Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o księgach wieczystych i hipotece

1.

Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości.

2.

Księgi wieczyste zakłada i prowadzi się dla nieruchomości.

3.

Księgi wieczyste mogą być także prowadzone w celu ustalenia stanu prawnego spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu.

Księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze

wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę.

Do postępowań dotyczących nabycia nieruchomości rolnych oraz wpisu do księgi wieczystej

wszczętych od dnia 30 kwietnia 2016 r. na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 i art.

2 i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym

stanem prawnym.

2.

Domniemywa się, że prawo wykreślone nie istnieje.

Przeciwko domniemaniu prawa wynikającemu z wpisu w księdze wieczystej nie można powoływać

się na domniemanie prawa wynikające z posiadania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej

a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność

prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

1.

Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych

albo dokonanych na rzecz nabywcy działającego w złej wierze.

2.

W złej wierze jest ten, kto wie, że treść księgi wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym

stanem prawnym, albo ten, kto z łatwością mógł się o tym dowiedzieć.

3.

Jeżeli do dokonania rozporządzenia potrzebny jest wpis w księdze wieczystej, chwila

złożenia wniosku o wpis jest rozstrzygająca dla oceny dobrej lub złej wiary nabywcy.

Jednakże gdy rozporządzenie dochodzi do skutku dopiero po dokonaniu wpisu, rozstrzyga

dzień, w którym rozporządzenie doszło do skutku.

Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko

1)

prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy, niezależnie od wpisu;

2)

prawu dożywocia;

3)

służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji państwowej;

4)

służebnościom drogi koniecznej albo ustanowionym w związku z przekroczeniem granicy

przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia;

5)

służebnościom przesyłu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4, który wchodzi

w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.

Rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych wyłącza wzmianka o wniosku, o skardze

na orzeczenie referendarza sądowego, o apelacji lub kasacji oraz ostrzeżenie dotyczące

niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym nieruchomości.

Przepisy art. 5-8 stosuje się także w wypadkach niewymienionych w art. 5 rozporządzeń

prawami jawnymi z księgi wieczystej oraz gdy na podstawie wpisanego prawa zostaje

spełnione świadczenie na rzecz osoby uprawnionej według treści księgi.

1.

W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej

a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane

błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może

żądać usunięcia niezgodności.

2.

Roszczenie o usunięcie niezgodności może być ujawnione przez ostrzeżenie. Podstawą

wpisu ostrzeżenia jest nieprawomocne orzeczenie sądu lub postanowienie o udzieleniu

zabezpieczenia. Do udzielenia zabezpieczenia nie jest potrzebne wykazanie, że powód

ma interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia.

Ograniczone prawo rzeczowe na nieruchomości, ujawnione w księdze wieczystej, ma pierwszeństwo przed takim prawem

nieujawnionym w księdze.

1.

O pierwszeństwie ograniczonych praw rzeczowych wpisanych do księgi wieczystej rozstrzyga chwila, od której liczy się skutki dokonanego

wpisu.

2.

Prawa wpisane na podstawie wniosków złożonych równocześnie mają równe pierwszeństwo.

1.

Ustanawiając ograniczone prawo rzeczowe, które ma być wpisane w księdze wieczystej, właściciel może zastrzec pierwszeństwo

przed tym prawem lub równe z tym prawem dla innego prawa.

2.

Zastrzeżenia można dokonać także po ustanowieniu prawa, za zgodą osoby, której to

prawo przysługuje.

3.

Do zastrzeżenia pierwszeństwa ograniczonego prawa rzeczowego niezbędny jest wpis w księdze wieczystej.

Jeżeli przed wpisaniem prawa, dla którego było zastrzeżone pierwszeństwo, zostało

wpisane inne prawo, do wpisu prawa z zastrzeżeniem pierwszeństwa nie jest potrzebna

zgoda osoby, której to inne prawo przysługuje, chyba że prawo, dla którego zastrzeżono

pierwszeństwo, miałoby być wpisane w szerszym zakresie, niż to wynika z zastrzeżenia

pierwszeństwa.

Przepisy art. 11-14 nie naruszają pierwszeństwa ograniczonych praw rzeczowych określonego w przepisach szczególnych.

1.

W wypadkach przewidzianych w przepisach ustawowych w księdze wieczystej, poza prawami rzeczowymi, mogą być ujawnione prawa osobiste i roszczenia.

2.

W szczególności mogą być ujawniane

1)

prawo najmu lub dzierżawy, prawo odkupu lub pierwokupu, prawo dożywocia;

2)

roszczenie o przeniesienie własności nieruchomości lub użytkowania wieczystego albo

o ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego; dotyczy to także roszczeń przyszłych;

3)

roszczenie wynikające z określenia zarządu lub sposobu korzystania z nieruchomości

przez współwłaścicieli lub wieczystych użytkowników;

4)

roszczenie współwłaścicieli wyłączające uprawnienie do zniesienia współwłasności;

5)

wierzytelności banku hipotecznego zabezpieczone hipoteką oraz informacje, że zostały

one wpisane do rejestru zabezpieczenia listów zastawnych, o którym mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1771);

6)

prawo z umowy timeshare, o którym mowa w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o timeshare

(Dz. U. poz. 1370).

Przez ujawnienie w księdze wieczystej prawo osobiste lub roszczenie uzyskuje skuteczność

względem praw nabytych przez czynność prawną po jego ujawnieniu, z wyjątkiem służebności

drogi koniecznej, służebności przesyłu albo służebności ustanowionej w związku z przekroczeniem

granicy przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia.

Równocześnie z wpisem prawa, do którego odnosi się ujawnione w księdze wieczystej

roszczenie, wykreśla się z urzędu wpisy praw nabytych po ujawnieniu roszczenia, jeżeli

wpisy te są sprzeczne z wpisem prawa, którego roszczenie dotyczyło, albo jeżeli w

inny sposób naruszają to prawo.

1.

Roszczenie o przeniesienie własności lub użytkowania wieczystego albo o ustanowienie

ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości może być po upływie roku od dnia wpisu w księdze wieczystej wykreślone

na jednostronne żądanie właściciela lub wieczystego użytkownika, jeżeli w tym terminie

nie złożono wniosku o wpis prawa, którego dotyczy roszczenie. Jeżeli złożony w tym

terminie wniosek nie został uwzględniony, roszczenie może być wykreślone z chwilą

uprawomocnienia się orzeczenia odmawiającego uwzględnienia wniosku.

2.

Jeżeli uprawniony wykaże przed upływem roku od dnia wpisu, że wystąpił do sądu o przeniesienie

lub ustanowienie prawa określonego w ust. 1, bieg terminu do wykreślenia roszczenia

liczy się od dnia zakończenia postępowania, jednakże w razie nieuwzględnienia żądania

roszczenie może być wykreślone z chwilą zakończenia postępowania.

3.

W przypadku wpisu roszczenia nabywcy, do którego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub

domu jednorodzinnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 555 i 996), o wybudowanie budynku, wyodrębnienie lokalu mieszkalnego i przeniesienie prawa własności

tego lokalu oraz praw niezbędnych do korzystania z lokalu na nabywcę, albo przeniesienie

na nabywcę własności nieruchomości wraz z domem jednorodzinnym lub użytkowania wieczystego

nieruchomości gruntowej i własności domu jednorodzinnego stanowiącego odrębną nieruchomość

lub przeniesienie ułamkowej części własności nieruchomości, wraz z prawem do wyłącznego

korzystania z części nieruchomości służącej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych oraz

roszczenia przyszłego, bieg terminu do wykreślenia takich roszczeń liczy się od dnia,

w którym stały się one wymagalne.

1.

Do pierwszeństwa praw osobistych oraz roszczeń ujawnionych w księdze wieczystej stosuje

się odpowiednio przepisy o pierwszeństwie ograniczonych praw rzeczowych.

2.

O pierwszeństwie prawa, którego ustanowienie było przedmiotem roszczenia ujawnionego

w księdze wieczystej, rozstrzyga chwila złożenia wniosku o wpis roszczenia.

Właściciel kilku nieruchomości stanowiących całość gospodarczą lub graniczących z

sobą może żądać połączenia ich w księdze wieczystej w jedną nieruchomość.

1.

Ograniczone prawa rzeczowe obciążające którąkolwiek z połączonych nieruchomości obciążają całą nieruchomość

utworzoną przez połączenie. Nie wpływa to jednak na dotychczasowy zakres wykonywania

użytkowania i służebności.

2.

Nieruchomości obciążone ograniczonymi prawami rzeczowymi mogą być połączone tylko wtedy, gdy uprawnieni ułożą się co do pierwszeństwa tych

praw na nieruchomości utworzonej przez połączenie.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pierwszeństwa praw i roszczeń, o których

mowa w art. 16.

Prowadzenie ksiąg wieczystych należy do właściwości sądów rejonowych. Czynności sądu

w zakresie prowadzenia ksiąg wieczystych mogą wykonywać referendarze sądowi.

Sądy rejonowe prowadzące księgi wieczyste współpracują z Szefem Krajowego Centrum

Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

1.

Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy

szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz nieruchomości,

w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione.

1

Dla gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste oraz dla znajdującego się na tym gruncie

budynku lub innego urządzenia, które stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności,

prowadzi się wspólną księgę wieczystą.

2.

W księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, w której własność lokali została

wyodrębniona, ujawnia się sposób zarządu tą nieruchomością określony w umowie, a w

razie nieujawnienia domniemywa się sposób zarządu wynikający z ustawy.

3.

(uchylony)

1.

Do ksiąg wieczystych dla spółdzielczych własnościowych praw do lokalu stosuje się

odpowiednio przepisy o księgach wieczystych dla nieruchomości.

2.

W razie przekształcenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w prawo własności

nieruchomości, księga wieczysta prowadzona dla spółdzielczego własnościowego prawa

do lokalu staje się księgą wieczystą dla nieruchomości, a wpisana w tej księdze hipoteka

na spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu obciąża nieruchomość.

3.

Właściciel nieruchomości w wypadkach, o których mowa w ust. 2, jest obowiązany do

ujawnienia w księdze wieczystej swego prawa oraz danych do oznaczenia nieruchomości.

1.

Księga wieczysta zawiera cztery działy, z których

1)

pierwszy obejmuje oznaczenie nieruchomości oraz wpisy praw związanych z jej własnością;

2)

drugi obejmuje wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego;

3)

trzeci przeznaczony jest na wpisy dotyczące ograniczonych praw rzeczowych, z wyjątkiem hipotek, na wpisy ograniczeń w rozporządzaniu nieruchomością lub użytkowaniem

wieczystym oraz na wpisy innych praw i roszczeń, z wyjątkiem roszczeń dotyczących

hipotek;

4)

czwarty przeznaczony jest na wpisy dotyczące hipotek.

2.

Księga wieczysta dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu zawiera cztery

działy, z których

1)

pierwszy obejmuje oznaczenie lokalu lub domu jednorodzinnego oraz oznaczenie nieruchomości,

z którą jest związany;

2)

drugi obejmuje wpisy dotyczące osoby, której przysługuje spółdzielcze własnościowe

prawo do lokalu;

3)

trzeci jest przeznaczony na wpisy ograniczeń w rozporządzaniu prawem oraz wpisy innych

praw i roszczeń, z wyjątkiem roszczeń dotyczących hipotek;

4)

czwarty jest przeznaczony na wpisy dotyczące hipotek.

3.

Księgi wieczyste prowadzi się według ustalonych wzorów, obejmujących poszczególne

działy księgi wieczystej.

1.

Księgi wieczyste są zakładane i prowadzone w systemie teleinformatycznym.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób zakładania oraz

prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym, uwzględniając strukturę

księgi wieczystej określoną w art. 25.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości

2.

Podstawą oznaczenia lokalu w księdze wieczystej jest zaświadczenie o położeniu i powierzchni

lokalu, wydane przez spółdzielnię mieszkaniową, a domu jednorodzinnego - zaświadczenie

wydane przez spółdzielnię oraz dane katastru nieruchomości

3.

O założeniu księgi wieczystej, o której mowa w art. 24

1.

W razie niezgodności danych katastru nieruchomości

2.

Sprostowanie, o którym mowa w ust. 1, może być dokonane także z urzędu, na skutek

bezpośredniego sprawdzenia danych w bazie danych katastru nieruchomości

3.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, dołącza się wypis z operatu katastralnego,

a gdy jest to niezbędne - także wyrys z mapy katastralnej lub inny dokument stanowiący

podstawę sprostowania oznaczenia nieruchomości.

4.

Organ prowadzący kataster nieruchomości

Przy każdej księdze wieczystej prowadzi się akta księgi wieczystej. Do akt tych składa

się dokumenty i pisma dotyczące nieruchomości.

Wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu,

a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - od chwili wszczęcia tego postępowania.

(uchylony)

1.

Wpis może być dokonany na podstawie dokumentu z podpisem notarialnie poświadczonym,

jeżeli przepisy szczególne nie przewidują innej formy dokumentu.

2.

Wpis potrzebny do usunięcia niezgodności między treścią księgi wieczystej a rzeczywistym

stanem prawnym może nastąpić, gdy niezgodność będzie wykazana orzeczeniem sądu lub

innymi odpowiednimi dokumentami.

1.

Do wpisu ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości wystarcza dokument obejmujący oświadczenie właściciela o ustanowieniu

tego prawa.

2.

Do wpisu prawa osobistego lub roszczenia wystarcza dokument obejmujący oświadczenie

woli właściciela o ustanowieniu tego prawa albo obejmujący zgodę na wpis roszczenia.

Przepis ten stosuje się odpowiednio do wpisu przeniesienia hipoteki i ustępstwa pierwszeństwa;

jednakże gdy ustępstwem pierwszeństwa mają być dotknięte prawa innej jeszcze osoby,

potrzebny jest także dokument obejmujący zgodę tej osoby.

3.

Zgoda na dokonanie wpisu nie może być uzależniona od warunku lub terminu.

Oświadczenie woli właściciela nieruchomości o ustanowieniu na niej ograniczonego prawa rzeczowego uważa się za złożone nie tylko wtedy, gdy doszło do wiadomości nabywcy, lecz także

gdy zostało złożone w przepisanej formie w sądzie rejonowym prowadzącym księgę wieczystą.

Przepis ten stosuje się odpowiednio do ustępstwa pierwszeństwa.

Wpis może nastąpić, gdy osoba, której prawo ma być wpisem dotknięte, jest lub zostaje

jednocześnie wpisana do księgi wieczystej jako uprawniona. Jednakże do ujawnienia

właściciela wystarcza, aby następstwo prawne po osobie wpisanej jako właściciel zostało

wykazane odpowiednimi dokumentami.

1.

Właściciel nieruchomości jest obowiązany do niezwłocznego złożenia wniosku o ujawnienie

swego prawa w księdze wieczystej.

2.

Jeżeli osoba trzecia doznała szkody na skutek nieujawnienia prawa własności w księdze

wieczystej, właściciel ponosi odpowiedzialność za szkodę powstałą na skutek niewykonania

obowiązku, o którym mowa w ust. 1, bądź na skutek opieszałości w jego wykonaniu.

1.

Sądy, organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego oraz notariusze

sporządzający akty poświadczenia dziedziczenia zawiadamiają sąd właściwy do prowadzenia

księgi wieczystej o każdej zmianie właściciela nieruchomości, dla której założona

jest księga wieczysta.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 1.

3.

W razie otrzymania zawiadomienia sąd z urzędu dokonuje wpisu ostrzeżenia, że stan

prawny nieruchomości ujawniony w księdze wieczystej stał się niezgodny z rzeczywistym

stanem prawnym. Zawiadomienie o wpisie ostrzeżenia zawiera pouczenie o obowiązku złożenia

wniosku o ujawnienie prawa własności w terminie miesiąca od daty doręczenia zawiadomienia.

4.

Sąd może wymierzyć opieszałemu właścicielowi grzywnę w wysokości od 500 do 10 000

zł w celu spowodowania ujawnienia prawa własności. W razie ujawnienia prawa własności

nieruchomości, grzywny nieuiszczone mogą być umorzone w całości lub części.

5.

Na postanowienie sądu o nałożeniu grzywny przysługuje zażalenie.

1.

Akta ksiąg wieczystych przechowuje się w sądzie.

2.

Akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca

interes prawny oraz notariusz.

3.

Nie wydaje się dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych, jeżeli dokumenty

te stanowią podstawę wpisu.

4.

Odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się na żądanie

osób mających interes prawny lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu

administracji rządowej albo jednostki samorządu terytorialnego.

5

Odpisy dokumentów znajdujących się w aktach ksiąg wieczystych wydaje się także na

żądanie Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie ustawowo realizowanych zadań.

(uchylony)

1.

Minister Sprawiedliwości utrzymuje centralną bazę danych ksiąg wieczystych stanowiącą

ogólnokrajowy zbiór ksiąg wieczystych prowadzonych w systemie teleinformatycznym.

2.

Minister Sprawiedliwości zapewnia bezpieczeństwo centralnej bazy danych ksiąg wieczystych,

w szczególności ochronę przed nieuprawnionym dostępem osób trzecich, zniszczeniem

oraz utratą danych.

1.

Informacji z centralnej bazy danych ksiąg wieczystych udziela Centralna Informacja

Ksiąg Wieczystych, zwana dalej „Centralną Informacją”, z ekspozyturami przy wydziałach

sądów rejonowych prowadzących księgi wieczyste.

2.

Centralna Informacja wydaje na wniosek odpisy ksiąg wieczystych, wyciągi z ksiąg wieczystych

oraz zaświadczenia o zamknięciu ksiąg wieczystych.

3.

Odpisy, wyciągi i zaświadczenia, o których mowa w ust. 2, wydawane przez Centralną

Informację mają moc dokumentów wydawanych przez sąd.

4.

W przypadku złożenia za pośrednictwem systemu teleinformatycznego wniosku o wydanie

dokumentów, o których mowa w ust. 2, Centralna Informacja umożliwia samodzielne wydrukowanie

tych dokumentów za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Wydruki tych dokumentów

mają moc dokumentów wydawanych przez sąd, jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich

weryfikację z danymi zawartymi w centralnej bazie danych ksiąg wieczystych.

5.

Centralna Informacja umożliwia, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, przeglądanie

ksiąg wieczystych.

6.

Każdy, kto zna numer księgi wieczystej, może bezpłatnie przeglądać księgę wieczystą

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

7.

Wydruki treści wyświetlonych w trybie przeglądania księgi wieczystej nie posiadają

mocy dokumentów wydawanych przez sąd.

8.

Jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań ustawowych, o zgodę do Ministra Sprawiedliwości

na wielokrotne, nieograniczone w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych w centralnej

bazie danych ksiąg wieczystych mogą wystąpić

1)

sądy;

2)

prokuratura;

2a

minister właściwy do spraw wewnętrznych;

3)

(uchylony)

4)

organy celne;

5)

administracyjne organy egzekucyjne;

6)

organy podatkowe;

7)

komornicy sądowi;

8)

Policja;

9)

Najwyższa Izba Kontroli;

10)

Straż Graniczna;

11)

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

12)

Agencja Wywiadu;

13)

Centralne Biuro Antykorupcyjne;

14)

Służba Kontrwywiadu Wojskowego;

15)

Służba Wywiadu Wojskowego;

16)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych;

17

Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej;

18)

notariusze;

19

Agencja Nieruchomości Rolnych;

19

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa;

20

Generalny Inspektor Informacji Finansowej;

21

Żandarmeria Wojskowa.

9.

O zgodę, o której mowa w ust. 8, może wystąpić także podmiot uprawniony do występowania

w imieniu grupy podmiotów, o których mowa w ust. 8 pkt 1-8, 10 i 18.

10.

Minister Sprawiedliwości odmawia zgody na wielokrotne, nieograniczone w czasie wyszukiwanie

ksiąg wieczystych, w drodze decyzji, jeżeli

1)

podmiot występujący o zgodę nie jest podmiotem wymienionym w ust. 8;

2)

nie wykazano, że wielokrotne, nieograniczone w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych

jest niezbędne do realizacji zadań ustawowych;

3)

nie istnieją warunki techniczne po stronie Centralnej Informacji.

11.

Minister Sprawiedliwości cofa, w drodze decyzji, zgodę na wielokrotne, nieograniczone

w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych w centralnej bazie danych ksiąg wieczystych,

jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w ust. 10 pkt 1 i 3.

12.

Centralna Informacja, po otrzymaniu zgody, o której mowa w ust. 8, przez podmiot wymieniony

w tym przepisie i na jego wniosek, umożliwia za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

wyszukanie ksiąg wieczystych w centralnej bazie danych ksiąg wieczystych.

13.

Minister Sprawiedliwości wyraża zgodę, w drodze decyzji, na wielokrotne, nieograniczone

w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych w centralnej bazie danych ksiąg wieczystych,

bez konieczności każdorazowego składania wniosku do Centralnej Informacji o wyszukanie

ksiąg wieczystych przez podmiot wymieniony w ust. 8, jeżeli

1)

posiada on urządzenia lub systemy teleinformatyczne umożliwiające identyfikację osoby

uzyskującej dane z centralnej bazy danych ksiąg wieczystych, zakresu danych oraz daty

ich uzyskania;

2)

posiada on zabezpieczenia techniczne i organizacyjne chroniące przed wykorzystaniem

uzyskanych danych niezgodnie z celem;

3)

jest to uzasadnione specyfiką i zakresem realizowanych zadań ustawowych;

4)

po stronie Centralnej Informacji istnieją odpowiednie warunki techniczne.

14.

Minister Sprawiedliwości odmawia, w drodze decyzji, zgody na wielokrotne, nieograniczone

w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych, bez konieczności każdorazowego składania

wniosku, jeżeli nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w ust. 13.

15.

Minister Sprawiedliwości cofa, w drodze decyzji, zgodę na wielokrotne, nieograniczone

w czasie wyszukiwanie ksiąg wieczystych w centralnej bazie danych ksiąg wieczystych,

bez konieczności każdorazowego składania wniosku, jeżeli przestały istnieć przesłanki,

o których mowa w ust. 13.

16.

Centralna Informacja umożliwia organom prowadzącym kataster nieruchomości

17.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób funkcjonowania Centralnej Informacji oraz jej strukturę organizacyjną,

2)

tryb składania wniosków i rodzaje dokumentów wydawanych przez Centralną Informację,

3)

wzory wniosków składanych do Centralnej Informacji, w tym zakres danych we wniosku

składanym za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

4)

tryb postępowania z wnioskami i sposób pobierania od nich opłaty,

5)

tryb przeglądania księgi wieczystej,

6)

cechy dokumentów mających moc dokumentów wydawanych przez sąd, wydrukowanych samodzielnie

oraz sposób i tryb ich weryfikacji z danymi zawartymi w centralnej bazie danych ksiąg

wieczystych,

7)

warunki techniczne i organizacyjne wykonania decyzji, o której mowa w ust. 13,

8)

tryb, sposób i kryteria wyszukiwania ksiąg wieczystych

- uwzględniając zasadę jawności ksiąg wieczystych i powszechność dostępu do nich,

szybkość postępowania, zakres danych zawartych we wniosku, konieczność zapewnienia

możliwości weryfikacji samodzielnie wydrukowanego dokumentu z danymi zawartymi w centralnej

bazie danych ksiąg wieczystych oraz konieczność zapewnienia ochrony centralnej bazy

danych ksiąg wieczystych przed nieuprawnionym dostępem osób trzecich, a także treść

i strukturę księgi wieczystej.

1.

Centralna Informacja pobiera opłaty od wniosków o wydanie odpisu księgi wieczystej,

wyciągu z księgi wieczystej, zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej oraz od

wniosku o wyszukanie ksiąg wieczystych.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

potrzebę pokrycia kosztów administracyjnych oraz zróżnicowania opłat od wniosków o

uzyskanie poszczególnych dokumentów w zależności od sposobu złożenia wniosku, sposobu

doręczenia dokumentów oraz samodzielnego wydruku dokumentów, o którym mowa w art.

36

3.

Nie pobiera się opłat od wniosków o wydanie odpisu księgi wieczystej, wyciągu z księgi

wieczystej, zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej oraz wniosku o wyszukanie

ksiąg wieczystych złożonego przez podmioty, o których mowa w art. 36

(uchylone)

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

sądy rejonowe prowadzące księgi wieczyste oraz obszary ich właściwości miejscowej,

2)

czynności, które przy prowadzeniu i przechowywaniu ksiąg wieczystych mogą spełniać

samodzielnie pracownicy sądowi

- uwzględniając zasady sprawności, racjonalności i szybkiego działania sądu oraz zasadę

jawności ksiąg wieczystych.

(uchylony)

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem art. 45, art. 46, art.

49-51, art. 52 ust. 2-5 oraz art. 57 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia niniejszej ustawy.

1.

W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku

prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić

zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem

przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).

2.

Przedmiotem hipoteki może być także

1)

użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi

własność użytkownika wieczystego;

2)

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu;

3)

wierzytelność zabezpieczona hipoteką.

3.

Hipoteką może być obciążona część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział współwłaściciela,

oraz przysługujący współuprawnionemu udział we wspólności praw wymienionych w ust.

2 pkt 1 i 2.

4.

Do hipotek określonych w ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio przepisy o hipotece na

nieruchomości.

(uchylony)

Do powstania hipoteki niezbędny jest wpis w księdze wieczystej.

1.

Hipoteka zabezpiecza wierzytelność pieniężną, w tym również wierzytelność przyszłą.

2.

Hipoteka zabezpiecza wierzytelność do oznaczonej sumy pieniężnej. Jeżeli zabezpieczenie

hipoteczne jest nadmierne, właściciel obciążonej nieruchomości może żądać zmniejszenia

sumy hipoteki.

2a.

(uchylony)

3.

Sumę hipoteki wyraża się w tej samej walucie co zabezpieczona wierzytelność, jeżeli

strony w umowie ustanawiającej hipotekę nie postanowiły inaczej.

1.

Hipoteka umowna może także zabezpieczać kilka wierzytelności z różnych stosunków prawnych

przysługujących temu samemu wierzycielowi.

2.

W umowie ustanawiającej hipotekę należy określić stosunki prawne oraz wynikające z

nich wierzytelności objęte zabezpieczeniem.

3.

Wierzyciel hipoteczny może podzielić hipotekę. Oświadczenie o podziale hipoteki należy

złożyć właścicielowi nieruchomości. Podział hipoteki staje się skuteczny z chwilą

wpisu w księdze wieczystej.

1.

W celu zabezpieczenia hipoteką kilku wierzytelności przysługujących różnym podmiotom,

a służącym sfinansowaniu tego samego przedsięwzięcia, wierzyciele powołują administratora

hipoteki. Administratorem może być jeden z wierzycieli albo osoba trzecia.

2.

Umowa powołująca administratora hipoteki powinna zostać zawarta na piśmie pod rygorem

nieważności.

3.

Administrator hipoteki zawiera umowę o ustanowienie hipoteki oraz wykonuje prawa i

obowiązki wierzyciela hipotecznego we własnym imieniu, lecz na rachunek wierzycieli,

których wierzytelności są objęte zabezpieczeniem. W umowie ustanawiającej hipotekę

należy określić zakres zabezpieczenia poszczególnych wierzytelności oraz przedsięwzięcie,

którego sfinansowaniu służą.

4.

Do ustanowienia hipoteki na rzecz administratora hipoteki nie stosuje się art. 95 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1988, z późn. zm..

5.

W księdze wieczystej jako wierzyciela hipotecznego wpisuje się administratora hipoteki.

Na wniosek wierzycieli, których wierzytelności są objęte zabezpieczeniem, sąd dokonuje

zmiany wpisu administratora hipoteki.

6.

W razie wygaśnięcia umowy powołującej administratora hipoteki i niepowołania nowego

administratora każdy z wierzycieli, których wierzytelności są objęte zabezpieczeniem,

może żądać podziału hipoteki. Przepisy o zniesieniu współwłasności stosuje się odpowiednio.

7.

Przepis ust. 6 stosuje się również w braku zgody wszystkich wierzycieli na zmianę

administratora hipoteki.

Można zastąpić zabezpieczoną wierzytelność inną wierzytelnością tego samego wierzyciela.

Do zmiany zabezpieczonej wierzytelności stosuje się przepisy o zmianie treści hipoteki.

Zgoda osób, którym przysługują prawa z pierwszeństwem równym lub niższym, nie jest

potrzebna.

1.

Na zmianę waluty zabezpieczonej wierzytelności oraz inne zmiany zabezpieczonej wierzytelności

w drodze czynności prawnej zwiększające zakres zaspokojenia z nieruchomości obciążonej

wymagana jest zgoda właściciela nieruchomości, jeżeli nie jest on dłużnikiem osobistym.

Oświadczenie właściciela nieruchomości powinno być złożone którejkolwiek ze stron

w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

2.

Zmiany zabezpieczonej wierzytelności, o których mowa w ust. 1, są bezskuteczne w stosunku

do właściciela nieruchomości, dopóki nie wyraził na nie zgody.

Hipoteka zabezpiecza mieszczące się w sumie hipoteki roszczenia o odsetki oraz o przyznane

koszty postępowania, jak również inne roszczenia o świadczenia uboczne, jeżeli zostały

wymienione w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej.

(uchylony)

(uchylony)

Niedopuszczalne jest zastrzeżenie, przez które właściciel nieruchomości zobowiązuje

się względem wierzyciela hipotecznego, że nie dokona zbycia lub obciążenia nieruchomości

przed wygaśnięciem hipoteki.

Właściciel nieruchomości niebędący dłużnikiem osobistym może, niezależnie od zarzutów,

które mu przysługują osobiście przeciwko wierzycielowi hipotecznemu, podnosić zarzuty

przysługujące dłużnikowi oraz te, których dłużnik zrzekł się po ustanowieniu hipoteki.

Wierzyciel hipoteczny może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości obciążonej hipoteką,

bez względu na ograniczenie odpowiedzialności dłużnika wynikające z prawa spadkowego.

Zaspokojenie wierzyciela hipotecznego z nieruchomości następuje według przepisów o

sądowym postępowaniu egzekucyjnym, chyba że z nieruchomości dłużnika jest prowadzona

egzekucja przez administracyjny organ egzekucyjny.

1.

W razie podziału nieruchomości hipoteka obciążająca nieruchomość obciąża wszystkie

nieruchomości utworzone przez podział (hipoteka łączna). Hipoteka na części ułamkowej

nieruchomości obciąża w tym samym zakresie części ułamkowe wszystkich nieruchomości

utworzonych przez podział.

1

Hipoteka na części ułamkowej nieruchomości obciąża nieruchomość otrzymaną w wyniku

zniesienia współwłasności przez współwłaściciela, którego udział był obciążony tą

hipoteką.

1

Jeżeli współwłaścicielowi nieruchomości, którego udział był obciążony hipoteką, przysługuje

spłata, na wierzytelności z tego tytułu jego wierzycielowi hipotecznemu przysługuje

ustawowe prawo zastawu. O pierwszeństwie ustawowego prawa zastawu na wierzytelności

o spłatę rozstrzyga pierwszeństwo hipotek obciążających udział współwłaściciela.

1

Jeżeli w wyniku podziału współwłaścicielowi nieruchomości, którego udział był obciążony

hipoteką przypada nieruchomość z dopłatą, ust. 1

1

Postanowienie umowy albo ugody sądowej znoszącej współwłasność, na mocy którego współwłaściciel

nieruchomości, którego udział był obciążony hipoteką, nie otrzymuje spłaty lub dopłaty,

jest nieważne.

2.

Wierzyciel, któremu przysługuje hipoteka łączna, może według swego uznania żądać zaspokojenia

w całości lub w części z każdej nieruchomości z osobna, z niektórych z nich lub ze

wszystkich łącznie. Może również według swego uznania dokonać jej podziału pomiędzy

poszczególne nieruchomości.

3.

W celu zabezpieczenia tej samej wierzytelności można, w drodze czynności prawnej,

obciążyć więcej niż jedną nieruchomość (hipoteka łączna umowna).

4.

W razie podziału nieruchomości polegającego na ustanowieniu odrębnej własności lokalu

lub wydzieleniu z dotychczasowej nieruchomości odrębnej nieruchomości zabudowanej

domem jednorodzinnym, nabywca wydzielonej nieruchomości może żądać podziału hipoteki

proporcjonalnie do wartości nieruchomości powstałych wskutek podziału. Jeżeli jednak

sposób podziału hipoteki został określony w umowie o ustanowienie hipoteki i ujawniony

w księdze wieczystej, podział następuje stosownie do postanowień umowy.

5.

W razie podziału nieruchomości hipoteka obciążająca nieruchomość nie obciąża nieruchomości

utworzonych przez podział, które wydzielono w wyniku zadośćuczynienia roszczeniu ujawnionemu

w księdze wieczystej przed powstaniem hipoteki.

Przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela

hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Przepisu tego nie

stosuje się do roszczeń o świadczenia uboczne.

1.

Jeżeli wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez wierzyciela,

wypowiedzenie jest skuteczne względem właściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem

osobistym, gdy było dokonane w stosunku do niego.

2.

Jeżeli wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez dłużnika,

właściciel nieruchomości niebędący dłużnikiem osobistym może dokonać wypowiedzenia

ze skutkiem co do hipoteki.

3.

Wypowiedzenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest skuteczne, chociażby wierzyciel wiedział,

że osoba wpisana w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości nie jest właścicielem.

1.

W razie przelewu wierzytelności hipotecznej na nabywcę przechodzi także hipoteka,

chyba że ustawa stanowi inaczej. Do przelewu wierzytelności hipotecznej niezbędny

jest wpis w księdze wieczystej.

2.

Hipoteka nie może być przeniesiona bez wierzytelności, którą zabezpiecza.

1.

Jeżeli hipoteka zabezpiecza kilka wierzytelności przysługujących wierzycielowi hipotecznemu,

w razie przelewu jednej z nich hipoteka przechodzi na nabywcę proporcjonalnie do wysokości

tej wierzytelności w stosunku do sumy wierzytelności zabezpieczonych tą hipoteką,

chyba że strony postanowiły inaczej.

2.

Jeżeli wierzytelność hipoteczna zostanie przeniesiona bez hipoteki, zbywca powinien

zawiadomić o tym właściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem osobistym.

Jeżeli z określonego we wpisie stosunku prawnego, z którego wynika zabezpieczona hipoteką

wierzytelność, może powstać nowa wierzytelność, strony mogą postanowić, że przelew

wierzytelności hipotecznej nie powoduje przejścia hipoteki na nabywcę.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Przepisów oddziału niniejszego nie stosuje się do przelewu roszczeń o świadczenia

uboczne.

W razie przeniesienia zabezpieczonej wierzytelności wynikającej z dokumentu zbywalnego

przez indos lub z dokumentu na okaziciela na nabywcę wierzytelności przechodzi także

hipoteka. Jeżeli hipoteka zabezpiecza kilka wierzytelności, stosuje się przepisy art.

79

Hipoteka na nieruchomości obciąża także jej przynależności.

1.

Części składowe nieruchomości są objęte hipoteką również po ich odłączeniu, dopóki

pozostają na nieruchomości, chyba że zostały zbyte w granicach prawidłowej gospodarki,

a umowa zbycia jest stwierdzona pismem z datą urzędowo poświadczoną.

2.

Hipoteka nie obejmuje odłączonych części składowych, które przypadają dzierżawcy,

oraz tych, które przypadają użytkownikowi lub mającemu służebność, jeżeli użytkowanie

lub służebność ma pierwszeństwo przed hipoteką.

Rzeczy, które wskutek zbycia przestały być przynależnościami, są objęte hipoteką do

czasu pozostawania ich na nieruchomości, chyba że zostały zbyte w granicach prawidłowej

gospodarki, a umowa zbycia została stwierdzona pismem z datą urzędowo poświadczoną.

Do chwili zajęcia nieruchomości wierzyciel hipoteczny nie może sprzeciwić się usunięciu

jej części składowych lub przynależności, jeżeli właściciel nie narusza przez to zasad

prawidłowej gospodarki.

1.

Hipoteka obejmuje roszczenie właściciela o czynsz najmu lub dzierżawy, jednakże do

chwili zajęcia nieruchomości przez wierzyciela hipotecznego właściciel może czynsz

pobierać.

2.

W razie zajęcia nieruchomości zapłata czynszu, dokonana z góry więcej niż za jeden

pełny okres płatności przypadającej po zajęciu, nie ma skutku względem wierzyciela

hipotecznego, chyba że została ujawniona w księdze wieczystej przed wpisem hipoteki.

Przepisy te stosuje się odpowiednio do rozporządzenia roszczeniem o czynsz.

1.

Jeżeli nieruchomość obciążona hipoteką lub jej część składowa jest ubezpieczona, zakład

ubezpieczeń może bez zgody wierzyciela hipotecznego zapłacić ubezpieczającemu odszkodowanie

w celu pokrycia poniesionych przez niego wydatków na przywrócenie nieruchomości do

stanu poprzedniego. W wypadku takim zapłata odszkodowania może być dokonywana w ratach

płatnych w miarę przywracania nieruchomości do stanu poprzedniego.

2.

Zapłata odszkodowania ubezpieczającemu na inne cele niż przywrócenie nieruchomości

do stanu poprzedniego może nastąpić tylko za zgodą wierzyciela hipotecznego.

W razie sprzedaży części nieruchomości obciążonej hipoteką sprzedawca lub kupujący

mogą żądać, aby wierzyciel zwolnił tę część od obciążenia, jeżeli jest ona stosunkowo

nieznaczna, a wartość pozostałej części nieruchomości zapewnia wierzycielowi dostateczne

zabezpieczenie. Na żądanie wierzycieli kwota uzyskana ze sprzedaży powinna im być

wypłacona według pierwszeństwa służących im hipotek.

Jeżeli właściciel lub osoba trzecia oddziaływa na nieruchomość w taki sposób, że może

to pociągnąć za sobą zmniejszenie jej wartości w stopniu zagrażającym bezpieczeństwu

hipoteki, wierzyciel może żądać zaniechania tych działań.

Jeżeli na skutek okoliczności, za które właściciel odpowiada, wartość nieruchomości

uległa zmniejszeniu w stopniu naruszającym bezpieczeństwo hipoteki, wierzyciel może

wyznaczyć właścicielowi odpowiedni termin do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego

albo do ustanowienia dostatecznego zabezpieczenia dodatkowego. Po bezskutecznym upływie

wyznaczonego terminu wierzyciel może żądać niezwłocznego zaspokojenia z nieruchomości

obciążonej.

Jeżeli zmniejszenie wartości nieruchomości naruszające bezpieczeństwo hipoteki nastąpiło

na skutek okoliczności, za które właściciel nie odpowiada, hipoteka obejmuje przysługujące

właścicielowi roszczenie o naprawienie szkody.

Wygaśnięcie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką pociąga za sobą wygaśnięcie hipoteki,

chyba że z danego stosunku prawnego mogą powstać w przyszłości kolejne wierzytelności

podlegające zabezpieczeniu. Przepis art. 99

Hipoteka zabezpieczająca kilka wierzytelności wygasa z chwilą wygaśnięcia ostatniej

wierzytelności, jeżeli nie może już powstać żadna wierzytelność ze stosunków prawnych

stanowiących źródło pierwotnie zabezpieczonych wierzytelności.

W razie wykreślenia hipoteki z księgi wieczystej bez ważnej podstawy prawnej hipoteka

wygasa po upływie lat dziesięciu.

(uchylony)

Jeżeli dłużnikowi osobistemu, który zaspokoił wierzyciela hipotecznego, przysługuje

roszczenie zwrotne względem właściciela nieruchomości obciążonej albo względem jego

poprzednika prawnego, hipoteka przechodzi na dłużnika aż do wysokości przysługującego

mu roszczenia. Jednakże gdy wierzyciel został zaspokojony tylko w części, przysługuje

mu co do pozostałej części pierwszeństwo przed hipoteką dłużnika osobistego.

1.

Gdy na skutek zaspokojenia wierzyciela z jednej z nieruchomości obciążonych łącznie

jej właściciel uzyskał roszczenie zwrotne względem właściciela nieruchomości współobciążonej

albo względem jego poprzednika prawnego, hipoteka obciążająca dotychczas tę nieruchomość

jako łączna przechodzi na uprawnionego do zwrotu, aż do wysokości przysługującego

mu roszczenia. Jednakże gdy wierzyciel został zaspokojony tylko w części, przysługuje

mu co do pozostałej części pierwszeństwo przed hipoteką uzyskaną przez uprawnionego

do zwrotu.

2.

Jeżeli w chwili przejścia hipoteki na uprawnionego do zwrotu ciążą na nieruchomości

prawa z pierwszeństwem równym z hipoteką łączną lub z niższym, prawom tym służy pierwszeństwo

przed hipoteką uzyskaną przez uprawnionego do zwrotu.

1.

Gdy wierzytelność zabezpieczona hipoteką jest wymagalna, a wierzyciel dopuszcza się

zwłoki albo też zaspokojenie go napotyka trudności, hipoteka wygasa, jeżeli właściciel

nieruchomości złoży zabezpieczoną kwotę do depozytu sądowego, zrzekając się uprawnienia

do odebrania jej z powrotem.

2.

Wykreślenie hipoteki następuje na wniosek właściciela nieruchomości na podstawie prawomocnego

postanowienia sądu o zezwoleniu na złożenie do depozytu sądowego oraz dowodu wpłaty

zabezpieczonej kwoty do depozytu sądowego ze zrzeczeniem się odebrania jej z powrotem.

1.

Jeżeli od dnia wpisu hipoteki upłynęło dziesięć lat, a nie powstała wierzytelność

hipoteczna, lecz nadal może powstać, właściciel nieruchomości może żądać zniesienia

hipoteki za odpowiednim wynagrodzeniem.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do hipoteki zabezpieczającej kilka wierzytelności także

wtedy, gdy pomimo upływu dziesięciu lat od wygaśnięcia ostatniej wierzytelności hipotecznej

nie powstała żadna wierzytelność podlegająca zabezpieczeniu tą hipoteką.

W razie wygaśnięcia hipoteki wierzyciel obowiązany jest dokonać wszelkich czynności

umożliwiających wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej.

Wierzycielom hipotecznym użytkowania wieczystego, którzy utracili hipoteki wskutek

wygaśnięcia użytkowania wieczystego, przysługuje ustawowe prawo zastawu na roszczeniach

użytkownika wieczystego o wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność

budynki albo inne urządzenia istniejące w dniu zwrotu użytkowanej nieruchomości. O

pierwszeństwie ustawowego prawa zastawu rozstrzyga pierwszeństwo hipotek obciążających

wygasłe prawo użytkowania wieczystego.

Roszczenie wierzyciela hipotecznego o przeniesienie jego hipoteki na miejsce opróżnione

przez inną hipotekę może być ujawnione w księdze wieczystej. W takim przypadku hipoteka

uzyskuje przyrzeczone miejsce, z chwilą gdy stało się wolne.

Hipotece ustanowionej na opróżnionym miejscu hipotecznym lub przeniesionej na opróżnione

miejsce hipoteczne przysługuje pierwszeństwo takie samo jak wygasłej hipotece.

Przepisów niniejszego oddziału nie stosuje się do hipoteki na wierzytelności hipotecznej.

1.

W razie wygaśnięcia hipoteki właścicielowi nieruchomości przysługuje w granicach wygasłej

hipoteki uprawnienie do rozporządzania opróżnionym miejscem hipotecznym. Może on ustanowić

na tym miejscu nową hipotekę albo przenieść na nie za zgodą uprawnionego którąkolwiek

z hipotek obciążających nieruchomość.

2.

Jeżeli hipoteka wygasła tylko częściowo, właściciel może rozporządzać opróżnionym

miejscem hipotecznym w tej części.

Przepisy art. 101

1.

Jeżeli hipoteka wygasła wskutek egzekucji z nieruchomości, właściciel nieruchomości

nie może rozporządzać opróżnionym miejscem hipotecznym.

2.

Przy egzekucji z nieruchomości nie uwzględnia się opróżnionych miejsc hipotecznych.

1.

W razie wykreślenia hipoteki bez jednoczesnego wpisania na jej miejsce innej hipoteki,

właściciel nieruchomości może zachować uprawnienie do rozporządzania opróżnionym miejscem

hipotecznym, jeżeli jednocześnie z wykreśleniem hipoteki uprawnienie to zostanie wpisane

do księgi wieczystej.

2.

Do wykreślenia wygasłej hipoteki oraz do wpisu uprawnienia do rozporządzania opróżnionym

miejscem hipotecznym potrzebne jest oświadczenie właściciela nieruchomości.

Uprawnienie do rozporządzania opróżnionym miejscem hipotecznym przysługuje każdoczesnemu

właścicielowi nieruchomości.

Uprawnienie do rozporządzania opróżnionym miejscem hipotecznym nie podlega zajęciu.

Ustanowienie hipoteki przymusowej na opróżnionym miejscu nie jest dopuszczalne.

Jeżeli nieruchomość stanowiąca przedmiot hipoteki łącznej zostanie zwolniona spod

obciążenia, właściciel nieruchomości może rozporządzać opróżnionym miejscem hipotecznym

do wysokości sumy hipoteki.

Niedopuszczalne jest zastrzeżenie, przez które właściciel nieruchomości zobowiązuje

się do nierozporządzania opróżnionym miejscem hipotecznym.

1.

Do ustanowienia hipoteki na wierzytelności hipotecznej nie jest wymagane udowodnienie

istnienia obciążonej wierzytelności.

2.

Spłata wierzytelności hipotecznej obciążonej hipoteką może być dokonana do wysokości

tej hipoteki tylko do rąk wierzyciela, któremu ona przysługuje, o ile jego wierzytelność

jest stwierdzona tytułem wykonawczym. W pozostałych przypadkach suma odpowiadająca

wysokości hipoteki na wierzytelności hipotecznej powinna być złożona do depozytu sądowego.

Jeżeli wierzytelność zabezpieczona hipoteką na wierzytelności hipotecznej oraz obciążona

wierzytelność hipoteczna są już wymagalne, wierzyciel, któremu przysługuje hipoteka

na wierzytelności hipotecznej, może żądać zapłaty wprost od dłużnika wierzytelności

obciążonej; może również dochodzić zaspokojenia z nieruchomości.

Jeżeli właściciel nieruchomości dokonał zapłaty do rąk wierzyciela, któremu przysługuje

hipoteka na wierzytelności hipotecznej, hipoteka na nieruchomości wygasa aż do wysokości

sumy uiszczonej przez właściciela.

Wierzytelność zabezpieczona hipoteką na wierzytelności hipotecznej może być przedmiotem

dalszych hipotek.

W wypadkach nieobjętych przepisami działu niniejszego stosuje się do hipoteki na wierzytelności

hipotecznej przepisy o zastawie na wierzytelności.

1.

Wierzyciel, którego wierzytelność jest stwierdzona tytułem wykonawczym, określonym

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym, może na podstawie tego tytułu uzyskać hipotekę

na wszystkich nieruchomościach dłużnika (hipoteka przymusowa).

2.

Jeżeli nieruchomość jest własnością Skarbu Państwa, hipoteka przymusowa może być ustanowiona

w wypadkach przewidzianych w przepisach ustawowych.

Hipotekę przymusową można uzyskać także na podstawie

1)

postanowienia sądu o udzieleniu zabezpieczenia;

2)

postanowienia prokuratora;

3)

decyzji administracyjnej, o ile przepisy szczególne tak stanowią, chociażby decyzja

nie była ostateczna;

4)

dokumentu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu

podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych

(Dz. U. poz. 1289, z 2015 r. poz. 211 oraz z 2016 r. poz. 1948);

5)

zarządzenia zabezpieczenia określonego w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji albo zarządzenia zabezpieczenia określonego w ustawie, o której mowa

w pkt 4.

Wierzyciel może żądać wpisu hipoteki przymusowej na sumę nie wyższą niż wynikająca

z treści dokumentu stanowiącego podstawę jej wpisu do księgi wieczystej. Jeżeli z

dokumentu tego nie wynika wysokość sumy hipoteki, suma hipoteki nie może przewyższać

więcej niż o połowę zabezpieczonej wierzytelności wraz z roszczeniami o świadczenia

uboczne określonymi w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu hipoteki na dzień złożenia

wniosku o wpis hipoteki.

(uchylony)

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, łączne obciążenie kilku nieruchomości hipoteką

przymusową jest niedopuszczalne, chyba że nieruchomości te są już obciążone inną hipoteką

łączną albo stanowią własność dłużników solidarnych.

2.

Podział zabezpieczenia między poszczególne nieruchomości zależy od uznania wierzyciela.

(uchylony)

(pominięty)

Księgi wieczyste istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają się księgami

wieczystymi w rozumieniu tej ustawy.

Skutki wpisów, które zostały dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

a które według tej ustawy nie są dopuszczalne, podlegają przepisom dotychczasowym.

1.

Postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczy się według

przepisów tej ustawy.

2.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne, jeżeli

nie naruszyły przepisów dotychczasowych.

Treść hipotek istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz hipotek wpisanych

po tym dniu na podstawie tytułów dotychczasowych powstałych przed dniem wejścia w

życie tej ustawy oraz ich przeniesienie, obciążenie, zmiana treści lub pierwszeństwa

albo zniesienie podlega przepisom tej ustawy, chyba że przepisy poniższe stanowią

inaczej.

Przepisy niniejszej ustawy o zakresie obciążenia hipoteką oraz o ochronie hipoteki

stosuje się także do hipotek, długów gruntowych i długów rentowych istniejących w

dniu wejścia w życie tej ustawy.

Listy hipoteczne, a także listy długów gruntowych i rentowych w rozumieniu kodeksu cywilnego niemieckiego, wydane przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe, pozostają w mocy, jeżeli zostały zarejestrowane w trybie przewidzianym w dekrecie z dnia 10 grudnia 1946 r. o rejestracji i umarzaniu listów hipotecznych,

listów długów gruntowych i rentowych, wydanych przed dniem 1 września 1939 r.

(Dz. U. z 1947 r. poz. 19).

(uchylony)

Na obszarze byłej mocy obowiązującej prawa o ustalaniu własności dóbr nieruchomych,

o przywilejach i hipotekach z 1818 r. - prawa, które nie mogły być wpisane do księgi

wieczystej ze względu na brak zgody wierzycieli hipotecznych, lecz zostały ujawnione

przez zastrzeżenia, mogą być wpisane bez tej zgody z pierwszeństwem wynikającym z

zastrzeżenia ujawnionego w księdze dotychczasowej.

Jeżeli ograniczenie możności rozporządzenia nieruchomością lub prawami rzeczowymi na nieruchomości, które przestało być wiążące, jest nadal wpisane w księdze wieczystej,

wykreślenie jego może nastąpić z urzędu.

1.

Dla nieruchomości, które nie mają założonych ksiąg wieczystych albo których księgi

zaginęły lub uległy zniszczeniu, prowadzi się we właściwych sądach rejonowych, do

czasu założenia ksiąg, zbiory dokumentów przeznaczone do składania wniosków i dokumentów

dotyczących ograniczonych praw rzeczowych i ograniczeń w rozporządzaniu tymi nieruchomościami. Jednakże złożenie dokumentu

dotyczącego hipoteki dopuszczalne jest, gdy przepis szczególny na to zezwala.

2.

Do ustroju zbioru dokumentów oraz do postępowania o złożenie dokumentów do zbioru

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 2 działu I.

3.

Złożenie dokumentów do zbioru na podstawie postanowienia sądu rejonowego ma wszelkie

skutki wpisu w księdze wieczystej, z wyjątkiem przewidzianych w przepisach o rękojmi

wiary publicznej ksiąg wieczystych, chyba że przepis szczególny dotyczący rękojmi

stanowi inaczej.

1.

Zbiory dokumentów istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają się zbiorami

dokumentów w rozumieniu tej ustawy. Przepis art. 114 stosuje się odpowiednio.

2.

Złożenie dokumentów do zbioru może nastąpić tylko wtedy, gdy dokument określony w

art. 123 ust. 1 ma być złożony do zbioru już istniejącego. Jeżeli do zbioru ma być

złożony dokument dotyczący prawa własności albo brak jest zbioru, zgłoszenie wniosku

o złożenie dokumentu do zbioru traktuje się jak zgłoszenie wniosku o założenie księgi

wieczystej.

3.

W postępowaniu o złożenie dokumentu do zbioru wszczętym przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 116.

1.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, wyda

1)

szczegółowe przepisy o prowadzeniu ksiąg wieczystych założonych po dniu wejścia w

życie dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych;

2)

szczegółowe przepisy o prowadzeniu zbioru dokumentów oraz o postępowaniu w tych sprawach.

2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może określić termin utraty mocy

prawnej ksiąg wieczystych założonych przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych, zasady prowadzenia tych ksiąg do czasu utraty przez nie mocy prawnej, zasady zakładania

nowych ksiąg wieczystych dla nieruchomości, których księgi wieczyste utraciły moc

prawną, oraz zasady zwalniania od opłat sądowych w sprawach związanych z utratą mocy

prawnej ksiąg wieczystych.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo o księgach wieczystych

(Dz. U. poz. 320 oraz z 1950 r. poz. 349);

2)

utrzymane w mocy przez art. III pkt 3 oraz art. XVII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające

kodeks cywilny

(Dz. U. poz. 94 oraz z 1974 r. poz. 142) art. 14-27, 190-249, 290-293, 295 oraz w zakresie ksiąg wieczystych i hipoteki art.

114, 115, 118-120, 122-126 i 300 § 2 dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo

rzeczowe

(Dz. U. poz. 319, z 1950 r. poz. 312, z 1954 r. poz. 184, z 1961 r. poz. 159, z 1962 r. poz. 166 oraz z 1964 r. poz. 94);

3)

utrzymane w mocy przez art. III pkt 4 oraz art. XVIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające

kodeks cywilny

(Dz. U. poz. 94 oraz z 1974 r. poz. 142) w zakresie ksiąg wieczystych i hipoteki art. XIX-XXV, XXXVII, XXXVIII, XL-XLVI, L i LIV-LXIII dekretu z dnia 11 października

1946 r. - Przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych

(Dz. U. poz. 321, z 1950 r. poz. 349, z 1953 r. poz. 113, z 1960 r. poz. 311 oraz z 1964 r. poz. 94);

4)

ustawa z dnia 16 listopada 1964 r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia

ksiąg wieczystych

(Dz. U. poz. 278).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy obowiązują

przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 1 pkt 6

i ust. 4 pkt 3, art. 12-14, art. 18-20, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 5 i 6 oraz

art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 351 pkt 2, art. 361 pkt 1 i art. 363 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 106, który wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2017 r.