Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo łowieckie

Łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza

ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami

ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej.

Do dnia 15 czerwca 2018 r. środki Funduszu Odszkodowawczego, o którym mowa w art.

50a ustawy zmienianej w art. 1, na wypłatę odszkodowań za szkody, o których mowa w

art. 46 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wyrządzone

na obszarach obwodów łowieckich, z wyjątkiem szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne,

o których mowa w art. 46 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, objęte całoroczną ochroną, oraz na pokrycie kosztów związanych z realizacją

zadań w zakresie tych szkód będą pochodziły z dotacji z budżetu państwa.

Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu

Państwa.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 49 ustawy zmienianej w

art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 49 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Celem łowiectwa jest

1)

ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych;

2)

ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania

zwierzyny;

3)

uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej

liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi

środowiska przyrodniczego;

4)

spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji

oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej.

Do spraw z zakresu szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie,

jelenie, daniele i sarny oraz przy wykonywaniu polowania wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Gospodarka łowiecka jest to działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania

zwierzyny.

2.

Polowanie oznacza

1)

tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny

żywej,

2)

łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw

środowiska

- zmierzające do wejścia w jej posiadanie.

3.

Kłusownictwo oznacza działanie zmierzające do wejścia w posiadanie zwierzyny w sposób

niebędący polowaniem albo z naruszeniem warunków dopuszczalności polowania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 2 w zakresie

art. 46b ust. 4 w zakresie dotyczącym wpisu na listę rzeczoznawców prowadzoną przez

izbę rolniczą oraz art. 1 pkt 2 w zakresie art. 46b ust. 5-9, które wchodzą w życie

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw rolnictwa oraz Państwowej Rady Ochrony Przyrody i Polskiego Związku Łowieckiego,

ustali, w drodze rozporządzenia, listę gatunków zwierząt łownych, uwzględniając podział

na zwierzynę płową, grubą, drobną oraz drapieżniki.

Naczelnym organem administracji rządowej w zakresie łowiectwa jest minister właściwy

do spraw środowiska.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, administrację w zakresie łowiectwa sprawuje samorząd

województwa jako zadanie z zakresu administracji rządowej.

1.

Gospodarka łowiecka prowadzona jest w obwodach łowieckich przez dzierżawców lub zarządców.

2.

Odstrzały redukcyjne zwierząt łownych w parkach narodowych i rezerwatach, prowadzone

w oparciu o przepisy o ochronie przyrody, odbywają się na zasadach określonych w ustawie

i zgodnie z obowiązującymi okresami ochronnymi i kryteriami selekcji.

3.

Gospodarka łowiecka prowadzona jest na zasadach określonych w ustawie, w oparciu o

roczne plany łowieckie i wieloletnie łowieckie plany hodowlane.

3a.

Roczne plany łowieckie sporządzane są przez dzierżawców obwodów łowieckich, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta), i podlegają zatwierdzeniu przez właściwego

nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w uzgodnieniu z Polskim

Związkiem Łowieckim.

3b.

Roczne plany łowieckie w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia sporządzane są przez

ich zarządców i podlegają zatwierdzeniu przez dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego

Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.

3c.

Roczne plany łowieckie dla

1)

obwodów łowieckich graniczących z parkami narodowymi opiniowane są dodatkowo przez

dyrektora parku narodowego;

2)

obwodów łowieckich, na terenie których znajdują się obręby hodowlane, opiniowane są

dodatkowo, w zakresie pozyskania piżmaka i łyski przez uprawnionych do rybactwa w

rozumieniu ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 652 oraz z 2017 r. poz. 60).

3d.

W przypadku odmowy zatwierdzenia lub uzgodnienia w całości lub części rocznego planu

łowieckiego zainteresowanemu przysługuje odwołanie odpowiednio do dyrektora regionalnej

dyrekcji lub Dyrektora Generalnego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.

3e.

Wieloletnie łowieckie plany hodowlane sporządzają dyrektorzy regionalnych dyrekcji

Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w uzgodnieniu z marszałkami województw

i Polskim Związkiem Łowieckim.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób sporządzania rocznych planów łowieckich i wieloletnich

łowieckich planów hodowlanych dla sąsiadujących ze sobą obwodów łowieckich o zbliżonych

warunkach przyrodniczych (rejonów hodowlanych) oraz sposób zatwierdzania rocznych

planów łowieckich, uwzględniając zasadę optymalnego gospodarowania populacjami zwierząt

łownych oraz ochrony lasu przed szkodami wyrządzanymi przez te zwierzęta.

1.

Ochrona zwierzyny - poza zasadami określonymi w przepisach o ochronie przyrody - obejmuje

tworzenie warunków bezpiecznego bytowania zwierzyny, a w szczególności

1)

zwalczanie kłusownictwa i wszelkich zjawisk szkodnictwa łowieckiego;

2)

zakaz - poza polowaniami i odłowami, sprawdzianami pracy psów myśliwskich, a także

szkoleniami ptaków łowczych i psów myśliwskich, organizowanymi przez Polski Związek

Łowiecki - płoszenia, chwytania, przetrzymywania, ranienia i zabijania zwierzyny;

3)

zakaz wybierania i posiadania jaj i piskląt, wyrabiania i posiadania wydmuszek oraz

niszczenia legowisk, nor i gniazd ptasich;

4)

zakaz sprzedaży, transportu w celu sprzedaży, przetrzymywania w celu sprzedaży oraz

oferowania do sprzedaży żywych lub martwych zwierząt łownych, jak również wszelkich

łatwo rozpoznawalnych części lub produktów uzyskanych z tych zwierząt, z wyjątkiem

tych zwierząt łownych, które zostały pozyskane zgodnie z prawem lub nabyte w inny

legalny sposób.

2.

Starosta może wyrazić zgodę, na okres do 6 miesięcy, na przetrzymywanie zwierzyny,

osobie, która weszła w jej posiadanie w wyniku osierocenia, wypadku lub innego uszkodzenia

ciała zwierzyny, mając na uwadze potrzebę podjęcia koniecznej opieki i leczenia. Zwierzyna

ta powinna następnie być przekazana uprawnionym podmiotom w celu dalszej hodowli.

3.

Do celów hodowlanych, w tym eksportu, oraz celów naukowych dozwolone jest łowienie

zwierzyny żywej wyłącznie w sieci i nieraniące pułapki, w tym pułapki niechwytające

za kończynę.

1.

Marszałek województwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego, może

zezwolić na odstępstwo od zakazu płoszenia zwierząt łownych. Zezwolenie może być wydane

w przypadku braku rozwiązań alternatywnych oraz jeżeli nie jest szkodliwe dla zachowania

we właściwym stanie ochrony dziko występujących populacji zwierząt łownych.

2.

Zezwolenie jest wydawane na wniosek, który zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

cel wykonania czynności;

3)

nazwę gatunku lub gatunków w języku polskim i łacińskim, których będą dotyczyć te

czynności;

4)

określenie sposobu, miejsca i czasu wykonywania czynności oraz wynikających z tego

zagrożeń;

5)

wskazanie podmiotu, który wykona czynności.

3.

Zezwolenie zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

nazwę gatunku lub gatunków w języku polskim i łacińskim, których będą dotyczyć czynności;

3)

wskazanie sposobu, miejsca i czasu płoszenia oraz podmiotów wykonywających tę czynność;

4)

określenie warunków realizacji wynikających z potrzeb ochrony populacji gatunków zwierząt

łownych i ich siedlisk w rejonie wykonywania czynności;

5)

wskazanie podmiotów uprawnionych do wykonania kontroli realizacji wydanego zezwolenia

w terenie;

6)

określenie terminu złożenia marszałkowi województwa informacji o wykorzystaniu zezwolenia.

4.

Marszałek województwa dokonuje kontroli spełniania warunków określonych w wydanych

przez siebie zezwoleniach, o których mowa w ust. 1. Przepisy art. 44 ust. 6-12 stosuje

się odpowiednio.

5.

Marszałek województwa do dnia 30 czerwca każdego roku składa ministrowi właściwemu

do spraw środowiska raport o wydanych w roku poprzednim zezwoleniach, o których mowa

w ust. 1, zawierający informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 2-5, a także informację

o wykorzystaniu zezwoleń oraz wynikach kontroli spełniania warunków określonych w

tych zezwoleniach.

1.

Hodowanie lub utrzymywanie chartów rasowych lub ich mieszańców wymaga zezwolenia starosty

właściwego ze względu na miejsce prowadzenia ich hodowli lub utrzymywania, wydawanego

na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać takiego psa.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, po zasięgnięciu opinii Związku Kynologicznego w Polsce oraz Polskiego

Związku Łowieckiego, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób hodowania

i utrzymywania chartów rasowych oraz ich mieszańców, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa ludzi oraz, w odpowiednim zakresie, bezpieczeństwa zwierząt.

3.

W przypadku niespełnienia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.

2 starosta odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust.

1.

5.

Organem właściwym w sprawie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest starosta

właściwy ze względu na miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania chartów rasowych

lub ich mieszańców.

6.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w razie zmiany miejsca prowadzenia hodowli

lub utrzymywania chartów rasowych lub ich mieszańców.

7.

Rozstrzygnięcia w sprawie wydania zezwolenia oraz cofnięcia zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1, są podejmowane w formie decyzji administracyjnej.

1.

Łowiectwo jest prowadzone zgodnie z podstawowymi kierunkami użytkowania terenów rolnych,

leśnych i rybackich, w warunkach stałego polepszania zwierzynie środowiska jej bytowania.

2.

Gospodarowanie populacjami zwierzyny wymaga w szczególności

1)

tworzenia stałych i okresowych osłon dla zwierzyny (lasy, zadrzewienia, zakrzewienia,

remizy, osłony miejsc lęgowych);

2)

wzbogacania naturalnej bazy żerowej dla zwierzyny w lasach;

3)

zachowania istniejących naturalnych zbiorników wodnych, rekonstrukcji i tworzenia

nowych;

4)

racjonalnego stosowania środków chemicznych w rolnictwie i leśnictwie;

5)

stosowania terminów i technik agrotechnicznych niezagrażających bytowaniu zwierzyny

na danym terenie;

6)

utrzymywania korytarzy (ciągów) ekologicznych dla zwierzyny;

7)

utrzymywania struktury wiekowej i płciowej oraz liczebności populacji zwierzyny właściwych

dla zapewnienia równowagi ekosystemów oraz realizacji głównych celów gospodarczych

w rolnictwie, leśnictwie i rybactwie;

8)

ochrony zwierzyny przed zagrożeniem ruchu pojazdów samochodowych na drogach krajowych

i wojewódzkich.

3.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich oraz wójtowie (burmistrzowie, prezydenci

miast) i nadleśniczowie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe współdziałają

w sprawach związanych z zagospodarowaniem obwodów łowieckich, w szczególności w zakresie

ochrony i hodowli zwierzyny.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą, po uzyskaniu zgody właściciela, posiadacza

lub zarządcy gruntu, wyznaczać i oznakowywać zakazem wstępu obszary stanowiące ostoje

zwierzyny oraz wznosić urządzenia związane z prowadzeniem gospodarki łowieckiej.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich obowiązani są dokarmiać zwierzynę, zwłaszcza

w okresach występowania niedostatku żeru naturalnego oraz wówczas, gdy w sposób istotny

może to wpłynąć na zmniejszenie szkód wyrządzanych przez zwierzynę w uprawach i płodach

rolnych oraz w gospodarce leśnej.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich oraz właściciele, posiadacze i zarządcy gruntów

są obowiązani zawiadomić właściwy organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej

1.

Zwierzyna pozyskana w obwodzie łowieckim zgodnie z przepisami prawa stanowi własność

dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego, a na terenach niewchodzących w skład obwodów

łowieckich - własność Skarbu Państwa.

2.

Zwierzyna bezprawnie pozyskana stanowi własność Skarbu Państwa.

3.

Osoby wykonujące polowanie mogą odstąpioną im zwierzynę spożytkować według własnego

uznania, z wyłączeniem odprzedaży.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość ekwiwalentu

za zwierzynę bezprawnie pozyskaną, podmioty właściwe do zagospodarowania w imieniu

Skarbu Państwa bezprawnie pozyskanej zwierzyny, pobrania środków pochodzących ze sprzedaży

tusz oraz należnego ekwiwalentu, uwzględniając sposób pozyskania zwierzyny, jej gatunek,

wielokrotność wartości rynkowej tuszy, a w przypadku samców zwierzyny płowej także

jej wartość trofealną.

1.

Zabrania się chowu i hodowli zamkniętej zwierząt łownych, z wyjątkiem bażanta oraz

zwierząt uznanych za zwierzęta gospodarskie na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska może wydać zgodę na chów i hodowlę zamkniętą

zwierząt łownych niebędących zwierzętami gospodarskimi do celów badań naukowych, dydaktyki,

zasiedleń lub eksportu zwierzyny żywej.

(uchylony)

1.

Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu

usług turystycznych obejmujących polowania wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz polowania za granicą jest obowiązany spełniać następujące warunki

1)

ustanowić obowiązkowe zabezpieczenie majątkowe roszczeń osób trzecich z tytułu niewykonania

lub nienależytego wykonania zobowiązania przez przedsiębiorcę;

2)

złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin ze znajomości zasad wykonywania polowania oraz

zasad ochrony przyrody lub zatrudniać osobę spełniającą ten warunek;

3)

składać właściwemu marszałkowi województwa, przed upływem terminu obowiązywania poprzedniej

umowy albo blokady środków finansowych na rachunku bankowym, oryginały dokumentów

potwierdzających zawarcie kolejnej umowy, albo dokonanie kolejnej blokady środków

finansowych, o których mowa w ust. 3.

2.

Warunkiem wykonywania działalności, o której mowa w ust. 1, jest również niekaralność

przedsiębiorcy i osób kierujących jego działalnością za umyślne przestępstwo określone

w art. 52 i art. 53 oraz przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu.

3.

Ustanowienie zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, polega na

1)

zawarciu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku

z wykonywaniem działalności albo

2)

zawarciu umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, albo

3)

blokadzie środków finansowych na rachunku bankowym, na rzecz właściwego samorządu

województwa, w wysokości 4% rocznego przychodu z tytułu wykonywania przez przedsiębiorcę

działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1, uzyskanego w roku obrotowym poprzedzającym

rok zawarcia umowy, jednak nie mniej niż równowartość w złotych 20 000 euro obliczona

według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego

dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym została dokonana blokada środków.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, minimalną wysokość sumy gwarancji,

o których mowa w ust. 3 pkt 2, uwzględniając zakres wykonywanej przez przedsiębiorców

działalności.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa

w ust. 3 pkt 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanej działalności.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Egzamin ze znajomości wykonywania polowania oraz zasad ochrony przyrody przeprowadza

komisja egzaminacyjna powołana przez ministra właściwego do spraw środowiska.

2.

Złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu, o którym mowa w ust. 1, komisja egzaminacyjna

stwierdza zaświadczeniem.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

liczbę członków komisji, o której mowa w ust. 1, oraz jej skład, tak aby w skład komisji

wchodziło

a)

nie mniej niż 3 członków spośród ekspertów z dziedziny ochrony przyrody, gospodarki

łowieckiej oraz zasad posiadania i posługiwania się myśliwską bronią palną,

b)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw środowiska - jako przewodniczący komisji,

c)

przedstawiciel Polskiego Związku Łowieckiego,

d)

przedstawiciel Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe;

2)

dokumenty, jakie przedkłada osoba ubiegająca się o przystąpienie do egzaminu, o którym

mowa w ust. 1, umożliwiające pełną identyfikację tej osoby;

3)

sposób przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając objęcie tym

egzaminem sprawdzenia znajomości przepisów dotyczących ochrony przyrody, gospodarki

łowieckiej oraz posiadania i posługiwania się myśliwską bronią palną;

4)

wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2.

1.

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie obrotu zwierzyną żywą

oraz obrotu tuszami zwierzyny i ich częściami, z wyłączeniem sprzedaży dokonywanej

przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jest obowiązany

1)

prowadzić ewidencję skupu w każdym punkcie skupu;

2)

zapewniać badania zwierzyny i mięsa zgodnie z przepisami o zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres ewidencji,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, oraz jej wzór, kierując się rodzajem wykonywanej działalności

gospodarczej w zakresie obrotu zwierzyną żywą lub tuszami zwierzyny i ich częściami.

1.

W przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wymaganych do prowadzenia działalności

gospodarczej, o której mowa w art. 18 ust. 1, właściwy marszałek województwa wzywa

przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń w wyznaczonym terminie.

2.

W przypadku nieusunięcia naruszeń, o których mowa w ust. 1, właściwy marszałek województwa

wydaje decyzję o zakazie wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art.

18 ust. 1, przez okres 3 lat.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819).

1.

Obwód łowiecki stanowi obszar gruntów o ciągłej powierzchni, zamkniętej jego granicami,

nie mniejszy niż trzy tysiące hektarów, na którego obszarze istnieją warunki do prowadzenia

łowiectwa.

2.

W szczególnych przypadkach, uzasadnionych względami racjonalnej gospodarki łowieckiej

i warunkami terenowymi, mogą być tworzone, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska,

obwody łowieckie o mniejszej powierzchni.

1.

Obwody łowieckie dzielą się na obwody łowieckie leśne i polne.

2.

Obwód łowiecki leśny jest to obszar, w którym grunty leśne stanowią co najmniej 40%

ogólnej powierzchni tego obszaru.

3.

Obwód łowiecki polny jest to obszar, w którym grunty leśne stanowią mniej niż 40%

ogólnej powierzchni tego obszaru.

Obwody łowieckie są tworzone przy uwzględnieniu następujących zasad

1)

optymalnego zaspokojenia potrzeb w zakresie ochrony, zachowania i rozwoju preferowanych

gatunków zwierzyny;

2)

unikania dzielenia zbiorników wodnych;

3)

ustalania przebiegu granic po naturalnych lub wyraźnych znakach w terenie.

W skład obwodów łowieckich nie wchodzą

1)

parki narodowe i rezerwaty przyrody, z wyjątkiem rezerwatów lub ich części, w których

na obszarach wyznaczonych w planie ochrony lub zadaniach ochronnych nie zabroniono

wykonywania polowania;

2)

tereny w granicach administracyjnych miast; jeżeli jednak granice te obejmują większe

obszary leśne lub rolne, z obszarów tych może być utworzony obwód łowiecki lub mogą

być one włączone do innych obwodów łowieckich;

3)

tereny zajęte przez miejscowości niezaliczane do miast, w granicach obejmujących zabudowania

mieszkalne i gospodarcze z podwórzami, placami i ulicami oraz drogami wewnątrz tych

miejscowości;

4)

budowle, zakłady i urządzenia, tereny przeznaczone na cele społeczne, kultu religijnego,

przemysłowe, handlowe, składowe, transportowe i inne cele gospodarcze oraz obiekty

o charakterze zabytkowym i specjalnym, w granicach ich ogrodzeń.

1.

(utracił moc)

2.

Jeżeli obwód łowiecki ma się znajdować w obszarze więcej niż jednego województwa,

uchwałę, o której mowa w ust. 1, podejmuje sejmik województwa właściwy dla przeważającego

obszaru gruntów w uzgodnieniu z sejmikiem województwa właściwym dla pozostałego gruntu.

3.

Podział na obwody łowieckie obszarów gruntów pozostających w zarządzie organów wojskowych

lub przydzielonych tym organom do wykorzystania oraz zmiana granic tych obwodów odbywa

się w porozumieniu z tymi organami.

1.

Obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego, z

zastrzeżeniem ust. 1a.

1a.

Obwody łowieckie podlegają wydzierżawieniu przez Polski Związek Łowiecki tylko wtedy,

gdy żadne koło łowieckie nie jest zainteresowane ich dzierżawieniem i tylko do czasu

złożenia oferty przez koło łowieckie.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego,

może, w drodze decyzji, wyłączyć obwody łowieckie z wydzierżawiania i przekazać je

na czas nie krótszy niż 10 lat w zarząd z przeznaczeniem na ośrodki hodowli zwierzyny,

w których - oprócz polowania - realizowane są cele związane w szczególności z

1)

prowadzeniem wzorcowego zagospodarowania łowisk, wdrażaniem nowych osiągnięć z zakresu

łowiectwa;

2)

prowadzeniem badań naukowych;

3)

odtwarzaniem populacji zanikających gatunków zwierząt dziko żyjących;

4)

hodowlą rodzimych gatunków zwierząt łownych w celu zasiedlania łowisk;

5)

hodowlą zwierząt łownych szczególnie pożytecznych w biocenozach leśnych;

6)

prowadzeniem szkoleń z zakresu łowiectwa.

3.

Ośrodki hodowli zwierzyny mogą być prowadzone za zgodą ministra właściwego do spraw

środowiska przez: Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, Polski Związek Łowiecki,

instytucje naukowo-dydaktyczne oraz inne jednostki, które do dnia wejścia w życie

ustawy prowadziły takie ośrodki. Prawo do prowadzenia ośrodków hodowli zwierzyny jest

niezbywalne.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przekazywania w zarząd obwodów

łowieckich wyłączonych z wydzierżawiania, uwzględniając tryb postępowania, jednostkom,

których zadania ustawowe dają gwarancję realizacji celów, o których mowa w ust. 2.

1.

Obwody łowieckie wydzierżawiają, na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz właściwej izby rolniczej

1)

obwody łowieckie leśne - dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego

Lasy Państwowe;

2)

obwody łowieckie polne - starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej;

3)

obwody łowieckie znajdujące się na terenie więcej niż jednego powiatu - starosta powiatu,

na terenie którego znajduje się największa część obwodu łowieckiego.

1a.

Obwód łowiecki obejmujący obszar gruntów pozostających w zarządzie organów wojskowych

lub przydzielonych tym organom do wykorzystania może być wydzierżawiony kołom łowieckim

za zgodą tych organów.

2.

Obwody łowieckie wydzierżawia się na czas nie krótszy niż 10 lat. Po upływie tego

okresu dotychczasowemu dzierżawcy przysługuje pierwszeństwo w zawarciu umowy dzierżawy

na dalszy okres.

3.

W przypadku podziału obwodu łowieckiego dotychczasowemu dzierżawcy lub zarządcy przysługuje

prawo wyboru dzierżawy lub zarządzania jednym z obwodów łowieckich powstałych z podziału.

4.

W przypadku podziału obwodu łowieckiego lub zmiany jego granic następuje rozliczenie

z jego dotychczasowym dzierżawcą lub zarządcą z tytułu nadpłaconego czynszu dzierżawnego

oraz nakładów na zagospodarowanie, poniesionych w ostatnich 2 latach przed dokonaniem

tego podziału lub zmian. Kwotę ustaloną w rozliczeniu wypłaca ustępującemu dzierżawcy

lub zarządcy dzierżawca lub zarządca nowo utworzonego obwodu łowieckiego.

5.

Zasada określona w ust. 4 obowiązuje także w przypadku wyłączenia obwodu łowieckiego

z wydzierżawienia w trakcie trwania umowy dzierżawy.

6.

W przypadku określonym w art. 28 ust. 1a i przekazaniu przez Polski Związek Łowiecki

dzierżawionego obwodu łowieckiego kołu łowieckiemu, następuje rozliczenie między stronami

obejmujące zwrot nadpłaconego czynszu dzierżawnego, nakładów poniesionych na zagospodarowanie

obwodu za okres dzierżawy obwodu łowieckiego przez Polski Związek Łowiecki, nie dłuższy

jednak niż 2 ostatnie lata.

1.

Umowa dzierżawy obwodu łowieckiego w szczególności powinna zawierać

1)

numer i powierzchnię obwodu łowieckiego;

2)

obszar gruntów leśnych i polnych wchodzących w skład obwodu łowieckiego;

3)

kategorię obwodu łowieckiego;

4)

wysokość czynszu za dzierżawę obwodu łowieckiego i termin jego płatności;

5)

obowiązki stron umowy;

6)

zasady zastosowania odstrzału zastępczego;

7)

sposób i terminy rozliczeń między stronami umowy w przypadku jej rozwiązania.

2.

Umowa dzierżawy obwodu łowieckiego ulega rozwiązaniu w przypadku

1)

wyłączenia obwodu łowieckiego z wydzierżawienia;

2)

rozwiązania koła łowieckiego;

3)

zgodnego oświadczenia stron.

3.

W kwestiach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące dzierżawy.

1.

W przypadku nieusprawiedliwionego niezrealizowania rocznego planu łowieckiego dzierżawcy

obwodów łowieckich obowiązani są do udziału w kosztach ochrony lasu przed zwierzyną.

2.

Udział w kosztach, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się w wysokości czynszu za

dzierżawę obwodu łowieckiego, przy czym udział ten przypada w całości właściwemu nadleśnictwu.

2a.

Czynsz dzierżawny ustala się, w zależności od kategorii obwodu łowieckiego, mnożąc

ilość hektarów obszaru dzierżawionego obwodu łowieckiego przez równowartość pieniężną

żyta, stosując wskaźnik przeliczeniowy, który nie może być wyższy niż 0,07 q żyta

za 1 hektar.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

zasady kategoryzacji obwodów łowieckich, uwzględniając liczebność poszczególnych gatunków

zwierzyny w określonych środowiskach jej bytowania, rodzaj i wielkość jej pozyskania

oraz nasilenie czynników antropogenicznych;

2)

szczegółowe zasady ustalenia czynszu dzierżawnego, uwzględniając powierzchnię i kategorię

obwodu łowieckiego, stosując za podstawę do wyliczeń cenę żyta ustaloną na podstawie

ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 617 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 624);

3)

szczegółowe zasady ustalania partycypacji, o której mowa w ust. 1, uwzględniając niezrealizowanie

rocznego planu łowieckiego w zakresie pozyskania: łosi, jeleni, danieli i saren, przy

czym nie może ona przekroczyć 10% wartości wpływów ze sprzedaży tusz tych gatunków

w roku poprzednim.

1.

Wydzierżawiający obowiązany jest rozliczyć otrzymany czynsz dzierżawny między nadleśnictwami

i gminami.

2.

Nadleśnictwu przypada czynsz odpowiadający powierzchni państwowych gruntów leśnych,

a gminom - odpowiadający pozostałej powierzchni obwodu łowieckiego.

3.

Za obwody łowieckie wyłączone z wydzierżawiania zarządcy tych obwodów uiszczają ekwiwalent

równy wysokości średniego czynszu za dzierżawę, stosowanego w obwodach łowieckich,

wydzierżawionych na obszarze danej gminy lub gmin sąsiednich, a należność rozliczają

według zasad określonych w ust. 1 i 2.

1.

Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą

gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz

jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych.

2.

Polski Związek Łowiecki posiada osobowość prawną.

3.

Polski Związek Łowiecki oraz koła łowieckie działają na podstawie ustawy oraz statutu

uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego.

4.

Statut Polskiego Związku Łowieckiego określa w szczególności

1)

teren działania i siedzibę Polskiego Związku Łowieckiego;

2)

sposób nabywania i utraty członkostwa w Polskim Związku Łowieckim oraz kole łowieckim,

zasady przynależności do kół łowieckich, przyczyny utraty członkostwa oraz prawa i

obowiązki członków;

3)

organy Polskiego Związku Łowieckiego oraz koła łowieckiego, ich kompetencje, tryb

dokonywania ich wyboru, zmiany bądź uzupełnienia składu;

4)

zadania koła łowieckiego i sposób ich realizacji oraz zasady reprezentowania koła

łowieckiego;

5)

fundusze i majątek Polskiego Związku Łowieckiego oraz koła łowieckiego, a także sposób

ich tworzenia, nabywania i zbywania;

6)

warunki ważności podejmowanych przez organy Polskiego Związku Łowieckiego bądź koła

łowieckiego uchwał;

7)

sposób ustanawiania składek członkowskich oraz wpisowego na rzecz Polskiego Związku

Łowieckiego i koła łowieckiego;

8)

zasady uchwalania i dokonywania zmian statutu;

9)

zasady postępowania wewnątrzorganizacyjnego;

10)

wzory deklaracji członkowskich w Polskim Związku Łowieckim oraz kole łowieckim;

11)

sankcje porządkowe za naruszenie obowiązków członkowskich;

12)

warunki i sposób łączenia się, podziału, rozwiązywania oraz likwidacji koła łowieckiego.

5.

Osoba fizyczna może zostać członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, jeżeli

1)

jest pełnoletnia;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była karana za przestępstwa wymienione w prawie łowieckim;

4)

nabyła uprawnienia do wykonywania polowania;

5)

złożyła deklarację i uiściła wpisowe.

6.

Członkowie Polskiego Związku Łowieckiego podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu od

następstw nieszczęśliwych wypadków i od odpowiedzialności cywilnej w zakresie czynności

związanych z gospodarką łowiecką i polowaniami.

1.

Organami Polskiego Związku Łowieckiego są

1)

Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego, jako najwyższa władza Polskiego

Związku Łowieckiego, który tworzą, wyłonieni w wyborach pośrednich, przedstawiciele

kół łowieckich i przedstawiciele członków niezrzeszonych w kołach łowieckich;

2)

Naczelna Rada Łowiecka, do zadań której należy ustalanie kierunków i planów działalności

Polskiego Związku Łowieckiego między Krajowymi Zjazdami Delegatów oraz realizacja

innych zadań przewidzianych statutem, oraz Okręgowe Rady Łowieckie;

3)

Zarząd Główny jako organ zarządzający;

4)

Główny Sąd Łowiecki i okręgowe sądy łowieckie jako organy orzekające w postępowaniu

dyscyplinarnym;

5)

Główny Rzecznik Dyscyplinarny i okręgowi rzecznicy dyscyplinarni jako organy prowadzące

dochodzenia dyscyplinarne.

2.

Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego reprezentuje Związek na zewnątrz.

3.

Polski Związek Łowiecki zobowiązany jest posiadać organy kontroli wewnętrznej.

4.

Statut Polskiego Związku Łowieckiego może przewidywać powoływanie innych organów krajowych

i okręgowych, które realizują - na terenie swego działania - zadania określone w art.

34.

1.

Koła łowieckie zrzeszają osoby fizyczne i są podstawowym ogniwem organizacyjnym w

Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa.

2.

Koła łowieckie posiadają osobowość prawną i ponoszą odpowiedzialność za swoje zobowiązania.

3.

Osobowość prawną koła łowieckie nabywają i tracą z dniem nabycia lub utraty członkostwa

w Polskim Związku Łowieckim.

4.

Wskazane statutem organy okręgowe, o których mowa w art. 32a ust. 4, koordynują i

nadzorują działalność kół łowieckich oraz członków - osób fizycznych niezrzeszonych

w kołach łowieckich.

5.

Organy, o których mowa w ust. 4, uchylają, w ramach nadzoru, sprzeczne z prawem bądź

statutem Polskiego Związku Łowieckiego uchwały kół łowieckich.

6.

W sprawach utraty członkostwa w kole łowieckim, nabycia lub utraty członkostwa w Polskim

Związku Łowieckim po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego albo od orzeczeń

i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne stronom postępowania przysługuje,

w terminie 14 dni od otrzymania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, odwołanie

do sądu okręgowego, z zastrzeżeniem art. 42da ust. 3. Od orzeczenia sądu okręgowego

kasacja nie przysługuje.

1.

Koło łowieckie powinno liczyć co najmniej 10 osób fizycznych będących członkami Polskiego

Związku Łowieckiego.

2.

Założyciele koła podpisują i składają deklarację członkowską.

3.

Założyciele koła, którzy podpisali i złożyli deklarację, stają się członkami koła

z chwilą przyjęcia go do Polskiego Związku Łowieckiego.

Do zadań Polskiego Związku Łowieckiego należy

1)

prowadzenie gospodarki łowieckiej;

2)

troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową,

jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami

narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w

zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących;

3)

pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa;

4)

ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej

zwierząt łownych;

5)

czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad

etyki, obyczajów i tradycji łowieckich;

6

prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego;

7)

organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego;

8)

prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej;

9)

współpraca z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi;

10)

wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną;

11)

prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych;

12)

realizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.

1.

Działalność Polskiego Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego,

składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej.

2.

Dochód z działalności gospodarczej Polskiego Związku Łowieckiego oraz kół łowieckich

służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału

między członków. Mienie Polskiego Związku Łowieckiego i kół łowieckich nie podlega

podziałowi między członków.

3.

Przepisy regulujące zasady gospodarki finansowej stowarzyszeń stosuje się odpowiednio

do gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego.

1.

Nadzór nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego sprawuje minister właściwy

do spraw środowiska.

2.

Przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 210) regulujące zasady nadzoru nad stowarzyszeniami stosuje się odpowiednio do nadzoru

nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego.

1.

Członek Polskiego Związku Łowieckiego będący osobą fizyczną podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej za przewinienie łowieckie polegające na

1)

naruszeniu ustawy i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych;

2)

naruszeniu statutu lub innych uchwał organów Polskiego Związku Łowieckiego;

3)

wykonywaniu polowania w sposób sprzeczny z etyką łowiecką.

2.

Odpowiedzialność dyscyplinarna obejmuje także pomocnictwo lub podżeganie do przewinienia

łowieckiego.

1.

Karami dyscyplinarnymi są kary zasadnicze i kara dodatkowa.

2.

Karami zasadniczymi są

1)

nagana;

2)

zawieszenie w prawach członka Polskiego Związku Łowieckiego na okres od 6 miesięcy

do 3 lat;

3)

wykluczenie z Polskiego Związku Łowieckiego.

3.

Karą dodatkową jest zakaz pełnienia funkcji w organach Polskiego Związku Łowieckiego

i koła łowieckiego na okres do 5 lat.

Postępowanie dyscyplinarne o ten sam czyn toczy się niezależnie od postępowania karnego.

Postępowanie dyscyplinarne może być zawieszone do czasu zakończenia postępowania karnego.

Postępowanie dyscyplinarne obejmuje

1)

dochodzenie dyscyplinarne prowadzone przez rzeczników dyscyplinarnych;

2)

postępowanie przed sądami łowieckimi;

3)

postępowanie wykonawcze.

1.

Stronami postępowania dyscyplinarnego są oskarżyciel i obwiniony.

2.

Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym jest rzecznik dyscyplinarny.

3.

Obwinionym jest osoba, przeciwko której toczy się postępowanie dyscyplinarne.

4.

Obwiniony ustanawia obrońcę spośród osób mających wykształcenie prawnicze lub członków

Polskiego Związku Łowieckiego.

1.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna dochodzenie dyscyplinarne jeżeli zachodzi uzasadnione

podejrzenie popełnienia przewinienia łowieckiego.

2.

Postępowanie przed sądem łowieckim wszczyna się na wniosek rzecznika dyscyplinarnego.

3.

W postępowaniu dyscyplinarnym zastępca rzecznika dyscyplinarnego wykonuje prawa i

obowiązki rzecznika dyscyplinarnego.

1.

W razie śmierci obwinionego postępowanie dyscyplinarne umarza się.

2.

W razie utraty przez obwinionego członkostwa w Polskim Związku Łowieckim postępowanie

dyscyplinarne toczy się nadal.

1.

Nie wszczyna się postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umarza się, gdy od chwili

popełnienia przewinienia łowieckiego upłynęło 5 lat.

2.

Jeżeli przewinienie łowieckie zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie następuje

dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności tego przestępstwa.

1.

Postępowanie przed sądami łowieckimi jest dwuinstancyjne.

2.

Rozstrzygnięcia sądów łowieckich zapadają w formie orzeczeń albo postanowień. Orzeczenie

może być wydane jedynie na rozprawie.

3.

Orzeczenia lub postanowienia kończące postępowanie w sprawie sąd doręcza stronom wraz

z pisemnym uzasadnieniem.

1.

Właściwym do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji jest okręgowy sąd łowiecki.

2.

Właściwym do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji członków organów wymienionych

w art. 32a oraz członków innych organów krajowych określonych statutem Polskiego Związku

Łowieckiego jest Główny Sąd Łowiecki.

3.

W przypadku dochodzenia dyscyplinarnego członków organów Polskiego Związku Łowieckiego,

o których mowa w ust. 2, sprawy prowadzi Główny Rzecznik Dyscyplinarny.

1.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 35k ust. 1 i 2, następuje w składzie trzyosobowym,

z zastrzeżeniem art. 35m ust. 2.

2.

Prezes właściwego sądu łowieckiego wyznacza skład orzekający oraz przewodniczącego

składu orzekającego spośród jego członków.

1.

Od orzeczeń i postanowień okręgowych sądów łowieckich kończących postępowanie w sprawie

stronom przysługuje odwołanie do Głównego Sądu Łowieckiego.

2.

Od orzeczeń i postanowień Głównego Sądu Łowieckiego wydanych w pierwszej instancji

stronom przysługuje odwołanie do składu 5 sędziów tego sądu.

3.

Od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie w sprawie stronom przysługuje odwołanie

w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu orzeczenia albo postanowienia wraz z uzasadnieniem

i pouczeniem o terminie i trybie wniesienia odwołania do organu wyższej instancji.

Sędziowie sądów łowieckich, w zakresie orzekania w sprawach dyscyplinarnych są niezawiśli

i podlegają tylko przepisom prawa.

1.

Naczelna Rada Łowiecka powołuje na 5-letnią wspólną kadencję

1)

Główny Sąd Łowiecki - w składzie od 15 do 25 sędziów, w tym prezesa i na jego wniosek

od 2 do 6 zastępców prezesa;

2)

Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego i jego od 2 do 6 zastępców.

2.

Okręgowe rady łowieckie powołują na 5-letnią wspólną kadencję

1)

okręgowe sądy łowieckie - w składzie od 6 do 15 sędziów, w tym prezesa i na jego wniosek

od 2 do 6 zastępców prezesa;

2)

okręgowych rzeczników dyscyplinarnych i ich od 2 do 10 zastępców.

3.

Kadencja sędziego sądu łowieckiego, rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy wygasa,

jeżeli

1)

zrzekł się funkcji;

2)

został prawomocnie skazany w postępowaniu karnym o przestępstwo umyślne lub ukarany

w postępowaniu dyscyplinarnym;

3)

utracił członkostwo w Polskim Związku Łowieckim.

4.

W przypadku wszczęcia postępowania karnego lub dyscyplinarnego przeciwko sędziemu

sądu łowieckiego, rzecznikowi dyscyplinarnemu lub jego zastępcy, organ powołujący

może zawiesić go do czasu zakończenia postępowania.

5.

W trakcie trwania kadencji skład sądów łowieckich może być uzupełniany.

6.

Sądy łowieckie oraz rzecznicy dyscyplinarni są obowiązani działać do czasu wyboru

nowych organów.

1.

Koszty postępowania dyscyplinarnego stanowią wszelkie wydatki poniesione w związku

z tym postępowaniem.

2.

W przypadku prawomocnego ukarania koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi ukarany.

Ukaranie przez sąd łowiecki ulega zatarciu po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia dyscyplinarnego.

1.

Szczegółowe zasady funkcjonowania sądów łowieckich oraz rzeczników dyscyplinarnych,

a także szczegółowe zasady postępowania przed tymi organami określi regulamin sądów

łowieckich i rzeczników dyscyplinarnych Polskiego Związku Łowieckiego uchwalony przez

Naczelną Radę Łowiecką.

2.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do postępowania dyscyplinarnego

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, z późn. zm..

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

sądzie łowieckim - należy przez to rozumieć okręgowy sąd łowiecki i Główny Sąd Łowiecki;

2)

rzeczniku dyscyplinarnym - należy przez to rozumieć okręgowego rzecznika dyscyplinarnego

i Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego.

1.

Tworzy się Państwową Straż Łowiecką jako umundurowaną, uzbrojoną i wyposażoną w terenowe,

oznakowane środki transportu formację podległą wojewodzie.

1a.

Koordynację działań Państwowej Straży Łowieckiej na obszarze województwa w zakresie

realizacji zadań, o których mowa w art. 37 ust. 1, prowadzi komendant wojewódzki Państwowej

Straży Łowieckiej powoływany przez wojewodę.

2.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mają obowiązek zatrudnić lub powołać co najmniej

jednego strażnika, którego zadaniem jest ochrona zwierzyny i prowadzenie gospodarki

łowieckiej.

3.

Straż łowiecką stanowią

1)

Państwowa Straż Łowiecka;

2)

strażnicy łowieccy powoływani lub zatrudniani przez dzierżawców i zarządców obwodów

łowieckich.

1.

Zadaniem Państwowej Straży Łowieckiej jest kontrola realizacji przepisów ustawy, a

w szczególności w zakresie

1)

ochrony zwierzyny;

2)

zwalczania kłusownictwa i wszelkiego szkodnictwa łowieckiego;

3)

zwalczania przestępstw i wykroczeń w zakresie łowiectwa;

4)

kontroli legalności skupu i obrotu zwierzyną;

5)

kontroli przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie obrotu zwierzyną

żywą oraz obrotu tuszami zwierzyny i ich częściami dotyczącej prowadzenia ewidencji

skupu w każdym punkcie skupu.

2.

Państwowa Straż Łowiecka współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych

w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

1.

Strażnikiem Państwowej Straży Łowieckiej oraz strażnikiem łowieckim może być osoba,

która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ukończyła 21 lat;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

5)

(uchylony)

6)

posiada dobry stan zdrowia;

7)

nie była karana sądownie;

8)

ukończyła z wynikiem pozytywnym przeszkolenie według programu opracowanego przez ministra

właściwego do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

2.

Strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej są pracownikami urzędów wojewódzkich.

Strażnikowi Państwowej Straży Łowieckiej przysługuje bezpłatne umundurowanie wraz

z oznakami służbowymi i odznakami służbowymi, które zobowiązany jest nosić przy wykonywaniu

czynności służbowych.

1.

Na terenach obwodów łowieckich ochroną zwierzyny oraz ochroną mienia dzierżawców i

zarządców, zwalczaniem przestępstw i wykroczeń w zakresie szkodnictwa łowieckiego

i szkodnictwa przyrodniczego, popełnianych w obwodach łowieckich polnych i leśnych,

zajmują się strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego i Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

2.

Strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 1

mają prawo do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia w celu

ustalenia ich tożsamości;

2)

nakładania i ściągania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia popełniane

na terenach obwodów łowieckich w zakresie szkodnictwa łowieckiego;

3)

zatrzymywania i dokonywania kontroli środków transportu w obwodach łowieckich oraz

w ich bezpośrednim sąsiedztwie, w celu sprawdzenia ich ładunku oraz przeglądania zawartości

bagaży, w razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub

wykroczenia;

4)

przeszukania osób, pomieszczeń i innych miejsc w przypadkach uzasadnionego podejrzenia

o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego;

5)

ujęcia sprawcy przestępstwa lub wykroczenia na gorącym uczynku lub w pościgu podjętym

bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa i doprowadzenia do jednostki Policji;

6)

odbierania za pokwitowaniem przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub wykroczenia

oraz narzędzi i środków służących do ich popełnienia oraz ich zabezpieczenia;

7)

prowadzenia dochodzeń oraz wnoszenia i popierania aktu oskarżenia, jeżeli przedmiotem

przestępstwa jest zwierzyna, w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego;

8)

prowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia oraz udziału w rozprawach przed

kolegium do spraw wykroczeń środków zaskarżania kolegium do spraw wykroczeń

9)

dokonywania kontroli podmiotów prowadzących skup, przerób i sprzedaż tusz zwierzyny

lub ich części w zakresie sprawdzenia źródeł jej pochodzenia;

9a)

dokonywania kontroli podmiotów prowadzących obrót zwierzyną żywą oraz podmiotów prowadzących

chów i hodowlę zwierząt łownych w zakresie sprawdzenia źródeł ich pochodzenia;

9b)

dokonywania kontroli podmiotów prowadzących sprzedaż usług obejmujących polowania

wykonywane przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

10)

noszenia broni palnej bojowej, broni myśliwskiej śrutowej, pałki służbowej i kajdanek

zakładanych na ręce;

11)

noszenia ręcznego miotacza substancji obezwładniających oraz przedmiotów przeznaczonych

do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej;

12)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, zwracania się o taką pomoc do

jednostek gospodarczych, organizacji społecznych, jak również w nagłych przypadkach

do każdego obywatela o udzielenie doraźnej pomocy na zasadach określonych w przepisach

o Policji, określających szczegółowo zasady żądania takiej pomocy.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-3, 8 i 10-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. poz. 628, z późn. zm., strażnik Państwowej Straży Łowieckiej może użyć środków przymusu bezpośredniego,

o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a i pkt

13 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, 3, 5 i 6 ustawy z dnia 24 maja

2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, strażnik Państwowej Straży Łowieckiej może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

5.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

6.

(uchylony)

7.

Do wykonywania przez strażnika Państwowej Straży Łowieckiej czynności, o których mowa

w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.

8.

Strażnikowi Państwowej Straży Łowieckiej wykonującemu obowiązki na terenach obwodów

łowieckich przysługują uprawnienia określone odrębnymi przepisami odnoszącymi się

do

1)

Straży Ochrony Przyrody

2)

Państwowej Straży Rybackiej - w zakresie kontroli legalności dokonywania połowu;

3)

strażników leśnych - w zakresie zwalczania szkodnictwa leśnego.

9.

(uchylony)

10.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie

do prokuratora.

11.

Strażnicy Państwowej Straży Łowieckiej przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej w przepisach Kodeksu karnego dla funkcjonariusza publicznego.

1.

Strażnicy, o których mowa w art. 36 ust. 3 pkt 2

1)

wykonując zadania, współdziałają z Państwową Strażą Łowiecką i w przypadkach, o których

mowa w art. 11 pkt 1-3, 8 i 10-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1

i pkt 12 lit. a tej ustawy, lub wykorzystać te środki. Przy wykonywaniu czynności

służbowych stosuje się przepisy art. 39 ust. 2 pkt 1, 5, 6, 9 i 11 oraz ust. 5 i 11;

2)

mają prawo do noszenia i używania broni myśliwskiej w celach ochrony zwierzyny przed

drapieżnikami znajdującymi się na liście zwierząt łownych, zgodnie z rocznym planem

łowieckim, o ile są członkami Polskiego Związku Łowieckiego.

2.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, strażnik łowiecki ma obowiązek

nosić odznakę strażnika oraz na żądanie okazywać legitymację służbową.

3.

Broń myśliwska, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może być nabywana przez dzierżawców

bądź zarządców obwodów łowieckich oraz używana, ewidencjonowana i przechowywana na

zasadach określonych w przepisach o broni i amunicji.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymogi kwalifikacji zawodowych, wzory legitymacji, umundurowania, oznak służbowych

oraz odznak służbowych strażników Państwowej Straży Łowieckiej, a także szczegółowe

kwalifikacje zawodowe, wzór oznaki i legitymacji strażnika łowieckiego.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

1)

współdziałania Państwowej Straży Łowieckiej z Policją i Polskim Związkiem Łowieckim;

2)

posiadania, ewidencjonowania i przechowywania broni palnej bojowej, broni myśliwskiej

śrutowej, amunicji oraz miotaczy gazu obezwładniającego w siedzibach straży.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe sposoby ewidencjonowania

i przechowywania w siedzibach Państwowej Straży Łowieckiej broni palnej bojowej, broni

myśliwskiej śrutowej, amunicji i środków przymusu bezpośredniego. Rozporządzenie powinno

określać szczegółowe wymogi dotyczące przechowywania i ewidencjonowania w siedzibach

Państwowej Straży Łowieckiej broni palnej bojowej, broni myśliwskiej śrutowej, amunicji

do tej broni oraz środków przymusu bezpośredniego, a także wzory dokumentów niezbędnych

do ewidencjonowania broni i amunicji oraz środków przymusu bezpośredniego, ich wydawania

i zdania, jak również warunki techniczne, jakim powinien odpowiadać magazyn broni.

1.

Polowanie może być wykonywane przez członków Polskiego Związku Łowieckiego lub cudzoziemców,

o których mowa w art. 42a ust. 1, za zgodą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego.

2.

Podczas polowania uprawniony do jego wykonywania zobowiązany jest posiadać

1)

legitymację członkowską Polskiego Związku Łowieckiego. Wymóg ten nie dotyczy cudzoziemców

wymienionych w art. 42a ust. 1 i art. 43 ust. 1;

2)

pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej lub inny dokument uprawniający do jej posiadania,

jeżeli wykonuje polowanie za pomocą broni przeznaczonej do celów łowieckich;

3)

zezwolenie ministra właściwego do spraw środowiska na łowienie zwierzyny przy użyciu

ptaka łowczego, jeżeli wykonuje polowanie przy pomocy ptaków łowczych.

3.

Wyróżnia się trzy rodzaje uprawnień do wykonywania polowania

1)

podstawowe - uprawniające do odstrzału zwierząt łownych, z wyjątkiem samców zwierzyny

płowej;

2)

selekcjonerskie - uprawniające do odstrzału wszystkich zwierząt łownych;

3)

sokolnicze - uprawniające do łowienia zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych.

4.

Warunkiem uzyskania uprawnień do wykonywania polowania, o którym mowa w ust. 3 pkt

1, jest

1)

odbycie rocznego stażu w kole łowieckim lub ośrodku hodowli zwierzyny;

2)

odbycie szkolenia przeprowadzonego przez Polski Związek Łowiecki;

3)

złożenie, z wynikiem pozytywnym, egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez

Polski Związek Łowiecki.

5.

Z odbycia stażu, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, zwolnieni są

1

osoby posiadające wyższe lub średnie wykształcenie leśne;

1

osoby posiadające wyższe, średnie lub średnie branżowe wykształcenie leśne;

2)

osoby posiadające inne wyższe wykształcenie o specjalności łowieckiej;

3)

strażnicy łowieccy pełniący swe funkcje przez okres nie krótszy niż 2 lata;

4)

cudzoziemcy oraz obywatele polscy, którzy przebywają z zamiarem stałego pobytu za

granicą, jeżeli posiadają aktualne uprawnienia do wykonywania polowania w innym państwie;

5)

osoby, które uprzednio utraciły członkostwo w Polskim Związku Łowieckim.

6.

Warunkiem uzyskania uprawnień, o których mowa w ust. 3 pkt 2, jest

1)

posiadanie uprawnień podstawowych przez co najmniej 3 lata;

2)

odbycie szkolenia przeprowadzonego przez Polski Związek Łowiecki;

3)

złożenie egzaminu, z wynikiem pozytywnym, przed komisją egzaminacyjną powołaną przez

Polski Związek Łowiecki.

7.

Warunkiem uzyskania uprawnień, o których mowa w ust. 3 pkt 3, jest

1)

posiadanie uprawnień podstawowych;

2)

odbycie szkolenia przeprowadzonego przez Polski Związek Łowiecki;

3)

złożenie egzaminu, z wynikiem pozytywnym, przed komisją egzaminacyjną powołaną przez

Polski Związek Łowiecki.

8.

Do wykonywania polowania indywidualnego jest wymagane, poza dokumentami określonymi

w ust. 2, pisemne upoważnienie wydane przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego.

9.

Polski Związek Łowiecki ustala wysokość opłat za szkolenie i egzaminowanie, uwzględniając

poniesione koszty.

10.

Uprawnienia do wykonywania polowania wygasają, o ile zainteresowany w okresie 5 lat

od ich nabycia nie uzyskał członkostwa Polskiego Związku Łowieckiego lub też po upływie

5 lat do ustania członkostwa w Polskim Związku Łowieckim.

11.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i

tryb wydawania zezwoleń na łowienie zwierzyny przy użyciu ptaków łowczych, kierując

się potrzebą podtrzymania polskich zwyczajów i tradycji sokolniczych.

1.

Uprawnienia do wykonywania polowania posiadają także obywatele państw członkowskich

Unii Europejskiej, jeżeli posiadają uprawnienia do wykonywania polowania w państwie

członkowskim Unii Europejskiej i złożą egzamin uzupełniający w języku polskim przed

komisją, o której mowa w art. 42 ust. 4 pkt 3, ust. 6 pkt 3 i ust. 7 pkt 3, z obowiązujących

w Rzeczypospolitej Polskiej przepisów dotyczących zasad i warunków wykonywania polowania,

a także listy gatunków zwierząt łownych oraz okresów polowań na te zwierzęta, a w

przypadku uprawnień selekcjonerskich także zasad selekcji populacyjnej i osobniczej

zwierzyny płowej.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, wygasają po upływie 5 lat od dnia egzaminu.

1.

Termin rozpoczęcia i zakończenia polowania indywidualnego oraz ilość i gatunek pozyskanej

zwierzyny podlega wpisowi w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym, którą

zobowiązani są posiadać dla każdego obwodu dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich.

2.

W przypadku pozyskania zwierzyny na polowaniu indywidualnym myśliwy jest zobowiązany

odnotować ten fakt w posiadanym upoważnieniu do wykonywania polowania indywidualnego

1)

w odniesieniu do zwierzyny grubej - przed podjęciem czynności transportowych;

2)

w odniesieniu do zwierzyny drobnej - niezwłocznie po zakończeniu polowania.

3.

Za dokonanie wpisu, o którym mowa w ust. 1, odpowiedzialny jest myśliwy wykonujący

polowanie.

Osoba prowadząca punkt skupu obowiązana jest oznakować tusze: łosi, jeleni, danieli,

muflonów, saren i dzików bezpośrednio po dostarczeniu przez uprawnionego do wykonywania

polowania pozyskanej zwierzyny.

Odstrzał samców łosi, jeleni, danieli, saren i muflonów podlega ocenie co do jego

zgodności z zasadami selekcji osobniczej. Oceny w obwodach podlegających wydzierżawieniu

dokonują komisje powołane przez Polski Związek Łowiecki, w skład których wchodzą przedstawiciele

Polskiego Związku Łowieckiego oraz Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe,

a w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia ich zarządcy przy udziale odpowiednio przedstawiciela

Polskiego Związku Łowieckiego albo Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe

bądź obu z nich.

1.

Po dokonaniu oceny, o której mowa w art. 42d, komisje sporządzają sprawozdanie ze

swoich prac i przekazują je do wskazanych statutem Polskiego Związku Łowieckiego organów

okręgowych, które wobec osób dokonujących odstrzału nakładają, w formie uchwał, następujące

kary porządkowe za naruszenie zasad selekcji osobniczej

1)

nagany;

2)

zawieszenia w prawach polowania na określony gatunek samców zwierzyny płowej i muflonów

na okres do 2 lat;

3)

zawieszenia w prawach polowania na samce zwierzyny płowej i muflony na okres do 2

lat.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, służy stronie odwołanie do okręgowej rady łowieckiej

w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej uchwały.

3.

Na uchwałę okręgowej rady łowieckiej przysługuje stronie skarga do wojewódzkiego sądu

administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej uchwały.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób wyceny

oraz ewidencji trofeów łowieckich, uwzględniając kryteria wyceny Międzynarodowej Rady

Łowiectwa i Ochrony Zwierzyny, a także sposób i formę ochrony trofeów rekordowych

oraz wielkość trofeów, których wywóz za granicę jest zabroniony.

1.

Cudzoziemiec lub obywatel polski, który przebywa z zamiarem stałego pobytu za granicą,

niebędący członkiem Polskiego Związku Łowieckiego bądź niespełniający warunków określonych

w art. 42a, może wykonywać polowanie po wykupieniu polowania u przedsiębiorcy, o którym

mowa w art. 18, albo na podstawie zgody ministra właściwego do spraw środowiska. Zgoda

jest wydawana na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego lub w przypadku polowań w obwodach

zarządzanych na wniosek ich zarządców.

1a.

Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1, może polować wyłącznie w obecności przedstawiciela

dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego będącego członkiem Polskiego Związku Łowieckiego,

który wskazuje zwierzynę przeznaczoną do odstrzału i odpowiedzialny jest za dokonanie

wpisu, o którym mowa w art. 42b ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób powoływania komisji egzaminacyjnych oraz zakres i tryb przeprowadzania egzaminów,

o których mowa w art. 42 ust. 4 pkt 3, art. 42 ust. 6 pkt 3, art. 42 ust. 7 pkt 3

i art. 42a ust. 1, uwzględniając

a)

konieczność zapewnienia w składzie komisji egzaminacyjnej przedstawicieli Polskiego

Związku Łowieckiego, samorządu województwa, Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy

Państwowe i Policji,

b)

rodzaje uzyskiwanych uprawnień,

c)

dokumenty wymagane do złożenia przed egzaminem,

d)

sposób przeprowadzania i dokumentowania egzaminów;

2)

wzory dokumentów potwierdzających uzyskanie uprawnień, o których mowa w art. 42 ust.

3 i art. 42a ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki wykonywania polowania oraz znakowania,

o którym mowa w art. 42c, wzór upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego,

wzór książki ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym, uwzględniając istniejące

polskie zwyczaje łowieckie oraz kierując się troską o bezpieczeństwo osób i mienia.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa i po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody oraz Polskiego

Związku Łowieckiego określi, w drodze rozporządzenia, dla terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub jego części, okresy polowań na zwierzęta łowne.

2.

Sejmik województwa jest uprawniony w uzasadnionych przypadkach do skracania, w drodze

uchwały, okresów polowań na terenie województwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego

Związku Łowieckiego i dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony

Przyrody, może zezwolić na dokonanie odstrzału lub odłowu zwierzyny do celów związanych

z badaniami naukowymi i edukacją, dla odbudowy populacji, zasiedlania i reintrodukcji

gatunków zwierzyny lub dla koniecznych działań w celach hodowlanych, także w okresach

ochronnych z uwagi na brak innego zadowalającego rozwiązania oraz pod warunkiem, że

nie jest to szkodliwe dla zachowania populacji danych gatunków w stanie sprzyjającym

ochronie w ich naturalnym zasięgu występowania.

3a.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, jest wydawane na wniosek, który zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

cel wykonania czynności;

3)

liczbę osobników, których dotyczy wniosek;

4)

nazwę gatunku lub gatunków w języku polskim i łacińskim, których będą dotyczyć czynności;

5)

określenie sposobu, miejsca i czasu wykonania czynności oraz wynikających z tego zagrożeń;

6)

wskazanie podmiotu, który wykona czynności.

3b.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 3 zawiera

1)

imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy;

2)

liczbę osobników, których dotyczy zezwolenie;

3)

nazwę gatunku lub gatunków w języku polskim i łacińskim, których będą dotyczyć czynności;

4)

opis czynności, na które wydaje się zezwolenie;

5)

wskazanie dozwolonych środków i sposobów odstrzału lub odłowu oraz podmiotów wykonujących

te czynności;

5a)

określenie warunków realizacji wynikających z potrzeb ochrony populacji gatunków zwierząt

łownych i ich siedlisk w rejonie wykonywania czynności;

6)

wskazanie podmiotów uprawnionych do kontroli realizacji wydanego zezwolenia w terenie;

7)

określenie terminu złożenia ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacji o

wykorzystaniu zezwolenia.

4.

(uchylony)

5.

Minister właściwy do spraw środowiska dokonuje kontroli spełniania warunków określonych

w wydanych przez siebie zezwoleniach, o których mowa w ust. 3.

6.

Czynności kontrolne są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane

przez ministra właściwego do spraw środowiska, które zawiera wskazanie osoby upoważnionej

do wykonywania czynności kontrolnych, miejsca i zakresu kontroli oraz podstawy prawnej

do jej wykonania.

7.

Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania

jest obowiązana okazać upoważnienie, o którym mowa w ust. 6.

8.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności kontrolnych mają prawo do

1)

wstępu na teren należący do podmiotu kontrolowanego;

2)

żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli;

3)

wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, sporządzania z nich odpisów,

wyciągów lub kopii oraz zabezpieczania tych dokumentów.

9.

Wstęp na teren należący do podmiotu kontrolowanego oraz wykonywanie czynności kontrolnych

następują w jego obecności.

10.

Osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności protokół, który podpisuje

osoba wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany.

11.

W przypadku odmowy podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany protokół podpisuje

tylko osoba wykonująca czynności kontrolne, dokonując w protokole adnotacji o odmowie

podpisania protokołu przez podmiot kontrolowany.

12.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, cofa się, jeżeli podmiot, który uzyskał zezwolenie,

nie spełnia zawartych w nim warunków.

1.

Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego może dokonywać odłowu drapieżników, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 3, w pułapki żywołowne.

1a.

Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego dokonuje uśmiercenia odłowionych w pułapki

żywołowne drapieżników za pomocą broni myśliwskiej lub innych metod stosowanych przy

uboju zwierząt gospodarskich, w celu ich redukcji.

2.

Odłów, o którym mowa w ust. 1, nie jest polowaniem w rozumieniu art. 4 ust. 2.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

gatunki drapieżników, które mogą być odławiane w pułapki żywołowne,

2)

warunki, czas i miejsce odłowu,

3)

rodzaje pułapek żywołownych i warunki, jakie muszą one spełniać, aby zapewnić selektywny

odłów drapieżników

- uwzględniając konieczność humanitarnego postępowania ze zwierzętami.

1.

W przypadku nadmiernego zagęszczenia zwierzyny, zagrażającego trwałości lasów, nadleśniczy

działający z upoważnienia dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa

Leśnego Lasy Państwowe po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego wydaje

decyzję administracyjną, nakazującą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego wykonanie

odłowu lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny.

2.

Jeżeli dzierżawca obwodu łowieckiego nie realizuje rocznego planu łowieckiego w zakresie

pozyskania zwierzyny, nadleśniczy działający z upoważnienia dyrektora regionalnej

dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe wydaje postanowienie o zastosowaniu

odstrzału zastępczego zwierzyny, według zasad określonych w umowie dzierżawy obwodu

łowieckiego.

3.

W przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych

i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem

Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny.

4.

Odstrzały redukcyjne i zastępcze zwierzyny mogą przeprowadzać wyłącznie osoby uprawnione

do wykonywania polowania.

1.

Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego obowiązany jest do wynagradzania szkód

wyrządzonych

1)

w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny;

2)

przy wykonywaniu polowania.

2.

Oględzin i szacowania szkód, o których mowa w ust. 1, a także ustalania wysokości

odszkodowania dokonują przedstawiciele zarządcy lub dzierżawcy obwodu łowieckiego.

Na żądanie strony w oględzinach, szacowaniu szkód oraz ustalaniu wysokości odszkodowania

uczestniczy przedstawiciel właściwej terytorialnie izby rolniczej.

1.

Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone w uprawach i płodach rolnych przez dziki,

łosie, jelenie, daniele i sarny, w tym przez te zwierzęta w przypadku objęcia ich

całoroczną ochroną.

2.

Dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego odpowiada za szkody wyrządzone przy wykonywaniu

polowania.

3.

Wniosek o dokonanie oględzin i oszacowanie szkód, o których mowa w ust. 1, a także

ustalenie wysokości odszkodowania właściciel albo posiadacz gruntów rolnych składa

do właściwego ze względu na miejsce wystąpienia tych szkód wojewody. Wniosek może

być złożony do właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkód wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta, który przekazuje go właściwemu wojewodzie niezwłocznie, jednak

nie później niż w terminie 3 dni od dnia jego złożenia.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera w szczególności

1)

imię i nazwisko albo nazwę, adres miejsca zamieszkania albo adres i siedzibę oraz

numer telefonu właściciela albo posiadacza gruntów rolnych;

2)

wskazanie miejsca wystąpienia szkody;

3)

wskazanie rodzaju uszkodzonej uprawy lub płodu rolnego.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, składa się w terminie umożliwiającym dokonanie oględzin

i oszacowanie szkód, o których mowa w ust. 1.

6.

Oględzin i szacowania szkód, o których mowa w ust. 2, oraz ustalenia wysokości odszkodowania

za te szkody dokonują przedstawiciele dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego.

7.

Na żądanie strony w oględzinach i szacowaniu szkód, o których mowa w ust. 2, oraz

w ustalaniu wysokości odszkodowania za te szkody uczestniczy przedstawiciel właściwej

terytorialnie izby rolniczej.

8.

Do naprawiania szkód, o których mowa w ust. 2, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

1.

Oględzin i szacowania szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1, dokonuje przedstawiciel

wojewody właściwego ze względu na miejsce wystąpienia tych szkód, przy czym oględzin

dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku,

o którym mowa w art. 46 ust. 3.

2.

W oględzinach i szacowaniu szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1, mają prawo brać

udział, jako strony postępowania, właściciel lub posiadacz gruntów rolnych oraz dzierżawca

lub zarządca obwodu łowieckiego.

3.

Na pisemny wniosek właściciela lub posiadacza gruntów rolnych, dzierżawcy lub zarządcy

obwodu łowieckiego w oględzinach i szacowaniu szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1, może również brać udział przedstawiciel właściwej ze względu na miejsce

wystąpienia szkód izby rolniczej. W przypadku udziału przedstawiciela izby rolniczej

w oględzinach i szacowaniu szkód izbie tej przysługują prawa i obowiązki organizacji

społecznej dopuszczonej do udziału w postępowaniu administracyjnym, określone przepisami

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935).

4.

O terminie dokonania oględzin i szacowania szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1,

wojewoda zawiadamia właściciela albo posiadacza gruntów rolnych oraz dzierżawcę albo

zarządcę obwodu łowieckiego, a w razie potrzeby również przedstawiciela właściwej

ze względu na miejsce wystąpienia szkód izby rolniczej, nie później jednak niż przed

upływem 5 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 46 ust. 3.

5.

Niestawiennictwo właściciela lub posiadacza gruntów rolnych, dzierżawcy lub zarządcy

obwodu łowieckiego nie wstrzymuje dokonania oględzin i szacowania szkód, o których

mowa w art. 46 ust. 1.

1.

Po zakończeniu oględzin i oszacowaniu szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1, sporządza

się protokół, który zawiera dane i informacje niezbędne do ustalenia wielkości szkody

i wysokości odszkodowania, a w szczególności

1)

imię i nazwisko przedstawiciela wojewody, który dokonał oględzin i szacowania szkód,

o których mowa w art. 46 ust. 1, a w przypadku przedstawiciela wojewody będącego pracownikiem

urzędu wojewódzkiego także jego stanowisko służbowe;

2)

imię i nazwisko albo nazwę właściciela albo posiadacza gruntów rolnych oraz dzierżawcy

albo zarządcy obwodu łowieckiego oraz imiona i nazwiska ich przedstawicieli, jeżeli

przedstawiciele ci brali udział w oględzinach lub szacowaniu szkód, o których mowa

w art. 46 ust. 1;

3)

imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe przedstawiciela izby rolniczej, jeżeli brał

udział w oględzinach lub szacowaniu szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1;

4)

datę sporządzenia protokołu oraz datę dokonania oględzin i szacowania szkód, o których

mowa w art. 46 ust. 1;

5)

informacje o zakresie i wielkości szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1, w uprawach

rolnych lub płodach rolnych;

6)

czytelne podpisy osób uczestniczących w dokonywaniu oględzin i szacowaniu szkód, o

których mowa w art. 46 ust. 1.

2.

Właściciel lub posiadacz gruntów rolnych, dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego

mają prawo wnieść zastrzeżenia do treści protokołu w terminie 7 dni od dnia przedłożenia

protokołu do podpisu.

3.

W protokole umieszcza się informację o braku zastrzeżeń albo o wniesionych zastrzeżeniach

lub o odmowie podpisania protokołu.

4

W przypadku wniesienia zastrzeżeń do protokołu przez właściciela albo posiadacza gruntów

rolnych lub dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego w zakresie wielkości szkody,

o której mowa w art. 46 ust. 1, odpowiednio właściciel albo posiadacz gruntów rolnych

lub dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego może, w terminie 7 dni od dnia wniesienia

tych zastrzeżeń, przedstawić opinię rzeczoznawcy wpisanego na listę rzeczoznawców

prowadzoną przez właściwą ze względu na miejsce wystąpienia szkody izbę rolniczą,

który dokonał oględzin i oszacowania szkód.

5

Na listę rzeczoznawców, o której mowa w ust. 4, wpisuje się osobę fizyczną, która

1)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

2)

posiada wykształcenie wyższe rolnicze i co najmniej roczne doświadczenie w doradzaniu

z zakresu ustalania i szacowania szkód w uprawach i płodach rolnych.

6

Osobę wpisaną na listę rzeczoznawców, o której mowa w ust. 4, skreśla się z tej listy

w przypadku śmierci tej osoby, na jej żądanie lub w przypadku skazania prawomocnym

wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

7

Decyzję o wpisie, odmowie wpisu bądź skreśleniu z listy rzeczoznawców wydaje prezes

izby rolniczej.

8

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia przez izby rolnicze list rzeczoznawców, o których mowa w ust. 4,

2)

sposób sprawdzania spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 5, przez osoby ubiegające

się o wpis na listę rzeczoznawców

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia jawności i powszechnego dostępu do listy rzeczoznawców,

a także sprawnej procedury oraz prawidłowego i rzetelnego sporządzania opinii przez

rzeczoznawców.

9

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, może być określony wykaz dokumentów potwierdzających

spełnianie wymogów, o których mowa w ust. 5.

1.

Zastrzeżenia wniesione do protokołu wojewoda rozpatruje w terminie 7 dni od dnia ich

wniesienia.

2.

W przypadku przedstawienia opinii, o której mowa w art. 46b ust. 4, wojewoda rozpatruje

zastrzeżenia wniesione do protokołu łącznie z tą opinią, w terminie 7 dni od dnia

otrzymania opinii.

3.

W razie uwzględnienia zastrzeżeń protokół zostaje zmieniony lub uzupełniony.

4.

Odmowa podpisania protokołu przez właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, dzierżawcę

lub zarządcę obwodu łowieckiego nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez

pozostałe osoby uczestniczące w dokonaniu oględzin i szacowaniu szkód, o których mowa

w art. 46 ust. 1.

5.

Protokół sporządza się w trzech jednobrzmiących egzemplarzach, z których po jednym

doręcza się właścicielowi lub posiadaczowi gruntów rolnych oraz dzierżawcy lub zarządcy

obwodu łowieckiego.

1.

Wojewoda ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji administracyjnej, biorąc

pod uwagę ustalenia zawarte w protokole, o którym mowa w art. 46b ust. 1, oraz opinię

rzeczoznawcy - jeżeli została sporządzona.

2.

W przypadku gdy wojewoda, wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, uwzględni wielkość

szkody zaproponowaną w opinii rzeczoznawcy, właścicielowi albo posiadaczowi gruntów

rolnych lub dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje zwrot kosztów

z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie przedstawionej przez nich opinii rzeczoznawcy,

która została uwzględniona, do wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie

ust. 6.

3.

Zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 2, dokonuje wojewoda z Funduszu Odszkodowawczego,

o którym mowa w art. 50a, na podstawie dowodu poniesienia tych kosztów przedłożonego

przez właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, dzierżawcę albo zarządcę obwodu

łowieckiego.

4.

Decyzja w sprawie odszkodowania wydana przez wojewodę jest ostateczna. Właściciel

albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa

w art. 46 ust. 1, dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z tej

decyzji może, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu

właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.

5.

Wojewoda wypłaca środki finansowe z tytułu odszkodowania, o którym mowa w ust. 1,

oraz zwrotu kosztów, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie, nie później niż w terminie

30 dni od dnia, w którym decyzja w sprawie wysokości odszkodowania stała się ostateczna.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, maksymalną wysokość zwrotu kosztów za

sporządzenie opinii przez rzeczoznawcę wpisanego na listę rzeczoznawców, o której

mowa w art. 46b ust. 4, oraz sposób ich wypłaty, mając na względzie czas pracy niezbędny

do dokonania oszacowania szkody oraz wysokość potencjalnych wydatków poniesionych

przez rzeczoznawcę w związku z zakresem wykonanej przez niego pracy oraz zapewnienie

sprawnego wypłacania zwrotu kosztów.

1.

Właściciele lub posiadacze gruntów rolnych i leśnych powinni, zgodnie z potrzebami,

współdziałać z dzierżawcami i zarządcami obwodów łowieckich w zabezpieczaniu gruntów

przed szkodami, o których mowa w art. 46.

2

W przypadku gdy pomiędzy właścicielem lub posiadaczem gruntu a dzierżawcą lub zarządcą

obwodu łowieckiego powstał spór o wysokość wynagrodzenia za szkody, o których mowa

w art. 46, strony mogą zwrócić się do właściwego ze względu na miejsce powstałej szkody

organu gminy w celu mediacji dla polubownego rozstrzygnięcia sporu.

2.

(uchylony)

Odszkodowanie nie przysługuje

1)

osobom, którym przydzielono grunty stanowiące własność Skarbu Państwa jako deputaty

rolne na gruntach leśnych;

2)

posiadaczom uszkodzonych upraw lub płodów rolnych, którzy nie dokonali ich sprzętu

w terminie 14 dni od dnia zakończenia okresu zbioru tego gatunku roślin w danym regionie,

określonego przez sejmik województwa w drodze uchwały;

3)

posiadaczom uszkodzonych upraw lub plonów rolnych, którzy nie wyrazili zgody na budowę

przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego urządzeń lub wykonywanie zabiegów

zapobiegających szkodom;

4)

za szkody nieprzekraczające wartości 100 kg żyta w przeliczeniu na 1 hektar uprawy;

5)

za szkody powstałe w płodach złożonych w sterty, stogi i kopce, w bezpośrednim sąsiedztwie

lasu;

6)

za szkody w uprawach rolnych założonych z rażącym naruszeniem zasad agrotechnicznych.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy szacowaniu szkód

w uprawach i płodach rolnych oraz wypłat odszkodowań za szkody, uwzględniając terminy

zgłoszenia szkody, obowiązek szacowania wstępnego i ostatecznego oraz obszar uszkodzonej

uprawy.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, określi w drodze rozporządzenia

1)

sposób i terminy zgłaszania szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1,

2)

szczegółowy sposób dokonywania oględzin i szacowania szkód, o których mowa w art.

46 ust. 1,

3)

szczegółowy sposób ustalania i wypłaty odszkodowania za szkody, o których mowa w art.

46 ust. 1,

4)

wzór protokołu, o którym mowa w art. 46b ust. 1

- mając na względzie specyfikę poszczególnych upraw rolnych oraz konieczność uwzględnienia

w szacowaniu szkody obszaru uszkodzonej uprawy, a także strat ilościowych i jakościowych

powstałych w wyniku uszkodzenia lub zniszczenia uprawy lub płodów rolnych, oraz kierując

się potrzebą zapewnienia jednolitego sposobu szacowania szkód na terenie całego kraju.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może być określony szczegółowy tryb postępowania

w sprawie oględzin i oszacowania szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1, oraz ustalenia

wysokości odszkodowania za te szkody, w tym sposób powiadamiania o terminach dokonania

oględzin i szacowania szkód, o których mowa w art. 46 ust. 1.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, do

postępowania w sprawie dokonywania oględzin i szacowania szkód, o których mowa w art.

46 ust. 1, i ustalania wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Skarb Państwa odpowiada za szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, wyrządzone przez

zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną.

1a.

(uchylony)

1b.

Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, o których mowa

w art. 46 ust. 1 pkt 1, na obszarach niewchodzących w skład obwodów łowieckich.

2.

Za szkody, o których mowa w ust. 1, wyrządzane na obszarach

1)

obwodów łowieckich leśnych odszkodowania wypłaca Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy

Państwowe ze środków budżetu państwa;

2)

obwodów łowieckich polnych i obszarach niewchodzących w skład obwodów łowieckich odszkodowania

wypłaca zarząd województwa ze środków budżetu państwa.

3.

Za szkody, o których mowa w ust. 1b, odszkodowania wypłaca zarząd województwa ze środków

budżetu państwa.

4.

Oględzin i szacowania szkód, o których mowa w ust. 1 i 1b, dokonują przedstawiciele

podmiotów właściwych do wypłaty odszkodowania.

Za szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, odszkodowanie wypłaca wojewoda

1)

w przypadku szkód wyrządzonych na obszarach obwodów łowieckich, z wyjątkiem szkód

wyrządzonych przez zwierzęta łowne, o których mowa w art. 46 ust. 1, objęte całoroczną

ochroną - ze środków Funduszu Odszkodowawczego, o którym mowa w art. 50a;

2)

w pozostałych przypadkach - ze środków budżetu państwa.

1.

Tworzy się Fundusz Odszkodowawczy, który jest państwowym funduszem celowym, zwany

dalej „Funduszem”.

2.

Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw środowiska.

3.

Środki Funduszu są przeznaczane na wypłatę odszkodowań za szkody, o których mowa w

art. 46 ust. 1, wyrządzone na obszarach obwodów łowieckich, z wyjątkiem szkód wyrządzonych

przez zwierzęta łowne, o których mowa w art. 46 ust. 1, objęte całoroczną ochroną,

oraz na pokrycie kosztów związanych z realizacją zadań określonych w ustawie w zakresie

tych szkód.

4.

Przychody Funduszu pochodzą z

1)

rocznych składek wnoszonych przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich;

2)

darowizn i zapisów;

3)

dotacji z budżetu państwa;

4)

innych dochodów uzyskanych na rzecz tego Funduszu.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii wojewodów, ustala roczny

plan finansowy Funduszu.

6.

Środki Funduszu niewykorzystane w danym roku kalendarzowym stanowią dochód tego Funduszu

w następnym roku kalendarzowym.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki

finansowej Funduszu oraz tryb i terminy sporządzania jego planu i sprawozdania finansowego,

uwzględniając racjonalne gospodarowanie środkami tego Funduszu.

1.

Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego przekazuje składki, o których mowa w art.

50a ust. 4 pkt 1, zwane dalej „składkami”, na rachunek Funduszu.

2.

Składki są przekazywane w terminie do dnia 15 czerwca danego roku.

3.

Należność z tytułu składek może zostać rozłożona na raty.

4.

Wysokość składki jest ustalana przez właściwego wojewodę corocznie, nie później niż

do dnia 15 maja roku, na który będzie płacona składka.

5.

Wysokość składki stanowi iloczyn określonej w rocznym planie łowieckim na dany rok

liczby zwierząt łownych, o których mowa w art. 46 ust. 1, których pozyskanie w danym

roku uwzględnia optymalne gospodarowanie populacjami, oraz zryczałtowanych stawek

za zwierzęta łowne, o których mowa w art. 46 ust. 1, które wynoszą

1)

600 zł - za 1 osobnika łosia;

2)

350 zł - za 1 osobnika jelenia;

3)

135 zł - za 1 osobnika daniela;

4)

105 zł - za 1 osobnika sarny;

5)

85 zł - za 1 osobnika dzika.

6.

Zryczałtowane stawki określone w ust. 5 podlegają corocznej waloryzacji o średnioroczny

wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, w poprzednim roku kalendarzowym,

ogłaszany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż do dnia 1 marca każdego roku,

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, wysokość zryczałtowanych stawek za jedną sztukę zwierzęcia łownego poszczególnych

gatunków, o których mowa w art. 46 ust. 1, na dany rok, uwzględniając dotychczasowe

zmiany wysokości tych stawek oraz zasadę, o której mowa w ust. 6.

8.

Wysokość składki zwiększa się proporcjonalnie do wyrażonego w procentach stopnia niezrealizowania

w roku poprzedzającym rok ustalenia wysokości składki rocznego planu łowieckiego w

zakresie pozyskania zwierzyny, o której mowa w art. 46 ust. 1.

9.

Do składek stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935).

10.

Uprawnienia organów podatkowych określone w ustawie, o której mowa w ust. 9, przysługują

1)

wojewodzie;

2)

ministrowi właściwemu do spraw środowiska jako organowi odwoławczemu od decyzji wojewody.

11.

Do egzekucji składek stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

12.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego, określi w drodze

rozporządzenia warunki oraz tryb rozłożenia na raty należności z tytułu składek, mając

na względzie należyte zabezpieczenie spłaty należności rozłożonej na raty oraz sposób

i terminy wnioskowania o rozłożenie należności na raty, a także terminy wpłaty należności

i liczbę rat, na które może być ona rozłożona.

1.

Kto

1)

strzela do zwierzyny w odległości mniejszej niż 500 m od miejsca zebrań publicznych

w czasie ich trwania lub w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań mieszkalnych,

2)

wybiera jaja, pisklęta, niszczy gniazda ptaków łownych lub niszczy ich lęgowiska,

3)

przetrzymuje zwierzynę bez odpowiedniego zezwolenia,

4)

niszczy nory i legowiska zwierząt łownych,

5)

niszczy urządzenia łowieckie, wybiera karmę lub sól z lizawek,

6)

poluje, nie posiadając przy sobie wymaganych dokumentów,

7)

wbrew przepisom art. 42b ust. 2 nie dokonuje wymaganych wpisów w upoważnieniu do wykonywania

polowania indywidualnego

- podlega karze grzywny.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

Kto

1)

gromadzi, posiada, wytwarza, przechowuje lub wprowadza do obrotu narzędzia i urządzenia

przeznaczone do kłusownictwa,

2)

wchodzi w posiadanie bezprawnie pozyskanej tuszy lub trofeów zwierząt łownych,

3)

narusza zakaz, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4,

4)

hoduje lub utrzymuje bez zezwolenia charty rasowe lub ich mieszańce,

5)

sprawując zarząd z ramienia dzierżawcy, a w obwodach niewydzierżawionych z ramienia

zarządcy, zezwala na polowanie osobie nieuprawnionej do wykonywania polowania lub

na przekroczenie zatwierdzonego w planie łowieckim pozyskania zwierzyny,

6)

pozyskuje zwierzynę innego gatunku, innej płci lub w większej liczbie, niż przewiduje

upoważnienie wydane przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego

- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Kto

1)

poluje na przelotne ptactwo łowne na wybrzeżu morskim w pasie 3000 m od brzegu w głąb

morza lub 5000 m w głąb lądu,

2)

poluje z chartami lub ich mieszańcami,

3)

poluje w czasie ochronnym,

4)

poluje nie posiadając uprawnień do polowania,

5)

wchodzi w posiadanie zwierzyny za pomocą broni i amunicji innej niż myśliwska, środków

i materiałów wybuchowych, trucizn, karmy o właściwościach odurzających, sztucznego

światła, lepów, wnyków, żelaz, dołów, samostrzałów lub rozkopywania nor i innych niedozwolonych

środków,

6)

nie będąc uprawnionym do polowania wchodzi w posiadanie zwierzyny

- podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

W razie skazania za czyny wymienione w art. 52 i art. 53, sąd może orzec przepadek

broni, pojazdów, narzędzi i psów, przy użyciu których dokonane zostało przestępstwo,

a także przepadek trofeów, tusz zwierzyny i ich części.

2.

Orzeczenie o przepadku, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć również przedmiotów

niestanowiących własności sprawcy.

(pominięte)

1.

Przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą polowań dla cudzoziemców oraz eksportem,

obrotem zwierzyny żywej oraz tusz zwierzyny mogą realizować umowy zawarte przed dniem

wejścia w życie ustawy przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, działalność, o której mowa w

ust. 1, może być prowadzona po uzyskaniu koncesji.

1.

Dotychczasowe zrzeszenie Polski Związek Łowiecki staje się Polskim Związkiem Łowieckim

w rozumieniu ustawy.

2.

Koła łowieckie utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów i istniejące w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy stają się kołami łowieckimi w jej rozumieniu.

3.

Uprawnienia do wykonywania polowania nabyte przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują

swoją moc i stają się uprawnieniami do wykonywania polowania w jej rozumieniu.

1.

Obwody łowieckie utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów stają się obwodami

łowieckimi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Obwody wyłączone z wydzierżawienia na podstawie dotychczasowych przepisów stają się

ośrodkami hodowli zwierzyny w rozumieniu niniejszej ustawy, pod warunkiem, że w ciągu

1 roku od dnia jej wejścia w życie dostosują realizowane cele do wymogów określonych

w art. 28 ust. 2.

(pominięty)

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim

(Dz. U. z 1973 r. poz. 197, z 1990 r. poz. 198 oraz z 1991 r. poz. 444).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.