Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o rewitalizacji

Ustawa określa zasady oraz tryb przygotowania, prowadzenia i oceny rewitalizacji.

1.

Rewitalizacja stanowi proces wyprowadzania ze stanu kryzysowego obszarów zdegradowanych,

prowadzony w sposób kompleksowy, poprzez zintegrowane działania na rzecz lokalnej

społeczności, przestrzeni i gospodarki, skoncentrowane terytorialnie, prowadzone przez

interesariuszy rewitalizacji na podstawie gminnego programu rewitalizacji.

2.

Interesariuszami rewitalizacji, zwanymi dalej „interesariuszami”, są w szczególności

1)

mieszkańcy obszaru rewitalizacji oraz właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości

i podmioty zarządzające nieruchomościami znajdującymi się na tym obszarze, w tym spółdzielnie

mieszkaniowe, wspólnoty mieszkaniowe i towarzystwa budownictwa społecznego;

2)

mieszkańcy gminy inni niż wymienieni w pkt 1;

3)

podmioty prowadzące lub zamierzające prowadzić na obszarze gminy działalność gospodarczą;

4)

podmioty prowadzące lub zamierzające prowadzić na obszarze gminy działalność społeczną,

w tym organizacje pozarządowe i grupy nieformalne;

5)

jednostki samorządu terytorialnego i ich jednostki organizacyjne;

6)

organy władzy publicznej;

7)

podmioty, inne niż wymienione w pkt 6, realizujące na obszarze rewitalizacji uprawnienia

Skarbu Państwa.

1.

Przygotowanie, koordynowanie i tworzenie warunków do prowadzenia rewitalizacji, a

także jej prowadzenie w zakresie właściwości gminy, stanowią jej zadania własne.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, gmina realizuje

1)

w sposób jawny i przejrzysty, z zapewnieniem aktywnego udziału interesariuszy na każdym

etapie (partycypacja społeczna);

2)

w sposób zapobiegający wykluczeniu mieszkańców obszaru rewitalizacji z możliwości

korzystania z pozytywnych efektów procesu rewitalizacji, w szczególności w zakresie

warunków korzystania z gminnego zasobu mieszkaniowego;

3)

z uwzględnieniem zasad uniwersalnego projektowania w rozumieniu art. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia

13 grudnia 2006 r.

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1169).

3.

Realizując zadania, o których mowa w ust. 1, gmina współpracuje z powiatem, województwem,

administracją rządową oraz innymi podmiotami realizującymi na obszarze rewitalizacji

uprawnienia Skarbu Państwa.

1.

W celu opracowania diagnoz służących

1)

wyznaczeniu obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji,

2)

sporządzeniu albo zmianie gminnego programu rewitalizacji,

3)

ocenie aktualności i stopnia realizacji gminnego programu rewitalizacji

- wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi analizy, w których wykorzystuje obiektywne

i weryfikowalne mierniki i metody badawcze dostosowane do lokalnych uwarunkowań.

2.

Podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), gromadzące i przetwarzające dane inne niż dane osobowe w zakresie niezbędnym do

opracowania diagnoz, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie udostępniają te dane właściwemu

wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta na zasadach określonych w tej ustawie.

1.

Partycypacja społeczna obejmuje przygotowanie, prowadzenie i ocenę rewitalizacji w

sposób zapewniający aktywny udział interesariuszy, wtym poprzez uczestnictwo w konsultacjach

społecznych oraz w pracach Komitetu Rewitalizacji, o którym mowa w art. 7.

2.

Przygotowanie, prowadzenie i ocena rewitalizacji, o których mowa w ust. 1, polegają

w szczególności na

1)

poznaniu potrzeb i oczekiwań interesariuszy oraz dążeniu do spójności planowanych

działań z tymi potrzebami i oczekiwaniami;

2)

prowadzeniu, skierowanych do interesariuszy, działań edukacyjnych i informacyjnych

o procesie rewitalizacji, w tym o istocie, celach, zasadach prowadzenia rewitalizacji,

wynikających z ustawy, oraz o przebiegu tego procesu;

3)

inicjowaniu, umożliwianiu i wspieraniu działań służących rozwijaniu dialogu między

interesariuszami oraz ich integracji wokół rewitalizacji;

4)

zapewnieniu udziału interesariuszy w przygotowaniu dokumentów dotyczących rewitalizacji,

w szczególności gminnego programu rewitalizacji;

5)

wspieraniu inicjatyw zmierzających do zwiększania udziału interesariuszy w przygotowaniu

i realizacji gminnego programu rewitalizacji;

6)

zapewnieniu w czasie przygotowania, prowadzenia i oceny rewitalizacji możliwości wypowiedzenia

się przez interesariuszy.

3.

W toku przygotowania, prowadzenia i oceny rewitalizacji dąży się, aby działania, o

których mowa w ust. 2, skutkowały wypowiedzeniem się przez wszystkich interesariuszy,

o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1, oraz wszystkich interesariuszy prowadzących

na obszarze rewitalizacji działalność, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 3 i 4.

1.

Konsultacje społeczne prowadzi wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

2.

O rozpoczęciu konsultacji społecznych oraz formach, w jakich będą prowadzone, powiadamia

się nie później niż w terminie 7 dni przed dniem ich przeprowadzenia, w sposób zapewniający

udział w nich możliwie szerokiego grona interesariuszy, co najmniej poprzez obwieszczenie,

ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej gminie oraz ogłoszenie na stronie

podmiotowej gminy w Biuletynie Informacji Publicznej.

3.

Formami konsultacji społecznych są

1)

zbieranie uwag w postaci papierowej lub elektronicznej, w tym za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej lub formularzy zamieszczonych

na stronie podmiotowej gminy w Biuletynie Informacji Publicznej;

2)

spotkania, debaty, warsztaty, spacery studyjne, ankiety, wywiady, wykorzystanie grup

przedstawicielskich lub zbieranie uwag ustnych.

4.

Konsultacje społeczne prowadzi się z wykorzystaniem formy, o której mowa w ust. 3

pkt 1, oraz co najmniej dwóch form, o których mowa w ust. 3 pkt 2.

5.

Termin wyznaczony na składanie uwag nie może być krótszy niż 30 dni, licząc od dnia

powiadomienia, o którym mowa w ust. 2.

6.

Konsultacje społeczne prowadzi się w sposób ułatwiający zrozumienie prezentowanych

treści i odniesienie się do nich, a w przypadku gdy jest to uzasadnione specyfiką

konsultowanych treści, z użyciem wizualizacji oraz sporządzonych w języku niespecjalistycznym

skrótów i zestawień informacji zawartych w dokumentach poddawanych konsultacjom.

7.

Niezwłocznie po zakończeniu każdej z form konsultacji społecznych opracowuje się informację

podsumowującą jej przebieg, zawierającą dane o miejscu i czasie jej przeprowadzenia

i omówienie jej przebiegu, a w przypadku formy, o której mowa w ust. 3 pkt 1 - również

wszystkie uwagi wraz z odniesieniem się do nich.

8.

Projekty dokumentów poddawanych konsultacjom społecznym, a także projekty dokumentów

uwzględniające zmiany wprowadzone w wyniku konsultacji społecznych oraz informacje,

o których mowa w ust. 7, ogłasza się na stronie podmiotowej gminy w Biuletynie Informacji

Publicznej oraz, na żądanie osób zainteresowanych, udostępnia się w siedzibie urzędu

gminy.

9.

Zamieszczenie na stronie podmiotowej gminy w Biuletynie Informacji Publicznej informacji,

o których mowa w ust. 7, dotyczących wszystkich przeprowadzonych form konsultacji

społecznych kończy te konsultacje.

10.

Po wyznaczeniu obszaru rewitalizacji konsultacje społeczne w formach, o których mowa

w ust. 3 pkt 2, prowadzi się na tym obszarze lub, jeżeli nie jest to możliwe, w jego

najbliższym sąsiedztwie.

1.

Komitet Rewitalizacji stanowi forum współpracy i dialogu interesariuszy z organami

gminy w sprawach dotyczących przygotowania, prowadzenia i oceny rewitalizacji oraz

pełni funkcję opiniodawczo-doradczą wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Dopuszcza

się powołanie osobnych Komitetów Rewitalizacji dla wyznaczonych podobszarów rewitalizacji.

2.

Zasady wyznaczania składu oraz zasady działania Komitetu Rewitalizacji ustala się,

uwzględniając funkcję Komitetu, o której mowa w ust. 1, oraz zapewniając wyłanianie

przez interesariuszy ich przedstawicieli.

3.

Zasady, o których mowa w ust. 2, określa, w drodze uchwały, rada gminy przed uchwaleniem

gminnego programu rewitalizacji albo w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, licząc

od dnia jego uchwalenia. Podjęcie uchwały jest poprzedzone konsultacjami społecznymi.

Uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta niezwłocznie po podjęciu przez radę gminy uchwały,

o której mowa w ust. 3, powołuje, w drodze zarządzenia, Komitet Rewitalizacji.

5.

W przypadku gdy Komitet Rewitalizacji został powołany przed uchwaleniem gminnego programu

rewitalizacji, w programie tym określa się niezbędne zmiany w uchwale, o której mowa

w ust. 3, w tym dotyczące powołania Komitetu Rewitalizacji dla podobszaru rewitalizacji

objętego tym programem.

6.

Zmiana uchwały, o której mowa w ust. 3, w sposób zgodny z gminnym programem rewitalizacji,

następuje niezwłocznie po uchwaleniu tego programu. Po zmianie uchwały wójt, burmistrz

albo prezydent miasta zmienia zarządzenie powołujące Komitet Rewitalizacji.

7.

Obsługę organizacyjną Komitetu Rewitalizacji zapewnia wójt, burmistrz albo prezydent

miasta.

8.

W przypadku gdy Komitet Rewitalizacji zajmuje stanowisko w drodze głosowania, przedstawiciele

gminy, gminnych jednostek organizacyjnych, w tym gminnych osób prawnych, nie biorą

udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy ono projektów dokumentów, których opracowanie

jest zadaniem wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

1.

W przypadku gdy gmina zamierza realizować zadania własne, o których mowa w art. 3

ust. 1, rada gminy wyznacza, w drodze uchwały, z własnej inicjatywy albo na wniosek

wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji.

2.

W przypadku gdy uchwała, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z inicjatywy rady

gminy, powierza ona wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta przeprowadzenie

konsultacji społecznych dotyczących projektu tej uchwały.

1.

Obszar gminy znajdujący się w stanie kryzysowym z powodu koncentracji negatywnych

zjawisk społecznych, w szczególności bezrobocia, ubóstwa, przestępczości, niskiego

poziomu edukacji lub kapitału społecznego, a także niewystarczającego poziomu uczestnictwa

w życiu publicznym i kulturalnym, można wyznaczyć jako obszar zdegradowany w przypadku

występowania na nim ponadto co najmniej jednego z następujących negatywnych zjawisk

1)

gospodarczych - w szczególności niskiego stopnia przedsiębiorczości, słabej kondycji

lokalnych przedsiębiorstw lub

2)

środowiskowych - w szczególności przekroczenia standardów jakości środowiska, obecności

odpadów stwarzających zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub stanu środowiska, lub

3)

przestrzenno-funkcjonalnych - w szczególności niewystarczającego wyposażenia w infrastrukturę

techniczną i społeczną lub jej złego stanu technicznego, braku dostępu do podstawowych

usług lub ich niskiej jakości, niedostosowania rozwiązań urbanistycznych do zmieniających

się funkcji obszaru, niskiego poziomu obsługi komunikacyjnej, niedoboru lub niskiej

jakości terenów publicznych, lub

4)

technicznych - w szczególności degradacji stanu technicznego obiektów budowlanych,

w tym o przeznaczeniu mieszkaniowym, oraz niefunkcjonowaniu rozwiązań technicznych

umożliwiających efektywne korzystanie z obiektów budowlanych, w szczególności w zakresie

energooszczędności i ochrony środowiska.

2.

Obszar zdegradowany może być podzielony na podobszary, w tym podobszary nieposiadające

ze sobą wspólnych granic, pod warunkiem stwierdzenia na każdym z podobszarów występowania

koncentracji negatywnych zjawisk społecznych oraz gospodarczych, środowiskowych, przestrzenno-funkcjonalnych

lub technicznych, o których mowa w ust. 1.

1.

Obszar obejmujący całość lub część obszaru zdegradowanego, cechujący się szczególną

koncentracją negatywnych zjawisk, o których mowa w art. 9 ust. 1, na którym z uwagi

na istotne znaczenie dla rozwoju lokalnego gmina zamierza prowadzić rewitalizację,

wyznacza się jako obszar rewitalizacji.

2.

Obszar rewitalizacji nie może być większy niż 20% powierzchni gminy oraz zamieszkały

przez więcej niż 30% liczby mieszkańców gminy. Obszar rewitalizacji może być podzielony

na podobszary, w tym podobszary nieposiadające ze sobą wspólnych granic.

3.

Niezamieszkałe tereny poprzemysłowe, w tym poportowe i powydobywcze, tereny powojskowe

albo pokolejowe, na których występują negatywne zjawiska, o których mowa w art. 9

ust. 1 pkt 1-4, mogą wejść w skład obszaru rewitalizacji wyłącznie w przypadku, gdy

działania możliwe do przeprowadzenia na tych terenach przyczynią się do przeciwdziałania

negatywnym zjawiskom społecznym, o których mowa w art. 9 ust. 1.

1.

Wniosek o wyznaczenie obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji zawiera wskazanie

granic tych obszarów wykonane na mapie w skali co najmniej 1:5000, sporządzonej z

wykorzystaniem treści mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku - z wykorzystaniem

treści mapy ewidencyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60).

2.

Do wniosku załącza się ponadto diagnozę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, potwierdzającą

spełnienie przez obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji przesłanek ich wyznaczenia.

3.

Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

przeprowadza konsultacje społeczne projektu uchwały, o której mowa w art. 8, oraz

wprowadza do niego zmiany wynikające z przeprowadzonych konsultacji.

4.

Załącznikiem do uchwały, o której mowa w art. 8, jest mapa w skali co najmniej 1:5000,

sporządzona z wykorzystaniem treści mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku - z

wykorzystaniem treści mapy ewidencyjnej, w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, na której wyznacza się obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji.

5.

W uchwale, o której mowa w art. 8, rada gminy może ustanowić

1)

na rzecz gminy prawo pierwokupu wszystkich nieruchomości położonych na obszarze rewitalizacji;

2)

na obszarze rewitalizacji zakaz wydawania decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa

w art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 778, 904, 961, 1250 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 730), dla wszystkich albo określonych w tej uchwale zmian sposobu zagospodarowania terenu

wymagających tej decyzji, w tym zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub

jego części, jeżeli stan zagospodarowania obszaru rewitalizacji oraz stopień jego

pokrycia miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego wskazują, że nieustanowienie

zakazu może doprowadzić do niekorzystnych zmian w zagospodarowaniu obszaru rewitalizacji,

pogłębiających niekorzystne zjawiska, o których mowa w art. 9 ust. 1.

6.

W przypadku gdy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w

art. 8, nie weszła w życie uchwała, o której mowa w art. 25, uprawnienia i zakazy,

o których mowa w ust. 5, tracą moc.

Jeżeli w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub

innym dokumencie strategicznym dotyczącym rozwoju gminy, przyjętym uchwałą rady gminy,

określono obszary charakteryzujące się cechami obszarów zdegradowanych, o których

mowa w art. 9 ust. 1, lub obszarów rewitalizacji, o których mowa w art. 10 ust. 1

i 3, dopuszcza się podjęcie uchwały w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i

obszaru rewitalizacji bez konieczności sporządzania i załączenia do wniosku diagnozy,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1. W takim przypadku do wniosku załącza się informację

o spełnieniu wymagań, o których mowa w zdaniu pierwszym.

Uchwała, o której mowa w art. 8, stanowi akt prawa miejscowego.

1.

Gminny program rewitalizacji przyjmuje, w drodze uchwały, rada gminy.

2.

Gminny program rewitalizacji jest sporządzany dla obszaru rewitalizacji wyznaczonego

w drodze uchwały, o której mowa w art. 8.

3.

W przypadku podziału obszaru rewitalizacji na podobszary, gminny program rewitalizacji

jest opracowywany z podziałem na podobszary.

1.

Gminny program rewitalizacji zawiera w szczególności

1)

szczegółową diagnozę obszaru rewitalizacji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, obejmującą

analizę negatywnych zjawisk, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz lokalnych potencjałów

występujących na terenie tego obszaru;

2)

opis powiązań gminnego programu rewitalizacji z dokumentami strategicznymi gminy,

w tym strategią rozwoju gminy, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy oraz strategią rozwiązywania problemów społecznych;

3)

opis wizji stanu obszaru po przeprowadzeniu rewitalizacji;

4)

cele rewitalizacji oraz odpowiadające im kierunki działań służących eliminacji lub

ograniczeniu negatywnych zjawisk, o których mowa w art. 9 ust. 1;

5)

opis przedsięwzięć rewitalizacyjnych, w szczególności o charakterze społecznym oraz

gospodarczym, środowiskowym, przestrzenno-funkcjonalnym lub technicznym, w tym

a)

listę planowanych podstawowych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, wraz z ich opisami

zawierającymi w odniesieniu do każdego przedsięwzięcia: nazwę i wskazanie podmiotów

je realizujących, zakres realizowanych zadań, lokalizację, szacowaną wartość, prognozowane

rezultaty wraz ze sposobem ich oceny w odniesieniu do celów rewitalizacji, o ile dane

te są możliwe do wskazania,

b)

charakterystykę pozostałych dopuszczalnych przedsięwzięć rewitalizacyjnych, realizujących

kierunki działań, o których mowa w pkt 4;

6)

mechanizmy integrowania działań, o których mowa w pkt 4, oraz przedsięwzięć rewitalizacyjnych;

7)

szacunkowe ramy finansowe gminnego programu rewitalizacji wraz z szacunkowym wskazaniem

środków finansowych ze źródeł publicznych i prywatnych;

8)

opis struktury zarządzania realizacją gminnego programu rewitalizacji, wskazanie kosztów

tego zarządzania wraz z ramowym harmonogramem realizacji programu;

9)

system monitorowania i oceny gminnego programu rewitalizacji;

10)

określenie niezbędnych zmian w uchwałach, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1610);

11)

określenie niezbędnych zmian w uchwale, o której mowa w art. 7 ust. 3;

12)

wskazanie, czy na obszarze rewitalizacji ma zostać ustanowiona Specjalna Strefa Rewitalizacji,

o której mowa w art. 25, wraz ze wskazaniem okresu jej obowiązywania;

13)

wskazanie sposobu realizacji gminnego programu rewitalizacji w zakresie planowania

i zagospodarowania przestrzennego, w tym

a)

wskazanie zakresu niezbędnych zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy,

b)

wskazanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego koniecznych do uchwalenia

albo zmiany,

c)

w przypadku wskazania konieczności uchwalenia miejscowego planu rewitalizacji, o którym

mowa w art. 37f ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wskazanie granic obszarów, dla których plan ten będzie procedowany łącznie z procedurą

scaleń i podziałów nieruchomości, a także wytyczne w zakresie ustaleń tego planu;

14)

załącznik graficzny przedstawiający podstawowe kierunki zmian funkcjonalno-przestrzennych

obszaru rewitalizacji sporządzony na mapie w skali co najmniej 1:5000 opracowanej

z wykorzystaniem treści mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku - z wykorzystaniem

treści mapy ewidencyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

2.

W ramach opisu, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, w gminnym programie rewitalizacji zamieszcza

się przedsięwzięcia rewitalizacyjne służące realizacji celu publicznego określonego

w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820) lub przedsięwzięcia prywatne.

3.

Przedsięwzięcia rewitalizacyjne zamieszczone w gminnym programie rewitalizacji mogą

być realizowane również poza obszarem rewitalizacji, jeżeli wynika to z ich specyfiki.

4.

W przypadku gdy w związku z rewitalizacją następuje czasowa lub trwała zmiana miejsca

zamieszkania osób na miejsce położone poza obszarem rewitalizacji, w gminnym programie

rewitalizacji uwzględnia się przedsięwzięcia rewitalizacyjne obejmujące te osoby.

5.

Przepis ust. 4 nie narusza przepisów regulujących właściwość miejscową organów administracji

publicznej.

1.

Zamieszczenie w gminnym programie rewitalizacji, w ramach listy, o której mowa w art.

15 ust. 1 pkt 5 lit. a, przedsięwzięcia rewitalizacyjnego, którego realizacja stanowi

zadanie podmiotu publicznego innego niż gmina, wymaga zgody tego podmiotu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przedsięwzięcie rewitalizacyjne realizuje się

na warunkach określonych w gminnym programie rewitalizacji.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria i wskaźniki dla obszarów rewitalizacji

umożliwiające finansowanie gminnych programów rewitalizacji ze środków pochodzących

z budżetu Unii Europejskiej lub budżetu państwa, uwzględniając występowanie na tych

obszarach negatywnych zjawisk, o których mowa w art. 9 ust. 1.

1.

Rada gminy, z własnej inicjatywy albo na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta

miasta, podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia gminnego programu rewitalizacji.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzenia gminnego programu rewitalizacji, kolejno

1)

ogłasza informację o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia gminnego programu

rewitalizacji na stronie podmiotowej gminy w Biuletynie Informacji Publicznej, w sposób

zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, w prasie lokalnej oraz przez obwieszczenie;

2)

sporządza projekt gminnego programu rewitalizacji;

3)

przeprowadza konsultacje społeczne projektu gminnego programu rewitalizacji;

4)

występuje o zaopiniowanie projektu gminnego programu rewitalizacji

a)

w każdym przypadku przez

-

zarząd właściwego powiatu - w zakresie zgodności ze strategią rozwoju powiatu,

-

zarząd właściwego województwa - w zakresie zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego

województwa i strategią rozwoju województwa,

-

właściwego wojewodę - w zakresie zgodności z zadaniami rządowymi służącymi realizacji

celu publicznego określonego w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,

-

właściwe organy wojskowe, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa - w zakresie

wymagań bezpieczeństwa i obronności,

-

właściwego komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej - w zakresie

ochrony przeciwpożarowej,

-

właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego,

-

właściwą gminną komisję urbanistyczno-architektoniczną,

-

operatorów sieci uzbrojenia terenu, w tym zarządców dróg oraz linii i terenów kolejowych,

-

Komitet Rewitalizacji, jeżeli został powołany,

b)

w przypadku gdy jest to uzasadnione specyfiką obszaru rewitalizacji przez

-

właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska - w zakresie form ochrony przyrody,

-

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w zakresie form ochrony zabytków,

-

właściwego dyrektora urzędu morskiego - w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

-

właściwy organ nadzoru górniczego - w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

-

właściwy organ administracji geologicznej - w zakresie zagospodarowania terenów osuwisk,

-

właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w zakresie zagospodarowania

obszarów szczególnego zagrożenia powodzią,

-

ministra właściwego do spraw zdrowia - w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

-

Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - w zakresie nieruchomości Skarbu Państwa

będących w trwałym zarządzie tego Gospodarstwa;

5)

wprowadza zmiany wynikające z przeprowadzonych konsultacji społecznych i uzyskanych

opinii oraz przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt gminnego programu rewitalizacji.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 4, w zakresie swojej właściwości rzeczowej

lub miejscowej, opiniują projekt gminnego programu rewitalizacji.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wyznacza termin przedstawienia opinii, nie krótszy

niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni, licząc od dnia doręczenia projektu gminnego programu

rewitalizacji.

3.

Nieprzedstawienie opinii w wyznaczonym terminie uważa się za równoznaczne z pozytywnym

zaopiniowaniem projektu gminnego programu rewitalizacji.

1.

Do umów w sprawach zamówień publicznych zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do umów w sprawach zamówień publicznych zawartych po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy w następstwie postępowań o udzielenie zamówień publicznych wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Dopuszczalne są zmiany umów w sprawie zamówienia publicznego, zawartych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy lub zawartych w wyniku postępowania o udzielenie

zamówienia publicznego wszczętego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli

1)

zamawiający przewidział możliwość dokonania takiej zmiany w ogłoszeniu o zamówieniu

lub w specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz określił warunki takiej zmiany;

2)

umowa została zawarta przez zamawiającego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-3a

i 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym i został spełniony co najmniej

jeden z następujących warunków

a)

w przypadku udzielania dotychczasowemu wykonawcy usług lub robót budowlanych zamówień

dodatkowych, nieobjętych zamówieniem podstawowym i nieprzekraczających łącznie 50%

wartości realizowanego zamówienia, niezbędnych do jego prawidłowego wykonania, których

wykonanie stało się konieczne na skutek sytuacji niemożliwej wcześniej do przewidzenia,

jeżeli

-

z przyczyn technicznych lub gospodarczych oddzielenie zamówienia dodatkowego od zamówienia

podstawowego wymagałoby poniesienia niewspółmiernie wysokich kosztów lub

-

wykonanie zamówienia podstawowego jest uzależnione od wykonania zamówienia dodatkowego,

b)

w przypadku udzielenia, w okresie 3 lat od udzielenia zamówienia podstawowego, dotychczasowemu

wykonawcy usług lub robót budowlanych zamówień uzupełniających, stanowiących nie więcej

niż 50% wartości zamówienia podstawowego i polegających na powtórzeniu tego samego

rodzaju zamówień, jeżeli zamówienie podstawowe zostało udzielone w trybie przetargu

nieograniczonego lub przetargu ograniczonego, a zamówienie uzupełniające było przewidziane

w ogłoszeniu o zamówieniu dla zamówienia podstawowego i jest zgodne z przedmiotem

zamówienia podstawowego,

c)

w przypadku udzielenia, w okresie 3 lat od udzielenia zamówienia podstawowego, dotychczasowemu

wykonawcy dostaw, zamówień uzupełniających, stanowiących nie więcej niż 20% wartości

zamówienia podstawowego i polegających na rozszerzeniu dostawy, jeżeli zmiana wykonawcy

powodowałaby konieczność nabywania rzeczy o innych parametrach technicznych, co powodowałoby

niekompatybilność techniczną lub nieproporcjonalnie duże trudności techniczne w użytkowaniu

i dozorze, jeżeli zamówienie podstawowe zostało udzielone w trybie przetargu nieograniczonego

lub przetargu ograniczonego, a zamówienie uzupełniające było przewidziane w ogłoszeniu

o zamówieniu dla zamówienia podstawowego i jest zgodne z przedmiotem zamówienia podstawowego;

3)

umowa została zawarta przez zamawiającego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym i został spełniony co najmniej jeden

z następujących warunków

a)

w przypadku udzielania dotychczasowemu wykonawcy usług lub robót budowlanych zamówień

dodatkowych, nieobjętych zamówieniem podstawowym i nieprzekraczających łącznie 50%

wartości realizowanego zamówienia, niezbędnych do jego prawidłowego wykonania, których

wykonanie stało się konieczne na skutek sytuacji niemożliwej wcześniej do przewidzenia,

jeżeli

-

z przyczyn technicznych lub gospodarczych oddzielenie zamówienia dodatkowego od zamówienia

podstawowego wymagałoby poniesienia niewspółmiernie wysokich kosztów lub

-

wykonanie zamówienia podstawowego jest uzależnione od wykonania zamówienia dodatkowego,

b)

w przypadku udzielenia w okresie 3 lat od udzielenia zamówienia podstawowego, dotychczasowemu

wykonawcy robót budowlanych zamówień uzupełniających, stanowiących nie więcej niż

50% wartości zamówienia podstawowego i polegających na powtórzeniu tego samego rodzaju

zamówień, jeżeli zamówienie podstawowe zostało udzielone w trybie przetargu nieograniczonego,

przetargu ograniczonego lub negocjacji z ogłoszeniem, a zamówienie uzupełniające było

przewidziane w ogłoszeniu o zamówieniu dla zamówienia podstawowego i dotyczy przedmiotu

zamówienia w nim określonego,

c)

w przypadku udzielenia, w okresie 3 lat od udzielenia zamówienia podstawowego, dotychczasowemu

wykonawcy dostaw, zamówień uzupełniających, stanowiących nie więcej niż 50% wartości

zamówienia podstawowego i polegających na rozszerzeniu dostawy, jeżeli zmiana wykonawcy

powodowałaby konieczność nabywania rzeczy o innych parametrach technicznych, co powodowałoby

niekompatybilność techniczną lub nieproporcjonalnie duże trudności techniczne w użytkowaniu

i dozorze, jeżeli zamówienie podstawowe zostało udzielone w trybie przetargu nieograniczonego,

przetargu ograniczonego lub negocjacji z ogłoszeniem, a zamówienie uzupełniające było

przewidziane w ogłoszeniu o zamówieniu dla zamówienia podstawowego i dotyczy przedmiotu

zamówienia w niej określonego.

4.

Do udzielania zamówień publicznych udzielanych na podstawie umów ramowych zawartych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy lub umów ramowych zawartych w wyniku

postępowań o udzielenie zamówień publicznych wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Gminny program rewitalizacji nie stanowi aktu prawa miejscowego.

1.

W przypadku gdy ustalenia gminnego programu rewitalizacji są niezgodne ze studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przeprowadza się postępowanie

w sprawie zmiany tego studium, w celu jego dostosowania do gminnego programu rewitalizacji.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt zmiany studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwzględniający ustalenia gminnego

programu rewitalizacji, niezwłocznie po uchwaleniu tego programu. Postępowanie w sprawie

zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy prowadzi

się w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym

1)

przepisu art. 9 ust. 1 tej ustawy nie stosuje się;

2)

ogłaszając o przystąpieniu do sporządzania projektu zmiany tego studium w sposób określony

w art. 11 pkt 1 tej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta nie określa formy,

miejsca i terminu składania wniosków dotyczących tego studium;

3)

wójt, burmistrz albo prezydent miasta, sporządzając projekt zmiany tego studium na

podstawie art. 11 pkt 4 tej ustawy, nie rozpatruje wniosków dotyczących studium.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się jednoczesne prowadzenie postępowania

w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy

oraz w sprawie uchwalenia albo zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uchwalenie zmiany tego studium następuje przed wyłożeniem do publicznego wglądu projektu

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany.

4.

Postępowanie w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy oraz w sprawie uchwalenia albo zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

można wszcząć przed uchwaleniem gminnego programu rewitalizacji, a po sporządzeniu

i zamieszczeniu na stronie podmiotowej gminy w Biuletynie Informacji Publicznej projektu

gminnego programu rewitalizacji. Uchwalenie zmiany studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gminy następuje po uchwaleniu gminnego programu rewitalizacji.

Niezwłocznie po uchwaleniu gminnego programu rewitalizacji, rada gminy wprowadza przedsięwzięcia

rewitalizacyjne zawarte w tym programie, służące realizacji zadań własnych gminy,

do załącznika do uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej gminy, o którym

mowa w art. 226 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm.. Jeżeli dane dotyczące tych przedsięwzięć nie są wystarczające do wpisania ich do

załącznika do uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej gminy, rada gminy

wprowadza przedsięwzięcia do tego załącznika niezwłocznie po ustaleniu niezbędnych

danych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 52 lit. a, pkt 85 lit. a tiret szóste i lit. d w zakresie ust. 8-13, pkt

147, pkt 150 lit. b, pkt 151 oraz art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2017 r.;

3)

art. 1 pkt 94 lit. g w zakresie ust. 7c, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

1.

Gminny program rewitalizacji podlega ocenie aktualności i stopnia realizacji, dokonywanej

przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta co najmniej raz na 3 lata, zgodnie

z systemem monitorowania i oceny określonym w tym programie.

2.

Ocena sporządzona przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta podlega zaopiniowaniu

przez Komitet Rewitalizacji oraz ogłoszeniu na stronie podmiotowej gminy w Biuletynie

Informacji Publicznej.

3.

W przypadku stwierdzenia, że gminny program rewitalizacji wymaga zmiany, wójt, burmistrz

albo prezydent miasta występuje do rady gminy z wnioskiem o jego zmianę. Do wniosku

załącza się opinię, o której mowa w ust. 2.

4.

W przypadku stwierdzenia, w wyniku przeprowadzonej oceny stopnia realizacji gminnego

programu rewitalizacji, osiągnięcia celów rewitalizacji w nim zawartych, rada gminy

uchyla uchwałę w sprawie gminnego programu rewitalizacji w całości albo w części,

z własnej inicjatywy albo na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

1.

Zmiana gminnego programu rewitalizacji następuje w trybie, w jakim jest on uchwalany.

2.

Zmiana gminnego programu rewitalizacji nie wymaga uzyskania opinii, o których mowa

w art. 17 ust. 2 pkt 4, ani przeprowadzenia konsultacji społecznych, jeżeli

1)

nie dotyczy przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5

lit. a;

2)

nie wymaga zmiany uchwały, o której mowa w art. 25.

Koszty sporządzenia oraz zmiany gminnego programu rewitalizacji pokrywane są z budżetu

gminy.

1.

Na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta rada gminy podejmuje uchwałę w

sprawie ustanowienia na obszarze rewitalizacji Specjalnej Strefy Rewitalizacji, zwanej

dalej „Strefą”.

2.

Strefę ustanawia się w celu zapewnienia sprawnej realizacji przedsięwzięć rewitalizacyjnych,

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, na okres nie dłuższy niż 10 lat, bez możliwości

przedłużenia.

3.

Wniosek o ustanowienie Strefy składa się po uchwaleniu gminnego programu rewitalizacji

i zgodnie z jego ustaleniami.

4.

Dopuszcza się podjęcie odrębnych uchwał, o których mowa w ust. 1, dla podobszarów

rewitalizacji.

Uchwała w sprawie ustanowienia na obszarze rewitalizacji Strefy stanowi akt prawa

miejscowego.

1.

Budowa lub przebudowa budynków służących rozwojowi społecznego budownictwa czynszowego

wykonywana na obszarze Strefy oraz przewidziana w gminnym programie rewitalizacji

w ramach przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit.

a, stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Przez społeczne budownictwo czynszowe należy rozumieć budownictwo mieszkaniowe realizowane

przy łącznym spełnieniu następujących warunków

1)

dostęp do lokali mieszkalnych odbywa się na zasadach nierynkowych na podstawie kryteriów

określonych przez organy władzy publicznej;

2)

na etapie budowy, przebudowy lub użytkowania budynków podmioty realizujące inwestycje

korzystają ze wsparcia środkami publicznymi;

3)

jest realizowane przez podmioty, których głównym celem działania nie jest osiągnięcie

zysku.

3.

Lokalizację inwestycji wymienionych w ust. 1 określa się w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego, wskazując dla nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

że realizacja zabudowy zgodnej z tym planem następuje w ramach realizacji inwestycji

celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

1.

Na obszarze Strefy lokator jest obowiązany opróżnić, na czas wykonywania robót budowlanych,

lokal wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminy, jeżeli jest to niezbędne do realizacji

przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a, polegających

na remoncie, przebudowie albo budowie obiektu budowlanego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta na piśmie wskazuje lokatorowi termin opróżnienia

lokalu i przeniesienia lokatora do lokalu zamiennego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Termin nie może być krótszy niż 60 dni, licząc od dnia doręczenia pisma wskazującego

lokal zamienny.

3.

Po zakończeniu wykonywania robót budowlanych wójt, burmistrz albo prezydent miasta

udostępnia lokatorowi, w ramach istniejącego stosunku prawnego, ten sam lokal, a jeżeli

jest to niemożliwe z uwagi na przebudowę lokalu, zmianę sposobu jego użytkowania lub

brak zgody lokatora - zawiera z lokatorem umowę najmu lokalu

1)

w tej samej miejscowości, o powierzchni, wyposażeniu i stanie technicznym równych

lub korzystniejszych niż w lokalu, o którym mowa w ust. 1;

2)

spełniającego wymagania lokalu zamiennego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - w przypadku gdy powierzchnia, wyposażenie i stan techniczny lokalu, o którym mowa

w ust. 1, są mniej korzystne niż określone dla lokalu zamiennego.

4.

Warunków, o których mowa w ust. 3, w zakresie położenia, powierzchni, wyposażenia

i stanu technicznego lokalu nie stosuje się, jeżeli lokator wyrazi na to zgodę.

5.

Za zgodą lokatora, zawarcie nowej umowy najmu dotyczącej innego lokalu może nastąpić

przed opróżnieniem lokalu, o którym mowa w ust. 1.

6.

Obowiązek pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na gminie.

7.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta informuje lokatora o przysługujących mu prawach

związanych z realizacją przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15

ust. 1 pkt 5 lit. a, równocześnie ze wskazaniem lokalu zamiennego w przypadku, o którym

mowa w ust. 2.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1, gdy lokator nie opróżnił lokalu w terminie,

o którym mowa w art. 28 ust. 2, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może wystąpić

do wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji nakazującej opróżnienie lokalu.

2.

Wojewoda wydaje decyzję nakazującą opróżnienie lokalu w terminie 30 dni od dnia złożenia

wniosku, o którym mowa w ust. 1. Na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta

decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to uzasadnione

interesem gospodarczym gminy.

3

Od decyzji nakazującej opróżnienie lokalu, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia,

stronie służy odwołanie do ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i

zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

4.

Do postępowania w sprawie wydania decyzji o opróżnieniu lokalu prowadzonego na podstawie

przepisów ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138).

5.

Do egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji, o której mowa w ust. 2, stosuje się

przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucję obowiązku wynikającego

z decyzji przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia doręczenia lokatorowi zawiadomienia

o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, do lokalu zamiennego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, wskazanego w tym wniosku.

W uchwale, o której mowa w art. 25, rada gminy może ustanowić na obszarze Strefy zakaz

wydawania decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dla wszystkich albo określonych w tej uchwale zmian sposobu zagospodarowania terenu

wymagających tej decyzji, w tym zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub

jego części, jeżeli stopień pokrycia obszaru Strefy miejscowymi planami zagospodarowania

przestrzennego wskazuje, że nieustanowienie zakazu może doprowadzić do zmian w zagospodarowaniu

Strefy niezgodnych z gminnym programem rewitalizacji albo utrudniających jego realizację.

1.

W odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 118a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, położonych na obszarze Strefy, gmina w przypadku wywłaszczenia nieruchomości nie

składa do depozytu sądowego odszkodowania ustalonego zgodnie z przepisami tej ustawy.

2.

W przypadku ustalenia osób, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu, wypłata odszkodowania przez gminę następuje

w terminie 3 miesięcy od dnia wystąpienia przez te osoby z wnioskiem.

W przypadku postępowań administracyjnych związanych z realizacją przedsięwzięć rewitalizacyjnych,

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a, dotyczących położonych na obszarze Strefy

nieruchomości, o których mowa w art. 113 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

1)

ustalenie kręgu stron postępowania następuje na podstawie danych zawartych w księgach

wieczystych, a jeżeli nie są prowadzone dla nieruchomości - w katastrze nieruchomości;

2)

doręczenie na adres wskazany w księgach wieczystych, a jeżeli nie są prowadzone dla

nieruchomości - w katastrze nieruchomości, uznaje się za skuteczne.

1.

Zaspokojenie roszczeń majątkowych dotyczących własności nieruchomości położonych na

obszarze Strefy objętych przedsięwzięciami rewitalizacyjnymi służącymi realizacji

celu publicznego, następuje poprzez świadczenie pieniężne.

2.

Wysokość świadczenia ustala się według stanu nieruchomości z dnia wejścia w życie

uchwały, o której mowa w art. 8.

3.

W przypadku roszczeń, o których mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

może zaproponować właścicielowi nieruchomości nieruchomość zamienną.

1.

W przypadku gdy na obszarze Strefy gminny program rewitalizacji przewiduje w ramach

przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a, wykonywanie

w odniesieniu do budynku robót budowlanych

1)

przepis art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459) stosuje się, przy czym sąd, orzekając, bierze pod uwagę również potrzebę realizacji

gminnego programu rewitalizacji;

2)

z wnioskiem, o którym mowa w art. 24 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1892), może wystąpić również wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w przypadku gdy gmina

posiada co najmniej połowę udziałów w nieruchomości; sąd, orzekając, bierze pod uwagę

również potrzebę realizacji gminnego programu rewitalizacji.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, roboty budowlane wykonywane przez gminę stanowią

realizację zadania własnego, o którym mowa w art. 3 ust. 1.

1.

W przypadku nieruchomości położonych na obszarze Strefy gmina może udzielić ich właścicielom

lub użytkownikom wieczystym dotacji w wysokości nieprzekraczającej 50% nakładów koniecznych

na wykonanie

1)

robót budowlanych polegających na remoncie lub przebudowie,

2)

prac konserwatorskich i prac restauratorskich w rozumieniu art. 3 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1446, z późn. zm. w odniesieniu do nieruchomości niewpisanych do rejestru zabytków

- jeżeli wnioskowane działania służą realizacji przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o

których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5.

2.

Szczegółowe zasady udzielania dotacji, w tym tryb postępowania z wnioskami o udzielenie

dotacji, oraz sposób jej rozliczania i warunki zwrotu, rodzaj dokumentów niezbędnych

do rozpatrzenia wniosku i rozliczenia dotacji oraz postanowienia, jakie powinna zawierać

umowa o udzielenie dotacji, a także sposób gromadzenia informacji o udzielonych dotacjach

określa się w uchwale w sprawie ustanowienia Strefy.

3.

Do dotacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 77 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

1

Podmiot, udzielając zamówienia, o którym mowa w art. 4d ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm., zamieszcza ogłoszenie o udzielanym zamówieniu na swojej stronie podmiotowej Biuletynu

Informacji Publicznej.

2.

Zamówienie, o którym mowa w ust. 1, jest udzielane w sposób zapewniający przejrzystość,

równe traktowanie podmiotów zainteresowanych wykonaniem zamówienia oraz z uwzględnieniem

okoliczności mogących mieć wpływ na jego udzielenie.

3.

Stosując zasadę równego traktowania podmiotów, o której mowa w ust. 2, podmiot udzielający

zamówienia bierze pod uwagę cel udzielenia zamówienia, którym jest aktywizacja osób

mających miejsce zamieszkania na obszarze Strefy.

4.

Podmiot udzielający zamówienia, o którym mowa w ust. 1, nie udostępnia informacji

związanych z tym zamówieniem, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jeżeli podmiot zainteresowany wykonaniem

zamówienia, nie później niż przed dniem zawarcia umowy o wykonanie tego zamówienia,

zastrzegł, że nie mogą być one udostępniane.

5.

Podmiot udzielający zamówienia, o którym mowa w ust. 1, ogłasza niezwłocznie na swojej

stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej informację o udzieleniu zamówienia,

podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu, z którym zawarł umowę o wykonanie

zamówienia, albo informację o nieudzieleniu tego zamówienia.

6.

(uchylony)

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 849, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1a w ust. 2a pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

”

;

2)

w art. 5 w ust. 1 w pkt 1 w lit. c średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. d w brzmieniu

„

d)

niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu

mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie

tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono

budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3 zł od 1 m

”

.

(pominięte)

1.

Rada gminy może uchwalić dla obszaru rewitalizacji, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777), miejscowy plan rewitalizacji, jeżeli uchwalony został gminny program rewitalizacji,

o którym mowa w rozdziale 4 tej ustawy.

2.

Miejscowy plan rewitalizacji jest szczególną formą planu miejscowego.

3.

Jeżeli na całości albo części obszaru rewitalizacji obowiązuje plan miejscowy i został

uchwalony gminny program rewitalizacji, miejscowy plan rewitalizacji można również

uchwalić w wyniku zmiany planu miejscowego.

1.

Rada gminy może uchwalić miejscowy plan rewitalizacji dla całości albo części obszaru

rewitalizacji. W przypadku gdy stan zagospodarowania nieruchomości położonych w zwartym

obszarze projektowanego planu nie wskazuje na konieczność dokonania w tym zakresie

zmian, gmina może wyłączyć te nieruchomości z obszaru objętego planem.

2.

W miejscowym planie rewitalizacji, poza elementami wymienionymi w art. 15 ust. 2 i

3, określa się w zależności od potrzeb

1)

zasady kompozycji przestrzennej nowej zabudowy i harmonizowania planowanej zabudowy

z zabudową istniejącą;

2)

ustalenia dotyczące charakterystycznych cech elewacji budynków;

3)

szczegółowe ustalenia dotyczące zagospodarowania i wyposażenia terenów przestrzeni

publicznych, w tym urządzania i sytuowania zieleni, koncepcji organizacji ruchu na

drogach publicznych oraz przekrojów ulic;

4)

zakazy i ograniczenia dotyczące działalności handlowej lub usługowej;

5)

maksymalną powierzchnię sprzedaży obiektów handlowych, w tym obszary rozmieszczenia

obiektów handlowych o wskazanej w planie maksymalnej powierzchni sprzedaży i ich dopuszczalną

liczbę;

6)

zakres niezbędnej do wybudowania infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali

- w przypadkach, o których mowa w art. 37i.

3.

Część graficzną miejscowego planu rewitalizacji sporządza się, w zależności od potrzeb,

w skali od 1:100 do 1:1000.

4.

Na potrzeby postępowania w sprawie uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji

sporządza się i publikuje wizualizacje projektowanych rozwiązań tego planu, składające

się co najmniej z koncepcji urbanistycznej obszaru objętego planem, modelu struktury

przestrzennej tego obszaru oraz widoków elewacji.

5.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3, w zakresie organizacji ruchu na drogach

publicznych, stają się obowiązujące dla uczestników ruchu po wprowadzeniu przez organ

zarządzający ruchem nowej organizacji ruchu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm..

6.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 4, wchodzą w życie w terminie określonym w

miejscowym planie rewitalizacji, wynoszącym od 6 do 12 miesięcy od dnia jego wejścia

w życie. Przepisu art. 35 nie stosuje się.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na skutek ustanowienia regulacji,

o których mowa w art. 37g ust. 2 pkt 4, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta

ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Od decyzji starosty odwołanie nie

przysługuje.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Organem obowiązanym do wypłaty odszkodowania jest gmina.

4.

Uzyskanie odszkodowania nie wyłącza roszczeń, o których mowa w art. 36.

1.

W miejscowym planie rewitalizacji można określić, w odniesieniu do nieruchomości niezabudowanej,

że warunkiem realizacji na niej inwestycji głównej jest zobowiązanie się inwestora

do budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy inwestycji uzupełniających

w postaci infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali mieszkalnych - w zakresie

wskazanym w tym planie. Przepisu art. 49 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm. w przypadku realizacji infrastruktury technicznej nie stosuje się.

2.

Inwestycją główną nie może być inwestycja celu publicznego.

3.

W ramach inwestycji uzupełniających możliwe jest również zobowiązanie inwestora do

budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy lokali innych niż

mieszkalne przeznaczonych na potrzeby działalności kulturalnej, społecznej, edukacyjnej

lub sportowej, wykonywanej przez podmioty prowadzące działalność na obszarze rewitalizacji,

których głównym celem nie jest osiągnięcie zysku.

4.

Wymiar zobowiązań, o których mowa w ust. 1, jest proporcjonalny do wzrostu wartości

nieruchomości w wyniku uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji.

5.

Inwestor zobowiązuje się do realizacji inwestycji uzupełniających zawierając z gminą

umowę urbanistyczną, w której określa się w szczególności, zgodnie z miejscowym planem

rewitalizacji, zakres, specyfikację techniczną i termin wykonania niezbędnych robót

budowlanych oraz termin przekazania gminie wybudowanych obiektów lub urządzeń. Umowa

urbanistyczna może przewidywać etapowanie wykonywania robót budowlanych oraz spełniania

innych warunków w niej określonych.

6.

Umowa urbanistyczna jest zawierana pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego.

7.

Zawarcie umowy urbanistycznej stanowi warunek uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji

głównej lub jej części.

8.

Nieodpłatne przekazanie na rzecz gminy zrealizowanej inwestycji uzupełniającej, a

w przypadku gdy stanowi ona część obiektu budowlanego, zakończenie robót budowlanych

dotyczących inwestycji uzupełniającej, stanowi warunek przystąpienia do użytkowania

obiektów budowlanych stanowiących inwestycję główną.

9.

Spełnienie warunków, o których mowa w ust. 8, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

potwierdza w drodze zaświadczenia.

10.

W przypadku zawarcia przez inwestora umowy urbanistycznej w odniesieniu do nieruchomości,

na której miejscowy plan rewitalizacji przewiduje budowę inwestycji głównej, opłaty,

o której mowa w art. 36 ust. 4, oraz opłaty, o której mowa w art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie pobiera się.

1.

Komitet Rewitalizacji, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, opiniuje projekt miejscowego planu rewitalizacji oraz prognozę skutków finansowych

jego uchwalenia.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o opinię, o której mowa w ust. 1,

równolegle z wystąpieniem o opinie, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. a, wyznaczając

termin na przedstawienie opinii, o której mowa w ust. 1, wynoszący od 14 do 30 dni.

3.

Komitet Rewitalizacji może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 2, na termin nie dłuższy

niż 45 dni od dnia otrzymania projektu miejscowego planu rewitalizacji do zaopiniowania.

4.

Nieprzedstawienie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się za równoznaczne

z rezygnacją z prawa jej wyrażenia.

5.

Rada gminy uchwala miejscowy plan rewitalizacji po stwierdzeniu, w odrębnej uchwale,

że nie narusza on ustaleń studium oraz gminnego programu rewitalizacji.

W przypadku uwzględnienia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na miejscowy

plan rewitalizacji przepisu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. nie stosuje się.

1.

Jeżeli przewiduje to gminny program rewitalizacji, równolegle z procedurą opracowania

i uchwalenia miejscowego planu rewitalizacji przeprowadza się procedurę scalenia i

podziału nieruchomości, o której mowa w rozdziale 2 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Rada gminy w uchwale o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu rewitalizacji

rozstrzyga o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości, określając granice

zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.

3.

Rada gminy, po wejściu w życie uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, podejmuje

uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z ustaleniami tego planu.

4.

W przypadku stwierdzenia nieważności miejscowego planu rewitalizacji, uchwała o scaleniu

i podziale nieruchomości zachowuje moc.

5.

W przypadku gdy skarga o stwierdzenie nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji

zawiera zarzuty w zakresie naruszenia zasad sporządzania tego planu w zakresie, o

którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 - zakresem zaskarżenia obejmuje się również uchwałę

w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości. Sąd administracyjny, orzekając

o nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, orzeka również o nieważności

uchwały w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości.

6.

Do scalenia i podziału nieruchomości, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1-5, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany

1)

zakres projektu miejscowego planu rewitalizacji w części tekstowej w zakresie ustaleń,

o których mowa w art. 37g ust. 2, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia

czytelności i jednolitego rozumienia stosowanych pojęć;

2)

zakres i formę wizualizacji ustaleń miejscowego planu rewitalizacji, o której mowa

w art. 37g ust. 4, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia kompletności,

czytelności i powszechnej dostępności wizualizacji.

1.

W zakresie nieuregulowanym przepisami art. 37f-37m do miejscowego planu rewitalizacji

stosuje się przepisy dotyczące planu miejscowego.

2.

Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy albo przepisach odrębnych jest mowa o miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego, planie miejscowym lub planach zagospodarowania

przestrzennego, należy przez to rozumieć również miejscowy plan rewitalizacji.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 33 w ust. 2 w pkt 7 w lit. b kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt

8 w brzmieniu

„

8)

umowę urbanistyczną, jeżeli jej zawarcie jest wymagane zgodnie z miejscowym planem

rewitalizacji.

”

;

2)

w art. 57 w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w art. 37i ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm., o ile jest wymagane;

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1774) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6

a)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów

i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, państwowych lub samorządowych

instytucji kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki

społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów sportowych;

”

,

b)

po pkt 9b dodaje się pkt 9c w brzmieniu

„

9c)

wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki,

promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa;

”

;

2)

w art. 68 w ust. 1 w pkt 11 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 12 w

brzmieniu

„

12)

na cele realizacji przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).

”

;

3)

w art. 109 w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4a i

4b w brzmieniu

„

4a)

nieruchomości położonych na obszarze rewitalizacji, jeżeli przewiduje to uchwała,

o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji;

4b)

nieruchomości położonych na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji, o której mowa

w rozdziale 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji.

”

;

4)

po art. 124b dodaje się art. 124c w brzmieniu

„

Art. 124c.

1.

Przepisy art. 124 stosuje się odpowiednio dla ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu

korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na

1)

zakładanie na obiektach budowlanych elementów trakcji, znaków i sygnałów drogowych

lub innych urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, urządzeń służących do zapewnienia

bezpieczeństwa publicznego, a także urządzeń niezbędnych do korzystania z nich,

2)

urządzanie i utrzymywanie ogólnodostępnego ciągu pieszego, przebiegającego przez prześwity

lub podcienia, w obrysie obiektu budowlanego

- jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje zgodnie z planem miejscowym,

a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego, zaś ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje zgodnie z planem

miejscowym.

”

;

5)

w art. 146 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji,

o której mowa w rozdziale 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi nie więcej niż 75% różnicy między

wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej,

a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu.

”

.

W ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 150 oraz z 2015 r. poz. 1322) w art. 21 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W przypadku gdy uchwalono gminny program rewitalizacji, o którym mowa w rozdziale 4 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777), w uchwałach, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się, określone w tym programie,

działania prowadzące do zapobieżenia wykluczeniu mieszkańców obszaru rewitalizacji

z możliwości korzystania z pozytywnych efektów procesu rewitalizacji, w szczególności

w zakresie zasad ustalania wysokości czynszów.

”

.

W ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

w ust. 2 w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11-13 w brzmieniu

„

11)

zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planem

zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji

elektronicznej;

12)

zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych;

13)

potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności.

”

;

b)

dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania

i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane

w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania

terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne,

środowiskowe i społeczne.

4.

W przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego,

efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje

poprzez

1)

kształtowanie struktur przestrzennych przy uwzględnieniu dążenia do minimalizowania

transportochłonności układu przestrzennego;

2)

lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej w sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne

wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środka transportu;

3)

zapewnianie rozwiązań przestrzennych, ułatwiających przemieszczanie się pieszych i

rowerzystów;

4)

dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy

a)

na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej,

w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i

obiektów fizjograficznych

(Dz. U. Nr 166, poz. 1612 oraz z 2005 r. Nr 17, poz. 141), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy,

b)

na terenach położonych na obszarach innych niż wymienione w lit. a, wyłącznie w sytuacji

braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy położonych

na obszarach, o których mowa w lit. a; przy czym w pierwszej kolejności na obszarach

w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące

się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia

w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz

sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla nowej, planowanej zabudowy.

”

;

2)

w art. 9 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej

jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku

wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym

w art. 10 ust. 1.

”

;

3)

w art. 10

a)

w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

potrzeb i możliwości rozwoju gminy, uwzględniających w szczególności

a)

analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne,

b)

prognozy demograficzne, w tym uwzględniające, tam gdzie to uzasadnione, migracje w

ramach miejskich obszarów funkcjonalnych ośrodka wojewódzkiego,

c)

możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury

technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych

gminy,

d)

bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę;

”

,

b)

w ust. 2

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę, o którym mowa w ust. 1

pkt 7 lit. d

a)

kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym

wynikające z audytu krajobrazowego,

b)

kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny

przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy;

”

,

-

uchyla się pkt 2,

-

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia

scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej;

”

,

-

pkt 14 otrzymuje brzmienie

„

14)

obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji, rekultywacji lub remediacji;

”

,

-

po pkt 14 dodaje się pkt 14a w brzmieniu

„

14a)

obszary zdegradowane;

”

,

c)

dodaje się ust. 5-7 w brzmieniu

„

5.

Dokonując bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę, kolejno

1)

formułuje się, na podstawie analiz ekonomicznych, środowiskowych, społecznych, prognoz

demograficznych oraz możliwości finansowych gminy, o których mowa w ust. 1 pkt 7 lit.

a-c, maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, wyrażone w ilości

powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;

2)

szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów o w pełni wykształconej

zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i

obiektów fizjograficznych, rozumianą jako możliwość lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną

w powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;

3)

szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów przeznaczonych w planach

miejscowych pod zabudowę, innych niż wymienione w pkt 2, rozumianą jako możliwość

lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną w powierzchni użytkowej zabudowy,

w podziale na funkcje zabudowy;

4)

porównuje się maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym

mowa w pkt 1, oraz sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy,

o której mowa w pkt 2 i 3, a następnie, gdy maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie

na nową zabudowę, o którym mowa w pkt 1

a)

nie przekracza sumy powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy

- nie przewiduje się lokalizacji nowej zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt

2 i 3,

b)

przekracza sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy - bilans

terenów pod zabudowę uzupełnia się o różnicę tych wielkości wyrażoną w powierzchni

użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy, i przewiduje się lokalizację nowej

zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt 2 i 3, maksymalnie w ilości wynikającej

z uzupełnionego bilansu;

5)

określa się

a)

możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnych i infrastruktury

technicznej oraz społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy,

b)

potrzeby inwestycyjne gminy wynikające z konieczności realizacji zadań własnych, związane

z lokalizacją nowej zabudowy na obszarach, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz w przypadku,

o którym mowa w pkt 4 lit. a, poza tymi obszarami;

6)

w przypadku gdy potrzeby inwestycyjne, o których mowa w pkt 5 lit. b, przekraczają

możliwości finansowania, o których mowa w pkt 5 lit. a, dokonuje się zmian w celu

dostosowania zapotrzebowania na nową zabudowę do możliwości finansowania przez gminę

wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej oraz społecznej.

6.

Działania, o których mowa w ust. 5, mogą wymagać powtórzenia, na zasadzie analizy

wariantów lub realizacji procesu iteracyjnego, oraz powtórzenia wszystkich lub części

z nich, także w połączeniu z innymi czynnościami przeprowadzanymi w ramach prac nad

projektem studium.

7.

Określając zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, bierze

się pod uwagę

1)

perspektywę nie dłuższą niż 30 lat;

2)

niepewność procesów rozwojowych wyrażającą się możliwością zwiększenia zapotrzebowania

w stosunku do wyników analiz nie więcej niż o 30%.

”

;

4)

w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający

część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi,

odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia

się w szczególności

1)

sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4;

2)

zgodność z wynikami analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1, wraz datą uchwały rady

gminy, o której mowa w art. 32 ust. 2;

3)

wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy.

”

;

5)

w art. 28 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie

trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują

nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

”

;

6)

po art. 37e dodaje się art. 37f-37n w brzmieniu

„

Art. 37f.

1.

Rada gminy może uchwalić dla obszaru rewitalizacji, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777), miejscowy plan rewitalizacji, jeżeli uchwalony został gminny program rewitalizacji,

o którym mowa w rozdziale 4 tej ustawy.

2.

Miejscowy plan rewitalizacji jest szczególną formą planu miejscowego.

3.

Jeżeli na całości albo części obszaru rewitalizacji obowiązuje plan miejscowy i został

uchwalony gminny program rewitalizacji, miejscowy plan rewitalizacji można również

uchwalić w wyniku zmiany planu miejscowego.

Art. 37g.

1.

Rada gminy może uchwalić miejscowy plan rewitalizacji dla całości albo części obszaru

rewitalizacji. W przypadku gdy stan zagospodarowania nieruchomości położonych w zwartym

obszarze projektowanego planu nie wskazuje na konieczność dokonania w tym zakresie

zmian, gmina może wyłączyć te nieruchomości z obszaru objętego planem.

2.

W miejscowym planie rewitalizacji, poza elementami wymienionymi w art. 15 ust. 2 i

3, określa się w zależności od potrzeb

1)

zasady kompozycji przestrzennej nowej zabudowy i harmonizowania planowanej zabudowy

z zabudową istniejącą;

2)

ustalenia dotyczące charakterystycznych cech elewacji budynków;

3)

szczegółowe ustalenia dotyczące zagospodarowania i wyposażenia terenów przestrzeni

publicznych, w tym urządzania i sytuowania zieleni, koncepcji organizacji ruchu na

drogach publicznych oraz przekrojów ulic;

4)

zakazy i ograniczenia dotyczące działalności handlowej lub usługowej;

5)

maksymalną powierzchnię sprzedaży obiektów handlowych, w tym obszary rozmieszczenia

obiektów handlowych o wskazanej w planie maksymalnej powierzchni sprzedaży i ich dopuszczalną

liczbę;

6)

zakres niezbędnej do wybudowania infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali

- w przypadkach, o których mowa w art. 37i.

3.

Część graficzną miejscowego planu rewitalizacji sporządza się, w zależności od potrzeb,

w skali od 1:100 do 1:1000.

4.

Na potrzeby postępowania w sprawie uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji

sporządza się i publikuje wizualizacje projektowanych rozwiązań tego planu, składające

się co najmniej z koncepcji urbanistycznej obszaru objętego planem, modelu struktury

przestrzennej tego obszaru oraz widoków elewacji.

5.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3, w zakresie organizacji ruchu na drogach

publicznych, stają się obowiązujące dla uczestników ruchu po wprowadzeniu przez organ

zarządzający ruchem nowej organizacji ruchu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm..

6.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 4, wchodzą w życie w terminie określonym w

miejscowym planie rewitalizacji, wynoszącym od 6 do 12 miesięcy od dnia jego wejścia

w życie. Przepisu art. 35 nie stosuje się.

Art. 37h.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na skutek ustanowienia regulacji,

o których mowa w art. 37g ust. 2 pkt 4, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta

ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Od decyzji starosty odwołanie nie

przysługuje.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Organem obowiązanym do wypłaty odszkodowania jest gmina.

4.

Uzyskanie odszkodowania nie wyłącza roszczeń, o których mowa w art. 36.

Art. 37i.

1.

W miejscowym planie rewitalizacji można określić, w odniesieniu do nieruchomości niezabudowanej,

że warunkiem realizacji na niej inwestycji głównej jest zobowiązanie się inwestora

do budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy inwestycji uzupełniających

w postaci infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali mieszkalnych - w zakresie

wskazanym w tym planie. Przepisu art. 49 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm. w przypadku realizacji infrastruktury technicznej nie stosuje się.

2.

Inwestycją główną nie może być inwestycja celu publicznego.

3.

W ramach inwestycji uzupełniających możliwe jest również zobowiązanie inwestora do

budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy lokali innych niż

mieszkalne przeznaczonych na potrzeby działalności kulturalnej, społecznej, edukacyjnej

lub sportowej, wykonywanej przez podmioty prowadzące działalność na obszarze rewitalizacji,

których głównym celem nie jest osiągnięcie zysku.

4.

Wymiar zobowiązań, o których mowa w ust. 1, jest proporcjonalny do wzrostu wartości

nieruchomości w wyniku uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji.

5.

Inwestor zobowiązuje się do realizacji inwestycji uzupełniających zawierając z gminą

umowę urbanistyczną, w której określa się w szczególności, zgodnie z miejscowym planem

rewitalizacji, zakres, specyfikację techniczną i termin wykonania niezbędnych robót

budowlanych oraz termin przekazania gminie wybudowanych obiektów lub urządzeń. Umowa

urbanistyczna może przewidywać etapowanie wykonywania robót budowlanych oraz spełniania

innych warunków w niej określonych.

6.

Umowa urbanistyczna jest zawierana pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego.

7.

Zawarcie umowy urbanistycznej stanowi warunek uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji

głównej lub jej części.

8.

Nieodpłatne przekazanie na rzecz gminy zrealizowanej inwestycji uzupełniającej, a

w przypadku gdy stanowi ona część obiektu budowlanego, zakończenie robót budowlanych

dotyczących inwestycji uzupełniającej, stanowi warunek przystąpienia do użytkowania

obiektów budowlanych stanowiących inwestycję główną.

9.

Spełnienie warunków, o których mowa w ust. 8, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

potwierdza w drodze zaświadczenia.

10.

W przypadku zawarcia przez inwestora umowy urbanistycznej w odniesieniu do nieruchomości,

na której miejscowy plan rewitalizacji przewiduje budowę inwestycji głównej, opłaty,

o której mowa w art. 36 ust. 4, oraz opłaty, o której mowa w art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie pobiera się.

Art. 37j.

1.

Komitet Rewitalizacji, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, opiniuje projekt miejscowego planu rewitalizacji oraz prognozę skutków finansowych

jego uchwalenia.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o opinię, o której mowa w ust. 1,

równolegle z wystąpieniem o opinie, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. a, wyznaczając

termin na przedstawienie opinii, o której mowa w ust. 1, wynoszący od 14 do 30 dni.

3.

Komitet Rewitalizacji może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 2, na termin nie dłuższy

niż 45 dni od dnia otrzymania projektu miejscowego planu rewitalizacji do zaopiniowania.

4.

Nieprzedstawienie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się za równoznaczne

z rezygnacją z prawa jej wyrażenia.

5.

Rada gminy uchwala miejscowy plan rewitalizacji po stwierdzeniu, w odrębnej uchwale,

że nie narusza on ustaleń studium oraz gminnego programu rewitalizacji.

Art. 37k.

W przypadku uwzględnienia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na miejscowy

plan rewitalizacji przepisu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. nie stosuje się.

Art. 37l.

1.

Jeżeli przewiduje to gminny program rewitalizacji, równolegle z procedurą opracowania

i uchwalenia miejscowego planu rewitalizacji przeprowadza się procedurę scalenia i

podziału nieruchomości, o której mowa w rozdziale 2 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Rada gminy w uchwale o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu rewitalizacji

rozstrzyga o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości, określając granice

zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.

3.

Rada gminy, po wejściu w życie uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, podejmuje

uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z ustaleniami tego planu.

4.

W przypadku stwierdzenia nieważności miejscowego planu rewitalizacji, uchwała o scaleniu

i podziale nieruchomości zachowuje moc.

5.

W przypadku gdy skarga o stwierdzenie nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji

zawiera zarzuty w zakresie naruszenia zasad sporządzania tego planu w zakresie, o

którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 - zakresem zaskarżenia obejmuje się również uchwałę

w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości. Sąd administracyjny, orzekając

o nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, orzeka również o nieważności

uchwały w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości.

6.

Do scalenia i podziału nieruchomości, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1-5, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Art. 37m.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany

1)

zakres projektu miejscowego planu rewitalizacji w części tekstowej w zakresie ustaleń,

o których mowa w art. 37g ust. 2, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia

czytelności i jednolitego rozumienia stosowanych pojęć;

2)

zakres i formę wizualizacji ustaleń miejscowego planu rewitalizacji, o której mowa

w art. 37g ust. 4, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia kompletności,

czytelności i powszechnej dostępności wizualizacji.

Art. 37n.

1.

W zakresie nieuregulowanym przepisami art. 37f-37m do miejscowego planu rewitalizacji

stosuje się przepisy dotyczące planu miejscowego.

2.

Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy albo przepisach odrębnych jest mowa o miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego, planie miejscowym lub planach zagospodarowania

przestrzennego, należy przez to rozumieć również miejscowy plan rewitalizacji.

”

;

7)

w art. 50 po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

W przypadku gdy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego dotyczy inwestycji, której lokalizacja, zgodnie z przepisami odrębnymi,

może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego, organ odmawia wszczęcia

postępowania.

”

;

8)

w art. 62 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały, o której mowa w art. 8 lub art. 25 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, w której przewidziano zakaz wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla wszystkich

albo określonych w tej uchwale zmian sposobu zagospodarowania terenu, organ

1)

odmawia wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli wnioskowana

inwestycja jest objęta zakazem określonym w tej uchwale;

2)

zawiesza postępowanie w sprawie wydania albo zmiany decyzji o warunkach zabudowy,

wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej uchwały, jeżeli wnioskowana

inwestycja jest objęta zakazem określonym w tej uchwale;

3)

podejmuje zawieszone postępowanie w sprawie wydania albo zmiany decyzji o warunkach

zabudowy, w przypadku utraty mocy obowiązującej tej uchwały, jeżeli dla terenu objętego

wnioskiem o wydanie albo zmianę decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązuje plan miejscowy.

”

.

W ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1297, 1741 i 1753) w art. 9ad ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, realizowanych w trybie niniejszego

rozdziału, nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g, oraz przepisów ustawy z dnia 9 października

2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).

”

.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 687, z późn. zm. w art. 11i ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się

przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1118, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 1

a)

po pkt 32 dodaje się pkt 32a w brzmieniu

„

32a)

rewitalizacji;

”

,

b)

pkt 33 otrzymuje brzmienie

„

33)

działalności na rzecz organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art.

3 ust. 3, w zakresie określonym w pkt 1-32a.

”

;

2)

w art. 19b w ust. 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

rewitalizacji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32a.

”

.

W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 907, z późn. zm. w art. 4 wprowadza się następujące zmiany

1)

po pkt 8c dodaje się pkt 8d w brzmieniu

„

8d)

zamówień, których przedmiotem są usługi lub roboty budowlane, wykonywane na obszarze

Specjalnej Strefy Rewitalizacji oraz realizujące przedsięwzięcia rewitalizacyjne zawarte

w gminnym programie rewitalizacji, o których mowa odpowiednio w rozdziałach 4 i 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777), jeżeli ich wartość jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 11 ust. 8 oraz jeżeli zamówienia te udzielane są w celu aktywizacji osób mających

miejsce zamieszkania na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji;

”

;

2)

w pkt 14 w lit. d kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 15 w brzmieniu

„

15)

zamówień udzielanych przez urząd gminy lub gminne jednostki organizacyjne organizacjom

pozarządowym lub spółdzielniom socjalnym, jeżeli łącznie spełnione są następujące

warunki

a)

zamówienia wykonywane są na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji oraz realizują

przedsięwzięcia rewitalizacyjne zawarte w gminnym programie rewitalizacji, o których

mowa odpowiednio w rozdziałach 4 i 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji,

b)

wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 11 ust. 8,

c)

zasadnicza część działalności wykonawcy wykonywana jest na obszarze rewitalizacji,

o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji,

d)

przedmiot zamówienia należy do działalności statutowej wykonawcy.

”

.

W ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 696) w art. 7 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może wyodrębniać w ramach wynagrodzenia partnera

prywatnego wysokość płatności ponoszonych przez podmiot publiczny na finansowanie

wytworzenia, nabycia lub ulepszenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych

i prawnych w ramach realizacji przedsięwzięcia, spełniających przesłanki wydatków

majątkowych w rozumieniu art. 124 ust. 4 albo art. 236 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego

(Dz. U. Nr 42, poz. 340, z późn. zm. w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W sprawach dotyczących decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska

użytku publicznego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm. oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego

skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1501 oraz z 2015 r. poz. 1045) w art. 13 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W sprawach określonych w niniejszym rozdziale nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).

”

.

W ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 880 i 1045) w art. 49 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W sprawach dotyczących lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).

”

.

W ustawie z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji

inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 966) w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W sprawach o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji nie stosuje się

przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).

”

.

W ustawie z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie

obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących

(Dz. U. Nr 135, poz. 789, z późn. zm. w art. 8 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Do spraw określonych w niniejszym rozdziale nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777).”.

”

;

1.

Do dnia 31 grudnia 2023 r. dopuszcza się realizację przedsięwzięć wynikających z programu

zawierającego działania służące wyprowadzeniu obszaru zdegradowanego ze stanu kryzysowego,

przyjmowanego uchwałą rady gminy, bez uchwalania gminnego programu rewitalizacji.

W takim przypadku wyznaczenie w drodze uchwały obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji,

Strefy, a także uchwalenie miejscowego planu rewitalizacji nie jest dopuszczalne.

2.

Jeżeli program, o którym mowa w ust. 1, uchwalony przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, zawiera co najmniej opis procesu wyprowadzania ze stanu kryzysowego obszarów

gminy oraz diagnozę pozwalającą na wyznaczenie obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji,

na jego podstawie może zostać opracowany i uchwalony gminny program rewitalizacji.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, rada gminy, na wniosek wójta, burmistrza albo

prezydenta miasta, przed przystąpieniem przed sporządzania gminnego programu rewitalizacji,

podejmuje uchwałę w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji,

na podstawie diagnozy pozwalającej na wyznaczenie tych obszarów zawartej w programie,

o którym mowa w ust. 1.

4.

Po przyjęciu uchwały w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji

na podstawie ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta kolejno

1)

opracowuje na podstawie programu, o którym mowa w ust. 1, projekt gminnego programu

rewitalizacji;

2)

przeprowadza konsultacje społeczne projektu gminnego programu rewitalizacji;

3)

wprowadza zmiany wynikające z konsultacji społecznych oraz przedstawia radzie gminy

do uchwalenia projekt gminnego programu rewitalizacji.

Przepisy art. 33 stosuje się do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy dotyczących nieruchomości, które w wyniku wejścia w życie uchwały,

o której mowa w art. 25, znalazły się na obszarze Specjalnej Strefy Rewitalizacji,

jeżeli nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie tej uchwały.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1.

Postępowania administracyjne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania i kompetencje

na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują

wszystkie związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które

utraciły te zadania i kompetencje.

3.

Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują

niezwłocznie akta spraw administracyjnych oraz inne dokumenty organom, które przejęły

te zadania i kompetencje.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 58 ust.

2 i art. 59 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Przepisy art. 124 stosuje się odpowiednio dla ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu

korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na

1)

zakładanie na obiektach budowlanych elementów trakcji, znaków i sygnałów drogowych

lub innych urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, urządzeń służących do zapewnienia

bezpieczeństwa publicznego, a także urządzeń niezbędnych do korzystania z nich,

2)

urządzanie i utrzymywanie ogólnodostępnego ciągu pieszego, przebiegającego przez prześwity

lub podcienia, w obrysie obiektu budowlanego

- jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje zgodnie z planem miejscowym,

a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego, zaś ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje zgodnie z planem

miejscowym.