Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie wymagań dotyczących wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji, zakresu i sposobu gromadzenia danych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej i zainstalowanej zdolności produkcyjnej w instalacji i podinstalacji, sposobu określania historycznego poziomu działalności oraz poziomów działalności i sposobu obliczania wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji

Rozporządzenie określa

1)

wymagania dotyczące wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji, o których mowa

w art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 68 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 71 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia

12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwanej dalej „ustawą”;

2)

zakres i sposób gromadzenia danych do określania początkowej zainstalowanej zdolności

produkcyjnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy,

oraz zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2 ustawy,

w instalacji i podinstalacji w celu określenia okresów odniesienia będących podstawą

do wyliczania przydziału uprawnień do emisji;

3)

sposób określania historycznego poziomu działalności, o którym mowa w art. 21 ust.

1 pkt 4 ustawy, oraz poziomów działalności, o których mowa w art. 68 ust. 2 pkt 3

i art. 71 ust. 3 pkt 3 ustawy;

4)

sposób obliczania wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

ciepłomierzu - rozumie się przez to ciepłomierz w rozumieniu § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań

dla przyrządów pomiarowych

(Dz. U. poz. 815) lub każde inne urządzenie do pomiaru i zapisu ilości ciepła wytwarzanego w instalacji

w oparciu o objętości i temperatury przepływu;

2)

gospodarstwie domowym - rozumie się przez to budynek lub jego część wykorzystywaną

na cele mieszkaniowe, do których dostarcza się mierzalne ciepło;

3)

mierzalnym cieple - rozumie się przez to przepływ netto ciepła transportowanego za

pośrednictwem dających się zidentyfikować rurociągów lub kanałów przy zastosowaniu

nośnika ciepła, w szczególności takiego jak: para, gorące powietrze, woda, olej, metale

ciekłe i sole, dla których zainstalowano lub można zainstalować ciepłomierz;

4)

niemierzalnym cieple - rozumie się przez to każde ciepło inne niż mierzalne ciepło;

5)

okresie normalnej eksploatacji instalacji - rozumie się przez to okres eksploatacji

instalacji, z wyłączeniem rozruchu, sytuacji awaryjnych lub wyłączenia instalacji;

6)

spalaniu na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa - rozumie się przez to spalanie

paliw doświadczalnych, znacznie zmieniających się ilościowo gazów technologicznych

lub pozostałości gazów w jednostce wystawionej na zakłócenia atmosferyczne, wynikające

z realizacji wymogów bezpieczeństwa w instalacji określonych w pozwoleniu zintegrowanym

lub pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

7)

zdolności produkcyjnej dodanej - rozumie się przez to różnicę między zainstalowaną

zdolnością produkcyjną podinstalacji uzyskaną w wyniku znaczącego zwiększenia zdolności

produkcyjnej, o którym mowa w art. 69 ust. 2 ustawy, a początkową zainstalowaną zdolnością

produkcyjną tej samej podinstalacji;

8)

zdolności produkcyjnej zmniejszonej - rozumie się przez to różnicę między początkową

zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji a zainstalowaną zdolnością produkcyjną

tej samej podinstalacji uzyskaną w wyniku znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej,

o którym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy;

9)

znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej - rozumie się przez to znaczące zwiększenie

zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 69 ust. 2 ustawy, albo znaczące zmniejszenie

zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy.

1.

W ramach instalacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 68 ust. 2 pkt 1 oraz

art. 71 ust. 3 pkt 1 ustawy, wyodrębnia się co najmniej jedną z następujących podinstalacji,

z zachowaniem wskazanej kolejności

1)

podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności dla produktu - w przypadku gdy w instalacji

jest wytwarzany produkt, dla którego został określony wskaźnik emisyjności;

2)

podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple - w przypadku gdy w

podinstalacji jest wytwarzany produkt, dla którego nie został określony wskaźnik emisyjności,

i instalacja wytwarza lub importuje mierzalne ciepło z innej instalacji uczestniczącej

w systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwanej dalej „instalacją

uczestniczącą w systemie”, i to ciepło jest

a)

zużywane w instalacji do wytwarzania produktów lub energii mechanicznej innej niż

wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, zużywane do ogrzewania lub chłodzenia

w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub

b)

eksportowane do innej instalacji nieuczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami

do emisji gazów cieplarnianych, zwanej dalej „instalacją nieuczestniczącą w systemie”,

lub innego odbiorcy, z wyłączeniem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej;

3)

podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie - w przypadku gdy

w instalacji jest wytwarzany produkt, dla którego nie został określony wskaźnik emisyjności,

i w której jest wytwarzane niemierzalne ciepło zużywane w instalacji do

a)

wytwarzania produktów lub

b)

wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej,

lub

c)

ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji

energii elektrycznej, lub

d)

spalania na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa;

4)

podinstalację wytwarzającą emisje procesowe, która poza podinstalacją, w której jest

wytwarzany produkt, dla którego został określony wskaźnik emisyjności, emituje

a)

gazy cieplarniane inne niż dwutlenek węgla (CO2) lub

b)

dwutlenek węgla (CO2) w wyniku następujących procesów

-

chemicznej lub elektrolitycznej redukcji związków metali zawartych w rudach, koncentratach

lub materiałach wtórnych,

-

usunięcia zanieczyszczeń z metali i ich związków,

-

rozkładu węglanów, z wyjątkiem oczyszczania gazów odlotowych,

-

syntez chemicznych, w których materiał zawierający węgiel uczestniczy w reakcjach,

których pierwotnym celem nie jest wytwarzanie ciepła,

-

zastosowania dodatków lub surowców zawierających węgiel, których pierwotnym celem

nie jest wytwarzanie ciepła,

-

chemicznej lub elektrolitycznej redukcji tlenków metali lub tlenków niemetali, w szczególności

takich jak tlenki krzemu i fosforany.

2.

W ramach podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe, o której mowa w ust. 1 pkt

4, uwzględnia się także dwutlenek węgla (CO2) pochodzący ze spalania niezupełnie utlenionego węgla powstałego w wyniku procesów,

o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. b, mających na celu wytwarzanie mierzalnego ciepła,

niemierzalnego ciepła lub energii elektrycznej, z wyłączeniem emisji powstałych ze

spalania określonej ilości gazu ziemnego, równych technicznie możliwej do wykorzystania

zawartości energii spalonego niezupełnie utlenionego węgla.

3.

Wskaźniki emisyjności

1)

dla produktu, dla którego

a)

nie jest stosowana zamiana paliw i energii elektrycznej, określa tabela nr 1,

b)

jest stosowana zamiana paliw i energii elektrycznej, określa tabela nr 2,

2)

oparte na cieple i paliwie, określa tabela nr 3

- w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

4.

Łączna wielkość produkcji i łączna wielkość emisji z wszystkich wyodrębnionych podinstalacji

nie może być większa niż całkowita wielkość produkcji i całkowita wielkość emisji

z instalacji.

1.

Zakres danych gromadzonych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej,

o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy, oraz zainstalowanej

zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2 ustawy, w instalacji

i podinstalacji w celu określenia okresu odniesienia, który jest podstawą do wyliczania

przydziału uprawnień do emisji, określa załącznik IV do decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad

dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii

na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.

2.

Zakres danych gromadzonych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej,

o której mowa w art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy, oraz zainstalowanej zdolności produkcyjnej,

o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2 ustawy, w instalacji nowej i podinstalacji w

instalacji nowej w celu określenia okresu odniesienia, który jest podstawą do wyliczania

przydziału uprawnień do emisji, określa załącznik V do decyzji, o której mowa w ust.

1.

3.

Dane, o których mowa w ust. 1 i 2, są gromadzone dla każdej podinstalacji wyodrębnionej

w ramach instalacji albo instalacji nowej.

4.

Dane, o których mowa w ust. 1 i 2, gromadzi się, dokonując rozróżnienia na dane dotyczące

i niedotyczące sektora lub podsektora narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji.

5.

W przypadku gdy co najmniej 95% produktów przyporządkowanych podinstalacji jest zaliczonych

do sektora lub podsektora narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji albo do sektora

lub podsektora nienarażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, nie dokonuje się

rozróżnienia, o którym mowa w ust. 4, z wyjątkiem podinstalacji objętej wskaźnikiem

emisyjności dla produktu.

6.

W przypadku gdy w podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple

jest wytwarzane mierzalne ciepło, które eksportuje się do instalacji nieuczestniczącej

w systemie lub innego odbiorcy, uznaje się, że wytworzone ciepło jest wykorzystywane

do wytwarzania produktu zaliczonego do sektora lub podsektora narażonych na znaczące

ryzyko ucieczki emisji, jeżeli instalacja nieuczestnicząca w systemie lub inny odbiorca

zużywają mierzalne ciepło do wytwarzania produktu zaliczonego do tego sektora.

7.

Poza danymi, o których mowa w ust. 1-6, gromadzi się także dane o zainstalowanej zdolności

produkcyjnej instalacji od rozpoczęcia zmienionej działalności w podinstalacji, w

przypadku gdy w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. w podinstalacji

nastąpiła znacząca zmiana zdolności produkcyjnej.

1.

Dane, o których mowa w § 4, gromadzi się w sposób zapewniający ich kompletność i spójność

oraz tak, aby dane dotyczące podinstalacji nie pokrywały się i nie prowadziły do uzyskania

podwójnego przydziału uprawnień do emisji na ten sam produkt lub proces.

2.

Dane, o których mowa w § 4, gromadzi się, wskazując w szczególności zastosowaną metodę

kompilacji danych oraz ich źródła, etapy obliczeniowe oraz, w przypadku, o którym

mowa w ust. 5, opis założeń, w oparciu o które dokonano przyporządkowania emisji odpowiednim

podinstalacjom. W przypadku braku danych przedstawia się wyjaśnienie dotyczące przyczyn

ich braku.

3.

Jeżeli dane, o których mowa w § 4, są dostępne częściowo, brakujące dane zastępuje

się zachowawczymi szacunkami, w szczególności wykorzystując aktualną wiedzę naukową

i techniczną w danym sektorze. Zachowawczy szacunek oznacza, że wartość ekstrapolowana

nie może przekraczać 90% wartości uzyskanej przy wykorzystaniu dostępnych danych.

4.

Jeżeli nie są dostępne żadne dane dotyczące przepływów mierzalnego ciepła w odniesieniu

do podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, wyznacza się wartość

zastępczą, którą stanowi iloczyn energii wejściowej i sprawności wytwarzania ciepła

i która jest zatwierdzona przez weryfikatora. Jeżeli nie są dostępne żadne dane dotyczące

sprawności wytwarzania ciepła, przyjmuje się sprawność referencyjną wynoszącą 70%.

5.

Oznaczone części instalacji i produkty oraz odpowiadające im wielkości emisji, w odniesieniu

do których są dostępne jedynie dane dotyczące instalacji jako całości, przyporządkowuje

się odpowiednim podinstalacjom w następujący sposób

1)

jeżeli na tej samej linii produkcyjnej są produkowane różne produkty, oznaczone części

instalacji i produkty oraz odpowiadające im wielkości emisji przyporządkowuje się

w oparciu o czas działania instalacji w ciągu roku w odniesieniu do czasu działania

każdej podinstalacji wytwarzającej każdy z produktów;

2)

jeżeli nie ma możliwości przyporządkowania oznaczonej części instalacji i produktów

oraz odpowiadających im wielkości emisji zgodnie z pkt 1, przyporządkowuje się je

na podstawie masy lub ilości wytworzonego produktu, szacunków opartych na entalpii

swobodnej reakcji w zakresie zaistniałych reakcji chemicznych lub w oparciu o inną

metodę zgodną z aktualną wiedzą naukową i techniczną.

1.

Jeżeli dane, o których mowa w § 4 ust. 1, nie zawierają danych wymaganych do określania

początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy,

ustala się je w drodze eksperymentalnej weryfikacji zdolności produkcyjnej podinstalacji,

zwanej dalej „eksperymentalną weryfikacją”, przeprowadzanej pod nadzorem weryfikatora.

2.

Okoliczności, które przyczyniły się do zastosowania eksperymentalnej weryfikacji,

wskazuje się w raporcie o metodyce zbierania danych, o którym mowa w art. 21 ust.

10 pkt 1 ustawy. Weryfikator potwierdza zaistnienie tych okoliczności.

3.

Dane do określenia początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej w drodze eksperymentalnej

weryfikacji są ustalane w trakcie trwającego 48 godzin ciągłego testu, prowadzonego

w okresie normalnej eksploatacji instalacji, w trakcie którego porównuje się uzyskaną

ilość wytworzonego produktu do ilości wytworzonego produktu przez inne instalacje

z danego sektora, a także do dostępnych danych dotyczących eksploatacji danej instalacji.

W przeprowadzonej eksperymentalnej weryfikacji bierze się pod uwagę parametry dotyczące

jakości otrzymanego produktu, w celu sprawdzenia, czy jakość tego produktu jest zgodna

z jakością produktu wytwarzanego w podinstalacji w okresie normalnej eksploatacji

instalacji.

4.

Dane pozyskane podczas eksperymentalnej weryfikacji, stanowiące 360-krotność średniej

wielkości produkcji z trwającego 48 godzin ciągłego testu, przeprowadzonego zgodnie

z ust. 3, odniesioną do jednego dnia, wyznaczają początkową zainstalowaną zdolność

produkcyjną, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy.

1.

Historyczny poziom działalności w instalacji, w której wyodrębniono podinstalację

objętą wskaźnikiem emisyjności dla produktu, określa się odrębnie dla każdego produktu,

w oparciu o medianę historycznej rocznej wielkości produkcji danego produktu w odpowiednim

okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy.

2.

Historyczny poziom działalności w instalacji, w której wyodrębniono podinstalację

objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, określa się w oparciu o medianę

historycznego rocznego

1)

importu mierzalnego ciepła z instalacji uczestniczącej w systemie zużywanego w instalacji

do

a)

wytwarzania produktów lub

b)

produkcji energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej,

lub

c)

ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji

energii elektrycznej, lub

2)

eksportu mierzalnego ciepła do innej instalacji nieuczestniczącej w systemie lub innego

odbiorcy, z wyłączeniem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej lub wytwarzania

tego ciepła

- w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, i jest

wyrażony w teradżulach na rok.

3.

Historyczny poziom działalności w instalacji, w której wyodrębniono podinstalację

objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie, określa się w oparciu o medianę

historycznego rocznego zużycia paliw stosowanych do wytwarzania niemierzalnego ciepła

zużywanego w instalacji do

1)

wytwarzania produktów lub

2)

wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej,

lub

3)

ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji

energii elektrycznej, lub

4)

spalania na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa

- w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, i jest

wyrażony w teradżulach na rok.

4.

W przypadku instalacji, w której wyodrębniono podinstalację wytwarzającą emisje procesowe

powstające w związku z wytwarzaniem produktów w odpowiednim okresie odniesienia, o

którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, historyczny poziom działalności związany z tym

procesem określa się w oparciu o medianę historycznych rocznych wielkości emisji wyrażonych

w megagramach ekwiwalentu.

5.

W celu określenia wartości mediany, o której mowa w ust. 1-4, uwzględnia się jedynie

lata kalendarzowe, w których instalacja działała przez co najmniej jeden dzień. Jeżeli

instalacja była eksploatowana przez mniej niż dwa lata kalendarzowe w odpowiednim

okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, historyczny poziom działalności

w instalacji określa się w oparciu o początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną

każdej podinstalacji, pomnożoną przez średni historyczny współczynnik wykorzystania

zdolności produkcyjnej określony w sposób, o którym mowa w § 8 ust. 4. Przepis § 9

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

6.

W instalacji, w której jest wytwarzany produkt lub jest prowadzone działanie wskazane

w załączniku nr 2 do rozporządzenia, historyczny poziom działalności określa się zgodnie

z wzorami określonymi w tym załączniku.

7.

Przy określaniu historycznego poziomu działalności uwzględnia się instalację, która

nie jest eksploatowana w systemie ciągłym lub cyklach produkcyjnych, oraz instalację,

która nie była eksploatowana przez co najmniej jeden dzień w danym roku kalendarzowym

w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, jeżeli spełnione

są łącznie następujące warunki

1)

w raporcie o metodyce zbierania danych, o którym mowa w art. 21 ust. 10 pkt 1 lub

art. 68 ust. 3 pkt 1 albo art. 71 ust. 4 pkt 1 ustawy, przedstawiono dowód, że instalacja

nie jest eksploatowana w systemie ciągłym lub cyklach produkcyjnych, w tym dowód,

że instalacja działa jako rezerwowa albo sezonowa;

2)

instalacja jest objęta zezwoleniem i pozwoleniem zintegrowanym albo pozwoleniem na

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3)

rozpoczęcie działalności w instalacji jest technicznie możliwe w każdym czasie;

4)

w instalacji prowadzi się regularne konserwacje.

1.

W przypadku gdy w instalacji nastąpiła znacząca zmiana zdolności produkcyjnej w okresie

od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2011 r., historyczny poziom działalności

w tej instalacji stanowi sumę historycznych poziomów działalności określonych zgodnie

z § 7 ust. 1-4, bez znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej i historycznego poziomu

działalności określonego dla zdolności produkcyjnej dodanej lub zdolności produkcyjnej

zmniejszonej.

2.

Historyczny poziom działalności w instalacji określony dla zdolności produkcyjnej

dodanej stanowi różnicę między zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji

po znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej a początkową zainstalowaną zdolnością

produkcyjną podinstalacji pomnożoną przez średni historyczny współczynnik wykorzystania

zdolności produkcyjnej instalacji w latach działania instalacji przed wystąpieniem

znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej.

3.

Historyczny poziom działalności w instalacji określony dla zdolności produkcyjnej

zmniejszonej stanowi różnicę między początkową zainstalowaną zdolnością produkcyjną

podinstalacji a zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji po znaczącej zmianie

zdolności produkcyjnej pomnożoną przez średni historyczny współczynnik wykorzystania

zdolności produkcyjnej instalacji w latach działania instalacji przed wystąpieniem

znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej.

4.

Średni historyczny współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnej instalacji jest

określany jako iloraz średniej rocznej produkcji w instalacji ze wszystkich pełnych

lat kalendarzowych przed dokonaniem fizycznej zmiany w instalacji, przyczyniającej

się do pierwszej znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej, oraz początkowej zainstalowanej

zdolności produkcyjnej, zgodnie z wzorem

HCUFpocz=[średnia roczna produkcja przed zmianą] / Cpocz

gdzie

HCUFpocz

-

oznacza średni historyczny współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnej,

Cpocz

-

oznacza początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną.

1.

W r ypadku instala ji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. a ustawy, poziom działalności

w instalacji nowej określa się w następujący sposób

1)

poziom działalności związanej z produktem, dla którego został określony wskaźnik emisyjności

dla produktu, odpowiada iloczynowi początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej

instalacji nowej w odniesieniu do danego produktu oraz standardowego współczynnika

wykorzystania zdolności produkcyjnych określonego w decyzji Komisji z dnia 5 września

2013 r. dotyczącej standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych

zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE (2013/447/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013,

str. 23);

2)

poziom działalności związanej z ciepłem odpowiada iloczynowi początkowej zainstalowanej

zdolności produkcyjnej instalacji nowej dla

a)

importu mierzalnego ciepła z instalacji uczestniczącej w systemie zużywanego w instalacji

do

-

wytwarzania produktów lub

-

wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej,

lub

-

ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji

energii elektrycznej, lub

b)

eksportu mierzalnego ciepła do instalacji nieuczestniczącej w systemie lub innego

odbiorcy, z wyłączeniem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej lub wytwarzania

tego ciepła

- i odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych;

3)

poziom działalności związanej z paliwem odpowiada iloczynowi początkowej zainstalowanej

zdolności produkcyjnej instalacji nowej dla zużycia paliw stosowanych do wytwarzania

niemierzalnego ciepła zużywanego w instalacji do

a)

wytwarzania produktów lub

b)

wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej,

lub

c)

ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji

energii elektrycznej, lub

d)

spalania na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa

- i odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych;

4)

poziom działalności związanej z emisjami procesowymi odpowiada iloczynowi początkowej

zainstalowanej zdolności produkcyjnej instalacji nowej w zakresie emisji procesowych

i odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych.

2.

Odpowiedni współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych, o którym mowa w ust.

1 pkt 2-4, jest określany przez prowadzącego instalację w oparciu o udokumentowane

i zweryfikowane informacje dotyczące instalacji, obejmujące okres normalnej eksploatacji

instalacji, okres jej konserwacji i normalnego cyklu produkcyjnego, a także informacje

dotyczące energooszczędnych technologii i typowego wykorzystania zdolności produkcyjnych

w danej instalacji w porównaniu z informacjami dla danego sektora.

3.

W przypadku gdy w instalacji nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej,

o którym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy, poziom działalności w instalacji określa się

dla podinstalacji, do której odnosi się znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnych,

w sposób określony w § 8.

1.

W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu wstępną roczną

liczbę uprawnień do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika

emisyjności dla produktu i historycznego poziomu działalności instalacji związanego

z danym produktem, zgodnie z wzorem

Fp = BMp × HALp

gdzie

Fp

-

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji

objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu,

BMp

-

oznacza wskaźnik emisyjności dla danego produktu [EUA/Mg],

HALp

-

oznacza historyczny poziom działalności instalacji związany z danym produktem [Mg/rok].

2.

W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple wstępną

roczną liczbę uprawnień do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika

emisyjności opartego na cieple i historycznego poziomu działalności instalacji związanego

z zużytym mierzalnym ciepłem, zgodnie z wzorem

Fh = BMh × HALh

gdzie

Fh

-

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji

objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple,

BMh

-

oznacza wskaźnik emisyjności oparty na cieple [EUA/TJ],

HALh

-

oznacza historyczny poziom działalności instalacji związany z zużytym mierzalnym ciepłem

[TJ/rok].

3.

W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie wstępną

roczną liczbę uprawnień do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika

emisyjności opartego na paliwie i historycznego poziomu działalności instalacji uwzględniającego

poziom zużytego paliwa, zgodnie z wzorem

Ff = BMf × HALf

gdzie

Ff

-

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji

objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie,

BMf

-

oznacza wskaźnik emisyjności oparty na paliwie [EUA/TJ],

HALf

-

oznacza historyczny poziom działalności instalacji uwzględniający poziom zużytego

paliwa [TJ/rok].

4.

W przypadku podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe wstępną roczną liczbę uprawnień

do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn historycznego poziomu działalności

instalacji związanego z emisjami procesowymi i wskaźnika 0,97, zgodnie z wzorem

Fe = HALe × 0,97

gdzie

Fe

-

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji

wytwarzającej emisje procesowe,

HALe

-

oznacza historyczny poziom działalności instalacji związany z emisjami procesowymi

[Mg/rok].

5.

Jeżeli mierzalne ciepło jest eksportowane do gospodarstw domowych, a wstępna roczna

liczba uprawnień do emisji określona zgodnie z ust. 2 dla produkcji mierzalnego ciepła

eksportowanego do gospodarstw domowych jest mniejsza niż mediana rocznej emisji historycznej

związanej z produkcją tego ciepła w okresie odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r.

do dnia 31 grudnia 2008 r., wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji zwiększa się

o różnicę wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji i mediany rocznej emisji historycznej.

Mediana rocznej emisji historycznej, począwszy od roku 2014, zmniejsza się w każdym

kolejnym roku o 10 punktów procentowych.

6.

W przypadku gdy w podinstalacji jest wytwarzany produkt, którego nie wykorzystuje

się w sektorze lub podsektorze narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, wstępną

roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z ust. 1-4 dostosowuje się na

dany rok, mnożąc przez współczynnik zapewniający przejściowy system prowadzący do

zmniejszania liczby przydzielonych uprawnień do emisji, który jest określony w załączniku

nr 3 do rozporządzenia.

7.

W przypadku gdy w podinstalacji jest wytwarzany produkt, który wykorzystuje się w

sektorze lub podsektorze narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, wstępną roczną

liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z ust. 1-4 dostosowuje się na dany rok,

mnożąc przez współczynnik wynoszący 1.

8.

Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną dla podinstalacji, która importuje

mierzalne ciepło z podinstalacji wytwarzającej produkty objęte wskaźnikiem emisyjności

dla kwasu azotowego, pomniejsza się o iloczyn wielkości rocznego historycznego zużycia

tego ciepła w okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, i wartości

wskaźnika emisyjności opartego na cieple.

9.

Jeżeli z instalacji wyodrębniono podinstalację do produkcji masy celulozowej (krótkowłóknistej

masy celulozowej siarczanowej, długowłóknistej masy celulozowej siarczanowej, masy

termomechanicznej i mechanicznej, masy celulozowej uzyskanej metodą siarczynową lub

innej masy celulozowej nieobjętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu), która eksportuje

mierzalne ciepło do innej, technicznie z nią powiązanej podinstalacji, wstępną roczną

liczbę uprawnień do emisji oblicza się w odniesieniu do produktów z masy celulozowej

wyprodukowanych przez tę podinstalację i wprowadzonych do obrotu, z wyłączeniem masy

przetworzonej na papier w tej samej instalacji lub w innych instalacjach technicznie

z nią powiązanych.

10.

Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności

dla produktu, w której produkuje się chemikalia wielkotonażowe (HVC), oblicza się,

według wzoru określonego w pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia, jako sumę

1)

iloczynu

a)

wskaźnika emisyjności dla produktu uzyskanego w procesie krakingu parowego określonego

w tabeli nr 2 w załączniku nr 1 do rozporządzenia,

b)

historycznego poziomu działalności instalacji określonego zgodnie z pkt 4 w załączniku

nr 2 do rozporządzenia i

c)

ilorazu całkowitej emisji bezpośredniej, w tym emisji pochodzącej z importowanego

ciepła netto w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy,

wyrażonej w megagramach ekwiwalentu, oraz sumy całkowitej emisji bezpośredniej i emisji

pośrednich w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy,

obliczonych zgodnie z § 11 ust. 2;

2)

mediany produkcji historycznej dodatkowych ilości wodoru, wyrażonej w megagramach

wodoru, pomnożonej przez 1,78 Mg CO2/Mg H2;

3)

mediany produkcji historycznej dodatkowych ilości etylenu, wyrażonej w megagramach

etylenu, pomnożonej przez 0,24 Mg CO2/Mg C2H4;

4)

mediany produkcji historycznej dodatkowych ilości chemikaliów wielkotonażowych innych

niż wodór i etylen, wyrażonej w megagramach HVC, pomnożonej przez 0,16 Mg CO2/Mg HVC.

11.

Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności

dla produktu, w której produkuje się monomer chlorku winylu (VCM), oblicza się, według

wzoru określonego w pkt 2 w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jako iloczyn

1)

wskaźnika emisyjności dla VCM określonego w tabeli nr 1 w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2)

historycznego poziomu działalności dla VCM, wyrażonego w megagramach;

3)

ilorazu emisji bezpośredniej dla produkcji VCM, w tym emisji pochodzącej z importu

ciepła netto w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy,

obliczonej zgodnie z § 11 ust. 2, wyrażonej w megagramach ekwiwalentu, oraz sumy tej

emisji bezpośredniej i emisji związanej z wodorem w przypadku produkcji VCM w odpowiednim

okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, wyrażonej w megagramach

ekwiwalentu i obliczonej w oparciu o historyczne zużycie ciepła powstałego ze spalania

wodoru, wyrażone w teradżulach, pomnożone przez 56,1 Mg CO2/TJ.

12.

Jeżeli podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktu zużywa mierzalne

ciepło importowane z instalacji nieuczestniczącej w systemie, wstępną roczną liczbę

uprawnień do emisji obliczoną dla podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla

produktu pomniejsza się o iloczyn ilości ciepła historycznie importowanego z instalacji

nieuczestniczącej w systemie w danym roku i wartości wskaźnika emisyjności opartego

na cieple.

1.

W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu, dla którego

jest stosowana zamiana paliw i energii elektrycznej oraz został określony wskaźnik

emisyjności, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla tej podinstalacji oblicza

się jako iloczyn

1)

wartości właściwego wskaźnika emisyjności dla produktu;

2)

historycznego poziomu działalności związanego z produktem;

3)

ilorazu całkowitej emisji bezpośredniej, w tym emisji pochodzącej z importowanego

ciepła netto w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy,

wyrażonej w megagramach ekwiwalentu, oraz sumy całkowitej emisji bezpośredniej i emisji

pośrednich z produkcji danego produktu w odpowiednim okresie odniesienia, o którym

mowa w art. 21 ust. 3 ustawy.

2.

Na potrzeby obliczenia wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji zgodnie z ust.

1 wielkość emisji pośrednich odpowiada zużyciu energii elektrycznej określonemu w

charakterystyce procesów, o których mowa w tabeli nr 2 w załączniku nr 1 do rozporządzenia,

w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, wyrażonemu

w megawatogodzinach dla produkcji danego produktu, pomnożonemu przez 0,465 Mg CO2/MWh. Wielkość emisji pośrednich wyraża się w megagramach dwutlenku węgla (CO2).

3.

Na potrzeby obliczenia wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji zgodnie z ust.

1 emisje pochodzące z importowanego ciepła netto odnoszą się do ilości mierzalnego

ciepła wykorzystanego do produkcji danego produktu importowanego z instalacji uczestniczącej

w systemie w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy,

pomnożonej przez wartość wskaźnika emisyjności opartego na cieple.

1.

Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla instalacji nowej oblicza się dla podinstalacji

wyodrębnionej w ramach instalacji nowej, począwszy od dnia rozpoczęcia normalnej działalności

w instalacji nowej albo rozpoczęcia zmienionej działalności w instalacji nowej, o

których mowa w art. 68 ust. 9 i 10 ustawy, w następujący sposób

1)

w przypadku każdej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu wstępną

roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn wartości

wskaźnika emisyjności dla produktu i poziomu działalności związanego z tym produktem;

2)

w przypadku każdej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple

wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn

wartości wskaźnika emisyjności opartego na cieple i poziomu działalności związanego

z ciepłem;

3)

w przypadku każdej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie

wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn

wartości wskaźnika emisyjności opartego na paliwie i poziomu działalności związanego

z paliwem;

4)

w przypadku każdej podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe wstępną roczną liczbę

uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn poziomu działalności

związanego z emisjami procesowymi i współczynnika 0,97.

2.

Do obliczenia wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych instalacji

nowej stosuje się odpowiednio § 4 ust. 2-6, § 10 ust. 6-12 oraz § 11.

3.

W przypadku instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. a ustawy, wstępną

roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną dla pierwszej podinstalacji wyodrębnionej

w ramach instalacji nowej zgodnie z ust. 1 powiększa się o liczbę uprawnień do emisji

przyznanych na okres przed rozpoczęciem normalnej działalności w instalacji nowej,

o którym mowa w art. 68 ust. 9 ustawy, na podstawie zweryfikowanych emisji przedstawionych

w raporcie na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3 ustawy.

4.

W przypadku instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. b ustawy, wstępną

roczną liczbę uprawnień do emisji wynikającą ze znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej

instalacji oblicza się zgodnie z ust. 1 i 2, nie zmieniając liczby uprawnień do emisji

dla tej instalacji przydzielonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.

25 ust. 4 ustawy albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo

art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12 ustawy.

1.

W przypadku gdy w instalacji nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej,

o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, przy obliczaniu wstępnej rocznej liczby uprawnień

do emisji dla podinstalacji uwzględnia się pomniejszoną liczbę uprawnień do emisji

wynikającą z poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej. Przepisy § 12

ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z ust. 1 dostosowuje się

na każdy rok okresu rozliczeniowego za pomocą międzysektorowego współczynnika korygującego,

o którym mowa w art. 15 ust. 3 decyzji, o której mowa w § 4 ust. 1, albo współczynnika

liniowego, o którym mowa w art. 10 ust. 9 akapit drugi tej decyzji.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.