Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

1.

Ustawa określa

1)

zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego

i organy administracji rządowej,

2)

zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz

ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy

- przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

2.

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza

1)

wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;

2)

walory architektoniczne i krajobrazowe;

3)

wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych

i leśnych;

4)

wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób

niepełnosprawnych;

6)

walory ekonomiczne przestrzeni;

7)

prawo własności;

8)

potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;

9)

potrzeby interesu publicznego;

10)

potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych;

11)

zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planem

zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji

elektronicznej;

12)

zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych;

13)

potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności.

3.

Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania

i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane

w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania

terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne,

środowiskowe i społeczne.

4.

W przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego,

efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje

poprzez

1)

kształtowanie struktur przestrzennych przy uwzględnieniu dążenia do minimalizowania

transportochłonności układu przestrzennego;

2)

lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej w sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne

wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środka transportu;

3)

zapewnianie rozwiązań przestrzennych, ułatwiających przemieszczanie się pieszych i

rowerzystów;

4)

dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy

a)

na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej,

w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i

obiektów fizjograficznych

(Dz. U. poz. 1612 oraz z 2005 r. poz. 141), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy,

b)

na terenach położonych na obszarach innych niż wymienione w lit. a, wyłącznie w sytuacji

braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy położonych

na obszarach, o których mowa w lit. a; przy czym w pierwszej kolejności na obszarach

w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące

się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia

w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz

sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla nowej, planowanej zabudowy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„ładzie przestrzennym” - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni,

które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie

uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe

oraz kompozycyjno-estetyczne;

2)

„zrównoważonym rozwoju” - należy przez to rozumieć rozwój, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2017 r. poz. 519, 785 i 898);

3)

„środowisku” - należy przez to rozumieć środowisko, o którym mowa w art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

4)

„interesie publicznym” - należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań,

uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności,

związanych z zagospodarowaniem przestrzennym;

5)

„inwestycji celu publicznego” - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym

(gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym

również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym

obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz

źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

6)

„obszarze przestrzeni publicznej” - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym

znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający

nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne,

określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

6a)

„obszarze funkcjonalnym” - należy przez to rozumieć obszar szczególnego zjawiska z

zakresu gospodarki przestrzennej lub występowania konfliktów przestrzennych, stanowiący

zwarty układ przestrzenny składający się z funkcjonalnie powiązanych terenów, charakteryzujących

się wspólnymi uwarunkowaniami i przewidywanymi jednolitymi celami rozwoju;

6b)

„miejskim obszarze funkcjonalnym ośrodka wojewódzkiego” - należy przez to rozumieć

typ obszaru funkcjonalnego obejmującego miasto będące siedzibą władz samorządu województwa

lub wojewody oraz jego bezpośrednie otoczenie powiązane z nim funkcjonalnie;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

(uchylony)

10)

„dobrach kultury współczesnej” - należy przez to rozumieć niebędące zabytkami dobra

kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i detale, zespoły

budynków, założenia urbanistyczne i krajobrazowe, będące uznanym dorobkiem współcześnie

żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka wartość artystyczna lub historyczna;

11)

„terenie zamkniętym” - należy przez to rozumieć teren zamknięty, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60);

12)

„działce budowlanej” - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę

gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie

w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych

wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego;

13)

„uzbrojeniu terenu” - należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia

i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

14)

„dostępie do drogi publicznej” - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej

drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej

służebności drogowej;

15)

„standardach” - należy przez to rozumieć zbiory i zakresy wymagań dotyczących opracowań

i dokumentów planistycznych oraz zasady stosowania w nich parametrów dotyczących zagospodarowania

przestrzennego;

16)

„parametrach i wskaźnikach urbanistycznych” - należy przez to rozumieć parametry i

wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40;

16a)

„reklamie” - należy przez to rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie

informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub

ruchy społeczne;

16b)

„tablicy reklamowej” - należy przez to rozumieć przedmiot materialny przeznaczony

lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami,

o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy,

reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu

lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku

wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem;

16c)

„urządzeniu reklamowym” - należy przez to rozumieć przedmiot materialny przeznaczony

lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami,

inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku

wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem;

16d)

„szyldzie” - należy przez to rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą

o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie

reklamowe się znajdują;

16e)

„krajobrazie” - należy przez to rozumieć postrzeganą przez ludzi przestrzeń, zawierającą

elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowaną w wyniku działania czynników

naturalnych lub działalności człowieka;

16f)

„krajobrazie priorytetowym” - należy przez to rozumieć krajobraz szczególnie cenny

dla społeczeństwa ze względu na swoje wartości przyrodnicze, kulturowe, historyczne,

architektoniczne, urbanistyczne, ruralistyczne lub estetyczno-widokowe, i jako taki

wymagający zachowania lub określenia zasad i warunków jego kształtowania;

17)

„walorach ekonomicznych przestrzeni” - należy przez to rozumieć te cechy przestrzeni,

które można określić w kategoriach ekonomicznych;

18)

„wartości nieruchomości” - należy przez to rozumieć wartość rynkową nieruchomości;

19)

„powierzchni sprzedaży” - należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni

obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży

detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej

powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się

powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).

1.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do

zadań własnych gminy.

2.

Prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu

zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego

rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu.

2a.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na obszarze związku metropolitalnego

(obszarze metropolitalnym) należy do zadań związku metropolitalnego, jeżeli został

utworzony.

3.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie

planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa.

4.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej państwa, wyrażonej w koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju, należy do zadań Rady Ministrów.

1.

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie

sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego.

1a.

W odniesieniu do obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej

strefy ekonomicznej przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego

oraz sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu określa się na podstawie przepisów

ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785).

2.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów

zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym

1)

lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji

inwestycji celu publicznego;

2)

sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się

w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

3.

W odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach

ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym

zakaz zabudowy.

4.

Przepisów ust. 3 nie stosuje się do terenów zamkniętych ustalanych przez ministra

właściwego do spraw transportu.

Projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego sporządzają osoby, które spełniają jeden z warunków

1)

nabyły uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1989 r. poz. 99, 178 i 192, z 1990 r. poz. 198 i 505 oraz z 1993 r. poz. 212);

2)

nabyły uprawnienia urbanistyczne na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.;

3)

posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów

budownictwa oraz urbanistów

(Dz. U. z 2013 r. poz. 932 i 1650);

4)

posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki

lub gospodarki przestrzennej;

5)

posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie innym niż określony w pkt

4 oraz ukończyły studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki

lub gospodarki przestrzennej;

6)

są obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli kwalifikacje zawodowe do

projektowania zagospodarowania przestrzeni i zagospodarowania przestrzennego w skali

lokalnej i regionalnej odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 4 lub 5.

1.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi

przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

2.

Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do

1)

zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego

oraz osób trzecich;

2)

ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych

osób lub jednostek organizacyjnych.

Rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o

nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków

dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu

tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa

- nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

1

Organem doradczym ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa w sprawach planowania i zagospodarowania przestrzennego

jest Główna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna.

2

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa powołuje i odwołuje przewodniczącego i członków komisji, o której

mowa w ust. 1, oraz ustala, w drodze zarządzenia, regulamin określający organizację

i tryb jej działania.

3.

Marszałek województwa, wójt, burmistrz albo prezydent miasta powołuje, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5, odpowiednio wojewódzką albo gminną komisję urbanistyczno-architektoniczną,

jako organ doradczy, oraz ustala, w drodze regulaminu, jej organizację i tryb działania.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może powierzyć gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej

powołanej w innej gminie pełnienie funkcji organu doradczego, na mocy porozumienia

zawartego z odpowiednim wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta.

5.

Przy starostach powiatów mogą być powoływane powiatowe komisje urbanistyczno-architektoniczne

jako organy doradcze starostów powiatów oraz, na podstawie stosownych porozumień,

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast wchodzących w skład tych powiatów,

które nie powołały gminnych komisji lub nie powierzyły funkcji pełnienia organu doradczego

komisji powołanej w innej gminie, w trybie określonym w ust. 4.

6.

Organ doradczy, o którym mowa w ust. 1, składa się z osób o wykształceniu i przygotowaniu

fachowym związanym bezpośrednio z teorią i praktyką planowania przestrzennego.

1.

W celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania

przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową

i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania

kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego

oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem.

3.

Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy.

3a.

Zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej

jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku

wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym

w art. 10 ust. 1.

4.

Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

5.

Studium nie jest aktem prawa miejscowego.

1.

W studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z

1)

dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu;

2)

stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony;

3)

stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości

i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu,

w tym krajobrazu kulturowego;

4)

stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

4a)

rekomendacji i wniosków zawartych w audycie krajobrazowym lub określenia przez audyt

krajobrazowy granic krajobrazów priorytetowych;

5)

warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia;

6)

zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia;

7)

potrzeb i możliwości rozwoju gminy, uwzględniających w szczególności

a)

analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne,

b)

prognozy demograficzne, w tym uwzględniające, tam gdzie to uzasadnione, migracje w

ramach miejskich obszarów funkcjonalnych ośrodka wojewódzkiego,

c)

możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury

technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych

gminy,

d)

bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę;

8)

stanu prawnego gruntów;

9)

występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych;

10)

występowania obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych;

11)

występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych

kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla;

12)

występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych;

13)

stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania

gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami;

14)

zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych;

15)

wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej.

2.

W studium określa się w szczególności

1)

uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę, o którym mowa w ust. 1

pkt 7 lit. d

a)

kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym

wynikające z audytu krajobrazowego,

b)

kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny

przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy;

2)

(uchylony)

3)

obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu,

w tym krajobrazu kulturowego i uzdrowisk;

4)

obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

6)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym,

zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami

programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;

8)

obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia

scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej;

9)

obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne;

10)

kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej;

11)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszary osuwania się mas ziemnych;

12)

obiekty lub obszary, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny;

13)

obszary pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich ograniczenia

prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2120);

14)

obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji, rekultywacji lub remediacji;

14a)

obszary zdegradowane;

15)

granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

16)

obszary funkcjonalne o znaczeniu lokalnym, w zależności od uwarunkowań i potrzeb zagospodarowania

występujących w gminie.

2a.

Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone

będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej

100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz

zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie.

3.

Obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia

ustanowienia tego obowiązku.

3a.

Jeżeli na terenie gminy przewiduje się lokalizację obiektów handlowych o powierzchni

sprzedaży powyżej 2000 m

3b.

Lokalizacja obiektów, o których mowa w ust. 3a, może nastąpić wyłącznie na podstawie

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

4

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu studium

w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów

planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa,

standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

5.

Dokonując bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę, kolejno

1)

formułuje się, na podstawie analiz ekonomicznych, środowiskowych, społecznych, prognoz

demograficznych oraz możliwości finansowych gminy, o których mowa w ust. 1 pkt 7 lit.

a-c, maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, wyrażone w ilości

powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;

2)

szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów o w pełni wykształconej

zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i

obiektów fizjograficznych, rozumianą jako możliwość lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną

w powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;

3)

szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów przeznaczonych w planach

miejscowych pod zabudowę, innych niż wymienione w pkt 2, rozumianą jako możliwość

lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną w powierzchni użytkowej zabudowy,

w podziale na funkcje zabudowy;

4)

porównuje się maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym

mowa w pkt 1, oraz sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy,

o której mowa w pkt 2 i 3, a następnie, gdy maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie

na nową zabudowę, o którym mowa w pkt 1

a)

nie przekracza sumy powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy

- nie przewiduje się lokalizacji nowej zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt

2 i 3,

b)

przekracza sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy - bilans

terenów pod zabudowę uzupełnia się o różnicę tych wielkości wyrażoną w powierzchni

użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy, i przewiduje się lokalizację nowej

zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt 2 i 3, maksymalnie w ilości wynikającej

z uzupełnionego bilansu;

5)

określa się

a)

możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnych i infrastruktury

technicznej oraz społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy,

b)

potrzeby inwestycyjne gminy wynikające z konieczności realizacji zadań własnych, związane

z lokalizacją nowej zabudowy na obszarach, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz w przypadku,

o którym mowa w pkt 4 lit. a, poza tymi obszarami;

6)

w przypadku gdy potrzeby inwestycyjne, o których mowa w pkt 5 lit. b, przekraczają

możliwości finansowania, o których mowa w pkt 5 lit. a, dokonuje się zmian w celu

dostosowania zapotrzebowania na nową zabudowę do możliwości finansowania przez gminę

wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej oraz społecznej.

6.

Działania, o których mowa w ust. 5, mogą wymagać powtórzenia, na zasadzie analizy

wariantów lub realizacji procesu iteracyjnego, oraz powtórzenia wszystkich lub części

z nich, także w połączeniu z innymi czynnościami przeprowadzanymi w ramach prac nad

projektem studium.

7.

Określając zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, bierze

się pod uwagę

1)

perspektywę nie dłuższą niż 30 lat;

2)

niepewność procesów rozwojowych wyrażającą się możliwością zwiększenia zapotrzebowania

w stosunku do wyników analiz nie więcej niż o 30%.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania studium, kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania

studium, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących studium,

nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu studium;

3)

(uchylony)

4)

sporządza projekt studium rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, uwzględniając

ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz ramowego studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego;

w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego województwa lub niewprowadzenia

do planu zagospodarowania przestrzennego województwa zadań rządowych, uwzględnia ustalenia

programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;

5)

uzyskuje od gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej

opinię o projekcie studium;

6)

występuje o uzgodnienie projektu studium z zarządem województwa w zakresie jego zgodności

z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa, z zarządem związku

metropolitalnego w zakresie jego zgodności z ramowym studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego i z wojewodą w zakresie jego

zgodności z ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1, oraz występuje

o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do

a)

starosty powiatowego,

b)

gmin sąsiednich,

c)

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków,

d)

właściwych organów wojskowych, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

e)

dyrektora właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

f)

właściwego organu nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

g)

właściwego organu administracji geologicznej,

h)

ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

i)

dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w zakresie zagospodarowania obszarów

szczególnego zagrożenia powodzią,

j)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

k)

(uchylona)

l)

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

w zakresie

-

lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy

mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych

awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki

poważnych awarii,

m)

właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10)

ogłasza w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu

na okres co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego

wglądu oraz publikuje na stronach internetowych urzędu gminy na okres co najmniej

21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie

studium rozwiązaniami;

11)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby prawne i fizyczne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium;

12)

przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 11.

1.

Studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag,

o których mowa w art. 11 pkt 12. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie

rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu

studium wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacją prac planistycznych

w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.

3.

Jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając

studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o

znaczeniu krajowym, wojewódzkim i metropolitalnym, ujętych w planie zagospodarowania

przestrzennego województwa, w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1 lub w ramowym

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego,

wojewoda, po podjęciu czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji tych

inwestycji i warunków wprowadzenia tych inwestycji do studium, wzywa radę gminy do

uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym upływie

tego terminu wojewoda sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo

jego zmianę dla obszaru, którego dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym

dla możliwości realizacji inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie

zastępcze. Przyjęty w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan

zagospodarowania przestrzennego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, koszty sporządzenia planu ponosi w całości gmina,

której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze.

1.

Koszty sporządzenia studium obciążają budżet gminy.

2.

Koszty sporządzenia lub zmiany studium wynikające z rozmieszczenia inwestycji celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub metropolitalnym obciążają odpowiednio budżet

państwa, budżet województwa, budżet związku metropolitalnego albo budżet powiatu.

1.

W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz

określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o

przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego

dalej „planem miejscowym”, z zastrzeżeniem ust. 6.

2.

Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający

granice obszaru objętego projektem planu.

3.

Plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i

leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego

w studium.

4.

Uchwałę, o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na

wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

5.

Przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia

zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne

do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych.

6.

Planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, z wyłączeniem terenów

zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu.

7.

Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.

8.

Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

1.

Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz plany zagospodarowania

przestrzennego województwa uchwalone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują

ważność.

2.

Plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc.

3.

Jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje

się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej

odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli

ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.

4.

Jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1 oraz w ust.

8, przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej,

w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji

architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia,

wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których

mowa w art. 4.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na

budowę elektrowni wiatrowej inwestor dołącza dodatkowo informację wskazującą na spełnienie

warunków określonych w art. 4, zawierającą dodatkowo

1)

wskazanie projektowanej wysokości elektrowni wiatrowej;

2)

kopię mapy ewidencyjnej obejmującej nieruchomości położone w stosunku do elektrowni

wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;

3)

wskazanie aktualnego sposobu zagospodarowania, w tym zabudowy, nieruchomości położonych

w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w

art. 4;

4)

wypis i wyrys z planu miejscowego obejmującego nieruchomości położone w stosunku do

elektrowni wiatrowej w odległości równej i mniejszej niż określona w art. 4;

5)

informacje o występowaniu form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, w stosunku do elektrowni wiatrowej w odległości

równej lub mniejszej niż określona w art. 4.

6.

Do projektów aktów, o których mowa w ust. 1, albo ich zmian, w stosunku do których

przed dniem wejścia w życie ustawy dokonano wyłożenia, a w przypadku planu zagospodarowania

przestrzennego województwa - przedstawiono projekt planu ministrowi właściwemu do

spraw rozwoju regionalnego w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją przestrzennego

zagospodarowania kraju oraz programami rządowymi, stosuje się przepisy dotychczasowe.

7.

Do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie

ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy dotychczasowe;

2)

nie dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy ustawy.

8.

W ciągu 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dopuszcza się uchwalanie planów

miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji

mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych.

9.

Przepisów ust. 8 nie stosuje się do planów miejscowych przewidujących lokalizację

nowej elektrowni wiatrowej.

10.

W przypadku planów miejscowych, o których mowa w ust. 7 pkt 1, przewidujących lokalizację

elektrowni wiatrowej, właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości znajdujących

się na obszarze wyznaczonym zgodnie z art. 7 przysługuje prawo zaskarżenia tego planu

miejscowego do sądu administracyjnego.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający

część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi,

odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia

się w szczególności

1)

sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4;

2)

zgodność z wynikami analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1, wraz datą uchwały rady

gminy, o której mowa w art. 32 ust. 2;

3)

wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy.

2.

W planie miejscowym określa się obowiązkowo

1)

przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub

różnych zasadach zagospodarowania;

2)

zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego;

3)

zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu;

3a)

zasady kształtowania krajobrazu;

4)

zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych,

oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

6)

zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i

minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu

do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie

czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy,

minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów

zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty

obiektów;

7)

granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na

podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia

powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych

w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa;

8)

szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym;

9)

szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w

tym zakaz zabudowy;

10)

zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

11)

sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

12)

stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36

ust. 4.

2a.

Plan miejscowy przewidujący lokalizację obiektu handlowego, o którym mowa w art. 10

ust. 3a, sporządza się dla terenu położonego na obszarze obejmującym co najmniej obszar,

na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w wyniku

realizacji tego obiektu.

3.

W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb

1)

granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości;

2)

granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej;

3)

granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji;

3a)

granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice

ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu

terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko;

4)

granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 3a;

4a)

granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

4b)

granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych

w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach

o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu

państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia

Euro 2012;

5)

granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez

masowych;

6)

granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące

prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady;

7)

granice terenów zamkniętych, i granice stref ochronnych terenów zamkniętych;

8)

sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie

dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych

oraz pokrycie dachów;

9)

(uchylony)

10)

minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych.

4

Plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji budynków umożliwia lokalizację urządzenia

wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru,

o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, chyba że ustalenia

planu miejscowego zakazują lokalizacji takich urządzeń.

1.

Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map

zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym

zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza

się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które

sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia

zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000.

2

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu

miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi

dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych

oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

3.

(uchylony)

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania planu miejscowego kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania

planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy

niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

(uchylony)

4)

sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz

z prognozą oddziaływania na środowisko;

5)

sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem

art. 36;

6)

występuje o

a)

opinie o projekcie planu do

-

gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

-

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem,

w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym,

-

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

-

właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin

i wód podziemnych,

-

(uchylone)

-

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia

poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii

i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów

zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia

poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko

lub skutki poważnych awarii,

-

właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego,

-

starosty, jako właściwego organu ochrony środowiska w zakresie terenów zagrożonych

osuwaniem się mas ziemnych,

-

operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie sposobu zagospodarowania

gruntów leżących w odległości nie większej niż 40 metrów od osi istniejącej linii

elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku gdy górne napięcie tej linii

elektroenergetycznej jest równe co najmniej 220 kV, oraz

b)

uzgodnienie projektu planu z

-

wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych

i samorządowych,

-

organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

-

właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa

drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

-

właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

-

dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

-

właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

-

ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

-

właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania

terenu,

-

zarządem województwa w zakresie uwzględnienia wyników audytu krajobrazowego, o którym

mowa w art. 38a, oraz

c)

zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

jeżeli wymagają tego przepisy odrębne;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza,

w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co

najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w

tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

10)

(uchylony)

11)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu

planu;

12)

rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia

upływu terminu ich składania;

13)

wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których

mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14)

przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 11.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte

w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 9.

2.

Uwagi do projektu planu należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu,

o którym mowa w art. 17 pkt 11.

3

Jako wniesione na piśmie uznaje się również uwagi wniesione za pomocą elektronicznej

skrzynki podawczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570)

1)

opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo

2)

opatrzone podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.

1.

Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia

projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu

- czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania

tych zmian.

2.

Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą.

1.

Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium,

rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie

realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej,

które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami

o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna

oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa

w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich

zgodności z przepisami prawnymi.

1.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają budżet gminy, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają

1)

budżet państwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym;

2)

budżet województwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją

zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim;

3)

budżet powiatu - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym;

4)

inwestora realizującego inwestycję celu publicznego - w części, w jakiej jest on bezpośrednią

konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji.

Jeżeli plan miejscowy obejmuje obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów

nieruchomości, rada gminy, po jego uchwaleniu, podejmuje uchwałę o przystąpieniu do

scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu odpowiednio projektu

studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu

wniosków oraz udostępnianiu informacji.

1.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt

studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo

projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie

określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia

opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 6 oraz art. 17 pkt 6, nie krótszy

niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu

planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

1a.

Organ uzgadniający albo opiniujący może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta, o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 1, wskazując

termin nie dłuższy niż 30 dni na przedstawienie opinii albo dokonanie uzgodnienia.

2.

Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie,

o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem

lub zaopiniowaniem projektu.

1.

Organ, z którym uzgodniono projekt studium lub projekt planu miejscowego, ponosi koszty

zmiany tych projektów, spowodowane późniejszą zmianą stanowiska.

2.

Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, działa w ramach zespolonej administracji powiatowej

lub w ramach samorządu województwa i wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej,

Skarb Państwa ponosi koszty zmiany studium i planu miejscowego lub ich projektów jedynie

wówczas, gdy zmiana stanowiska organu wynika ze zmiany ustawy lub z wiążących ten

organ nowych ustaleń właściwego organu administracji rządowej.

Zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane.

1.

Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie

trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują

nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

2.

Jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie

studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę,

w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie

przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia

się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu

z przepisami prawnymi.

1.

Uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia

w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

w dzienniku urzędowym województwa.

2.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, podlega również publikacji na stronie internetowej

gminy.

1.

Każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów

i wyrysów.

2.

(uchylony)

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr planów miejscowych oraz wniosków

o ich sporządzenie lub zmianę, gromadzi materiały z nimi związane oraz odpowiada za

przechowywanie ich oryginałów, w tym również uchylonych i nieobowiązujących.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany przekazać staroście kopię uchwalonego

studium lub planu miejscowego, nie później niż w dniu ich wejścia w życie.

1.

W celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent

miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy

w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania

w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach,

o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia

lub zmiany planu miejscowego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których

mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art.

8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady.

Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a

w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania,

o których mowa w art. 27.

3.

Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności

zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 10

ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1.

Jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego,

czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym

do dokonania tych zmian.

1.

Wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów

zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu.

2.

Utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych

wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2.

Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób

dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie

ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.

1

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z

nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty

nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy

1)

odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

2)

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

Realizacja roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania

przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej.

Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają.

3.

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości

uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie

skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania

równego obniżeniu wartości nieruchomości.

4.

Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości

wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz

albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną

w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem

własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.

4a.

Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się w przypadku nieodpłatnego przeniesienia

przez rolnika własności nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na

następcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 277 i 2043 oraz z 2017 r. poz. 2, 38, 624 i 715) albo przepisów w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania „Renty strukturalne” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2007-2013 wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

5.

W razie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego, w

części lub w całości, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo opłata, o

której mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi odpowiednio na rzecz gminy lub na rzecz aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w razie stwierdzenia nieważności uchwały rady

gminy w sprawie planu miejscowego w części lub w całości gmina może żądać od aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości zwrotu kwoty stanowiącej równowartość

wypłaconego odszkodowania.

1.

Wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w

art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której

mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości

nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu

przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a

jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed

zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego

uchwaleniem.

2.

(uchylony)

3.

Roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia,

w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4.

5.

Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie

nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi

albo prezydentowi miasta wypis z tego aktu.

6.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust.

4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym

mowa w ust. 5.

7.

Właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, której wartość wzrosła w związku

z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przed jej zbyciem może żądać od wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta ustalenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty, o

której mowa w art. 36 ust. 4.

8.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia okresowo - odpowiednio do potrzeb,

lecz co najmniej raz w roku - na sesji rady gminy informację o zgłoszonych żądaniach,

o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, i wydanych decyzjach, o których mowa w

ust. 6 i 7.

9.

Wykonanie obowiązku wynikającego z roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1-3, następuje

w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, chyba że strony postanowią inaczej.

W przypadku opóźnienia w wypłacie odszkodowania lub wykupie nieruchomości właścicielowi

albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie.

10.

Spory w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, rozstrzygają sądy powszechne.

11.

W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków

finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób

uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy

o gospodarce nieruchomościami.

1.

Rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej

architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty,

standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

2.

W odniesieniu do szyldów w uchwale, o której mowa w ust. 1, określa się zasady i warunki

ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej

nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność.

3.

W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń

oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.

5.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów

zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu.

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów

gminy określając w sposób jednoznaczny granice tych obszarów.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, uchwała, o której mowa w ust. 1, może zawierać

załącznik graficzny wraz z opisem, jednoznacznie określającym ich granice.

8.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym ogrodzeń, nie ma zastosowania

do ogrodzeń autostrad i dróg ekspresowych oraz ogrodzeń linii kolejowych.

9.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących

w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych

i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy

niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały.

10.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, może

1)

wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do

zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale;

2)

wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku

dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub

warunków określonych w uchwale.

1.

Przed podjęciem uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, rada gminy podejmuje uchwałę

o przygotowaniu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) projektu uchwały, o której

mowa w art. 37a ust. 1.

2.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) niezwłocznie

1)

podaje do publicznej wiadomości informację o podjęciu przez radę gminy uchwały, o

której mowa w ust. 1;

2)

sporządza projekt uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1;

3)

zasięga opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska o projekcie uchwały, o której

mowa w art. 37a ust. 1;

4)

uzgadnia projekt uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, z wojewódzkim konserwatorem

zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu;

5)

uzgadnia projekt uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, z ministrem właściwym do

spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej;

6)

zasięga opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej o projekcie uchwały, o

której mowa w art. 37a ust. 1;

7)

zasięga opinii marszałka województwa o projekcie uchwały, o której mowa w art. 37a

ust. 1;

8)

ogłasza w prasie lokalnej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

na danym terenie o wyłożeniu projektu uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, do

publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed terminem wyłożenia i wykłada ten projekt

do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni; w czasie wyłożenia i przez okres

14 dni po zakończeniu okresu wyłożenia zbiera uwagi do tego projektu.

3.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) niezwłocznie rozpatruje zgłoszone uwagi przez podmioty,

o których mowa w ust. 2, i sporządza listę nieuwzględnionych uwag.

4.

Brak zajęcia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały, o

której mowa w art. 37a ust. 1, przez organy wymienione w ust. 2 pkt 4 i 5 uznaje się

za uzgodnienie projektu uchwały w przedłożonym brzmieniu.

5.

W przypadku niewyrażenia opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały,

o której mowa w art. 37a ust. 1, przez organy wymienione w ust. 2 pkt 3, 6 i 7 wymóg

zasięgnięcia opinii uznaje się za spełniony.

6.

Rada gminy uchwalając uchwałę, o której mowa w art. 37a ust. 1, rozstrzyga jednocześnie

o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez wójta (burmistrza, prezydenta

miasta).

Przepisów dotyczących reklam nie stosuje się do upowszechniania informacji wyłącznie

1)

trwale upamiętniającej osoby, instytucje lub wydarzenia;

2)

o charakterze religijnym, związanym z działalnością kościołów lub innych związków

wyznaniowych, jeżeli tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe sytuowane są w granicach

terenów użytkowanych jako miejsca kultu i działalności religijnej oraz cmentarzy.

1.

Podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami

uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej.

2.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną

wymierza się odpowiednio właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub posiadaczowi

samoistnemu nieruchomości lub obiektu budowlanego, na których umieszczono tablicę

reklamową lub urządzenie reklamowe.

3.

Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent miasta).

4.

Karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie,

do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o

których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

5.

W przypadku, gdy w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, tablica reklamowa

lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami, o których mowa w ust. 1, w decyzji

tej określa się

1)

wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia

wydania decyzji, oraz

2)

obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów,

o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

6.

Decyzja, o której mowa w ust. 5, podlega natychmiastowemu wykonaniu w części dotyczącej

obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2.

7.

Po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, organ określa, w drodze decyzji,

wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 5,

odpowiednio do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do

przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

8.

Wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej

lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych

oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej,

o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 716, 1579 i 1923 oraz z 2017 r. poz. 624), powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty,

za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami,

o których mowa w ust. 1.

9.

Jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa

w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy

reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach

kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej,

o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o

której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy

reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1.

10.

Jeśli kształt urządzenia reklamowego uniemożliwia wyznaczenie pola powierzchni służącej

ekspozycji reklamy, o którym mowa w ust. 8 lub 9, wysokość kary pieniężnej zależy

od pola powierzchni bocznej prostopadłościanu opisanego na urządzeniu reklamowym.

11.

Kara pieniężna stanowi dochód gminy.

W sprawach nieuregulowanych, dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 37d,

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648 i 768), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi

miasta).

1.

Rada gminy może uchwalić dla obszaru rewitalizacji, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777 oraz z 2016 r. poz. 1020 i 1250), miejscowy plan rewitalizacji, jeżeli uchwalony został gminny program rewitalizacji,

o którym mowa w rozdziale 4 tej ustawy.

2.

Miejscowy plan rewitalizacji jest szczególną formą planu miejscowego.

3.

Jeżeli na całości albo części obszaru rewitalizacji obowiązuje plan miejscowy i został

uchwalony gminny program rewitalizacji, miejscowy plan rewitalizacji można również

uchwalić w wyniku zmiany planu miejscowego.

1.

Rada gminy może uchwalić miejscowy plan rewitalizacji dla całości albo części obszaru

rewitalizacji. W przypadku gdy stan zagospodarowania nieruchomości położonych w zwartym

obszarze projektowanego planu nie wskazuje na konieczność dokonania w tym zakresie

zmian, gmina może wyłączyć te nieruchomości z obszaru objętego planem.

2.

W miejscowym planie rewitalizacji, poza elementami wymienionymi w art. 15 ust. 2 i

3, określa się w zależności od potrzeb

1)

zasady kompozycji przestrzennej nowej zabudowy i harmonizowania planowanej zabudowy

z zabudową istniejącą;

2)

ustalenia dotyczące charakterystycznych cech elewacji budynków;

3)

szczegółowe ustalenia dotyczące zagospodarowania i wyposażenia terenów przestrzeni

publicznych, w tym urządzania i sytuowania zieleni, koncepcji organizacji ruchu na

drogach publicznych oraz przekrojów ulic;

4)

zakazy i ograniczenia dotyczące działalności handlowej lub usługowej;

5)

maksymalną powierzchnię sprzedaży obiektów handlowych, w tym obszary rozmieszczenia

obiektów handlowych o wskazanej w planie maksymalnej powierzchni sprzedaży i ich dopuszczalną

liczbę;

6)

zakres niezbędnej do wybudowania infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali

- w przypadkach, o których mowa w art. 37i.

3.

Część graficzną miejscowego planu rewitalizacji sporządza się, w zależności od potrzeb,

w skali od 1:100 do 1:1000.

4.

Na potrzeby postępowania w sprawie uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji

sporządza się i publikuje wizualizacje projektowanych rozwiązań tego planu, składające

się co najmniej z koncepcji urbanistycznej obszaru objętego planem, modelu struktury

przestrzennej tego obszaru oraz widoków elewacji.

5.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3, w zakresie organizacji ruchu na drogach

publicznych, stają się obowiązujące dla uczestników ruchu po wprowadzeniu przez organ

zarządzający ruchem nowej organizacji ruchu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 128, 60, 379 i 777).

6.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 4, wchodzą w życie w terminie określonym w

miejscowym planie rewitalizacji, wynoszącym od 6 do 12 miesięcy od dnia jego wejścia

w życie. Przepisu art. 35 nie stosuje się.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na skutek ustanowienia regulacji,

o których mowa w art. 37g ust. 2 pkt 4, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta

ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Od decyzji starosty odwołanie nie

przysługuje.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Organem obowiązanym do wypłaty odszkodowania jest gmina.

4.

Uzyskanie odszkodowania nie wyłącza roszczeń, o których mowa w art. 36.

1.

W miejscowym planie rewitalizacji można określić, w odniesieniu do nieruchomości niezabudowanej,

że warunkiem realizacji na niej inwestycji głównej jest zobowiązanie się inwestora

do budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy inwestycji uzupełniających

w postaci infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali mieszkalnych - w zakresie

wskazanym w tym planie. Przepisu art. 49 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459) w przypadku realizacji infrastruktury technicznej nie stosuje się.

2.

Inwestycją główną nie może być inwestycja celu publicznego.

3.

W ramach inwestycji uzupełniających możliwe jest również zobowiązanie inwestora do

budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy lokali innych niż

mieszkalne przeznaczonych na potrzeby działalności kulturalnej, społecznej, edukacyjnej

lub sportowej, wykonywanej przez podmioty prowadzące działalność na obszarze rewitalizacji,

których głównym celem nie jest osiągnięcie zysku.

4.

Wymiar zobowiązań, o których mowa w ust. 1, jest proporcjonalny do wzrostu wartości

nieruchomości w wyniku uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji.

5.

Inwestor zobowiązuje się do realizacji inwestycji uzupełniających zawierając z gminą

umowę urbanistyczną, w której określa się w szczególności, zgodnie z miejscowym planem

rewitalizacji, zakres, specyfikację techniczną i termin wykonania niezbędnych robót

budowlanych oraz termin przekazania gminie wybudowanych obiektów lub urządzeń. Umowa

urbanistyczna może przewidywać etapowanie wykonywania robót budowlanych oraz spełniania

innych warunków w niej określonych.

6.

Umowa urbanistyczna jest zawierana pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego.

7.

Zawarcie umowy urbanistycznej stanowi warunek uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji

głównej lub jej części.

8.

Nieodpłatne przekazanie na rzecz gminy zrealizowanej inwestycji uzupełniającej, a

w przypadku gdy stanowi ona część obiektu budowlanego, zakończenie robót budowlanych

dotyczących inwestycji uzupełniającej, stanowi warunek przystąpienia do użytkowania

obiektów budowlanych stanowiących inwestycję główną.

9.

Spełnienie warunków, o których mowa w ust. 8, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

potwierdza w drodze zaświadczenia.

10.

W przypadku zawarcia przez inwestora umowy urbanistycznej w odniesieniu do nieruchomości,

na której miejscowy plan rewitalizacji przewiduje budowę inwestycji głównej, opłaty,

o której mowa w art. 36 ust. 4, oraz opłaty, o której mowa w art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie pobiera się.

1.

Komitet Rewitalizacji, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, opiniuje projekt miejscowego planu rewitalizacji oraz prognozę skutków finansowych

jego uchwalenia.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o opinię, o której mowa w ust. 1,

równolegle z wystąpieniem o opinie, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. a, wyznaczając

termin na przedstawienie opinii, o której mowa w ust. 1, wynoszący od 14 do 30 dni.

3.

Komitet Rewitalizacji może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 2, na termin nie dłuższy

niż 45 dni od dnia otrzymania projektu miejscowego planu rewitalizacji do zaopiniowania.

4.

Nieprzedstawienie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się za równoznaczne

z rezygnacją z prawa jej wyrażenia.

5.

Rada gminy uchwala miejscowy plan rewitalizacji po stwierdzeniu, w odrębnej uchwale,

że nie narusza on ustaleń studium oraz gminnego programu rewitalizacji.

W przypadku uwzględnienia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na miejscowy

plan rewitalizacji przepisu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. nie stosuje się.

1.

Jeżeli przewiduje to gminny program rewitalizacji, równolegle z procedurą opracowania

i uchwalenia miejscowego planu rewitalizacji przeprowadza się procedurę scalenia i

podziału nieruchomości, o której mowa w rozdziale 2 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Rada gminy w uchwale o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu rewitalizacji

rozstrzyga o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości, określając granice

zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.

3.

Rada gminy, po wejściu w życie uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, podejmuje

uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z ustaleniami tego planu.

4.

W przypadku stwierdzenia nieważności miejscowego planu rewitalizacji, uchwała o scaleniu

i podziale nieruchomości zachowuje moc.

5.

W przypadku gdy skarga o stwierdzenie nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji

zawiera zarzuty w zakresie naruszenia zasad sporządzania tego planu w zakresie, o

którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 - zakresem zaskarżenia obejmuje się również uchwałę

w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości. Sąd administracyjny, orzekając

o nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, orzeka również o nieważności

uchwały w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości.

6.

Do scalenia i podziału nieruchomości, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1-5, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany

1)

zakres projektu miejscowego planu rewitalizacji w części tekstowej w zakresie ustaleń,

o których mowa w art. 37g ust. 2, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia

czytelności i jednolitego rozumienia stosowanych pojęć;

2)

zakres i formę wizualizacji ustaleń miejscowego planu rewitalizacji, o której mowa

w art. 37g ust. 4, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia kompletności,

czytelności i powszechnej dostępności wizualizacji.

1.

W zakresie nieuregulowanym przepisami art. 37f-37m do miejscowego planu rewitalizacji

stosuje się przepisy dotyczące planu miejscowego.

2.

Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy albo przepisach odrębnych jest mowa o miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego, planie miejscowym lub planach zagospodarowania

przestrzennego, należy przez to rozumieć również miejscowy plan rewitalizacji.

1.

Związek metropolitalny sporządza ramowe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego związku metropolitalnego, dla całego obszaru metropolitalnego, zwane

dalej „studium metropolitalnym”, uwzględniając ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego

województwa.

2.

Studium metropolitalne określa

1)

zasady i obszary rozwoju systemów komunikacji, w tym dróg publicznych z podziałem

na klasy i kategorie, infrastruktury technicznej oraz rozmieszczenie innych inwestycji

celu publicznego o znaczeniu metropolitalnym;

2)

zasady i obszary ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ponadregionalnych i regionalnych

korytarzy ekologicznych, ochrony uzdrowisk oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków

oraz dóbr kultury współczesnej, mających znaczenie dla całości obszaru metropolitalnego,

w szczególności w odniesieniu do sposobów realizacji infrastruktury technicznej;

3)

ustalenia wynikające z zasad rozwoju i ochrony obszarów, o których mowa w pkt 1 i

2, położonych w granicach obszaru metropolitalnego;

4)

maksymalne powierzchnie przeznaczone pod zabudowę, z podziałem na rodzaje zabudowy

oraz gminy.

3.

Określając ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 4, uwzględnia się potrzeby i możliwości

rozwojowe obszaru metropolitalnego, uwzględniające w szczególności

1)

analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne;

2)

prognozy demograficzne, w tym uwzględniające migracje w ramach obszaru metropolitalnego;

3)

możliwości finansowania przez gminy oraz związek metropolitalny wykonania sieci komunikacyjnej

i infrastruktury technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji

zadań własnych odpowiednio tych jednostek;

4)

bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę.

4.

Dokonując bilansu, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w gminie.

5.

Ustalenia studium metropolitalnego, o których mowa w ust. 2, obejmują jedynie elementy

niezbędne dla właściwego ukierunkowania polityki przestrzennej gmin należących do

związku, ze względu na spójność przestrzenną i społeczno-gospodarczą obszaru metropolitalnego.

6.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3-4, są wiążące dla wójta, burmistrza albo

prezydenta miasta przy sporządzaniu studium.

7.

Studium metropolitalne nie jest aktem prawa miejscowego.

8.

Do studium metropolitalnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 5, art. 7, art.

11-13, art. 15 ust. 1, art. 20, art. 21, art. 23-28, art. 30 i art. 32-33, przy czym

1

opinia o projekcie studium metropolitalnego, o której mowa w art. 11 pkt 5, jest wyrażana

przez właściwe komisje urbanistyczno-architektoniczne gmin wchodzących w skład związku

metropolitalnego;

2)

wyłożenia, o którym mowa w art. 11 pkt 10, dokonuje się w każdej z gmin wchodzących

w skład związku metropolitalnego.

1.

Jeżeli uchwalenie albo zmiana studium metropolitalnego powoduje konieczność zmiany

studium, jednocześnie z projektem studium metropolitalnego lub projektem jego zmiany

można sporządzić projekt studium lub projekt zmiany studium.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, uchwalenie studium lub zmiany studium następuje

po uchwaleniu studium metropolitalnego lub jego zmiany.

3.

Jeżeli gmina wchodzi w skład związku metropolitalnego, przy sporządzaniu studium uwzględnia

się również ustalenia studium metropolitalnego - o ile zostało przyjęte.

4

Na podstawie porozumienia zawartego między związkiem metropolitalnym a gminą jednocześnie

z projektem studium metropolitalnego zarząd związku metropolitalnego może sporządzić

projekt studium.

Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego w gminie, należy przez to rozumieć również studium metropolitalne.

Organy samorządu województwa sporządzają plan zagospodarowania przestrzennego województwa,

prowadzą analizy i studia oraz opracowują koncepcje i programy, odnoszące się do obszarów

i problemów zagospodarowania przestrzennego odpowiednio do potrzeb i celów podejmowanych

w tym zakresie prac, a także sporządzają audyt krajobrazowy.

1.

Dla obszaru województwa sporządza się, nie rzadziej niż raz na 20 lat, audyt krajobrazowy.

2.

Audyt krajobrazowy identyfikuje krajobrazy występujące na całym obszarze województwa,

określa ich cechy charakterystyczne oraz dokonuje oceny ich wartości.

3.

Audyt krajobrazowy, w szczególności

1)

określa

a)

krajobrazy występujące na obszarze danego województwa,

b)

lokalizację krajobrazów priorytetowych;

2)

wskazuje lokalizację i granice

a)

parków kulturowych,

b)

parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego

krajobrazu,

c)

obiektów znajdujących się na listach Światowego Dziedzictwa UNESCO, obszarów Sieci

Rezerwatów Biosfery UNESCO (MaB) lub obszarów i obiektów proponowanych do umieszczenia

na tych listach;

3)

wskazuje

a)

zagrożenia dla możliwości zachowania wartości krajobrazów, o których mowa w pkt 1

lit. b, oraz wartości krajobrazów w obrębie obszarów lub obiektów, o których mowa

w pkt 2,

b)

rekomendacje i wnioski dotyczące kształtowania i ochrony krajobrazów, o których mowa

w pkt 1 lit. b, oraz krajobrazów w obrębie obszarów lub obiektów, o których mowa w

pkt 2, w szczególności poprzez wskazanie obszarów, które powinny zostać objęte formami

ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, 4 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, 2249 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 132),

c)

lokalne formy architektoniczne zabudowy w obrębie krajobrazów, o których mowa w pkt

1 lit. b.

4.

Rekomendacje i wnioski, o których mowa w ust. 3 pkt 3 lit. b, nie mogą być sprzeczne

z celami i sposobami ochrony obszarów i obiektów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, określonymi

na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1446, z późn. zm..

5.

Audyt krajobrazowy może wskazywać te obszary objęte formami ochrony przyrody, o których

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, 4 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, które ze względu na znaczący spadek wartości krajobrazu wymagają pogłębionej analizy

zasadności ich dalszej ochrony.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

stosowaną przy sporządzaniu audytów krajobrazowych klasyfikację krajobrazów opracowaną

w oparciu w szczególności o takie kryteria jak charakter dominujących w krajobrazie

czynników, rzeźba terenu i pokrycie terenu,

2)

sposób oceny zidentyfikowanych krajobrazów oraz wskazywania krajobrazów priorytetowych,

3)

sposób uwzględnienia w audycie krajobrazowym obiektów, w tym krajobrazów, wpisanych

na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, obszarów Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO

(MaB), parków narodowych, rezerwatów i innych form ochrony przyrody wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, obiektów wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami,

4)

szczegółowy zakres i metodologię audytu krajobrazowego

- mając na względzie zapewnienie właściwej ochrony krajobrazów i możliwości ich kształtowania

oraz konieczność zachowania krajobrazów będących źródłem tożsamości narodu polskiego,

a także mając na uwadze, by krajobraz był oceniany w szczególności z punktu widzenia

przyrodniczego i kulturowego znaczenia danego krajobrazu, częstości występowania na

obszarze kraju oraz stanu zachowania.

1.

Projekt audytu krajobrazowego sporządza zarząd województwa.

2.

Zarząd województwa przed przedłożeniem projektu audytu krajobrazowego do uchwalenia

przez sejmik województwa

1)

informuje w drodze obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania projektu audytu krajobrazowego;

2)

zasięga opinii o projekcie od

a)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

b)

dyrektorów parków narodowych i krajobrazowych położonych w granicach województwa,

c)

wojewódzkiego konserwatora zabytków,

d)

rad gmin położonych na terenie województwa

- z zastrzeżeniem, że brak zajęcia stanowiska w terminie 30 dni od dnia otrzymania

projektu audytu krajobrazowego uznaje się za wyrażenie pozytywnej opinii o projekcie

w przedłożonym brzmieniu;

3)

może wprowadzić zmiany wynikające z uzyskanych opinii;

4)

ogłasza w prasie regionalnej oraz przez obwieszczenia w urzędzie marszałkowskim o

wyłożeniu projektu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia

i wykłada ten projekt do publicznego wglądu na okres co najmniej 30 dni;

5)

w czasie wyłożenia i przez okres 14 dni po zakończeniu okresu wyłożenia zbiera uwagi

do projektu;

6)

rozpatruje zgłoszone uwagi sporządzając listę nieuwzględnionych uwag.

3.

Na zgłoszone przed uchwaleniem audytu krajobrazowego żądanie gminy, której opinia

nie została uwzględniona w projekcie audytu krajobrazowego, sejmik województwa rozstrzyga

w formie uchwały o zasadności nieuwzględnienia opinii przez zarząd województwa; rozstrzygnięcie

sejmiku województwa jest wiążące.

4.

Audyt krajobrazowy uchwala sejmik województwa, rozstrzygając jednocześnie o sposobie

rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez zarząd województwa.

5.

Zmiana audytu krajobrazowego następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalany.

1.

Sejmik województwa podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

2.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa sporządza się dla obszaru w granicach

administracyjnych województwa.

3.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii

rozwoju województwa oraz rekomendacje i wnioski zawarte w audycie krajobrazowym, oraz

określa się w szczególności

1)

podstawowe elementy sieci osadniczej województwa i ich powiązań komunikacyjnych oraz

infrastrukturalnych, w tym kierunki powiązań transgranicznych;

2)

system obszarów chronionych, w tym obszary ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu

kulturowego, ochrony uzdrowisk oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury

współczesnej;

3)

rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym;

4)

granice i zasady zagospodarowania obszarów funkcjonalnych o znaczeniu ponadregionalnym

oraz, w zależności od potrzeb, granice i zasady zagospodarowania obszarów funkcjonalnych

o znaczeniu regionalnym;

5)

(uchylony)

6)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią;

7)

granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

8)

obszary występowania udokumentowanych złóż kopalin i udokumentowanych kompleksów podziemnego

składowania dwutlenku węgla.

4.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, oraz

programy, o których mowa w art. 48 ust. 1.

5.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3, które zostały

ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów,

właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością.

6.

Dla miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego uchwala się plan zagospodarowania

przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego jako część

planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

7.

Plan zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego

może obejmować również obszary leżące poza granicami miejskiego obszaru funkcjonalnego

ośrodka wojewódzkiego.

W celu zapewnienia spójności plan zagospodarowania przestrzennego województwa dostosowuje

się do strategii rozwoju województwa po jej aktualizacji, w zakresie, w jakim aktualizacja

strategii dotyczy sytuacji przestrzennej województwa.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu

zagospodarowania przestrzennego województwa w części tekstowej i graficznej, uwzględniając

w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych,

stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

1.

Po podjęciu przez sejmik województwa uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu

zagospodarowania przestrzennego województwa marszałek województwa kolejno

1)

ogłasza w prasie ogólnopolskiej oraz przez obwieszczenie w urzędach gmin, starostwach

powiatowych, urzędzie marszałkowskim i urzędzie wojewódzkim o podjęciu uchwały o przystąpieniu

do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących

planu, nie krótszy niż 3 miesiące od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1;

4)

sporządza projekt planu zagospodarowania przestrzennego województwa wraz z prognozą

oddziaływania na środowisko;

5)

uzyskuje od wojewódzkiej komisji urbanistyczno-architektonicznej opinię o projekcie

planu;

6)

występuje o opinię o projekcie planu do właściwych instytucji i organów, a także do

wojewody, zarządów powiatów, zarządów związków metropolitalnych, wójtów, burmistrzów

gmin i prezydentów miast położonych na terenie województwa oraz rządowych i samorządowych

organów administracji publicznej na terenach przyległych do granic województwa oraz

uzgadnia projekt z organami określonymi w przepisach odrębnych;

6a

przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i

zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w celu stwierdzenia jego zgodności

z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju;

7

przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu

stwierdzenia jego zgodności z programami rządowymi, o których mowa w art. 48 ust.

1;

8)

przedstawia projekt planu sejmikowi województwa do uchwalenia.

2.

Do opiniowania i uzgadniania projektu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

stosuje się odpowiednio przepisy art. 23-26, z wyjątkiem terminu dokonania uzgodnień

i przedstawienia opinii, który nie powinien być krótszy niż 40 dni od dnia udostępnienia

projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

1.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa uchwala sejmik województwa.

2.

Uchwałę sejmiku województwa o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

wraz z dokumentacją prac planistycznych marszałek województwa przekazuje wojewodzie

w celu oceny zgodności z przepisami prawnymi oraz ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku

urzędowym.

3.

Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego województwa następuje w trybie, w jakim

jest uchwalany ten plan.

1.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

województwa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

państwa albo inwestora realizującego inwestycję celu publicznego o znaczeniu krajowym

w części, w jakiej sporządzenie tego planu jest bezpośrednią konsekwencją zamierzeń

realizacji tej inwestycji.

1.

Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa wprowadza się do planu

miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego

o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego.

2.

Uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, przeprowadza marszałek województwa z wójtem,

burmistrzem albo prezydentem miasta.

3.

Koszty wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu

miejscowego oraz zwrotu wydatków na odszkodowania, o których mowa w art. 36, a także

kwoty przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów realizacji zadań gminnych są ustalane

w umowie zawartej pomiędzy marszałkiem województwa a wójtem, burmistrzem albo prezydentem

miasta. Przepisy art. 21 stosuje się odpowiednio.

4.

Spory dotyczące spraw, o których mowa w ust. 1-3, rozstrzygają sądy powszechne.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa podlega okresowej ocenie. Zarząd

województwa, co najmniej raz w czasie kadencji sejmiku, dokonuje przeglądu zmian w

zagospodarowaniu przestrzennym, opracowuje raport o jego stanie w zakresie określonym

w art. 39 ust. 3 oraz sporządza ocenę realizacji inwestycji, o których mowa w art.

39 ust. 5, podlegającą zaopiniowaniu przez wojewódzką komisję urbanistyczno-architektoniczną.

Wyniki tego przeglądu oraz raport jest przedstawiany sejmikowi województwa oraz przekazywany

do wiadomości ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa koordynuje zgodność planów zagospodarowania przestrzennego województw

z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego koordynuje współpracę transgraniczną

i przygraniczną w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, uwzględniając cele zawarte w rządowych

dokumentach strategicznych

1

we współpracy z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa sporządza koncepcję przestrzennego zagospodarowania

kraju, która uwzględnia zasady zrównoważonego rozwoju kraju w oparciu o przyrodnicze,

kulturowe, społeczne i ekonomiczne uwarunkowania, o których mowa w przepisach odrębnych;

1a

prowadzi współpracę zagraniczną w zakresie zadania, o którym mowa w pkt 1;

2)

prowadzi analizy i studia, opracowuje koncepcje oraz sporządza programy odnoszące

się do obszarów i zagadnień pozostających w zakresie programowania strategicznego

oraz prognozowania rozwoju gospodarczego i społecznego, współpracując z właściwymi

ministrami oraz z centralnymi organami administracji rządowej.

2.

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju określa uwarunkowania, cele i kierunki

zrównoważonego rozwoju kraju oraz działania niezbędne do jego osiągnięcia, a w szczególności

1)

podstawowe elementy krajowej sieci osadniczej;

2)

wymagania z zakresu ochrony środowiska i zabytków, z uwzględnieniem obszarów podlegających

ochronie;

3)

rozmieszczenie infrastruktury społecznej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;

4)

rozmieszczenie obiektów infrastruktury technicznej i transportowej, strategicznych

zasobów wodnych i obiektów gospodarki wodnej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;

5)

obszary funkcjonalne w ramach typów, o których mowa w art. 49b.

2a.

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju uwzględnia cele i kierunki zawarte

w długookresowej strategii rozwoju kraju oraz obejmuje okres zgodny z okresem jej

obowiązywania.

3.

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, koncepcję przestrzennego zagospodarowania

kraju oraz ustala, w jakim zakresie koncepcja będzie stanowiła podstawę sporządzania

programów, o których mowa w art. 48 ust. 1.

4.

Prezes Rady Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej do wiadomości

koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.

5.

Prezes Rady Ministrów może powołać Państwową Radę Gospodarki Przestrzennej, jako organ

doradczy w sprawie koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, oraz ustalić,

w drodze zarządzenia, regulamin określający zadania, organizację i tryb jej działania.

6.

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju może zostać zaktualizowana w każdym

terminie, jeżeli wymaga tego sytuacja społeczno-gospodarcza lub przestrzenna kraju.

7.

Do aktualizacji koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju stosuje się odpowiednio

przepisy ust. 1, 3 i 4.

(uchylony)

1.

Ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, zwane dalej „programami”,

służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym.

2.

Programy podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw.

3.

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, programy, uwzględniając w szczególności

cele i kierunki, o których mowa w art. 47 ust. 2.

1.

(uchylony)

2.

Ministrowie i centralne organy administracji rządowej występują do marszałka właściwego

województwa z wnioskiem o wprowadzenie programu do planu zagospodarowania przestrzennego

województwa.

Do obszarów funkcjonalnych należą

1)

obszary funkcjonalne o znaczeniu ponadregionalnym - jako obszary funkcjonalne o istotnym

znaczeniu dla polityki przestrzennej kraju;

2)

obszary funkcjonalne o znaczeniu regionalnym - jako obszary funkcjonalne o istotnym

znaczeniu dla polityki przestrzennej województwa;

3)

obszary funkcjonalne o znaczeniu lokalnym - jako obszary funkcjonalne o istotnym znaczeniu

dla polityki przestrzennej gminy.

Do typów obszarów funkcjonalnych o znaczeniu ponadregionalnym należą

1)

miejski obszar funkcjonalny ośrodka wojewódzkiego;

2)

wiejski obszar funkcjonalny;

3)

obszar funkcjonalny szczególnego zjawiska w skali makroregionalnej, w tym

a)

górski,

b)

Żuławy;

4)

przygraniczny obszar funkcjonalny.

1.

Obszary funkcjonalne określa się z zapewnieniem

1)

ciągłości i zwartości wyznaczanego obszaru - polegającej na wyznaczeniu obszaru zamkniętego

wspólną granicą;

2)

dostępności danych wskaźnikowych, umożliwiających wyznaczenie łącznego obszaru, którego

zasięg przestrzenny umożliwia rozwiązanie istniejących lub przewidywanych problemów

oraz rozwój nowych funkcji tych obszarów.

2.

Obszary funkcjonalne obejmujące swoim zasięgiem więcej niż jedno województwo są określane

przez samorząd województwa w odniesieniu do jego terytorium w porozumieniu z samorządami

pozostałych województw.

1.

Samorząd województwa określa obszary funkcjonalne o znaczeniu ponadregionalnym i ich

granice.

2.

Samorząd województwa może, z własnej inicjatywy lub na wniosek samorządu gminnego

lub samorządu powiatowego, określić obszary funkcjonalne o znaczeniu regionalnym i

ich granice.

3.

Propozycje i wnioski dotyczące określenia obszarów funkcjonalnych, o których mowa

w ust. 1 i 2, samorząd województwa przedstawia do zaopiniowania przez jednostki samorządu

terytorialnego, znajdujące się na terenie danego województwa. Opinia jest wyrażana

podczas konferencji, w której uczestniczą przedstawiciele samorządu województwa oraz

przedstawiciele jednostek samorządu terytorialnego.

4.

Samorząd województwa organizuje konferencję, o której mowa w ust. 3, w terminie 30

dni od dnia przedstawienia przez

1)

samorząd gminny lub samorząd powiatowy - wniosku, o którym mowa w ust. 2;

2)

samorząd województwa - z własnej inicjatywy, propozycji określenia obszarów funkcjonalnych

o znaczeniu regionalnym i ich granic.

5

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki określania

obszarów funkcjonalnych i ich granic w ramach typów obszarów funkcjonalnych, o których

mowa w art. 49b pkt 1, 3 i 4, mając na uwadze zapewnienie określania obszarów funkcjonalnych

w sposób jednolity na terenie całego kraju oraz uwzględniając parametry charakteryzujące

dany typ obszaru funkcjonalnego.

6.

Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki określania obszarów funkcjonalnych i ich granic w ramach typu obszaru funkcjonalnego,

o którym mowa w art. 49b pkt 2, mając na uwadze zapewnienie określania obszarów funkcjonalnych

w sposób jednolity na terenie całego kraju oraz uwzględniając parametry charakteryzujące

dany typ obszaru funkcjonalnego.

Samorząd gminny może określić obszary funkcjonalne o znaczeniu lokalnym.

Polityka przestrzenna województwa w stosunku do obszaru funkcjonalnego o znaczeniu

ponadregionalnym lub o znaczeniu regionalnym jest prowadzona w konsultacji z jednostkami

samorządu terytorialnego, które są położone na terenie danego obszaru funkcjonalnego.

1.

W przypadku utworzenia, na całości lub części obszaru objętego miejskim obszarem funkcjonalnym

ośrodka wojewódzkiego, związku metropolitalnego, samorząd województwa niezwłocznie

uchyla określenie tego obszaru, uchylając jednocześnie plan zagospodarowania przestrzennego

miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego, o którym mowa w art. 39 ust.

6 i 7.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w planie zagospodarowania przestrzennego województwa

określa się granice obszaru związku metropolitalnego.

1

Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w

przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem

art. 61 ust. 2a.

2.

Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty

budowlane

1)

polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu

zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego

formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia

postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o

ochronie środowiska, albo

2)

niewymagające pozwolenia na budowę.

2a.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci,

o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2016 r. poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2b.

W przypadku gdy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego dotyczy inwestycji, której lokalizacja, zgodnie z przepisami odrębnymi,

może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego, organ odmawia wszczęcia

postępowania.

2c

Inwestor realizujący inwestycję celu publicznego, o której mowa w ust. 2, może wystąpić

z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

związanej z obronnością i bezpieczeństwem państwa albo ochroną granicy państwowej.

3.

(uchylony)

4.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu

zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń

w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania

robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

1.

W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu

do

1)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa;

2)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta;

3)

inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych - wojewoda.

4)

(uchylony)

2.

W przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji

inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej

decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na

które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.

Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

2a.

Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ust. 2 jest wojewoda.

2b.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym

mowa w ust. 2. W przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej, podlega ona ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2c.

Do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

3.

W przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent

miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym

ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami

albo prezydentami miast.

1.

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora.

2.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać

1)

określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej

lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego

zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy,

i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a

w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2)

charakterystykę inwestycji, obejmującą

a)

określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania

ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby

również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b)

określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy

i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów

budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w

formie opisowej i graficznej,

c)

określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące

jej wpływ na środowisko;

3)

w przypadku lokalizacji składowiska odpadów

a)

docelową rzędną składowiska odpadów,

b)

roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,

c)

sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,

d)

sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.

3.

Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami

świadczeń lub warunków.

1.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia

się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą

lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

2.

W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2a.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może występować na prawach strony w postępowaniu

w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prokuratora.

3.

Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego dokonuje analizy

1)

warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów

odrębnych;

2)

stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

4.

Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z

1)

ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych

w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2)

wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych

formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;

3)

dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani;

4)

właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych;

5)

właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż

kopalin i wód podziemnych;

5a)

starostą, jako właściwym organem ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych

osuwaniem się mas ziemnych;

6)

organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych

- w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów

o gospodarce nieruchomościami;

7)

dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku

i jego otuliny;

8)

regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione

w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody;

9)

właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego;

10)

wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych,

służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu

do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na

podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

10a)

wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych,

służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3

pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych,

które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

11)

dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do

a)

przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego

organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki

wodnej,

b)

obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 469, z późn. zm., w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu;

12)

właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska

- w odniesieniu do

a)

lokalizacji zakładów nowych w rozumieniu art. 243a pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,

b)

zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym ryzyku lub zakładach o dużym ryzyku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej,

c)

nowych inwestycji w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym

ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w przypadku, gdy te inwestycje zwiększają

ryzyko lub skutki poważnych awarii.

5.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska

przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie

- uzgodnienie uważa się za dokonane.

5a.

W przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym

wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji

celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne

w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie

dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania

administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji

celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego

uzgodnienia.

5b.

Przepisu, o którym mowa w ust. 4 pkt 8, nie stosuje się do inwestycji, dla których

przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2016 r. poz. 353, z późn. zm., w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem

ochrony środowiska.

5c.

Niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której

mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się

za uzgodnienie decyzji.

6.

Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące

się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz

wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

7.

Nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

8.

Nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia

postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa

1)

rodzaj inwestycji;

2)

warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające

z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie

a)

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b)

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr

kultury współczesnej,

c)

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d)

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3)

linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali,

z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję

o pozwoleniu na budowę.

Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie

inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić

wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

1.

Postępowania administracyjne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania i kompetencje

na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują

wszystkie związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które

utraciły te zadania i kompetencje.

3.

Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują

niezwłocznie akta spraw administracyjnych oraz inne dokumenty organom, które przejęły

te zadania i kompetencje.

1.

Marszałek województwa prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym.

3.

Wojewoda prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego na terenach zamkniętych.

4.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazuje marszałkowi województwa kopie decyzji,

o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 7 dni od dnia ich wydania.

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie

lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje

postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany.

2.

Jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki,

o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio.

1.

Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na

budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana

sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.

1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga

pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania

terenu, trwającej do roku.

2a.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa obiektów

budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3.

W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania

decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze

decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości

1)

wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem

o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2)

przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

1.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo

prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu

uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

1a.

Do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się art. 53 ust. 5b i 5c.

2.

(uchylony)

3.

Decyzje o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych wydaje wojewoda.

4.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o

której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów

posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności

architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami

budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

1.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia

następujących warunków

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana

w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji

funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania

terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy

oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające

dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych

na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych

planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.

1;

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych

na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na

podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2a

Przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach

uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy

państwowej.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych

i urządzeń infrastruktury technicznej.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia

gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa

rolnego w danej gminie.

5.

Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia

terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną

a inwestorem.

6

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących

nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania

1)

linii zabudowy;

2)

wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3)

szerokości elewacji frontowej;

4)

wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5)

geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 58 ust.

2 i art. 59 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić

na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie

ustalenia warunków zabudowy, jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

1a.

W przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały, o której mowa w art. 8 lub art. 25 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, w której przewidziano zakaz wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla wszystkich

albo określonych w tej uchwale zmian sposobu zagospodarowania terenu, organ

1)

odmawia wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli wnioskowana

inwestycja jest objęta zakazem określonym w tej uchwale;

2)

zawiesza postępowanie w sprawie wydania albo zmiany decyzji o warunkach zabudowy,

wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej uchwały, jeżeli wnioskowana

inwestycja jest objęta zakazem określonym w tej uchwale;

3)

podejmuje zawieszone postępowanie w sprawie wydania albo zmiany decyzji o warunkach

zabudowy, w przypadku utraty mocy obowiązującej tej uchwały, jeżeli dla terenu objętego

wnioskiem o wydanie albo zmianę decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązuje plan miejscowy.

2.

Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego

istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w

sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej

niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom

i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości.

2.

Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności

i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji.

3.

Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy

art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których

mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu

na budowę.

4.

Wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot

nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy.

5.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą

strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz

innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami

w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być

dokonane jej przeniesienie.

1.

Przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje

się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

2.

W przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy

powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 43, który

wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji

celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli

1)

inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

2)

dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej

decyzji.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o

pozwoleniu na budowę.

3.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Organy wydające decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej,

które dotyczą zagospodarowania terenu, są obowiązane przesyłać ich odpisy do wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta.

2.

Organy, które w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, nie

prześlą odpisów tych decyzji, ponoszą na zasadach ogólnych odpowiedzialność za szkodę

tym wyrządzoną.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

warunków zabudowy.

2

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestrów decyzji, o których

mowa w ust. 1 oraz w art. 57, uwzględniając w szczególności datę wydania decyzji oraz

ustalenia w niej zawarte, a także oznaczenie nieruchomości, której ona dotyczy.

3

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, stosowane w decyzji o ustaleniu

lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oznaczenia

i nazewnictwo, mając w szczególności na uwadze wymagania, o których mowa w art. 54

i art. 61 ust. 1 pkt 1.

(pominięte)

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o „koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania

kraju”, należy przez to rozumieć koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy ustawy uchylonej przepisem art.

88 ust. 1 albo odsyłają ogólnie do przepisów tej ustawy, stosuje się w tym zakresie

właściwe przepisy niniejszej ustawy.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania

przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do

sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do

publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymaga zmiana sposobu zagospodarowania

terenu, o której mowa w art. 59 ust. 1, jeżeli na terenie tym obowiązuje plan uchwalony

przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się.

1.

Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe

uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc.

2.

Plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 r.

zachowują moc.

3.

Obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych

planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

3a.

Jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku

z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed

dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy,

w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości

określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość

nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania

po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym

mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy

uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego

a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie

miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r.

4.

Sejmiki województw, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły planów zagospodarowania

przestrzennego województwa, oraz gminy, które dotychczas nie sporządziły studium,

sporządzą i uchwalą odpowiednio plany zagospodarowania przestrzennego województwa

bądź studium, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami.

1.

Traci moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W odniesieniu do planów zagospodarowania przestrzennego gmin, o których mowa w art.

87 ust. 3, przepisy art. 31a ustawy wymienionej w ust. 1 zachowują moc do czasu utraty

mocy albo uchylenia tych planów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia

Bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu

w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262, z 2014 r. poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1893) jest kwalifikowanym podpisem elektronicznym w rozumieniu niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22, art.

24-26 i art. 96 pkt 4 w zakresie zmienianego art. 20a ust. 1 pkt 1, które wchodzą

w życie z dniem 29 września 2018 r.