Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie zakresu znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu fizjoterapeuty oraz egzaminu ze znajomości języka polskiego

Rozporządzenie określa

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu

fizjoterapeuty;

2)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty, zwanej dalej „ustawą”;

3)

wysokość opłaty za egzamin, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy, oraz wzór

zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie tego egzaminu.

Osoba, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy, jest obowiązana znać język

polski w mowie i piśmie w stopniu umożliwiającym

1)

stosowanie w mowie i piśmie prawidłowej terminologii medycznej obejmującej słownictwo

anatomiczne, fizjologiczne, patofizjologiczne, dotyczące stanów metabolicznych, rozpoznań,

stanów chorobowych, procedur i zabiegów fizjoterapeutycznych;

2)

rozumienie tekstu pisanego, w szczególności korzystanie z fachowej literatury i piśmiennictwa

medycznego oraz przepisów regulujących wykonywanie zawodu fizjoterapeuty w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz praw pacjenta;

3)

porozumiewanie się z pacjentami, fizjoterapeutami, lekarzami, lekarzami dentystami

i przedstawicielami innych zawodów medycznych, w szczególności poprawne przeprowadzanie

wywiadów z pacjentem, udzielanie przystępnych i zrozumiałych dla pacjenta porad i

informacji, przekazywanie danych o pacjencie, a także czynne uczestniczenie w konsyliach

i konsultacjach oraz naradach i szkoleniach zawodowych;

4)

redagowanie tekstów zgodnie z zasadami gramatyki i ortografii oraz czytelne odręczne

prowadzenie dokumentacji medycznej.

1.

Krajowa Rada Fizjoterapeutów, zwana dalej „KRF”, organizuje egzamin, o którym mowa

w art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy, zwany dalej „egzaminem”, osobie, o której mowa w art.

13 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy, na jej wniosek, w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania

prawidłowo złożonego wniosku.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, osoba, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 lit.

c ustawy, dołącza

1)

kopię dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje do wykonywania

zawodu fizjoterapeuty, uznanego za równoważny z dyplomem uzyskanym w Rzeczypospolitej

Polskiej, przetłumaczone na język polski;

2)

potwierdzenie uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 5 ustawy.

3.

W przypadku gdy osoba, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy, zamierza

przystąpić tylko do wybranych sprawdzianów, o których mowa w § 6, wskazuje je we wniosku,

z uwzględnieniem § 8 ust. 4.

4.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest niekompletny, KRF wzywa osobę, o której

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy, do usunięcia braków formalnych w terminie

7 dni od dnia doręczenia wezwania. Nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku

bez rozpoznania.

5.

KRF zawiadamia osobę zdającą o terminie i miejscu składania egzaminu, nie później

niż na 14 dni przed terminem egzaminu.

KRF przed egzaminem powołuje komisję, o której mowa w art. 13 ust. 4 ustawy, zwaną

dalej „komisją”.

1.

Bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu członkowie komisji sprawdzają tożsamość osoby

zdającej.

2.

Osoby zdające nieposiadające dokumentu potwierdzającego tożsamość nie mogą przystąpić

do egzaminu.

3.

Osoby zdające są obowiązane zdeponować w szczególności notatki, zeszyty, torby, teczki

w miejscu wskazanym przez przewodniczącego komisji oraz wyłączyć telefony komórkowe

i inne urządzenia służące do kopiowania, przekazywania i odbioru informacji w sposób

uniemożliwiający posługiwanie się nimi.

Egzamin składa się z czterech następujących po sobie sprawdzianów, które obejmują

1)

część A - sprawdzian pisemny - dyktando z nośnika elektronicznego;

2)

część B - sprawdzian testowy - rozumienie tekstu mówionego z nośnika elektronicznego;

3)

część C - sprawdzian ustny - umiejętność czytania i rozumienia tekstu czytanego przez

osobę zdającą;

4)

część D - sprawdzian praktyczny - umiejętność mówienia w ramach symulowanego zbierania

wywiadów z pacjentami oraz w zakresie udzielania porad pacjentom.

1.

Podczas egzaminu osoba zdająca nie może korzystać z pomocy naukowych i dydaktycznych,

a także z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji.

W celu weryfikacji, czy osoba zdająca posiada urządzenia służące do kopiowania oraz

przekazywania i odbioru informacji, jest możliwe użycie wykrywaczy takich urządzeń.

2.

W trakcie egzaminu osoba zdająca nie może zachowywać się w sposób rozpraszający uwagę

innych osób zdających oraz kontaktować się z nimi.

3.

Osoba zdająca, która narusza zakazy obowiązujące podczas egzaminu lub zakłóca jego

prawidłowy przebieg, zostaje zdyskwalifikowana. O dyskwalifikacji decyduje przewodniczący

komisji.

4.

Dyskwalifikację, o której mowa w ust. 3, przewodniczący komisji odnotowuje w protokole,

o którym mowa w art. 13 ust. 4 ustawy, wskazując przyczyny i godzinę przerwania egzaminu.

5.

Dyskwalifikacja, o której mowa w ust. 3, oznacza uzyskanie negatywnego wyniku egzaminu.

6.

O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 3, KRF zawiadamia na piśmie osobę zdyskwalifikowaną.

7.

Osoba zdyskwalifikowana może wnieść do Prezesa KRF uzasadnione zastrzeżenia w terminie

7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 6.

8.

Prezes KRF rozpatruje zastrzeżenia, o których mowa w ust. 7, i przekazuje informację

o rozstrzygnięciu osobie zdyskwalifikowanej w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

Rozstrzygnięcie Prezesa KRF jest ostateczne i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego.

1.

Komisja zalicza poszczególne sprawdziany, o których mowa w § 6, na podstawie uzyskanej

liczby punktów.

2.

Każdy sprawdzian jest oceniany oddzielnie w skali od 0 do 10 punktów.

3.

Do złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu jest niezbędne uzyskanie w każdym ze sprawdzianów,

o których mowa w § 6, co najmniej 60% liczby punktów możliwych do uzyskania.

4.

W przypadku nieuzyskania przez osobę zdającą wymaganej liczby punktów za dany sprawdzian

nie może ona przystąpić do kolejnego sprawdzianu.

5.

Wyniki sprawdzianów, o których mowa w § 6, oraz egzaminu umieszcza się w protokole,

o którym mowa w art. 13 ust. 4 ustawy.

6.

Protokół, o którym mowa w art. 13 ust. 4 ustawy, zawiera

1)

datę i miejsce przeprowadzenia egzaminu;

2)

imiona i nazwiska członków komisji i jej przewodniczącego;

3)

imię i nazwisko osoby zdającej;

4)

cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość osoby zdającej: nazwę i numer dokumentu

oraz kraj wydania;

5)

wyniki sprawdzianów, o których mowa w § 6;

6)

wynik egzaminu;

7)

podpisy przewodniczącego komisji i jej członków.

1.

Osoba zdająca, która nie uzyskała pozytywnego wyniku egzaminu, może do niego przystąpić

w kolejnym terminie.

2.

Przy kolejnych przystąpieniach do egzaminu za zaliczone uznaje się sprawdziany, o

których mowa w § 6, które osoba zdająca zaliczyła we wcześniejszych przystąpieniach

do egzaminu.

1.

Ustala się opłatę za egzamin w wysokości 400 zł, po 100 zł za każdy sprawdzian, o

którym mowa w § 6.

2.

Za każdy ponownie zaliczany sprawdzian osoba zdająca ponosi opłatę w wysokości 100

zł.

1.

KRF wydaje osobie, która złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin, zaświadczenie, którego

wzór stanowi załącznik do rozporządzenia.

2.

KRF prowadzi rejestr wydanych zaświadczeń, zawierający dane

1)

datę wystawienia i numer zaświadczenia;

2)

imię i nazwisko osoby, która zdała egzamin.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.