Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o izbach gospodarczych

Przedsiębiorcy mogą zrzeszać się w izby gospodarcze działające na podstawie niniejszej

ustawy i statutów.

Izba gospodarcza jest organizacją samorządu gospodarczego, reprezentującą interesy

gospodarcze zrzeszonych w niej przedsiębiorców, w szczególności wobec organów władzy

publicznej.

Izby gospodarcze kształtują i upowszechniają zasady etyki w działalności gospodarczej,

w szczególności opracowują i doskonalą normy rzetelnego postępowania w obrocie gospodarczym.

1.

Izba gospodarcza jest uprawniona do wyrażania opinii o projektach rozwiązań odnoszących

się do funkcjonowania gospodarki oraz może uczestniczyć, na zasadach określonych w

odrębnych przepisach, w przygotowywaniu projektów aktów prawnych w tym zakresie.

2.

Izba gospodarcza może dokonywać ocen wdrażania i funkcjonowania przepisów prawnych

dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej.

1.

Izba gospodarcza określa samodzielnie w statucie zadania w granicach właściwości określonej

w art. 2-4.

2.

Izba gospodarcza w szczególności może

1)

przyczyniać się do tworzenia warunków rozwoju życia gospodarczego oraz wspierać inicjatywy

gospodarcze członków;

2)

popierać, we współpracy z właściwymi organami oświatowymi, rozwój kształcenia zawodowego,

wspierać naukę zawodu w zakładach pracy oraz doskonalenie zawodowe pracowników;

3)

delegować swoich przedstawicieli, na zaproszenie organów państwowych, do uczestniczenia

w pracach instytucji doradczo-opiniodawczych w sprawach działalności wytwórczej, handlowej,

budowlanej i usługowej;

4)

organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze postępowania polubownego

i pojednawczego oraz uczestniczyć na odrębnie określonych zasadach w postępowaniu

sądowym w związku z działalnością gospodarczą jej członków;

5)

wydawać opinie o istniejących zwyczajach dotyczących działalności gospodarczej;

6)

informować o funkcjonowaniu przedsiębiorców oraz wyrażać opinie o stanie rozwoju gospodarczego

na obszarze działania izby.

2a.

Izba gospodarcza, utworzona przez grupy producentów rolnych i ich związki oraz przedsiębiorców

prowadzących działalność przetwórczą lub handlową w zakresie produktów lub grupy produktów

w rozumieniu przepisów o grupach producentów rolnych i ich związkach, powinna działać

na rzecz dostosowywania produkcji, przetwórstwa i handlu do wymogów rynku, w szczególności

w zakresie ilości i jakości produktów.

3.

Na wniosek lub za zgodą izby gospodarczej Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia,

powierzyć tej izbie wykonywanie niektórych zadań zastrzeżonych w przepisach prawa

dla administracji państwowej.

Właściwe organy administracji państwowej udzielają izbom gospodarczym informacji niezbędnych

do wykonywania ich zadań statutowych.

1.

Izba gospodarcza może być utworzona, jeżeli taką inicjatywę podejmie co najmniej 50

przedsiębiorców, zwanych dalej „założycielami”, na obszarze działania tworzonej izby

obejmującym obszar województwa. W wypadku gdy terytorialny zakres działania izby będzie

przekraczać obszar województwa, liczba założycieli powinna wynosić co najmniej 100.

1a.

Ograniczeń określonych w ust. 1 nie stosuje się, jeżeli założycielami są wyłącznie

towarzystwa emerytalne działające na podstawie przepisów o organizacji i funkcjonowaniu

funduszy emerytalnych.

1b.

W razie utworzenia izby przez podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 2a, liczba założycieli

powinna wynosić odpowiednio 10 i 20.

2.

W celu utworzenia izby gospodarczej założyciele uchwalają statut izby, potwierdzając

jego przyjęcie przez złożenie na nim swoich podpisów.

3.

Statut izby powinien określać w szczególności

1)

nazwę izby, siedzibę oraz zakres terytorialny działania izby;

2)

podstawowe zadania izby oraz sposób i formy ich realizacji;

3)

prawa i obowiązki członka izby;

4)

sposób nabywania i utraty członkostwa izby;

5)

organy izby i, z zastrzeżeniem ust. 5, zakres ich uprawnień, tryb ich wyboru i okres

kadencji;

6)

sposób ustalania wysokości składek i ich wpłaty oraz uzyskiwania innych środków finansowych

na koszty utrzymania i działalności izby;

7)

zasady dokonywania zmian statutu, rozwiązania izby i przeznaczenia jej majątku w razie

likwidacji izby;

8)

inne sprawy stosownie do potrzeb praktycznej działalności oraz wymagające określenia

w statucie na podstawie niniejszej ustawy i innych przepisów prawa.

4.

Statut izby nie może ograniczać uprawnień przedsiębiorców do zrzeszania się w izbie

gospodarczej.

5.

Z zastrzeżeniem ust. 6, najwyższą władzą izby gospodarczej jest walne zgromadzenie

członków izby; członkowie izby niebędący osobami fizycznymi są reprezentowani w walnym

zgromadzeniu izby przez swoich przedstawicieli.

6.

Statut izby gospodarczej może przewidywać zamiast walnego zgromadzenia członków izby

zgromadzenie delegatów lub zastąpienie walnego zgromadzenia członków izby zgromadzeniem

delegatów, jeżeli liczba członków izby przekroczy określoną w statucie liczbę. W takich

przypadkach statut powinien określać także tryb wyboru delegatów i czas trwania ich

kadencji.

1.

Izby gospodarcze mogą tworzyć terenowe jednostki organizacyjne posiadające osobowość

prawną, zwane dalej „jednostkami organizacyjnymi”, jeżeli statut izby to przewiduje.

W takim przypadku statut izby powinien ponadto określać

1)

strukturę organizacyjną jednostki organizacyjnej;

2)

sposób tworzenia i likwidacji jednostki organizacyjnej;

3)

wewnętrzne organy jednostki organizacyjnej, w tym organ zarządzający i reprezentujący

ją na zewnątrz, oraz tryb ich powoływania i odwoływania;

4)

zakres wykonywanej przez jednostkę organizacyjną działalności i obszar jej działania;

5)

składniki majątkowe jednostki organizacyjnej odpowiednie do zakresu wykonywanej przez

nią działalności.

2.

Przez likwidację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się zakończenie bieżących

interesów jednostki organizacyjnej, ściągnięcie wierzytelności i wykonanie zobowiązań.

Majątek jednostki organizacyjnej pozostały po likwidacji przejmuje izba gospodarcza.

1.

Izby gospodarcze oraz ich jednostki organizacyjne podlegają obowiązkowi wpisu do Krajowego

Rejestru Sądowego.

2.

Izby gospodarcze oraz ich jednostki organizacyjne uzyskują osobowość prawną z chwilą

wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.

3.

Jednostkę organizacyjną reprezentuje w postępowaniu rejestrowym organ, o którym mowa

w art. 7

(uchylony)

(uchylony)

1.

Izby gospodarcze mogą na zasadzie dobrowolności zrzeszać się w Krajowej Izbie Gospodarczej.

W Krajowej Izbie Gospodarczej mogą zrzeszać się również organizacje gospodarcze i

społeczne, których przedmiotem działania jest wspieranie rozwoju gospodarczego.

2.

Krajowa Izba Gospodarcza reprezentuje wspólne interesy gospodarcze zrzeszonych członków.

3.

Siedzibą Krajowej Izby Gospodarczej jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Do utworzenia Krajowej Izby Gospodarczej, jej statutu i władz, a także do postępowania

rejestrowego przepisy art. 7 ust. 2-5 i art. 8 stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowa Izba Gospodarcza może podejmować i wykonywać zadania określone w art. 5.

2.

Dla wykonywania wspólnych zadań w zakresie promocji handlu zagranicznego Krajowa Izba

Gospodarcza tworzy funkcjonalnie i organizacyjnie wyodrębnioną Polską Izbę Handlu

Zagranicznego.

3.

Statut Krajowej Izby Gospodarczej może przewidywać możliwość oraz określać zasady

bezpośredniej współpracy Polskiej Izby Handlu Zagranicznego z przedsiębiorcami w zakresie

handlu zagranicznego.

4.

W zakresie ustalonym w ust. 2 Krajowa Izba Gospodarcza poprzez Polską Izbę Handlu

Zagranicznego w szczególności może

1)

organizować wystawy oraz międzynarodowe targi w kraju i za granicą;

2)

współpracować z organizacjami międzynarodowymi i zagranicznymi oraz należeć do nich,

jeżeli nie narusza to zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych, w których Państwo

Polskie jest stroną, a także tworzyć za zgodą Ministra Spraw Zagranicznych Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą

3)

wykonywać czynności izb przemysłowo-handlowych na podstawie umów między Polską lub

kontrahentem polskim a obcymi państwami lub kontrahentami albo na podstawie międzynarodowych

zwyczajów handlowych, a zwłaszcza legalizować dokumenty oraz wydawać certyfikaty,

świadectwa i zaświadczenia;

4)

organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze postępowania polubownego

i pojednawczego, w tym powołać przy Polskiej Izbie Handlu Zagranicznego Kolegium Arbitrów

do rozstrzygania sporów wynikłych w związku ze współpracą gospodarczą z zagranicą,

poddanych orzecznictwu Kolegium Arbitrów, jak również opracowywać i doskonalić zasady

etyki obowiązującej przedsiębiorców.

5

Krajowa Izba Gospodarcza poprzez Polską Izbę Handlu Zagranicznego może wystawiać świadectwa

potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie towarów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1880 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 379 i 1086).

1.

Krajowa Izba Gospodarcza może inicjować, na wniosek przedsiębiorców, tworzenie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dwu- lub wielostronnych izb gospodarczych. Krajowa

Izba Gospodarcza określa liczbę członków założycieli wymaganą do utworzenia izby.

2.

Zadaniem izb, o których mowa w ust. 1, jest działanie na rzecz promocji handlu zagranicznego

i wspomagania rozwoju międzynarodowych stosunków gospodarczych, w granicach określonych

w art. 3-5.

3.

Utworzenie i działalność izb, o których mowa w ust. 1, odbywa się na zasadach określonych

w niniejszej ustawie, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

4.

Członkami izb gospodarczych, o których mowa w ust. 1, mogą być przedsiębiorcy oraz

przedsiębiorcy zagraniczni w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819).

5.

Izby, o których mowa w ust. 1, podlegają na wniosek Krajowej Izby Gospodarczej wpisowi

do Krajowego Rejestru Sądowego stosownie do przepisów niniejszej ustawy.

1.

W razie stwierdzenia, że działalność izby gospodarczej jest niezgodna z prawem lub

statutem, minister właściwy ze względu na przedmiot działania izby lub wojewoda właściwy

dla siedziby izby może wystąpić do właściwych organów izby o usunięcie tych nieprawidłowości

w określonym terminie albo wystąpić do sądu o zastosowanie środków określonych w ust.

2.

2.

Sąd na wniosek organu określonego w ust. 1 może

1)

udzielić upomnienia właściwym organom izby;

2)

uchylić niezgodną z prawem lub statutem uchwałę organów izby;

3)

rozwiązać izbę, jeżeli jej działanie rażąco narusza prawo lub postanowienie statutu.

3.

Stosowanie wobec izby gospodarczej środków określonych w ust. 2 należy do właściwego,

ze względu na siedzibę izby, sądu rejestrowego.

4.

Do postępowania sądowego w sprawach rozpoznawanych przez sąd określony w ust. 3 stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się do jednostek organizacyjnych i Krajowej Izby Gospodarczej.

1.

Majątek izby gospodarczej, jednostki organizacyjnej i Krajowej Izby Gospodarczej powstaje

ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, z własnej działalności oraz

z dochodów z majątku tych podmiotów.

2.

Izby, o których mowa w ust. 1, mogą prowadzić działalność gospodarczą na zasadach

ogólnych. Dochód z działalności gospodarczej izby służy realizacji celów statutowych

i nie może być przeznaczony do podziału między jej członków.

3.

W razie rozwiązania izb, o których mowa w ust. 1, likwidator, powołany stosownie do

ustaleń statutu, wykonuje postanowienia statutu dotyczące przeznaczenia majątku izb.

W razie braku środków izb, koszty likwidacji pokrywa się ze środków ich członków.

1.

Traci moc dekret z dnia 28 września 1949 r. o utworzeniu Polskiej Izby Handlu Zagranicznego

(Dz. U. poz. 403 oraz z 1966 r. poz. 86).

2.

(pominięty)

3.

Krajowa Izba Gospodarcza przejmuje wszelkie sprawy, zobowiązania i majątek dotychczasowej

Polskiej Izby Handlu Zagranicznego, z wyjątkiem majątku jednostki organizacyjnej Polskiej

Izby Handlu Zagranicznego pod nazwą „Międzynarodowe Targi Poznańskie”, której status

określi minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 1, art. 32 i art.

33, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.