresie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 43

ust. 1 lub art. 43a ust. 3.

1.

Jeżeli podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie narusza przepisy

art. 16 ust. 1, art. 16b ust. 1-3a, art. 16c, art. 17 ust. 1-2, 4, 5, 6a i 7, art.

17a ust. 1-3, 5 i 6, art. 47a, art. 47b, art. 47c ust. 1 i 2, art. 47d, art. 47e ust.

1 i 2, art. 47f, art. 47h i art. 47i lub przepisy wydane na podstawie art. 16b ust.

3b, art. 17 ust. 8 z wyłączeniem przepisów dotyczących ewidencji sponsorowanych audycji

lub innych przekazów, art. 17a ust. 9 w zakresie szczegółowych warunków oznaczania

przez nadawcę audycji, w których zastosowano lokowanie produktu, znakiem graficznym,

a także przepisy wydane na podstawie art. 47c ust. 3 i art. 47e ust. 3 i 4 i w ciągu

14 dni od dnia doręczenia mu wezwania, o którym mowa w art. 10 ust. 3, nie zaniechał

działań naruszających te przepisy, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą

na niego karę pieniężną w wysokości do dwudziestokrotności przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, w kwartale

poprzedzającym wydanie decyzji nakładającej karę, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

2.

Określając wysokość nałożonej kary, Przewodniczący Krajowej Rady uwzględnia zakres

i stopień szkodliwości naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu dostarczającego

audiowizualną usługę medialną na żądanie.

3.

Kara może być ponownie nałożona po upływie 30 dni od upływu terminu na zapłatę poprzedniej

kary w przypadku nieusunięcia naruszeń przez podmiot dostarczający audiowizualną usługę

medialną na żądanie.

4.

Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od naruszenia obowiązków, o których

mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.

1.

Za niezłożenie sprawozdania w terminie przewidzianym w art. 47j ust. 3 Przewodniczący

Krajowej Rady może, po bezskutecznym wystosowaniu żądania, o którym mowa w art. 10

ust. 2, do złożenia sprawozdania w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, wydać

decyzję nakładającą na osobę kierującą działalnością podmiotu dostarczającego audiowizualne

usługi medialne na żądanie karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 1000 zł.

2.

Kara może być powtarzana po upływie 30 dni od upływu terminu na zapłatę poprzedniej

kary w przypadku dalszego uchylania się od obowiązku złożenia sprawozdania przez podmiot

dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie.

3.

Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od terminu określonego w art.

47j ust. 3 upłynął rok.

1.

Jeżeli osoba kierująca działalnością dostawcy usługi medialnej nie wykonuje decyzji

wydanych na podstawie art. 10 ust. 4, Przewodniczący Krajowej Rady może wydać decyzję

nakładającą na nią karę pieniężną, nieprzekraczającą jednak jej sześciomiesięcznego

wynagrodzenia.

2.

Tej samej karze może podlegać osoba kierująca działalnością dostawcy usługi medialnej

za nieudzielenie lub udzielenie nierzetelnych informacji na żądanie Przewodniczącego

Krajowej Rady, przewidziane przepisem art. 10 ust. 2.

3.

Decyzja nakładająca karę nie może być wydana, jeżeli od daty wydania decyzji, o której

mowa w ust. 1, upłynęły dwa lata.

Kary, o których mowa w art. 53-54, podlegają wpłacie do budżetu państwa.

1.

Od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady wydanych na podstawie art. 10 ust. 4 oraz

art. 53-54 służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu gospodarczego.

2.

W postępowaniu w sprawach odwołań od decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące spraw z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym.

3.

W razie złożenia odwołania od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady do sądu, stronie

nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia

nieważności decyzji.

1.

Znosi się Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”, zwany dalej

„Komitetem”. Przewodniczący Komitetu kieruje działalnością państwowej jednostki organizacyjnej

„Polskie Radio i Telewizja” do czasu zarejestrowania spółek, o których mowa w art.

26 ust. 2 i 3.

2.

Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu

w zakresie tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przechodzą

na jednostki publicznej radiofonii i telewizji, odpowiednio do zakresu ich zadań ustawowych

i statutowych.

3.

Przewidziane w ustawach szczególnych zadania Komitetu oraz Przewodniczącego Komitetu

w zakresie administracji państwowej przechodzą do właściwości Krajowej Rady.

4.

Funkcje organu założycielskiego w stosunku do przedsiębiorstw państwowych oraz uprawnienia

nadzorcze w stosunku do jednostek badawczo-rozwojowych podległych Komitetowi przejmuje

Przewodniczący Krajowej Rady.

5.

Zezwolenia na używanie urządzeń telekomunikacyjnych przeznaczonych do nadawania programów

radiowych i telewizyjnych wygasają z dniem rozpoczęcia działalności na tym samym terenie

przez nadawcę, któremu przyznano w koncesji częstotliwość wykorzystywaną dotychczas

do nadawania programu, lecz nie później niż po upływie roku od dnia wejścia ustawy

w życie.

6.

Przepis ust. 5 nie dotyczy uprawnień wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w

art. 59.

7.

Do nadawców posiadających zezwolenie, o którym mowa w ust. 5, i do nadawców posiadających

zezwolenia wydane w związku z ustawą, o której mowa w art. 59, przepisu art. 52 nie

stosuje się.

8.

Podmioty rozprowadzające programy w sieciach kablowych dostosują swoją działalność

do wymogów określonych w rozdziale 6 w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy

w życie.

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa zawiąże

1)

spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 2, z siedzibą w Warszawie i oddziałami terenowymi

w Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Rzeszowie,

Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu;

2)

spółkę, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1, z siedzibą w Warszawie oraz spółki,

o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2, z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku,

Katowicach, Kielcach, Krakowie, Koszalinie, Lublinie, Łodzi, Opolu, Olsztynie, Poznaniu,

Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, we Wrocławiu i w Zielonej Górze.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może zawiązać spółki radiofonii regionalnej

z siedzibami w innych miejscowościach niż wymienione w ust. 1 pkt 2.

3.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa uzgodni treść statutów spółek, o których

mowa w ust. 1 i 2, z Krajową Radą. Statut spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2,

może przewidywać oddziały terenowe w innych miejscowościach niż wymienione w ust.

1 pkt 1.

4.

Pierwsze zarządy spółek, o których mowa w ust. 1 i 2, powoła Krajowa Rada.

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa wniesie do spółek, o których mowa w art.

64 ust. 1, mienie pozostałe po likwidacji państwowej jednostki organizacyjnej „Polskie

Radio i Telewizja”, zwanej dalej „PRTV”.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia

ustawy w życie, szczegółowy tryb inwentaryzacji mienia wymienionego w ust. 1, zasadę

podziału i przekazywania tego mienia oraz tryb rozpoznawania spraw spornych.

3.

Czynności podejmowane w wykonaniu art. 64 ust. 1 i 2 są wolne od opłat sądowych i

skarbowych; do opłat za czynności notarialne związane z zawiązaniem tych spółek stosuje

się odpowiednio przepisy o przekształcaniu przedsiębiorstwa państwowego w spółkę.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w dniu wejścia w życie ustawy w

zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania spółek stają się z mocy prawa przedmiotem

użytkowania wieczystego tych spółek. Do użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów

art.41 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. poz. 127, 446 i 464)

2.

Budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na gruntach stanowiących własność

Skarbu Państwa, będących w dniu wejścia w życie ustawy w zarządzie PRTV, z dniem zarejestrowania

spółek stają się z mocy prawa własnością tych spółek. Nabycie własności następuje

nieodpłatnie.

3.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, o których mowa w ust. 1, oraz własności

budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 2, stwierdza się decyzją

wojewody. W decyzji tej określa się również warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem

zasad określonych w art. 236 Kodeksu cywilnego.

1.

Pracownicy PRTV stają się z mocy prawa pracownikami właściwej spółki, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Stosunek pracy pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych, określonych

przez Krajową Radę, ustaje z mocy prawa z dniem wpisania spółki do rejestru handlowego.

Ustanie stosunku pracy jest równoznaczne w skutkach prawnych z rozwiązaniem stosunku

pracy wskutek wypowiedzenia umowy o pracę przez zakład pracy. Zatrudnienie tych pracowników

w spółce może nastąpić na warunkach uzgodnionych przez strony.

3.

Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed wpisaniem spółki do rejestru

handlowego, odpowiada spółka.

1.

Na spółki przechodzą z mocy ustawy uprawnienia i obowiązki Komitetu i PRTV wynikające

z decyzji administracyjnych.

2.

(pominięty)

3.

(pominięty)

4.

(pominięty)

(pominięty)

1.

Traci moc ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio

i Telewizja”

(Dz. U. poz. 307 oraz z 1984 r. poz. 275).

2.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.