Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym

1.

Ustawa określa

1)

zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu;

2

zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych

organów i podmiotów w tym zakresie;

3)

wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami;

4)

zasady i warunki kontroli ruchu drogowego.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza miejscami wymienionymi

w ust. 1 pkt 1, w zakresie

1)

koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób;

2)

wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych.

3.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 75aa-75ac, art. 140g ust. 2,

art. 140i i art. 140k, stanowią zadania z zakresu administracji rządowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80e ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 80e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Orzeczenia lekarskie o przeciwwskazaniu do używania pasów, o których mowa w art. 39

ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują ważność

przez okres, na jaki zostały wydane, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

droga - wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla

pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym

się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych,

jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;

1a

droga publiczna - droga w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920 i 1948);

1b

droga wewnętrzna - droga w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

1a

droga publiczna - drogę w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920 i 1948);

1b

droga wewnętrzna - drogę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

2)

droga twarda - drogę z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kostkowej, klinkierowej

lub brukowcowej oraz z płyt betonowych lub kamienno-betonowych, jeżeli długość nawierzchni

przekracza 20 m; inne drogi są drogami gruntowymi;

3)

autostrada - drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, na której

nie dopuszcza się ruchu poprzecznego, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych,

z wyłączeniem czterokołowca, które na równej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędkość

co najmniej 40 km/h, w tym również w razie ciągnięcia przyczep;

4)

droga ekspresowa - drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi,

na której skrzyżowania występują wyjątkowo, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych,

z wyłączeniem czterokołowca;

5)

droga dla rowerów - drogę lub jej część przeznaczoną do ruchu rowerów, oznaczoną odpowiednimi

znakami drogowymi; droga dla rowerów jest oddzielona od innych dróg lub jezdni tej

samej drogi konstrukcyjnie lub za pomocą urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego;

5a)

pas ruchu dla rowerów - część jezdni przeznaczoną do ruchu rowerów w jednym kierunku,

oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

5b)

śluza dla rowerów - część jezdni na wlocie skrzyżowania na całej szerokości jezdni

lub wybranego pasa ruchu przeznaczona do zatrzymania rowerów w celu zmiany kierunku

jazdy lub ustąpienia pierwszeństwa, oznaczona odpowiednimi znakami drogowymi;

6)

jezdnia - część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów; określenie to nie dotyczy torowisk

wydzielonych z jezdni;

7)

pas ruchu - każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jednego rzędu pojazdów

wielośladowych, oznaczony lub nieoznaczony znakami drogowymi;

8)

pobocze - część drogi przyległą do jezdni, która może być przeznaczona do ruchu pieszych

lub niektórych pojazdów, postoju pojazdów, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;

9)

chodnik - część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;

10)

skrzyżowanie - przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię, ich połączenie

lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi przez takie przecięcia, połączenia

lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy przecięcia, połączenia lub rozwidlenia

drogi twardej z drogą gruntową, z drogą stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego

się przy drodze lub z drogą wewnętrzną;

11)

przejście dla pieszych - powierzchnię jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska przeznaczoną

do przechodzenia przez pieszych, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

12)

przejazd dla rowerzystów - powierzchnię jezdni lub torowiska przeznaczoną do przejeżdżania

przez rowerzystów, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

13)

przystanek - miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego, oznaczone

odpowiednimi znakami drogowymi;

14)

tunel - budowlę na drodze, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

15)

obszar zabudowany - obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi;

16)

strefa zamieszkania - obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym

obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi

znakami drogowymi;

16a)

strefa ruchu - obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy

i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi;

17)

uczestnik ruchu - pieszego, kierującego, a także inne osoby przebywające w pojeździe

lub na pojeździe znajdującym się na drodze;

18)

pieszy - osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na niej robót

lub czynności przewidzianych odrębnymi przepisami; za pieszego uważa się również osobę

prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower, motorower, motocykl, wózek dziecięcy, podręczny

lub inwalidzki, osobę poruszającą się w wózku inwalidzkim, a także osobę w wieku do

10 lat kierującą rowerem pod opieką osoby dorosłej;

19)

kolumna pieszych - zorganizowaną grupę pieszych prowadzoną przez kierownika lub dowódcę;

20)

kierujący - osobę, która kieruje pojazdem lub zespołem pojazdów, a także osobę, która

prowadzi kolumnę pieszych, jedzie wierzchem albo pędzi zwierzęta pojedynczo lub w

stadzie;

21)

kierowca - osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem;

21a

profil kandydata na kierowcę - profil kandydata na kierowcę w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 627, 904, 1241, 1579, 1948 i 2001);

22)

szczególna ostrożność - ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu

zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w

stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie;

23)

ustąpienie pierwszeństwa - powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić innego

kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości, a pieszego

- do zatrzymania się, zwolnienia lub przyspieszenia kroku;

24)

ruch kierowany - ruch otwierany i zamykany za pomocą sygnalizacji świetlnej albo przez

uprawnioną osobę;

25)

niedostateczna widoczność - widoczność występującą od zmierzchu do świtu, a także

w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza od świtu do zmierzchu;

26)

wymijanie - przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego

się w przeciwnym kierunku;

27)

omijanie - przejeżdżanie (przechodzenie) obok nieporuszającego się pojazdu, uczestnika

ruchu lub przeszkody;

28)

wyprzedzanie - przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego

się w tym samym kierunku;

29)

zatrzymanie pojazdu - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów

ruchu drogowego, trwające nie dłużej niż 1 minutę, oraz każde unieruchomienie pojazdu

wynikające z tych warunków lub przepisów;

30)

postój pojazdu - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów ruchu

drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę;

31)

pojazd - środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub

urządzenie do tego przystosowane;

32)

pojazd silnikowy - pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu szynowego;

33)

pojazd samochodowy - pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością

przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego;

34)

pojazd wolnobieżny - pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy

do 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego;

35)

pojazd członowy - zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego

z naczepą;

35a)

pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem

lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach

o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem

lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej

ustawy;

35b)

ładunek niepodzielny - ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka

powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków;

35c)

pilot - osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz minimalizację

utrudnień w ruchu drogowym w czasie przejazdu pojazdu;

36)

pojazd specjalny - pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej

funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego

wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem

tej funkcji;

37

pojazd używany do celów specjalnych - pojazd samochodowy przystosowany w sposób szczególny

do przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej,

Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony

Rządu, Straż Graniczną, kontrolę skarbową, Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej,

Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną;

37

pojazd używany do celów specjalnych - pojazd samochodowy przystosowany w sposób szczególny

do przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej,

Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony

Rządu, Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, jednostki ochrony przeciwpożarowej,

Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną;

38)

pojazd uprzywilejowany - pojazd wysyłający sygnały świetlne w postaci niebieskich

świateł błyskowych i jednocześnie sygnały dźwiękowe o zmiennym tonie, jadący z włączonymi

światłami mijania lub drogowymi; określenie to obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie,

na której początku i na końcu znajdują się pojazdy uprzywilejowane wysyłające dodatkowo

sygnały świetlne w postaci czerwonego światła błyskowego;

39)

pojazd zabytkowy - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do

rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd

wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami;

40)

samochód osobowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu;

41)

autobus - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9

osób łącznie z kierowcą;

41a)

autobus szkolny - autobus przeznaczony do przewozu dzieci do szkoły, barwy pomarańczowej,

oznaczony z przodu i z tyłu prostokątnymi tablicami barwy białej, z napisem barwy

czarnej „autobus szkolny”;

42)

samochód ciężarowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków;

określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie

do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą;

42a)

ciągnik samochodowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do

ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy;

42b)

czterokołowiec - pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu osób lub ładunków, z

wyłączeniem samochodu osobowego, ciężarowego i motocykla, którego masa własna nie

przekracza

a)

w przypadku przewozu rzeczy 550 kg,

b)

w przypadku przewozu osób 400 kg;

42c)

czterokołowiec lekki - czterokołowiec, którego masa własna nie przekracza 350 kg i

konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h;

43)

taksówka - pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do

przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego

za ustaloną na podstawie taksometru opłatą;

44

ciągnik rolniczy - pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości

nie mniejszej niż 6 km/h, skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem do prac rolnych,

leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być również przystosowany do ciągnięcia

przyczep oraz do prac ziemnych;

45)

motocykl - pojazd samochodowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej

przekraczającej 50 cm

46)

motorower - pojazd dwu- lub trójkołowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności

skokowej nieprzekraczającej 50 cm

47)

rower - pojazd o szerokości nieprzekraczającej 0,9 m poruszany siłą mięśni osoby jadącej

tym pojazdem; rower może być wyposażony w uruchamiany naciskiem na pedały pomocniczy

napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu nie wyższym niż 48 V o znamionowej mocy

ciągłej nie większej niż 250 W, którego moc wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada

do zera po przekroczeniu prędkości 25 km/h;

47a)

wózek rowerowy - pojazd o szerokości powyżej 0,9 m przeznaczony do przewozu osób lub

rzeczy poruszany siłą mięśni osoby jadącej tym pojazdem; wózek rowerowy może być wyposażony

w uruchamiany naciskiem na pedały pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu

nie wyższym niż 48 V o znamionowej mocy ciągłej nie większej niż 250 W, którego moc

wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada do zera po przekroczeniu prędkości 25 km/h;

48)

wózek inwalidzki - pojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się osoby niepełnosprawnej,

napędzany siłą mięśni lub za pomocą silnika, którego konstrukcja ogranicza prędkość

jazdy do prędkości pieszego;

49)

zespół pojazdów - pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość;

nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania;

49a)

kolejka turystyczna - zespół pojazdów składający się z ciągnika rolniczego, którego

konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, albo pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy

(przyczep) dostosowanej do przewozu osób, wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności

w zakresie świadczenia usług turystycznych;

50)

przyczepa - pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem;

51)

przyczepa lekka - przyczepę, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 750

kg;

52)

naczepa - przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd;

53)

masa własna - masę pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem, olejami, smarami

i cieczami w ilościach nominalnych, bez kierującego;

54)

dopuszczalna masa całkowita - największą określoną właściwymi warunkami technicznymi

masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze;

55)

rzeczywista masa całkowita - masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy

i osób;

56)

dopuszczalna ładowność - największą masę ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd,

która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy własnej pojazdu;

57)

nacisk osi - sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej

osi;

58)

VIN - numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez producenta;

59)

urządzenie rejestrujące - stacjonarne, przenośne albo zainstalowane w pojeździe albo

na statku powietrznym urządzenie ujawniające i zapisujące za pomocą technik utrwalania

obrazów naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami;

60

kategoria pojazdu - klasyfikację pojazdu według wymagań homologacyjnych;

61

maksymalna masa całkowita - największą masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem,

określoną przez producenta pojazdu;

62

nowy pojazd - pojazd fabrycznie nowy, który nie był zarejestrowany;

63

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską

lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

64

pojazd kompletny - pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych oraz uzyskania

założonych cech użytkowych nie wymaga kompletacji;

65

pojazd marki „SAM” - pojazd zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy,

konstrukcji własnej;

66

pojazd produkowany w małych seriach - pojazd produkowany w limitowanej liczbie, określonej

w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 3;

67

pojazd niekompletny - pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych oraz uzyskania

założonych cech użytkowych powinien przejść co najmniej jeden etap kompletacji;

68

pojazd skompletowany - pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych oraz uzyskania

założonych cech użytkowych powstał w wyniku co najmniej jednego etapu kompletacji;

69

pojazd z końcowej partii produkcji - pojazd będący częścią zapasów producenta, który

nie spełnia wymagań technicznych z powodu zmiany warunków stanowiących podstawę do

wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu,

a świadectwo to utraciło ważność;

70

przedmiot wyposażenia lub część - rozumie się przez to układ, oddzielny zespół techniczny

lub część, podlegające wymaganiom technicznym określonym w dziale III, rozdziale 1a

i 1b, przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminach

EKG ONZ, przeznaczone do zastosowania w pojeździe;

71

świadectwo homologacji typu - świadectwo homologacji typu EKG ONZ, świadectwo homologacji

typu pojazdu, świadectwo homologacji typu WE;

72

świadectwo homologacji typu EKG ONZ - dokument wydany przez właściwy organ państwa

- strony Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych,

wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania

homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia 20

marca 1958 r.

(Dz. U. z 2001 r. poz. 1135 i 1136), zwanego dalej „Porozumieniem”, stwierdzający, że typ przedmiotu wyposażenia lub

części spełnia wymagania procedury homologacji typu EKG ONZ określone w regulaminach

Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiących

załączniki do tego Porozumienia;

73

świadectwo homologacji typu pojazdu - dokument wydany przez właściwy organ Rzeczypospolitej

Polskiej stwierdzający, że typ pojazdu spełnia wymagania procedury homologacji typu

pojazdu;

74

świadectwo homologacji typu WE - dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej stwierdzający, że typ pojazdu, typ przedmiotu jego wyposażenia lub

części, spełnia wymagania procedury homologacji typu WE;

75

typ przedmiotu wyposażenia lub części - oznaczenie przedmiotów wyposażenia lub części,

spełniających tę samą funkcję w pojeździe, które nie różnią się od siebie pod względem

istotnych cech mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego lub ochronę środowiska,

jeżeli wymagania określone w przepisach UE dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminy

EKG ONZ nie stanowią inaczej;

76

świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - dokument wydany przez właściwy

organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzający, że pojazd spełnia odpowiednie

warunki lub wymagania techniczne procedury dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

77

świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem - dokument wydany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej

stwierdzający, że sposób montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem oraz elementy tej instalacji spełniają wymagania procedury homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

78

typ pojazdu - oznaczenie pojazdów jednej kategorii pojazdu, które nie różnią się od

siebie pod względem istotnych cech, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 70zm ust. 1 pkt 5;

79

wprowadzenie do obrotu - odpłatne albo nieodpłatne przekazanie pojazdu, przedmiotu

wyposażenia lub części po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej użytkownikowi;

80

wariant pojazdu - oznaczenie pojazdów jednego typu, które nie różnią się od siebie

co najmniej pod względem istotnych cech, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 70zm ust. 1 pkt 5;

81

wersja pojazdu - oznaczenie pojazdów jednego wariantu, o kompletacji określonej w

opisie technicznym typu pojazdu w świadectwie homologacji typu pojazdu albo świadectwie

homologacji typu WE pojazdu;

82

tramwaj - pojazd przeznaczony do przewozu osób lub rzeczy zasilany energią elektryczną,

poruszający się po szynach na drogach publicznych;

83

trolejbus - autobus przystosowany do zasilania energią elektryczną z sieci trakcyjnej;

84

blokada alkoholowa - urządzenie techniczne uniemożliwiające uruchomienie silnika pojazdu

silnikowego i pojazdu szynowego, w przypadku gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez

kierującego powietrzu wynosi co najmniej 0,1 mg alkoholu w 1 dm

85

kalibracja blokady alkoholowej - ogół czynności służących wzorcowaniu blokady alkoholowej

oraz regulacji tego urządzenia w sposób umożliwiający spełnienie wymagania, o którym

mowa w pkt 84.

Do spraw przejętych przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego na podstawie

niniejszej ustawy wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy,

stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy prowadzi Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność

albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania,

które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch

ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić

kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi, jeżeli

jej zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w tym przepisie.

3.

Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpieczeństwa

ruchu drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne środki w celu niezwłocznego

usunięcia zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić, powinna o zagrożeniu uprzedzić

innych uczestników ruchu.

Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc decyzje o skreśleniu z ewidencji, o której

mowa w art. 87 ust. 2 pkt 4 ustawy wymienionej w art. 1, wydane w związku z niespełnianiem

wymagań określonych w art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy w stosunku do osób wpisanych

w dniu jej wejścia w życie do ewidencji, o której mowa w art. 124a ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy

tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują

na możliwość odmiennego ich zachowania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do

poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli,

sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika

inny sposób zachowania niż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe.

2.

Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli

mają pierwszeństwo przed sygnałami świetlnymi i znakami drogowymi.

3.

Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo

przejazdu.

1.

Karty parkingowe, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 1, wydane na podstawie

dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do dnia określonego jako data ważności

karty, nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2015 r.

2.

Osobom zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności, posiadającym ważne orzeczenie

wydane przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności i mającej przyczynę

niepełnosprawności oznaczoną symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie

narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna), zawierające wskazanie o spełnieniu

przesłanek uprawniających do uzyskania karty parkingowej na podstawie przepisów dotychczasowych

- kartę parkingową wydaje się na podstawie tego orzeczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., z wyjątkiem art. 5, który wchodzi

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się

na drodze

1)

policjant;

2)

żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający

przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie akcji związanej z ratowaniem

życia lub mienia;

3)

funkcjonariusz Straży Granicznej;

3a)

inspektor Inspekcji Transportu Drogowego;

3b

umundurowany inspektor kontroli skarbowej lub funkcjonariusz celny;

3b

umundurowany funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej;

3c)

strażnik gminny (miejski);

4)

pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym;

5)

osoba działająca w imieniu zarządcy drogi lub osoba wykonująca roboty na drodze na

zlecenie lub za zgodą zarządcy drogi;

6)

osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu;

7)

kierujący autobusem szkolnym w miejscach postoju związanych z wsiadaniem lub wysiadaniem

dzieci;

7a)

ratownik górski podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej;

8)

strażnik leśny lub funkcjonariusz Straży Parku - na terenie odpowiednio lasu lub parku

narodowego;

9)

strażak Państwowej Straży Pożarnej podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem

akcji ratowniczej;

10)

członek ochotniczej straży pożarnej podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem

akcji ratowniczej;

11)

funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu podczas wykonywania czynności związanych z zapewnieniem

bezpieczeństwa ochranianych osób, obiektów i urządzeń;

12)

pilot podczas wykonywania czynności związanych z pilotowaniem przejazdu pojazdu nienormatywnego.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawalne i widoczne

z dostatecznej odległości, zarówno w dzień, jak i w nocy.

3.

Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności

1)

dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowanym;

2)

nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania innych pojazdów

dawany jest przez tę osobę bez wychodzenia z odpowiednio oznaczonego pojazdu.

3a.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4-8 i 12 oraz ust. 4 pkt 2, mogą dawać polecenia

lub sygnały uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze pod warunkiem

ukończenia szkolenia organizowanego przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. Pilot

zabezpieczający przejazd pojazdu nienormatywnego będący osobą, o której mowa w ust.

1 pkt 1-3c i 9, nie podlega szkoleniu.

3b.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 3a, może być przeprowadzone odpłatnie. Opłatę ponosi

podmiot kierujący na szkolenie, a w pozostałych przypadkach - osoba odbywająca szkolenie.

Wysokość maksymalnej opłaty za szkolenie jednej osoby nie może przekraczać 30% minimalnego

wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu

za pracę.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie

kierowania ruchem drogowym oraz sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie, w

drodze rozporządzenia

1)

określi organizację i sposób wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, program

i tryb prowadzenia szkolenia w tym zakresie, wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia,

wysokość stawek za szkolenie oraz tryb ich pobierania i zwrotu, biorąc pod uwagę w

szczególności średnie realne koszty organizacji i przeprowadzania szkolenia;

2)

może upoważnić inne osoby do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, oraz

określić okoliczności, szczegółowe warunki, sposób wykonywania czynności w tym zakresie,

jak również warunki, które te osoby muszą spełniać;

3)

określi wzór ubioru osób, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6.

Opłatę ewidencyjną, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5 ustawy zmienianej w art. 1,

pobiera się od dnia 1 stycznia 2017 r.

Opłatę ewidencyjną, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5 ustawy zmienianej w art. 1,

pobiera się od dnia 4 czerwca 2018 r.

1.

Do dnia 31 grudnia 2016 r.:Do dnia 3 czerwca 2018 r.

1

podmiot, który wydał prawomocne rozstrzygnięcie za naruszenie, o którym mowa w art.

135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4, niezwłocznie powiadamia o tym starostę

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem;

1

podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt

1a ustawy wymienionej w art. 4 lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie,

niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

kierującego pojazdem;

2

podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103

ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy

na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4;

2

podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i

art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja, o której mowa

odpowiednio w pkt 1 lub 3;

3

organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem w okolicznościach,

o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w

art. 5, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

kierującego pojazdem;

3

organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem silnikowym w

okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy

wymienionej w art. 5, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem;

4)

starosta niezwłocznie przekazuje do centralnej ewidencji kierowców informację o zaistnieniu

okoliczności, o których mowa w art. 102 ust. 1d ustawy wymienionej w art. 5;

5)

starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na

kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów

ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art.

4;

6)

w stosunku do osoby, której cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami w trybie

art. 140 ust. 1 pkt 3a ustawy wymienionej w art. 4, stosuje się art. 104 ustawy wymienionej

w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do organu Policji prowadzącego ewidencję,

o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4.

1.

Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje.

2.

Minister właściwy do spraw transportu i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w

porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności konieczność

dostosowania sygnałów drogowych do postanowień umów międzynarodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres

obowiązywania.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków

i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa

ruchu drogowego, a także warunki ich umieszczania na drogach.

Przepis art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy, o której mowa w art. 4, traci moc z dniem

1 stycznia 2017 r.

Przepis art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy, o której mowa w art. 4, traci moc z dniem

4 czerwca 2018 r.

1

Osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym

oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących

zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7

ust. 2.

2

Przepis ust. 1 stosuje się również do

1)

kierującego pojazdem, który przewozi osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą

parkingową;

2)

kierującego pojazdem należącym do placówki, o której mowa w ust. 3a pkt 3, przewożącego

osobę mającą znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, pozostającą

pod opieką takiej placówki.

3

Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd

nie posiada przedniej szyby - w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób

eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz umożliwiający odczytanie jej numeru

i daty ważności.

3a

Kartę parkingową wydaje się

1)

osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się;

2)

osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie ograniczone

możliwości samodzielnego poruszania się;

3)

placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych

mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.

4

Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje, za opłatą i po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania

o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2011 r. poz. 721, z późn. zm., na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności

1)

orzeczenia o niepełnosprawności,

2)

orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,

3)

orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień

- wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

5

Kartę parkingową placówce, o której mowa w ust. 3a pkt 3, wydaje za opłatą i po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności,

na podstawie dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, przy czym na jeden pojazd

wykorzystywany do przewozu osób niepełnosprawnych wydaje się jedną kartę.

5a.

(uchylony)

5b.

(uchylony)

5c

Kartę parkingową wydaje się osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, na okres ważności

orzeczenia, o którym mowa w ust. 4, jednakże nie dłużej niż na okres 5 lat, a placówce,

o której mowa w ust. 3a pkt 3 na okres 3 lat.

5d

W przypadku zaprzestania wykorzystywania pojazdu do przewozu osób niepełnosprawnych,

mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, podmiot zarządzający

placówką, o której mowa w art. 8 ust. 3a pkt 3 jest zobowiązany do niezwłocznego zwrotu

karty parkingowej organowi, który ją wydał.

5e

Karta parkingowa traci ważność

1)

po upływie terminu ważności karty;

2)

w przypadku zgłoszenia utraty karty przez osobę lub placówkę, której wydano kartę;

3)

w przypadku zwrotu karty organowi, który ją wydał;

4)

w razie likwidacji placówki, której wydano kartę;

5)

w razie śmierci osoby, której wydano kartę.

5f

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego dokonuje, z zachowaniem przepisów

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm., wyboru producenta blankietów kart parkingowych.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących pojazdami zaopatrzonymi

w kartę parkingową wydaną za granicą.

6a

Opłata za wydanie karty parkingowej nie może przekroczyć 1% przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszanego do celów emerytalnych

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego.

6b

Opłata za wydanie karty parkingowej stanowi dochód budżetu państwa.

7

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór oraz tryb wydawania kart parkingowych osobom, o których mowa w ust. 3a pkt 1

i 2 oraz placówkom, o których mowa w ust. 3a pkt 3, uwzględniając w szczególności

zapewnienie jednolitej procedury wydawania kart parkingowych oraz konieczność technicznego

zabezpieczenia karty w sposób gwarantujący jej autentyczność oraz ujednolicenia wzoru

karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach europejskich, w celu umożliwienia

korzystania osobom niepełnosprawnym z ulg i przywilejów w ruchu drogowym, określonych

w przepisach prawa krajowego;

2)

zasady nadawania numerów wydawanym kartom parkingowym, uwzględniając w szczególności

konieczność stworzenia sprawnego systemu wydawania, ewidencjonowania i kontroli prawidłowości

wykorzystywania kart oraz fakt, że w przypadku kart, o których mowa w ust. 3a pkt

3 częścią składową numeru karty jest numer rejestracyjny pojazdu;

3)

tryb postępowania w sprawie zwrotu karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie

jednolitej procedury zwrotu kart parkingowych;

4)

wzór wniosku o wydanie karty parkingowej, mając na uwadze zapewnienie jednolitej formy

składanych wniosków.

8

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją

osób niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości poruszania się, uprawnionych

do uzyskania karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym

placówkom.

9

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłaty za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty związane z jej

produkcją i dystrybucją;

2)

warunki dystrybucji blankietów kart parkingowych, mając na uwadze zapewnienie sprawności

i bezpieczeństwa procesu przekazywania tych kart do powiatowych zespołów do spraw

orzekania o niepełnosprawności.

(uchylony)

Obowiązek, o którym mowa w art. 70d ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą uznaje się za spełniony, jeżeli producent pojazdów kategorii

1)

M1, M2, M3, N1, N2, N3, O1, O2, O3, O4 uzyskał w odniesieniu do tych pojazdów - świadectwo homologacji typu pojazdu przed

upływem terminu określonego w załączniku XIX do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej

ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych

zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”)

(Dz. Urz. UE L 263 z 09.10.2007, str. 1, z późn. zm.);

2)

T4.3 uzyskał w odniesieniu do tych pojazdów świadectwo homologacji typu pojazdu przed

upływem terminów określonych w art. 6 ust. 2 dyrektywy Komisji 2010/62/UE z dnia 8 września 2010 r. zmieniającej

dyrektywy Rady 80/720/EWG i 86/297/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady

2003/37/WE, 2009/60/WE i 2009/144/WE, odnoszących się do homologacji typu ciągników

rolniczych lub leśnych, w celu dostosowania ich przepisów technicznych

(Dz. Urz. UE L 238 z 09.09.2010, str. 7).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2014 r. z wyjątkiem

1)

art. 2, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2014 r.;

3)

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5 pkt

7 lit. b, w zakresie dotyczącym art. 102 ust. 1b ustawy wymienionej w art. 5, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5 pkt

7 lit. b, w zakresie dotyczącym art. 102 ust. 1b ustawy wymienionej w art. 5, który

wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić przejazd

pojazdu uprzywilejowanego, w szczególności przez niezwłoczne usunięcie się z jego

drogi, a w razie potrzeby zatrzymanie się.

1.

Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

świadectwa homologacji typu zachowują ważność do czasu wygaśnięcia;

2)

świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem, zachowują ważność;

3)

decyzje zwalniające z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji typu pojazdu zachowują

ważność przez okres, na jaki zostały wydane;

4)

wyciągi ze świadectw homologacji typu pojazdu zachowują ważność;

5)

wyciągi ze świadectw homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem zachowują ważność;

6)

odpisy decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji typu pojazdu

zachowują ważność.

2.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 6, stanowią podstawę do rejestracji pojazdu.

3.

Pojazd, dla którego wydano dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 4 albo 6, nie podlega

badaniu, o którym mowa w art. 81 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, z wyłączeniem

taksówki, pojazdu przystosowanego do używania jako pojazd uprzywilejowany lub pojazdu

odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów

niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi

technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego.

4.

Przepis ust. 1 pkt 4 i 6 stosuje się odpowiednio na potrzeby art. 86a ust. 2 pkt 5 i ust.

4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Krajowe podmioty uprawnione przekazują po raz pierwszy informacje, o których mowa

w art. 80p ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie do dnia 15 marca 2016 r.,

za okres od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2015 r.

Do rejestracji pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się art. 72 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 pkt 6 ustawy zmienianej

w art. 4, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Danych i informacji dotychczas zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów i centralnej

ewidencji kierowców, które z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie będą gromadzone

w tych ewidencjach, nie usuwa się z tych ewidencji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2015 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2015 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi

w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

1.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach

krajowych.

2.

Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach

1)

wojewódzkich;

2)

powiatowych;

3)

gminnych;

4)

publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie;

5)

wewnętrznych położonych w strefach ruchu lub strefach zamieszkania.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych,

z zastrzeżeniem ust. 6.

4.

Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust.

6.

5.

Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach

powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

7.

Zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania,

należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami.

8.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w zakresie zarządzania

ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa.

9.

Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne określone

zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

10.

Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać zmianę organizacji

ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny lub konieczność zapewnienia ruchu

tranzytowego.

10a.

Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organizację ruchu

na tych drogach stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające

z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt oznakowania drogi wewnętrznej ponosi

podmiot zarządzający drogą.

11.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed

zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia

ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia

ruchu pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów.

12.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności

1)

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego,

2)

potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,

3)

potrzeby społeczności lokalnej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach

oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

Producent, który uzyskał decyzję zwalniającą z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji

typu pojazdu, przed dniem wejścia w życie ustawy, może wydawać odpisy decyzji zwalniających

z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji typu pojazdu, przez okres ważności tej

decyzji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zakłady ubezpieczeń przekazują do centralnej ewidencji pojazdów dane i informacje

zgromadzone do dnia 31 grudnia 2016 r. w zakresie, o którym mowa w art. 80b ust. 1

pkt 6 i 11 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Organy właściwe w sprawach wydawania uprawnień do kierowania pojazdami przekazują

do centralnej ewidencji kierowców dane i informacje zgromadzone do dnia 31 grudnia

2016 r. w zakresie wynikającym z utworzenia profilu kandydata na kierowcę, według

stanu prawnego na dzień 31 grudnia 2016 r.

3.

Organy rejestrujące oraz organy właściwe w sprawach wydawania uprawnień do kierowania

pojazdami przekazują odpowiednio do centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji

kierowców dane i informacje zgromadzone do dnia 31 grudnia 2016 r., a nieprzekazane

do ewidencji, według stanu prawnego na dzień 31 grudnia 2016 r.

4.

Przewodniczący powiatowych zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności przekazują

do centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych dane i informacje zgromadzone

w okresie od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. w zakresie, o którym

mowa w art. 100g ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Zakłady ubezpieczeń przekazują do centralnej ewidencji pojazdów dane i informacje

zgromadzone do dnia 3 czerwca 2018 r. w zakresie, o którym mowa w art. 80b ust. 1

pkt 6 i 11 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Organy właściwe w sprawach wydawania uprawnień do kierowania pojazdami przekazują

do centralnej ewidencji kierowców dane i informacje zgromadzone do dnia 3 czerwca

2018 r. w zakresie wynikającym z utworzenia profilu kandydata na kierowcę, według

stanu prawnego na dzień 3 czerwca 2018 r.

3.

Organy rejestrujące oraz organy właściwe w sprawach wydawania uprawnień do kierowania

pojazdami przekazują odpowiednio do centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji

kierowców dane i informacje zgromadzone do dnia 3 czerwca 2018 r., a nieprzekazane

do ewidencji, według stanu prawnego na dzień 3 czerwca 2018 r.

4.

Przewodniczący powiatowych zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności przekazują

do centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych dane i informacje zgromadzone

w okresie od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 3 czerwca 2018 r. w zakresie, o którym mowa

w art. 100g ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Pieszy jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi dla pieszych, a w razie ich

braku - z pobocza. Jeżeli nie ma pobocza lub czasowo nie można z niego korzystać,

pieszy może korzystać z jezdni, pod warunkiem zajmowania miejsca jak najbliżej jej

krawędzi i ustępowania miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi.

2.

Pieszy idący po poboczu lub jezdni jest obowiązany iść lewą stroną drogi.

3.

Piesi idący jezdnią są obowiązani iść jeden za drugim. Na drodze o małym ruchu, w

warunkach dobrej widoczności, dwóch pieszych może iść obok siebie.

4.

Korzystanie przez pieszego z drogi dla rowerów jest dozwolone tylko w razie braku

chodnika lub pobocza albo niemożności korzystania z nich. Pieszy, z wyjątkiem osoby

niepełnosprawnej, korzystając z tej drogi, jest obowiązany ustąpić miejsca rowerowi.

4a

Pieszy poruszający się po drodze po zmierzchu poza obszarem zabudowanym jest obowiązany

używać elementów odblaskowych w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu, chyba

że porusza się po drodze przeznaczonej wyłącznie dla pieszych lub po chodniku.

5

Przepisów ust. 1-4a nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej pieszy korzysta

z całej szerokości drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem.

1.

Przepisy dotychczasowe stosuje się do

1)

spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy;

2)

spraw związanych ze zmianą świadectwa homologacji typu pojazdu przed upływem terminów,

o których mowa w art. 9.

2.

Dotychczasowe upoważnienia do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz kontroli

zgodności produkcji lub montażu, udzielone przez ministra właściwego do spraw transportu

na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do czasu uzyskania nowych

uprawnień, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych pozwalających wprowadzać dane do centralnej

ewidencji pojazdów w czasie wykonania czynności skutkującej koniecznością przekazania

do niej danych, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy zmienianej w

art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wprowadzają dane do centralnej ewidencji

pojazdów niezwłocznie, nie później niż

1)

w ciągu 3 godzin od chwili otrzymania zawiadomienia o zdarzeniu w zakresie danych,

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 14 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą;

2)

w ciągu 24 godzin od chwili ich uzyskania w zakresie danych, o których mowa w art.

80b ust. 1 pkt 15 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych pozwalających wprowadzać dane do centralnej

ewidencji kierowców w czasie wykonania czynności skutkującej koniecznością przekazania

do niej danych, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, podmioty, o których mowa w art. 100ac ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy zmienianej w

art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wprowadzają dane do centralnej ewidencji

kierowców niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin od chwili ich uzyskania

w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 10 i 12 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Kolumna pieszych, z wyjątkiem pieszych w wieku do 10 lat, może się poruszać tylko

prawą stroną jezdni.

2.

Do kolumny pieszych w wieku do 10 lat stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust.

1 i 2.

3.

Liczba pieszych idących jezdnią w kolumnie obok siebie nie może przekraczać 4, a w

kolumnie wojskowej - 6, pod warunkiem że kolumna nie zajmuje więcej niż połowy szerokości

jezdni.

4.

Piesi w wieku do 10 lat mogą iść w kolumnie tylko dwójkami pod nadzorem co najmniej

jednej osoby pełnoletniej.

5.

Długość kolumny pieszych nie może przekraczać 50 m. Odległość między kolumnami nie

może być mniejsza niż 100 m.

6.

Jeżeli przemarsz kolumny pieszych odbywa się w warunkach niedostatecznej widoczności

1)

pierwszy i ostatni z idących z lewej strony są obowiązani nieść latarki

a)

pierwszy - ze światłem białym, skierowanym do przodu,

b)

ostatni - ze światłem czerwonym, skierowanym do tyłu;

2)

w kolumnie o długości przekraczającej 20 m idący po lewej stronie z przodu i z tyłu

są obowiązani używać elementów odblaskowych odpowiadających właściwym warunkom technicznym,

a ponadto idący po lewej stronie są obowiązani nieść dodatkowe latarki ze światłem

białym, rozmieszczone w taki sposób, aby odległość między nimi nie przekraczała 10

m;

3)

światło latarek powinno być widoczne z odległości co najmniej 150 m.

7.

Zabrania się

1)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w czasie mgły; zakaz ten nie dotyczy kolumny wojskowej

lub policyjnej;

2)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w wieku do 10 lat w warunkach niedostatecznej widoczności;

3)

prowadzenia po jezdni kolumny pieszych przez osobę w wieku poniżej 18 lat.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych pozwalających wprowadzać dane do centralnej

ewidencji pojazdów w czasie wykonania czynności skutkującej koniecznością przekazania

do niej danych, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, zakłady ubezpieczeń wprowadzają dane do centralnej ewidencji pojazdów na zasadach

określonych w ustawach zmienianych w art. 1, art. 3 i art. 4 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Pieszy, przechodząc przez jezdnię lub torowisko, jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność oraz, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, korzystać z przejścia dla pieszych. Pieszy

znajdujący się na tym przejściu ma pierwszeństwo przed pojazdem.

2.

Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych jest dozwolone, gdy odległość

od przejścia przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje się w odległości

mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia, przechodzenie jest dozwolone również

na tym skrzyżowaniu.

3.

Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych, o którym mowa w ust. 2,

jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu

lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdom

i do przeciwległej krawędzi jezdni iść drogą najkrótszą, prostopadle do osi jezdni.

4.

Jeżeli na drodze znajduje się przejście nadziemne lub podziemne dla pieszych, pieszy

jest obowiązany korzystać z niego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

5.

Na obszarze zabudowanym, na drodze dwujezdniowej lub po której kursują tramwaje po

torowisku wyodrębnionym z jezdni, pieszy przechodząc przez jezdnię lub torowisko jest

obowiązany korzystać tylko z przejścia dla pieszych.

6.

Przechodzenie przez torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone tylko w miejscu

do tego przeznaczonym.

7.

Jeżeli wysepka dla pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy się z przejściem

dla pieszych, przechodzenie do i z przystanku jest dozwolone tylko po tym przejściu.

8.

Jeżeli przejście dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej, przejście na

każdej jezdni uważa się za przejście odrębne. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do przejścia dla pieszych w miejscu, w którym ruch pojazdów jest rozdzielony wysepką

lub za pomocą innych urządzeń na jezdni.

Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych pozwalających wprowadzać dane do centralnej

ewidencji kierowców w czasie wykonania czynności skutkującej koniecznością przekazania

do niej danych, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, podmioty, o których mowa w art. 100ac ust. 1 pkt 2 i pkt 11 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wprowadzają dane do ewidencji niezwłocznie,

nie później niż w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu lub innego

organu uprawnionego do orzekania w sprawach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym,

lub od dnia usunięcia z Krajowego Rejestru Karnego danych o skazaniu, na podstawie

którego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów - w zakresie

danych o zastosowaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, o których

mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 11 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Zabrania się

1)

wchodzenia na jezdnię

a)

bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla pieszych,

b)

spoza pojazdu lub innej przeszkody ograniczającej widoczność drogi;

2)

przechodzenia przez jezdnię w miejscu o ograniczonej widoczności drogi;

3)

zwalniania kroku lub zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas przechodzenia

przez jezdnię lub torowisko;

4)

przebiegania przez jezdnię;

5)

chodzenia po torowisku;

6)

wchodzenia na torowisko, gdy zapory lub półzapory są opuszczone lub opuszczanie ich

rozpoczęto;

7)

przechodzenia przez jezdnię w miejscu, w którym urządzenie zabezpieczające lub przeszkoda

oddzielają drogę dla pieszych albo chodnik od jezdni, bez względu na to, po której

stronie jezdni one się znajdują.

W przypadku gdy przed dniem 1 stycznia 2015 r. dokonano czasowej rejestracji, o której

mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4, bez dołączonego do wniosku

o rejestrację zaświadczenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, w brzmieniu

obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2015 r., wydanie dowodu rejestracyjnego po dniu

1 stycznia 2015 r. nie wymaga złożenia tego zaświadczenia.

Do czasu dostosowania podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 1 oraz art. 100ah

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do wymogów

dotyczących udostępniania danych określonych odpowiednio w art. 80c i art. 100ah ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez

24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dane z centralnej ewidencji

pojazdów oraz centralnej ewidencji kierowców mogą być udostępniane na zasadach określonych

w ustawie zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Przepisów art. 11-14 nie stosuje się w razie zamknięcia ruchu pojazdów na drodze.

Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm., dane, o których mowa w art. 80be ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, dotyczące przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu,

są przekazywane w oparciu o wykaz, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych

z eksploatacji

(Dz. U. z 2015 r. poz. 140 i 933).

1.

Kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny.

2.

Kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać po prawej

jezdni; do jezdni tych nie wlicza się jezdni przeznaczonej do dojazdu do nieruchomości

położonej przy drodze.

3.

Kierujący pojazdem, korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czterech pasach

ruchu, jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się na prawej połowie jezdni.

4.

Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej krawędzi jezdni.

Jeżeli pasy ruchu na jezdni są wyznaczone, nie może zajmować więcej niż jednego pasa.

5.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym, rowerem, wózkiem rowerowym, motorowerem, wózkiem ręcznym

oraz osoba prowadząca pojazd napędzany silnikiem są obowiązani poruszać się po poboczu,

chyba że nie nadaje się ono do jazdy lub ruch pojazdu utrudniałby ruch pieszych.

6.

Kierujący pojazdem znajdującym się na części jezdni, po której jeżdżą pojazdy szynowe,

jest obowiązany ustąpić miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi szynowemu.

7.

Na skrzyżowaniu i bezpośrednio przed nim kierujący rowerem, motorowerem lub motocyklem

może poruszać się środkiem pasa ruchu, jeśli pas ten umożliwia opuszczenie skrzyżowania

w więcej niż jednym kierunku, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2014 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 7 i 8, art.

4 i art. 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

1.

Maksymalny limit zwiększonych wydatków funduszu celowego, o którym mowa w art. 80d

ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, wynikający z wejścia w życie niniejszej ustawy,

przeznaczonych na finansowanie wydatków związanych z wejściem w życie niniejszej ustawy

wynosi 55 156 tys. zł, z tym że

1)

w roku 2017 - 11 217 tys. zł;

2)

w roku 2018 - 5 378 tys. zł;

3)

w roku 2019 - 5 247 tys. zł;

4)

w roku 2020 - 5 119 tys. zł;

5)

w roku 2021 - 4 994 tys. zł;

6)

w roku 2022 - 4 872 tys. zł;

7)

w roku 2023 - 4 753 tys. zł;

8)

w roku 2024 - 4 638 tys. zł;

9)

w roku 2025 - 4 524 tys. zł;

10)

w roku 2026 - 4 414 tys. zł.

2.

Organem monitorującym wykorzystanie limitów wydatków określonych w ust. 1 jest minister

właściwy do spraw informatyzacji.

3.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia limitu wydatków na dany rok

budżetowy zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu kosztów

zlecanych usług na rozwój i utrzymanie centralnej ewidencji pojazdów, centralnej ewidencji

kierowców oraz centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych.

1.

Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub zatrzymaniu

się niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego oraz przy wjeżdżaniu

1)

na drogę z nieruchomości, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego obiektu, z

drogi niebędącej drogą publiczną oraz ze strefy zamieszkania;

2)

na drogę z pola lub na drogę twardą z drogi gruntowej;

3)

na jezdnię z pobocza, z chodnika lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych;

3a)

na jezdnię lub pobocze z drogi dla rowerów, z wyjątkiem wjazdu na przejazd dla rowerzystów

lub pas ruchu dla rowerów;

4)

pojazdem szynowym - na drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli.

2.

Kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność

oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 6 pkt 5-7 oraz art. 8, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 6 pkt 5-7 oraz art. 8, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;

3)

art. 1 pkt 2-5 oraz pkt 8 w zakresie art. 80bh ust. 1, 3-5, ust. 6 pkt 2 i 3 oraz

ust. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku autobusowego (trolejbusowego)

na obszarze zabudowanym, jest obowiązany zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać

się, aby umożliwić kierującemu autobusem (trolejbusem) włączenie się do ruchu, jeżeli

kierujący takim pojazdem sygnalizuje kierunkowskazem zamiar zmiany pasa ruchu lub

wjechania z zatoki na jezdnię.

2.

Kierujący autobusem (trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni

pas ruchu lub na jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu szkolnego, jest obowiązany

1)

zatrzymać się, o ile kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania;

2)

zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu tym

autobusem wjazd na jezdnię lub sąsiedni pas ruchu, o ile sygnalizuje on zamiar wykonania

takiego manewru.

2.

Kierujący autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni

pas ruchu lub jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad

pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności

rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych

i natężenia ruchu.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany

1)

jechać z prędkością nieutrudniającą jazdy innym kierującym;

2)

hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;

3)

utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania

się poprzedzającego pojazdu.

3.

Poza obszarem zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch pasach ruchu, kierujący

pojazdem objętym indywidualnym ograniczeniem prędkości albo pojazdem lub zespołem

pojazdów o długości przekraczającej 7 m jest obowiązany utrzymywać taki odstęp od

pojazdu silnikowego znajdującego się przed nim, aby inne wyprzedzające pojazdy mogły

bezpiecznie wjechać w lukę utrzymywaną między tymi pojazdami. Przepisu tego nie stosuje

się, jeżeli kierujący pojazdem przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest

zabronione.

4.

Poza obszarem zabudowanym w tunelach o długości przekraczającej 500 m, kierujący pojazdem

jest obowiązany utrzymywać odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż

1)

50 m - jeżeli kieruje pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t lub autobusem;

2)

80 m - jeżeli kieruje zespołem pojazdów lub pojazdem niewymienionym w pkt 1.

5.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za pomocą znaków

drogowych dopuszczalny odstęp, o którym mowa w ust. 4, w zależności od obowiązującej

w tunelu dopuszczalnej prędkości.

1.

Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach

5

1a.

Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach

23

2.

Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie zamieszkania wynosi 20

km/h.

3.

Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, wynosi

w przypadku

1)

samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t

a)

na autostradzie - 140 km/h,

b)

na drodze ekspresowej dwujezdniowej - 120 km/h,

c)

na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch

pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 100 km/h,

d)

na pozostałych drogach - 90 km/h;

2)

zespołu pojazdów lub pojazdu niewymienionego w pkt 1

a)

na autostradzie, drodze ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach

przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 80 km/h,

b)

na pozostałych drogach - 70 km/h.

4.

Dopuszczalna prędkość autobusu spełniającego dodatkowe warunki techniczne określone

w przepisach, o których mowa w art. 66 ust. 5, na autostradzie i drodze ekspresowej

wynosi 100 km/h.

5.

(uchylony)

5a

Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw energii może, w drodze rozporządzenia,

w przypadkach, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów

naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa

paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1899, 1948 i 1986), wprowadzić ograniczenia w dopuszczalnej prędkości pojazdów samochodowych.

6.

Prędkość dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2, wynosi

1)

ciągnika rolniczego (również z przyczepą) - 30 km/h;

2)

pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego

- 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza obszarem zabudowanym;

3)

motocykla (również z przyczepą), czterokołowca i motoroweru, którymi przewozi się

dziecko w wieku do 7 lat - 40 km/h.

1.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć, za pomocą znaków

drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na obszarze zabudowanym.

2.

Prędkość dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być

1)

zmniejszona - jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym

przemawiają;

2)

zwiększona - jeżeli warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają zachowanie

bezpieczeństwa ruchu.

3.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą znaków drogowych,

prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą poza obszarem zabudowanym, jeżeli warunki

bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym przemawiają.

4.

Organ rejestrujący pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu dopuszczalną prędkość

niższą niż określona w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione konstrukcją lub stanem

technicznym pojazdu. Ograniczenie prędkości należy uwidocznić na znaku umieszczonym

z tyłu pojazdu.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

prowadzonych na podstawie

1)

art. 39 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

2)

art. 72 ustawy zmienianej w art. 4

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem

szczególnej ostrożności.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zbliżyć się

1)

do prawej krawędzi jezdni - jeżeli zamierza skręcić w prawo;

2)

do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej krawędzi - jeżeli

zamierza skręcić w lewo.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają skręcenie zgodnie

z zasadą określoną w tym przepisie lub dopuszczalna jest jazda wyłącznie w jednym

kierunku.

4.

Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa

pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu

na ten pas z prawej strony.

5.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany

kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu

manewru.

6.

Zabrania się zawracania

1)

w tunelu, na moście, wiadukcie lub drodze jednokierunkowej;

2)

na autostradzie;

3)

na drodze ekspresowej, z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego przeznaczonego;

4)

w warunkach, w których mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na drodze lub ruch

ten utrudnić.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany

1)

przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu,

a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędkość lub zatrzymać się;

2)

przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub

przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość; omijanie pojazdu sygnalizującego

zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony;

3)

przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować

szczególną ostrożność, a w szczególności

a)

sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub

jego utrudnienia,

b)

upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym

upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby.

2.

Zabrania się cofania pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie lub drodze

ekspresowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 25, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2)

art. 1 pkt 27, który wchodzi w życie z dniem utworzenia Bazy danych o produktach i

opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, określonym w komunikacie, o którym mowa w

art. 238 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 7.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności,

czy

1)

ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek

ruchu;

2)

kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania;

3)

kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania

innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność,

a zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu lub uczestnika ruchu. W razie

wyprzedzania roweru, wózka rowerowego, motoroweru, motocykla lub kolumny pieszych

odstęp ten nie może być mniejszy niż 1 m.

3.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać z lewej strony wyprzedzanego

pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, 5, 10 i 12.

4.

Pojazd szynowy może być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że położenie torów

uniemożliwia takie wyprzedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na jezdni jednokierunkowej.

5.

Wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar skręcenia w lewo,

może odbywać się tylko z jego prawej strony.

6.

Kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i bezpośrednio

po nim zwiększania prędkości. Kierujący pojazdem wolnobieżnym, ciągnikiem rolniczym

lub pojazdem bez silnika jest obowiązany zjechać jak najbardziej na prawo w celu ułatwienia

wyprzedzania. Przepisu nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w ust. 12.

7.

Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni

1)

przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia;

2)

na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi;

3)

na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch jest

kierowany.

8.

Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, na jezdni

1)

jednokierunkowej;

2)

dwukierunkowej na odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem że kierujący

nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym - w miejscu,

gdzie jest to zabronione znakami na jezdni.

9.

Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu sygnalizującego

zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną

do ruchu w kierunku przeciwnym.

10.

Dopuszcza się wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi z wyznaczonymi pasami

ruchu, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 i 7

1)

na jezdni jednokierunkowej;

2)

na jezdni dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze zabudowanym

lub trzy pasy ruchu poza obszarem zabudowanym przeznaczone są do jazdy w tym samym

kierunku.

11.

Zabrania się wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze zabudowanym.

12.

Kierujący rowerem może wyprzedzać inne niż rower powoli jadące pojazdy z ich prawej

strony.

1.

Dokonane na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym,

wpisy na listę rzeczoznawców samochodowych zachowują ważność przez okres, na jaki

zostały wydane.

2.

Wydane na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym,

rzeczoznawcom samochodowym zaświadczenia potwierdzające wpis na listę rzeczoznawców

samochodowych zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli

skręca w lewo - także jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w

prawo.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdu szynowego, który ma pierwszeństwo w stosunku

do innych pojazdów, bez względu na to, z której strony nadjeżdża.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w razie przecinania się kierunków ruchu poza

skrzyżowaniem.

4.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma miejsca do kontynuowania

jazdy;

2)

rozdzielania kolumny pieszych.

Uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów wydane na podstawie

przepisów ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują ważność.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.

2.

Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa

pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża.

3.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem

przejścia, na którym ruch jest kierowany;

2)

omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia

pierwszeństwa pieszemu;

3)

jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych.

4.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych, jest obowiązany

jechać powoli i ustąpić pierwszeństwa pieszemu.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym ze względu

na brak wyodrębnienia jezdni i chodników ruch pieszych i pojazdów odbywa się po tej

samej powierzchni.

6.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy przejeżdżaniu

obok oznaczonego przystanku tramwajowego nieznajdującego się przy chodniku. Jeżeli

przystanek nie jest wyposażony w wysepkę dla pasażerów, a na przystanek wjeżdża tramwaj

lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w takim miejscu i na taki

czas, aby zapewnić pieszemu swobodne dojście do tramwaju lub na chodnik. Przepisy

te stosuje się odpowiednio przy ruchu innych pojazdów komunikacji publicznej.

7.

W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej specjalnego

znaku, lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej, kierujący jest obowiązany

zatrzymać pojazd w celu umożliwienia jej przejścia.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerzystów, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerowi znajdującemu się na przejeździe.

1a.

Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerzyście jadącemu na wprost po jezdni, pasie

ruchu dla rowerów, drodze dla rowerów lub innej części drogi, którą zamierza opuścić.

2.

(uchylony)

3.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla rowerów poza jezdnią, jest obowiązany

ustąpić pierwszeństwa rowerowi.

4.

Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeździe dla rowerzystów

i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch jest kierowany.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając przez

przejazd, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. Przed wjechaniem na tory

jest on obowiązany upewnić się, czy nie zbliża się pojazd szynowy, oraz przedsięwziąć

odpowiednie środki ostrożności, zwłaszcza jeżeli wskutek mgły lub z innych powodów

przejrzystość powietrza jest zmniejszona.

2.

Kierujący jest obowiązany prowadzić pojazd z taką prędkością, aby mógł go zatrzymać

w bezpiecznym miejscu, gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy urządzenie zabezpieczające

albo dawany sygnał zabrania wjazdu na przejazd.

3.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

objeżdżania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania na przejazd, jeżeli opuszczanie

ich zostało rozpoczęte lub podnoszenie nie zostało zakończone;

2)

wjeżdżania na przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca do kontynuowania

jazdy;

3)

wyprzedzania pojazdu na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim;

4)

omijania pojazdu oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli wymagałoby

to wjechania na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu.

4.

W razie unieruchomienia pojazdu na przejeździe kolejowym, kierujący jest obowiązany

niezwłocznie usunąć go z przejazdu, a jeżeli nie jest to możliwe, ostrzec kierującego

pojazdem szynowym o niebezpieczeństwie.

5.

Kierujący pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 10 m, który nie

może rozwinąć prędkości większej niż 6 km/h, przed wjazdem na przejazd kolejowy jest

obowiązany upewnić się, czy w czasie potrzebnym na przejechanie przez ten przejazd

nie nadjedzie pojazd szynowy, lub uzgodnić czas tego przejazdu z dróżnikiem kolejowym.

6.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory tramwajowe;

przepis ust. 3 pkt 3 nie dotyczy skrzyżowania lub przejazdu tramwajowego, na którym

ruch jest kierowany.

1.

Kierujący pojazdem może używać sygnału dźwiękowego lub świetlnego, w razie gdy zachodzi

konieczność ostrzeżenia o niebezpieczeństwie.

2.

Zabrania się

1)

nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetlnego;

2)

używania sygnału dźwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to konieczne w

związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem;

3)

ostrzegania światłami drogowymi w warunkach, w których może to spowodować oślepienie

innych kierujących.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność w czasie jazdy w

warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, spowodowanej mgłą, opadami atmosferycznymi

lub innymi przyczynami, a ponadto

1)

kierujący pojazdem silnikowym jest obowiązany

a)

włączyć światła mijania lub przeciwmgłowe przednie albo oba te światła jednocześnie,

b)

poza obszarem zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygnały dźwiękowe w czasie

wyprzedzania lub omijania;

2)

kierujący innym pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest obowiązany

a)

włączyć światła, w które pojazd jest wyposażony,

b)

korzystać z pobocza drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak najbliżej krawędzi

jezdni i nie wyprzedzać innego pojazdu.

2.

Obowiązek używania świateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy kierującego pojazdem także

podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

3.

Kierujący pojazdem może używać tylnych świateł przeciwmgłowych, jeżeli zmniejszona

przejrzystość powietrza ogranicza widoczność na odległość mniejszą niż 50 m. W razie

poprawy widoczności kierujący pojazdem jest obowiązany niezwłocznie wyłączyć te światła.

1.

Kierujący może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem, że

1)

prędkość pojazdu holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h

poza tym obszarem;

2)

pojazd holujący ma włączone światła mijania również w okresie dostatecznej widoczności;

3)

w pojeździe holowanym znajduje się kierujący mający uprawnienie do kierowania tym

pojazdem, chyba że pojazd jest holowany w sposób wykluczający potrzebę kierowania

nim;

4)

pojazd holowany jest połączony z pojazdem holującym w sposób wykluczający odczepienie

się w czasie jazdy; nie dotyczy to holowania motocykla, który powinien być połączony

z pojazdem holującym połączeniem giętkim w sposób umożliwiający łatwe odczepienie;

5)

pojazd holowany, z wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej stronie ostrzegawczym

trójkątem odblaskowym, a w okresie niedostatecznej widoczności ma ponadto włączone

światła pozycyjne; zamiast oznaczenia trójkątem odblaskowym pojazd holowany może wysyłać

żółte sygnały błyskowe w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu;

6)

w pojeździe holowanym na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej jeden układ

hamulców, a w pojeździe holowanym na połączeniu giętkim - dwa układy;

7)

odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu sztywnym, a od

4 m do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie jest oznakowane na przemian

pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej;

przepisu tego nie stosuje się w razie holowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Zabrania się holowania

1)

pojazdu o niesprawnym układzie kierowniczym lub o niesprawnych hamulcach, chyba że

sposób holowania wyklucza potrzebę ich użycia;

2)

pojazdu za pomocą połączenia giętkiego, jeżeli w pojeździe tym działanie układu hamulcowego

uzależnione jest od pracy silnika, a silnik jest unieruchomiony;

3)

więcej niż jednego pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego;

4)

pojazdem z przyczepą (naczepą);

5)

na autostradzie, z wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do holowania do

najbliższego wyjazdu lub miejsca obsługi podróżnych.

3.

W razie holowania pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim lub użycia

hamulców, rzeczywista masa całkowita pojazdu holowanego nie może przekraczać rzeczywistej

masy całkowitej pojazdu holującego.

1.

Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może przekraczać

1)

samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli - 10;

2)

rowerów lub wózków rowerowych - 15;

3)

pozostałych pojazdów - 5.

2.

Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla kolumn pojazdów

samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych pojazdów.

3.

(uchylony)

4.

Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowiązujących

przepisów ruchu drogowego.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery lub wózki rowerowe oraz pojazdy,

o których mowa w ust. 5.

6a.

Przejazd kolumny pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w skład której

wchodzi więcej niż 5 pojazdów, jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego

na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

7.

(uchylony)

1.

Kierujący rowerem jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów lub pasa ruchu dla

rowerów, jeśli są one wyznaczone dla kierunku, w którym się porusza lub zamierza skręcić.

Kierujący rowerem, korzystając z drogi dla rowerów i pieszych, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym.

1a.

Kierujący rowerem może zatrzymać się w śluzie rowerowej obok innych rowerzystów. Jest

obowiązany opuścić ją, kiedy zaistnieje możliwość kontynuowania jazdy w zamierzonym

kierunku i zająć miejsce na jezdni zgodnie z odpowiednio art. 33 ust. 1 lub art. 16

ust. 4 i 5.

2.

Dziecko w wieku do 7 lat może być przewożone na rowerze, pod warunkiem że jest ono

umieszczone na dodatkowym siodełku zapewniającym bezpieczną jazdę.

3.

Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się

1)

jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu, z zastrzeżeniem ust. 3a;

2)

jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach lub

podnóżkach;

3)

czepiania się pojazdów.

3a.

Dopuszcza się wyjątkowo jazdę po jezdni kierującego rowerem obok innego roweru lub

motoroweru, jeżeli nie utrudnia to poruszania się innym uczestnikom ruchu albo w inny

sposób nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.

4.

(uchylony)

5.

Korzystanie z chodnika lub drogi dla pieszych przez kierującego rowerem jest dozwolone

wyjątkowo, gdy

1)

opiekuje się on osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem;

2)

szerokość chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów jest dozwolony z prędkością

większą niż 50 km/h, wynosi co najmniej 2 m i brakuje wydzielonej drogi dla rowerów

oraz pasa ruchu dla rowerów;

3)

warunki pogodowe zagrażają bezpieczeństwu rowerzysty na jezdni (śnieg, silny wiatr,

ulewa, gołoledź, gęsta mgła), z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Kierujący rowerem, korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest obowiązany

jechać powoli, zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym.

7.

Kierujący rowerem może jechać lewą stroną jezdni na zasadach określonych dla ruchu

pieszych w przepisach art. 11 ust. 1-3, jeżeli opiekuje się on osobą kierującą rowerem

w wieku do lat 10.

1.

Do zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe, odpowiednio sprawne fizycznie

i dające sobą kierować.

2.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd i zaprzęg w takim

stanie, aby mógł nad nimi panować.

3.

Bezpośrednio jeden za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów zaprzęgowych. Odległość

między piątym pojazdem a następnym nie może być mniejsza niż 200 m.

4.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę twardą w miejscu, gdzie nie

ma dostatecznej widoczności drogi, jest obowiązany prowadzić zwierzę za uzdę.

5.

Kierującemu pojazdem zaprzęgowym zabrania się

1)

przeciążania zwierzęcia;

2)

jazdy obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

pozostawiania pojazdu niezabezpieczonego przed ruszeniem;

4)

jazdy pojazdem na płozach bez dzwonków lub grzechotek.

1.

Jazda wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po drodze przeznaczonej do

pędzenia zwierząt. W razie braku takiej drogi jazda wierzchem i pędzenie zwierząt

mogą odbywać się po poboczu, a jeżeli brak jest pobocza - po jezdni.

2.

Do jazdy wierzchem i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust.

1 i 2 oraz przepisy o ruchu pojazdów.

1.

Zabrania się jazdy wierzchem

1)

bez uzdy;

2)

obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po drodze, na której

obowiązuje zakaz ruchu pojazdów zaprzęgowych;

4)

po drodze twardej w okresie niedostatecznej widoczności;

5)

po drodze twardej osobie w wieku poniżej 17 lat.

2.

Jeździec może prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej stronie.

1.

Zwierzęta w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod odpowiednim nadzorem. Zwierzę

pojedyncze może być prowadzone tylko na uwięzi.

2.

Poganiacz zwierząt jest obowiązany

1)

iść po lewej stronie pędzonych zwierząt;

2)

w okresie niedostatecznej widoczności nieść latarkę z widocznym z odległości co najmniej

150 m światłem białym.

3.

Zwierzęta mogą być prowadzone luzem przy pojeździe zaprzęgowym z jego prawej strony,

w liczbie nie większej niż 2 sztuki.

4.

Zabrania się

1)

pędzenia zwierząt po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej, a

po innej drodze twardej - w okresie od zmierzchu do świtu;

2)

pędzenia zwierząt po drodze twardej osobie w wieku poniżej 13 lat;

3)

pędzenia zwierząt w poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną odległość;

4)

zatrzymywania zwierząt na jezdni;

5)

zajmowania przez zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla pieszych

lub rowerów.

5.

Rada powiatu może wprowadzić zakaz pędzenia zwierząt na określonych drogach lub obszarach

oraz w określonym czasie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 9, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 18 oraz art. 37 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.;

3)

art. 22 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego

organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego

1)

dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem;

2)

dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu;

3)

dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadacza pojazdu lub dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie;

3a

zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym w zakresie

wyposażenia pojazdu w blokadę alkoholową w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 627, 904, 1241, 1579, 1948 i 2001);

4)

zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

4a

dokument potwierdzający kalibrację blokady alkoholowej, wystawiony przez producenta

urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela;

5)

inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.

1.

Postępowania administracyjne wszczęte i prowadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy przed ministrem właściwym do spraw łączności oraz przed ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych w sprawach, w których właściwy na mocy przepisów niniejszej

ustawy staje się minister właściwy do spraw informatyzacji, są prowadzone na podstawie

przepisów dotychczasowych przez ministra właściwego do spraw informatyzacji.

2.

W prawa i obowiązki wynikające z zawartych na podstawie przepisów dotychczasowych

umów i porozumień w zakresie sposobu udostępniania danych zawartych w rejestrach publicznych,

o których mowa w art. 12a ust. 1 pkt 11 i 12 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, wstępuje minister właściwy do spraw informatyzacji.

1

Kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem wyposażonym w

pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów podczas jazdy, z zastrzeżeniem

ust. 3, 3b i 3c.

2.

Obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa nie dotyczy

1

osoby mającej zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do używania pasów bezpieczeństwa;

2)

kobiety o widocznej ciąży;

3)

kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera;

4)

instruktora lub egzaminatora podczas szkolenia lub egzaminowania;

5

policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Inspektora Kontroli Skarbowej, funkcjonariusza celnego i Służby

Więziennej, żołnierza Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - podczas przewożenia

osoby (osób) zatrzymanej;

5

policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej, żołnierza Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej - podczas przewożenia osoby (osób) zatrzymanej;

6)

funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu podczas wykonywania czynności służbowych;

6a

żołnierza Żandarmerii Wojskowej podczas wykonywania czynności ochronnych;

7)

zespołu medycznego w czasie udzielania pomocy medycznej;

8)

konwojenta podczas przewożenia wartości pieniężnych;

9)

osoby chorej lub niepełnosprawnej przewożonej na noszach lub w wózku inwalidzkim;

10

dziecka w wieku poniżej 3 lat przewożonego pojazdem kategorii M2iM3;

11

dziecka przewożonego na zasadach przewidzianych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów

środkami publicznego transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1138, z 2013 r. poz. 1421 i 1650, z 2014 r. poz. 1863 oraz z 2016 r. poz. 1948).

2a

Kierujący pojazdem kategorii M2iM3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy bezpieczeństwa jest

obowiązany do poinformowania osób przewożonych pojazdem o obowiązku korzystania z

tych pasów podczas jazdy, chyba że zostały one o tym obowiązku poinformowane

1)

przez znajdującą się w pojeździe osobę kierującą przewożoną grupą lub

2)

za pomocą urządzenia audiowizualnego, lub

3)

za pomocą znaku umieszczonego w widoczny sposób przy każdym miejscu siedzącym, zgodnego

ze wzorem określonym w załączniku do dyrektywy Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnoszącej się do obowiązkowego stosowania

pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach (91/671/EWG)

(Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 26, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 353, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą nr 91/671/EWG”.

3

W pojeździe kategorii M1, N1, N2iN3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy bezpieczeństwa lub

urządzenia przytrzymujące dla dzieci, dziecko mające mniej niż 150 cm wzrostu jest

przewożone, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 3b, w foteliku bezpieczeństwa

dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci, zgodnym z

1)

masą i wzrostem dziecka oraz

2)

właściwymi warunkami technicznymi określonymi w przepisach Unii Europejskiej lub w

regulaminach EKG ONZ dotyczących urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojeździe.

3a

Foteliki bezpieczeństwa dla dziecka oraz inne urządzenia przytrzymujące dla dzieci

są instalowane w pojeździe, zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia, wskazującymi,

w jaki sposób urządzenie może być bezpiecznie stosowane.

3b

Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M1, N1, N2iN3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na tylnym siedzeniu pojazdu, dziecka

mającego co najmniej 135 cm wzrostu przytrzymywanego za pomocą pasów bezpieczeństwa

w przypadkach, kiedy ze względu na masę i wzrost dziecka nie jest możliwe zapewnienie

fotelika bezpieczeństwa dla dziecka lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci

zgodnego z warunkami, o których mowa w ust. 3.

3c

Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M1iN1, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na tylnym siedzeniu pojazdu, trzeciego

dziecka w wieku co najmniej 3 lat, przytrzymywanego za pomocą pasów bezpieczeństwa,

w przypadku gdy dwoje dzieci jest przewożonych w fotelikach bezpieczeństwa dla dziecka

lub innych urządzeniach przytrzymujących dla dzieci, zainstalowanych na tylnych siedzeniach

pojazdu i nie ma możliwości zainstalowania trzeciego fotelika bezpieczeństwa dla dziecka

lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

4

Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka

1)

taksówką;

2)

specjalistycznym środkiem transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1868);

3)

pojazdem Policji, Straży Granicznej lub straży gminnej (miejskiej);

4)

mającego zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do przewożenia w foteliku bezpieczeństwa

dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci.

5

Zaświadczenia lekarskie, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, zawierają

1)

imię i nazwisko;

2)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

3)

okres ważności;

4)

znak graficzny zgodny ze wzorem określonym w art. 5 dyrektywy nr 91/671/EWG.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń lekarskich, o których mowa w ust.

2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, kierując się przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi obowiązkowego

stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach

oraz mając na uwadze potrzebę ujednolicenia stosowanych dokumentów.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a

i b ustawy, o której mowa w art. 12, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy, o której

mowa w art. 12, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez

okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 48, art. 74, art. 124 ust.

10 oraz art. 136 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 29, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 48, art. 48a, art. 74, art.

74a, art. 124 ust. 10 i 12 oraz art. 136 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 29, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

4 ust. 1 pkt 3 lit. b i c oraz art. 31 w zakresie art. 110 ust. 3-8, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Kierujący motocyklem, czterokołowcem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi

pojazdami są obowiązani używać w czasie jazdy kasków ochronnych odpowiadających właściwym

warunkom technicznym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motocykli fabrycznie wyposażonych w pasy bezpieczeństwa.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czterokołowców fabrycznie wyposażonych w nadwozie

zamknięte i pasy bezpieczeństwa.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy wskaże

1)

ministrowi właściwemu do spraw nauki przedstawiciela do Rady Centrum Badań i Rozwoju,

o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 23;

2)

Prezesowi Rady Ministrów przedstawiciela do Rady Polskiej Agencji Kosmicznej, o którym

mowa w art. 14 ust. 2 pkt 7a ustawy, o której mowa w art. 34;

3)

ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa przedstawiciela do Komitetu Konsultacyjnego

powoływanego na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 10 ustawy, o której mowa w art. 36.

2.

Prezes Rady Ministrów w terminie 7 dni od wskazania przedstawiciela przez ministra

właściwego do spraw informatyzacji powołuje go na członka Rady Polskiej Agencji Kosmicznej

na kadencję 5 lat.

3.

Minister właściwy do spraw nauki w terminie 7 dni od wskazania przedstawiciela przez

ministra właściwego do spraw informatyzacji odwołuje z Rady Centrum Badań i Rozwoju

członka będącego przedstawicielem ministra właściwego do spraw łączności, powołanego

na podstawie przepisów dotychczasowych i powołuje przedstawiciela ministra właściwego

do spraw informatyzacji na czas pozostający do końca kadencji przedstawiciela ministra

właściwego do spraw łączności.

4.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w terminie 7 dni od wskazania przedstawiciela

przez ministra właściwego do spraw informatyzacji odwołuje z Komitetu Konsultacyjnego

członka będącego przedstawicielem ministra właściwego do spraw łączności, powołanego

na podstawie przepisów dotychczasowych i powołuje do składu tego Komitetu przedstawiciela

ministra właściwego do spraw informatyzacji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 15 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia

2016 r.;

3)

art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r.

Osoba wykonująca roboty lub inne czynności na drodze jest obowiązana używać w sposób

widoczny dla innych uczestników ruchu elementów odblaskowych odpowiadających właściwym

warunkom technicznym.

Niewidomy podczas samodzielnego poruszania się po drodze jest obowiązany nieść białą

laskę w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni

w urzędach obsługujących ministra właściwego do spraw administracji publicznej oraz

ministra właściwego do spraw wewnętrznych i realizujący do tego dnia zadania, które

zostają przekazane niniejszą ustawą ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji,

stają się członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionymi w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw informatyzacji.

2.

Dotychczasowy pracodawca jest obowiązany, w terminie 2 dni od dnia ogłoszenia niniejszej

ustawy, zawiadomić na piśmie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepis art.

23

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których

stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1111, z późn. zm..

4.

Do pracowników zatrudnionych w urzędach obsługujących ministra właściwego do spraw

administracji publicznej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych i realizujących

do tego dnia zadania, które zostają przekazane niniejszą ustawą ministrowi właściwemu

do spraw informatyzacji, stosuje się art. 23.

1.

Dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła

wiek co najmniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy zamieszkania.

2.

(uchylony)

3

Przepis ust. 1 nie dotyczy drogi przeznaczonej wyłącznie dla pieszych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 27, który

wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, przeznaczenie składników majątkowych

będących przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w posiadaniu ministra właściwego

do spraw administracji publicznej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych przeznaczonych

do wykonywania zadań, których realizacja została przekazana niniejszą ustawą ministrowi

właściwemu do spraw informatyzacji.

1.

Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany

1)

zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu

wypadku;

3)

niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania

ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;

4)

podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz

dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.

2.

Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto

1)

udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać zespół ratownictwa medycznego

i Policję;

2)

nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku;

3)

pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie zespołu ratownictwa medycznego lub

Policji wymaga oddalenia się - niezwłocznie powrócić na to miejsce.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących w wypadku.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 43 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2

art. 29 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2

art. 29 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.;

3)

art. 12 pkt 1 lit. a tiret pierwsze w zakresie pkt 1 lit. c, który wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Zabrania się

1)

kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt

osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu;

2)

holowania pojazdu kierowanego przez osobę, o której mowa w pkt 1;

3)

otwierania drzwi pojazdu, pozostawiania otwartych drzwi lub wysiadania bez upewnienia

się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;

4)

wykorzystywania drogi lub poszczególnych jej części w sposób niezgodny z przeznaczeniem,

chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej;

5)

wjeżdżania na pas między jezdniami;

6)

pozostawiania na drodze przedmiotów, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu ruchu;

jeżeli jednak usunięcie ich nie jest możliwe, należy je oznaczyć w sposób widoczny

w dzień i w nocy;

7)

umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło

w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu;

8)

samowolnego umieszczania lub włączania albo usuwania lub wyłączania znaków i sygnałów

drogowych oraz urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających lub kontrolnych na drodze,

jak również zmiany ich położenia lub ich zasłaniania;

9)

zaśmiecania lub zanieczyszczania drogi;

10)

samowolnego umieszczania na drodze jakichkolwiek znaków, napisów lub symboli.

2.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu

w ręku;

2)

przewożenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, na rowerze lub motorowerze albo motocyklu,

chyba że jest przewożona w bocznym wózku;

3)

przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;

4

przewożenia w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym

dla dzieci dziecka siedzącego tyłem do kierunku jazdy na przednim siedzeniu pojazdu

samochodowego wyposażonego w poduszkę powietrzną dla pasażera, która jest aktywna

podczas przewożenia dziecka;

5

przewożenia dziecka w wieku poniżej 3 lat w pojeździe kategorii M1, N1, N2iN3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, niewyposażonym w pasy bezpieczeństwa

i fotelik bezpieczeństwa dla dziecka lub w pasy bezpieczeństwa i inne urządzenie przytrzymujące

dla dzieci;

6

przewożenia na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego, poza fotelikiem bezpieczeństwa

dla dziecka lub innym urządzeniem przytrzymującym dla dzieci, dziecka mającego mniej

niż 150 cm wzrostu.

1.

Zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których

jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia.

2.

Kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany ustawić go jak najbliżej

jej krawędzi oraz równolegle do niej.

3.

W czasie postoju na drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien znajdować się,

jeżeli to tylko możliwe, poza jezdnią.

4.

Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany

znakami drogowymi.

5.

Kierujący pojazdem jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd przed możliwością

jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować inne środki ostrożności niezbędne

do uniknięcia wypadku.

1.

Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub przedniej

osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5

t, pod warunkiem że

1)

na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;

2)

szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu

i jest nie mniejsza niż 1,5 m;

3)

pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni.

2.

Dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 2, zatrzymanie lub

postój na chodniku przy krawędzi jezdni całego samochodu osobowego, motocykla, motoroweru,

roweru lub wózka rowerowego. Inny pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

2,5 t może być w całości umieszczony na chodniku tylko w miejscu wyznaczonym odpowiednimi

znakami drogowymi.

Kierujący pojazdem w tunelu, podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów

ruchu drogowego, jest obowiązany zachować odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy

niż 5 m.

(uchylony)

1.

Wyrejestrowania pojazdu z urzędu na podstawie art. 79 ust. 3a ustawy zmienianej w

art. 17, organ rejestrujący dokonuje również na podstawie informacji od organu właściwego

do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, innego niż Rzeczpospolita

Polska, otrzymanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli organ ten

nie wyrejestrował pojazdu na wniosek właściciela pojazdu.

2.

Wyrejestrowania pojazdu na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, organ rejestrujący

dokonuje w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Zabrania się zatrzymania pojazdu

1)

na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu oraz w odległości

mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania;

2)

na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerzystów oraz w odległości mniejszej

niż 10 m przed tym przejściem lub przejazdem; na drodze dwukierunkowej o dwóch pasach

ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym przejściem lub przejazdem;

3)

w tunelu, na moście lub na wiadukcie;

4)

na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli zmusiłoby

to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię;

5)

na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na jezdni i na

poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni;

6)

w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału drogowego, jeżeli

zostałyby one zasłonięte przez pojazd;

7)

na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na

obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni dwukierunkowej o małym

ruchu;

8)

na pasie między jezdniami;

9)

w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na

przystanku z zatoką - na całej jej długości;

10)

w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli jezdnia z prawej

jej strony ma tylko jeden pas ruchu;

11)

na drodze dla rowerów, pasie ruchu dla rowerów oraz w śluzie rowerowej, z wyjątkiem

roweru.

2.

Zabrania się postoju

1)

w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy, garażu, parkingu

lub wnęki postojowej;

2)

w miejscu utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego pojazdu lub wyjazd

tego pojazdu;

3)

przed i za przejazdem kolejowym, po obu stronach drogi, na odcinku od przejazdu kolejowego

do słupka wskaźnikowego z jedną kreską;

4)

w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu;

5)

na obszarze zabudowanym, pojazdu lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 16 t lub o długości przekraczającej 12 m, poza wyznaczonymi w tym

celu parkingami.

3.

Zabrania się zatrzymania lub postoju pojazdu na autostradzie lub drodze ekspresowej

w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. Jeżeli unieruchomienie pojazdu nastąpiło

z przyczyn technicznych, kierujący pojazdem jest obowiązany usunąć pojazd z jezdni

oraz ostrzec innych uczestników ruchu.

4.

Zakaz zatrzymania lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego

z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu silnikowego lub przyczepy

z powodu uszkodzenia lub wypadku

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej - w każdym przypadku;

2)

na pozostałych drogach twardych

a)

poza obszarem zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym jest to

zabronione, a na poboczu, jeżeli pojazd nie jest widoczny z dostatecznej odległości,

b)

na obszarze zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym zatrzymanie

jest zabronione.

2.

Postój pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób następujący

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej - przez

a)

włączenie świateł awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy

włączyć światła pozycyjne,

b)

umieszczenie ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległości 100 m za pojazdem;

trójkąt ten umieszcza się na jezdni lub poboczu, odpowiednio do miejsca unieruchomienia

pojazdu;

2)

na pozostałych drogach

a)

poza obszarem zabudowanym - przez umieszczenie w odległości 30-50 m za pojazdem ostrzegawczego

trójkąta odblaskowego i włączenie świateł awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest

wyposażony w światła awaryjne, należy włączyć światła pozycyjne,

b)

na obszarze zabudowanym - przez włączenie świateł awaryjnych, a jeżeli pojazd nie

jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt

odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wysokości nie większej niż 1 m.

3.

Sygnalizowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas postoju pojazdu.

1.

Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na

to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję

na koszt właściciela lub posiadacza.

2.

Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez

uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony

z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych

od osoby zobowiązanej.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia

pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa własności

oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów

bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane;

2)

tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany używać świateł mijania podczas jazdy w warunkach

normalnej przejrzystości powietrza.

2.

W czasie od świtu do zmierzchu w warunkach normalnej przejrzystości powietrza, zamiast

świateł mijania, kierujący pojazdem może używać świateł do jazdy dziennej.

3.

W czasie od zmierzchu do świtu, na nieoświetlonych drogach, zamiast świateł mijania

lub łącznie z nimi, kierujący pojazdem może używać świateł drogowych, o ile nie oślepi

innych kierujących albo pieszych poruszających się w kolumnie. Kierujący pojazdem,

używając świateł drogowych, jest obowiązany przełączyć je na światła mijania w razie

zbliżania się

1)

pojazdu nadjeżdżającego z przeciwka, przy czym jeżeli jeden z kierujących wyłączył

światła drogowe - drugi jest obowiązany uczynić to samo;

2)

do pojazdu poprzedzającego, jeżeli kierujący może być oślepiony;

3)

pojazdu szynowego lub komunikacji wodnej, jeżeli poruszają się w takiej odległości,

że istnieje możliwość oślepienia kierujących tymi pojazdami.

4.

(uchylony)

5.

Na drodze krętej, oznaczonej odpowiednimi znakami drogowymi, kierujący pojazdem może

używać przednich świateł przeciwmgłowych od zmierzchu do świtu, również w warunkach

normalnej przejrzystości powietrza.

6.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do kierującego pojazdem, który nie jest wyposażony

w światła mijania, drogowe lub światła do jazdy dziennej. Kierujący takim pojazdem

w czasie od zmierzchu do świtu lub w tunelu jest obowiązany używać świateł stanowiących

obowiązkowe wyposażenie pojazdu.

7.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio podczas zatrzymania pojazdu, wynikającego

z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Jeżeli zatrzymanie trwa ponad 1 minutę,

dopuszcza się wyłączenie świateł zewnętrznych pojazdu, o ile na tym samym pasie ruchu,

przed tym pojazdem i za nim, stoją inne pojazdy.

1.

Kierujący pojazdem silnikowym lub szynowym, w warunkach niedostatecznej widoczności,

podczas zatrzymania niewynikającego z warunków ruchu lub przepisów ruchu drogowego

oraz podczas postoju, jest obowiązany używać świateł pozycyjnych przednich i tylnych

lub świateł postojowych. W pojeździe niezłączonym z przyczepą oraz w zespole pojazdów

o długości nieprzekraczającej 6 m dopuszcza się włączenie świateł postojowych jedynie

od strony środka jezdni.

2.

Podczas zatrzymania lub postoju, w miejscu oświetlonym w stopniu zapewniającym widoczność

pojazdu lub znajdującym się poza jezdnią i poboczem, wszystkie światła pojazdu mogą

być wyłączone. Przepis ten nie dotyczy pojazdu szynowego oraz pojazdu, na którym znajduje

się urządzenie lub ładunek, wystające poza pojazd i wymagające oznaczenia odrębnymi

światłami.

3.

Światło oświetlające przedmioty przydrożne (szperacz) może być włączone tylko podczas

zatrzymania lub postoju, pod warunkiem że nie oślepi innych uczestników ruchu. Ograniczenie

to nie dotyczy pojazdu uprzywilejowanego.

1.

Pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy

1)

jednostek ochrony przeciwpożarowej;

2)

zespołu ratownictwa medycznego;

3)

Policji;

4)

jednostki ratownictwa chemicznego;

5)

Straży Granicznej;

6)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

7)

Agencji Wywiadu;

7a)

Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

7b)

Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

7c)

Służby Wywiadu Wojskowego;

8)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

Służby Więziennej;

10)

Biura Ochrony Rządu;

10a

kontroli skarbowej;

10a)

(uchylony)

10b

Służby Celnej;

10b)

(uchylony)

10c)

straży gminnych (miejskich);

10d)

podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa górskiego;

10e)

Służby Parku Narodowego;

10f)

podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa wodnego;

10g

Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę Celno-Skarbową;

11)

Inspekcji Transportu Drogowego;

12)

jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia

lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdza wygaśnięcie zezwolenia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 12, gdy ustaną okoliczności uzasadniające wykorzystanie pojazdu

jako uprzywilejowanego.

2.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności,

nie stosować się do przepisów o ruchu pojazdów, zatrzymaniu i postoju oraz do znaków

i sygnałów drogowych tylko w razie, gdy

1)

uczestniczy

a)

w akcji związanej z ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego lub mienia albo koniecznością

zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo

b)

w przejeździe kolumny pojazdów uprzywilejowanych,

c)

w wykonywaniu zadań związanych bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe, którym na mocy odrębnych przepisów przysługuje ochrona;

2)

pojazd wysyła jednocześnie sygnały świetlny i dźwiękowy; po zatrzymaniu pojazdu nie

wymaga się używania sygnału dźwiękowego;

3)

w pojeździe włączone są światła drogowe lub mijania.

3.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany stosować się do poleceń i sygnałów

dawanych przez osoby kierujące ruchem lub upoważnione do jego kontroli.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając w szczególności konieczność

zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze

rozporządzenia, okoliczności, w jakich używane są pojazdy uprzywilejowane w kolumnach.

1.

Pojazd wykonujący na drodze prace porządkowe, remontowe lub modernizacyjne powinien

wysyłać żółte sygnały błyskowe.

2.

Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może, pod warunkiem zachowania szczególnej

ostrożności, nie stosować się do przepisów o obowiązku jazdy na jezdni lub przy jej

prawej krawędzi oraz o zatrzymaniu i postoju, z tym że

1)

na jezdni jednokierunkowej oraz poza obszarem zabudowanym, podczas oczyszczania drogi

ze śniegu, dopuszcza się również jazdę przy lewej krawędzi jezdni;

2)

jazdę po chodniku dopuszcza się tylko przy zachowaniu bezpieczeństwa pieszych.

2a.

Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z autostrady lub drogi

ekspresowej nawet wtedy, gdy pojazd ten nie jest pojazdem samochodowym lub jego konstrukcja

uniemożliwia rozwinięcie prędkości co najmniej 40 km/h.

3.

Pojazd, który ze względu na konstrukcję, ładunek lub nietypowe zachowanie na drodze

może zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym, powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe.

4.

Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 pkt 5, używania żółtych sygnałów błyskowych

do innych celów niż określone w ust. 1 i 3.

1.

Pojazd do nauki jazdy lub przeprowadzania egzaminu państwowego oznacza się tablicą

kwadratową barwy niebieskiej z białą literą „L”, umieszczoną na pojeździe. W warunkach

niedostatecznej widoczności tablica umieszczona na pojeździe, z wyłączeniem tablicy

na motocyklu, powinna być oświetlona. Tablica, którą oznaczony jest motocykl, powinna

być wykonana z materiału odblaskowego.

2.

Podczas kierowania pojazdem do nauki jazdy przez osobę inną niż osoba ubiegająca się

o uprawnienie do kierowania pojazdem tablica, o której mowa w ust. 1, powinna być

zasłonięta lub złożona.

3.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok pojazdu, o którym mowa w ust. 1, lub jadąc

za nim, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność.

Do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 50, art. 51 i

art. 54, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Pojazd przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18 lat oznacza

się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy żółtej z symbolem dzieci barwy

czarnej. W warunkach niedostatecznej widoczności tablice powinny być oświetlone, chyba

że są wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć

światła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży.

2.

Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie

wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży zachować szczególną ostrożność i w razie

potrzeby zatrzymać się.

3.

Zabrania się oznaczania pojazdu tablicami, o których mowa w ust. 1, w czasie, gdy

dzieci lub młodzież nie są przewożone.

1.

Kierujący autobusem szkolnym podczas wsiadania lub wysiadania dzieci jest obowiązany

włączyć światła awaryjne.

2.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok autobusu szkolnego, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność.

3.

Jeżeli autobus szkolny przewozi inne osoby lub nie przewozi żadnych osób, tablice

z napisem „autobus szkolny” powinny być zdjęte, zasłonięte lub złożone.

1.

Pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób niepełnosprawnych oznacza się

z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy niebieskiej z międzynarodowym symbolem

wózka inwalidzkiego barwy białej. Tablice te powinny być wykonane z materiału odblaskowego.

Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne podczas wsiadania

lub wysiadania osoby niepełnosprawnej.

2.

Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie

wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej zachować szczególną ostrożność i w

razie potrzeby zatrzymać się.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 57, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 25, art. 29 pkt 1-10, pkt 11 w zakresie art. 88, art. 89 i art. 90 ust. 1 oraz

pkt 12, art. 32, art. 34, art. 37, art. 44, art. 51, art. 53 i art. 55 ust. 2-4, które

wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Pojazd zarejestrowany w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być używany w ruchu międzynarodowym,

powinien być oznaczony znakiem z literami „PL”.

2.

Pojazd zarejestrowany za granicą uczestniczący w ruchu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej powinien być oznaczony znakiem określającym państwo, w którym jest zarejestrowany.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, uważa się za spełniony, jeżeli na tablicy rejestracyjnej

jest umieszczony znak określający państwo, w którym pojazd został zarejestrowany.

W celu wykonania przepisów niniejszej ustawy Prezes Rady Ministrów dokona, w drodze

rozporządzenia, przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych, w tym wynagrodzeń,

między częściami, działami i rozdziałami budżetu państwa.

1.

Zabrania się

1)

używania pojazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej się w pojeździe

lub poza nim;

2)

zakrywania świateł oraz urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych

wymaganych tablic albo znaków, które powinny być widoczne;

3)

ozdabiania tablic rejestracyjnych oraz umieszczania z przodu lub z tyłu pojazdu znaków,

napisów lub przedmiotów, które ograniczają czytelność tych tablic;

4)

umieszczania na pojeździe znaku określającego inne państwo niż to, w którym pojazd

został zarejestrowany.

2.

Zabrania się kierującemu

1)

oddalania się od pojazdu, gdy silnik jest w ruchu;

2)

używania pojazdu w sposób powodujący uciążliwości związane z nadmierną emisją spalin

do środowiska lub nadmiernym hałasem;

3)

pozostawiania pracującego silnika podczas postoju na obszarze zabudowanym; nie dotyczy

to pojazdu wykonującego czynności na drodze;

4)

ciągnięcia za pojazdem osoby na nartach, sankach, wrotkach lub innym podobnym urządzeniu;

5)

używania opon z umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciwślizgowymi.

3.

Używanie łańcuchów przeciwślizgowych na oponach jest dozwolone tylko na drodze pokrytej

śniegiem.

4.

Zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, nie stosuje się do

1)

pojazdów samochodowych biorących udział w rajdach zimowych i wyścigach zimowych za

zgodą zarządcy drogi, wyrażoną w trybie określonym w art. 65a ust. 3 pkt 7a;

2)

rowerów.

1.

Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej

ładowności pojazdu.

2.

Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby

1)

nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę;

2)

nie naruszał stateczności pojazdu;

3)

nie utrudniał kierowania pojazdem;

4)

nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych,

tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony.

3.

Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia

lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać

odrażającej woni.

4.

Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem

się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.

5.

Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej

dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

6.

Ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko

przy zachowaniu następujących warunków

1)

ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko

w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m,

a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia

ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm;

2)

ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny

obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę

liczy się od osi przyczepy;

3)

ładunek nie może wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m od przedniej

płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego.

7.

Przy przewozie drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu za przyczepę

kłonicową na odległość nie większą niż 5 m.

8.

Ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien być

oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną płaszczyznę obrysu pojazdu

na odległość większą niż 0,5 m.

9.

Ustala się następujące oznakowanie ładunku

1)

ładunek wystający z przodu pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej lub

dwoma białymi i dwoma czerwonymi pasami, tak aby były widoczne z boków i z przodu

pojazdu, a w okresie niedostatecznej widoczności ponadto światłem białym umieszczonym

na najbardziej wystającej do przodu części ładunku;

2)

ładunek wystający z boku pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej o wymiarach

co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej krawędzi ładunku,

a ponadto w okresie niedostatecznej widoczności białym światłem odblaskowym skierowanym

do przodu oraz czerwonym światłem i czerwonym światłem odblaskowym skierowanym do

tyłu; światła te nie powinny znajdować się w odległości większej niż 40 cm od najbardziej

wystającej krawędzi ładunku; jeżeli długość wystającego z boku ładunku, mierzona wzdłuż

pojazdu, przekracza 3 m, to chorągiewkę i światła umieszcza się odpowiednio przy przedniej

i tylnej części ładunku;

3)

ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi umieszczonymi

bezpośrednio na ładunku lub na tarczy na jego tylnej płaszczyźnie albo na zawieszonej

na końcu ładunku bryle geometrycznej (np. stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna

powierzchnia pasów powinna wynosić co najmniej 1000 cm

4)

ładunek wystający z tyłu samochodu osobowego lub przyczepy ciągniętej przez samochód

osobowy może być oznaczony chorągiewką barwy czerwonej o wymiarach co najmniej 50

x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej krawędzi ładunku.

10.

Wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m.

11.

(uchylony)

12.

(uchylony)

13.

(uchylony)

14.

(uchylony)

15.

Przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku

i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna.

16.

Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, gęstość

drewna, uwzględniając w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle

i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze

potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków

osi pojazdów i ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg.

17.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

przewozu ładunku, mając na względzie sposób jego rozmieszczenia i wpływ mocowania

ładunku na pojeździe oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochronę środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 58 ust.

2 i art. 59 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Rzeczywista masa całkowita przyczepy ciągniętej przez

1)

samochód osobowy, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t lub autobus - nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu ciągnącego;

2)

samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t - nie może

przekraczać rzeczywistej masy całkowitej tego samochodu powiększonej o 40%;

3)

motocykl lub motorower - nie może przekraczać masy własnej motocykla lub motoroweru,

jednak nie może przekraczać 100 kg.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy naczep.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Straży Granicznej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.

4.

Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd

silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów.

4a.

Długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem

zespołu pojazdów złożonego z

1)

pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m;

2)

motocykla i przyczepy, motoroweru i przyczepy, roweru i przyczepy, wózka rowerowego

i przyczepy, którego długość nie może przekraczać 4 m.

4b.

Przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust.

4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa

w art. 64d.

5.

Długości zespołów pojazdów określone w ust. 4a nie dotyczą tramwajów.

1.

Przewóz osób może odbywać się tylko pojazdem do tego przeznaczonym lub przystosowanym.

Liczba przewożonych osób nie może przekraczać liczby miejsc określonych w dowodzie

rejestracyjnym, z zastrzeżeniem ust. 4. W pojeździe niepodlegającym rejestracji liczba

przewożonych osób wynika z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu.

2.

Dopuszcza się przewóz osób samochodem ciężarowym poza kabiną kierowcy, pod warunkiem

że

1)

pojazd odpowiada wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób;

2)

osoby nie znajdują się między ładunkiem a kabiną kierowcy;

3)

osoby przewożone są na miejscach siedzących;

4)

pojazd nie przekracza prędkości 50 km/h.

3.

Zabrania się przewozu osób w przyczepie, z tym że dopuszcza się przewóz

1)

dzieci do szkół lub przedszkoli i z powrotem w przyczepie dostosowanej do przewozu

osób, ciągniętej przez ciągnik rolniczy;

2)

konwojentów, drużyn roboczych i osób wykonujących czynności ładunkowe w przyczepie

ciągniętej przez ciągnik rolniczy pod warunkiem, że

a)

liczba przewożonych osób nie przekracza 5,

b)

osoby stojące trzymają się uchwytów,

c)

osoby nie znajdują się pomiędzy ładunkiem a przednią ścianą przyczepy,

d)

prędkość zespołu pojazdów nie przekracza 20 km/h;

3)

osób w przyczepie (przyczepach) kolejki turystycznej pod warunkiem, że osoby te przewożone

są wyłącznie na miejscach siedzących;

4)

dzieci w przyczepie przystosowanej konstrukcyjnie do przewozu osób, ciągniętej przez

rower lub wózek rowerowy.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.

5.

Kierującemu pojazdem silnikowym, który przewozi osobę, zabrania się palenia tytoniu

lub spożywania pokarmów w czasie jazdy. Nie dotyczy to kierującego samochodem ciężarowym,

który przewozi osobę w kabinie kierowcy, i kierującego samochodem osobowym, z wyjątkiem

taksówki.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki przewozu osób

pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, mając na uwadze bezpieczeństwo

przewożonych osób.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości określą, w drodze

rozporządzenia, warunki przewozu osób pojazdami Policji, Straży Granicznej, Służby

Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, mając na uwadze bezpieczeństwo

przewożonych osób.

1.

Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem

1)

uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego,

w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego

należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia

wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;

2)

przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1;

3)

pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd

przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości

a)

długość - 23 m,

b)

szerokość - 3,2 m,

c)

wysokość - 4,5 m,

d)

rzeczywista masa całkowita - 60 t;

4)

zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.

2.

Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny,

z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie

zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

3

Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się

na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać,

są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy.

4.

Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym

osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku

zezwolenia kategorii I.

5.

Organ wydający zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego prowadzi rejestr wydanych

zezwoleń. W rejestrze umieszcza się następujące dane

1)

numer zezwolenia;

2)

datę wydania zezwolenia;

3)

kategorię zezwolenia;

4)

podmiotu, na który zezwolenie zostało wydane;

5)

pojazdu lub zespołu pojazdów, jeżeli zostały określone w zezwoleniu.

1.

Zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia

dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej

w zezwoleniu.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma być wykonywany.

Zezwolenie wydaje się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7 dni roboczych od dnia złożenia

wniosku o jego wydanie.

4.

Wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej

liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o wydanie zezwolenia.

5.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia, na

wskazany we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy lub 12 miesięcy, bez wskazania pojazdów,

którymi ma być wykonywany przewóz.

6.

Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się w kwocie stanowiącej iloczyn liczby wypisów

i odpowiedniej stawki opłaty za zezwolenie w tej kategorii.

1.

Zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego,

ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego

lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek podmiotu wykonującego przejazd. Do wniosku dołącza

się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce

rozpoczęcia przejazdu. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni

roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie.

4.

Zezwolenie wydaje się na okres 12 miesięcy, wskazując w nim

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd.

5.

Do ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu

art. 64 ust. 1 pkt 3.

1.

Zezwolenia kategorii III-VI na przejazd pojazdu nienormatywnego są wydawane na wskazany

we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy, 12 miesięcy lub 24 miesięcy.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje

1)

właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia przejazdu starosta

- w zakresie zezwoleń kategorii III;

2)

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w zakresie zezwoleń kategorii IV-VI.

4

Zezwolenia kategorii III i IV przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje także naczelnik urzędu celnego.

4

Zezwolenia kategorii III i IV przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje także naczelnik urzędu celno-skarbowego.

5.

Zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi

dla zezwolenia kategorii III.

6.

Zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi

dla zezwolenia kategorii V.

7.

Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia

wniosku o jego wydanie. W przypadku niewydania zezwolenia zwraca się wniesioną opłatę.

8.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez wskazania pojazdu, którym

przejazd będzie wykonywany. Do zezwolenia kategorii VI organ wydający zezwolenie dołącza

wykaz dróg krajowych, po których może odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego.

9.

Podmiot posiadający zezwolenie kategorii V i VI, planujący wykonanie przejazdu przez

most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa

całkowita jest większa od dopuszczalnej, jest obowiązany zawiadomić pisemnie właściwego

dla tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu,

w terminie 7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7. dzień terminu

jest ostatecznym dniem wpływu zawiadomienia do organu.

10.

Zarządca drogi w przypadku, o którym mowa w ust. 9, najpóźniej 3 dni przed datą planowanego

przejazdu potwierdza przyjęcie zawiadomienia i może określić warunki przejazdu przez

most lub wiadukt albo zgłosić uzasadniony sprzeciw.

11.

Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt określa zarządca

drogi, ustalając, zależnie od potrzeb, ograniczenia w zakresie ruchu, sposób przejazdu

oraz przystosowanie obiektu do przejazdu.

12.

Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 10, jeżeli stan technicznej

sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest przejazd pojazdu nienormatywnego,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu.

13.

Zabrania się wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt w przypadku zgłoszenia sprzeciwu

albo niezgodnie z warunkami przejazdu przez ten obiekt.

1.

Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny

lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej

w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego

wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI.

2.

Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że

1)

ładunek jest niepodzielny;

2)

uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu;

3)

istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpieczeństwo oraz

efektywność ruchu drogowego, a w szczególności

a)

natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego,

b)

stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd,

c)

przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych

w pobliżu trasy przejazdu.

3.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Opłatę za wydanie zezwolenia

wnosi się przed wydaniem zezwolenia.

4.

Zezwolenie wydaje, po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po uiszczeniu opłaty,

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie 14 dni roboczych od dnia

złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli trasa przejazdu pojazdu nienormatywnego

przebiega w granicach administracyjnych miasta na prawach powiatu i nie przebiega

autostradą lub drogą ekspresową, zezwolenie wydaje prezydent miasta.

5.

Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest planowany przejazd,

uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego zapytania

organu wydającego zezwolenie, uwzględniając warunki przejazdu i stan techniczny drogi.

W przypadku braku odpowiedzi na zapytanie uznaje się trasę za uzgodnioną.

6.

Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przystosowania infrastruktury

drogowej położonej na trasie przejazdu, termin wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu

do 30 dni, z tym że organ wydający zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot

składający wniosek w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

7.

Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu nienormatywnego

ponosi podmiot wykonujący ten przejazd.

8.

Do kosztów, o których mowa w ust. 7, zalicza się koszty dostosowania infrastruktury

drogowej na trasie przejazdu pojazdu nienormatywnego, dostaw, usług lub robót, wskazanych

w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, w tym koszty

1)

wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

2)

przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej;

3)

czasowego usunięcia ograniczeń skrajni drogowej;

4)

wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

5)

wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu;

6)

dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących w jej ciągu skrzyżowań;

7)

budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie przejazdu pojazdu;

8)

wykonania prac związanych z przywróceniem odcinków dróg do stanu poprzedniego lub

stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi;

9)

dokonania zmian w organizacji ruchu lub przywrócenia jej stanu poprzedniego lub stanu

uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi.

9.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym,

wskazując w nim

1)

okres ważności zezwolenia;

2)

trasę przejazdu;

3)

liczbę przejazdów;

4)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd;

5)

warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu;

6)

sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane.

10.

Zezwolenie jest ważne przez okres

1)

14 dni - w przypadku zezwolenia na jednokrotny przejazd,

2)

30 dni - w przypadku zezwolenia na wielokrotny przejazd

- liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia.

11.

Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się zgodnie z wzorem

On = pj + (n - 1) × 0,7 × pj,

w którym poszczególne symbole oznaczają

-

On - wysokość opłaty za wydanie zezwolenia,

-

n - liczbę przejazdów pojazdu nienormatywnego,

-

pj - stawkę opłaty za wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego.

1.

Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 i art. 64a-64d nie dotyczą

1)

autobusu - w zakresie nacisków osi;

2)

pojazdu, którego szerokość i długość bez ładunku nie są większe od dopuszczalnych,

przewożącego ładunek na zasadach określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 9;

3)

pojazdu biorącego udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji

skutków klęsk żywiołowych;

4)

pojazdu zarządu drogi;

5

pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Więziennej, Służby Celnej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonującego

zadania tych służb.

5

pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę

Celno-Skarbową oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonującego zadania tych

służb.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić, w drodze decyzji administracyjnej,

z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego pojazd wykonujący

przejazd w ramach pomocy humanitarnej lub medycznej, pod warunkiem uzyskania na przejazd

zgody zarządców dróg właściwych dla trasy przejazdu.

3.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu

wykonującego przejazd i właściwego organu państwowego, samorządowego lub organizacji

humanitarnej.

1.

Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu

nienormatywnego w

1)

kategorii I - 240 zł;

2)

kategorii II - 120 zł;

3)

kategorii III - 2400 zł;

4)

kategorii IV - 3600 zł;

5)

kategorii V - 4300 zł;

6)

kategorii VI - 5800 zł;

7)

kategorii VII na jednokrotny przejazd

a)

pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii III i IV, i

którego naciski osi i masa nie są większe od dopuszczalnych - 600 zł,

b)

w pozostałych przypadkach - 2000 zł.

2.

Maksymalne stawki opłat za wydanie zezwolenia ulegają corocznie zmianie na następny

rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego w poszczególnych kategoriach

zezwoleń, z uwzględnieniem okresu, na jaki będą wydawane, kosztów wydania zezwolenia

i stopnia oddziaływania przejazdu pojazdu nienormatywnego na infrastrukturę drogową.

1.

Opłaty za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego są przekazywane przez

1)

zarządcę drogi i starostę - do budżetów właściwych jednostek samorządu terytorialnego,

za zezwolenia kategorii I-III;

2

naczelnika urzędu celnego - do budżetu powiatu właściwego ze względu na siedzibę naczelnika

urzędu celnego, za zezwolenia kategorii III;

2

naczelnika urzędu celno-skarbowego - do budżetu powiatu właściwego ze względu na siedzibę

naczelnika urzędu celno-skarbowego, za zezwolenia kategorii III;

3

naczelnika urzędu celnego i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - na

wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, za zezwolenia

kategorii IV-VII;

3

naczelnika urzędu celno-skarbowego i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

- na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad,

za zezwolenia kategorii IV-VII;

4)

prezydenta miasta na prawach powiatu - do budżetu miasta, za zezwolenia kategorii

VII.

2.

Środki z opłat gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych następujących

po tygodniu, w którym wydano zezwolenie, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

z przeznaczeniem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich

i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

3

Urzędy celne otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie zezwolenia w wysokości

12% pobranej opłaty.

3

Urzędy celno-skarbowe otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie zezwolenia

w wysokości 12% pobranej opłaty.

4.

Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5

Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celne odliczają prowizję, a pozostałą część

opłaty, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują

odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3.

5

Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celno-skarbowe odliczają prowizję, a pozostałą

część opłaty, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują

odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów zezwoleń

na przejazd pojazdu nienormatywnego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

3)

warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu

nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub wiadukt,

4)

wzory zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz wzory dokumentów związanych

z wydawaniem tych zezwoleń

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia zezwoleń i ułatwienie ich identyfikacji oraz

sprawność dystrybucji blankietów zezwoleń, a także konieczność zapewnienia sprawności

i przejrzystości procedury administracyjnej wydawania zezwoleń oraz bezpieczeństwa

infrastruktury drogowej i bezpieczeństwa przejazdu pojazdu nienormatywnego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób pilotowania

pojazdów nienormatywnych oraz wyposażenie i oznakowanie pojazdów wykonujących pilotowanie,

mając na uwadze potrzebę zapewnienia rozpoznawalności przejazdu pojazdu nienormatywnego

oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas takiego przejazdu.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki

poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych, o których mowa w art. 64e ust.

1 pkt 5, mając na uwadze konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

organy wojskowe właściwe do wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

3)

wzory zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe oraz wzory dokumentów związanych z

ich wydaniem,

4)

sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów,

5)

warunki i sposób pilotowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

oznakowanie i wyposażenie pojazdu pilotującego

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia procedury wydawania zezwoleń wojskowych na

przejazdy drogowe, sprawności wydawania zezwoleń wojskowych na przejazd drogowy oraz

zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas przejazdu pojazdów Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

Zawody sportowe, rajdy, wyścigi, przewóz osób kolejką turystyczną i inne imprezy,

które powodują utrudnienia w ruchu lub wymagają korzystania z drogi w sposób szczególny,

mogą się odbywać pod warunkiem zapewnienia bezpieczeństwa porządku podczas trwania

imprezy oraz uzyskania zezwolenia na jej przeprowadzenie.

1.

Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić bezpieczeństwo osobom obecnym na imprezie

oraz porządek podczas trwania imprezy.

2.

Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić

1)

spełnienie wymagań określonych w szczególności w przepisach prawa budowlanego, przepisach sanitarnych, przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony

środowiska;

2)

wyróżniającą się elementami ubioru służbę porządkową i informacyjną;

3)

pomoc medyczną i przedmedyczną, dostosowaną do liczby uczestników imprezy, a także

odpowiednie zaplecze higieniczno-sanitarne;

4)

drogi ewakuacyjne oraz drogi umożliwiające dojazd służb ratowniczych i Policji, Straży

Granicznej oraz Żandarmerii Wojskowej;

5)

warunki zorganizowania łączności między podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu

imprezy;

6)

sprzęt ratowniczy i gaśniczy oraz środki gaśnicze niezbędne do zabezpieczenia działań

ratowniczo-gaśniczych;

7)

w razie potrzeby pomieszczenie dla służb kierujących zabezpieczeniem imprezy;

8)

środki techniczne niezbędne do zabezpieczenia imprezy, a w szczególności

a)

znaki lub tablice ostrzegawcze i informacyjne,

b)

liny, taśmy lub wstęgi służące do oznaczenia trasy lub miejsca imprezy,

c)

bariery, płotki lub przegrody służące do odgradzania miejsca imprezy.

3.

Organizator imprezy jest obowiązany

1)

uzgodnić z organami zarządzającymi ruchem na drogach przebieg trasy, na której ma

się odbyć impreza;

2)

współdziałać z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo

na drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów będących w zarządzie

jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony

Narodowej lub na drogach przyległych do tych terenów, odpowiednio ze Strażą Graniczną

lub Żandarmerią Wojskową

a)

uzgadniając przebieg trasy lub miejsce imprezy,

b)

stosując polecenia dotyczące prawidłowego zabezpieczenia imprezy,

c)

dokonując wspólnego objazdu trasy lub miejsca imprezy;

3)

sporządzić plan określający sposoby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego

podczas imprezy na terenie poszczególnych województw, obejmujący

a)

listę osób wchodzących w skład służby porządkowej, ich rozmieszczenie oraz elementy

ubioru wyróżniające te osoby,

b)

pisemną instrukcję określającą zadania służb porządkowych, opracowaną w uzgodnieniu

z Policją,

c)

rodzaj i ilość środków technicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 8, oraz miejsce ich

rozlokowania,

d)

rodzaje, zakres i sposób zabezpieczenia ratowniczego imprezy, w uzgodnieniu z właściwym

komendantem powiatowym Państwowej Straży Pożarnej oraz innymi służbami ratowniczymi,

w tym z właściwym dysponentem jednostki w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym,

e)

sposób oznaczenia miejsc niebezpiecznych dla uczestników imprezy,

f)

oznakowanie pojazdów uczestniczących w imprezie i towarzyszących tej imprezie,

g)

rodzaje zezwoleń umożliwiających poruszanie się osób lub pojazdów w miejscach wyłączonych

z ruchu publicznego,

h)

organizację łączności bezprzewodowej między organizatorem imprezy a Policją w trakcie

trwania imprezy,

i)

sposób informowania o ograniczeniach w ruchu drogowym wynikających z przebiegu imprezy

- przed imprezą i w trakcie jej trwania;

4)

opracować regulamin oraz program imprezy;

5)

ustalić z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo na

drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów będących w zarządzie

jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony

Narodowej, odpowiednio ze Strażą Graniczną lub Żandarmerią Wojskową terminy wspólnych

spotkań organizowanych w celu uzgodnienia spraw związanych z zabezpieczeniem imprezy;

6)

zapewnić realizację planu, o którym mowa w pkt 3;

7)

uzgodnić z zarządcą drogi obszar wykorzystania pasa drogowego oraz sposób i termin

przywrócenia go do stanu poprzedniego;

7a)

uzyskać zgodę zarządcy drogi na udział w imprezie pojazdów samochodowych wyposażonych

w opony z umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciwślizgowymi;

8)

powiadomić przedsiębiorstwa komunikacji publicznej o przewidywanym czasie występowania

utrudnień w ruchu drogowym;

9)

na polecenie organu zarządzającego ruchem na drodze opracować projekt organizacji

ruchu w uzgodnieniu z Policją;

10)

udzielić dokładnych informacji dotyczących imprezy, na żądanie Policji lub innych

podmiotów wymienionych w pkt 1, 2, 7 i 8, a także wojewody właściwego ze względu na

miejsce odbywania się imprezy, jeżeli są one niezbędne do realizacji ich zadań w celu

zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego;

11)

przekazywać do wiadomości publicznej informacje o utrudnieniach w ruchu wynikających

z planowanej imprezy.

4.

Bezpieczeństwo i porządek podczas imprez zapewnia Policja, z tym że jeżeli impreza

odbywa się w strefie nadgranicznej albo jest przeprowadzana na drogach przebiegających

lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych

lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio we współdziałaniu ze

Strażą Graniczną, Żandarmerią Wojskową lub z wojskowymi organami porządkowymi

1)

w czasie przygotowywania imprezy - opracowując własny plan zabezpieczenia imprezy;

2)

w czasie trwania imprezy

a)

wystawiając posterunki kierowania ruchem i blokady ruchu,

b)

pilotując, w razie potrzeby, przejazd lub przejście uczestników imprezy,

c)

organizując objazdy wynikające z przeprowadzonej imprezy na drodze;

3)

po zakończeniu imprezy - przywracając płynność ruchu na drodze.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 65, wydaje w drodze decyzji administracyjnej, na

pisemny wniosek organizatora imprezy, zwany dalej „wnioskiem”, złożony co najmniej

na 30 dni przed planowym terminem jej rozpoczęcia, organ zarządzający ruchem na drodze,

na której odbywa się impreza, z tym że jeżeli impreza odbywa się na drogach podległych

kilku organom - organem właściwym jest

1)

w przypadku dróg różnych kategorii - organ zarządzający ruchem na drodze wyższej kategorii;

2)

w przypadku dróg tej samej kategorii - organ właściwy ze względu na miejsce rozpoczęcia

imprezy.

2.

Organizator imprezy przesyła w terminie określonym w ust. 1 kopię wniosku wraz z wymaganymi

dokumentami do

1)

właściwego ze względu na miejsce rozpoczęcia imprezy komendanta wojewódzkiego Policji,

a także

2)

komendanta oddziału Straży Granicznej - jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej,

lub

3)

komendanta jednostki Żandarmerii Wojskowej - jeżeli impreza jest przeprowadzana na

drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek

organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.

3.

Wniosek powinien zawierać w szczególności

1)

imię, nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedzibę organizatora imprezy;

2)

rodzaj i nazwę imprezy;

3)

informację o miejscu i dacie rozpoczęcia, przebiegu oraz zakończenia imprezy;

4)

informację o przewidywanej liczbie uczestników imprezy;

5)

wykaz osób reprezentujących organizatora w sprawach zabezpieczenia trasy lub miejsca

imprezy na terenie poszczególnych województw;

6)

podpis organizatora lub jego przedstawiciela.

4.

Do wniosku należy dołączyć

1)

szczegółowy regulamin imprezy, określający w szczególności zasady zachowania uczestników

imprezy istotne dla bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

wykaz osób odpowiedzialnych za prawidłowy przebieg i zabezpieczenie imprezy na terenie

poszczególnych województw oraz w miejscach rozpoczęcia i zakończenia każdego odcinka,

a także w miejscach wymagających szczególnego zabezpieczenia;

3)

program imprezy ze szczegółowym opisem trasy i podaniem odległości między poszczególnymi

jej odcinkami oraz określony w minutach i kilometrach program przejazdu lub przejścia

uczestników przez poszczególne miejscowości i granice województw;

4)

plan zabezpieczenia trasy lub miejsca określony w art. 65a ust. 3 pkt 3;

5)

zobowiązanie organizatora do przywrócenia do poprzedniego stanu pasa drogowego na

trasie przejazdu, przejścia lub miejsca pobytu uczestników imprezy, a w przypadku

uszkodzenia pasa drogowego lub urządzeń drogowych będącego następstwem imprezy - do

ich bezzwłocznego naprawienia lub pokrycia kosztów tych napraw;

6)

pisemną zgodę właściciela lasu na przeprowadzenie imprezy w razie przeprowadzania

jej na terenach leśnych.

5.

Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje zezwolenie po

1)

zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce imprezy komendanta wojewódzkiego

Policji, a w przypadku imprezy odbywającej się na drogach w strefie nadgranicznej

albo na drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek

organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej

- odpowiednio właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta jednostki

Żandarmerii Wojskowej; opinię doręcza się organowi, który o nią wystąpił, w terminie

14 dni od dnia wystąpienia;

2)

uzgodnieniu zakresu ograniczenia ruchu i wynikających stąd warunków przeprowadzenia

imprezy z organami zarządzającymi ruchem na drogach, na których ma się odbyć impreza.

Organ wydający zezwolenie odmawia jego wydania

1)

jeżeli organizator nie spełnia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3;

2)

jeżeli pomimo spełnienia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3

a)

istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej

wartości,

b)

impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a nie ma możliwości zorganizowania

objazdów niepowodujących istotnego zwiększenia kosztów ponoszonych przez uczestników

ruchu drogowego.

1.

Organ wydający zezwolenie cofa wydane zezwolenie, gdy istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia

życia lub zdrowia albo mienia wielkiej wartości.

2.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może cofnąć zezwolenie, gdy impreza zagraża bezpieczeństwu

ruchu drogowego.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzję o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na odbycie imprezy wydaje się co

najmniej na 7 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy.

Organ kontroli ruchu drogowego przerywa imprezę, jeżeli odbywa się ona bez zezwolenia.

Organ kontroli ruchu drogowego może przerwać imprezę, jeżeli

1)

miejsce, trasa lub czas jej trwania nie są zgodne z warunkami określonymi w zezwoleniu;

2)

istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej

wartości;

3)

jej przebieg powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Przepisy art. 65-65g nie dotyczą procesji, pielgrzymek i innych imprez o charakterze

religijnym, które odbywają się na drogach na zasadach określonych w

1)

ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1169, z 2014 r. poz. 498 oraz z 2016 r. poz. 1948);

2)

ustawie z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła

Prawosławnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1726);

3)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia

Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1889);

4)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 169);

5)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1712);

6)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1599);

7)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego

Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 14);

8)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Mariawitów

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 44);

9)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 13).

2.

Przepisy art. 65-65g nie dotyczą także konduktów pogrzebowych, które poruszają się

po drogach stosownie do miejscowego zwyczaju.

3.

Do imprez, o których mowa w art. 65, nie stosuje się przepisów o bezpieczeństwie imprez

masowych, z wyłączeniem przepisów regulujących organizację oraz uprawnienia służb

porządkowych.

W sprawach nieuregulowanych w art. 65-65h stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Do przewozu osób kolejką turystyczną stosuje się przepisy Oddziału 5 z wyłączeniem

przepisów art. 65a ust. 2 pkt 2-5, 7-8, ust. 3 pkt 3, 6-11, ust. 4, art. 65b ust.

4 pkt 4 oraz art. 65h.

1.

Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie

z niego

1)

nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało

porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

2)

nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom

określony w przepisach szczegółowych;

3)

nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości

określone w przepisach szczegółowych;

4)

nie powodowało niszczenia drogi;

5)

zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie

się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym

jej obserwowaniu;

6)

nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone

w przepisach szczegółowych.

1a.

Autobus, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t

i ciągnik samochodowy, dla którego określono dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów

powyżej 3,5 t, powinny być wyposażone w homologowany ogranicznik prędkości montowany

przez producenta lub jednostkę przez niego upoważnioną, ograniczający maksymalną prędkość

autobusu do 100 km/h, a samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego do 90 km/h.

1b.

Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu

1

specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby

Celnej, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej,

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Biura Ochrony Rządu i jednostek ochrony przeciwpożarowej;

1

specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, Biura Ochrony Rządu i jednostek ochrony przeciwpożarowej;

2)

zabytkowego;

3)

nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż odpowiednio

określone w ust. 1a;

4)

używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach;

5)

przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich.

1c.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne zagrożenia występujące

podczas przewozu towarów niebezpiecznych, może określić w drodze rozporządzenia niższe

niż ustalone w ust. 1a wartości ustawień urządzeń ograniczających maksymalną prędkość

pojazdów przewożących niektóre towary niebezpieczne.

1d

Pojazd silnikowy i pojazd szynowy może być wyposażony w blokadę alkoholową montowaną

przez producenta urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela.

1e

Kalibrację blokady alkoholowej wykonuje się co 12 miesięcy. Pierwszą kalibrację blokady

alkoholowej wykonuje się przed montażem urządzenia w pojeździe.

1f

Producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel przeprowadza kalibrację blokady

alkoholowej i wystawia dokument potwierdzający jej kalibrację.

1g

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

funkcjonalne i wymogi techniczne blokady alkoholowej oraz wzór dokumentu potwierdzającego

kalibrację blokady alkoholowej, uwzględniając dostępność rynkową takich urządzeń oraz

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego.

2.

Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu

i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu, powinny być utrzymane

w należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie.

3.

Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny zapewnić bezpieczne

ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej przewidzianej do ciągnięcia

przez ten pojazd, uniemożliwić samoczynne odłączenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe

działanie świateł i hamulców, o ile przyczepa jest w nie wyposażona.

3a.

Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem

art. 66a, cechy identyfikacyjne

1)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;

2)

(uchylony)

4.

Zabrania się

1)

umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części

lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe

lub innych uczestników ruchu;

1a)

stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów,

których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa

na środowisko;

2)

stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadających warunkom

określonym w przepisach szczegółowych;

3)

umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe wyposażenie

pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały świetlne w postaci niebieskich lub

czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie;

4

wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego

używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo

przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego użycia;

nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Celnej i Biura Ochrony Rządu;

4

wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego

używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo

przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego użycia;

nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową i Biura

Ochrony Rządu;

5)

wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust.

3a pkt 1;

6)

dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem

a

pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu lub inny równoważny

dokument, o którym mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, art.

70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1,

b)

pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą w tym zakresie.

4a

Przepis ust. 4 nie dotyczy pojazdu zabytkowego - w zakresie pkt 1-3, z zastrzeżeniem,

że w przypadku pkt 3 obowiązuje zakaz korzystania z tych urządzeń podczas jazdy i

postoju.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.

5a.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów wchodzących w skład kolejki turystycznej oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.

6.

Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki

techniczne pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

7

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy

do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu, określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, kontroli

skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej i straży pożarnej.

7

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy

do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu, określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Krajowej

Administracji Skarbowej, Służby Więziennej i straży pożarnej.

8.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5-7, należy uwzględnić w szczególności

1)

konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;

2)

zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na środowisko;

3)

przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich wyposażenia i części;

4)

przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania.

9.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się względami technicznymi,

zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego i wymogami ochrony środowiska oraz mając na

celu zapobieganie nieprawidłowościom w obrocie przedmiotami wyposażenia i częściami

wymontowanymi z pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przedmiotów wyposażenia

i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu

drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko.

1.

Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent.

2.

Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych

w przypadku pojazdu

1)

zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego

markę określa się jako „SAM”;

2)

w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru

fabrycznego;

3)

odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

4)

nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku

pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub

sfałszowaniu;

5)

w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem

sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6)

w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas

wypadku drogowego albo podczas naprawy;

7)

zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pisemną

opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać

pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe

w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie

umieszczonej cechy identyfikacyjnej.

4.

Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie

pojazdu, jeżeli była wydana.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych

dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których

mowa w ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach

zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy.

2.

Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgowych w hamulec

uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Ilekroć w rozdziale jest mowa o

1)

oryginalnym przedmiocie wyposażenia lub części - rozumie się przez to przedmiot wyposażenia

lub część, które wyprodukowano zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi przewidzianymi

przez producenta pojazdów dla produkcji przedmiotu wyposażenia lub części pojazdu,

którego to dotyczy, oraz przedmiot wyposażenia lub część, które wyprodukowano na tej

samej linii produkcyjnej; obejmuje to również przedmiot wyposażenia lub część dla

których ich producent zaświadczy, że ten przedmiot wyposażenia lub część odpowiadają

jakością przedmiotowi wyposażenia lub części, używanym do montażu pojazdu, którego

to dotyczy, i zostały wyprodukowane zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi

producenta pojazdu;

2)

procedurze homologacji typu WE pojazdu albo procedurze homologacji typu pojazdu -

rozumie się przez to jedną z następujących procedur

a)

krok po kroku - procedurę homologacji typu, w ramach której producent uzyskuje wszystkie

wymagane świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectwa

homologacji typu EKG ONZ, na podstawie których jednostka uprawniona, o której mowa

w art. 70y ust. 1, przeprowadza badanie homologacyjne typu pojazdu będące podstawą

do wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu

pojazdu,

b)

jednostopniową - procedurę homologacji typu, w ramach której jednostka uprawniona,

o której mowa w art. 70y ust. 1, przeprowadza badanie homologacyjne dla wszystkich

wymaganych przedmiotów wyposażenia lub części oraz badanie homologacyjne typu pojazdu,

będące podstawą do wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa

homologacji typu pojazdu,

c)

mieszaną - procedurę homologacji typu krok po kroku, podczas której producent może

nie przedstawić jednego lub kilku świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia

lub części albo świadectw homologacji typu EKG ONZ, do badania homologacyjnego typu

pojazdu pod warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami zawierającymi wyniki badań homologacyjnych

tych przedmiotów wyposażenia lub części;

3)

wirtualnej metodzie testowania - rozumie się przez to symulacje komputerowe, w tym

obliczenia potwierdzające, że typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części spełnia

odpowiednie wymagania techniczne, w zakresie określonym w załączniku XVI do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej

ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i przyczep oraz układów, części i oddzielnych

zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”)

(Dz. Urz. UE L 263 z 09.10.2007, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2007/46/WE”;

4)

zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części albo zgodności montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem - rozumie się przez

to produkcję pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części zgodnie z wymaganiami dla

typu, który uzyskał odpowiednie świadectwo homologacji typu albo zezwolenie na dopuszczenie

do obrotu oraz stosowanie metod produkcji zapewniających spełnienie tych wymagań;

w przypadku montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem

- rozumie się przez to montaż zgodnie z wymaganiami dla typu, który uzyskał świadectwo

homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem oraz stosowanie metod montażu zapewniających spełnienie tych wymagań.

1.

Nowy typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części, który ma być wprowadzony

do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powinien spełniać wymagania techniczne,

odpowiednie dla danej kategorii pojazdu, określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 70zm ust. 1 pkt 1.

2.

Spełnienie odpowiednich wymagań technicznych danego typu pojazdu, typu przedmiotu

wyposażenia lub części potwierdza się w procedurze homologacji

1)

typu pojazdu;

2)

typu WE pojazdu;

3)

typu WE przedmiotu wyposażenia lub części;

4)

typu EKG ONZ.

3.

Na potrzeby procedury homologacji typu, pojazdy zgodnie z ich maksymalną masą całkowitą

lub cechami konstrukcyjnymi dzieli się na kategorie. Kategorie pojazdów określa załącznik

nr 2 do ustawy.

4.

Obowiązek spełnienia odpowiednich wymagań technicznych dotyczy również sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, które potwierdza

się w procedurze homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ

pojazdu do zasilania gazem.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu do typu przedmiotu wyposażenia lub

części dotyczy typów przedmiotu wyposażenia lub części, dla których zakres wymagań

technicznych określają przepisy wydane na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1.

6.

Jeżeli homologacja typu przedmiotu wyposażenia lub części obejmuje przedmioty wyposażenia

lub części niezależnie od tego, czy są przeznaczone do napraw, przeglądów lub konserwacji

pojazdów, nie wymaga się dodatkowej homologacji typu tych przedmiotów wyposażenia

lub części, jeżeli ustawa nie przewiduje dla nich obowiązku uzyskania odrębnego świadectwa

homologacji typu.

Potwierdzenie spełnienia wymagań technicznych następuje przez wydanie dla

1)

pojazdu

a)

świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

b)

świadectwa homologacji typu pojazdu;

2)

przedmiotu wyposażenia lub części

a)

świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części,

b)

świadectwa homologacji typu EKG ONZ;

3)

sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem -

świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem.

1.

Producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany

uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części odpowiednie

świadectwo homologacji typu WE, z zastrzeżeniem ust. 2-6.

2.

Nowy typ pojazdu zaprojektowanego i zbudowanego do użytku przede wszystkim na placach

budowy, w kamieniołomach, w obiektach portowych lub w portach lotniczych oraz pojazdu

wolnobieżnego nie podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu

oraz świadectwa homologacji typu pojazdu. Producent tego typu pojazdu może wystąpić

o dopuszczenie fakultatywne poprzez uzyskanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

potwierdzającego spełnienie odpowiednich wymagań technicznych, w zakresie, w jakim

ten typ pojazdu spełnia wymagania określone w załącznikach IV i XI do dyrektywy 2007/46/WE.

Przepisu nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy,

oraz do tramwaju i trolejbusu.

3.

Nowy typ pojazdu specjalnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży

Granicznej, organów kontroli skarbowej, Służby Celnej, Inspekcji Transportu Drogowego,

Służby Więziennej i jednostek ochrony przeciwpożarowej lub nowy typ pojazdu używanego

do celów specjalnych, nie podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji typu

WE pojazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu.Nowy typ pojazdu specjalnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży

Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową,

Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej i jednostek ochrony przeciwpożarowej

lub nowy typ pojazdu używanego do celów specjalnych nie podlega obowiązkowi uzyskania

świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu.

4.

Producent

1)

tramwaju,

2)

trolejbusu

- jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tego pojazdu świadectwo homologacji

typu pojazdu.

5.

Podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem jest obowiązany uzyskać świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem.

6.

Producent

1)

nowego typu pojazdu, jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli uzyskał

a)

świadectwo homologacji typu WE pojazdu, w odniesieniu do pojazdów produkowanych w

małych seriach,

b)

świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych

seriach,

c)

świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów kategorii T4.1, T4.2, T5, C, R,

d)

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą homologacji

typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

e)

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach

wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

f)

dopuszczenie jednostkowe pojazdu,

g)

uznanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy organ innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

h)

świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

2)

nowego typu przedmiotu wyposażenia lub części jest zwolniony z obowiązku, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli

a)

uzyskał świadectwo homologacji typu EKG ONZ,

b)

nowy typ przedmiotu wyposażenia lub części jest objęty świadectwem homologacji typu

WE pojazdu.

7.

W procedurze homologacji typu WE pojazdu świadectwa homologacji typu EKG ONZ uznaje

się za równoważne świadectwom homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części

w zakresie, w jakim wymagania określone w regulaminach EKG ONZ wymienionych w części

II załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE pokrywają się z zakresem wymagań dla tego

przedmiotu wyposażenia lub części, określonym w odpowiednich dyrektywach lub rozporządzeniach

Unii Europejskiej.

8.

W przypadku gdy pojazd, o którym mowa w ust. 2, nie spełnia wszystkich wymagań dyrektywy

2007/46/WE oraz producent pojazdu nie może uzyskać zwolnienia z niektórych wymagań

technicznych, o których mowa w art. 70zm ust. 1 pkt 1, uznaje się go za pojazd niekompletny.

9.

Przepisu ust. 6 pkt 1 lit. a nie stosuje się do pojazdów specjalnych.

Obowiązek uzyskania świadectwa homologacji typu nie dotyczy pojazdu

1)

kategorii M1, przeznaczonego do zawodów sportowych;

2)

kategorii L

a)

przystosowanego do używania przez osoby niepełnosprawne,

b)

przeznaczonego do zawodów sportowych;

3)

kategorii T przeznaczonego do prac leśnych obejmującej

a)

ciągnik zrywkowy i ciągnik z przednim systemem załadowczym,

b)

pojazd skonstruowany na ramie sprzętu do prac ziemnych.

1.

Producent pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części jest odpowiedzialny za wszystkie

aspekty procesu homologacji oraz za zapewnienie zgodności produkcji niezależnie od

tego, czy bezpośrednio uczestniczy we wszystkich etapach wytwarzania pojazdu, przedmiotu

wyposażenia lub części.

2.

Producent pojazdu skompletowanego jest odpowiedzialny za uzyskanie świadectwa homologacji

typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji typu EKG ONZ

oraz za zapewnienie zgodności produkcji w zakresie tych przedmiotów wyposażenia lub

części, które zostały dodane na etapie dokonywanej przez niego kompletacji pojazdu.

3.

Producent pojazdu skompletowanego wprowadzający zmiany w przedmiocie wyposażenia lub

części, które były objęte procedurą homologacji typu na wcześniejszym etapie kompletacji

pojazdu, jest odpowiedzialny za uzyskanie świadectwa homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji typu EKG ONZ oraz za zapewnienie

zgodności produkcji w zakresie dokonanej zmiany.

1.

Zakazuje się wprowadzania do obrotu nowego pojazdu bez wymaganego odpowiedniego świadectwa

homologacji typu lub innego równoważnego dokumentu, o którym mowa w art. 70j ust.

1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art.

70zu ust. 1.

2.

Podmiot, który wprowadzi do obrotu pojazd wbrew zakazowi określonemu w ust. 1, jest

obowiązany na swój koszt wycofać ten pojazd z obrotu.

3.

W przypadku odpłatnego wprowadzenia do obrotu pojazdu, o którym mowa w ust. 2, podmiot

jest obowiązany również do odkupienia pojazdu od osoby, która faktycznie włada tym

pojazdem.

4.

W przypadku niewycofania z obrotu pojazdu bez wymaganego odpowiedniego świadectwa

homologacji typu lub innego równoważnego dokumentu, o którym mowa w art. 70j ust.

1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art.

70zu ust. 1, właściwy organ, po nałożeniu kary, o której mowa w art. 140m ust. 1 pkt

1, określa, w drodze decyzji administracyjnej, pojazd, który podlega wycofaniu z obrotu

oraz termin jego wycofania, a także nakazuje realizację obowiązku określonego w ust.

3. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

5.

Pojazdy wycofane z obrotu nie mogą być ponownie wprowadzone do obrotu.

6.

Zakazuje się wprowadzania do obrotu nowego przedmiotu wyposażenia lub części bez wymaganego

odpowiedniego świadectwa homologacji typu albo zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

7.

Podmiot, który wprowadzi do obrotu przedmiot wyposażenia lub część wbrew zakazowi

określonemu w ust. 6, jest obowiązany na swój koszt

1)

podać do publicznej wiadomości w środkach masowego przekazu o zasięgu ogólnopolskim

lub w miejscach wprowadzenia do obrotu przedmiotów wyposażenia lub części objęte obowiązkiem

wycofania z obrotu, informację o przedmiotach wyposażenia lub częściach objętych obowiązkiem

wycofania z obrotu wraz z terminem ich wycofania, który nie powinien być krótszy niż

3 miesiące oraz nie dłuższy niż 12 miesięcy, mając na uwadze czas niezbędny do prawidłowego

zrealizowania obowiązków wynikających z przepisów niniejszej ustawy;

2)

wycofać z obrotu przedmiot wyposażenia lub część, zgodnie z żądaniem, o którym mowa

w ust. 9.

8.

Przedmiot wyposażenia lub część wycofane z obrotu, nie mogą być ponownie wprowadzone

do obrotu.

9.

Osoba faktycznie władająca przedmiotem wyposażenia lub częścią objętą obowiązkiem

wycofania z obrotu, w terminie określonym w ust. 7 pkt 1, ma prawo żądać od podmiotu,

który wprowadził do obrotu przedmiot wyposażenia lub część, odkupienia albo wymiany

na nowy przedmiot wyposażenia lub część spełniające wymagania ustawy, na podstawie

dokumentu potwierdzającego ich zakup.

10.

W przypadku niewykonania obowiązków określonych w ust. 7, po nałożeniu kary, o której

mowa w art. 140m ust. 1 pkt 3, właściwy organ określa, w drodze decyzji administracyjnej,

przedmiot wyposażenia lub część, który podlega wycofaniu z obrotu, termin jego wycofania,

a także nakazuje realizację obowiązków określonych w ust. 7. Decyzji nadaje się rygor

natychmiastowej wykonalności.

11.

Do postępowania w sprawach wycofania z obrotu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub

części, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1

Świadectwa homologacji typu albo świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem wydaje, zmienia, odmawia wydania

lub cofa, w drodze decyzji administracyjnej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego.

2.

Wydanie lub zmiana świadectwa homologacji typu albo świadectwa homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem następuje

za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 1600 zł.

3.

Wydanie lub zmiana świadectwa homologacji typu albo świadectwa homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem następuje

na wniosek odpowiednio producenta albo podmiotu dokonującego montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem.

4.

W przypadku wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

świadectwa homologacji typu pojazdu producent we wniosku wskazuje procedurę homologacji

krok po kroku, jednostopniową albo mieszaną, w oparciu o którą przeprowadzono badania

homologacyjne.

5.

Do wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji typu, z zastrzeżeniem art.

70m ust. 1, dołącza się

1)

pakiet informacyjny zawierający

a)

spis treści pakietu informacyjnego,

b)

folder informacyjny składający się z

-

dokumentu informacyjnego sporządzonego według wzoru określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 8,

-

dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu - o ile

są wymagane,

-

kopie odpowiednich świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części

- o ile są wymagane,

-

kopie odpowiednich świadectw homologacji typu EKG ONZ - o ile są wymagane,

-

informację i instrukcję, określające warunki lub ograniczenia związane z użytkowaniem

pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części, mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu

drogowym lub ochronę środowiska - o ile występują,

c)

protokół z badania homologacyjnego wraz ze sprawozdaniem wydany przez jednostkę uprawnioną

w przypadku badania homologacyjnego typu pojazdu - o ile jest wymagany,

d)

sprawozdanie zawierające wyniki badania homologacyjnego, wydane przez jednostkę uprawnioną

w przypadku badania homologacyjnego typu przedmiotu wyposażenia lub części - o ile

jest wymagane,

e)

dokumenty zawierające dane i informacje o wymaganiach technicznych przedmiotów wyposażenia

lub części wraz z oświadczeniem, że spełniają one zasadnicze wymagania w tym zakresie,

w przypadku pojazdów produkowanych w małych seriach;

2)

instrukcję montażu - w przypadku świadectw homologacji typu, o których mowa w art.

70c pkt 2 lit. b;

3)

kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie albo zmianę świadectwa homologacji typu;

4)

oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej

albo do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym;

5)

oświadczenie, w przypadku świadectwa homologacji typu WE, o następującej treści

„

Oświadczam, że w zakresie typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części … złożyłem

tylko jeden wniosek, i tylko w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej

”

;

6)

wykaz osób upoważnionych do podpisywania

a)

świadectw zgodności WE albo świadectw zgodności - w przypadku odpowiednio świadectw

homologacji typu WE pojazdu albo świadectw homologacji typu pojazdu,

b)

oświadczeń o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji

pojazdu

- zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko, zajmowane stanowisko oraz wzór podpisu;

7)

deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu

wyposażenia, części, z typem podlegającym procedurze homologacji.

6.

Do wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem dołącza się

1)

protokół z badania homologacyjnego wraz ze sprawozdaniem wydany przez jednostkę uprawnioną;

2)

wykaz osób upoważnionych do podpisywania wyciągów ze świadectwa homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem zawierający

ich dane osobowe: imię i nazwisko, zajmowane stanowisko oraz wzór podpisu;

3)

deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem;

4)

wykaz stosowanych elementów instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem;

5)

wykaz zakładów montujących instalacje przystosowujące dany typ pojazdu do zasilania

gazem;

6)

kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie albo zmianę świadectwa homologacji sposobu

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

7)

oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej

albo do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

7.

Wniosek o zmianę świadectwa homologacji typu składa się wyłącznie w państwie, które

wydało to świadectwo homologacji typu.

8

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może w uzasadnionych przypadkach wezwać

producenta do przedstawienia dodatkowych informacji niezbędnych do określenia zakresu

wymaganych badań lub do uproszczenia ich przeprowadzania.

1.

Do wniosku o wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu dla pojazdu, w którym

w przedmiocie wyposażenia lub części zastosowano nowatorskie rozwiązania konstrukcyjne

lub technologie, które nie spełniają wymagań określonych w przepisach dotyczących

homologacji typu, producent dołącza również

1)

uzasadnienie zastosowania nowatorskich rozwiązań konstrukcyjnych lub technologii;

2)

opis zastosowanych rozwiązań i ich wpływ na bezpieczeństwo i ochronę środowiska;

3)

opis przeprowadzonych badań oraz ich wyniki wykazujące, że zapewniono co najmniej

równoważny poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska w stosunku do wymagań określonych

w przepisach dotyczących homologacji.

2.

Badania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przeprowadza jednostka uprawniona, o której

mowa w art. 70y ust. 1.

3

W terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1, Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego występuje do Komisji Europejskiej z wnioskiem o wydanie zgody

na wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu.

4

Do czasu wydania zgody, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, świadectwo homologacji typu pojazdu na

okres 10 miesięcy, o ile producent wystąpi we wniosku, o którym mowa w ust. 1, o wydanie

takiego świadectwa, a pojazd spełnia warunki, o których mowa w art. 66 ust. 1-1b oraz

art. 66a.

5

Po wydaniu świadectwa homologacji typu pojazdu, o którym mowa w ust. 4, Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej i innym niż Rzeczpospolita

Polska państwom członkowskim Unii Europejskiej informację o jego wydaniu wraz z dokumentacją,

o której mowa w ust. 1.

6

W przypadku uzyskania zgody Komisji Europejskiej, o której mowa w ust. 3, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego niezwłocznie wydaje świadectwo homologacji typu

WE pojazdu. W uzasadnionych przypadkach świadectwo homologacji typu WE pojazdu może

określać termin jego ważności, jednakże nie krótszy niż 36 miesięcy.

7

W przypadku odmowy wydania zgody przez Komisję Europejską, o której mowa w ust. 3,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

1)

odmawia wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu;

2)

w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania odmowy wydania zgody cofa wydane świadectwo

homologacji typu pojazdu - o ile decyzja nie wygasła po upływie terminu, o którym

mowa w ust. 4.

8

W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej

informacji o wydaniu świadectwa homologacji typu pojazdu, o którym mowa w ust. 4,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego podejmuje decyzję o uznaniu tego świadectwa

homologacji typu pojazdu w terminie 30 dni od dnia otrzymania tej informacji, na podstawie

dokumentacji, o której mowa w ust. 1.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, uznaje

świadectwo homologacji typu wydane na dany typ pojazdu przez właściwy organ innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na okres odpowiadający

jego ważności, jeżeli dany typ pojazdu spełnia wymagania

1)

procedury uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

2)

procedury homologacji typu pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W celu uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, producent nowego typu pojazdu składa

wniosek o uznanie świadectwa homologacji typu wydanego na dany typ pojazdu.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się świadectwo homologacji typu, o którym

mowa w ust. 1, oraz dokumenty określone w art. 70h ust. 5 pkt 1.

4.

Uznanie, o którym mowa w ust. 1, wydane na dany typ pojazdu następuje za opłatą, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 400 zł.

5

Producent jest obowiązany powiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego,

w odniesieniu do świadectwa homologacji typu pojazdu stanowiącego podstawę do uzyskania

uznania, o którym mowa w ust. 1, o okolicznościach, o których mowa w art. 70q ust.

4-6.

6

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uchyla decyzję o uznaniu, o której mowa

w ust. 1, w przypadku

1)

wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70q

a)

ust. 4 i 5 - w całości,

b)

ust. 6 - w zakresie wariantu lub wersji, w ramach których uznane świadectwo homologacji

typu pojazdu wygasło;

2)

nieusunięcia zagrożeń, o których mowa w art. 70u ust. 1;

3)

nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w art. 70u ust. 3 pkt 3.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, uznaje

świadectwo homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach wydane

na dany typ pojazdu, jeżeli wymagania techniczne stanowiące podstawę do jego wydania

są równoważne wymaganiom technicznym obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w procedurze homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych

seriach.

2.

W celu uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, producent pojazdu składa wniosek

o uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych

seriach.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się świadectwo homologacji typu, o którym

mowa w ust. 1, oraz dokumenty określone w art. 70h ust. 5 pkt 1.

4.

Uznanie, o którym mowa w ust. 1, wydane na dany typ pojazdu następuje za opłatą, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 400 zł.

5

Producent jest obowiązany powiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego,

w odniesieniu do świadectwa homologacji typu pojazdu stanowiącego podstawę do uzyskania

uznania, o którym mowa w ust. 1, o okolicznościach, o których mowa w art. 70q ust.

4-6.

6

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uchyla decyzję o uznaniu, o której mowa

w ust. 1, w przypadku

1)

wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70q

a)

ust. 4 i 5 - w całości,

b)

ust. 6 - w zakresie wariantu lub wersji, w ramach których uznane świadectwo homologacji

typu pojazdu wygasło;

2)

nieusunięcia zagrożeń, o których mowa w art. 70u ust. 1;

3)

nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w art. 70u ust. 3 pkt 3.

1

Na wniosek producenta, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje właściwym

w sprawach homologacji organom państw członkowskich Unii Europejskiej kopie świadectwa

homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach, w celu uznania

tego świadectwa.

2

W przypadku gdy pojazd, który uzyskał świadectwo homologacji typu pojazdu dla pojazdu

produkowanego w małych seriach ma być sprzedany, zarejestrowany lub dopuszczony do

ruchu na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek właściciela pojazdu, wydaje

kopię świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach.

3

W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub właściciela pojazdu, o którym mowa w ust. 2, świadectwa homologacji typu pojazdu

dla pojazdów produkowanych w małych seriach, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

uznaje to świadectwo w terminie 60 dni od dnia otrzymania, jeżeli wymagania techniczne

stanowiące podstawę do jego wydania są równoważne wymaganiom technicznym obowiązującym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w procedurze homologacji typu pojazdu dla

pojazdów produkowanych w małych seriach.

1

W procedurze homologacji typu WE pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

stosuje się wyłącznie procedurę mieszaną, w ramach której Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej

1)

zwalnia producenta z obowiązku przedstawienia jednego lub kilku świadectw homologacji

typu WE przedmiotu wyposażenia lub części lub świadectwa homologacji typu EKG ONZ,

do badania homologacyjnego typu pojazdu, pod warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami

zawierającymi pozytywne wyniki badań homologacyjnych tych przedmiotów wyposażenia

lub części sporządzonymi przez jednostkę uprawnioną, o której mowa w art. 70y ust.

1;

2)

upoważnia producenta do wykonania badań homologacyjnych typu niektórych przedmiotów

wyposażenia lub części i przedstawienia sprawozdania zawierającego wyniki tych badań.

2.

Przedmioty wyposażenia lub części, o których mowa w ust. 1, określa dodatek 1 do części

I załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE. Do tych przedmiotów wyposażenia lub części

przepis art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. e stosuje się odpowiednio.

3.

W procedurze homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach

1)

niektóre wymagania, dotyczące jednego lub kilku przedmiotów wyposażenia lub części,

zastępuje się wymaganiami alternatywnymi, określonymi w przepisach wydanych na podstawie

art. 70zm ust. 1 pkt 2;

2

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego zwalnia z obowiązku uzyskania jednego

lub kilku świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części lub świadectwa

homologacji typu EKG ONZ pod warunkiem zastąpienia ich

a)

sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki badań tych przedmiotów wyposażenia lub

części, uzyskiwanymi na zasadach określonych w ust. 1 pkt 2,

b)

dokumentami zawierającymi dane i informacje o wymaganiach technicznych przedmiotów

wyposażenia lub części wraz z oświadczeniem, że spełniają one zasadnicze wymagania

określone w przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminach

EKG ONZ.

4.

Przedmioty wyposażenia lub części, o których mowa w ust. 3, określają załączniki IV

i XI do dyrektywy 2007/46/WE.

5.

Przepis ust. 3 stosuje się w odniesieniu do pojazdów kategorii L, R, T w zakresie

przedmiotów wyposażenia lub części określonych w

1)

części I i II oraz części II dodatku 1 do rozdziału B załącznika II do dyrektywy 2003/37/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu

ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie

z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającej dyrektywę

74/150/EWG

(Dz. Urz. UE L 171 z 09.07.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 31, str. 311, z późn. zm.);

2)

załączniku I do dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie

homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę

Rady 92/61/EWG

(Dz. Urz. WE L 124 z 09.05.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 29, str. 399, z późn. zm.).

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje lub zmienia

1)

świadectwo homologacji typu pojazdu lub świadectwo homologacji typu WE pojazdu, jeżeli

a)

świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji

typu EKG ONZ potwierdzają, że dany typ pojazdu odpowiada wymaganiom i warunkom określonym

w pkt 2 i 3,

b)

protokół z badania homologacyjnego typu pojazdu wraz ze sprawozdaniem potwierdza spełnianie

przez dany typ pojazdu warunków technicznych zawartych w opisie technicznym, w odniesieniu

do wszystkich homologacji typu przedmiotów wyposażenia lub części, odpowiednio do

wymagań dla danej kategorii pojazdu,

c)

warunki lub ograniczenia zawarte w informacji i instrukcji, o której mowa w art. 70h

ust. 5 pkt 1 lit. b tiret piąte, nie zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego lub

środowisku;

2)

świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części - jeżeli sprawozdanie

zawierające wyniki badań homologacyjnych potwierdza, że dany typ przedmiotu wyposażenia

lub części odpowiada

a)

wymaganiom technicznym określonym w niniejszym rozdziale i przepisach Unii Europejskiej

dotyczących badań homologacyjnych,

b)

warunkom technicznym określonym w rozdziale 1,

c)

warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 803 i 1948);

3)

świadectwa homologacji typu EKG ONZ - jeżeli sprawozdanie zawierające wyniki badań

homologacyjnych potwierdza, że dany typ przedmiotu wyposażenia lub części odpowiada

a)

wymaganiom technicznym określonym w niniejszym rozdziale i regulaminach EKG ONZ,

b)

warunkom technicznym określonym w rozdziale 1,

c)

warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji;

4)

świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem - jeżeli protokół z badania homologacyjnego sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem wraz ze sprawozdaniem potwierdza,

że

a)

elementy instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem odpowiadają

wymaganiom technicznym określonym w niniejszym rozdziale i regulaminach EKG ONZ,

b)

sposób montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem odpowiada

warunkom technicznym określonym w rozdziale 1 i wymaganiom technicznym określonym

w regulaminach EKG ONZ,

c)

elementy instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem odpowiadają

warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

2

Producentowi, którego siedziba znajduje siępoza terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje świadectwo homologacji

typu WE, jeżeli producent posiada upoważnionego przedstawiciela na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej do reprezentowania go w sprawach homologacji.

3

W przypadku stosowania, w procedurze homologacji typu WE pojazdu albo w procedurze

homologacji typu pojazdu, procedury mieszanej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego,

na wniosek producenta, zwalnia go, w drodze decyzji administracyjnej, z przedstawienia

jednego lub kilku świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części

lub świadectwa homologacji typu EKG ONZ, do badania homologacyjnego typu pojazdu,

pod warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki badań

homologacyjnych tych przedmiotów wyposażenia lub części.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek producenta, udziela, w drodze

decyzji administracyjnej, zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z

końcowej partii produkcji, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

2.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela się dla pojazdów wyprodukowanych w okresie

ważności świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu

i znajdujących się na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, dla limitowanej

liczby pojazdów określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 3.

3.

Termin ważności zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może przekraczać

1)

12 miesięcy - dla pojazdów kategorii L,

2)

12 miesięcy - dla pojazdów kompletnych kategorii M, N, O,

3)

18 miesięcy - dla pojazdów skompletowanych kategorii M, N, O,

4)

24 miesięcy - dla pojazdów kompletnych kategorii T, C, R,

5)

30 miesięcy - dla pojazdów skompletowanych kategorii T, C, R

- licząc od dnia wygaśnięcia świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa

homologacji typu pojazdu.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

kopię świadectwa homologacji typu WE pojazdu lub świadectwa homologacji typu pojazdu,

które utraciło ważność;

2)

kopię świadectwa zgodności lub kopię świadectwa zgodności WE albo wykaz numerów VIN

pojazdów objętych wnioskiem;

3)

wykaz osób upoważnionych do podpisywania oświadczenia producenta o objęciu pojazdu

zezwoleniem na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji

zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko, zajmowane stanowisko oraz wzór podpisu.

5.

W przypadku dołączenia do wniosku wykazu numerów VIN, producent składa oświadczenie

o posiadaniu dla tego pojazdu świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wystawionego

w okresie ważności odpowiednio świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa

homologacji typu pojazdu.

6.

Producent we wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany podać liczbę pojazdów

oraz przyczyny techniczne lub ekonomiczne, powodujące niespełnianie przez pojazdy

nowych wymagań technicznych.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odmawia wydania

1)

świadectwa homologacji typu - w przypadku gdy

a)

typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części nie spełnia wymagań, o których

mowa w art. 70n ust. 1 pkt 1-3,

b)

zostało wydane świadectwo homologacji typu WE przez inne państwo członkowskie Unii

Europejskiej, na dany typ;

2)

świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem - w przypadku gdy elementy instalacji oraz sposób montażu nie spełnia

wymagań, o których mowa w art. 70n ust. 1 pkt 4;

3)

zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji

- w przypadku

a)

niespełniania warunków końcowej partii produkcji,

b)

niedostatecznego uzasadnienia niespełnienia przez pojazdy nowych wymagań technicznych.

2

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odmawia zmiany świadectwa homologacji

typu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2.

3

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może odmówić wydania świadectwa homologacji

typu WE, jeżeli stwierdzi, że typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części stanowi

poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub ochrony środowiska, mimo

iż spełnia wymagania, o których mowa w art. 70n ust. 1 pkt 1-3.

1

Producent jest obowiązany niezwłocznie powiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru

Technicznego o

1)

potrzebie zmiany danych i informacji zawartych w świadectwie homologacji typu WE pojazdu

wydanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo świadectwie homologacji typu

pojazdu w przypadku

a)

zmiany warunków stanowiących podstawę do wydania świadectwa,

b)

zmiany w typie pojazdu, typie przedmiotu wyposażenia lub części wpływającej na zmianę

warunków stanowiących podstawę do wydania tego świadectwa;

2)

zaprzestaniu produkcji danego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części.

2

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego dokonuje oceny zakresu zmian w odniesieniu do uprzednio wydanego

świadectwa, a następnie niezwłocznie informuje producenta o

1)

konieczności uzyskania zmiany tego świadectwa po przeprowadzeniu badań homologacyjnych

albo bez przeprowadzenia tych badań,

2)

konieczności uzyskania nowego świadectwa, jeżeli zakres zmian wykracza poza istotne

cechy dla danego typu pojazdu określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm

ust. 1 pkt 5 albo

3)

braku potrzeby zmiany danych i informacji zawartych w uprzednio wydanym świadectwie.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 70h.

4.

Świadectwo homologacji typu WE pojazdu wydane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo świadectwo homologacji typu pojazdu wygasa

1)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1

a)

pkt 1 lit. a, jeżeli producent nie uzyska zmiany tego świadectwa albo uzyska nowe

świadectwo,

b)

pkt 2;

2)

jeżeli upłynął termin jego ważności.

5.

Świadectwo homologacji typu pojazdu, o którym mowa w art. 70i ust. 4 wygasa, jeżeli

zostało wydane świadectwo homologacji typu WE pojazdu.

6.

W przypadku gdy jeden z wariantów w ramach typu pojazdu lub jedna z wersji w ramach

wariantu przestaje spełniać wymagania stanowiące podstawę do wydania świadectwa homologacji,

świadectwo homologacji typu pojazdu lub świadectwo homologacji typu WE pojazdu wygasa

wyłącznie w takim zakresie, w jakim dotyczy tego wariantu lub wersji.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa świadectwo homologacji typu wydane

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku

1)

negatywnego wyniku kontroli zgodności

a)

produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części,

b)

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

2)

uzyskania informacji, że przed dniem wydania tego świadectwa zostało wydane świadectwo

homologacji typu WE pojazdu przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie

Unii Europejskiej, w odniesieniu do tego samego typu pojazdu;

3)

niewykonania przez producenta czynności, o których mowa w art. 70u ust. 1.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

wzywa producenta do usunięcia niezgodności, w terminie 90 dni od dnia otrzymania wezwania.

W przypadku nieusunięcia niezgodności w tym terminie, Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego cofa świadectwo homologacji typu.

1.

Producent nowych pojazdów jest obowiązany

1)

wystawić

a)

świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności - do każdego pojazdu, na którego

typ wydano odpowiednio świadectwo homologacji typu WE pojazdu albo świadectwo homologacji

typu pojazdu, albo

b)

świadectwo zgodności - do każdego pojazdu, na którego typ wydano świadectwo homologacji

typu wydane na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy

organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej i

uznanego w trybie art. 70j ust. 1 albo art. 70k ust. 1;

2)

złożyć oświadczenie zawierające dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji

i ewidencji pojazdu;

3)

zamieścić w instrukcji obsługi lub podręczniku użytkownika informacje zawierające

ograniczenia lub specjalne warunki montażu mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu

drogowym lub ochronę środowiska - o ile występują.

2.

W przypadku uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej

partii produkcji, producent jest obowiązany w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1

pkt 2, podać informację o objęciu pojazdu tym zezwoleniem.

3.

Podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem jest obowiązany wystawić wyciąg ze świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem - dla każdego pojazdu, w którym

dokonano montażu tej instalacji.

4.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 3, wydaje się właścicielowi pojazdu.

5.

Wtórnik dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 3, wydaje, na wniosek zainteresowanego,

podmiot, który je wydał.

6.

Producent przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany umieścić

1)

znak homologacji typu przedmiotu wyposażenia lub części, na każdym wyprodukowanym

przedmiocie wyposażenia lub części, jeżeli obowiązek ten wynika z odpowiednich wymagań

technicznych określonych w przepisach Unii Europejskiej lub regulaminach EKG ONZ albo

2)

nazwę lub znak handlowy oraz numer indentyfikacyjny, w przypadku braku obowiązku,

o którym mowa w pkt 1.

1.

Producent pojazdu jest obowiązany udostępnić producentowi przedmiotu wyposażenia lub

części, dane i informacje niezbędne do uzyskania świadectwa homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub środowisko.

2.

Producent pojazdu ma prawo zobowiązać producenta przedmiotu wyposażenia lub części

do ochrony poufności wszelkich niejawnych informacji, o których mowa w ust. 1, w tym

dotyczących praw własności intelektualnej.

3.

Producent przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany udostępnić producentowi

pojazdu dane i informacje zawierające ograniczenia lub specjalne warunki montażu mające

wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub środowisko.

1

Jeżeli producent, który uzyskał świadectwo homologacji typu WE pojazdu, stwierdził

w pojeździe wprowadzonym do obrotu zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym

lub środowiska, jest obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym Dyrektora Transportowego

Dozoru Technicznego oraz podjąć działania polegające na usunięciu tych zagrożeń.

2.

W celu usunięcia zagrożeń, o których mowa w ust. 1, producent

1)

opracowuje plan działań mających na celu usunięcie zagrożeń zawierając w nim zakres

i harmonogram czynności;

2

uzgadnia plan działań z Dyrektorem Transportowego Dozoru Technicznego;

3)

informuje właściciela pojazdu lub posiadacza pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust.

5, o konieczności sprawdzenia stanu technicznego pojazdu w warunkach serwisowych producenta

i w przypadku stwierdzenia zagrożeń podejmuje działania mające na celu ich usunięcie.

3

Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, oraz planu działań, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

1)

ocenia plan działań;

2)

przekazuje organom państw członkowskich Unii Europejskiej innych niż Rzeczpospolita

Polska właściwym w sprawach homologacji plan działań wraz z informacją, że działania

te są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wystarczające do usunięcia zagrożeń;

3)

akceptuje plan działań, a w przypadku otrzymania zastrzeżeń od organów państw członkowskich

Unii Europejskiej właściwych w sprawach homologacji, nakazuje producentowi uwzględnić

zastrzeżenia w planie działań;

4)

określa terminy informowania o realizacji i zakończeniu działań.

4

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego po otrzymaniu od właściwych organów, o

których mowa w ust. 3 pkt 2, informacji o stwierdzonych zagrożeniach w pojazdach i

propozycji ich usunięcia, w przypadku uznania tych działań za niewystarczające na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekazuje swoje zastrzeżenia tym organom.

5

Producent informuje Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o

1)

realizacji działań w celu usunięcia stwierdzonych zagrożeń w terminach wskazanych

przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego;

2)

zakończeniu działań, przedstawiając sprawozdanie z przeprowadzonych działań.

6

W przypadku stwierdzenia zagrożeń, o których mowa w ust. 1, Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego informuje właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej

innego niż Rzeczpospolita Polska, które wydało świadectwo homologacji typu WE pojazdu,

o stwierdzonych zagrożeniach.

7

W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej

informacji o stwierdzonych zagrożeniach w pojazdach wprowadzonych do obrotu na podstawie

wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego świadectwa homologacji

typu WE pojazdu, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego informuje producenta

o stwierdzonych zagrożeniach. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio.

8.

Koszty działań związanych z usunięciem zagrożeń ponosi producent pojazdu.

1.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje właściwym w sprawach homologacji

organom

1)

państw członkowskich Unii Europejskiej

a)

kopię świadectwa homologacji typu WE pojazdu - w terminie 20 dni roboczych od dnia

wydania lub zmiany świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

b)

wykaz wydanych lub których wydania odmówiono, zmienionych, cofniętych, wygasłych świadectw

homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części - w terminie 20 dni roboczych

po zakończeniu każdego kwartału, z zastrzeżeniem lit. c,

c)

wykaz wydanych lub których wydania odmówiono świadectw homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części - w terminie 5 dni roboczych po zakończeniu każdego miesiąca

w odniesieniu do pojazdów kategorii L, T, C,

d)

informację o

-

odmowie wydania lub cofnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa

homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części, wraz ze wskazaniem przyczyny

- niezwłocznie, ale nie później niż w terminie 20 dni roboczych od dnia odmowy wydania

lub cofnięcia odpowiednio świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji

typu WE przedmiotu wyposażenia lub części,

-

wygaśnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu - w terminie 20 dni roboczych od

dnia wygaśnięcia tego świadectwa,

-

zaprzestaniu produkcji danego typu pojazdu, dla którego wydano świadectwo homologacji

typu WE pojazdu - w terminie 20 dni roboczych od dnia otrzymania od producenta pojazdu

powiadomienia o zaprzestaniu przez niego produkcji określonego typu pojazdu,

-

wydanym zezwoleniu na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji,

dla których świadectwo homologacji typu WE pojazdu utraciło ważność - w terminie 20

dni roboczych po zakończeniu roku kalendarzowego;

2)

państw będących stroną Porozumienia - wykaz wydanych lub których wydania odmówiono,

zmienionych, cofniętych, wygasłych świadectw homologacji typu EKG ONZ - w terminie

20 dni roboczych po zakończeniu każdego kwartału.

2.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje Komisji Europejskiej informację

o

1)

cofnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu w przypadku niewykonania przez producenta

czynności, o których mowa w art. 70u ust. 1 - nie później niż w terminie 20 dni roboczych

od dnia cofnięcia tego świadectwa;

2)

odmowie wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji

typu WE przedmiotu wyposażenia lub części, wraz ze wskazaniem przyczyny - niezwłocznie,

ale nie później niż w terminie 20 dni roboczych od dnia odmowy wydania odpowiednio

świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części.

3.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, przekazuje kopię wydanego przez niego

świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu WE przedmiotu

wyposażenia lub części, w terminie 20 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza kontrolę zgodności produkcji

pojazdu, przedmiotu wyposażenia, części lub kontrolę zgodności montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem

1)

przed wydaniem świadectwa homologacji typu w zakresie sposobu i metod zapewnienia

zgodności produkcji, wskazanych przez producenta w deklaracji, o której mowa w art.

70h ust. 5 pkt 7;

2)

przed wydaniem świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem w zakresie sposobu i metod zapewnienia zgodności

montażu, wskazanych w deklaracji, o której mowa w art. 70h ust. 6 pkt 3;

3)

w przypadku uzyskania informacji o zastrzeżeniach co do

a)

wyprodukowania pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części niezgodnie z warunkami

określonymi w odpowiednim świadectwie homologacji typu, wydanym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

dokonania montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem

niezgodnie z warunkami określonymi w odpowiednim świadectwie homologacji sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, wydanym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza kontrolę zgodności produkcji,

o której mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a, w odniesieniu do świadectwa homologacji typu

WE, w przypadku informacji o zastrzeżeniach zgłoszonych przez inne niż Rzeczpospolita

Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, do typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia

lub części, które uznał za zasadne.

3.

Kontrolę zgodności produkcji w przypadku, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza się

nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania informacji o zastrzeżeniach.

4

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może upoważnić jednostkę uprawnioną do

wykonywania badań homologacyjnych, do przeprowadzenia kontroli zgodności produkcji

pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części, lub kontroli zgodności montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, o której mowa w ust. 1.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do jednostki uprawnionej, o której mowa w art. 70zb

ust. 1.

W przypadku otrzymania informacji o zastrzeżeniach do pojazdu, przedmiotu wyposażenia

lub części, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu WE przez inne

państwo członkowskie Unii Europejskiej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

niezwłocznie przekazuje te informacje do właściwego organu państwa, które wydało świadectwo

homologacji typu WE.

1

Jednostką właściwą do przeprowadzania badań homologacyjnych, badań potwierdzających

spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych oraz kontroli zgodności

jest podmiot wyznaczony przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zwany

dalej „jednostką uprawnioną”.

2.

Do zadań jednostki uprawnionej, odpowiednio do zakresu uprawnienia, należy

1)

w zakresie homologacji

a)

przeprowadzanie badań homologacyjnych typu pojazdu,

b)

przeprowadzanie badań homologacyjnych typu przedmiotu wyposażenia lub części,

c)

przeprowadzanie badań homologacyjnych sposobu montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem,

d)

przeprowadzanie kontroli zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia, części

lub kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem;

2)

w zakresie dopuszczenia jednostkowego pojazdu - przeprowadzanie badań potwierdzających

spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu, w celu dopuszczenia

jednostkowego pojazdu;

3)

w zakresie dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - przeprowadzanie badań potwierdzających

spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu, w celu dopuszczenia

indywidualnego WE pojazdu;

4)

w zakresie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu - przeprowadzanie badań potwierdzających

spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu wyposażenia lub części.

3.

Koszty

1)

badań homologacyjnych,

2)

kontroli zgodności produkcji,

3)

kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem,

4)

badań potwierdzających spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu wyposażenia

lub części

- pokrywa producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem.

4.

W przypadku upoważnienia jednostki uprawnionej do przeprowadzenia kontroli, o której

mowa w art. 70w ust. 1 pkt 3, koszty tej kontroli pokrywa producent albo podmiot dokonujący

montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, jeżeli wynik

kontroli potwierdzi uzyskane informacje o zastrzeżeniach.

5.

Koszty badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu

pokrywa producent, importer lub właściciel pojazdu.

1.

Jednostka uprawniona przeprowadza badania homologacyjne na wniosek odpowiednio producenta

albo podmiotu dokonującego montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem.

2.

Do wniosku producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem dołącza

1)

dokument informacyjny sporządzony według wzoru określonego w przepisach wydanych na

podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 8;

2)

kopie wymaganych świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo

świadectw homologacji typu EKG ONZ lub innych dokumentów potwierdzających spełnienie

warunków stanowiących podstawę do wydania świadectwa homologacji typu, z zastrzeżeniem

art. 70m ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 oraz art. 70n ust. 3;

3)

kopie wymaganych dokumentów określonych w regulaminach EKG ONZ;

4)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu wyposażenia

lub części przy zastosowaniu wirtualnych metod testowania - o ile producent zastosował

takie metody;

5)

instrukcję obsługi pojazdu z zamontowaną instalacją przystosowującą dany typ pojazdu

do zasilania gazem - jeżeli jest wymagana;

6)

dokumenty potwierdzające, że podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem oraz jego zakłady montujące posiadają wieloskładnikowy

analizator spalin i przyrząd do badania szczelności tej instalacji - jeżeli są wymagane;

7)

w przypadku badań homologacyjnych przeprowadzanych w celu uzyskania świadectwa homologacji

typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu, dla pojazdów produkowanych

w małych seriach

a)

sprawozdania zawierające wyniki badań homologacyjnych typu przedmiotu wyposażenia

lub części, o których mowa w art. 70m ust. 1,

b)

dokumenty i oświadczenie, o którym mowa w art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. e;

8)

w przypadku badań homologacyjnych przeprowadzanych w celu uzyskania świadectwa homologacji

typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu w procedurze mieszanej, o

której mowa w art. 70n ust. 3 - sprawozdania zawierające wyniki badań homologacyjnych

tych typów przedmiotów wyposażenia lub części.

3.

Producent składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, może w odniesieniu do typu przedmiotu

wyposażenia lub części, o którym mowa w załączniku XVI do dyrektywy 2007/46/WE, określić

zakres wymagań technicznych, do sprawdzenia z zastosowaniem wirtualnych metod testowania,

załączając dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu

wyposażenia lub części.

4.

W celu uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji

typu pojazdu, producent we wniosku, o którym mowa w ust. 1, wskazuje procedurę homologacji,

krok po kroku, jednostopniową albo mieszaną, zgodnie z którą będą przeprowadzane badania

homologacyjne.

5.

W ramach badań homologacyjnych producent dostarcza na żądanie jednostki uprawnionej,

na swój koszt, pojazdy, przedmioty wyposażenia lub części, w liczbie i kompletacji

koniecznej do przeprowadzenia wymaganych badań.

6.

Z przeprowadzonego badania homologacyjnego, z zastrzeżeniem ust. 7, jednostka uprawniona

sporządza

1)

protokół wraz ze sprawozdaniem zawierającym wyniki tego badania - w przypadku badań

homologacyjnych typu pojazdu oraz sposobu montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem, albo

2)

sprawozdanie zawierające wyniki tego badania - w przypadku typu przedmiotu wyposażenia

lub części.

7

W przypadku określenia przez producenta zakresu wymagań technicznych, do sprawdzenia

z zastosowaniem wirtualnych metod testowania, jednostka uprawniona przeprowadza procedurę

walidacji, o której mowa w załączniku XVI do dyrektywy 2007/46/WE, z której sporządza

sprawozdanie. Jednostka uprawniona w porozumieniu z Dyrektorem Transportowego Dozoru

Technicznego na podstawie sprawozdania potwierdza możliwość zastosowania wirtualnych

metod testowania.

8.

W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 6, jednostka uprawniona zamieszcza informacje

o zastosowanych podczas przeprowadzanych badań homologacyjnych typu WE pojazdu, typu

WE przedmiotu wyposażenia lub części wirtualnych metodach testowania.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, może upoważnić jednostkę uprawnioną do

przeprowadzenia kontroli zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części.

2.

W przypadku upoważnienia jednostki uprawnionej do przeprowadzenia kontroli, o której

mowa w art. 70zh ust. 1 pkt 2, koszty tej kontroli pokrywa producent, jeżeli wynik

kontroli potwierdzi uzyskane informacje o zastrzeżeniach.

Opłaty, o których mowa w art. 70h ust. 2, art. 70j ust. 4, art. 70k ust. 4, art. 70za

ust. 1 oraz art. 70ze ust. 2, stanowią przychód Transportowego Dozoru Technicznego.

Prawa i obowiązki producenta, o których mowa w

1)

art. 70d ust. 1-4 i 6-9, art. 70e, art. 70f, art. 70g, art. 70h ust. 1-5, 7 i 8, art.

70m, art. 70n ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 i 3, art. 70o, art. 70p ust. 1 pkt 1 i 3 i ust.

2 i 3, art. 70q, art. 70r ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 70s ust. 1,

2 i 4-6, art. 70t, art. 70u, art. 70w ust. 1 pkt 1, pkt 3 lit. a i ust. 2-5, art.

70z ust. 1-5 i 7 oraz art. 70zb stosuje się do podmiotu dokonującego zabudowy nowego

pojazdu;

2)

art. 70d ust. 1-4 i 6-9, art. 70e, art. 70f, art. 70g, art. 70h ust. 1-5, 7 i 8, art.

70i, art. 70j, art. 70k, art. 70l ust. 1, art. 70m, art. 70n ust. 1 pkt 1-3 i ust.

2 i 3, art. 70o, art. 70p ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 i 3, art. 70q, art. 70r ust. 1

pkt 1 lit. a, pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 70s ust. 1, 2 i 4-6, art. 70t, art. 70u, art.

70w ust. 1 pkt 1, pkt 3 lit. a i ust. 2-5, art. 70z ust. 1-5 i 7 oraz art. 70zb stosuje

się do podmiotu wprowadzającego do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nowy pojazd oraz nowe przedmioty wyposażenia lub części.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać podmiot wnioskujący o wydanie uprawnienia,

o którym mowa w art. 70za ust. 1 oraz art. 70zb ust. 1, w zakresie warunków lokalowych,

środków i wyposażenia;

2)

sposób i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 70za ust. 4 oraz art.

70zc ust. 2 pkt 2 i 3;

3)

wzór sprawozdania oceniającego, o którym mowa w art. 70za ust. 4 i art. 70zc ust.

3;

4)

wysokość opłaty za wydanie decyzji, o której mowa w art. 70za ust. 1 oraz art. 70zb

ust. 1.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia

1)

zakres uprawnienia;

2)

czynności administracyjne oraz koszty związane z wydaniem decyzji;

3)

czynności oraz koszty związane z przeprowadzaniem kontroli.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, odpowiednio

dla danej kategorii pojazdu

1)

zakres wymagań technicznych obowiązujących w procedurach homologacji typu oraz szczegółowy

sposób przeprowadzania tych procedur;

2)

wymagania alternatywne dotyczące przedmiotów wyposażenia lub części, stosowane w procedurze

homologacji pojazdów produkowanych w małych seriach;

3)

limity pojazdów kwalifikowanych do małej serii;

4)

szczegółowe czynności organów w procedurach homologacji typu;

5)

istotne cechy różnicujące kategorię, typ, wariant lub wersję pojazdu;

6)

warunki i sposób wyboru pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części, o których mowa

w art. 70z ust. 5;

7)

zakres i sposób przeprowadzania

a)

badań homologacyjnych,

b)

kontroli zgodności produkcji;

8)

wzory dokumentów związanych z homologacją typu oraz szczegółowe wymagania dla dokumentów,

o których mowa w art. 70h ust. 5 i art. 70z ust. 2, w zależności od procedury homologacji

typu;

9)

wzór i opis znaku homologacji typu przedmiotu wyposażenia lub części;

10)

terminy ważności świadectw zgodności WE lub świadectw zgodności;

11)

wysokość opłat za

a)

wydanie i zmianę świadectwa homologacji typu,

b)

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

c)

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu, o której mowa w art. 70j ust. 4.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia

1)

koszty wydania lub zmiany świadectw homologacji typu w zależności od zakresu tego

świadectwa;

2)

koszty kontroli zgodności produkcji;

3)

potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem;

4)

konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony

środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalenia

liczby pojazdów zaliczanych do końcowej partii produkcji oraz wzory dokumentów z tym

związanych, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa

w ruchu drogowym i ochrony środowiska.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia

1)

warunki wydawania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz wzory dokumentów z tym

związanych,

2)

zakres i sposób przeprowadzania kontroli zgodności produkcji,

3)

wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu

- uwzględniając koszty wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz konieczność

zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres wymagań technicznych obowiązujących w procedurze homologacji sposobu montażu

instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

2)

szczegółowe czynności organów w procedurze homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem;

3)

zakres i sposób przeprowadzania

a)

badań homologacyjnych,

b)

kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem;

4)

wzory dokumentów związanych z homologacją sposobu montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem;

5)

wysokość opłat za wydanie i zmianę świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji

przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.

6.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, minister uwzględnia

1)

koszty wydania lub zmiany świadectw homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej

dany typ pojazdu do zasilania gazem w zależności od zakresu tego świadectwa;

2)

koszty kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do

zasilania gazem;

3)

potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem;

4)

konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony

środowiska.

1.

Spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu, potwierdza

się dopuszczeniem jednostkowym pojazdu.

2.

Dopuszczeniu jednostkowemu pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 3-6, podlega nowy pojazd

1)

przed wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na którego

typ producent lub importer nie uzyskał świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo

świadectwa homologacji typu pojazdu;

2)

na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu WE pojazdu albo świadectwo

homologacji typu pojazdu, w którym przed rejestracją zostały wprowadzone zmiany w

pojeździe, przedmiocie wyposażenia lub części, wpływające na zmianę warunków stanowiących

podstawę do wydania świadectwa homologacji typu tego pojazdu.

3.

Nowy pojazd zaprojektowany i zbudowany do użytku przede wszystkim na placach budowy,

w kamieniołomach, w obiektach portowych lub w portach lotniczych, pojazd wolnobieżny,

pojazd kategorii M1przeznaczony do zawodów sportowych nie podlega obowiązkowi uzyskania dopuszczenia

jednostkowego pojazdu. Producent takiego pojazdu może wystąpić o dopuszczenie fakultatywne

poprzez uzyskanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu, jeżeli pojazd spełnia odpowiednie

warunki lub wymagania techniczne obowiązujące w procedurze dopuszczenia jednostkowego

pojazdu, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1. Przepisu

nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy.

4.

Nowy pojazd specjalny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, organów

kontroli skarbowej, Służby Celnej, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej

i jednostek ochrony przeciwpożarowej lub nowy pojazd używany do celów specjalnych

nie podlega obowiązkowi uzyskania dopuszczenia jednostkowego pojazdu.Nowy pojazd specjalny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Anty korupcyjnego, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę Celno-Skarbową, Inspekcji Transportu

Drogowego, Służby Więziennej i jednostek ochrony przeciwpożarowej lub nowy pojazd

używany do celów specjalnych nie podlega obowiązkowi uzyskania dopuszczenia jednostkowego

pojazdu.

5.

Dopuszczenia jednostkowego pojazdu nie stosuje się do tramwaju i trolejbusu.

6

W przypadku pojazdu kategorii M, N, O podlegającego dopuszczeniu jednostkowemu, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego w uzasadnionych przypadkach zwalnia, w drodze decyzji

administracyjnej, wnioskującego o dopuszczenie jednostkowe z obowiązku spełnienia

niektórych wymagań technicznych, o których mowa w załączniku IV i XI do dyrektywy

2007/46/WE, pod warunkiem zastosowania wymagań alternatywnych równoważnych z wymaganiami

określonymi w tych załącznikach w najwyższym możliwym do realizacji zakresie bezpieczeństwa

ruchu drogowego i ochrony środowiska.

1

Dopuszczenia jednostkowego pojazdu udziela, w drodze decyzji administracyjnej, Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego, za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć

800 zł.

2.

Dopuszczenia jednostkowego pojazdu udziela się na wniosek producenta, importera, właściciela

pojazdu albo ich upoważnionego przedstawiciela, posiadającego siedzibę lub miejsce

zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

dokument informacyjny sporządzony według wzoru określonego w przepisach wydanych na

podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1;

2)

sprawozdanie z badań potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu;

3)

kopię dowodu uiszczenia opłaty za dopuszczenie jednostkowe pojazdu.

1

Dopuszczenie jednostkowe pojazdu udzielone na dany pojazd przez właściwy organ państwa

członkowskiego Unii Europejskiej zgodnie z procedurą uznaje Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli dany pojazd spełnia

odpowiednie warunki lub wymagania techniczne, które są równoważne warunkom lub wymaganiom

obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek producenta, importera

lub właściciela pojazdu, za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 800

zł.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

dokument potwierdzający dopuszczenie jednostkowe pojazdu wydane przez właściwy organ

państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej wskazujący

przepisy techniczne, na podstawie których udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu.

4

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może zwrócić się o dodatkowe informacje

o udzielonym dopuszczeniu jednostkowym pojazdu do właściwego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

5

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek właściwego organu państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, udostępnia temu organowi informacje o udzielonym

dopuszczeniu jednostkowym pojazdu.

6

W przypadku gdy pojazd, który uzyskał dopuszczenie jednostkowe pojazdu, ma być sprzedany,

zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego,

na wniosek producenta lub właściciela pojazdu, wydaje dokument wskazujący przepisy

techniczne, na podstawie których udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu.

1.

Badanie potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych oraz

równoważności zastosowanych wymagań alternatywnych dla danego pojazdu w celu dopuszczenia

jednostkowego pojazdu przeprowadza jednostka uprawniona, na wniosek producenta, importera

lub właściciela pojazdu.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

dokument informacyjny pojazdu według wymagań określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1;

2)

kopie świadectw homologacji typu lub inne dokumenty potwierdzające spełnienie odpowiednich

wymagań technicznych określonych w przepisach Unii Europejskiej lub regulaminach EKG

ONZ.

3.

Z przeprowadzonego badania jednostka sporządza sprawozdanie z badań potwierdzające

spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w celu dopuszczenia jednostkowego

pojazdu.

Opłaty, o których mowa w art. 70zo ust. 1 oraz art. 70zp ust. 2, stanowią przychód

Transportowego Dozoru Technicznego.

1

Wyznaczenia jednostki uprawnionej dokonuje Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego,

w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek zainteresowanego podmiotu, po uiszczeniu

opłaty, przy czym jej wysokość w zależności od zakresu badań lub kontroli nie może

przekroczyć 40 000 zł. W decyzji określa się szczegółowy zakres badań lub kontroli,

do których jednostka jest uprawniona.

2.

Jednostką uprawnioną może być podmiot, który spełnia następujące warunki

1)

posiada osobowość prawną;

2)

posiada personel o wiedzy i doświadczeniu odpowiednio do zakresu realizowanych badań

lub kontroli;

3)

dysponuje warunkami lokalowymi, środkami i wyposażeniem do przeprowadzania badań homologacyjnych

odpowiednio do zakresu uprawnienia;

4)

posiada certyfikat akredytacji wydany przez Polskie Centrum Akredytacji dla jednostki

kontrolującej lub laboratorium badawczego, odpowiednio do zakresu uprawnienia;

5)

jest niezależny i bezstronny w stosunku do podmiotów bezpośrednio lub pośrednio związanych

z realizowanymi badaniami lub kontrolami.

3.

Do wniosku dołącza się oświadczenie potwierdzające spełnienie warunków, o których

mowa w ust. 2.

4

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przed wydaniem decyzji, o której mowa

w ust. 1, przeprowadza kontrolę zainteresowanego podmiotu w zakresie spełnienia warunków,

o których mowa w ust. 2, oraz sporządza sprawozdanie oceniające z przeprowadzonej

kontroli.

5

Jednostka uprawniona jest obowiązana zawiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

o zmianie danych i informacji oraz stanu faktycznego stanowiących podstawę do wydania

decyzji, o której mowa w ust. 1, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia.

6

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, na

wniosek jednostki uprawnionej, zmienia uprawnienie, o którym mowa w ust. 1.

7

Informację dotyczącą nazwy, adresu i zakresu uprawnienia jednostki uprawnionej oraz

zmian tych danych Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje niezwłocznie

odpowiednio

1)

Komisji Europejskiej;

2)

Sekretariatowi EKG ONZ.

8

W przypadku badań homologacyjnych typu WE i badań potwierdzających spełnienie odpowiednich

warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego

pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu, jednostka uprawniona może rozpocząć

prowadzenie tych badań po dokonaniu przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7.

9

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, przygotowany

przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego wykaz jednostek uprawnionych do

przeprowadzania badań homologacyjnych oraz badań potwierdzających spełnienie odpowiednich

warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego

pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres warunków lub wymagań technicznych obowiązujących w procedurze dopuszczenia

jednostkowego pojazdu, zakres i sposób przeprowadzania badań potwierdzających spełnienie

odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu

oraz wzory dokumentów z tym związanych;

2)

warunki oceny równoważności wymagań alternatywnych w procedurze dopuszczenia jednostkowego

pojazdu;

3)

wysokość opłat za udzielenie dopuszczenia jednostkowego pojazdu oraz wydanie decyzji

o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu, wydanego na dany pojazd przez właściwy

organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia

1)

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska;

2)

koszty czynności administracyjnych oraz koszty związane z udzieleniem dopuszczenia

jednostkowego pojazdu.

1.

Spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu określonych

w dodatku 2 do części I do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE, potwierdza się świadectwem

dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu.

2.

Dopuszczeniu indywidualnemu WE pojazdu podlega nowy pojazd kategorii M1iN1, o którym mowa w dodatku 2 do części I do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE,

przed wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na którego

typ producent lub importer nie uzyskał świadectwa homologacji typu WE pojazdu.

1

Świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, za opłatą, przy czym jej wysokość nie

może przekroczyć 800 zł.

2.

Świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu wydaje się na wniosek producenta,

importera albo właściciela pojazdu.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

dokumenty, o których mowa w pkt 1 dodatku 2 do części I do załącznika IV do dyrektywy

2007/46/WE;

2)

kopię dowodu uiszczenia opłaty za dopuszczenie indywidualne WE pojazdu;

3)

oświadczenie o następującej treści

„

Oświadczam, że w zakresie pojazdu o numerze VIN …, złożyłem tylko jeden wniosek i

tylko w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej

”

.

1.

Badanie potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w

celu uzyskania świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu przeprowadza jednostka

uprawniona, na wniosek producenta, importera albo właściciela pojazdu.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

dokument informacyjny pojazdu sporządzony zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 2007/46/WE;

2)

kopie świadectw homologacji typu lub inne dokumenty potwierdzające spełnienie odpowiednich

wymagań technicznych określonych w pkt 4 w dodatku 2 do części I do załącznika IV

do dyrektywy 2007/46/WE.

3.

Z przeprowadzonego badania jednostka sporządza sprawozdanie z badań potwierdzające

spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w celu dopuszczenia indywidualnego

WE pojazdu.

Opłata, o której mowa w art. 70zu ust. 1, stanowi przychód Transportowego Dozoru Technicznego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory dokumentów związanych z wydaniem świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

2)

wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia

1)

potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem;

2)

koszty czynności administracyjnych oraz koszty związane z wydaniem świadectwa dopuszczenia

indywidualnego WE pojazdu.

Maksymalne stawki opłat, o których mowa w art. 70h ust. 2, art. 70j ust. 4, art. 70k

ust. 4, art. 70za ust. 1, art. 70ze ust. 2, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 2 i art.

70zu ust. 1 ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym

średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanemu

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Przepisów rozdziałów 1a-1c nie stosuje się do

1)

pojazdów zabytkowych lub pojazdu określonego w art. 79 ust. 4 pkt 3;

2)

nowego pojazdu oraz nowego przedmiotu wyposażenia lub części, nieprzeznaczonych do

wprowadzenia do obrotu, a krótkotrwale składowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej między operacjami transportowymi - pod warunkiem okazania na żądanie właściwego

organu kontroli dokumentów potwierdzających odbiorcę i miejsce docelowego odbioru

nowego pojazdu oraz nowego przedmiotu wyposażenia lub części.

1.

Producent pojazdów kategorii M, N, O lub podmiot przez niego upoważniony, spełniający

warunki, o których mowa w art. 70za ust. 2 pkt 1-4, w odniesieniu do produkowanych

przez tego producenta przedmiotów wyposażenia lub części, w zakresie określonym w

załączniku XV do dyrektywy 2007/46/WE, może wystąpić z wnioskiem o wyznaczenie go

jako jednostkę uprawnioną. Do wyznaczenia, przepisy art. 70za ust. 1 i 3-9, stosuje

się odpowiednio.

2.

Jednostka uprawniona, o której mowa w ust. 1

1)

przeprowadza badania homologacyjne wyłącznie we własnych obiektach;

2)

nie może przeprowadzać badań homologacyjnych typu przedmiotu wyposażenia lub części

na potrzeby uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu w odniesieniu do pojazdów

produkowanych w małych seriach oraz pojazdów kategorii L, T lub C.

1.

Nadzór nad jednostką uprawnioną w zakresie przeprowadzanych badań sprawuje Dyrektor

Transportowego Dozoru Technicznego.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego

1)

sprawdza poprawność wykonywania badań i sporządzenia protokołu;

2)

co najmniej raz na trzy lata przeprowadza kontrolę jednostki uprawnionej, o której

mowa w

a)

art. 70za ust. 1 - w zakresie spełniania warunków, o których mowa w art. 70za ust.

2,

b)

art. 70zb ust. 1 - w zakresie spełniania warunków, o których mowa w art. 70za ust.

2 pkt 1-4;

3)

przeprowadza kontrolę jednostki uprawnionej w przypadku zawiadomienia o zmianie stanu

faktycznego w zakresie warunków, o których mowa w art. 70za ust. 2 pkt 3.

3.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego sporządza sprawozdanie oceniające z przeprowadzonej

kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, oraz o którym mowa w art. 70za ust. 4,

i przedstawia je jednostce uprawnionej.

4.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przedstawia Komisji Europejskiej, na jej

wniosek, sprawozdanie oceniające z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w ust.

2 pkt 2 lub 3 lub wart. 70za ust. 4.

5.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wzywa jednostkę uprawnioną do usunięcia

w terminie 90 dni naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonych kontroli, o których

mowa w ust. 2, i zawiesza jej uprawnienie do czasu usunięcia tych naruszeń.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa, w drodze decyzji administracyjnej,

uprawnienie, o którym mowa w art. 70za ust. 1 lub art. 70zb ust. 1, w przypadku stwierdzenia,

że jednostka uprawniona

1)

nie spełnia warunków określonych w

a)

art. 70za ust. 2 - w przypadku jednostki, o której mowa w art. 70za ust. 1,

b)

art. 70za ust. 2 pkt 1-4 - w przypadku jednostki, o której mowa w art. 70zb ust. 1;

2)

nie usunęła naruszeń w terminie, o którym mowa w art. 70zc ust. 5;

3)

wielokrotnie przeprowadziła badania niezgodnie z zasadami określonymi w przepisach;

4)

wielokrotnie sporządziła protokół z badania homologacyjnego lub sprawozdanie z tego

badania niezgodnie ze stanem faktycznym;

5)

nie zawiadomiła Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zmianie danych i informacji

oraz stanu faktycznego stanowiących podstawę do wydania uprawnienia.

1.

Producent nowego typu przedmiotu wyposażenia lub części, nieobjętego procedurą homologacji,

mogącego stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska zamieszczonego

w wykazie części lub wyposażenia określonym w załączniku XIII do dyrektywy 2007/46/WE,

jest obowiązany uzyskać dla niego zezwolenie na dopuszczenie do obrotu, z zastrzeżeniem

ust. 5.

2

Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, za

opłatą, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek producenta, jeżeli

typ przedmiotu wyposażenia lub części odpowiada wymaganiom określonym w przepisach

Unii Europejskiej. Wysokość opłaty nie może przekroczyć 160 zł.

3.

Do wniosku dołącza się

1)

protokół z badania spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, wraz ze sprawozdaniem,

wydany przez jednostkę uprawnioną;

2)

kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie lub zmianę zezwolenia na dopuszczenie do

obrotu;

3)

informację o sposobie oznaczania i pakowania przedmiotów wyposażenia lub części;

4)

oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej

albo do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym;

5)

deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności produkcji przedmiotu wyposażenia

lub części zgodnie z wymaganiami technicznymi, o których mowa w ust. 1;

6)

oświadczenie o następującej treści

„

Oświadczam, że w zakresie typu przedmiotu wyposażenia lub części … złożyłem tylko

jeden wniosek i tylko w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej

”

.

4.

Badanie spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, przeprowadza na wniosek producenta

jednostka uprawniona. Z przeprowadzonego badania jednostka uprawniona sporządza protokół

wraz ze sprawozdaniem.

5.

Obowiązek, o którym mowa ust. 1, nie dotyczy

1)

oryginalnego przedmiotu wyposażenia lub części, który jest objęty homologacją typu

w odniesieniu do typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części, na który udzielono

homologacji typu zgodnie z przepisami jednego z aktów prawnych, których wykaz zamieszczono

w załączniku IV albo XI do dyrektywy 2007/46/WE;

2)

przedmiotu wyposażenia lub części produkowanego do pojazdów przeznaczonych do zawodów

sportowych.

6.

Przedmioty wyposażenia lub części, których wykaz zamieszczono w załączniku XIII do

dyrektywy 2007/46/WE, używane do pojazdów przeznaczonych do zawodów sportowych, nie

mogą być wprowadzane do obrotu w celu użycia ich w pojazdach przeznaczonych do poruszania

się po drogach publicznych, chyba że uzyskają one zezwolenie na dopuszczenie do obrotu,

o którym mowa w ust. 1.

7.

Zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, są ważne na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1

Producent niezwłocznie zawiadamia Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o wszelkich

zmianach warunków stanowiących podstawę do wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

2

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego dokonuje oceny zakresu zmian w odniesieniu do uprzednio wydanego zezwolenia

na dopuszczenie do obrotu, a następnie niezwłocznie informuje producenta o

1)

konieczności uzyskania zmiany tego zezwolenia po przeprowadzeniu badań albo bez przeprowadzenia

badań;

2)

braku potrzeby zmiany danych i informacji zawartych w uprzednio wydanym zezwoleniu.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, stosuje się odpowiednio art. 70ze.

1.

Producent jest obowiązany zapewnić, że przedmiot wyposażenia lub część przeznaczone

do wprowadzenia do obrotu będą produkowane zgodnie z warunkami stanowiącymi podstawę

do wydania zezwolenia.

2.

Producent jest obowiązany przedstawić na żądanie właściwego organu kontroli dokumenty

potwierdzające przeznaczenie produkowanych przedmiotów wyposażenia i części.

1

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza kontrolę zgodności produkcji

przedmiotu wyposażenia lub części

1)

przed wydaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu w zakresie sposobu i metod zapewnienia

zgodności produkcji;

2)

w przypadku otrzymania informacji o zastrzeżeniach co do wyprodukowania przedmiotów

wyposażenia lub części niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu na dopuszczenie

do obrotu.

2.

Kontrolę zgodności produkcji w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przeprowadza

się nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania informacji o zastrzeżeniach.

3

W przypadku negatywnego wyniku kontroli zgodności produkcji, Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego wzywa producenta do usunięcia braków, w terminie 90 dni od dnia

otrzymania wezwania. W przypadku nieusunięcia braków Dyrektor Transportowego Dozoru

Technicznego cofa zezwolenie.

Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

1)

art. 10 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

2)

art. 18 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2,

3)

art. 35 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8,

4)

art. 75ab ust. 1 i art. 83a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9,

5)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 13,

6)

art. 16 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 15,

7)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 16,

8)

art. 16 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 18,

9)

art. 12 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 19,

10)

art. 16 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 20,

11)

art. 19 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 21,

12)

art. 39g ust. 4 ustawy zmienianej w art. 22,

13)

art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 23,

14)

art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 24,

15)

art. 95a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 25,

16)

art. 17 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 26,

17)

art. 48 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 28,

18)

art. 28 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 29,

19)

art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 30,

20)

art. 22 ust. 3 i art. 31 ust. 10b ustawy zmienianej w art. 31,

21)

art. 57 ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 32,

22)

art. 26 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 33,

23)

art. 26 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 34,

24)

art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 35,

25)

art. 10 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 36,

26)

art. 6 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 40,

27)

art. 21 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 42,

28)

art. 10 ust. 1 i art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 43,

29)

art. 35 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 1a ustawy zmienianej w art. 44,

30)

art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 45,

31)

art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 47,

32)

art. 49 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 57 ust. 1, art. 62a ust. 1 i

art. 81 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 48,

33)

art. 28 ust. 4, art. 85 ust. 4 i art. 115 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 51,

34)

art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 52,

35)

art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 53,

36)

art. 76 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 55,

37)

art. 122 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 56,

38)

art. 50 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 57

- uznaje się za wnioski złożone zgodnie z wymogami ustaw wymienionych w pkt 1-38 w

brzmieniu dotychczasowym.

1.

Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego,

pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy

jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów,

o których mowa w ust. 3.

2.

Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym

w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę)

rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę

kontrolną.

3.

Pojazd niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa specjalna przeznaczona

do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny jest dopuszczony do ruchu,

jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66.

4.

Zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy albo autobusu i przyczepy może być dopuszczony

do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego,

dokonanej na podstawie przeprowadzonego badania technicznego. Przepis ten nie dotyczy

motocykla.

4a.

Przepis ust. 4 dotyczy także ciągnika rolniczego i pojazdu wolnobieżnego wchodzącego

w skład kolejki turystycznej. W przypadku ciągnika rolniczego może być on dopuszczony

do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o ograniczeniu

prędkości konstrukcyjnej do 25 km/h.

5.

Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wymaganym

warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym

składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich, z zastrzeżeniem art.

59 ust. 2 i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie dokument stwierdzający dokonanie

rejestracji.

5a.

W przypadku gdy z dokumentu stwierdzającego dokonanie rejestracji pojazdu, o którym

mowa w ust. 5, nie wynika prawo do używania pojazdu przez kierującego, osoba ta obowiązana

jest posiadać przy sobie i okazywać na żądanie organu kontroli ruchu drogowego dokument

potwierdzający to prawo.

6

Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej,

po dokonaniu zwolnienia pojazdu przez organ Służby Celnej do procedury dopuszczenia

do obrotu, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni.

6

Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej,

po dokonaniu zwolnienia pojazdu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego do procedury

dopuszczenia do obrotu, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni.

7.

Właściciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

30 dni od dnia jego sprowadzenia.

1.

Rejestracji dokonuje się na podstawie

1)

dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym

mowa w art. 73 ust. 5;

2)

karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3

świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym

dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia

jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa

dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane;

4

zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane

albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ

państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego;

5)

dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

6)

dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa

niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy;

6a)

dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego

brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego

zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód

osobowy lub pojazd rodzaju „samochodowy inny”, podrodzaj „czterokołowiec” (kategoria

homologacyjna L7e) lub podrodzaj „czterokołowiec lekki” (kategoria homologacyjna L6e)

został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany

po raz pierwszy;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

(uchylony)

1a.

(uchylony)

1b.

W przypadku nabycia samochodu osobowego lub pojazdu, o których mowa w ust. 1 pkt 6a,

od wyspecjalizowanego salonu sprzedaży w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym,

dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju może być zastąpiony oświadczeniem

wyspecjalizowanego salonu sprzedaży, że posiada oryginał lub kopię dokumentu potwierdzającego

zapłatę akcyzy na terytorium kraju od tego samochodu osobowego lub pojazdu.

2.

Wymagania ust. 1 nie dotyczą

1)

pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w

zakresie ust. 1 pkt 3;

2)

pojazdu zakupionego po przepadku na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu

terytorialnego - w zakresie ust. 1 pkt 2 i 5;

3

pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Służby Celnej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - w zakresie

ust. 1 pkt 5;

3

pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej - w zakresie ust. 1 pkt 5;

4)

(uchylony)

5)

pojazdu wycofanego czasowo z ruchu - w zakresie ust. 1 pkt 5; w tym przypadku zamiast

dowodu rejestracyjnego wymaga się przedstawienia decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu

z ruchu;

6)

(uchylony)

7)

pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 - w przypadku powtórnej

rejestracji - w zakresie ust. 1 pkt 5;

8)

pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 4 pkt 3 lit. a - w zakresie ust. 1 pkt 4.

2a

W przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim

zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie

innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy

do rejestracji pojazdów w tym państwie.

2b.

W przypadku pojazdu zabytkowego, zamiast dowodu rejestracyjnego, dopuszcza się przedstawienie

oświadczenia właściciela pojazdu, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za

fałszywe zeznania, że nie posiada dowodu rejestracyjnego.

3.

Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa

w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych.

3a

Świadectwo zgodności WE lub świadectwo zgodności traci ważność po upływie terminu

określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 10 i nie może

być uznane za dokument, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

4

W przypadku utraty dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów

należy przedstawić zaświadczenie, wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze

względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w utraconym

dokumencie, niezbędne do rejestracji.

1.

Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu

na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane

tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem

ust. 2-5.

2.

Rejestracji pojazdu, którego właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe lub

inny podmiot, w skład którego wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, może dokonać

starosta właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub jednostki, na wniosek kierownika

zakładu lub wydzielonej jednostki organizacyjnej upoważnionego przez właściciela.

2a.

Rejestracji pojazdów należących do członków obcych sił zbrojnych, personelu cywilnego

i członków rodzin, oraz pojazdów ich wykonawców kontraktowych, przebywających na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych, na wniosek władz wojskowych

tych sił zbrojnych, dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu tych osób

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2b.

Rejestracji pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych, dokonuje właściwy organ

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ ten wydaje dowód rejestracyjny i zalegalizowane

tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, chyba że dla danego pojazdu tablice

(tablica) rejestracyjne lub nalepka kontrolna nie są wymagane, a numer rejestracyjny

umieszcza się bezpośrednio na pojeździe.

3.

Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Biura Ochrony Rządu,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, kontroli skarbowej i Służby Celnej dokonują właściwe organy tych jednostek.Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Biura Ochrony Rządu,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową

dokonują właściwe organy tych jednostek.

3a.

Producent blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych

i innych dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdów, a także starostowie przekazują

odpłatnie wojewodzie mazowieckiemu odpowiednio: blankiety dowodów rejestracyjnych,

pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów wymaganych do rejestracji

pojazdów, a także zalegalizowane tablice rejestracyjne niezbędne do rejestracji, o

której mowa w art. 76 ust. 4. Informacje dotyczące przekazanych blankietów dowodów

rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów wymaganych

do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych podlegają ochronie zgodnie z przepisami

o ochronie informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”.

4.

Rejestracji pojazdu należącego do przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego

i misji specjalnej państw obcych lub organizacji międzynarodowej, a także ich personelu

korzystającego z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy

ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności,

dokonuje wojewoda mazowiecki na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych.

5.

W razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi

polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze

względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego.

1.

Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając

pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne.

2.

Czasowej rejestracji dokonuje się

1)

z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;

2)

na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia

a)

wywozu pojazdu za granicę,

b)

przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

c)

przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub

naprawy;

3

na wniosek jednostki uprawnionej lub jednostki badawczej producenta pojazdu, przedmiotu

wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich badań;

2a

Czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2 pkt 1, można dokonać pomimo braku dołączonych

do wniosku o rejestrację dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 6 i 6a. Dokumenty

te powinny zostać złożone przed wydaniem dowodu rejestracyjnego.

2b.

Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się warunkowo, jeżeli właściciel pojazdu złoży

oświadczenie, że w okresie od tej rejestracji do wydania dowodu rejestracyjnego nie

nastąpi zmiana w zakresie własności pojazdu.

3.

Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni, z zastrzeżeniem

ust. 4. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw

związanych z rejestracją pojazdu.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, rejestracji dokonuje się na okres wynikający

z wniosku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.

5.

Po upływie terminu czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice rejestracyjne

zwraca się do organu, który je wydał, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust.

2 pkt 2 lit. a.

1.

Jeżeli używanie pojazdu uzależnione jest od szczególnych warunków określonych przepisami,

starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym odpowiednie zastrzeżenie.

2

Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica) rejestracyjne

i nalepka kontrolna oraz ich wtórnika są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ dokonujący rejestracji.

2

Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica) rejestracyjne

i nalepka kontrolna oraz ich wtórniki są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ dokonujący rejestracji.

3.

Zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki

„SAM” oraz pojazdu zabytkowego.

1

Produkcja tablic rejestracyjnych jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948 i 1997) i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne, zwanego

dalej „rejestrem”.

1

Produkcja tablic rejestracyjnych oraz ich wtórników jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948 i 1997) i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne, zwanego

dalej „rejestrem”. Ilekroć w przepisie niniejszym oraz w art. 75aa-75d jest mowa o

tablicach rejestracyjnych, należy przez to rozumieć także ich wtórniki.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, może wykonywać przedsiębiorca, który spełnia

następujące warunki

1)

posiada możliwości techniczne gwarantujące wykonywanie tablic rejestracyjnych lub

materiałów służących do ich produkcji zgodnie z warunkami technicznymi; warunek ten

nie dotyczy przedsiębiorców sprowadzających z zagranicy materiały służące do wyrobu

tablic rejestracyjnych;

2)

posiada certyfikat na zgodność tablic rejestracyjnych lub materiałów służących do

ich produkcji z warunkami technicznymi;

3)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne;

4)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne;

5)

nie został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków

organów osoby prawnej.

3.

Za przedsiębiorcę produkującego tablice rejestracyjne, o którym mowa w ust. 2, uważa

się jednostkę

1)

produkującą tablice rejestracyjne z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;

2)

produkującą tablice rejestracyjne bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych;

3)

tłoczącą numery rejestracyjne;

4)

produkującą lub sprowadzającą z zagranicy materiały mające szczególne znaczenie do

produkcji tablic rejestracyjnych;

5)

przetwarzającą materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych.

4.

Tablice rejestracyjne są produkowane wyłącznie na zamówienie

1)

organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdów - z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;

2)

przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 - bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych.

5.

Materiały, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, są przetwarzane, produkowane lub sprowadzane

z zagranicy na zamówienie przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2.

6.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, prowadzi ewidencje

1)

materiałów do produkcji tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5;

2)

wyprodukowanych tablic rejestracyjnych;

3)

sprzedanych tablic rejestracyjnych.

1.

Organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek województwa właściwy ze względu

na siedzibę przedsiębiorcy.

2.

Rejestr może być prowadzony w systemie teleinformatycznym.

1.

Wpisu do rejestru dokonuje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy, zawierającego

następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

adres siedziby oraz adresy jednostek, w których będzie wykonywana działalność, o której

mowa w art. 75a ust. 1;

5)

podpis przedsiębiorcy oraz oznaczenie daty i miejsca złożenia wniosku.

2.

Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa

1

oświadczenie o posiadaniu certyfikatu, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, wraz

z danymi umożliwiającymi jego identyfikację;

2)

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom

a)

przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną,

b)

osób - członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej osobowości prawnej

jednostki organizacyjnej oraz

3)

oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam szczególne warunki wykonywania działalności, o której mowa

w art. 75a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

posiadam aktualny dokument określający status jednostki będącej osobą prawną lub nieposiadającą

osobowości prawnej jednostką organizacyjną albo dokument stwierdzający tożsamość w

przypadku osoby fizycznej.

”

.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

5

Minister właściwy do spraw transportu określi wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1,

zawierającego oświadczenie o posiadaniu certyfikatu, o którym mowa w art. 75a ust.

2 pkt 2, wraz z danymi umożliwiającymi jego identyfikację, w formie dokumentu elektronicznego

w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579).

1.

Wpisowi do rejestru podlegają dane określone w art. 75ab ust. 1 pkt 1-4 oraz informacje

o certyfikacie, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2.

2.

Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

3.

Wydając zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru, właściwy marszałek województwa

określa w nim zakres prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności w zakresie produkcji

tablic rejestracyjnych, zgodnie z art. 75a ust. 3.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie produkcji tablic

rejestracyjnych jest naruszenie warunków, o których mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2,

3 i 5 oraz ust. 4 i 5, oraz określonych w przepisach dotyczących warunków oraz sposobu

produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych.

Organ właściwy w sprawach rejestracji legalizuje tablice rejestracyjne, umieszczając

na nich znak legalizacyjny.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia

obrotu tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami mającymi szczególne znaczenie do

produkcji tablic rejestracyjnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji tablic rejestracyjnych i znaków

legalizacyjnych oraz prowadzenia ewidencji, o których mowa w art. 75a ust. 6;

2)

tryb legalizacji tablic rejestracyjnych, warunki techniczne oraz wzór znaku legalizacyjnego,

o którym mowa w art. 75b;

3)

materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów dowodów

rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, znaków legalizacyjnych, nalepek kontrolnych oraz

kart pojazdów na zasadach określonych przepisami o zamówieniach publicznych.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej

a)

warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji pojazdów, wyrejestrowania

pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2-3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia

czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych

i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis,

b)

warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i nalepek

kontrolnych,

c)

szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz zakres i sposób ich

badania;

2

wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic (tablicy)

rejestracyjnych;

2

wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic (tablicy)

rejestracyjnych i nalepki kontrolnej oraz ich wtórników;

3

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, szczegółowe czynności

organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów

w tych sprawach.

2

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego

i tablic rejestracyjnych pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz pojazdów

należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na podstawie umów międzynarodowych, o których mowa w art. 73 ust. 2b, a także jednostki

organizacyjne właściwe w tych sprawach.

2a

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego

i tablic rejestracyjnych pojazdów Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu

Wojskowego, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, ministrem właściwym

do spraw informatyzacji oraz Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego

Biura Antykorupcyjnego określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji

oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów Biura Ochrony

Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, kontroli skarbowej i Służby Celnej, a także

jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, ministrem właściwym

do spraw informatyzacji oraz Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego

Biura Antykorupcyjnego określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji

oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów Biura Ochrony

Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych

przez Służbę Celno-Skarbową, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

4.

Prezes Rady Ministrów, uwzględniając wymagania wynikające z obowiązku ochrony informacji

niejawnych określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu

1

warunki i tryb rejestracji pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony narodowej,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i kontroli skarbowej,

wykorzystywanych do prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych;

1

warunki i tryb rejestracji pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony narodowej,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Krajowej Administracji

Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową, wykorzystywanych do prowadzenia

czynności operacyjno-rozpoznawczych;

2)

szczególny tryb i warunki przekazywania blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń

czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów wymaganych do rejestracji oraz

tablic rejestracyjnych, o których mowa w art. 73 ust. 3a;

3)

szczególne wymagania w zakresie personalizacji tych blankietów.

5.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1-3, należy uwzględnić w szczególności

1)

konieczność przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzących z kradzieży;

2)

prawidłowe zabezpieczenie dokumentów związanych z rejestracją, tablicami rejestracyjnymi

i innymi oznaczeniami;

3)

koszty działania administracji publicznej w sprawach rejestracji pojazdów;

4

sposób wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2-3, przy wykonywaniu zadań określonych

w przepisach dotyczących Biura Ochrony Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, kontroli skarbowej i Służby Celnej.

4

sposób wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2-3, przy wykonywaniu zadań określonych

w przepisach dotyczących Biura Ochrony Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej i Krajowej Administracji Skarbowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

8 pkt 1 i 2, art. 22 pkt 1, art. 27 oraz art. 58 pkt 1, które wchodzą w życie w dniu

następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego

pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Karta pojazdu jest przekazywana właścicielowi pojazdu.

3.

Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za

opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta

przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem

pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 2a, 2b i 4.

3a

Wtórnik karty pojazdu wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy

starosta.

4.

Minister właściwy do spraw transportu

1)

w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wydawania kart pojazdów oraz wzór

karty pojazdu, a także jej opis;

2

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu;

2

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu oraz jej wtórnik;

3)

określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty stanowiące podstawę wpisu danych do karty

pojazdu oraz czynności jednostek zajmujących się dystrybucją, przechowywaniem i wydawaniem

kart pojazdów;

4)

określi, w drodze rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów.

5

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów

dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart

pojazdów.

5

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów

dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart

pojazdów oraz ich wtórników.

1.

W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy

właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli

była wydana.

1a.

W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu czasowo wycofanego z ruchu dotychczasowy

właściciel przekazuje nowemu właścicielowi decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu i

kartę pojazdu, jeżeli była wydana.

2.

Właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym

30 dni starostę o

1)

nabyciu lub zbyciu pojazdu;

2)

zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym.

3.

Zdarzenia, o których mowa w ust. 2, są dokumentowane w karcie pojazdu; odpowiednich

wpisów dokonuje starosta.

4.

Właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu,

komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd

został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.

5.

W przypadku, gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest

1)

osoba prawna,

2)

jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają

zdolność prawną,

3)

jednostka samorządu terytorialnego,

4)

spółka kapitałowa w organizacji,

5)

podmiot w stanie likwidacji,

6)

przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną,

7)

zagraniczna jednostka organizacyjna

- do udzielenia informacji, o której mowa w ust. 4, obowiązana jest osoba wyznaczona

przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku

niewyznaczenia takiej osoby - osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z żądaniem

organu, o którym mowa w ust. 4, oraz sposobem reprezentacji podmiotu.

1.

Czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu lub podmiotu,

któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, starosta właściwy ze względu

na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu

z ruchu.

2.

Wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, podlegają zarejestrowane

1)

samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t;

2)

ciągniki samochodowe;

3)

pojazdy specjalne;

4)

autobusy.

3.

Decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ, o którym mowa

w ust. 1, po złożeniu przez właściciela pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd

w trybie przepisu art. 73 ust. 5, do depozytu w tym organie dowodu rejestracyjnego

i tablic rejestracyjnych.

4.

Pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 24 miesięcy. Okres ten może

być przedłużony, jednak łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać

48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o jego czasowym wycofaniu z ruchu.

5.

Właściciel pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73

ust. 5, jest obowiązany zapewnić wycofanemu z ruchu pojazdowi postój poza drogą publiczną,

strefą zamieszkania i strefą ruchu. Przepis art. 46 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

czasowego wycofania pojazdów z ruchu, wysokość opłat w zależności od okresu wycofania

z ruchu, w wysokości nie wyższej niż 150 zł, oraz wzory dokumentów stosowanych w tym

zakresie, mając na względzie konieczność przeciwdziałania używaniu pojazdów czasowo

wycofanych z ruchu oraz koszty ponoszone przez organy administracji publicznej.

1.

Pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej

rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku

1)

przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy

prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu,

o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.

o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

2)

kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością

karną za fałszywe zeznania;

3)

wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za

granicę;

4)

zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5)

udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie

prawa własności;

6)

przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu

lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia

o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów

wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

7

wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5.

2.

W przypadku przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub przedsiębiorcy

prowadzącemu punkt zbierania pojazdów pojazdu innego niż określony w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z

eksploatacji, w celu jego wyrejestrowania, przedsiębiorca wydaje zaświadczenie o demontażu tego

pojazdu, odpowiadające wymogom określonym dla zaświadczenia, o którym mowa w art.

24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy.

3.

W przypadku nieprzedłożenia przez właściciela pojazdu zaświadczenia o demontażu pojazdu,

o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.

o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust.

1 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie,

organ rejestrujący, po upływie 30 dni od dnia otrzymania zaświadczenia od przedsiębiorcy

prowadzącego stację demontażu, dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu.

3a

W przypadku otrzymania informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa

członkowskiego, innego niż Rzeczpospolita Polska, o zarejestrowaniu pojazdu, organ

rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu.

4.

Pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem pojazdu

1)

odzyskanego po kradzieży;

2)

zabytkowego;

3)

mającego co najmniej 25 lat uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy

lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;

4)

ciągnika i przyczepy rolniczej;

5)

wywiezionego z kraju lub zbytego za granicą, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. I pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest

wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych

z utrzymaniem czystości i porządku w gminach. Przepisu nie stosuje się do pojazdów

Policji i jednostek ochrony przeciwpożarowej.

6.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, uwzględniając w szczególności

koszty ponoszone przez gminy związane z usuwaniem negatywnych skutków utraty pojazdu

oraz kosztów związanych z usuwaniem wraków, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

opłaty, o której mowa w ust. 5.

1.

Rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która

1)

(uchylony)

2

posiada co najmniej średnie wykształcenie;

3

posiada 2-letnią praktykę zawodową w dziedzinie związanej z motoryzacją;

4)

posiada prawo jazdy kategorii A, B oraz C1 lub C;

5)

nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne;

6)

posiada certyfikat w zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany przez jednostkę

akredytowaną w polskim systemie akredytacji;

7)

została wpisana na listę rzeczoznawców samochodowych.

1a

Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do osób, które posiadają dyplom

ukończenia studiów wyższych na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych o specjalności

samochodowej.

2.

Minister właściwy do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców samochodowych

osobę, która spełnia wymagania określone w ust. 1 pkt 2-6, i potwierdza wpis, wydając

zaświadczenie.