Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

1.

Ustawa określa

1)

cel działalności, zadania oraz organizację Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, zwanego

dalej „Funduszem”;

2)

zasady funkcjonowania obowiązkowego systemu gwarantowania depozytów;

3)

zasady umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych;

4)

zasady przygotowywania i przeprowadzania przymusowej restrukturyzacji;

5)

zasady gromadzenia i wykorzystywania informacji w celu realizacji zadań Funduszu.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do Banku Gospodarstwa Krajowego.

1.

Ustawa określa zasady, warunki i tryb rekapitalizacji niektórych instytucji oraz zastosowania

rządowych instrumentów stabilizacji finansowej.

2.

Rekapitalizacja polega na udzielaniu przez Skarb Państwa gwarancji zwiększenia funduszy

własnych instytucji.

3.

Rządowymi instrumentami stabilizacji finansowej są

1)

publiczny instrument wsparcia kapitałowego;

2)

tymczasowe przejęcie instytucji i instytucji finansowych przez Skarb Państwa.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

bank - bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo bankowe;

2)

bank w restrukturyzacji - bank, wobec którego właściwy organ przymusowej restrukturyzacji

wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7;

3)

deponent - osobę lub podmiot uprawnione do świadczenia pieniężnego, o których mowa

w art. 20 i art. 21;

4)

dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa członkowskiego

- dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej z państwa członkowskiego,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia nr 575/2013;

5)

dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego - dominującą finansową

spółkę holdingową z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia

nr 575/2013;

6)

dominująca instytucja z państwa członkowskiego - dominującą instytucję z państwa członkowskiego,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia nr 575/2013;

7)

działalność bankowa - wykonywanie przez bank czynności, o których mowa w art. 5 lub

art. 6 ustawy - Prawo bankowe;

8)

działalność maklerska - działalność, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz działalność, o której mowa w art. 69 ust. 4 tej ustawy, o ile jest wykonywana

łącznie z działalnością, o której mowa w art. 69 ust. 2 tej ustawy;

9)

dzień roboczy - dzień od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych

od pracy;

10)

dzień spełnienia warunku gwarancji

a)

w przypadku banku - dzień zawieszenia działalności banku wskazany w decyzji Komisji

Nadzoru Finansowego, o której mowa w art. 158 ust. 1 lub 2 ustawy - Prawo bankowe, i ustanowienia zarządu komisarycznego, o ile nie został on ustanowiony wcześniej,

oraz wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub dzień wystąpienia

przez Fundusz do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, o którym mowa

w art. 230 ust. 2 pkt 1,

b)

w przypadku oddziału banku zagranicznego - dzień wydania przez sąd postanowienia o

uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym

mowa w art. 379 pkt 1 ustawy - Prawo upadłościowe, dotyczącego banku zagranicznego,

który prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału,

albo dzień wszczęcia postępowania upadłościowego obejmującego majątek banku zagranicznego

położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

w przypadku kasy - dzień zawieszenia działalności kasy wskazany w decyzji Komisji

Nadzoru Finansowego, o której mowa w art. 74k ust. 1 lub 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, i ustanowienia zarządcy komisarycznego, o ile nie został on ustanowiony wcześniej,

oraz wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub dzień wystąpienia

przez Fundusz do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, o którym mowa

w art. 230 ust. 2 pkt 2;

11)

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego - Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, o którym

mowa w rozporządzeniu nr 1093/2010;

12)

finansowa spółka holdingowa - finansową spółkę holdingową, o której mowa w art. 4

ust. 1 pkt 20 rozporządzenia nr 575/2013;

13)

finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej - finansową spółkę holdingową

o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia nr 575/2013;

14)

firma inwestycyjna - dom maklerski w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, który posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie, o którym mowa w

art. 69 ust. 2 pkt 3 lub 7 tej ustawy;

15)

firma inwestycyjna w restrukturyzacji - firmę inwestycyjną, wobec której właściwy

organ przymusowej restrukturyzacji wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7;

16)

fundusze własne - fundusze własne, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia

nr 575/2013;

17)

funkcje krytyczne - usługi, operacje lub inną działalność podmiotu lub grupy, których

zaprzestanie mogłoby prowadzić, w jednym lub kilku państwach członkowskich będących

członkiem Unii Europejskiej, do zakłóceń w funkcjonowaniu gospodarki lub zagrozić

stabilności finansowej ze względu na wielkość podmiotu lub grupy, ich udział w rynku,

złożoność, działalność transgraniczną, powiązania gospodarcze lub finansowe, w szczególności

uwzględniając możliwość wykonywania tych usług, operacji lub innej działalności przez

inne podmioty;

18)

główna linia biznesowa - wyodrębnioną na potrzeby zarządcze część działalności, która

stanowi dla podmiotu lub grupy, w skład której wchodzi podmiot, istotne źródło przychodów,

zysku lub wartości przedsiębiorstwa;

19)

grupa - podmiot dominujący, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 15 lit. a rozporządzenia

nr 575/2013, oraz podmioty zależne, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 tego rozporządzenia;

20)

grupowy plan przymusowej restrukturyzacji - plan sporządzony przez właściwy organ

przymusowej restrukturyzacji dla grupy określający sposób, w jaki ten organ zamierza

prowadzić restrukturyzację grupy;

21)

holding mieszany - holding mieszany, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia

nr 575/2013;

22)

instrument pochodny - instrument pochodny, o którym mowa w art. 2 pkt 5 rozporządzenia

nr 648/2012;

23)

instrumenty finansowe - instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

24)

instytucja finansowa - instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26

rozporządzenia nr 575/2013;

25)

instytucja kredytowa - instytucję kredytową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita

Polska;

26)

instytucja pomostowa - podmiot, którego jedynym akcjonariuszem lub podmiotem dominującym

jest Fundusz, utworzony w celu przeniesienia na ten podmiot praw udziałowych podmiotu

w restrukturyzacji, jego przedsiębiorstwa albo praw majątkowych lub zobowiązań podmiotu

w restrukturyzacji w celu kontynuowania w całości lub części działalności prowadzonej

przez podmiot w restrukturyzacji;

27)

istotny oddział

a)

w przypadku oddziału instytucji kredytowej - oddział uznany za istotny zgodnie z art.

141f ust. 13 ustawy - Prawo bankowe,

b)

w przypadku oddziału zagranicznej firmy inwestycyjnej, o której mowa w art. 3 pkt 32 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi - oddział uznany za istotny zgodnie z art. 110f ust. 2 tej ustawy,

c)

w przypadku oddziału podmiotu krajowego prowadzącego działalność poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej - oddział uznany za istotny przez organy państwa przyjmującego;

28)

kasa - spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową;

29)

Kasa Krajowa - Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową;

30)

kasa w restrukturyzacji - kasę, wobec której właściwy organ przymusowej restrukturyzacji

wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7;

31)

kolegium przymusowej restrukturyzacji - kolegium utworzone zgodnie z art. 127 ust.

1;

32)

kontrahent centralny - kontrahenta centralnego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia

nr 648/2012;

33)

krajowy podmiot dominujący

a)

bank lub firmę inwestycyjną będącą unijną instytucją dominującą,

b)

unijną dominującą finansową spółkę holdingową lub unijną dominującą finansową spółkę

holdingową o działalności mieszanej, jeżeli są objęte nadzorem skonsolidowanym sprawowanym

przez Komisję Nadzoru Finansowego;

34)

obowiązkowy system gwarantowania depozytów - system gwarantowania środków pieniężnych

funkcjonujący na podstawie ustawy;

35)

oddział banku zagranicznego - oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust.

1 pkt 20 ustawy - Prawo bankowe;

36)

oficjalnie uznany system gwarantowania depozytów - system gwarantowania środków pieniężnych,

utworzony i urzędowo uznany w państwie członkowskim;

37)

państwo członkowskie - państwo będące członkiem Unii Europejskiej lub Europejskiego

Obszaru Gospodarczego;

38)

państwo trzecie - państwo inne niż państwo członkowskie;

39)

plan przymusowej restrukturyzacji - plan sporządzony przez właściwy organ przymusowej

restrukturyzacji, określający sposób, w tym zastosowanie instrumentów przymusowej

restrukturyzacji, w jaki ten organ zamierza prowadzić restrukturyzację podmiotu;

40)

podmiot krajowy - bank, firmę inwestycyjną lub kasę;

41)

podmiot objęty systemem gwarantowania - objęty obowiązkowym systemem gwarantowania

depozytów

a)

bank,

b)

oddział banku zagranicznego, o ile nie jest uczestnikiem systemu gwarantowania środków

pieniężnych albo system gwarantowania środków pieniężnych, w którym uczestniczy, nie

zapewnia gwarantowania środków pieniężnych co najmniej w zakresie i w wysokości określonych

w ustawie,

c)

kasę;

42)

podmiot rezydualny - podmiot w restrukturyzacji, wobec którego Fundusz podjął decyzję

o likwidacji lub wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie jego upadłości;

43)

podmiot uprawniony do reprezentacji - w przypadku

a)

banku - zarząd, zarząd komisaryczny, likwidatora, administratora albo pełnomocnika

ustanowionego przez Fundusz, a jeżeli ogłoszono upadłość banku - syndyka,

b)

oddziału banku zagranicznego - dyrektora oddziału albo zarządcę zagranicznego, o którym

mowa w art. 379 pkt 4 ustawy - Prawo upadłościowe,

c)

kasy - zarząd, zarządcę komisarycznego, likwidatora, administratora albo pełnomocnika

ustanowionego przez Fundusz, a jeżeli ogłoszono upadłość kasy - syndyka;

44)

podmiot w restrukturyzacji - podmiot, wobec którego właściwy organ przymusowej restrukturyzacji

wydał decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4;

45)

podmiot zależny - podmiot zależny, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia

nr 575/2013;

46)

podmiot zarządzający aktywami - podmiot, którego jedynym akcjonariuszem lub podmiotem

dominującym jest Fundusz, utworzony w celu przeniesienia praw majątkowych i powiązanych

z nimi zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji lub instytucji pomostowej w celu zarządzania

tymi prawami, w tym ich zbycia lub likwidacji;

47)

podmiot znaczący - podmiot, który indywidualnie spełnia jedną z przesłanek

a)

łączna wartość jego aktywów ustalona na podstawie ostatniego zatwierdzonego sprawozdania

finansowego przekracza równowartość w złotych kwoty 30 000 000 000 euro według średniego

kursu z ostatniego dnia roboczego roku poprzedniego, ogłoszonego przez Narodowy Bank

Polski,

b)

stosunek całkowitej wartości jego aktywów do produktu krajowego brutto państwa członkowskiego,

w którym ma siedzibę, przekracza 20%, chyba że wartość jego aktywów ustalona na podstawie

ostatniego zatwierdzonego sprawozdania finansowego jest niższa niż równowartość w

złotych kwoty 5 000 000 000 euro według średniego kursu z ostatniego dnia roboczego

roku poprzedniego, ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski;

48)

prawa udziałowe - akcje, udziały, prawa poboru, prawa do akcji, warranty subskrypcyjne

i inne zbywalne papiery wartościowe inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom

wynikającym z akcji oraz inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji,

inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych

wcześniej;

49)

przejęcie przedsiębiorstwa - instrument przymusowej restrukturyzacji polegający na

przejęciu

a)

przedsiębiorstwa prowadzonego przez podmiot w restrukturyzacji lub

b)

wybranych albo wszystkich praw majątkowych podmiotu w restrukturyzacji lub wybranych

albo wszystkich zobowiązań tego podmiotu, lub

c)

praw udziałowych podmiotu w restrukturyzacji;

50)

rachunek w podmiocie objętym systemem gwarantowania - rachunek bankowy w banku lub

oddziale banku zagranicznego lub rachunek w kasie;

51)

rejestr instrumentów finansowych - prowadzoną przez podmiot w postaci elektronicznej

ewidencję otwartych pozycji z tytułu transakcji instrumentami finansowymi zapewniającą

możliwość bezzwłocznego uzyskania wszystkich danych pozwalających w szczególności

na identyfikację typu instrumentu finansowego, należności lub zobowiązań z tytułu

transakcji, waluty transakcji, strony transakcji, terminu transakcji, sposobu rozliczenia,

zabezpieczenia transakcji i prawa właściwego dla transakcji;

52)

rozporządzenie nr 1093/2010 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE

(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.);

53)

rozporządzenie nr 648/2012 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.

w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym,

kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji

(Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 1, z późn. zm.);

54)

rozporządzenie nr 575/2013 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.);

55)

rozporządzenie nr 2015/63 - rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante

wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

(Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015, str. 44);

56)

rynek regulowany - rynek regulowany, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

57)

spełnienie warunku gwarancji

a)

w przypadku banku

-

wydanie przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o zawieszeniu działalności banku,

o której mowa w art. 158 ust. 1 lub 2 ustawy - Prawo bankowe, i ustanowienie zarządu komisarycznego, o ile nie został on ustanowiony wcześniej,

oraz wystąpienie do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości albo

-

wystąpienie przez Fundusz do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, o

którym mowa w art. 230 ust. 2 pkt 1,

b)

w przypadku oddziału banku zagranicznego - wydanie przez sąd postanowienia o uznaniu

orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym mowa w

art. 379 pkt 1 ustawy - Prawo upadłościowe, dotyczącego banku zagranicznego, który

prowadzi działalność w Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału, albo wszczęcie

postępowania upadłościowego obejmującego majątek banku zagranicznego położony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

w przypadku kasy

-

wydanie przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o zawieszeniu działalności kasy,

o której mowa w art. 74k ust. 1 lub 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, i ustanowienie zarządcy komisarycznego, o ile nie został on ustanowiony wcześniej,

oraz wystąpienie do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości albo

-

wystąpienie przez Fundusz do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, o

którym mowa w art. 230 ust. 2 pkt 2;

58)

system goszczący - oficjalnie uznany system gwarantowania depozytów w państwie członkowskim

innym niż Rzeczpospolita Polska, na którego terytorium podmiot objęty systemem gwarantowania

wykonuje działalność przez oddział;

59)

system macierzysty - oficjalnie uznany system gwarantowania depozytów, do którego

należy instytucja kredytowa, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe, w państwie członkowskim, w którym ta instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie na

wykonywanie działalności i na którego terytorium ma siedzibę;

60)

system ochrony instytucjonalnej - instytucjonalny system ochrony, o którym mowa w

art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013;

61)

system płatności - system płatności, o którym mowa w art. 1 pkt 1 ustawy o ostateczności

rozrachunku;

62)

system rekompensat - system rekompensat, o którym mowa w art. 133 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

63)

system rozrachunku - system rozrachunku papierów wartościowych, o którym mowa w art.

1 pkt 2 ustawy o ostateczności rozrachunku;

64)

system wyliczania - system informatyczny podmiotu objętego systemem gwarantowania

przeznaczony do zapewnienia możliwości niezwłocznego uzyskania danych pozwalających

na identyfikację deponentów oraz określenie wysokości środków gwarantowanych należnych

poszczególnym deponentom;

65)

środki gwarantowane - środki deponenta objęte ochroną gwarancyjną do wysokości, o

której mowa w art. 24 ust. 1, 3 i 4;

66)

środki na finansowanie przymusowej restrukturyzacji banków i firm inwestycyjnych -

środki zgromadzone na funduszu przymusowej restrukturyzacji banków do wykorzystania,

a także kwotę zobowiązań do zapłaty, o których mowa w art. 303 ust. 1, banków, firm

inwestycyjnych i oddziałów banków zagranicznych;

67)

środki na finansowanie przymusowej restrukturyzacji kas - środki zgromadzone na funduszu

przymusowej restrukturyzacji kas do wykorzystania, a także kwotę zobowiązań do zapłaty,

o których mowa w art. 303 ust. 1, kas objętych obowiązkowym systemem gwarantowania;

68)

środki objęte ochroną gwarancyjną - środki deponenta objęte ochroną zgodnie z art.

17-19;

69)

środki systemu gwarantowania depozytów w bankach - środki zgromadzone na funduszu

gwarancyjnym banków do wykorzystania oraz funduszu statutowym po pomniejszeniu o wartość

rzeczowych aktywów trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także kwotę

zobowiązań do zapłaty, o których mowa w art. 303 ust. 1, banków lub oddziałów banków

zagranicznych objętych obowiązkowym systemem gwarantowania;

70)

środki systemu gwarantowania depozytów w kasach - środki zgromadzone na funduszu gwarancyjnym

kas do wykorzystania, a także kwotę zobowiązań do zapłaty, o których mowa w art. 303

ust. 1, kas objętych obowiązkowym systemem gwarantowania;

71)

umorzenie lub konwersja zobowiązań - instrument przymusowej restrukturyzacji polegający

na umorzeniu zobowiązań w celu pokrycia strat lub zamianie zobowiązań na instrumenty

kapitałowe;

72)

unijna dominująca finansowa spółka holdingowa - unijną dominującą finansową spółkę

holdingową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia nr 575/2013;

73)

unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej - unijną dominującą

finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust.

1 pkt 33 rozporządzenia nr 575/2013;

74)

unijna instytucja dominująca - unijną instytucję dominującą, o której mowa w art.

4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia nr 575/2013;

75)

ustawa o obrocie instrumentami finansowymi - ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.;

76)

ustawa o ostateczności rozrachunku - ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2013 r. poz. 246 i 1036, z 2015 r. poz. 978 oraz z 2016 r. poz. 615);

77)

ustawa o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych - ustawę z dnia 5 listopada

2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r. poz.

1450, z późn. zm.

78)

ustawa - Prawo bankowe - ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.;

79)

ustawa - Prawo upadłościowe - ustawę z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 233, 978, 1166, 1259 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615);

80)

wiążąca mediacja - procedurę określoną w art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010;

81)

właściciel - akcjonariusza, wspólnika spółki albo członka spółdzielni;

82)

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji - organ państwa członkowskiego wykonujący

zadania z zakresu przymusowej restrukturyzacji albo Jednolitą Radę do spraw Restrukturyzacji

i Uporządkowanej Likwidacji utworzoną na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r.

ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej

likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego

mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu

restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE)

nr 1093/2010

(Dz. Urz. UE L 225 z 30.07.2014, str. 1);

83)

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy - organ przymusowej restrukturyzacji

właściwy w państwie członkowskim, którego organ nadzoru sprawuje nadzór skonsolidowany,

albo Jednolitą Radę do spraw Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji utworzoną

na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r.

ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej

likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego

mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu

restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE)

nr 1093/2010;

84)

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla istotnego oddziału - właściwy organ

przymusowej restrukturyzacji w państwie członkowskim, na którego terytorium podmiot

utworzył istotny oddział;

85)

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zależnego - właściwy organ

przymusowej restrukturyzacji w państwie członkowskim, na którego terytorium ma siedzibę

podmiot zależny;

86)

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji państwa trzeciego - organ przymusowej

restrukturyzacji państwa trzeciego wykonujący zadania z zakresu przymusowej restrukturyzacji;

87)

wspólna decyzja - porozumienie podjęte w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji

przez właściwe organy przymusowej restrukturyzacji;

88)

wydzielenie praw majątkowych - instrument przymusowej restrukturyzacji polegający

na przeniesieniu wybranych praw majątkowych i powiązanych z nimi zobowiązań z podmiotu

w restrukturyzacji albo instytucji pomostowej do podmiotu zarządzającego aktywami;

89)

zagraniczne postępowanie przymusowej restrukturyzacji - przymusową restrukturyzację

wszczętą w państwie trzecim;

90)

zagraniczny podmiot w restrukturyzacji - podmiot z siedzibą w państwie trzecim, wobec

którego wydano decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

bank - bank krajowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.;

2)

dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa członkowskiego

- dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej z państwa członkowskiego,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia 575/2013;

3)

dominująca finansowa spółka holdingowa z państwa członkowskiego - dominującą finansową

spółkę holdingową z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia

575/2013;

4)

finansowa spółka holdingowa - finansową spółkę holdingową, o której mowa w art. 4

ust. 1 pkt 20 rozporządzenia 575/2013;

5)

finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej - finansową spółkę holdingową

o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia 575/2013;

6)

firma inwestycyjna - firmę inwestycyjną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia

575/2013, objętą wymogiem dotyczącym kapitału założycielskiego w wysokości 730 000

euro;

7)

holding mieszany - spółkę holdingową o profilu mieszanym, o której mowa w art. 4 ust.

1 pkt 22 rozporządzenia 575/2013;

8)

instrumenty dodatkowe w kapitale Tier I - instrumenty kapitałowe spełniające warunki

określone w art. 52 ust. 1 rozporządzenia 575/2013;

9)

instrumenty w kapitale podstawowym Tier I - instrumenty kapitałowe spełniające warunki

określone w art. 28 ust. 1-4, art. 29 ust. 1-5 lub art. 31 ust. 1 rozporządzenia 575/2013;

10)

instrumenty w kapitale Tier II - instrumenty kapitałowe lub pożyczki podporządkowane

spełniające warunki określone w art. 63 rozporządzenia 575/2013;

11)

instytucja - instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną;

12)

instytucja finansowa - instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26

rozporządzenia 575/2013;

13)

instytucja kredytowa - instytucję kredytową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

575/2013, z wyjątkiem spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Banku Gospodarstwa

Krajowego;

14)

kapitał podstawowy Tier I - element funduszy własnych instytucji, o którym mowa w

art. 26-50 rozporządzenia 575/2013;

15)

kapitał Tier II - element funduszy własnych instytucji, o którym mowa w art. 62-71

rozporządzenia 575/2013;

16)

kryzys systemowy - zakłócenie stabilności systemu finansowego, które może wywołać

poważne negatywne skutki dla rynku wewnętrznego i dla gospodarki stwierdzone przez

Komitet Stabilności Finansowej;

17)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej;

18)

prawa udziałowe - akcje, prawa poboru w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm., prawa do akcji, warranty subskrypcyjne i inne zbywalne papiery wartościowe inkorporujące

prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji, wyemitowane na podstawie

właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego, oraz inne zbywalne prawa majątkowe,

które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia takich

papierów wartościowych;

19)

rozporządzenie 575/2013 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1);

20)

unijna dominująca finansowa spółka holdingowa - dominującą finansową spółkę holdingową,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 575/2013;

21)

unijna dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej - unijną dominującą

finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust.

1 pkt 33 rozporządzenia 575/2013.

1.

Gwarancji zwiększenia funduszy własnych można udzielić tylko instytucji.

2.

Rządowe instrumenty stabilizacji finansowej mogą być stosowane w odniesieniu do

1)

instytucji;

2)

instytucji finansowej z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego, jeżeli instytucja

finansowa jest jednostką zależną instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej, lub

spółki, o której mowa w art. 2 pkt 2-5, 7, 20 i 21, i jest objęta nadzorem na zasadzie

skonsolidowanej nad jednostką dominującą zgodnie z art. 6-17 rozporządzenia 575/2013;

3)

finansowej spółki holdingowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej

oraz holdingu mieszanego, z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego;

4)

dominującej finansowej spółki holdingowej z państwa członkowskiego, unijnej dominującej

finansowej spółki holdingowej, dominującej finansowej spółki holdingowej z państwa

członkowskiego prowadzącej działalność mieszaną, unijnej dominującej finansowej spółki

holdingowej prowadzącej działalność mieszaną.

3.

Rządowych instrumentów stabilizacji finansowej nie stosuje się w odniesieniu do banków

spółdzielczych oraz firm inwestycyjnych działających w innej formie prawnej niż spółka

akcyjna.

1.

Fundusz jest osobą prawną wykonującą zadania określone w ustawie.

2.

Siedzibą Funduszu jest Warszawa.

3.

Fundusz nie jest państwową osobą prawną i nie jest jednostką sektora finansów publicznych.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, nadaje

Funduszowi statut, w którym określa szczegółowo jego zadania, organizację oraz zasady

tworzenia i wykorzystywania funduszy własnych, mając na uwadze sprawne działanie Funduszu

oraz cele jego działalności.

1.

Jeżeli w wyniku testów warunków skrajnych, o których mowa w art. 110t ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm. albo w art. 133b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, oceny jakości aktywów lub innych działań nadzorczych Komisja Nadzoru Finansowego

zobowiązała instytucję do zwiększenia funduszy własnych zgodnie z art. 138 ust. 1 pkt 1a, 2 i 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe albo art. 110y ust. 1 pkt 7 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi, a działania podjęte przez instytucję okazały się nieskuteczne, Skarb Państwa może

udzielić tej instytucji gwarancji zwiększenia funduszy własnych, na zasadach określonych

w niniejszym rozdziale, zwanej dalej „gwarancją ostrożnościową”.

2.

Zwiększenie funduszy własnych objętych gwarancją ostrożnościową polega na emisji akcji

skierowanych do jej dotychczasowych akcjonariuszy lub podmiotów trzecich.

3.

Termin do zapisywania się na akcje nie może być dłuższy niż 14 dni od dnia otwarcia

subskrypcji.

4.

W przypadku subskrypcji zamkniętej, wykonanie prawa poboru następuje w jednym terminie,

który wynosi 14 dni od dnia ogłoszenia. Przepisów art. 435 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

Celem działalności Funduszu jest podejmowanie działań na rzecz stabilności krajowego

systemu finansowego, w szczególności przez zapewnienie funkcjonowania obowiązkowego

systemu gwarantowania depozytów oraz prowadzenie przymusowej restrukturyzacji.

1.

Gwarancja ostrożnościowa może być udzielona wyłącznie instytucji wypłacalnej, jeżeli

w chwili jej udzielenia nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

(Dz. U. poz. 996), a wobec akcjonariuszy i wierzycieli podporządkowanych instytucji zostały zastosowane

środki podziału obciążeń, zgodnie z umową, o której mowa w art. 6 ust. 5.

2.

Wykonanie umowy gwarancji ostrożnościowej następuje, gdy akcje wyemitowane przez instytucję

w całości lub w części nie znajdą nabywców wśród dotychczasowych akcjonariuszy lub

podmiotów trzecich.

3.

Wysokość gwarancji ostrożnościowej nie może być wyższa niż kwota zwiększenia funduszy

własnych określona przez Komisję Nadzoru Finansowego.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki podziału obciążeń przez akcjonariuszy i wierzycieli podporządkowanych,

uwzględniając potrzebę zapewnienia zgodności szczegółowych warunków podziału obciążeń

z unijnymi ramami pomocy państwa.

1.

Do zadań Funduszu należy

1)

wykonywanie obowiązków wynikających z gwarantowania depozytów, w szczególności dokonywanie

wypłaty środków gwarantowanych deponentom;

2)

kontrola danych zawartych w systemach wyliczania podmiotów objętych systemem gwarantowania;

3)

restrukturyzacja podmiotów, o których mowa w art. 64 pkt 2, przez umorzenie lub konwersję

instrumentów kapitałowych;

4)

prowadzenie przymusowej restrukturyzacji;

5)

przygotowywanie, aktualizacja i ocena wykonalności planów przymusowej restrukturyzacji

i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji;

6)

gromadzenie i analizowanie informacji o podmiotach objętych systemem gwarantowania,

w szczególności w celu opracowywania analiz i prognoz dotyczących sektora bankowego

i sektora kas oraz poszczególnych banków i kas;

7)

prowadzenie innych działań na rzecz stabilności krajowego systemu finansowego.

2.

Do zadań Funduszu w zakresie restrukturyzacji kas, w których powstało niebezpieczeństwo

niewypłacalności, należy

1)

udzielanie zwrotnej pomocy finansowej;

2)

nabywanie wierzytelności kas;

3)

udzielanie wsparcia podmiotom przejmującym kasy, przejmującym wybrane prawa majątkowe

lub wybrane zobowiązania kas lub nabywcom przedsiębiorstwa kasy w likwidacji, jego

zorganizowanej części lub wybranych praw majątkowych;

4)

kontrola prawidłowości wykorzystania pomocy i wsparcia, o których mowa w pkt 1 i 3,

oraz monitorowanie sytuacji ekonomiczno-finansowej i systemu zarządzania kasy korzystającej

z pomocy finansowej oraz podmiotu, któremu Fundusz udzielił wsparcia.

3.

Fundusz współpracuje z innymi podmiotami działającymi na rzecz stabilności krajowego

systemu finansowego, podmiotami prowadzącymi systemy gwarantowania depozytów, a także

właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji oraz właściwymi organami przymusowej

restrukturyzacji państw trzecich.

4.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1 i 3, Fundusz może prowadzić działalność wydawniczą,

informacyjną, promocyjną i edukacyjną.

5.

Fundusz może świadczyć usługi na rzecz instytucji pomostowej i podmiotu zarządzającego

aktywami.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego, na wniosek Funduszu, ustanawia Fundusz kuratorem, o którym

mowa w art. 144 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe albo art. 72c ust. 1 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych.

Funduszowi nie przysługuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 144 ust. 8 ustawy -

Prawo bankowe albo art. 72c ust. 11 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego i Przewodniczącego Komisji

Nadzoru Finansowego, dodatkowe działania Funduszu na rzecz stabilności krajowego systemu

finansowego oraz tryb i sposób ich wykonania, kierując się koniecznością zapewnienia

stabilności krajowego systemu finansowego.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki, zakres i tryb obrotu przez Fundusz wierzytelnościami, o których

mowa w ust. 2 pkt 2, uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności prowadzonej

restrukturyzacji kas.

1.

Wykonanie gwarancji ostrożnościowej następuje

1)

w przypadku gdy dotychczasowi akcjonariusze lub podmioty trzecie objęły nie więcej

niż 50% wielkości emisji akcji - przez objęcie całości lub części wyemitowanych akcji;

2)

w przypadku gdy dotychczasowi akcjonariusze lub podmioty trzecie objęły więcej niż

50% wielkości emisji akcji - przez objęcie akcji o łącznej wartości nominalnej stanowiącej

różnicę między wysokością gwarancji ostrożnościowej oraz łączną wartością akcji objętych

przez dotychczasowych akcjonariuszy lub podmioty trzecie.

2.

Szczegółowe warunki wykonania gwarancji, w tym warunki emisji akcji instytucji finansowej

oraz ich objęcia przez Skarb Państwa, określa umowa, o której mowa w art. 6 ust. 5.

1.

Organami Funduszu są Rada Funduszu oraz Zarząd Funduszu.

2.

Osoby pełniące funkcje w organach Funduszu i pracownicy Funduszu nie mogą pełnić funkcji

w organach lub być pracownikami podmiotu krajowego lub Kasy Krajowej, z wyjątkiem

instytucji pomostowej lub podmiotu zarządzającego aktywami.

1.

Gwarancji ostrożnościowej może udzielić, w imieniu Skarbu Państwa, minister właściwy

do spraw instytucji finansowych, na wniosek instytucji.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

nazwę instytucji;

2)

przedmiot gwarancji ostrożnościowej;

3)

wysokość wnioskowanej kwoty gwarancji ostrożnościowej;

4)

informacje o aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej instytucji, w tym ostatnie

sprawozdanie finansowe.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych udziela gwarancji ostrożnościowej

w drodze umowy, po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego

i Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określając jej warunki oraz wysokość. W przypadku

banków minister właściwy do spraw instytucji finansowych zasięga również opinii Prezesa

Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, natomiast w przypadku firm inwestycyjnych

- opinii Prezesa Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych.

4.

Warunkiem zawarcia umowy gwarancji ostrożnościowej pomiędzy ministrem właściwym do

spraw instytucji finansowych oraz instytucją jest uzyskanie zgody walnego zgromadzenia

tej instytucji na związanie umową. Walne zgromadzenie zwołuje się w terminie 7 dni

od dnia ogłoszenia o zwołaniu walnego zgromadzenia. Przepisu art. 402 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

5.

Umowa gwarancji ostrożnościowej w szczególności

1)

zapewnia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych odpowiedni wpływ na

politykę finansową instytucji, w tym udział wyznaczonych przez niego przedstawicieli

w organach tej instytucji;

2)

określa sposób obliczenia ceny obejmowanych akcji oraz warunki ich emisji;

3)

określa wysokość udzielonej gwarancji ostrożnościowej;

4)

wskazuje cele wykorzystania środków pochodzących z emisji akcji;

5)

określa ograniczenia w zakresie wypłaty dywidendy bądź nadwyżki bilansowej;

6)

określa ograniczenia w zakresie polityki wynagrodzeń wobec członków organów instytucji

oraz kadry kierowniczej;

7)

wskazuje obowiązek niezwłocznego dostosowania przepisów statutu, umowy spółki i innych

regulacji wewnętrznych instytucji do postanowień umowy gwarancji ostrożnościowej;

8)

określa sposób rozliczenia straty instytucji za okresy ubiegłe;

9)

określa warunki podziału obciążeń przez akcjonariuszy i wierzycieli podporządkowanych

instytucji.

6.

Miesięczne wynagrodzenie członka organu instytucji nie może przekraczać dwunastokrotności

przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w

czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

a dodatkowe składniki wynagrodzenia nie mogą przekraczać w skali roku trzykrotności

miesięcznego wynagrodzenia danego członka organu tej instytucji.

7.

Odmowa udzielenia gwarancji ostrożnościowej nie stanowi podstawy roszczeń instytucji

ani osób trzecich wobec Skarbu Państwa.

1.

Rada Funduszu składa się z sześciu członków.

2.

Członkiem Rady Funduszu może być osoba, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada wyższe wykształcenie;

3)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

4)

posiada wiedzę i doświadczenie zawodowe w zakresie funkcjonowania rynku finansowego.

3.

Przewodniczącym Rady Funduszu jest przedstawiciel ministra właściwego do spraw instytucji

finansowych.

4.

Członkami Rady Funduszu są

1)

trzej przedstawiciele ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, w tym przewodniczący

Rady Funduszu;

2)

dwaj przedstawiciele Narodowego Banku Polskiego delegowani przez Prezesa Narodowego

Banku Polskiego;

3)

jeden przedstawiciel Komisji Nadzoru Finansowego delegowany przez Przewodniczącego

Komisji Nadzoru Finansowego.

5.

Kadencja Rady Funduszu trwa 3 lata, przy czym z upływem kadencji wygasają mandaty

wszystkich jej członków.

6.

Mandat członka Rady Funduszu wygasa z upływem kadencji Rady Funduszu, wskutek śmierci,

złożenia rezygnacji albo odwołania z Rady Funduszu.

7.

W przypadku wygaśnięcia mandatu członka Rady Funduszu w trakcie trwania kadencji Rady

Funduszu delegowanie nowego członka następuje na okres do końca kadencji Rady Funduszu.

8.

Po upływie kadencji Rady Funduszu członkowie Rady Funduszu pełnią obowiązki do dnia

powołania nowej Rady Funduszu.

9.

Członkom Rady Funduszu przysługuje miesięczne wynagrodzenie. Wynagrodzenie składa

się z części stałej oraz części zmiennej, której wysokość jest uzależniona od udziału

członka Rady Funduszu w posiedzeniach Rady Funduszu oraz częstotliwości zwoływania

posiedzeń Rady Funduszu w danym miesiącu.

10.

Wysokość miesięcznego wynagrodzenia członka Rady Funduszu ustala się jako wielokrotność

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego.

11.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego i Przewodniczącego Komisji

Nadzoru Finansowego, maksymalną wysokość miesięcznego wynagrodzenia członków Rady

Funduszu obejmującą

1)

wysokość części stałej wynagrodzenia,

2)

sposób ustalenia części zmiennej wynagrodzenia

- uwzględniając pełnioną funkcję oraz udział w posiedzeniach Rady Funduszu.

1.

Zwiększenie funduszy własnych w wyniku wykonania gwarancji ostrożnościowej następuje

z dniem objęcia akcji przez Skarb Państwa. Przepisu art. 441 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

2.

Prawa z objętych przez Skarb Państwa akcji, o których mowa w art. 5, wykonuje minister

właściwy do spraw instytucji finansowych.

3.

Akcje objęte przez Skarb Państwa w wyniku wykonania gwarancji ostrożnościowej są uprzywilejowane

co do głosu i przyznają 2 głosy na akcję podczas głosowania uchwały o podziale zysku.

4.

Do objęcia akcji instytucji przez Skarb Państwa w wyniku wykonania gwarancji ostrożnościowej

przepisów art. 25 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, art. 69 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1382, z 2015 r. poz. 978, 1260 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615 i 996) oraz art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi nie stosuje się.

Do zadań Rady Funduszu należy

1)

wykonywanie nadzoru nad działalnością Zarządu Funduszu;

2)

uchwalanie planu działalności i planu finansowego Funduszu;

3)

zatwierdzanie opracowanego przez Zarząd Funduszu rocznego sprawozdania finansowego

Funduszu i rocznego sprawozdania z działalności Funduszu oraz przedkładanie ich Radzie

Ministrów;

4)

przyjmowanie opracowanych przez Zarząd Funduszu kwartalnych sprawozdań z działalności

Funduszu oraz przedkładanie ich ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych,

nie później niż w terminie 40 dni od ostatniego dnia kwartału, za który zostały sporządzone;

5)

akceptacja, na wniosek Zarządu Funduszu, zaciągnięcia przez Fundusz pożyczki, kredytu

lub emisji dłużnych papierów wartościowych;

6)

akceptacja, na wniosek Zarządu Funduszu, udzielenia przez Fundusz pożyczki oficjalnie

uznanemu systemowi gwarantowania z państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita

Polska lub podmiotowi zarządzającemu funduszami przymusowej restrukturyzacji w państwach

członkowskich;

7)

podejmowanie, na wniosek Zarządu Funduszu, decyzji o przekazaniu środków między funduszami

własnymi Funduszu;

8)

podejmowanie, na wniosek Zarządu Funduszu, decyzji o przeznaczeniu na finansowanie

przymusowej restrukturyzacji kwoty wyższej niż 50% docelowego poziomu środków systemu

gwarantowania depozytów w bankach albo docelowego poziomu środków systemu gwarantowania

depozytów w kasach;

9)

określanie, na wniosek Zarządu Funduszu

a)

wysokości obowiązkowych składek na fundusz gwarancyjny banków i fundusz gwarancyjny

kas, o których mowa w art. 286 ust. 1, fundusz przymusowej restrukturyzacji banków

i fundusz przymusowej restrukturyzacji kas, o których mowa w art. 295 ust. 1 i 3,

terminu ich wniesienia oraz udziału składek wnoszonych w formie zobowiązania do zapłaty,

b)

wysokości składek nadzwyczajnych na fundusz gwarancyjny banków, fundusz gwarancyjny

kas, fundusz przymusowej restrukturyzacji banków i fundusz przymusowej restrukturyzacji

kas, o których mowa odpowiednio w art. 291 ust. 1, art. 292 ust. 1, art. 299 ust.

1 i art. 300 ust. 1, oraz terminu ich wniesienia,

c)

zasad odraczania terminów płatności składek nadzwyczajnych na fundusz przymusowej

restrukturyzacji banków i fundusz przymusowej restrukturyzacji kas,

d)

zasad sporządzania, akceptacji i oceny wykonalności planów przymusowej restrukturyzacji

i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji,

e)

szczegółowych wewnętrznych zasad prowadzenia przez Fundusz przymusowej restrukturyzacji,

f)

zasad i form udzielania wsparcia oraz zabezpieczania i dochodzenia zwrotu środków

z tytułu udzielenia wsparcia w przymusowej restrukturyzacji,

g)

zasad przeprowadzania oszacowań na potrzeby przymusowej restrukturyzacji,

h)

zasad udzielania przez Fundusz pożyczek, o których mowa w pkt 6, z funduszu gwarancyjnego

banków, funduszu gwarancyjnego kas, funduszu przymusowej restrukturyzacji banków i

funduszu przymusowej restrukturyzacji kas,

i)

zmniejszenia częstotliwości przeglądów planów przymusowej restrukturyzacji dla niektórych

podmiotów i oceny wykonalności tych planów;

10)

zwolnienie, na wniosek Zarządu Funduszu, podmiotu z prowadzenia rejestru instrumentów

finansowych;

11)

ustalanie wysokości wynagrodzeń członków Zarządu Funduszu;

12)

reprezentowanie Funduszu w jego stosunkach prawnych z członkami Zarządu, w szczególności

powoływanie, zawieszanie w czynnościach i odwoływanie członków Zarządu;

13)

uchwalanie, na wniosek Zarządu Funduszu, regulaminu określającego organizację pracy

oraz zasady i tryb działania Zarządu Funduszu.

1.

Rada Funduszu podejmuje uchwały większością głosów, w obecności co najmniej trzech

jej członków. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego Rady

Funduszu.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych ustali, w drodze rozporządzenia,

regulamin określający organizację pracy oraz zasady i tryb działania Rady Funduszu,

uwzględniając cele działania Funduszu, jego zadania oraz specyfikę jego działalności.

1.

W przypadku gdy instytucja nie wywiązuje się z umowy gwarancji ostrożnościowej, minister

właściwy do spraw instytucji finansowych może

1)

wystąpić do Komisji Nadzoru Finansowego z wnioskiem o podjęcie wobec tej instytucji

środków określonych w art. 138 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe albo art. 110y ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

2)

przedłożyć posiadane akcje do umorzenia.

2.

Umorzenie akcji następuje za wynagrodzeniem ustalonym przez zarząd instytucji zgodnie

z art. 10 ust. 2.

3.

Umorzenia akcji dokonuje zarząd instytucji w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku

przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych. Do umorzenia akcji przepisów

art. 359 § 1 zdanie trzecie oraz § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 15 września 2000 r.

- Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

1.

W skład Zarządu Funduszu wchodzi od trzech do pięciu członków, w tym Prezes Zarządu

i jego Zastępca.

2.

Członków Zarządu Funduszu powołuje i odwołuje Rada Funduszu.

3.

Członkiem Zarządu Funduszu może być osoba, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada wyższe wykształcenie;

4)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5)

posiada co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe na stanowisku kierowniczym

w zakresie funkcjonowania rynku finansowego.

4.

Rada Funduszu spośród członków Zarządu Funduszu wybiera

1)

Prezesa Zarządu Funduszu;

2)

Zastępcę Prezesa Zarządu Funduszu na wniosek Prezesa Zarządu Funduszu.

5.

Kadencja Zarządu Funduszu trwa 3 lata od dnia powołania.

6.

Członek Zarządu Funduszu, w tym Prezes lub jego Zastępca, mogą być w każdej chwili

odwołani z pełnionej funkcji przez Radę Funduszu.

7.

Mandat członka Zarządu Funduszu wygasa z dniem

1)

upływu kadencji Zarządu Funduszu;

2)

śmierci członka Zarządu Funduszu;

3)

odwołania z pełnionej funkcji.

8.

Prezes Zarządu Funduszu pełni obowiązki do dnia powołania jego następcy.

9.

Po upływie kadencji Zarządu Funduszu, członkowie Zarządu Funduszu pełnią obowiązki

do dnia powołania nowego Zarządu.

1.

Do ustalenia ceny sprzedaży akcji instytucji objętych przez Skarb Państwa w wyniku

wykonania gwarancji ostrożnościowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 981) w zakresie ustalenia ceny akcji w ramach prywatyzacji pośredniej.

2.

Jeżeli wykup akcji instytucji objętych przez Skarb Państwa w wyniku wykonania gwarancji

ostrożnościowej następuje na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o przymusowym

wykupie akcji, cena akcji jest nie niższa niż najwyższa z wartości

1)

cena ustalona zgodnie z ust. 1;

2)

średnia cena rynkowa z okresu 3 miesięcy poprzedzających uchwałę walnego zgromadzenia,

w czasie których dokonywany był obrót tymi akcjami na rynku regulowanym;

3)

iloczyn ceny objęcia tych akcji i współczynnika korygującego.

3.

Za średnią cenę rynkową, o której mowa w ust. 2, uważa się cenę będącą średnią arytmetyczną

ze średnich, dziennych cen ważonych wolumenem obrotu.

4.

Przepisu art. 418 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

1.

Zarząd Funduszu kieruje działalnością Funduszu i reprezentuje go na zewnątrz.

2.

Do zadań Zarządu Funduszu należy także

1)

opracowywanie projektów planu działalności i planu finansowego Funduszu;

2)

gospodarowanie środkami Funduszu, z zastrzeżeniem uprawnień Rady Funduszu;

3)

składanie Radzie Funduszu kwartalnych i rocznych sprawozdań z działalności;

4)

składanie wniosków do Rady Funduszu w sprawach, o których mowa w art. 8 pkt 5-10 i

13;

5)

wykonywanie innych zadań Funduszu niezastrzeżonych dla Rady Funduszu.

3.

Zarząd Funduszu podejmuje uchwały większością głosów w obecności co najmniej połowy

osób wchodzących w jego skład. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos Prezesa

Zarządu Funduszu.

4.

Decyzje w sprawach

1)

wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102

ust. 1 i 4,

2)

umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych,

3)

środków niezbędnych do usunięcia przeszkód uniemożliwiających lub utrudniających przeprowadzenie

przymusowej restrukturyzacji, o których mowa w art. 72 ust. 5 i art. 95 ust. 1,

4)

zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji,

5)

powołania i odwołania administratora, o którym mowa w art. 153 ust. 1,

6)

powołania i odwołania pełnomocnika, o którym mowa w art. 214 ust. 1,

7)

pozbawienia praw poboru akcji lub praw do objęcia innych instrumentów udziałowych,

8)

zawieszenia działalności podmiotu w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 155 ust.

1,

9)

zawieszenia wykonania wymagalnych zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji, o którym

mowa w art. 144 ust. 1,

10)

zawieszenia prawa do realizacji zabezpieczeń, o którym mowa w art. 142 ust. 1,

11)

zmiany warunków umów, o których mowa w art. 150 ust. 1,

12)

zmiany warunków spłaty instrumentów dłużnych i innych zobowiązań, o których mowa w

art. 206 ust. 1, w tym wydłużenia terminu wykupu lub zapłaty lub zawieszenia spłaty

tych zobowiązań,

13)

zawieszenia prawa jednostronnego rozwiązania umów zawartych z podmiotem w restrukturyzacji,

o którym mowa w art. 143 ust. 1, i z podmiotem zależnym podmiotu w restrukturyzacji,

o którym mowa w art. 143 ust. 2,

14)

zobowiązania do świadczenia usług w zakresie niezbędnym do prowadzenia działalności

związanej z przeniesionymi: przedsiębiorstwem podmiotu w restrukturyzacji, prawami

udziałowymi podmiotu w restrukturyzacji, wybranymi albo wszystkimi prawami majątkowymi

lub wybranymi albo wszystkimi zobowiązaniami podmiotu w restrukturyzacji przez podmiot,

na który są przenoszone,

15)

uznania i wykonania zagranicznego postępowania przymusowej restrukturyzacji w Rzeczypospolitej

Polskiej,

16)

nałożenia przez Fundusz kary pieniężnej, o której mowa w art. 79 ust. 1 lub art. 95

ust. 6,

17)

likwidacji podmiotu rezydualnego w przypadkach, o których mowa w art. 230,

18)

zmiany poziomu umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych lub zobowiązań, o

której mowa w art. 138 ust. 3 pkt 1,

19)

zwrotnego przeniesienia przedsiębiorstwa, wybranych praw majątkowych, wybranych zobowiązań

lub praw udziałowych, o którym mowa w art. 174 ust. 4,

20)

zwrotnego przeniesienia praw udziałowych w podmiocie w restrukturyzacji, przeniesienia

przedsiębiorstwa, wybranych praw majątkowych lub zobowiązań, o którym mowa w art.

188 ust. 2,

21)

nakazania podmiotowi zbycia praw udziałowych w wyznaczonym terminie na podstawie art.

175 ust. 4,

22)

określenia terminu, w którym podmiot przejmujący nie może zostać wykluczony z uczestnictwa

w rynku regulowanym lub w innym zorganizowanym systemie obrotu instrumentami finansowymi,

w systemie płatności, w systemie rozrachunku lub w systemie rekompensat, na podstawie

art. 176 ust. 2,

23)

określenia terminu, w którym instytucja pomostowa nie może zostać wykluczona z uczestnictwa

w rynku regulowanym lub w innym zorganizowanym systemie obrotu instrumentami finansowymi,

w systemie płatności, w systemie rozrachunku lub w systemie rekompensat, na podstawie

art. 191 ust. 5,

24)

przedłużenia terminu zbycia przedsiębiorstwa instytucji pomostowej, jej akcji albo

udziałów na podstawie art. 181 ust. 3,

25)

wykonywania uprawnień, dokonania przeniesienia oraz zawieszenia wykonania prawa do

wypowiedzenia, rozwiązania lub przyspieszenia terminu wymagalności umów, o których

mowa w art. 256 ust. 1,

26)

wykonywania uprawnień, o których mowa w art. 257

- Zarząd Funduszu wydaje w formie uchwały.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do decyzji, o których mowa w ust. 4, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23 i 868), zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”, z wyłączeniem art. 10, art.

31, art. 39

6.

Do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym

w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718 i 846), z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy.

7.

Do postępowania w zakresie nakładania kar pieniężnych przez Fundusz stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

8.

Decyzje, o których mowa w ust. 4, są ostateczne i podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

9.

Decyzje, o których mowa w ust. 4, podpisuje w imieniu Zarządu Funduszu Prezes Zarządu

Funduszu albo jego Zastępca.

1.

Skuteczność gwarancji ostrożnościowej jest uzależniona od wniesienia przez instytucję

opłaty prowizyjnej od tej gwarancji.

2.

Opłata prowizyjna jest naliczana od objętej gwarancją ostrożnościową kwoty zobowiązania.

3.

Opłata prowizyjna od gwarancji ostrożnościowej jest wpłacana na rachunek rezerw poręczeniowych

i gwarancyjnych Skarbu Państwa prowadzony przez Bank Gospodarstwa Krajowego.

Do postępowań przed Komisją Nadzoru Finansowego, prowadzonych na podstawie przepisów

rozdziału 12 części AA nie stosuje się przepisów art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Doręczanie pism w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów rozdziału 12 części AA może następować za pomocą środków komunikacji elektronicznej

w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą

elektroniczną

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1422, z 2015 r. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 147 i 615) na adres poczty elektronicznej podany uprzednio Komisji Nadzoru Finansowego przez

bank. Do tych postępowań przepisu art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Bank, podejmując działalność, przekazuje w terminie 14 dni Komisji Nadzoru Finansowego

adres poczty elektronicznej do doręczeń w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, a także zapewnia sobie możliwość identyfikacji pod adresem

elektronicznej skrzynki podawczej w systemie teleinformatycznym Komisji Nadzoru Finansowego

oraz podpisywania urzędowych poświadczeń odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy

z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352).

3.

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o zmianie adresu poczty elektronicznej,

o którym mowa w ust. 1. W razie niezawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego o zmianie

adresu poczty elektronicznej doręczenie pisma pod wcześniej podany adres poczty elektronicznej

ma skutek prawny. Do postępowań, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, przepisu art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

4.

W przypadku ustanowienia pełnomocnika pełnomocnictwo powinno określać adres poczty

elektronicznej do doręczeń. W przypadku braku wyznaczenia adresu poczty elektronicznej

do doręczeń w pełnomocnictwie doręczenie pisma pod adres poczty elektronicznej banku,

który ustanowił pełnomocnika, ma skutek prawny. W przypadku zmiany adresu poczty elektronicznej

określonego w pełnomocnictwie przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym

mowa w art. 46 § 4 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 2 dni roboczych, licząc od dnia wysłania

zawiadomienia, o którym mowa w art. 46 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Do składania oświadczeń w imieniu Funduszu są uprawnieni

1)

dwaj członkowie Zarządu Funduszu działający łącznie;

2)

Prezes Zarządu Funduszu działający samodzielnie;

3)

pełnomocnik działający łącznie z członkiem Zarządu Funduszu;

4)

pełnomocnik działający samodzielnie lub łącznie z innym pełnomocnikiem.

2.

Prezes Zarządu Funduszu dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec pracowników

Funduszu.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób wyznaczenia współczynnika korygującego oraz naliczania i pobierania opłaty

prowizyjnej od gwarancji ostrożnościowej oraz wysokość tej opłaty, uwzględniając

1)

uzależnienie wysokości opłaty prowizyjnej od okresu, na który jest udzielana gwarancja

ostrożnościowa;

2)

ryzyko związane z działalnością instytucji będącej beneficjentem gwarancji ostrożnościowej;

3)

ustalenie stawek opłaty prowizyjnej od gwarancji ostrożnościowej, której udzielenie

nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej.

Regulamin organizacyjny Biura Funduszu określa Zarząd Funduszu w uzgodnieniu z Radą

Funduszu.

Do gwarancji ostrożnościowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1052 i 1854), z wyjątkiem art. 31 tej ustawy.

1.

Nadzór nad działalnością Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw instytucji finansowych

na podstawie kryterium legalności i zgodności ze statutem.

2.

Wydanie przez Fundusz decyzji, która może wywołać bezpośrednie skutki fiskalne lub

skutki o charakterze systemowym, wymaga zgody ministra właściwego do spraw instytucji

finansowych.

3.

Organy Funduszu przekazują ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych odpisy

decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 4, w terminie 7 dni od dnia ich podjęcia.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w ramach nadzoru, o którym mowa

w ust. 1, w przypadku stwierdzenia, że zadania Funduszu są wykonywane z naruszeniem

prawa, może

1)

zażądać usunięcia nieprawidłowości w wyznaczonym terminie;

2)

wnioskować do Rady Funduszu o odwołanie z pełnionej funkcji członka Zarządu Funduszu

odpowiedzialnego za powstałe nieprawidłowości.

Bank państwowy nie jest przedsiębiorstwem państwowym, państwową jednostką organizacyjną

ani jednostką sektora finansów publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów.

1.

Fundusz nie ponosi odpowiedzialności

1)

za wypłatę środków gwarantowanych na podstawie listy deponentów, o której mowa w art.

41 ust. 1

a)

osobie nieuprawnionej,

b)

w niewłaściwej wysokości;

2)

za niedokonanie wypłaty środków gwarantowanych na podstawie listy deponentów osobie

uprawnionej nieujawnionej na tej liście.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 61 ust. 1, Fundusz nie ponosi odpowiedzialności

1)

za wypłatę środków gwarantowanych na podstawie danych, o których mowa w art. 61 ust.

2, przekazanych Funduszowi przez system macierzysty

a)

osobie nieuprawnionej,

b)

w niewłaściwej wysokości;

2)

za niedokonanie wypłaty środków gwarantowanych na podstawie danych, o których mowa

w art. 61 ust. 2, osobie uprawnionej nieujawnionej w tych danych.

3.

Fundusz nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie zadań określonych w ustawie,

w tym niedokonanie wypłaty środków gwarantowanych w terminach określonych ustawą,

jeżeli było to spowodowane siłą wyższą.

4.

Członkowie organów Funduszu działający z należytą starannością nie ponoszą odpowiedzialności

za szkodę wynikłą z niewłaściwej realizacji wypłat środków gwarantowanych.

5.

Fundusz oraz osoby działające w jego imieniu lub na jego rzecz nie ponoszą odpowiedzialności

za szkodę wynikłą ze zgodnych z przepisami prawa działań lub zaniechań, które pozostają

w związku z uprawnieniami i zadaniami Funduszu jako organu przymusowej restrukturyzacji,

a w szczególności za szkodę spowodowaną wyborem instrumentów przymusowej restrukturyzacji,

o których mowa w art. 110 ust. 1.

6.

Odpowiedzialność za działania lub zaniechania, o których mowa w ust. 5, jest ograniczona

do wysokości rzeczywistej szkody.

7.

Odpowiedzialność wobec osób trzecich za działanie lub zaniechanie Funduszu ponosi

wyłącznie Fundusz.

Do odpowiedzialności majątkowej pracowników Funduszu nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych

za rażące naruszenie prawa

(Dz. U. poz. 173 oraz z 2016 r. poz. 178).

1.

W przypadku banku lub oddziału banku zagranicznego objętych obowiązkowym systemem

gwarantowania depozytów środkami objętymi ochroną gwarancyjną są

1)

środki pieniężne zgromadzone przez deponenta na rachunkach bankowych, w przypadku

których deponent jest stroną umowy rachunku bankowego, niezależnie od wadliwości prawnej

tej umowy, a także jej nieważności, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 26 ust.

2 i 3;

2)

inne należności deponenta wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art.

5 ust. 1 pkt 1, 2 i 6 ustawy - Prawo bankowe;

3)

kwoty, o których mowa w art. 55 ust. 1 pkt 1 i art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, z zastrzeżeniem art. 52, o ile stały się wymagalne przed dniem spełnienia warunku

gwarancji;

4)

należności deponenta wynikające z bankowych papierów wartościowych, potwierdzone dokumentami

imiennymi wystawionymi przez emitenta lub imiennymi świadectwami depozytowymi, o których

mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, o ile zostały wyemitowane przed dniem 2 lipca 2014 r.

2.

Ochrona gwarancyjna, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje

1)

środków wpłaconych tytułem udziałów, wpisowego i wkładów członkowskich do spółdzielni;

2)

środków deponenta, jeżeli środki te znajdują się na rachunkach bankowych, na których

w okresie 2 lat przed dniem spełnienia warunku gwarancji nie dokonano obrotów poza

dopisywaniem odsetek lub pobieraniem prowizji lub opłat, a ich suma jest niższa niż

równowartość w złotych 2,5 euro - jeżeli byłyby to jedyne środki deponenta objęte

ochroną gwarancyjną;

3)

pieniądza elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 873 i 1916 oraz z 2015 r. poz. 1764, 1830 i 1893) oraz środków pieniężnych otrzymanych w zamian za pieniądz elektroniczny, o których

mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy.

3.

Do obliczenia wartości euro w złotych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, przyjmuje się

kurs średni z dnia spełnienia warunku gwarancji, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

1.

W przypadku kasy objętej obowiązkowym systemem gwarantowania depozytów środkami objętymi

ochroną gwarancyjną są

1)

środki pieniężne zgromadzone w kasie przez deponenta na rachunkach, w przypadku których

deponent jest stroną umowy rachunku, niezależnie od wadliwości prawnej tej umowy,

a także jej nieważności;

2)

inne należności deponenta wynikające z prowadzenia przez kasę rachunków deponenta,

o których mowa w pkt 1;

3)

należności deponenta wynikające z przeprowadzania przez kasę rozliczeń finansowych;

4)

kwoty, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, z zastrzeżeniem art. 52, o ile stały się wymagalne przed dniem spełnienia warunku

gwarancji.

2.

Ochrona gwarancyjna, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje

1)

środków wpłaconych tytułem udziałów, wpisowego i wkładów członkowskich do spółdzielni;

2)

środków deponenta, jeżeli środki te znajdują się na rachunkach, na których w okresie

2 lat przed dniem spełnienia warunku gwarancji nie dokonano obrotów poza dopisywaniem

odsetek lub pobieraniem prowizji lub opłat, a ich suma jest niższa niż równowartość

w złotych 2,5 euro - jeżeli byłyby to jedyne środki deponenta objęte ochroną gwarancyjną;

3)

pieniądza elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych oraz środków pieniężnych otrzymanych w zamian za pieniądz elektroniczny, o których

mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy.

3.

Do obliczenia wartości euro w złotych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, przyjmuje się

kurs średni z dnia spełnienia warunku gwarancji, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

1.

Środkami objętymi ochroną gwarancyjną, o których mowa w art. 17 i art. 18, są środki

w złotych lub w walucie obcej.

2.

Wartość środków objętych ochroną gwarancyjną, powiększonych o odsetki naliczone do

dnia spełnienia warunku gwarancji, zgodnie z oprocentowaniem wskazanym w umowie, niezależnie

od terminu ich wymagalności, ustala się według stanu na początek dnia spełnienia warunku

gwarancji.

3.

Ustalenia wartości w złotych środków w walucie obcej dokonuje się według kursu stosowanego

do ustalenia stanu ksiąg rachunkowych na dzień spełnienia warunku gwarancji.

1.

W razie wystąpienia kryzysu systemowego, w celu zapobieżenia likwidacji podmiotu objętego

postępowaniem przymusowej restrukturyzacji, minister właściwy do spraw instytucji

finansowych może stosować rządowe instrumenty stabilizacji finansowej, jeżeli zastosowanie

instrumentów przymusowej restrukturyzacji, o których mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

1)

nie byłoby wystarczające do uniknięcia znacznych negatywnych skutków dla stabilności

finansowej lub

2)

nie byłoby wystarczające do ochrony interesu publicznego, w przypadku gdy podmiot,

o którym w mowa w art. 2a ust. 2, otrzymał wcześniej nadzwyczajne wsparcie płynności

od Narodowego Banku Polskiego, lub

3)

nie byłoby wystarczające do ochrony interesu publicznego, jeżeli publiczne wsparcie

kapitałowe z instrumentu wsparcia kapitałowego zostało wcześniej udzielone podmiotowi,

o którym w mowa w art. 2a ust. 2 - w odniesieniu do instrumentu tymczasowej własności

publicznej.

2.

Zastosowanie rządowego instrumentu stabilizacji finansowej może nastąpić, jeżeli posiadacze

praw udziałowych oraz wierzyciele podmiotu, o którym w mowa w art. 2a ust. 2, objętego

postępowaniem przymusowej restrukturyzacji, pokryli straty lub uczestniczyli w podniesieniu

funduszy własnych tego podmiotu poprzez umorzenie lub konwersję instrumentów kapitałowych,

umorzenie lub konwersję zobowiązań, lub w wyniku zastosowania innych instrumentów

postępowania przymusowej restrukturyzacji w wysokości co najmniej 8% sumy zobowiązań

i funduszy własnych podmiotu objętego postępowaniem przymusowej restrukturyzacji określonych

w oszacowaniu, o którym mowa w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

3.

Z wnioskiem o zastosowanie rządowych instrumentów stabilizacji finansowej Bankowy

Fundusz Gwarancyjny występuje do ministra właściwego do spraw instytucji finansowych.

4.

Decyzję o zastosowaniu rządowego instrumentu stabilizacji finansowej podejmuje minister

właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego i Prezesa Zarządu Bankowego

Funduszu Gwarancyjnego.

5.

Do decyzji, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868 i 996), z wyjątkiem przepisów art. 10 § 1, art. 127 § 3 i art. 130 § 2 tej ustawy.

6.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, przepisu art. 25 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe nie stosuje się.

7.

Doręczenie decyzji, o której mowa w ust. 4, stanowi dokonanie zawiadomienia, o którym

mowa w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

1.

Zastosowanie publicznego wsparcia kapitałowego polega na

1)

objęciu lub nabyciu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I lub instrumentów dodatkowych

w kapitale Tier I, lub instrumentów w kapitale Tier II;

2)

udzieleniu gwarancji zwiększenia funduszy własnych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, uprawnienia z praw udziałowych wykonuje minister

właściwy do spraw instytucji finansowych, łącznie z wynikającymi z nich prawami osobistymi.

Przepisy art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 154 i 888) stosuje się odpowiednio.

3.

Podmioty objęte instrumentem tymczasowej własności publicznej powinny być zarządzane

w sposób zapewniający pokrycie z uzyskanych przychodów kosztów działalności oraz zobowiązań.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po ustaniu okoliczności, o których

mowa w art. 19a ust. 1, zbywa prawa udziałowe, jeżeli jest to uzasadnione warunkami

rynkowymi i finansowymi. Zbycie może nastąpić wyłącznie na rzecz podmiotów innych

niż wskazane w art. 19c ust. 1.

1.

Zastosowanie instrumentu tymczasowej własności publicznej polega na przeniesieniu

całości praw udziałowych podmiotu, o którym w mowa w art. 2a ust. 2 (przeniesienie

praw udziałowych), na rzecz

1)

państwowej osoby prawnej, o której mowa w art. 1a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa;

2)

spółki, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą;

3)

spółki prawa handlowego, w której podmiotami dominującymi są podmioty wskazane w pkt

1 lub 2.

2.

Skarb Państwa albo państwowa osoba prawna ma pozycję dominującą, w przypadku gdy

1)

dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników

albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie

innej spółki kapitałowej (spółki zależnej), także na podstawie porozumień z innymi

osobami, lub

2)

jest uprawniony do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu innej spółki

kapitałowej (spółki zależnej) albo spółdzielni (spółdzielni zależnej), także na podstawie

porozumień z innymi osobami, lub

3)

jest uprawniony do powoływania lub odwoływania większości członków rady nadzorczej

innej spółki kapitałowej (spółki zależnej) albo spółdzielni (spółdzielni zależnej),

także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub

4)

członkowie zarządu stanowią więcej niż połowę członków zarządu innej spółki kapitałowej

(spółki zależnej) albo spółdzielni (spółdzielni zależnej), lub

5)

dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej

albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej, także na podstawie porozumień z

innymi osobami, lub

6)

wywiera decydujący wpływ na działalność spółki kapitałowej zależnej albo spółdzielni

zależnej.

1.

Przeniesienia praw udziałowych dokonuje minister właściwy do spraw instytucji finansowych,

w drodze decyzji. Decyzja określa podmiot przejmujący prawa udziałowe, prawa udziałowe

podlegające przeniesieniu oraz datę i tryb przeniesienia.

2.

Wydając decyzję, minister właściwy do spraw instytucji finansowych uchyla decyzję

Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym

Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w zakresie określonym w art. 113 ust. 2 tej ustawy.

3.

Decyzja jest ostateczna i podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Decyzję doręcza się podmiotowi przejmującemu prawa udziałowe, a także Przewodniczącemu

Komisji Nadzoru Finansowego, Prezesowi Bankowego Funduszu Gwarancyjnego oraz Prezesowi

Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych.

5.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym przepisu art. 61 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718, 846 i 996) nie stosuje się.

1.

W terminie określonym w decyzji, o której mowa w art. 19d ust. 1

1)

wygasają uprawnienia Bankowego Funduszu Gwarancyjnego określone w art. 113 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji;

2)

podmiot przejmujący prawa udziałowe obejmuje zarząd majątkiem podmiotu objętego instrumentem

tymczasowej własności publicznej;

3)

wygasają prokury i pełnomocnictwa udzielone przez podmiot objęty instrumentem tymczasowej

własności publicznej.

2.

Podmiot przejmujący prawa udziałowe ogłasza dwukrotnie w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim

oraz w Monitorze Sądowym i Gospodarczym decyzję o przejęciu praw udziałowych podmiotu

objętego instrumentem tymczasowej własności publicznej oraz wzywa wierzycieli tego

podmiotu do zgłoszenia roszczeń w terminie miesiąca od dnia ostatniego ogłoszenia.

Obowiązek ten nie dotyczy wierzycieli z tytułu rachunków bankowych.

1.

Przeniesienie praw udziałowych nie wymaga zgody ich właściciela.

2.

W przypadku gdy przedmiotem przeniesienia są zdematerializowane prawa udziałowe, o

których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, podmiot prowadzący rachunek papierów wartościowych podmiotu, o którym w mowa w art.

2a ust. 2 tej ustawy, na którym są zapisane te prawa, po otrzymaniu z Krajowego Depozytu

Papierów Wartościowych informacji o decyzji, o której mowa w art. 19d ust. 1, dokonuje

ich blokady na tym rachunku od dnia otrzymania decyzji do dnia realizacji dyspozycji

przez podmiot prowadzący działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

będący uczestnikiem Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych, za pośrednictwem którego

dokonuje się przeniesienia zdematerializowanych praw udziałowych (podmiot pośredniczący).

3.

Podmiot pośredniczący składa w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych dyspozycje

przeniesienia akcji zdematerializowanych na konto depozytowe podmiotu pośredniczącego,

zgodne co do formy, zakresu oraz sposobu i terminu ich składania zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

4.

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych w dniu realizacji dyspozycji dokonuje przeniesienia

zdematerializowanych praw udziałowych na konto depozytowe podmiotu pośredniczącego.

5.

Przeniesienie zdematerializowanych praw udziałowych następuje przez dokonanie, w dniu

realizacji dyspozycji, zapisu tych akcji na rachunku papierów wartościowych podmiotu

przejmującego prawa udziałowe w zamian za zapłatę ceny ustalonej zgodnie z wyceną

dokonaną na zlecenie ministra właściwego do spraw instytucji finansowych. Do wykonania

wyceny stosuje się odpowiednio przepisy art. 137-140 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

6.

W przypadku gdy przedmiotem przeniesienia są akcje mające formę dokumentu, akcjonariusze,

w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 19d ust. 1, są

obowiązani złożyć w spółce dokumenty akcji lub dowody ich złożenia do rozporządzenia

spółki. Jeżeli akcjonariusz nie złożył dokumentu akcji w tym terminie, podmiot, któremu

przysługują uprawnienia zarządu, unieważnia ją w trybie art. 358 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, a podmiotowi przejmującemu prawa udziałowe wydaje nowy dokument akcji z tym samym

numerem emisyjnym.

7.

Podmiot, któremu przysługują uprawnienia zarządu, dokonuje przeniesienia praw udziałowych

na podmiot przejmujący prawa udziałowe.

8.

Do ustalenia ceny za przeniesienie praw udziałowych innych niż zdematerializowane

stosuje się oszacowanie dokonane na zlecenie ministra właściwego do spraw instytucji

finansowych. Do wykonania oszacowania przepisy art. 138 i art. 139 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji stosuje się odpowiednio.

9.

Do dnia uiszczenia całej ceny przeniesienia dotychczasowym właścicielom praw udziałowych

przysługują wszelkie uprawnienia z nich wynikające, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających

z przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

1.

W zakresie, w jakim umożliwiają to posiadane prawa udziałowe, podmiot przejmujący

prawa udziałowe podmiotu objętego instrumentem tymczasowej własności publicznej jest

obowiązany zarządzać nim w sposób zapewniający pokrycie z uzyskanych przychodów kosztów

działalności oraz zobowiązań.

2.

Podmiot przejmujący prawa udziałowe, po ustaniu okoliczności, o których mowa w art.

19a ust. 1, zbywa prawa udziałowe, jeżeli jest to uzasadnione warunkami rynkowymi

i finansowymi. Zbycie praw udziałowych nakazuje podmiotowi przejmującemu prawa udziałowe

minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze decyzji.

W przypadku banku lub oddziału banku zagranicznego objętych obowiązkowym systemem

gwarantowania depozytów uprawnione do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art.

35 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 22, są

1)

osoby fizyczne;

2)

osoby prawne;

3)

jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym odrębna ustawa przyznaje

zdolność prawną;

4)

szkolne kasy oszczędnościowe;

5)

pracownicze kasy zapomogowo-pożyczkowe.

W przypadku kasy objętej obowiązkowym systemem gwarantowania depozytów uprawnione

do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 35 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 22,

są

1)

osoby fizyczne;

2)

organizacje pozarządowe w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 239 i 395);

3)

jednostki organizacyjne kościoła lub związku wyznaniowego, będące osobami prawnymi;

4)

spółdzielnie;

5)

związki zawodowe;

6)

wspólnoty mieszkaniowe.

1.

Ochroną gwarancyjną nie są objęte środki pieniężne i należności

1)

Skarbu Państwa;

2)

Narodowego Banku Polskiego;

3)

banków, banków zagranicznych oraz instytucji kredytowych, o których mowa w ustawie

- Prawo bankowe;

4)

kas i Kasy Krajowej;

5)

Funduszu;

6)

instytucji finansowych;

7)

firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 575/2013,

i uznanych firm inwestycyjnych z państwa trzeciego, o których mowa w art. 4 ust. 1

pkt 25 tego rozporządzenia;

8)

osób i podmiotów, które nie zostały zidentyfikowane przez podmiot objęty systemem

gwarantowania depozytów;

9)

krajowych i zagranicznych zakładów ubezpieczeń oraz krajowych i zagranicznych zakładów

reasekuracji, o których mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615);

10)

funduszy inwestycyjnych, towarzystw funduszy inwestycyjnych, funduszy zagranicznych,

spółek zarządzających i oddziałów towarzystw inwestycyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 157,

z późn. zm.

11)

otwartych funduszy emerytalnych, pracowniczych funduszy emerytalnych, powszechnych

towarzystw emerytalnych i pracowniczych towarzystw emerytalnych, o których mowa w

ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 291 i 615);

12)

jednostek samorządu terytorialnego;

13)

organów władz publicznych państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska

oraz państwa trzeciego, w szczególności rządów centralnych, regionalnych oraz jednostek

samorządu terytorialnego tych państw.

2.

Identyfikacja, o której mowa w ust. 1 pkt 8, obejmuje ustalenie następujących danych

1)

w przypadku osób fizycznych - imienia, nazwiska oraz numeru Powszechnego Elektronicznego

Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo imienia, nazwiska oraz daty urodzenia i cech

dokumentu stwierdzającego tożsamość w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL,

albo imienia, nazwiska oraz numeru dokumentu stwierdzającego tożsamość cudzoziemca,

a gdy identyfikacja była dokonywana przed dniem 23 czerwca 2001 r. - imienia, nazwiska

oraz numeru PESEL albo imienia, nazwiska oraz daty urodzenia i cech dokumentu stwierdzającego

tożsamość;

2)

w przypadku osób prawnych - nazwy (firmy), formy organizacyjnej, siedziby, adresu

i numeru z właściwego rejestru;

3)

w przypadku jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym odrębna

ustawa przyznaje zdolność prawną, szkolnych kas oszczędnościowych i pracowniczych

kas zapomogowo-pożyczkowych - nazwy, formy organizacyjnej, siedziby, adresu i numeru

z właściwego rejestru, o ile dotyczy.

Przepisu art. 22 ust. 1 pkt 8 nie stosuje się w przypadku, gdy środki pieniężne lub

należności zostały ujęte na liście wierzytelności sporządzonej w postępowaniu upadłościowym,

a także w przypadku gdy wierzytelności z tytułu środków pieniężnych lub należności

zostały stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Przepis art. 51 stosuje się odpowiednio.

1.

Środki, o których mowa w art. 17 i art. 18, są objęte ochroną gwarancyjną w danym

podmiocie objętym systemem gwarantowania od dnia ich wniesienia na rachunek w tym

podmiocie, nie później jednak niż w dniu poprzedzającym dzień spełnienia warunku gwarancji,

a w przypadku należności wynikających z czynności bankowych lub z przeprowadzania

przez kasę rozliczeń finansowych, o ile czynność ta lub rozliczenie zostały dokonane

przed dniem spełnienia warunku gwarancji, do wysokości równowartości w złotych 100

000 euro - w całości.

2.

Do obliczenia wartości euro w złotych przyjmuje się kurs średni z dnia spełnienia

warunku gwarancji, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

3.

W przypadku gdy środki lub należności deponenta będącego osobą fizyczną, o których

mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 lub w art. 18 ust. 1 pkt 1-3, pochodzą z

1)

odpłatnego zbycia

a)

nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2016 r. poz. 290 i 961), jej części lub udziału w takiej nieruchomości,

b)

prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub udziału w takim prawie,

c)

samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału

w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych

z tym lokalem,

d)

spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu o przeznaczeniu mieszkalnym lub udziału

w takim prawie

- jeżeli zbycie to nie nastąpiło w ramach wykonywanej działalności gospodarczej,

2)

wykonania na jego rzecz umownego lub sądowego podziału majątku po ustaniu małżeńskiej

wspólności majątkowej,

3)

nabycia przez niego spadku, wykonania na jego rzecz zapisu lub otrzymania zachowku,

4)

wypłaty sumy ubezpieczenia z tytułu umowy ubezpieczenia na życie w związku ze śmiercią

osoby ubezpieczonej lub dożyciem przez nią oznaczonego wieku,

5)

wypłaty sumy ubezpieczenia z tytułu umowy ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych

wypadków w związku z uszkodzeniem ciała, rozstrojem zdrowia lub śmiercią osoby ubezpieczonej

wskutek nieszczęśliwego wypadku,

6)

wypłaty odprawy pieniężnej na warunkach i w wysokości określonych w przepisach odrębnych,

7)

wypłaty odprawy emerytalnej lub rentowej, o której mowa w art. 92

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem pracy”, lub odrębnych przepisach na warunkach i w wysokości

określonych w tych przepisach

- są one objęte ochroną gwarancyjną, w terminie 3 miesięcy od dnia wpływu środków

na rachunek lub powstania należności, do wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy dwukrotnością

limitu określonego w ust. 1 a sumą pozostałych środków i należności deponenta, o których

mowa w art. 17 ust. 1 lub w art. 18 ust. 1, nie wyższą jednak niż limit określony

w ust. 1, przy czym przepisu ust. 7 nie stosuje się. Po tym terminie środki i należności

są objęte obowiązkowym systemem gwarantowania depozytów na zasadach określonych w

ust. 1.

4.

W przypadku gdy środki lub należności deponenta będącego osobą fizyczną, o których

mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 lub w art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2, pochodzą z wypłaty

odszkodowania za szkodę wyrządzoną przestępstwem lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 552 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 555, z późn. zm., są one objęte ochroną gwarancyjną, w terminie 3 miesięcy od dnia wpływu środków

na rachunek lub powstania należności - w całości, przy czym przepisu ust. 7 nie stosuje

się. Po tym terminie te środki i należności są objęte obowiązkowym systemem gwarantowania

depozytów na zasadach określonych w ust. 1.

5.

Roszczenie o wypłatę środków gwarantowanych należnych deponentowi ponad limit wskazany

w ust. 1 w przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, powstaje po przedłożeniu Funduszowi

przez deponenta oświadczenia o zaistnieniu takiego przypadku wraz z dokumentami to

potwierdzającymi oraz po potwierdzeniu przez podmiot uprawniony do reprezentacji,

że środki lub należności deponenta, co do których deponent złożył to oświadczenie,

były należne deponentowi w dniu spełnienia warunku gwarancji.

6.

W celu weryfikacji roszczeń, o których mowa w ust. 5, Fundusz jest uprawniony do dostępu

do danych dotyczących deponentów, nieruchomości, budynków mieszkalnych oraz lokali

mieszkalnych, zawartych w zbiorach prowadzonych przez podmioty lub osoby trzecie,

w szczególności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Fundusz jest także

uprawniony do wglądu w akta księgi wieczystej dotyczącej nieruchomości lub prawa,

w związku ze zbyciem których powstało roszczenie deponenta.

7.

Kwota, o której mowa w ust. 1, określa maksymalną wysokość roszczeń deponenta w stosunku

do Funduszu, niezależnie od tego, w jakiej wysokości i na ilu rachunkach w jednym

podmiocie objętym systemem gwarantowania posiadał on środki pieniężne lub z tytułu

ilu wierzytelności przysługują mu należności od tego podmiotu objętego systemem gwarantowania.

8.

Roszczenia z tytułu gwarancji przedawniają się po upływie 5 lat od dnia spełnienia

warunku gwarancji.

9.

Jeżeli środki deponenta objęte ochroną gwarancyjną zostały przeniesione do innego

podmiotu w wyniku zastosowania instrumentu przejęcia przedsiębiorstwa lub do instytucji

pomostowej, deponentowi nie przysługują roszczenia

z tytułu gwarancji w odniesieniu do pozostałych środków zgromadzonych na rachunkach

w podmiocie w restrukturyzacji, o ile wartość środków przeniesionych odpowiada kwocie,

o której mowa w ust. 1, 3 i 4, albo jest od niej wyższa.

Oddział banku zagranicznego jest objęty obowiązkowym systemem gwarantowania depozytów

w zakresie, w jakim system gwarantowania depozytów w państwie jego siedziby nie zapewnia

wypłaty środków gwarantowanych w granicach określonych w ustawie.

1.

W przypadku prowadzenia przez podmiot objęty systemem gwarantowania jednego rachunku

dla kilku osób (rachunek wspólny), deponentem jest każda z tych osób - w granicach

określonych w umowie rachunku, a w przypadku braku postanowień umownych lub przepisów

w tym zakresie - w częściach równych.

2.

W przypadku prowadzenia przez podmiot objęty systemem gwarantowania rachunku powierniczego,

deponentem jest każdy z powierzających w granicach wynikających z ich udziału w kwocie

zgromadzonej na rachunku, a w granicach pozostałej kwoty deponentem jest powiernik.

3.

W przypadku prowadzenia przez podmiot objęty systemem gwarantowania rachunku firmy

inwestycyjnej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 575/2013, lub

uznanej firmy inwestycyjnej z państwa trzeciego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt

25 tego rozporządzenia, na którym zgodnie z art. 73 ust. 5a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi zdeponowane są środki pieniężne powierzone przez jej klientów w związku ze świadczeniem

przez tę firmę usług maklerskich, deponentem jest każdy z klientów w granicach wynikających

z ich udziału w kwocie zgromadzonej na rachunku.

4.

Należności klientów niezaspokojone na zasadach, o których mowa w ust. 3, pozostają

ich wierzytelnością do firmy inwestycyjnej.

Deponent jest uprawniony do dochodzenia od podmiotu objętego systemem gwarantowania

roszczeń ponad kwotę określoną w art. 24 ust. 1 lub 3.

1.

Podmiot objęty systemem gwarantowania jest obowiązany do utrzymywania systemu wyliczania.

2.

System wyliczania oraz uzyskiwane i przetwarzane w nim dane nie mogą znajdować się

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Kasa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informuje - w

sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach - osoby korzystające

oraz zainteresowane korzystaniem z jej usług o

1)

swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;

2)

uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie

podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując

w szczególności

a)

kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,

b)

rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego.

2.

W przypadku gdy kasa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

działa pod różnymi nazwami handlowymi, informuje ona osoby zainteresowane korzystaniem

z jej usług oraz korzystające z nich o przysługującym im jednym limicie gwarancyjnym

na środki zgromadzone w tej kasie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, kasa prowadząca działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przed zawarciem umowy rachunku przekazuje osobom

zainteresowanym korzystaniem z jej usług, a następnie, nie rzadziej niż raz w roku,

osobom korzystającym z jej usług, informacje, w formie arkusza informacyjnego, o którym

mowa w art. 318 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. W przypadku przekazywania informacji przed zawarciem umowy rachunku osoby te potwierdzają

jej otrzymanie.

4.

Kasa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informuje osobę

korzystającą oraz zainteresowaną korzystaniem z jej usług o braku ochrony gwarancyjnej,

w przypadku gdy

1)

wierzytelność powstająca w związku z wykonywaniem czynności, o których mowa w art.

3, nie będzie chroniona przez system gwarantowania;

2)

w związku z wykonywaniem innej czynności niż czynność wymieniona w art. 3, kasa wystawia

dokument imienny potwierdzający jej zobowiązanie pieniężne;

3)

w związku z usługami świadczonymi przez kasę, w szczególności polegającymi na pośredniczeniu

w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności osób korzystających

oraz zainteresowanych korzystaniem z jej usług wobec innego podmiotu, który nie jest

objęty systemem gwarantowania.

5.

Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać

udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług

kasy.

6.

Wyciąg z rachunku zawiera informację, czy środki na nim zgromadzone są chronione przez

system gwarantowania.

7.

Informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem z usług

kasy, stosownie do ust. 1, 4 i 5, powinny być podawane w sposób

1)

w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;

2)

jednoznaczny i zrozumiały.

8.

Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w

celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w

ust. 1 i 4.

9.

Zakaz określony w ust. 8 stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami

systemu gwarantowania.

W przypadku gdy kasa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

zamierza dokonać zmian prawnych lub organizacyjnych, których skutkiem będzie zmiana

systemu gwarantowania, pod którego ochroną znajdują się środki gwarantowane w niej

zgromadzone lub ich część, na obowiązkowy system gwarantowania, o którym mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zawiadamia ona Bankowy Fundusz Gwarancyjny co najmniej 6 miesięcy przed planowaną

zmianą.

1.

W przypadku łączenia się kas lub przekształcenia kasy właściwa dla deponenta kasa

informuje go co najmniej na miesiąc przed takim połączeniem lub przekształceniem.

Komisja Nadzoru Finansowego może, na wniosek jednej z tych kas, wyznaczyć krótszy

termin takiego powiadomienia w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub stabilności

finansowej.

2.

W terminie 3 miesięcy od dnia powiadomienia o połączeniu kas lub przekształceniu kasy

deponenci mogą podjąć (wypłacić) albo przenieść środki objęte ochroną gwarancyjną

zgromadzone w kasie, która powiadomiła deponenta, do innej kasy lub innej instytucji

kredytowej, bez ponoszenia kosztów, w przypadku gdy środki te na koniec dnia połączenia

kas lub przekształcenia kasy przekraczają limit gwarancji określony w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

1.

W systemie wyliczania zawarte są dane deponentów posiadających wierzytelności wobec

podmiotu objętego systemem gwarantowania.

2.

System wyliczania zapewnia gotowość do sporządzania listy deponentów na podstawie

zawartych w nim danych pozwalającej na identyfikację deponentów oraz na określenie

wysokości należnych poszczególnym deponentom środków gwarantowanych zgodnie z art.

24 ust. 1, według stanu na koniec dnia.

3.

Podmiot objęty systemem gwarantowania do celów, o których mowa w art. 32 ust. 1, art.

33 ust. 1 i art. 42 ust. 1, zapewnia Funduszowi oraz Komisji Nadzoru Finansowego możliwość

dostępu do danych zawartych w systemie wyliczania.

4.

Podmiot objęty systemem gwarantowania stosuje odpowiednie zabezpieczenia, które zapewniają

prawidłowe funkcjonowanie systemu wyliczania.

5.

Podmiot objęty systemem gwarantowania co najmniej raz na 12 miesięcy przeprowadza

test systemu wyliczania, w szczególności w zakresie ustalenia, czy spełnione zostały

warunki wykonania obowiązków na wypadek spełnienia warunku gwarancji oraz czy jest

zapewniona możliwość sporządzania przez podmiot objęty systemem gwarantowania prawidłowej

listy deponentów. Wyniki testów są przechowywane przez podmiot objęty systemem gwarantowania

w formie raportów przez 2 lata od dnia ich sporządzenia i udostępniane na żądanie

Funduszowi lub Komisji Nadzoru Finansowego.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji

Nadzoru Finansowego oraz Zarządu Funduszu, określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalne wymogi, jakie powinien spełniać system wyliczania,

2)

szczegółowy zakres i strukturę danych zawartych w systemie wyliczania, a także standard

techniczny ich przygotowania i zapisu,

3)

format i tryb przekazywania danych do Funduszu, uwzględniając ich zabezpieczenie przed

nieuprawnionym dostępem,

4)

sposób oznaczenia środków gwarantowanych, których dotyczy postępowanie w sprawach

określonych w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. poz. 553, z późn. zm.,

5)

tryb i sposób kontroli prawidłowości danych zawartych w systemie wyliczania

- mając na względzie potrzebę zapewnienia otrzymywania przez Fundusz należycie przygotowanych

i zweryfikowanych danych na potrzeby realizacji ustawowych zadań Funduszu oraz warunki

wykonywania czynności faktycznych związanych z działalnością bankową lub działalnością

kasy.

Za wdrożenie i utrzymywanie prawidłowo funkcjonującego systemu wyliczania oraz przekazywanie

Funduszowi danych, o których mowa w art. 29 ust. 2, jest odpowiedzialny podmiot uprawniony

do reprezentacji.

1.

Fundusz jest uprawniony do kontroli prawidłowości danych zawartych w systemach wyliczania

1)

otrzymanych zgodnie z ust. 2, w wyniku kontroli realizowanej w siedzibie Funduszu;

2)

w ramach kontroli realizowanej w podmiotach objętych systemem gwarantowania.

2.

Podmiot objęty systemem gwarantowania przekazuje niezwłocznie Funduszowi, na jego

żądanie, dane znajdujące się w systemie wyliczania.

3.

W celu realizacji kontroli, o której mowa w ust. 1, Fundusz, w oparciu o dane gromadzone

w rejestrze PESEL, weryfikuje dane osobowe deponentów ujęte w systemach wyliczania.

Dokonywana przez Fundusz weryfikacja obejmuje potwierdzenie zgodności przekazanych

danych z danymi zgromadzonymi w rejestrze PESEL, a w przypadku braku zgodności lub

niekompletności skutkujących brakiem możliwości identyfikacji deponentów - udostępnienie

Funduszowi weryfikowanych danych z rejestru PESEL.

1.

Nadzór nad prawidłowością funkcjonowania systemów wyliczania sprawuje Komisja Nadzoru

Finansowego.

2.

W przypadku niewykonywania lub nienależytego wykonywania przez podmiot objęty systemem

gwarantowania obowiązków, o których mowa w art. 31, Komisja Nadzoru Finansowego może

1)

zastosować środki nadzorcze określone

a)

w art. 138 ust. 3 pkt 1-3 i 4 ustawy - Prawo bankowe - w przypadku banku lub oddziału banku zagranicznego,

b)

w art. 71 ust. 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych - w przypadku kasy;

2)

nałożyć na taki podmiot karę pieniężną w wysokości do 0,2% podstawy naliczania rezerwy

obowiązkowej za miesiąc, w którym stwierdzono niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie

tych obowiązków, a w przypadku gdy podmiot nie podlega obowiązkowi utrzymywania rezerwy

obowiązkowej - w wysokości do równowartości w złotych kwoty 1 000 000 euro, przeliczonej

według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia wydania decyzji

o nałożeniu kary.

3.

W przypadku niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków, o których mowa

w art. 31, przez osobę, o której mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego może

1)

w przypadku banku lub oddziału banku zagranicznego - stosować kary pieniężne, o których

mowa w art. 141 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe;

2)

w przypadku kasy - nałożyć na tę osobę karę pieniężną do wysokości sześciokrotności

jej miesięcznego wynagrodzenia brutto, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie

6 miesięcy przed dniem nałożenia kary, a w przypadku gdy osoba ta nie pobiera wynagrodzenia,

do wysokości sześciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce

narodowej ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego odprowadza kwoty wyegzekwowane z tytułu kar pieniężnych,

o których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 3, na rzecz Funduszu. Kwoty te zasilają odpowiednio

fundusz gwarancyjny banków lub fundusz gwarancyjny kas.

5.

Podmiot objęty systemem gwarantowania informuje Komisję Nadzoru Finansowego o członku

zarządu banku lub kasy albo o dyrektorze oddziału banku zagranicznego, do których

zakresu obowiązków należy zapewnienie wdrożenia i funkcjonowania systemu wyliczania.

6.

Fundusz może wystąpić do Komisji Nadzoru Finansowego o podjęcie czynności kontrolnych

lub środków w ramach nadzoru, w zakresie prawidłowości funkcjonowania systemów wyliczania.

1.

Fundusz przeprowadza testy efektywności swoich systemów w zakresie możliwości wypłaty

środków gwarantowanych co najmniej raz na 3 lata lub na żądanie ministra właściwego

do spraw instytucji finansowych.

2.

Wyniki testów, o których mowa w ust. 1, są przekazywane ministrowi właściwemu do spraw

instytucji finansowych w terminie 14 dni od dnia ich zakończenia.

3.

Przeprowadzając testy, o których mowa w ust. 1, Fundusz wykorzystuje informacje niezbędne

do ich przeprowadzenia wyłącznie w tym celu i przechowuje te informacje nie dłużej,

niż jest to do tego celu konieczne.

1.

Podmiotami stosunku ochrony gwarancyjnej są

1)

Fundusz;

2)

deponent.

2.

Przedmiotem ochrony gwarancyjnej jest wierzytelność deponenta w wysokości odpowiadającej

środkom gwarantowanym, w związku z którą z dniem spełnienia warunku gwarancji nabywa

on w stosunku do Funduszu uprawnienie do świadczenia pieniężnego.

3.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w ust. 2, jest płatne w złotych, w terminie 7

dni roboczych od dnia spełnienia warunku gwarancji.

4.

W przypadku gdy spełnienie warunku gwarancji nastąpiło po wszczęciu przymusowej restrukturyzacji

wobec podmiotu objętego systemem gwarantowania, świadczenie pieniężne, o którym mowa

w ust. 2, uznaje się za spełnione w części, w jakiej zapewniono deponentowi możliwość

podjęcia środków gwarantowanych w terminie, o którym mowa w ust. 3, przy użyciu instrumentów

przymusowej restrukturyzacji, o których mowa w art. 110 ust. 1.

1.

Terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 3, nie stosuje się, w odniesieniu do całości

lub części świadczenia, w przypadku gdy

1)

istnieją uzasadnione wątpliwości co do poszczególnych danych na liście deponentów

lub uzasadnione wątpliwości, czy deponent jest uprawniony do otrzymania środków gwarantowanych

lub gdy środki gwarantowane są przedmiotem sporu sądowego;

2)

uprawnienia z tytułu środków gwarantowanych wynikają z umowy rachunku bankowego prowadzonego

w formie indywidualnych kont emerytalnych lub indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego,

o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych

kontach zabezpieczenia emerytalnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1147, z 2015 r. poz. 978 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615), zwanej dalej „ustawą o IKE oraz IKZE”;

3)

wypłata środków gwarantowanych, o których mowa w art. 24 ust. 3 i 4, jest dokonywana

ponad limit określony w art. 24 ust. 1;

4)

wypłata środków gwarantowanych jest dokonywana w przypadku, o którym mowa w art. 59

ust. 1.

2.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 35 ust. 2, jest płatne

1)

w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - niezwłocznie po otrzymaniu informacji

przez Fundusz o ustaniu przesłanek, o których mowa w tym przepisie;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 - niezwłocznie po otrzymaniu przez Fundusz

potwierdzenia zawarcia przez deponenta umowy o prowadzenie indywidualnego konta emerytalnego

albo indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego z inną instytucją finansową

lub otrzymania potwierdzenia przystąpienia przez deponenta do programu emerytalnego

w trybie przewidzianym w ustawie o IKE oraz IKZE, z tym że w przypadku niedopełnienia

przez deponenta któregokolwiek z obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 3 ustawy

o IKE oraz IKZE, jeżeli nie spełnia on warunków do wypłaty, o których mowa w art.

34 ust. 1 pkt 1 lub w art. 46 albo w art. 34a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, świadczenie

pieniężne jest płatne niezwłocznie po poinformowaniu Funduszu o tym przez podmiot

uprawniony do reprezentacji oraz po przekazaniu przez niego Funduszowi innych informacji

niezbędnych do zachowania warunku tej wypłaty, o którym mowa w art. 14 ust. 4 ustawy

o IKE oraz IKZE;

3)

w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 - niezwłocznie po przedłożeniu Funduszowi

przez deponenta oświadczenia wraz z dokumentami, o których mowa w art. 24 ust. 5,

oraz po otrzymaniu przez Fundusz potwierdzenia podmiotu uprawnionego do reprezentacji,

o którym mowa w tym przepisie;

4)

w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 - w terminie ustalonym w porozumieniu, o

którym mowa w art. 60.

Fundusz zawiadamia niezwłocznie podmiot uprawniony do reprezentacji o dokonaniu wypłaty

środków gwarantowanych, o której mowa w art. 36 ust. 1 pkt 3, oraz jej wysokości.

Przepisy dotyczące przekazania środków, o których mowa

1)

w art. 56 ust. 1 - w przypadku banku lub oddziału banku zagranicznego,

2)

w art. 57 ust. 1 - w przypadku kasy

- stosuje się odpowiednio w przypadku dokonywania przez Fundusz wypłat środków gwarantowanych,

o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 3, art. 44 i art. 51.

1.

Z dniem spełnienia warunku gwarancji Funduszowi przysługuje roszczenie do podmiotu,

w stosunku do którego nastąpiło spełnienie warunku gwarancji, w wysokości sumy środków

gwarantowanych. Roszczenie przysługuje Funduszowi także po ogłoszeniu upadłości podmiotu,

co do którego nastąpiło spełnienie warunku gwarancji.

2.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje Funduszowi bez względu na wartość

faktycznie dokonanych wypłat środków gwarantowanych.

3.

Z dniem spełnienia warunku gwarancji deponentowi przysługuje roszczenie do podmiotu

objętego systemem gwarantowania wyłącznie o zapłatę kwot ponad wartość określoną w

art. 24 ust. 1 lub 3.

4.

W związku z powstaniem zobowiązania Funduszu wobec deponenta z tytułu środków gwarantowanych

poszczególne wierzytelności deponenta będące podstawą wyliczenia środków gwarantowanych

należnych deponentowi pomniejsza się proporcjonalnie.

Środki gwarantowane są płatne na podstawie danych znajdujących się w systemie wyliczania

podmiotu objętego systemem gwarantowania, po przekazaniu listy deponentów, o której

mowa w art. 43.

1.

W przypadku spełnienia warunku gwarancji podmiot uprawniony do reprezentacji, po ustaleniu

stanu ksiąg rachunkowych podmiotu objętego systemem gwarantowania na dzień spełnienia

warunku gwarancji, sporządza listę deponentów na podstawie danych zawartych w systemie

wyliczania podmiotu objętego systemem gwarantowania, według stanu na dzień spełnienia

warunku gwarancji.

2.

Podmiot uprawniony do reprezentacji jest odpowiedzialny za sporządzenie listy deponentów,

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 30.

3.

Odpowiedzialność za zgodność danych zawartych w systemie wyliczania z zapisami w księgach

rachunkowych podmiotu objętego systemem gwarantowania oraz ze stanem prawnym ponosi,

za okres pełnienia funkcji, podmiot uprawniony do reprezentacji, w przypadku gdy pełnił

funkcję w dniu spełnienia warunku gwarancji lub w okresie bieżącego roku obrotowego

(obrachunkowego) lub roku obrotowego (obrachunkowego) poprzedzającego dzień spełnienia

warunku gwarancji.

1.

Zarząd Funduszu sprawuje bieżącą kontrolę sporządzania przez podmiot uprawniony do

reprezentacji listy deponentów według stanu na dzień spełnienia warunku gwarancji,

z wyłączeniem przypadku, gdy spełnienie warunku gwarancji nastąpiło w wyniku decyzji,

o której mowa w art. 155 ust. 1.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności dane deponentów.

3.

W celu realizacji kontroli, o której mowa w ust. 1, Fundusz, w oparciu o dane gromadzone

w rejestrze PESEL, weryfikuje dane osobowe deponentów, ujęte w systemach wyliczania.

Dokonywana przez Fundusz weryfikacja obejmuje potwierdzenie zgodności przekazanych

danych z danymi zgromadzonymi w rejestrze PESEL, a w przypadku braku zgodności lub

niekompletności, skutkujących brakiem możliwości identyfikacji deponentów - udostępnienie

Funduszowi weryfikowanych danych z rejestru PESEL.

4.

Fundusz oraz podmiot, za pośrednictwem którego realizowane będą wypłaty środków gwarantowanych,

przetwarzają dane osobowe deponentów w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych

w ustawie.

5.

Fundusz niezwłocznie zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o nieprawidłowościach

ujawnionych w toku kontroli, o której mowa w ust. 1, oraz wzywa podmiot uprawniony

do reprezentacji do ich usunięcia.

Podmiot uprawniony do reprezentacji niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni

roboczych od dnia spełnienia warunku gwarancji, przekazuje Funduszowi oraz Generalnemu

Inspektorowi Informacji Finansowej listę deponentów sporządzoną na podstawie danych

z systemu wyliczania.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do poprawności poszczególnych danych, o których

mowa w art. 43, Fundusz dokonuje odpowiednich wypłat niezwłocznie po potwierdzeniu

poprawności danych przez podmiot uprawniony do reprezentacji.

1.

Wypłat środków gwarantowanych może dokonywać w imieniu i na rachunek Funduszu podmiot

uprawniony do reprezentacji lub inny podmiot, z którym Fundusz zawarł umowę o dokonanie

wypłat środków gwarantowanych. Decyzję w tym zakresie podejmuje Zarząd Funduszu. Przy

wyborze sposobu wypłaty środków gwarantowanych Zarząd Funduszu uwzględnia konieczność

zapewnienia ochrony interesów deponentów, w tym terminowości wypłat, a także poziom

kosztów przewidzianych do poniesienia w celu wypłaty środków gwarantowanych.

2.

Podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, Fundusz przekazuje listę wypłat zawierającą dane

niezbędne do dokonywania wypłat.

3.

W celu realizacji wypłaty środków gwarantowanych wybrane dane statystyczne pozyskane

przez Fundusz w trakcie kontroli, o której mowa w art. 32 oraz art. 42 ust. 1, Fundusz

może przekazać podmiotowi, z którym zamierza zawrzeć umowę o dokonanie wypłat środków

gwarantowanych.

4.

Fundusz sprawuje bieżącą kontrolę dokonywania wypłat środków gwarantowanych. Do wypłat

dokonywanych przez podmiot uprawniony do reprezentacji przepis art. 42 ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

Na potrzeby dokonywania wypłat środków gwarantowanych tożsamość deponenta jest weryfikowana

w zakresie danych identyfikacyjnych wskazanych w art. 22 ust. 2. Weryfikacji danych

osoby fizycznej dokonuje się na podstawie danych zawartych w dokumencie tożsamości.

1.

Zarząd Funduszu określa, w drodze uchwały

1)

informacje o podmiocie, za którego pośrednictwem będą realizowane wypłaty środków

gwarantowanych;

2)

sposób dokonywania wypłat;

3)

liczbę deponentów uprawnionych do otrzymania wypłat;

4)

kwotę stanowiącą sumę środków gwarantowanych należnych deponentom uprawnionym do uzyskania

wypłat, przekazywaną podmiotowi, o którym mowa w pkt 1, na wypłaty środków gwarantowanych;

5)

kwotę środków odpowiadających zobowiązaniom do zapłaty, o których mowa w art. 56 ust.

1 i art. 57 ust. 1, którą podmioty objęte systemem gwarantowania zobowiązane są przekazać

Funduszowi.

2.

Uchwałę, o której mowa w ust. 1, Fundusz podaje do publicznej wiadomości w drodze

ogłoszenia w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym oraz przekazuje podmiotom objętym

systemem gwarantowania zobowiązanym do przekazania środków odpowiadających zobowiązaniom

do zapłaty i podmiotowi, za którego pośrednictwem będą realizowane wypłaty środków

gwarantowanych.

Środki na wypłatę środków gwarantowanych przekazane podmiotowi, o którym mowa w art.

45 ust. 1, nie mogą być wykorzystane na cel inny niż wypłata środków gwarantowanych.

Środki te nie wchodzą do masy upadłości oraz nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej.

W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zamierza dokonać zmian prawnych lub organizacyjnych, których skutkiem będzie

zmiana systemu gwarantowania, pod ochroną którego znajdują się środki gwarantowane

w nim zgromadzone lub ich część, na obowiązkowy system gwarantowania, o którym mowa

w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania

depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zawiadamia ona Bankowy Fundusz Gwarancyjny co najmniej 6 miesięcy przed planowaną

zmianą.

1.

W przypadku dokonywania wypłat przez podmiot uprawniony do reprezentacji koszty czynności

związanych z przygotowaniem i dokonaniem wypłat środków gwarantowanych obciążają podmiot

objęty systemem gwarantowania, wobec którego nastąpiło spełnienie warunku gwarancji.

2.

W przypadku realizacji wypłat przez podmiot, z którym Fundusz zawarł umowę o dokonanie

wypłat środków gwarantowanych, koszty czynności związanych z przygotowaniem i dokonaniem

wypłat środków gwarantowanych obciążają Fundusz.

3.

Z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 2, Funduszowi przysługuje roszczenie do podmiotu

objętego systemem gwarantowania, wobec którego nastąpiło spełnienie warunku gwarancji.

4.

Po ogłoszeniu upadłości podmiotu objętego systemem gwarantowania przepis ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

1.

Po zakończeniu wypłat podmiot, o którym mowa w art. 45 ust. 1, w terminie 5 dni roboczych

od ostatniego dnia wypłat dokonuje rozliczenia przeprowadzonych wypłat, przekazując

Funduszowi w szczególności

1)

listę wypłat wraz z oznaczeniem świadczeń wypłaconych i niewypłaconych;

2)

dokumentację potwierdzającą dokonanie wypłat;

3)

niewypłacone kwoty.

2.

Do dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się przepisy art. 7 ust. 2

ustawy - Prawo bankowe.

Roszczenia deponentów z tytułu gwarancji nieujawnione w ramach listy deponentów przekazanej

Funduszowi na podstawie art. 43, z wyłączeniem przypadków określonych w art. 36 ust.

1, Fundusz zaspokaja w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania danych uzupełniających

listę deponentów, sporządzonych przez podmiot uprawniony do reprezentacji, w szczególności

po ustaleniu listy wierzytelności sporządzonej w postępowaniu upadłościowym podmiotu

objętego systemem gwarantowania lub po stwierdzeniu prawomocnym orzeczeniem sądu wierzytelności

wobec podmiotu objętego systemem gwarantowania, w stosunku do którego nastąpiło spełnienie

warunku gwarancji.

1.

Jeżeli w dniu spełnienia warunku gwarancji uprawnienia z tytułu środków gwarantowanych

przysługiwały następcom prawnym deponenta oraz osobom, o których mowa w art. 55 ust.

1 pkt 1 i art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe lub art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, oraz niezależnie od przyczyny faktycznej lub prawnej zostały wykazane w systemie

wyliczania podmiotu objętego systemem gwarantowania jako uprawnienia poprzednika prawnego,

Fundusz jest obowiązany spełnić świadczenie pieniężne z tytułu środków gwarantowanych,

stanowiące kwotę obliczoną dla poprzednika prawnego, zgodnie z art. 24.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1

1)

wysokość świadczenia zostaje określona bez uwzględnienia środków gwarantowanych, jakie

mogą przysługiwać następcom prawnym oraz osobom, o których mowa w art. 55 ust. 1 pkt

1 i art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe lub art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, z tytułu czynności dokonanych odrębnie od czynności będących podstawą powstania

środków gwarantowanych poprzednika prawnego;

2)

uprawnienia do odbioru środków gwarantowanych ustala się zgodnie z przepisami określającymi

skutki danego rodzaju następstwa prawnego oraz zasady dysponowania majątkiem, jaki

należał do poprzednika prawnego.

Jeżeli w dniu spełnienia warunku gwarancji środki gwarantowane przysługiwały deponentowi,

a następnie weszły do majątku, do którego uprawnienia przysługują następcom prawnym

deponenta, uprawnienia do odbioru środków gwarantowanych ustala się zgodnie z przepisami

określającymi skutki danego rodzaju następstwa prawnego oraz zasadami dysponowania

majątkiem, jaki należał do poprzednika prawnego.

1.

W przypadku gdy środki zdeponowane na rachunku zostały zablokowane na podstawie przepisów

ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2016 r. poz. 299 i 615), wypłatę środków gwarantowanych zawiesza się na czas trwania blokady.

2.

Jeżeli środki zdeponowane na rachunku zostaną uznane w całości albo w części prawomocnym

wyrokiem sądu za przedmiot pochodzący bezpośrednio albo pośrednio z przestępstwa przewidzianego

w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny albo za korzyść z takiego przestępstwa lub za ich równowartość, przy obliczaniu świadczenia

z tytułu środków gwarantowanych nie uwzględnia się środków zdeponowanych na rachunku

lub odpowiedniej ich części. Środki te nie są objęte ochroną gwarancyjną w części,

co do której orzeczono przepadek.

3.

Sąd jest obowiązany zawiadomić Fundusz o wyroku, o którym mowa w ust. 2, dotyczącym

podmiotu objętego systemem gwarantowania, wobec którego nastąpiło spełnienie warunku

gwarancji, jeżeli stał się prawomocny po dniu spełnienia warunku gwarancji.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb zawieszania wypłaty środków gwarantowanych deponentom w

przypadku określonym w ust. 1,

2)

dane, jakie powinno zawierać zawiadomienie Funduszu o prowadzonym postępowaniu karnym

oraz zawiadomienie o jego zakończeniu,

3)

termin i sposób wysłania zawiadomienia,

4)

dane, jakie powinna zawierać informacja o zawieszeniu wypłaty środków gwarantowanych

wysłana deponentowi,

5)

termin i sposób wysłania informacji, o której mowa w pkt 4,

6)

dane, jakie powinien zawierać rejestr zawieszonych wypłat środków gwarantowanych prowadzony

przez Fundusz

- mając na uwadze konieczność zapewnienia dokonania wypłat wyłącznie uprawnionym deponentom.

1.

Korespondencja między Funduszem a deponentami na potrzeby wypłaty środków gwarantowanych

jest prowadzona w języku polskim.

2.

W przypadku deponentów oddziału banku objętego systemem gwarantowania utworzonego

na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska korespondencja

jest prowadzona w języku urzędowym instytucji Unii Europejskiej, używanym przez podmiot

do korespondencji z deponentem, albo w języku urzędowym państwa, na którego terytorium

utworzony został ten oddział, a w przypadku podmiotu objętego systemem gwarantowania

prowadzącego działalność transgraniczną na terytorium państwa członkowskiego innego

niż Rzeczpospolita Polska, korespondencja prowadzona między Funduszem a deponentami

korzystającymi z usług oferowanych transgranicznie jest prowadzona w języku używanym

przez deponenta przy korzystaniu z tych usług.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają możliwości prowadzenia korespondencji między Funduszem

a deponentem w języku innym niż wskazany w tych przepisach, jeżeli obie strony wyraziły

na to zgodę.

1.

W przypadku spełnienia warunku gwarancji wobec banku lub oddziału banku zagranicznego,

Fundusz wzywa banki i oddziały banków zagranicznych do przekazania środków odpowiadających

zobowiązaniom do zapłaty w trybie określonym w art. 305 ust. 2.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, przechodzą z dniem ich przekazania przez bank lub

oddział banku zagranicznego na własność Funduszu.

3.

W przypadku gdy wielkość zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych przewyższa wierzytelności

wynikające z wezwania, o którym mowa w ust. 1, Fundusz pokrywa pozostającą do wypłaty

kwotę zobowiązań z funduszu gwarancyjnego banków do wykorzystania.

4.

W przypadku gdy wielkość zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych przewyższa sumę

wielkości, o których mowa w ust. 1 i 3, Fundusz pokrywa pozostającą do wypłaty kwotę

zobowiązań ze składek nadzwyczajnych, o których mowa w art. 291.

5.

W przypadku gdy wielkość zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych przewyższa sumę

wielkości, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, Fundusz pokrywa pozostającą do wypłaty

kwotę zobowiązań z innych funduszy własnych, z wyłączeniem funduszy przymusowej restrukturyzacji,

na zasadach określonych przez Radę Funduszu.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Fundusz może wezwać podmioty, o których mowa

w art. 305 ust. 2, w sposób określony w art. 47 ust. 2, do przekazania środków odpowiadających

zobowiązaniom do zapłaty na rzecz funduszu gwarancyjnego banków, w wysokości niezbędnej

do zachowania proporcji, o której mowa w art. 303 ust. 2.

1.

W przypadku spełnienia warunku gwarancji wobec kasy Fundusz wzywa kasy do przekazania

środków odpowiadających zobowiązaniom do zapłaty w trybie określonym w art. 305 ust.

3.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, przechodzą z dniem ich przekazania przez kasę na

własność Funduszu.

3.

W przypadku gdy wielkość zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych przewyższa wierzytelności

wynikające z wezwania, o którym mowa w ust. 1, Fundusz pokrywa pozostającą do wypłaty

kwotę zobowiązań z funduszu gwarancyjnego kas do wykorzystania.

4.

W przypadku gdy wielkość zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych przewyższa sumę

wielkości, o których mowa w ust. 1 i 3, Fundusz pokrywa pozostającą do wypłaty kwotę

zobowiązań ze składek nadzwyczajnych, o których mowa w art. 292.

5.

W przypadku gdy wielkość zobowiązań z tytułu środków gwarantowanych przewyższa sumę

środków, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, Fundusz pokrywa pozostającą do wypłaty kwotę

zobowiązań z innych funduszy własnych, z wyłączeniem funduszy przymusowej restrukturyzacji,

na zasadach określonych przez Radę Funduszu.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Fundusz może wezwać podmioty, o których mowa

w art. 305 ust. 3, w sposób określony w art. 47 ust. 2, do przekazania środków odpowiadających

zobowiązaniom do zapłaty na rzecz funduszu gwarancyjnego kas, w wysokości niezbędnej

do zachowania proporcji, o której mowa w art. 303 ust. 2.

W przypadku dokonywania wypłat środków gwarantowanych, o których mowa w art. 36 ust.

1 pkt 3, art. 44 i art. 51, decyzję o wykorzystaniu na ten cel środków

1)

o których mowa w art. 56 - w przypadku banku lub oddziału banku zagranicznego,

2)

o których mowa w art. 57 - w przypadku kasy

- podejmuje Zarząd Funduszu.

1.

Wypłat środków gwarantowanych deponentom oddziału banku objętego systemem gwarantowania,

utworzonego w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska, dokonuje w imieniu

i na rachunek Funduszu system goszczący.

2.

Systemowi goszczącemu, który będzie dokonywał wypłat środków gwarantowanych, Fundusz

przekazuje listę wypłat oraz środki finansowe niezbędne do dokonywania wypłat.

3.

Wypłata środków gwarantowanych dokonywana jest w złotych, o ile porozumienie, o którym

mowa w art. 60, nie stanowi inaczej.

W celu umożliwienia realizacji obowiązków, o których mowa w art. 59 ust. 1, Fundusz

zawiera z systemem goszczącym porozumienie określające zasady współpracy w zakresie

wypłaty środków gwarantowanych.

1.

Fundusz może dokonywać wypłat środków gwarantowanych deponentom oddziału instytucji

kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy - Prawo bankowe, w imieniu i na rachunek systemu macierzystego tej instytucji.

2.

Wypłaty, o których mowa w ust. 1, są realizowane po otrzymaniu od systemu macierzystego

instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy - Prawo bankowe danych oraz środków finansowych niezbędnych do dokonania wypłat.

3.

Wypłata środków gwarantowanych dokonywana jest w walucie określonej w porozumieniu,

o którym mowa w art. 62.

4.

Przepisy rozdziału 3 dotyczące wypłaty środków gwarantowanych stosuje się odpowiednio.

W celu umożliwienia realizacji obowiązków, o których mowa w art. 61 ust. 1, Fundusz

zawiera z systemem macierzystym porozumienie określające zasady współpracy w zakresie

wypłaty środków gwarantowanych.

1.

Porozumienia, o których mowa w art. 60 i art. 62, powinny zawierać zobowiązania stron

do przetwarzania przekazywanych informacji z zachowaniem poufności, w szczególności

z zachowaniem właściwych przepisów o ochronie danych osobowych.

2.

Fundusz informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o porozumieniach zawartych w

trybie art. 60 i art. 62.

Użyte w dziale określenia oznaczają

1)

instytucja - instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną, o której mowa w art. 4 ust.

1 pkt 2 rozporządzenia nr 575/2013, objętą wymogiem dotyczącym kapitału założycielskiego

w wysokości 730 000 euro;

2)

podmiot - podmiot krajowy oraz, jeżeli jest objęta nadzorem skonsolidowanym sprawowanym

przez Komisję Nadzoru Finansowego

a)

instytucję inną niż podmiot krajowy,

b)

instytucję finansową, jeżeli jest podmiotem zależnym podmiotu krajowego lub podmiotu,

o którym mowa w lit. c i d,

c)

finansową spółkę holdingową, holding mieszany, finansową spółkę holdingową o działalności

mieszanej z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego,

d)

dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego, unijną dominującą

finansową spółkę holdingową, dominującą finansową spółkę holdingową o działalności

mieszanej z państwa członkowskiego i unijną dominującą finansową spółkę holdingową

o działalności mieszanej;

3)

nadzwyczajne wsparcie ze środków publicznych - pomoc państwa w rozumieniu art. 107

ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, z 26.10.2012 r.,

str. 47) lub inne publiczne wsparcie finansowe na poziomie ponadnarodowym, które,

jeżeli jest udzielane na poziomie krajowym, stanowi pomoc państwa, udzielaną w celu

utrzymania lub przywrócenia rentowności, płynności bądź wypłacalności podmiotu lub

grupy, której częścią jest podmiot, w tym działania, o których mowa w ustawie z dnia

12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach

stabilizacji finansowej (Dz. U. poz. 226, z 2011 r. poz. 196, z 2013 r. poz. 1012,

z 2015 r. poz. 1513 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 996).

Organem przymusowej restrukturyzacji jest Fundusz.

Celami przymusowej restrukturyzacji są

1)

utrzymanie stabilności finansowej, w szczególności przez ochronę zaufania do sektora

finansowego i zapewnienie dyscypliny rynkowej;

2)

ograniczenie zaangażowania funduszy publicznych lub prawdopodobieństwa ich zaangażowania

wobec sektora finansowego lub jego poszczególnych podmiotów dla realizacji celów,

o których mowa w pkt 1 oraz 3-5;

3)

zapewnienie kontynuacji realizowanych przez podmiot funkcji krytycznych;

4)

ochrona deponentów i inwestorów objętych systemem rekompensat;

5)

ochrona środków powierzonych podmiotowi przez jego klientów.

1.

Fundusz realizuje cele, o których mowa w art. 66, przez

1)

opracowanie planów przymusowej restrukturyzacji i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji,

w tym określanie minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających

umorzeniu lub konwersji;

2)

umorzenie lub konwersję instrumentów kapitałowych;

3)

prowadzenie przymusowej restrukturyzacji.

2.

Realizując cele przymusowej restrukturyzacji, Fundusz dąży do ograniczenia kosztów

przymusowej restrukturyzacji oraz, o ile jest to możliwe ze względu na cele przymusowej

restrukturyzacji, ograniczenia utraty wartości przedsiębiorstwa podmiotu, wobec którego

jest prowadzona przymusowa restrukturyzacja.

3.

Jeżeli podmiot krajowy jest częścią grupy, Fundusz realizuje cele, o których mowa

w art. 66, w sposób, który ogranicza wpływ działań podejmowanych przez Fundusz w ramach

przymusowej restrukturyzacji na inne podmioty grupy i całą grupę oraz stabilność państw

członkowskich, w szczególności państw, w których podmioty grupy prowadzą działalność.

1.

Wykonywanie uprawnień Funduszu

1)

nie ogranicza prawa podmiotu będącego podmiotem prowadzącym lub uczestnikiem systemu

płatności lub systemu rozrachunku, na którego rzecz zostało ustanowione zabezpieczenie

w związku z uczestnictwem w tym systemie;

2)

nie ogranicza prawa Narodowego Banku Polskiego, banku centralnego innego państwa członkowskiego

w rozumieniu przepisów ustawy o ostateczności rozrachunku lub Europejskiego Banku

Centralnego, z tytułu ustanowionego na ich rzecz zabezpieczenia operacji z tymi bankami;

3)

nie wpływa na skutki prawne zlecenia rozrachunku wynikające z jego wprowadzenia do

systemu płatności lub systemu rozrachunku oraz wyniki kompensowania w ramach tych

systemów.

2.

Przepisów niniejszego działu przewidujących nieważność czynności prawnych albo ich

bezskuteczność wobec podmiotu w restrukturyzacji nie stosuje się do stosunków prawnych,

o których mowa w ust. 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do podmiotów i odpowiednio do oddziałów banku

zagranicznego, z uwzględnieniem art. 101 ust. 2, 9, 10 i 12.

1.

Fundusz może dokonać umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych

1)

bez podejmowania decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, jeżeli zostały

spełnione przesłanki określone w ust. 2;

2)

w ramach przymusowej restrukturyzacji, łącznie z jednym lub kilkoma instrumentami,

o których mowa w art. 110 ust. 1.

2.

Fundusz dokonuje umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych w przypadku, o

którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli

1)

zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 101 ust. 7-9, art. 102 ust. 1 lub 4,

lub

2)

bez dokonania umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych podmiot nie spełnia

warunków kontynuowania działalności, lub

3)

kontynuacja działalności podmiotu wymaga nadzwyczajnego wsparcia ze środków publicznych.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, uznaje się, że podmiot nie spełnia warunków

kontynuowania działalności, jeżeli łącznie spełnione są następujące przesłanki

1)

podmiot jest zagrożony upadłością, zgodnie z art. 101 ust. 3;

2)

brak jest przesłanek wskazujących, że możliwe działania nadzorcze lub działania podmiotu

pozwolą we właściwym czasie usunąć zagrożenie upadłością.

4.

Nie uznaje się za nadzwyczajne wsparcie ze środków publicznych, o którym mowa w ust.

2 pkt 3, udzielenia na podstawie odrębnych przepisów pomocy wypłacalnemu podmiotowi

w celu przeciwdziałania poważnym zakłóceniom w gospodarce i utrzymania stabilności

finansowej w formie, o której mowa w art. 101 ust. 13 pkt 3, o ile wsparcie to jest

proporcjonalne do skali zakłóceń, ma charakter zapobiegawczy i czasowy oraz nie służy

pokryciu strat, które podmiot poniósł lub poniesie w bliskiej przyszłości.

5.

Fundusz dokonuje umorzenia lub konwersji instrumentu kapitałowego, jeżeli instrument

jest zaliczany do funduszy własnych krajowego podmiotu dominującego na poziomie indywidualnym

i skonsolidowanym, a w opinii Funduszu bez dokonania umorzenia lub konwersji tego

instrumentu grupa będzie zagrożona upadłością.

6.

Jeżeli instrument kapitałowy jest zaliczany do funduszy własnych podmiotu zależnego

od krajowego podmiotu dominującego na poziomie indywidualnym oraz do funduszy własnych

na poziomie skonsolidowanym, Fundusz może uzgodnić z właściwym organem przymusowej

restrukturyzacji lub właściwym organem nadzoru dla podmiotu zależnego umorzenie lub

konwersję tego instrumentu przez ten organ, jeżeli w opinii Funduszu i tego organu

bez umorzenia lub konwersji tego instrumentu grupa będzie zagrożona upadłością.

7.

Jeżeli instrument kapitałowy jest zaliczany do funduszy własnych krajowego podmiotu

zależnego od unijnej instytucji dominującej na poziomie indywidualnym oraz do funduszy

własnych na poziomie skonsolidowanym, Fundusz może uzgodnić z właściwym organem przymusowej

restrukturyzacji dla grupy lub właściwym organem nadzoru dla grupy dokonanie umorzenia

lub konwersji tego instrumentu, jeżeli w opinii Funduszu i tego organu bez umorzenia

lub konwersji tego instrumentu grupa będzie zagrożona upadłością.

8.

W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, uznaje się, że grupa będzie zagrożona

upadłością, jeżeli nie spełnia lub nie będzie w najbliższej przyszłości spełniać norm

ostrożnościowych na poziomie skonsolidowanym w stopniu wymagającym podjęcia działań

w zakresie środków wczesnej interwencji przez organ nadzoru, w szczególności w przypadku

poniesienia lub prawdopodobnego poniesienia strat istotnie naruszających fundusze

własne.

9.

W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, Fundusz i odpowiednio właściwe organy

przymusowej restrukturyzacji lub organy nadzoru uwzględniają wpływ umorzenia lub konwersji

instrumentu kapitałowego na stabilność finansową państw, w których podmioty grupy

prowadzą działalność.

10.

Podejmując decyzje, o których mowa w ust. 6 i 7, Fundusz i odpowiednio właściwe organy

przymusowej restrukturyzacji lub organy nadzoru ustalają, czy możliwe jest podjęcie

działań innych niż umorzenie lub konwersja instrumentów kapitałowych, w szczególności

zastosowanie nadzorczych instrumentów wczesnej interwencji, środków, o których mowa

w art. 110ze ust. 1 i 3 i art. 110zf ust. 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi

oraz w art. 138 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, lub wsparcie kapitałowe od podmiotu dominującego, a jeżeli takie działania są możliwe

- czy mogą zostać łatwo podjęte i czy jest prawdopodobne, że w rozsądnym czasie usuną

zagrożenie upadłością.

11.

Jeżeli podjęcie działań określonych w ust. 10 jest możliwe, Fundusz, w przypadkach,

o których mowa w ust. 6 i 7, występuje do Komisji Nadzoru Finansowego o ich podjęcie

w ramach sprawowanego nadzoru.

12.

Przed dokonaniem umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych, o których mowa

w ust. 2, 5 i 6, Fundusz zapewnia przeprowadzenie oszacowania, o którym mowa w art.

137 ust. 2 i 3, w celu określenia kwoty strat do pokrycia oraz niezbędnej kwoty konwersji

w celu rekapitalizacji podmiotu lub grupy.

13.

W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, umorzenie lub konwersja instrumentu kapitałowego

podmiotu zależnego nie może być dokonana na warunkach gorszych niż umorzenie lub konwersja

podobnego instrumentu kapitałowego podmiotu dominującego.

1.

Jeżeli instrument kapitałowy jest zaliczany do funduszy własnych zależnego podmiotu

krajowego na poziomie indywidualnym oraz do funduszy własnych na poziomie skonsolidowanym,

Fundusz, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 101 ust. 1, niezwłocznie powiadamia

właściwy organ nadzoru sprawujący nadzór skonsolidowany oraz właściwy organ przymusowej

restrukturyzacji dla grupy.

2.

Jeżeli instrument kapitałowy jest zaliczany do funduszy własnych podmiotu zależnego

od krajowego podmiotu dominującego na poziomie indywidualnym oraz do funduszy własnych

na poziomie skonsolidowanym, Fundusz, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art.

101 ust. 1, niezwłocznie powiadamia właściwy organ przymusowej restrukturyzacji, organ

nadzoru właściwy dla takiego podmiotu oraz Komisję Nadzoru Finansowego.

1.

Fundusz dokonuje umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych w następującej

kolejności

1)

instrumenty, które spełniają warunki określone w art. 28 ust. 1-4, art. 29 ust. 1-5

i art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013 - do wysokości strat podmiotu w restrukturyzacji;

2)

instrumenty i zobowiązania, które spełniają warunki określone w art. 52 ust. 1 rozporządzenia

nr 575/2013, oraz instrumenty, które spełniają warunki zaliczenia do instrumentów

kapitałowych zgodnie z przepisami części dziesiątej tytułu 1 rozdziału 2 rozporządzenia

nr 575/2013, niezależnie od tego, czy w całości lub w części zostały wyłączone z funduszy

własnych, w tym na podstawie art. 486 tego rozporządzenia - w kwocie niezbędnej do

spełnienia warunków prowadzenia działalności, a w przypadku o którym mowa w art. 70

ust. 1 pkt 2 - do osiągnięcia celów przymusowej restrukturyzacji, o których mowa w

art. 66;

3)

instrumenty i zobowiązania, które spełniają warunki określone w art. 63 rozporządzenia

nr 575/2013 - w kwocie niezbędnej do spełnienia warunków prowadzenia działalności,

a w przypadku, o którym mowa w art. 70 ust. 1 pkt 2 - do osiągnięcia celów przymusowej

restrukturyzacji, o których mowa w art. 66.

2.

Umorzenia lub konwersji instrumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, dokonuje

się w kolejności odwrotnej do kolejności zaspokajania należności, o której mowa w

art. 440 ust. 2 ustawy - Prawo upadłościowe.

3.

W przypadku umorzenia instrumentu kapitałowego

1)

korekta kwoty umorzenia może nastąpić tylko w przypadku, o którym mowa w art. 138

ust. 3 pkt 1;

2)

nie pozostaje ani nie powstaje zobowiązanie wobec dotychczasowego posiadacza instrumentu

kapitałowego poza zobowiązaniami, które istniały przed dniem umorzenia, z wyjątkiem

roszczenia o odszkodowanie, które może powstać w wyniku uchylenia decyzji o umorzeniu;

3)

nie przysługuje inne roszczenie o odszkodowanie.

4.

Fundusz dokonuje konwersji instrumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, na instrumenty,

o których mowa w ust. 1 pkt 1.

5.

W celu dokonania umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych, Fundusz może nałożyć

na podmiot obowiązek emisji instrumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, na rzecz

posiadaczy instrumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5

1)

instrumenty powinny być wyemitowane

a)

przez podmiot lub przez podmiot dominujący wobec niego - za zgodą organu przymusowej

restrukturyzacji właściwego dla podmiotu dominującego,

b)

przed emisją na rzecz Skarbu Państwa lub podmiotów publicznych, w celu podniesienia

funduszy własnych;

2)

warunki emisji powinny zapewnić możliwość objęcia tych instrumentów niezwłocznie po

dokonaniu konwersji.

7.

Jeżeli Fundusz zamierza dokonać konwersji według zróżnicowanych stóp konwersji, ustala

się je w sposób określony w art. 210 ust. 3.

8.

Przepisy art. 208-212 i art. 217-222 stosuje się odpowiednio.

1.

W celu przygotowania przymusowej restrukturyzacji Fundusz, po zasięgnięciu opinii

Komisji Nadzoru Finansowego, opracowuje plan przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu

krajowego, który nie jest częścią grupy podlegającej nadzorowi skonsolidowanemu w

państwie członkowskim przez organy nadzoru inne niż Komisja Nadzoru Finansowego.

2.

W przypadku podmiotu krajowego, który posiada istotny oddział w państwie członkowskim

innym niż Rzeczpospolita Polska, Fundusz opracowuje plan przymusowej restrukturyzacji

także po konsultacji z właściwym organem przymusowej restrukturyzacji dla tego oddziału.

1.

Fundusz, we współpracy z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów

zależnych i po konsultacji z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji dla

istotnych oddziałów krajowego podmiotu dominującego w ramach kolegium przymusowej

restrukturyzacji, opracowuje grupowy plan przymusowej restrukturyzacji dla grupy krajowego

podmiotu dominującego, w której przynajmniej jeden podmiot zależny będący instytucją

ma siedzibę w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska.

2.

Fundusz może, zachowując zasady ochrony informacji, współpracować przy opracowywaniu

grupowego planu przymusowej restrukturyzacji z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji

państw trzecich, na terytorium których grupa utworzyła podmioty zależne, spółki holdingu

finansowego lub istotne oddziały.

1.

Jeżeli na dzień sprawozdawczy określony w przepisach wydanych na podstawie art. 62c

ust. 4 aktywa kasy nie wystarczają na zaspokojenie jej zobowiązań, zarząd kasy, zarządca

komisaryczny lub likwidator powiadamia o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego,

która podejmuje decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego, o ile nie został ustanowiony

wcześniej, i może podjąć decyzję o zawieszeniu działalności kasy oraz wystąpić do

właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości kasy, a także Kasę Krajową. O podjętych

decyzjach Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie zawiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny

oraz Kasę Krajową. Przepisy art. 73 ust. 3-6b i 8 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli z powodów związanych bezpośrednio z sytuacją finansową kasy nie reguluje ona

swoich zobowiązań w zakresie wypłaty środków gwarantowanych, o których mowa w art. 2 pkt 65 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wobec deponentów w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy, Komisja Nadzoru Finansowego

- w terminie 5 dni roboczych od dnia stwierdzenia tej okoliczności - podejmuje decyzje,

o których mowa w ust. 1. O podjętych decyzjach Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie

zawiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego nie podejmuje decyzji, o których mowa w ust. 1 albo 2,

jeżeli Bankowy Fundusz Gwarancyjny podjął decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji

wobec kasy.

4.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć także z

urzędu, jeżeli nie nastąpi powiadomienie, o którym mowa w ust. 1.

5.

Decyzja o zawieszeniu działalności kasy, o której mowa w ust. 1, jest podawana do

publicznej wiadomości w drodze ogłoszenia w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim i w

Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

1.

Grupowy plan przymusowej restrukturyzacji, o którym mowa w art. 74 ust. 1, jest przyjmowany

przez Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji w ramach kolegium przymusowej

restrukturyzacji w formie wspólnej decyzji.

2.

Jeżeli w terminie 4 miesięcy od dnia przekazania przez Fundusz informacji, o których

mowa w art. 86 ust. 3, niezbędnych do opracowania grupowego planu przymusowej restrukturyzacji,

o którym mowa w art. 74 ust. 1, plan ten nie zostanie przyjęty w ramach kolegium przymusowej

restrukturyzacji, Fundusz przyjmuje grupowy plan przymusowej restrukturyzacji, z uwzględnieniem

opinii zgłoszonych przez właściwe organy przymusowej restrukturyzacji w ramach kolegium

przymusowej restrukturyzacji.

3.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, Fundusz i właściwe organy przymusowej

restrukturyzacji w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji nie przyjmą grupowego

planu przymusowej restrukturyzacji i przed upływem tego terminu właściwy organ przymusowej

restrukturyzacji dla podmiotu zależnego od krajowego podmiotu dominującego zwrócił

się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o wiążącą mediację, Fundusz nie przyjmuje

grupowego planu przymusowej restrukturyzacji do czasu podjęcia decyzji przez Europejski

Urząd Nadzoru Bankowego.

4.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego nie podejmie decyzji w terminie miesiąca

od dnia złożenia wniosku o wiążącą mediację, Fundusz przyjmuje grupowy plan przymusowej

restrukturyzacji zgodnie z ust. 2, a w przypadku gdy Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

podejmie taką decyzję, Fundusz postępuje zgodnie z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego.

5.

W przypadku gdy właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zależnego

od krajowego podmiotu dominującego poinformuje Fundusz, że nie wyraża zgody na przyjęcie

opracowanego w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji grupowego planu przymusowej

restrukturyzacji z powodu wynikającego z tego planu zobowiązania do wydatkowania środków

publicznych jego państwa, Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji będące

członkami kolegium przymusowej restrukturyzacji dokonują ponownej oceny grupowego

planu w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji.

6.

Jeżeli właściwy organ przymusowej restrukturyzacji podmiotu zależnego wchodzący w

skład kolegium przymusowej restrukturyzacji podjął decyzję o opracowaniu odrębnego

planu przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zależnego, Fundusz i pozostałe właściwe

organy przymusowej restrukturyzacji w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji

mogą przyjąć w formie wspólnej decyzji grupowy plan przymusowej restrukturyzacji dla

pozostałych podmiotów.

7.

Fundusz może skierować wniosek do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o prowadzenie

niewiążącej mediacji pomiędzy właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji wchodzącymi

w skład kolegium przymusowej restrukturyzacji zgodnie z art. 31 lit. c rozporządzenia

nr 1093/2010 oraz o podjęcie wiążącej mediacji.

Opracowując grupowy plan przymusowej restrukturyzacji, Fundusz uwzględnia potencjalny

wpływ możliwych działań w ramach przymusowej restrukturyzacji grupy na stabilność

finansową państw, w których podmioty grupy prowadzą działalność, i przesłanki sposobu

podziału środków funduszy przymusowej restrukturyzacji na pokrycie kosztów postępowania,

o których mowa w art. 82 ust. 4.

1.

W celu opracowania grupowego planu przymusowej restrukturyzacji grup, w których podmiot

krajowy jest podmiotem zależnym albo oddział podmiotu grupy działający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest oddziałem istotnym, oraz przeprowadzenia oceny wykonalności

takiego planu i w razie potrzeby jego aktualizacji Fundusz współpracuje z właściwymi

organami przymusowej restrukturyzacji. Przepis art. 75 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w terminie 4 miesięcy od dnia przekazania

przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy informacji niezbędnych

do opracowania planu, Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji nie przyjmą

grupowego planu przymusowej restrukturyzacji z powodu braku zgody Funduszu w kolegium

przymusowej restrukturyzacji, Fundusz podejmuje decyzję o opracowaniu planu przymusowej

restrukturyzacji dla zależnego podmiotu krajowego, z uwzględnieniem opinii zgłoszonych

przez właściwe organy przymusowej restrukturyzacji i właściwe organy nadzoru, wskazując

w uzasadnieniu przyczyny, dla których nie zgodził się na przyjęcie opracowanego w

ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji grupowego planu przymusowej restrukturyzacji,

oraz informuje o tej decyzji pozostałych członków kolegium przymusowej restrukturyzacji.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w

ust. 2, Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji w ramach kolegium przymusowej

restrukturyzacji nie przyjmą grupowego planu przymusowej restrukturyzacji, a właściwy

organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy zwrócił się do Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego o wiążącą mediację, Fundusz nie podejmuje decyzji, o której mowa w ust.

2, do czasu podjęcia decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

4.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego nie podejmie decyzji w terminie miesiąca

od dnia złożenia wniosku o wiążącą mediację, Fundusz podejmuje decyzję o opracowaniu

planu przymusowej restrukturyzacji dla zależnego podmiotu krajowego, a w przypadku

gdy Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podejmie taką decyzję, Fundusz postępuje zgodnie

z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

5.

Jeżeli właściwy organ przymusowej restrukturyzacji podmiotu zależnego wchodzący w

skład kolegium przymusowej restrukturyzacji podjął decyzję o opracowaniu odrębnego

planu przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zależnego, Fundusz i pozostałe właściwe

organy przymusowej restrukturyzacji w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji

mogą przyjąć w formie wspólnej decyzji grupowy plan przymusowej restrukturyzacji dla

pozostałych podmiotów.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w

ust. 2, Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji nie przyjmą grupowego

planu przymusowej restrukturyzacji oraz przed upływem tego terminu ani Fundusz ani

właściwe organy przymusowej restrukturyzacji nie zwróciły się do Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego o wiążącą mediację, Fundusz podejmuje decyzję o opracowaniu planu

przymusowej restrukturyzacji dla zależnego podmiotu krajowego, z uwzględnieniem opinii

zgłoszonych przez właściwe organy przymusowej restrukturyzacji i właściwe organy nadzoru,

wskazując w uzasadnieniu przyczyny, dla których nie zgodził się na przyjęcie opracowanego

w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji grupowego planu przymusowej restrukturyzacji,

oraz informuje o swojej decyzji pozostałych członków kolegium przymusowej restrukturyzacji.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Fundusz opracowuje odrębny plan przymusowej restrukturyzacji

dla podmiotu krajowego będącego podmiotem znaczącym oraz może opracować odrębny plan

przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zidentyfikowanego jako inna instytucja o

znaczeniu systemowym zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad

systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym

(Dz. U. poz. 1513), o ile nie spełnia on definicji podmiotu znaczącego.

1.

Fundusz opracowuje plan przymusowej restrukturyzacji w szczególności na podstawie

informacji uzyskanych od Komisji Nadzoru Finansowego oraz od podmiotów krajowych.

2.

Fundusz może zobowiązać podmiot krajowy do współpracy w zakresie opracowania i aktualizacji

planu przymusowej restrukturyzacji, w tym do opracowania elementów planu przymusowej

restrukturyzacji, na podstawie wytycznych Funduszu zawierających zakres przekazywanych

informacji, termin ich przekazania oraz pouczenie o karach pieniężnych za nieudzielenie

informacji.

1.

W przypadku nieprzekazania, w określonym przez Fundusz terminie, przez podmiot krajowy

informacji, o których mowa w art. 85, lub niewykonania obowiązku, o którym mowa w

art. 78 ust. 2, Fundusz może, w drodze decyzji, nałożyć na taki podmiot karę pieniężną

w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym,

a w przypadku braku takiego sprawozdania - karę pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego

przychodu określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu, nie wyższą

jednak niż 100 000 000 zł.

2.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3.

Egzekucja należności wynikających z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej następuje

w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Zarząd Funduszu, w formie uchwały, przyjmuje opracowane plany przymusowej restrukturyzacji

i grupowe plany przymusowej restrukturyzacji.

2.

Fundusz przekazuje przyjęte przez Fundusz plany przymusowej restrukturyzacji i grupowe

plany przymusowej restrukturyzacji Komisji Nadzoru Finansowego oraz ministrowi właściwemu

do spraw instytucji finansowych.

3.

W przypadku stwierdzenia w trakcie oceny wykonalności planów wystąpienia okoliczności

uniemożliwiających lub utrudniających przeprowadzenie przymusowej restrukturyzacji,

realizacja obowiązku opracowania planu przymusowej restrukturyzacji i przyjęcia grupowego

planu przymusowej restrukturyzacji oraz ich aktualizacji ulega zawieszeniu do czasu

określenia środków niezbędnych do usunięcia tych okoliczności, zgodnie z art. 91 ust.

5-7 albo art. 92 ust. 6-12.

1.

Plan przymusowej restrukturyzacji określa planowane działania wobec podmiotu w przypadku

wszczęcia przymusowej restrukturyzacji oraz ocenę wykonalności tych działań, w szczególności

1)

streszczenie istotnych elementów planu;

2)

szczegółowy opis możliwych wariantów restrukturyzacji, w tym możliwości zastosowania

poszczególnych instrumentów przymusowej restrukturyzacji;

3)

sposób wydzielenia funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych podmiotu;

4)

harmonogram realizacji istotnych założeń planu;

5)

szczegółowy opis oceny wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji, o której mowa

w art. 89, wraz ze wskazaniem okoliczności, które uniemożliwiają lub utrudniają przeprowadzenie

przymusowej restrukturyzacji;

6)

opis środków, które powinny zostać zastosowane w celu usunięcia okoliczności, które

uniemożliwiają lub utrudniają przeprowadzenie przymusowej restrukturyzacji;

7)

opis procedur ustalania wartości i oceny możliwości zbycia działalności w zakresie

funkcji krytycznych, głównych linii biznesowych i aktywów podmiotu;

8)

opis wewnętrznych procedur podmiotu zapewniających Funduszowi aktualne informacje,

o których mowa w art. 85;

9)

opis zasad finansowania możliwych wariantów przymusowej restrukturyzacji;

10)

analizę możliwości wykorzystania standardowych instrumentów Narodowego Banku Polskiego

w celu wsparcia płynności podmiotu oraz wskazanie aktywów, które mogą stanowić zabezpieczenie

dla udzielenia takiego wsparcia;

11)

opis istotnych współzależności pomiędzy odrębnymi prawnie jednostkami organizacyjnymi

wynikających z

a)

wspólnego korzystania z majątku, usług i zatrudniania tych samych pracowników,

b)

zapewniania wsparcia kapitałowego i płynności oraz finansowania,

c)

zapewnienia zabezpieczeń, klauzul dotyczących niewykonania zobowiązania i kompensowania,

d)

świadczenia usług,

e)

przenoszenia ryzyka, transakcji z przyrzeczeniem odkupu i transakcji zabezpieczających;

12)

opis wariantów utrzymania dostępu do usług płatniczych i rozliczeniowych oraz ocenę

możliwości przeniesienia pozycji rozliczeniowych klienta;

13)

analizę wpływu realizacji planu na prawa i obowiązki pracowników podmiotu, związanych

z tym kosztów oraz zakres przewidywanych konsultacji z pracownikami, w tym na podstawie

ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. z 2015 r. poz. 192, 1220 i 1268);

14)

minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu

lub konwersji, o których mowa w art. 97 ust. 2, oraz terminy ich spełnienia;

15)

opis istotnych zmian w podmiocie, które zaistniały po przedłożeniu ostatnich informacji

na potrzeby planu przymusowej restrukturyzacji;

16)

opis podstawowych operacji i systemów zapewniających ciągłość funkcjonowania procesów

operacyjnych podmiotu;

17)

zasady komunikacji zewnętrznej;

18)

opinię podmiotu o planie przymusowej restrukturyzacji, jeżeli taką opinię wyraził.

2.

Plan przymusowej restrukturyzacji uwzględnia możliwość wszczęcia przymusowej restrukturyzacji

w zróżnicowanych warunkach zewnętrznych, w tym w sytuacji braku stabilności finansowej

lub zdarzeń mających wpływ na rynek finansowy.

3.

Plan przymusowej restrukturyzacji może zakładać przeprowadzenie postępowania upadłościowego

podmiotu.

4.

Plan przymusowej restrukturyzacji nie może zakładać

1)

uzyskania nadzwyczajnego wsparcia ze środków publicznych, z wyjątkiem wykorzystania

środków funduszy przymusowej restrukturyzacji;

2)

nadzwyczajnego wsparcia płynności z Narodowego Banku Polskiego;

3)

wsparcia płynności z Narodowego Banku Polskiego udzielanego na warunkach odbiegających

od ogólnie przyjętych, w szczególności w zakresie terminu, oprocentowania i form zabezpieczenia.

1.

Grupowy plan przymusowej restrukturyzacji określa sposób przymusowej restrukturyzacji

grupy przez działania, w tym zastosowanie instrumentów przymusowej restrukturyzacji,

podejmowane wobec podmiotu dominującego lub przez podział grupy i restrukturyzację

podmiotów zależnych.

2.

Grupowy plan przymusowej restrukturyzacji określa działania podejmowane wobec

1)

unijnej instytucji dominującej;

2)

podmiotu zależnego z siedzibą w państwie członkowskim;

3)

finansowej spółki holdingowej, holdingu mieszanego i finansowej spółki holdingowej

o działalności mieszanej;

4)

dominującej finansowej spółki holdingowej z państwa członkowskiego i dominującej finansowej

spółki holdingowej o działalności mieszanej z państwa członkowskiego;

5)

podmiotu zależnego z siedzibą na terytorium państwa trzeciego.

3.

Grupowy plan przymusowej restrukturyzacji określa w szczególności

1)

opis możliwych działań w ramach przymusowej restrukturyzacji, z uwzględnieniem wskazanych

w art. 81 ust. 2 przesłanek w odniesieniu do podmiotów grupy, zarówno do podmiotu

dominującego, jak i podmiotu dominującego oraz podmiotów zależnych, a także skoordynowanych

działań wobec podmiotów zależnych;

2)

analizę możliwości jednoczesnego zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji

i skorzystania z innych uprawnień organów w przymusowej restrukturyzacji wobec podmiotów

grupy z siedzibą na terytorium państw członkowskich, w tym wsparcia podmiotów trzecich

w nabyciu grupy, odrębnych linii biznesowych lub rodzajów działalności prowadzonych

przez kilka podmiotów grupy lub poszczególne podmioty;

3)

opis oceny wykonalności grupowego planu przymusowej restrukturyzacji, o której mowa

w art. 89, ze wskazaniem okoliczności uniemożliwiających lub utrudniających przeprowadzenie

przymusowej restrukturyzacji;

4)

opis środków, które powinny zostać zastosowane w celu usunięcia okoliczności uniemożliwiających

lub utrudniających przeprowadzenie przymusowej restrukturyzacji grupy;

5)

opis sposobu współpracy i koordynacji z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji

państw trzecich i ocenę ich znaczenia dla przymusowej restrukturyzacji w państwach

członkowskich, jeżeli grupa obejmuje podmioty z siedzibą w państwach trzecich;

6)

opis sposobu wydzielenia funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych niezbędnego

do przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji grupy;

7)

opis działań właściwego organu przymusowej restrukturyzacji dla grupy wynikających

z odrębnych przepisów;

8)

opis zasad finansowania przymusowej restrukturyzacji grupy, a jeżeli jest niezbędne

użycie środków funduszy przymusowej restrukturyzacji, określenie sposobu podziału

obciążeń pomiędzy funduszami przymusowej restrukturyzacji z poszczególnych państw

członkowskich lub innymi źródłami finansowania przymusowej restrukturyzacji wynikającymi

z przepisów obowiązujących w tych państwach.

4.

Sposób podziału, o którym mowa w ust. 3 pkt 8, uwzględnia

1)

udział w grupie

a)

aktywów ważonych ryzykiem podmiotów grupy z siedzibą w danym państwie członkowskim,

b)

aktywów podmiotów grupy z siedzibą w danym państwie członkowskim,

c)

strat powstałych w podmiotach grupy z siedzibą w danym państwie członkowskim, które

przyczyniły się do spełnienia przesłanek wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec

grupy;

2)

udział środków z funduszy przymusowej restrukturyzacji innych państw członkowskich,

które mogą być użyte na rzecz podmiotów grupy w danym państwie członkowskim.

5.

Grupowy plan przymusowej restrukturyzacji nie może zakładać

1)

uzyskania nadzwyczajnego wsparcia ze środków publicznych z wyjątkiem wykorzystania

środków funduszy przymusowej restrukturyzacji;

2)

nadzwyczajnego wsparcia płynności z banków centralnych;

3)

wsparcia płynności z banków centralnych udzielanego na warunkach odbiegających od

ogólnie przyjętych, w szczególności w zakresie terminu, oprocentowania i form zabezpieczenia.

6.

Jeżeli w opinii Funduszu w celu sfinansowania przymusowej restrukturyzacji grupy będzie

niezbędne zaangażowanie krajowych funduszy publicznych, Fundusz uzgadnia taki grupowy

plan przymusowej restrukturyzacji wyłącznie w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw instytucji finansowych.

Rada Funduszu określi szczegółowy zakres informacji, jakie powinien zawierać plan

przymusowej restrukturyzacji, uwzględniając przedmiot i zakres działalności podmiotu,

w szczególności wykonywanie działalności maklerskiej, strukturę właścicielską, formę

prawną prowadzonej działalności, profil ryzyka, skalę powiązań z innymi podmiotami

rynku finansowego oraz udział w systemie ochrony instytucjonalnej.

Fundusz przekazuje podmiotowi krajowemu streszczenie istotnych elementów planu przymusowej

restrukturyzacji, o którym mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1, a dominujący podmiot krajowy

informuje o przyjęciu grupowego planu przymusowej restrukturyzacji, na piśmie, w terminie

30 dni od dnia przyjęcia planu przymusowej restrukturyzacji lub grupowego planu przymusowej

restrukturyzacji przez Zarząd Funduszu.

1.

Podmiot krajowy jest obowiązany przekazywać Funduszowi informacje niezbędne do opracowania,

aktualizacji i oceny wykonalności planów przymusowej restrukturyzacji, dotyczące w

szczególności rozwiązań organizacyjnych podmiotu, podmiotów powiązanych kapitałowo

lub organizacyjnie, struktury kapitałowej, struktury zatrudnienia, rodzaju i zakresu

prowadzonej działalności, z uwzględnieniem strategii rozwoju oraz aktywów i pasywów

podmiotu, w tym informacje z rejestru instrumentów finansowych, o którym mowa w art.

88 ust. 1.

2.

Podmiot krajowy niezwłocznie informuje Fundusz o istotnej zmianie organizacyjnej,

prawnej lub wystąpieniu innego zdarzenia mającego wpływ na przyjęte w planie przymusowej

restrukturyzacji założenia i realizację tego planu.

1.

Krajowy podmiot dominujący przekazuje Funduszowi informacje, o których mowa w art.

85, także dotyczące podmiotów zależnych, w zakresie niezbędnym do sporządzenia grupowego

planu przymusowej restrukturyzacji.

2.

Fundusz przekazuje informacje, o których mowa w art. 85

1)

Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego - w zakresie informacji związanych z jego

zadaniami w zakresie sporządzania grupowych planów przymusowej restrukturyzacji;

2)

właściwym organom przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych - w zakresie

informacji dotyczących tych podmiotów;

3)

właściwym organom przymusowej restrukturyzacji podmiotów, o których mowa w art. 82

ust. 2 pkt 3 i 4 - w zakresie informacji dotyczących tych podmiotów;

4)

właściwym organom przymusowej restrukturyzacji dla istotnych oddziałów - w zakresie

informacji dotyczących tych oddziałów;

5)

Komisji Nadzoru Finansowego i innym organom nadzoru - w zakresie informacji dotyczących

podmiotów, nad którymi sprawują nadzór.

3.

Fundusz przekazuje informacje o podmiotach zależnych z siedzibą na terytorium państw

trzecich wyłącznie w przypadku uzyskania zgody na przekazanie tych informacji od właściwych

organów przymusowej restrukturyzacji państw trzecich lub organów nadzoru tych państw.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres, tryb i termin przekazywania Funduszowi przez podmioty informacji

niezbędnych do opracowania, aktualizacji i oceny wykonalności planów przymusowej restrukturyzacji

i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji, mając na względzie potrzebę zapewnienia

adekwatności wymaganych informacji do rozmiaru i profilu ryzyka działalności prowadzonej

przez podmiot, jego formy prawnej oraz udziału w systemie ochrony instytucjonalnej.

1.

Podmioty są obowiązane prowadzić rejestr instrumentów finansowych i przekazywać informacje

gromadzone w rejestrze Funduszowi na potrzeby opracowania i aktualizacji planów przymusowej

restrukturyzacji, grupowych planów przymusowej restrukturyzacji oraz przygotowania

przymusowej restrukturyzacji.

2.

Rejestr instrumentów finansowych zawiera także

1)

transakcje sprzedaży instrumentów finansowych ze zobowiązaniem do ich odkupu;

2)

transakcje kupna instrumentów finansowych ze zobowiązaniem do ich odsprzedaży;

3)

pożyczki międzybankowe, których termin wymagalności nie przekracza 3 miesięcy;

4)

umowy ramowe instrumentów finansowych oraz instrumentów, o których mowa w pkt 1-3.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

po zasięgnięciu opinii Funduszu

1)

minimalne wymogi, jakie powinien spełniać rejestr instrumentów finansowych,

2)

szczegółowy zakres i strukturę danych zawartych w rejestrze oraz standard techniczny

ich przygotowania i zapisu,

3)

format i tryb przekazywania danych do Funduszu,

4)

tryb i sposób weryfikacji prawidłowości danych zawartych w rejestrze

- mając na względzie potrzebę zapewnienia Funduszowi otrzymywania danych niezbędnych

do realizacji ustawowych zadań Funduszu oraz warunki wykonywania czynności faktycznych

związanych z działalnością bankową lub maklerską, a także uwzględniając zabezpieczenie

danych przed nieuprawnionym dostępem.

1.

Fundusz, co najmniej raz w roku, dokonuje przeglądu i oceny wykonalności planów przymusowej

restrukturyzacji i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji dla grup dominujących

podmiotów krajowych, z zastrzeżeniem art. 90 ust. 1 pkt 1. Pierwszej oceny wykonalności

planów przymusowej restrukturyzacji i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji

Fundusz dokonuje na etapie ich opracowania.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

minimalny zakres analiz dokonywanych przez Fundusz w celu oceny wykonalności planów

przymusowej restrukturyzacji i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji, mając

na względzie potrzebę zapewnienia skutecznej realizacji celów przymusowej restrukturyzacji

oraz identyfikacji okoliczności uniemożliwiających lub utrudniających realizację tych

działań.

1.

Rada Funduszu może, w drodze uchwały, uwzględniając ograniczony negatywny wpływ, jaki

mogłaby mieć upadłość podmiotu krajowego lub upadłość podmiotów określonego rodzaju

na sytuację finansową innych podmiotów i stabilność rynku finansowego oraz gospodarkę

1)

określić mniejszą niż określona w art. 89 ust. 1 częstotliwość przeglądów i oceny

wykonalności planów przymusowej restrukturyzacji;

2)

zwolnić podmiot z obowiązku prowadzenia rejestru, o którym mowa w art. 88, o ile taki

podmiot nie jest podmiotem znaczącym lub nie został zidentyfikowany lub uznany za

globalną instytucję o znaczeniu systemowym lub inną instytucję o znaczeniu systemowym,

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym

i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym.

2.

Dokonując oceny wpływu, jaki mogłaby mieć upadłość podmiotu krajowego na sytuację

finansową innych podmiotów rynku finansowego, stabilność rynku finansowego i stan

gospodarki, Rada Funduszu uwzględnia okoliczności określone w art. 83.

3.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 2, Rada Funduszu może zasięgnąć opinii Komitetu

Stabilności Finansowej.

4.

W przypadku zmiany okoliczności, o których mowa w ust. 1, Rada Funduszu może uchylić

lub zmienić uchwałę, o której mowa w ust. 1. O uchyleniu lub zmianie uchwały Fundusz

niezwłocznie informuje podmiot, którego dotyczy ta uchwała.

5.

Fundusz informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o uchwałach podjętych zgodnie

z ust. 1.

1.

Po istotnej zmianie organizacyjnej lub prawnej podmiotu, w szczególności po nabyciu

lub zbyciu podmiotów zależnych, zmianie struktury organizacyjnej podmiotu, zmianie

podmiotu dominującego, zmianie siedziby podmiotu dominującego oraz zmianie działalności

lub sytuacji finansowej podmiotu lub po wystąpieniu innego zdarzenia Fundusz dokonuje

oceny wykonalności planu przymusowej restrukturyzacji i w razie potrzeby, po zasięgnięciu

opinii Komisji Nadzoru Finansowego, aktualizuje ten plan. Przepisy art. 79-81 i art.

83-85 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 74 ust. 1, Fundusz dokonuje oceny wykonalności planu

przymusowej restrukturyzacji i w razie potrzeby aktualizuje ten plan po konsultacji

z właściwymi organami nadzoru oraz właściwym organem przymusowej restrukturyzacji

dla istotnego oddziału podmiotu krajowego.

3.

Plan przymusowej restrukturyzacji jest wykonalny, jeżeli na jego podstawie możliwa

będzie likwidacja podmiotu w ramach postępowania upadłościowego albo restrukturyzacja

tego podmiotu przez zastosowanie instrumentów przymusowej restrukturyzacji oraz wykorzystanie

uprawnień Funduszu w ramach przymusowej restrukturyzacji, które w możliwie największym

stopniu ograniczą negatywne skutki przymusowej restrukturyzacji dla stabilności finansowej,

w tym stabilności finansowej innych państw oraz Unii Europejskiej, oraz zapewnią realizację

funkcji krytycznych.

4.

Jeżeli w wyniku oceny, o której mowa w ust. 1, zostaną stwierdzone okoliczności uniemożliwiające

lub utrudniające przeprowadzenie przymusowej restrukturyzacji, Fundusz informuje o

nich, w formie pisemnej, podmiot krajowy i Komisję Nadzoru Finansowego, a w przypadku,

o którym mowa w art. 74 ust. 1, także właściwe organy przymusowej restrukturyzacji

państw, w których podmiot krajowy prowadzi działalność w formie istotnych oddziałów.

5.

Podmiot opracowuje plan działań w celu usunięcia okoliczności wskazanych w ust. 4

i przedstawia go Funduszowi w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o

której mowa w ust. 4.

6.

Fundusz, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, dokonuje oceny planu,

o którym mowa w ust. 5.

7.

Jeżeli plan, o którym mowa w ust. 5, jest w opinii Funduszu niewystarczający, Fundusz,

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określi środki niezbędne do usunięcia

okoliczności wskazanych w ust. 4.

1.

Fundusz, wspólnie z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji, po zasięgnięciu

opinii Komisji Nadzoru Finansowego i organów nadzoru podmiotów zależnych oraz właściwych

organów przymusowej restrukturyzacji dla istotnego oddziału, w ramach kolegium przymusowej

restrukturyzacji, dokonuje oceny wykonalności grupowego planu przymusowej restrukturyzacji

i w razie potrzeby aktualizuje ten plan. Przepisy art. 74, art. 79, art. 80, art.

82, art. 84 i art. 86 stosuje się odpowiednio.

2.

Grupowy plan przymusowej restrukturyzacji jest wykonalny, jeżeli na jego podstawie

możliwa będzie likwidacja podmiotów grupy w ramach postępowania upadłościowego albo

restrukturyzacja tych podmiotów przez zastosowanie instrumentów przymusowej restrukturyzacji

oraz wykorzystanie uprawnień Funduszu w ramach przymusowej restrukturyzacji, które

w jak największym stopniu ograniczy negatywne skutki tych postępowań dla stabilności

finansowej państw, na terytorium których podmioty grupy mają siedzibę, oraz Unii Europejskiej,

a także zapewniając realizację funkcji krytycznych, w szczególności przez skuteczne

wydzielenie tych funkcji.

3.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej oceny wykonalności grupowego planu przymusowej restrukturyzacji

zostaną stwierdzone okoliczności uniemożliwiające lub utrudniające przeprowadzenie

przymusowej restrukturyzacji grupy i przedstawione przez podmioty grupy plany ich

usunięcia będą niewystarczające, Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji

powiadamiają Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz, po konsultacji z kolegium organów

nadzoru, o którym mowa w art. art. 141f ust. 18 ustawy - Prawo bankowe lub w art. 110j ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, i właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji państw członkowskich, w których

podmioty grupy prowadzą działalność za pośrednictwem istotnych oddziałów, w formie

wspólnej decyzji, uzgadniają w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji działania

niezbędne w celu ich usunięcia.

4.

Fundusz, we współpracy z Komisją Nadzoru Finansowego i Europejskim Urzędem Nadzoru

Bankowego, po konsultacji z organami nadzoru podmiotów zależnych, dokonuje analizy

okoliczności wskazanych w ust. 3 oraz opracowuje informację o nich i zalecenia dotyczące

działań niezbędnych do ich usunięcia, uwzględniając wpływ tych działań na działalność

grupy.

5.

Informację, o której mowa w ust. 4, Fundusz przekazuje krajowemu podmiotowi dominującemu,

właściwym organom przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych i właściwym

organom przymusowej restrukturyzacji dla istotnych oddziałów.

6.

Krajowy podmiot dominujący może, w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania informacji,

o której mowa w ust. 5, przedstawić Funduszowi propozycję innych działań zapewniających

usunięcie okoliczności wskazanych w ust. 3 wraz z uzasadnieniem.

7.

Fundusz informuje Komisję Nadzoru Finansowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych, a w uzasadnionych

przypadkach - właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla istotnych oddziałów

podmiotów grupy - o propozycji, o której mowa w ust. 6.

8.

Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych, po

konsultacji z organami nadzoru podmiotów grupy i właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji

dla istotnych oddziałów podmiotów grupy, w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji

dokonują analizy i oceny okoliczności wskazanych w ust. 3, zaleceń, o których mowa

w ust. 4, oraz propozycji, o których mowa w ust. 6, uwzględniając potencjalne skutki

tych zaleceń i propozycji w państwach członkowskich, w których podmioty grupy prowadzą

działalność.

9.

Środki niezbędne do usunięcia okoliczności wskazanych w ust. 3 są uzgadniane w formie

wspólnej decyzji przez Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji w ramach

kolegium przymusowej restrukturyzacji, w terminie

4 miesięcy od dnia przekazania przez krajowy podmiot dominujący Funduszowi propozycji,

o których mowa w ust. 5, albo od upływu terminu ich przekazania. Środki te mogą w

szczególności obejmować działania, o których mowa w ust. 8.

10.

W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w ust. 9, Fundusz i właściwe organy przymusowej

restrukturyzacji w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji nie uzgodnią środków

niezbędnych do usunięcia okoliczności wskazanych w ust. 3, środki te ustala Fundusz,

z uwzględnieniem opinii pozostałych właściwych organów przymusowej restrukturyzacji

wchodzących w skład kolegium przymusowej restrukturyzacji.

11.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 9, Fundusz i właściwe organy przymusowej

restrukturyzacji w ramach kolegium przymusowej restrukturyzacji nie uzgodnią środków

niezbędnych do usunięcia okoliczności wskazanych w ust. 3, a właściwy organ przymusowej

restrukturyzacji dla podmiotu zależnego zwrócił się do Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego o wiążącą mediację, Fundusz nie dokonuje ustalenia tych środków do czasu

podjęcia decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

12.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego nie podejmie decyzji w terminie miesiąca

od dnia złożenia wniosku o wiążącą mediację, Fundusz dokonuje ustalenia środków niezbędnych

do usunięcia okoliczności wskazanych w ust. 3 w sposób określony w ust. 10.

13.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podejmie decyzję w wyniku wiążącej mediacji,

Fundusz dokonuje ustalenia środków niezbędnych do usunięcia okoliczności wskazanych

w ust. 3 zgodnie z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 77 ust. 1, gdy w wyniku przeprowadzonej oceny planu

przymusowej restrukturyzacji grupy zostaną stwierdzone okoliczności uniemożliwiające

lub utrudniające przeprowadzenie przymusowej restrukturyzacji grupy, Fundusz współpracuje

z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji w celu uzgodnienia środków niezbędnych

do usunięcia tych okoliczności. Przepis art. 75 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli przed upływem terminu 4 miesięcy od dnia przekazania właściwemu organowi przymusowej

restrukturyzacji dla grupy propozycji działań zapewniających usunięcie okoliczności,

o których mowa w ust. 1, albo w przypadku upływu terminu na ich przekazanie, nie zostaną

uzgodnione środki niezbędne do usunięcia tych okoliczności, Fundusz dokonuje ustalenia

tych środków w zakresie odnoszącym się do krajowego podmiotu zależnego z uwzględnieniem

opinii pozostałych właściwych organów przymusowej restrukturyzacji wchodzących w skład

kolegium przymusowej restrukturyzacji. O podjętej decyzji Fundusz informuje właściwy

organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy i krajowy podmiot zależny, którego decyzja

dotyczy.

3.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, nie zostaną uzgodnione środki

niezbędne do usunięcia okoliczności, o których mowa w ust. 1, a właściwy organ przymusowej

restrukturyzacji dla grupy lub inny właściwy organ przymusowej restrukturyzacji będący

członkiem kolegium przymusowej restrukturyzacji zwrócił się do Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego o wiążącą mediację, Fundusz nie dokonuje ustalenia tych środków

do czasu podjęcia decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

4.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego nie podejmie decyzji w terminie miesiąca

od dnia złożenia wniosku o wiążącą mediację, Fundusz dokonuje ustalenia środków niezbędnych

do usunięcia okoliczności, o których mowa w ust. 1, w sposób określony w ust. 2.

5.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podejmie decyzję w wyniku wiążącej mediacji,

Fundusz postępuje zgodnie z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

1.

Jeżeli plan przymusowej restrukturyzacji lub grupowy plan przymusowej restrukturyzacji

zakłada restrukturyzację podmiotu z wykorzystaniem instrumentu umorzenia lub konwersji

zobowiązań, a także w celu zapewnienia możliwości dokonania umorzenia lub konwersji

instrumentów kapitałowych zgodnie z art. 70 ust. 1, Fundusz, po zasięgnięciu opinii

Komisji Nadzoru Finansowego, może zobowiązać podmiot do warunkowego podniesienia kapitału

zakładowego oraz usunięcia postanowień statutu lub umowy spółki ograniczających możliwość

dokonania umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych lub wykorzystania instrumentu

umorzenia lub konwersji zobowiązań.

2.

Fundusz może ustalić maksymalną kwotę ekspozycji wobec podmiotu nienależącego do tej

samej grupy z tytułu zobowiązań, o których mowa w art. 206 ust. 1.

1.

W zakresie zastosowania środków ustalonych zgodnie z art. 91 ust. 7, art. 92 ust.

9, 10, 12 i 13, art. 93 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 94, Fundusz, po zasięgnięciu opinii

Komisji Nadzoru Finansowego, wydaje zalecenia.

2.

Wydając zalecenie, Fundusz wskazuje przesłanki, dla których uznał propozycje lub plan

podmiotu za niewystarczające do usunięcia okoliczności uniemożliwiających lub utrudniających

przeprowadzenie przymusowej restrukturyzacji, i wykazuje proporcjonalność zalecanego

środka. Fundusz niezwłocznie informuje o wydanym zaleceniu Komisję Nadzoru Finansowego.

3.

W zakresie wpływu zastosowania środków ustalonych zgodnie z art. 91 ust. 7, art. 92

ust. 9, 10, 12 i 13, art. 93 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 94, na poziom ryzyka systemowego,

Fundusz może zasięgnąć opinii Komitetu Stabilności Finansowej.

4.

Zalecenia mogą dotyczyć

1)

zapewnienia rozwiązań umożliwiających ciągłe i niezakłócone działanie podmiotu, w

tym w przypadku prowadzenia przymusowej restrukturyzacji;

2)

zawarcia lub zmiany treści umów dotyczących wsparcia finansowego w ramach grupy, o

których mowa w art. 141t ustawy - Prawo bankowe oraz art. 110zr ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

3)

ograniczenia ekspozycji na ryzyko, w szczególności w zakresie, o którym mowa w art.

94 ust. 2;

4)

nałożenia dodatkowych obowiązków informacyjnych;

5)

zbycia aktywów podmiotu;

6)

ograniczenia lub zaprzestania prowadzenia określonej działalności przez podmiot;

7)

ograniczenia wprowadzania lub rozwoju nowych produktów lub linii biznesowych;

8)

zmian w strukturze organizacyjnej i prawnej w celu uproszczenia struktury lub rozdzielenia

rodzajów działalności;

9)

utworzenia dominującej finansowej spółki holdingowej z państwa członkowskiego z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub unijnej dominującej finansowej spółki

holdingowej;

10)

emisji instrumentów dłużnych zamiennych na kapitał lub innych instrumentów kapitałowych

lub dłużnych podlegających umorzeniu lub konwersji;

11)

podjęcia działań innych niż określone w pkt 10 w celu osiągnięcia minimalnego poziomu

zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji, w szczególności renegocjacji warunków

zobowiązań, o których mowa w art. 206 ust. 1, w celu zapewnienia skuteczności umorzenia

lub konwersji na mocy prawa właściwego dla tego zobowiązania;

12)

utrzymywania określonej struktury zobowiązań.

5.

Podmiot opracowuje plan działań uwzględniający zalecenia, i przedstawia go Funduszowi

w terminie miesiąca od dnia otrzymania zaleceń.

6.

W przypadku niewykonania przez podmiot zaleceń, Fundusz może, w drodze decyzji, nałożyć

na ten podmiot karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym

sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozdania - karę pieniężną

w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej

podmiotu, nie wyższą jednak niż 100 000 000 zł.

7.

Fundusz, wydając decyzję, o której mowa w ust. 6, uwzględnia

1)

wagę i okres naruszenia;

2)

stopień odpowiedzialności podmiotów;

3)

stosunek wysokości kary finansowej do skali działalności podmiotów mierzonej wielkością

przychodów, zysku lub majątku;

4)

korzyści osiągnięte przez podmiot w wyniku naruszenia;

5)

szkody wyrządzone osobom trzecim w wyniku naruszenia;

6)

poprzednie naruszenia, ich zakres i częstotliwość;

7)

skutki naruszenia dla stabilności finansowej i rynku finansowego;

8)

współpracę podmiotu z Funduszem.

8.

Fundusz informuje niezwłocznie Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o podmiotach, w

odniesieniu do których stwierdził okoliczności wskazane w art. 91 ust. 4 i art. 92

ust. 3.

9.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 6, stanowi dochód budżetu państwa.

10.

Egzekucja należności wynikających z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej następuje

w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Rada Funduszu może zwolnić z wymogów określonych przepisami niniejszego rozdziału

podmioty krajowe powiązane z organem centralnym i całkowicie lub częściowo zwolnione

z wymogów ostrożnościowych zgodnie z art. 10 i art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013,

z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

W przypadku zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, wymogi niniejszego rozdziału stosuje

się na poziomie skonsolidowanym do organu centralnego i powiązanych z nim podmiotów

w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 575/2013.

3.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć podmiotu krajowego, który jest

podmiotem znaczącym.

4.

W przypadku otrzymania powiadomienia od zarządu banku o wdrożeniu planu naprawy, zgodnie

z art. 142 ust. 1 lub 2 ustawy - Prawo bankowe, albo powiadomienia od Komisji Nadzoru Finansowego, o którym mowa w art. 326 ust.

1 pkt 2 lub 3, Fundusz może

1)

wystąpić do podmiotu o informacje zgodnie z art. 330 ust. 1 i 2;

2)

dokonać oszacowania wartości aktywów i pasywów podmiotu;

3)

poszukiwać, we współpracy z podmiotem lub samodzielnie, podmiotu przejmującego.

5.

Przepisy art. 137-140 i art. 178 stosuje się odpowiednio.

6.

O podjętych działaniach, o których mowa w ust. 4 pkt 3, Fundusz informuje Komisję

Nadzoru Finansowego.

1.

Podmioty krajowe są obowiązane utrzymywać określony przez Fundusz minimalny poziom

funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji. Fundusz może

określić minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub

konwersji dla podmiotów, o których mowa w art. 64 pkt 2 lit. b-d.

2.

Fundusz, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określa wysokość minimalnego

poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji dla podmiotu

objętego wymogiem, o którym mowa w ust. 1, jako procent od sumy wartości zobowiązań

i funduszy własnych, uwzględniając

1)

konieczność zapewnienia możliwości zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji,

w tym instrumentu umorzenia lub konwersji zobowiązań;

2)

zakres koniecznego umorzenia lub konwersji zobowiązań niezbędny do pokrycia strat

i odbudowy funduszy własnych co najmniej do poziomu umożliwiającego spełnienie warunków

kontynuowania działalności, w tym poziomu określonego w rozporządzeniu nr 575/2013

oraz odbudowy zaufania do podmiotu objętego wymogiem, o którym mowa w ust. 1, w przypadku

zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji zobowiązań, w szczególności jeżeli

w planie przymusowej restrukturyzacji zakłada się wyłączenie z umorzenia lub konwersji

zobowiązań niektórych kategorii zobowiązań;

3)

skalę i rodzaj prowadzonej działalności, sposób jej finansowania oraz profil ryzyka

podmiotu objętego wymogiem, o którym mowa w ust. 1;

4)

znaczenie podmiotu objętego wymogiem, o którym mowa w ust. 1, dla stabilności finansowej,

w szczególności ze względu na powiązania z innymi podmiotami systemu finansowego;

5)

wielkość środków, która zgodnie z przepisami art. 272 ust. 3-6 i 9 może być przekazana

z funduszu gwarancyjnego banków i funduszu gwarancyjnego kas w celu finansowania przymusowej

restrukturyzacji.

3.

Do kwoty zobowiązań, o których mowa w ust. 2, zalicza się zobowiązania wynikające

z instrumentów pochodnych z uwzględnieniem praw kontrahentów wynikających z klauzul

dotyczących kompensowania.

4.

Fundusz zwalnia z obowiązku utrzymywania minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań

podlegających umorzeniu lub konwersji banki hipoteczne, które finansują się listami

zastawnymi, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki

1)

nie mogą przyjmować depozytów, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2)

mogą być likwidowane zgodnie z właściwymi dla tych banków przepisami postępowania

upadłościowego lub z wykorzystaniem procedur odpowiadających instrumentom przejęcia

przedsiębiorstwa, instytucji pomostowej lub wydzielenia praw majątkowych;

3)

właściwe dla tych banków przepisy postępowania upadłościowego przewidują ponoszenie

strat przez wierzycieli, w tym posiadaczy listów zastawnych w sposób zgodny z celami

przymusowej restrukturyzacji.

5.

Zobowiązanie może być zaliczane do utrzymywanego minimalnego poziomu funduszy własnych

i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji, jeżeli spełnia łącznie następujące

warunki

1)

instrument, z tytułu którego powstało zobowiązanie, został wyemitowany i w pełni opłacony;

2)

instrument, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie jest w posiadaniu tego podmiotu;

3)

wykonanie zobowiązania nie jest zabezpieczone przez ten podmiot;

4)

nabycie instrumentu, z tytułu którego powstało zobowiązanie, nie zostało sfinansowane

bezpośrednio lub pośrednio przez ten podmiot;

5)

rezydualny termin wykonania zobowiązania jest nie krótszy niż rok;

6)

nie wynika z instrumentu pochodnego;

7)

nie wynika z depozytu, który korzysta z pierwszeństwa w zaspokajaniu roszczeń w postępowaniu

upadłościowym.

6.

Jeżeli wierzycielowi przysługuje prawo żądania wykonania zobowiązania wcześniejszego

niż termin umowny, termin określony w ust. 5 pkt 5 liczy się od dnia, od którego wierzycielowi

przysługuje takie prawo.

7.

Jeżeli zobowiązanie podlega prawu państwa trzeciego, Fundusz może żądać, aby podmiot

wykazał, że decyzja Funduszu o umorzeniu lub konwersji zobowiązań będzie skuteczna

na mocy tego prawa, z uwzględnieniem w szczególności warunków umowy regulującej to

zobowiązanie i międzynarodowych umów o uznawaniu przymusowej restrukturyzacji.

8.

Jeżeli podmiot nie wykaże okoliczności określonych w ust. 7, zobowiązanie nie może

być zaliczane do minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających

umorzeniu lub konwersji.

9.

Fundusz może zwolnić z obowiązku utrzymywania minimalnego poziomu funduszy własnych

i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji podmiot krajowy, który jest podmiotem

zależnym w grupie, jeżeli

1)

podmiot zależny i jego podmiot dominujący są nadzorowane na poziomie indywidualnym

przez Komisję Nadzoru Finansowego;

2)

podmiot zależny jest objęty nadzorem skonsolidowanym;

3)

podmiot najwyższego szczebla na poziomie krajowym w grupie podmiotu krajowego, jeżeli

nie jest podmiotem dominującym, utrzymuje określony przez Fundusz minimalny poziom

funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji na poziomie skonsolidowanym

w ujęciu krajowym;

4)

w opinii Funduszu nie istnieją istotne prawne i faktyczne przeszkody udzielenia podmiotowi

zależnemu wsparcia kapitałowego i płynnościowego przez podmiot dominujący;

5)

w opinii Komisji Nadzoru Finansowego krajowy podmiot dominujący odpowiednio nadzoruje

działalność podmiotu zależnego, a podmiot dominujący przedłoży zgodę Komisji Nadzoru

Finansowego na udzielenie gwarancji pokrycia zobowiązań podmiotu zależnego przez podmiot

dominujący albo ryzyko działania podmiotu zależnego nie jest istotne;

6)

zarządzanie ryzykiem i kontrola krajowego podmiotu dominującego uwzględnia ryzyka

podmiotu zależnego;

7)

krajowy podmiot dominujący posiada większość głosów w organach podmiotu zależnego,

także na podstawie porozumień z innymi podmiotami, lub jest uprawniony do powoływania

lub odwoływania większości członków organów zarządzających lub nadzorujących podmiotu

zależnego;

8)

Komisja Nadzoru Finansowego zwolniła podmiot zależny z utrzymywania indywidualnego

wymogu kapitałowego zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013.

10.

W przypadku, o którym mowa w ust. 9 pkt 5, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje zgodę

krajowemu podmiotowi dominującemu, jeżeli udzielenie gwarancji pokrycia zobowiązań

podmiotu zależnego nie pogorszy sytuacji finansowej podmiotu dominującego.

11.

Fundusz może zwolnić krajowy podmiot dominujący z obowiązku utrzymywania minimalnego

poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji na poziomie

indywidualnym, jeżeli podmiot ten spełnia obowiązek utrzymywania minimalnego poziomu

tych funduszy i zobowiązań na poziomie skonsolidowanym, a Komisja Nadzoru Finansowego

zwolniła ten podmiot z utrzymywania funduszy własnych na poziomie indywidualnym zgodnie

z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013.

12.

Fundusz może zezwolić na zaliczenie do funduszy własnych i zobowiązań podlegających

umorzeniu lub konwersji takich zobowiązań z tytułu instrumentów finansowych, które

przewidują redukcję kwoty zobowiązania lub konwersję zobowiązania na prawa udziałowe

lub inne pozycje funduszy własnych na wypadek wystąpienia negatywnych zmian sytuacji

finansowej, wypłacalności, pozycji kapitałowej lub poziomu funduszy własnych, jeżeli

odpowiednie warunki umowy instrumentu finansowego zapewniają, że w przypadku gdy

1)

Fundusz podejmie decyzję o zastosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji, zobowiązania

z tytułu tego instrumentu zostaną umorzone albo zamienione na prawa udziałowe lub

inne pozycje funduszy własnych, w niezbędnym zakresie, przed umorzeniem lub konwersją

innych zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji, o których mowa w art. 206;

2)

wszczęte zostanie postępowanie upadłościowe wobec podmiotu, zaspokojenie roszczeń

z tytułu tego instrumentu nastąpi po zaspokojeniu roszczeń wynikających z zobowiązań

podlegających umorzeniu lub konwersji, o których mowa w art. 206.

13.

Fundusz określa i ocenia wysokość minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań

podlegających umorzeniu lub konwersji w ramach akceptacji i przeglądu planów przymusowej

restrukturyzacji i grupowych planów przymusowej restrukturyzacji.

14.

Fundusz może, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określić wysokość

minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji

dla innego niż podmiot krajowy podmiotu podlegającego nadzorowi skonsolidowanemu sprawowanemu

przez Komisję Nadzoru Finansowego.

15.

Fundusz, w porozumieniu z Komisją Nadzoru Finansowego, informuje Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego o określonym dla poszczególnych podmiotów krajowych minimalnym poziomie

funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji, w tym o zezwoleniu,

o którym mowa w ust. 12.

1.

Niezależnie od obowiązku wskazanego w art. 97 ust. 1, krajowe podmioty dominujące

są obowiązane utrzymywać minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań podlegających

umorzeniu lub konwersji na poziomie skonsolidowanym.

2.

Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych, po

zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określają minimalny poziom funduszy

własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji na poziomie skonsolidowanym,

w formie wspólnej decyzji, uwzględniając kryteria określone w art. 97 ust. 2 oraz

sposób, w jaki zgodnie z grupowym planem przymusowej restrukturyzacji będzie prowadzona

przymusowa restrukturyzacja wobec podmiotów zależnych z siedzibą w państwie trzecim.

3.

Jeżeli w terminie 4 miesięcy Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji

dla podmiotów zależnych nie określą minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań

podlegających umorzeniu lub konwersji na poziomie skonsolidowanym, Fundusz określa

minimalny poziom tych funduszy i zobowiązań, z uwzględnieniem oceny podmiotów zależnych

dokonanej przez właściwe organy.

4.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, Fundusz i właściwe organy przymusowej

restrukturyzacji dla podmiotów zależnych nie określą minimalnego poziomu funduszy

własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji na poziomie skonsolidowanym,

a właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zależnego zwrócił się do

Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o wiążącą mediację, Fundusz nie określa minimalnego

poziomu tych funduszy i zobowiązań do czasu podjęcia decyzji przez Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego.

5.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego nie podejmie decyzji w ciągu miesiąca od

dnia złożenia wniosku o wiążącą mediację, Fundusz określa minimalny poziom tych funduszy

i zobowiązań na poziomie skonsolidowanym w sposób określony w ust. 3.

6.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podejmie decyzję w wyniku wiążącej mediacji,

Fundusz określa minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu

lub konwersji na poziomie skonsolidowanym zgodnie z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego.

1.

Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji określają minimalny poziom

funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji dla podmiotów

zależnych od unijnych instytucji dominujących, w tym podmiotu krajowego, na poziomie

indywidualnym, w formie wspólnej decyzji, uwzględniając kryteria określone w art.

97 ust. 2, w szczególności skalę działalności, model biznesowy, profil ryzyka i poziom

funduszy własnych podmiotów zależnych oraz minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań

podlegających umorzeniu lub konwersji określony na poziomie skonsolidowanym.

2.

Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji informują unijną instytucję

dominującą i podmioty zależne o określonym dla podmiotów zależnych minimalnym poziomie

funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji.

3.

Jeżeli w terminie 4 miesięcy Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji

nie określą minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu

lub konwersji dla podmiotów zależnych od unijnej instytucji dominującej na poziomie

indywidualnym, Fundusz określa minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań podlegających

umorzeniu lub konwersji dla zależnego od unijnej instytucji dominującej podmiotu krajowego,

uwzględniając opinię właściwego organu przymusowej restrukturyzacji dla grupy.

4.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, Fundusz i właściwe organy przymusowej

restrukturyzacji nie określą minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających

umorzeniu lub konwersji dla podmiotów zależnych od unijnej instytucji dominującej

na poziomie indywidualnym a właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy

zwrócił się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o wiążącą mediację, Fundusz

nie określa minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu

lub konwersji dla zależnego od unijnej instytucji dominującej podmiotu krajowego na

poziomie indywidualnym do czasu podjęcia decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

5.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego nie podejmie decyzji w terminie miesiąca

od dnia złożenia wniosku o wiążącą mediację, Zarząd Funduszu określa, w drodze uchwały,

minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji

dla zależnego od unijnej instytucji dominującej podmiotu krajowego.

6.

Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podejmie decyzję w wyniku wiążącej mediacji,

Fundusz określa minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu

lub konwersji dla zależnego od unijnej instytucji dominującej podmiotu krajowego na

poziomie indywidualnym zgodnie z decyzją Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego.

7.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, Fundusz i właściwe organy przymusowej

restrukturyzacji nie określą minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających

umorzeniu lub konwersji dla podmiotów zależnych od krajowego podmiotu dominującego

na poziomie indywidualnym, Fundusz może zwrócić się do Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego o wiążącą mediację.

Przymusową restrukturyzację prowadzi Fundusz.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje Fundusz o

1)

zagrożeniu podmiotu upadłością;

2)

braku przesłanek wskazujących, że możliwe do podjęcia działania nadzorcze lub działania

tego podmiotu pozwolą we właściwym czasie usunąć to zagrożenie.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje Fundusz o

1)

zaprzestaniu spełniania przez oddział banku zagranicznego warunków prowadzenia działalności

albo zagrożeniu zaprzestania spełniania przez oddział banku zagranicznego warunków

prowadzenia działalności oraz o braku przesłanek wskazujących, że możliwe działania

nadzorcze lub działania tego podmiotu pozwolą we właściwym czasie usunąć to zagrożenie

lub spełnić te warunki;

2)

zaprzestaniu przez oddział banku zagranicznego regulowania zobowiązań lub takim zagrożeniu;

3)

wszczęciu przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji państwa trzeciego przymusowej

restrukturyzacji lub podobnego postępowania, lub zamiarze wszczęcia takiego postępowania

wobec banku zagranicznego.

3.

Podmiot uznaje się za zagrożony upadłością w przypadku wystąpienia co najmniej jednej

z następujących okoliczności

1)

występują przesłanki uznania, że nie będzie on spełniał warunków prowadzenia działalności

w stopniu uzasadniającym uchylenie albo cofnięcie zezwolenia na utworzenie banku albo

prowadzenie działalności maklerskiej przez firmę inwestycyjną;

2)

aktywa podmiotu nie wystarczają na zaspokojenie jego zobowiązań albo występują przesłanki

uznania, że aktywa podmiotu nie wystarczą na zaspokojenie jego zobowiązań;

3)

podmiot nie reguluje swoich wymagalnych zobowiązań albo występują przesłanki uznania,

że nie będzie ich regulował;

4)

kontynuacja działalności podmiotu wymaga zaangażowania nadzwyczajnych środków publicznych.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje oceny spełnienia warunków określonych w ust.

1 na podstawie

1)

wyników badania i oceny nadzorczej;

2)

wyników realizacji planu naprawy, zastosowania środków nadzoru, w tym środków wczesnej

interwencji;

3)

wyników badania jakości aktywów;

4)

zawiadomień zarządu podmiotu;

5)

innych informacji uzyskanych w trybie nadzoru.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego, dokonując oceny spełnienia warunków określonych w ust.

1, uwzględnia w szczególności

1)

naruszenie lub niebezpieczeństwo naruszenia przez podmiot wymogów w zakresie funduszy

własnych, płynności i dźwigni finansowej;

2)

ocenę podmiotu w wyniku badania i oceny nadzorczej wskazującą na niekorzystną sytuację

finansową podmiotu;

3)

stratę lub niebezpieczeństwo straty naruszającej w istotnym stopniu fundusze własne;

4)

naruszenie określonego przez Fundusz minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań

podlegających umorzeniu lub konwersji;

5)

prowadzenie przez podmiot działalności z naruszeniem prawa lub statutu, które może

prowadzić do niewypłacalności lub utraty płynności przez podmiot;

6)

brak realizacji zaleceń Komisji Nadzoru Finansowego.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informację, o której mowa w ust. 1, także

1)

Narodowemu Bankowi Polskiemu;

2)

ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych;

3)

organom nadzoru właściwym dla oddziałów podmiotu zagrożonego upadłością oraz podmiotu

dominującego;

4)

organom nadzoru sprawującym nadzór skonsolidowany, w przypadku gdy podmiot zagrożony

upadłością lub jego podmiot dominujący podlega nadzorowi skonsolidowanemu;

5)

właściwym organom przymusowej restrukturyzacji dla oddziałów podmiotu zagrożonego

upadłością oraz właściwym organom przymusowej restrukturyzacji dla grupy, w przypadku

gdy podmiot krajowy jest podmiotem zależnym;

6)

organowi zarządzającemu uznanym systemem gwarancji depozytów w państwie, na którego

terytorium ma siedzibę podmiot dominujący;

7)

podmiotom zarządzającym funduszami przymusowej restrukturyzacji w państwie, na którego

terytorium ma siedzibę podmiot dominujący, w przypadku gdy funduszem nie zarządza

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy;

8)

Przewodniczącemu Komitetu Stabilności Finansowej;

9)

Europejskiej Radzie Ryzyka Systemowego.

7.

W przypadku gdy łącznie są spełnione następujące warunki

1)

podmiot krajowy jest zagrożony upadłością,

2)

brak jest przesłanek wskazujących, że możliwe działania nadzorcze lub działania podmiotu

krajowego pozwolą we właściwym czasie usunąć zagrożenie upadłością,

3)

działania wobec podmiotu krajowego konieczne są w interesie publicznym

- Fundusz wydaje decyzję o wszczęciu wobec podmiotu krajowego przymusowej restrukturyzacji

albo decyzję o umorzeniu lub konwersji instrumentów kapitałowych.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lub 3, jeżeli działania wobec oddziału podmiotu

mającego siedzibę na terytorium państwa trzeciego lub banku zagranicznego konieczne

są w interesie publicznym, Fundusz wydaje decyzję o wszczęciu wobec tego oddziału

przymusowej restrukturyzacji.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jeżeli wobec podmiotu mającego siedzibę

na terytorium państwa trzeciego lub banku zagranicznego nie wszczęto przymusowej restrukturyzacji

lub postępowania upadłościowego, lub postępowania takie nie będą wszczęte, a działania

wobec oddziału tego podmiotu lub banku zagranicznego konieczne są w interesie publicznym,

Fundusz wydaje decyzję o wszczęciu wobec tego oddziału banku zagranicznego przymusowej

restrukturyzacji.

10.

Działania są podejmowane w interesie publicznym, jeżeli są konieczne dla zapewnienia

realizacji co najmniej jednego z celów przymusowej restrukturyzacji określonych w

art. 66, a osiągnięcie tych celów w takim samym stopniu nie jest możliwe w ramach

sprawowanego nadzoru lub postępowania upadłościowego.

11.

Fundusz, przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 7, zasięga opinii Komisji Nadzoru

Finansowego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2. Komisja

Nadzoru Finansowego przekazuje opinię w terminie 5 dni roboczych. W przypadku gdy

w ocenie Funduszu nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w ust. 7 i 8 lub

9, Fundusz informuje o tym Komisję Nadzoru Finansowego.

12.

Decyzje, o których mowa w ust. 7-9, zawierają oszacowanie, o którym mowa w art. 137

ust. 1. Fundusz może określić w decyzji zakres i warunki zastosowania instrumentów

przymusowej restrukturyzacji, powołać administratora, wyznaczyć pełnomocników lub

wydać decyzję o likwidacji podmiotu rezydualnego, o której mowa w art. 230 ust.1.

13.

Nie uznaje się za zaangażowanie nadzwyczajnych środków publicznych, o którym mowa

w ust. 3 pkt 4, udzielenia na podstawie odrębnych przepisów pomocy wypłacalnemu podmiotowi

w celu przeciwdziałania poważnym zakłóceniom w gospodarce i utrzymania stabilności

finansowej w formie

1)

gwarancji Skarbu Państwa w celu zabezpieczenia wsparcia płynności, udostępnianego

przez Narodowy Bank Polski,

2)

gwarancji Skarbu Państwa spłaty zobowiązań z tytułu nowo emitowanych instrumentów

dłużnych,

3)

rekapitalizacji na warunkach nieodbiegających od przeciętnych warunków rynkowych w

przypadku, gdy jest ona konieczna do pokrycia niedoborów kapitału oszacowanych w wyniku

testów warunków skrajnych lub przeglądu jakości aktywów przeprowadzonych przez Komisję

Nadzoru Finansowego, Europejski Bank Centralny lub Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

- o ile jest proporcjonalne do skali zagrożeń, ma charakter zapobiegawczy i czasowy,

a także nie może służyć pokryciu strat, które podmiot poniósł lub poniesie w bliskiej

przyszłości.

1.

Fundusz może podjąć decyzję

1)

o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec instytucji finansowej, o której mowa

w art. 64 pkt 2 lit. b, w przypadku gdy przesłanki wskazane w art. 101 ust. 7 są spełnione

zarówno dla tej instytucji, jak i podmiotu dominującego;

2)

o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec podmiotu, o którym mowa w art. 64 pkt

2 lit. c i d, w przypadku gdy przesłanki wskazane w art. 101 ust. 7 są spełnione zarówno

w odniesieniu do tych podmiotów, jak i wobec co najmniej jednego podmiotu zależnego

będącego instytucją lub bankiem, a jeżeli podmiot zależny ma siedzibę na terytorium

państwa trzeciego - w przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego uznał, że zostały

spełnione przesłanki wszczęcia przymusowej restrukturyzacji określone we właściwych

przepisach tego państwa.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 101 ust. 12 stosuje się.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli podmiot krajowy jest podmiotem zależnym

finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej kontrolowanym pośrednio lub

bezpośrednio przez pośrednią finansową spółkę holdingową, Fundusz podejmuje decyzję

w odniesieniu do tej pośredniej finansowej spółki holdingowej.

4.

Jeżeli w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 64 pkt 2 lit. c i d, nie są

spełnione przesłanki wskazane w art. 101 ust. 7, Fundusz może podjąć decyzję w odniesieniu

do tego podmiotu, jeżeli przesłanki te są spełnione wobec co najmniej jednego podmiotu

zależnego będącego instytucją lub bankiem, a ze względu na prawa majątkowe i zobowiązania

takiego podmiotu jego upadłość stanowiłaby zagrożenie dla innych instytucji, banków

lub dla całej grupy lub przymusowa restrukturyzacja podmiotu, o którym mowa w art.

64 pkt 2 lit. c i d, jest konieczna dla przymusowej restrukturyzacji podmiotu zależnego

będącego instytucją lub całej grupy. Przepisy art. 101 ust. 12 stosuje się.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 4, Fundusz i właściwy organ przymusowej

restrukturyzacji podmiotu zależnego będącego instytucją mogą uzgodnić, że na potrzeby

badania spełnienia przesłanek wskazanych w art. 101 ust. 7 nie uwzględnia się przeniesienia

kapitału i strat między podmiotami grupy, w tym umorzenia lub konwersji zobowiązań.

1.

Fundusz doręcza podmiotowi decyzję, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust.

1 i 4.

2.

Stroną postępowania w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji jest podmiot,

o którym mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4.

3.

Uzasadnienie decyzji, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4, Fundusz

sporządza w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia podmiotowi w restrukturyzacji.

4.

Uzasadnienie decyzji doręcza się podmiotowi w restrukturyzacji także w formie elektronicznej.

5.

Od decyzji rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym

do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny

został naruszony decyzją.

6.

Fundusz niezwłocznie zawiadamia o wydaniu decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 4

pkt 1, 2, 4-14 i 17-20, podmioty wymienione w art. 101 ust. 6 oraz

1)

Komisję Europejską;

2)

Europejski Bank Centralny;

3)

odpowiednio Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, Europejski Urząd

Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych lub Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego;

4)

jeżeli zagrożony podmiot jest instytucją, o której mowa w art. 1 pkt 5 lit. c, d i

h-j ustawy o ostateczności rozrachunku - operatorów systemów płatności lub systemów

rozrachunku, których uczestnikiem jest ten podmiot, oraz Krajowy Depozyt Papierów

Wartościowych Spółkę Akcyjną;

5)

Komisję Nadzoru Finansowego.

7.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 6, załącza się odpis decyzji o zastosowaniu

instrumentów przymusowej restrukturyzacji. W zawiadomieniu wskazuje się dzień, z którym

decyzja staje się wykonalna.

1.

W przypadku określonym w art. 103 ust. 5 skargę wnosi się za pośrednictwem Funduszu.

Fundusz przekazuje skargę do właściwego sądu administracyjnego wraz z kompletną i

uporządkowaną dokumentacją sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie 14 dni od

dnia jej otrzymania.

2.

Sąd administracyjny rozpoznaje skargę w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania wraz

z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

3.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w terminie 2 miesięcy od

dnia jej otrzymania.

4.

Do terminów określonych w ust. 2 i 3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od sądu.

1.

Sąd wydaje orzeczenie, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu

wydania decyzji.

2.

W przypadkach określonych w art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

sąd, uwzględniając skargę na decyzję, stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa.

3.

Prawomocny wyrok sądu administracyjnego stwierdzający wydanie przez Fundusz decyzji

z naruszeniem prawa nie wpływa na ważność czynności prawnych dokonanych na jej podstawie

i nie stanowi przeszkody do prowadzenia przez Fundusz działań na jej podstawie, w

przypadku gdyby wstrzymanie tych działań stwarzało zagrożenie dla wartości przedsiębiorstwa

podmiotu, ciągłości wykonywania zobowiązań, których ochrona jest celem przymusowej

restrukturyzacji, stabilności finansowej lub nabytych w dobrej wierze praw osób trzecich,

w szczególności osób, które nabyły prawa majątkowe lub przejęły zobowiązania w wyniku

decyzji Funduszu o zastosowaniu instrumentów przymusowej restrukturyzacji.

4.

Odpowiedzialność odszkodowawcza za wydanie przez Fundusz decyzji z naruszeniem prawa

jest ograniczona do wysokości poniesionej straty.

5.

Odszkodowanie ogranicza się do świadczenia pieniężnego.

1.

W sprawach określonych w niniejszym rozdziale dokumentacja sprawy może być tworzona

i przetwarzana z wykorzystaniem technik informatycznych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do doręczeń i zawiadomień oraz przekazywania dokumentów

i informacji. W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.

Przepisy art. 103-106 stosuje się odpowiednio do decyzji w sprawach, o których mowa

w art. 11 ust. 4 pkt 4-15 i 17-20.

Jeżeli w ocenie Narodowego Banku Polskiego lub ministra właściwego do spraw instytucji

finansowych sytuacja ekonomiczna podmiotu krajowego może negatywnie wpłynąć na

1)

realizację funkcji krytycznych,

2)

stabilność finansową, w szczególności zaufanie do sektora finansowego i dyscyplinę

rynkową,

3)

ochronę interesów deponentów,

4)

ochronę funduszy lub aktywów klientów powierzonych podmiotowi

- podmioty te informują o tym Fundusz i Komisję Nadzoru Finansowego.

1.

Fundusz niezwłocznie ogłasza na swojej stronie internetowej

1)

decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz decyzję o zastosowaniu instrumentów

przymusowej restrukturyzacji lub informację o przyczynach i skutkach wydania tych

decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych;

2)

decyzje, o których mowa w art. 142 ust. 1, art. 143 ust. 1 i 2 oraz art. 144 ust.

1, wraz z informacją o warunkach zawieszenia regulowania zobowiązań, zawieszenia prawa

do realizacji zabezpieczeń i zawieszenia prawa do wypowiedzenia.

2.

Fundusz przekazuje niezwłocznie, w postaci papierowej lub elektronicznej, decyzje

i informacje, o których mowa w ust. 1, Komisji Nadzoru Finansowego, Europejskiemu

Urzędowi Nadzoru Bankowego i podmiotowi w restrukturyzacji, w celu ich publikacji

na stronach internetowych tych podmiotów.

3.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, mogą być ogłoszone bez uzasadnienia.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego i podmiot w restrukturyzacji ogłaszają decyzje i informacje,

o których mowa w ust. 1, na swoich stronach internetowych, niezwłocznie po ich otrzymaniu

od Funduszu.

5.

Jeżeli prawa udziałowe lub instrumenty dłużne wyemitowane przez podmiot w restrukturyzacji

zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1382, z 2015 r. poz. 978, 1260 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615), zwanej dalej „ustawą o ofercie publicznej”, lub wprowadzone do alternatywnego systemu

obrotu, decyzje i informacje, o których mowa w ust. 1, są ogłaszane niezwłocznie także

w sposób określony w przepisach o ujawnianiu informacji dotyczących emitentów, których

papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym lub w przepisach

regulaminu alternatywnego systemu obrotu.

6.

Jeżeli prawa udziałowe lub instrumenty dłużne nie zostały dopuszczone do obrotu na

rynku regulowanym, Fundusz przekazuje odpis decyzji o zastosowaniu instrumentów przymusowej

restrukturyzacji akcjonariuszom, udziałowcom, członkom i wierzycielom podmiotu w restrukturyzacji

ujętym w rejestrach podmiotu w restrukturyzacji, do których Fundusz ma dostęp.

1.

W przymusowej restrukturyzacji Fundusz może stosować instrumenty przymusowej restrukturyzacji,

którymi są

1)

przejęcie przedsiębiorstwa;

2)

instytucja pomostowa;

3)

umorzenie lub konwersja zobowiązań;

4)

wydzielenie praw majątkowych.

2.

Wydzielenie praw majątkowych może być zastosowane tylko łącznie z innym instrumentem

przymusowej restrukturyzacji.

3.

Fundusz dokonuje wyboru instrumentów przymusowej restrukturyzacji, uwzględniając w

szczególności

1)

potrzebę osiągnięcia celów przymusowej restrukturyzacji;

2)

okoliczności faktyczne sprawy;

3)

zasady pokrywania strat podmiotu w restrukturyzacji w pierwszej kolejności przez właścicieli

praw udziałowych;

4)

zasady ponoszenia skutków strat przez wierzycieli zgodnie z kolejnością zaspokajania

roszczeń określone w ustawie oraz w ustawie - Prawo upadłościowe;

5)

obowiązek ochrony środków gwarantowanych oraz środków objętych ochroną systemu rekompensat;

6)

zasady ochrony praw właścicieli i wierzycieli określone w rozdziale 19;

7)

oczekiwane skutki zastosowania instrumentów dla innych podmiotów grupy i stabilności

finansowej w ich państwach macierzystych, w przypadku gdy przymusowa restrukturyzacja

prowadzona jest wobec podmiotu w restrukturyzacji będącego członkiem grupy.

4.

W przypadku zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji wobec kasy przepisów

art. 10 i art. 11 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych nie stosuje się.

5.

W przypadku gdy nabywcą lub podmiotem przejmującym w ramach przymusowej restrukturyzacji

jest bank spółdzielczy, przepisy art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,

ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2170 oraz z 2016 r. poz. 381), zwanej dalej „ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych”, stosuje się odpowiednio.

6.

Jeżeli pomimo podjęcia uchwały, o której mowa w art. 141, nie zostały pokryte straty

podmiotu w restrukturyzacji, Fundusz dokonuje umorzenia lub konwersji instrumentów

kapitałowych w celu pokrycia strat przed zastosowaniem instrumentów przymusowej restrukturyzacji

lub równocześnie z ich zastosowaniem. Pokrycie strat może nastąpić także przez zastosowanie

instrumentu umorzenia lub konwersji zobowiązań, zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale

17.

1.

Dom maklerski zarządza ryzykiem płynności w sposób dostosowany do charakteru, zakresu

i złożoności prowadzonej przez siebie działalności.

2.

Komisja powiadamia Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o sankcjach administracyjnych

i środkach nadzorczych podjętych wobec domu maklerskiego w związku z zagrożeniem utraty

przez niego płynności.

1.

Ilekroć w niniejszym oddziale jest mowa o

1)

dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej z państwa członkowskiego

- rozumie się przez to dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej

z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia 575/2013;

2)

dominującej finansowej spółce holdingowej z państwa członkowskiego - rozumie się przez

to dominującą finansową spółkę holdingową z państwa członkowskiego, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia 575/2013;

3)

dominującej instytucji z państwa członkowskiego - rozumie się przez to dominującą

instytucję z państwa członkowskiego, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 28 rozporządzenia

575/2013;

4)

domu maklerskim - rozumie się przez to dom maklerski, o którym mowa w art. 98 ust.

3;

5)

finansowej spółce holdingowej - rozumie się przez to finansową spółkę holdingową,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia 575/2013;

6)

finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej - rozumie się przez to finansową

spółkę holdingową o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia

575/2013;

7)

funkcji krytycznej - rozumie się przez to funkcję krytyczną, o której mowa w art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji;

8)

głównej linii biznesowej - rozumie się przez to linię biznesową wraz z powiązanymi

usługami, która stanowi dla domu maklerskiego lub grupy, w której skład wchodzi dom

maklerski, istotne źródło przychodów lub zysku;

9)

grupie - rozumie się przez to podmiot dominujący i jego podmioty zależne;

10)

holdingu mieszanym - rozumie się przez to holding mieszany, o którym mowa w art. 4

ust. 1 pkt 22 rozporządzenia 575/2013;

11)

instytucji - rozumie się przez to instytucję kredytową, dom maklerski lub zagraniczną

firmę inwestycyjną;

12)

instytucji finansowej - rozumie się przez to instytucję finansową, o której mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia 575/2013;

13)

instytucji kredytowej - rozumie się przez to instytucję kredytową, o której mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia 575/2013, do której stosuje się przepisy rozporządzenia

575/2013 zgodnie z art. 1 akapit pierwszy zdanie wstępne rozporządzenia 575/2013;

14)

istotnym oddziale - rozumie się przez to istotny oddział, o którym mowa w art. 110f;

15)

nadzwyczajnym publicznym wsparciu finansowym - rozumie się przez to pomoc państwa

w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub inne

publiczne wsparcie finansowe na poziomie ponadnarodowym, które, jeżeli jest udzielane

na poziomie krajowym, stanowi pomoc państwa udzielaną w celu utrzymania lub przywrócenia

rentowności, płynności bądź wypłacalności domu maklerskiego lub grupy, której częścią

jest dom maklerski, w tym działania, o których mowa w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r.

o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji

finansowej (Dz. U. poz. 226, z 2011 r. poz. 196, z 2013 r. poz. 1012, z 2015 r. poz.

1513 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 996);

16)

podmiocie dominującym - rozumie się przez to podmiot dominujący, o którym mowa w art.

110a ust. 1 pkt 10;

17)

podmiocie powiązanym - rozumie się przez to podmiot wchodzący w skład grupy;

18)

podmiocie zależnym - rozumie się przez to jednostkę zależną, o której mowa w art.

4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia 575/2013;

19)

standardowym postępowaniu upadłościowym - rozumie się przez to postępowanie upadłościowe

prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe lub zagraniczne postępowanie upadłościowe, o którym mowa w art. 379 pkt 1 tej ustawy;

20)

systemie ochrony instytucjonalnej - rozumie się przez to system spełniający wymogi

określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia 575/2013;

21)

unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej - rozumie się przez to unijną dominującą

finansową spółkę holdingową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 575/2013;

22)

unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej - rozumie

się przez to unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia 575/2013;

23)

unijnej instytucji dominującej - rozumie się przez to unijną instytucję dominującą,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia 575/2013;

24)

unijnej jednostce dominującej - rozumie się przez to unijną instytucję dominującą,

unijną dominującą finansową spółkę holdingową lub unijną dominującą finansową spółkę

holdingową o działalności mieszanej.

2.

Przepisów oddziału 2b nie stosuje się do domów maklerskich, o których mowa w ust.

1 pkt 4.

1.

Objęty nadzorem skonsolidowanym dom maklerski i objęta wspólnie z nim nadzorem skonsolidowanym

unijna instytucja dominująca, finansowa spółka holdingowa, finansowa spółka holdingowa

o działalności mieszanej, holding mieszany, dominująca finansowa spółka holdingowa

z państwa członkowskiego, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, dominująca

finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z państwa członkowskiego, unijna

dominująca finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej oraz ich podmioty

zależne w państwach członkowskich lub w państwach trzecich będące instytucjami lub

instytucjami finansowymi mogą zawierać umowy dotyczące udzielenia wsparcia finansowego

dowolnej stronie tej umowy na wypadek zaistnienia w odniesieniu do tej strony przesłanek

zastosowania środków wczesnej interwencji określonych w art. 110zz, jeżeli są spełnione

warunki określone w art. 110zs-110zy.

2.

Podmioty powiązane mogą zawierać inne umowy i porozumienia niespełniające warunków,

o których mowa w przepisach art. 110zs-110zy. Umowy takie nie mogą być wykonywane,

jeżeli dom maklerski albo inna strona umowy spełnia warunki do zastosowania środków

wczesnej interwencji.

1.

Umowa, o której mowa w art. 110zr ust. 1, może obejmować jeden lub większą liczbę

podmiotów zależnych w grupie i przewidywać w szczególności wsparcie finansowe ze strony

podmiotu dominującego na rzecz podmiotów zależnych, ze strony podmiotów zależnych

na rzecz podmiotu dominującego lub między podmiotami zależnymi w grupie.

2.

Umowa, o której mowa w art. 110zr ust. 1, może przewidywać wsparcie finansowe w szczególności

w formie pożyczki, udzielenia gwarancji lub udostępnienia aktywów do wykorzystania

jako zabezpieczenie, w tym między otrzymującym wsparcie a podmiotem niebędącym podmiotem

powiązanym.

3.

Jeżeli zgodnie z umową, o której mowa w art. 110zr ust. 1, jeden z podmiotów powiązanych

w ramach grupy zgadza się udzielić wsparcia innemu podmiotowi powiązanemu, umowa może

przewidywać udzielenie wsparcia na zasadzie wzajemności przez podmiot powiązany otrzymujący

wsparcie na rzecz podmiotu powiązanego udzielającego wsparcia.

4.

Umowa, o której mowa w art. 110zr ust. 1, określa zasady obliczania opłat, prowizji

lub wynagrodzenia z tytułu każdej transakcji wykonanej w ramach tej umowy w momencie

udzielania wsparcia finansowego.

5.

Umowa, o której mowa w art. 110zr ust. 1, spełnia następujące warunki

1)

przy zawieraniu umowy i ustalaniu opłat, prowizji lub wynagrodzenia z tytułu udzielenia

wsparcia finansowego strona jest obowiązana działać w swoim najlepszym interesie,

który może uwzględniać wszelkie bezpośrednie lub pośrednie korzyści, jakie dana strona

może odnieść w wyniku udzielenia wsparcia finansowego;

2)

strona udzielająca wsparcia finansowego - przed ustaleniem opłat, prowizji lub wynagrodzenia

z tytułu udzielenia wsparcia finansowego i przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji o

udzieleniu wsparcia finansowego - jest obowiązana uzyskać od strony otrzymującej takie

wsparcie pełne informacje istotne w danej sytuacji;

3)

strona udzielająca wsparcia finansowego, rozważając udzielenie wsparcia finansowego,

może uwzględniać niedostępne dla rynku informacje posiadane w związku z przynależnością

do tej samej grupy co strona otrzymująca wsparcie finansowe;

4)

zasady obliczania opłat, prowizji lub wynagrodzenia z tytułu udzielenia wsparcia finansowego

mogą nie uwzględniać ewentualnego przewidywanego, tymczasowego wpływu na ceny rynkowe

wynikającego ze zdarzeń mających miejsce poza grupą.

6.

Działania wynikające z umowy, o której mowa w art. 110zr ust. 1, dotyczące udzielenia

wsparcia finansowego mogą być podejmowane wyłącznie przez strony umowy w ramach grupy,

z wyłączeniem spełniania ich przez osoby trzecie.

7.

Dom maklerski lub inne objęte nadzorem skonsolidowanym podmioty, o których mowa w

art. 110zr ust. 1, mogą udzielić wsparcia finansowego również gdy nie zawarły umowy,

jeżeli udzielenie wsparcia nie stanowi zagrożenia dla grupy. Zawarcie umowy nie może

stanowić warunku prowadzenia przez podmiot powiązany niebędący domem maklerskim działalności

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo przez dom maklerski na terytorium innego

państwa członkowskiego.

8.

Umowa dotycząca wsparcia finansowego w ramach grupy może zostać zawarta jedynie, jeżeli

w momencie zawierania umowy żadna ze stron nie spełnia warunków do zastosowania środków

wczesnej interwencji.

Wsparcie finansowe, o którym mowa w art. 110zr ust. 1, może być udzielone, jeżeli

1)

udzielenie wsparcia finansowego w znaczący sposób poprawi sytuację finansową podmiotu

powiązanego otrzymującego wsparcie;

2)

udzielenie wsparcia finansowego pomoże utrzymać lub przywrócić stabilność finansową

podmiotom działającym w grupie i leży w interesie podmiotu powiązanego udzielającego

wsparcia finansowego;

3)

są spełnione wymagania, o których mowa w art. 110zr ust. 1 i art. 110zs;

4)

w momencie podejmowania decyzji przez podmiot powiązany udzielający wsparcia o udzieleniu

tego wsparcia istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że podmiot powiązany otrzymujący

wsparcie finansowe wypłaci opłaty, prowizje lub wynagrodzenie z tytułu wsparcia finansowego,

a jeżeli wsparcie to ma postać pożyczki - zwróci pożyczkę; jeżeli wsparcie finansowe

przyjmuje postać gwarancji lub dowolnej formy zabezpieczenia, ten sam warunek ma zastosowanie

do zobowiązania powstającego dla uprawnionego z tego zabezpieczenia, gdy gwarancja

lub zabezpieczenie zostaną wykonane;

5)

udzielenie wsparcia finansowego nie zagraża płynności ani wypłacalności podmiotu powiązanego

udzielającego wsparcia;

6)

udzielenie wsparcia finansowego nie stwarza zagrożenia dla stabilności finansowej

systemu finansowego państwa członkowskiego siedziby podmiotu powiązanego udzielającego

wsparcia;

7)

w momencie udzielania wsparcia finansowego dom maklerski udzielający wsparcia finansowego

spełnia wymagania określone w oddziale 2a, przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 110x i 110za oraz nałożone na dom maklerski dodatkowe wymogi, o których mowa

w art. 110y ust. 1 pkt 9, a udzielenie wsparcia finansowego nie spowoduje naruszenia

tych wymagań przez dom maklerski, chyba że zgody na to udzieli Komisja;

8)

w momencie udzielania wsparcia finansowego dom maklerski udzielający wsparcia finansowego

spełnia wymagania określone w rozporządzeniu 575/2013 w zakresie limitów dużych ekspozycji,

a udzielenie wsparcia finansowego nie spowoduje naruszenia tych wymagań przez dom

maklerski, chyba że zgody na to udzieli Komisja;

9)

udzielenie wsparcia finansowego nie zagraża przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji

i uporządkowanej likwidacji podmiotu powiązanego udzielającego wsparcia.

1.

W przypadku gdy Komisja sprawuje nadzór skonsolidowany nad domem maklerskim będącym

unijną instytucją dominującą, zawarcie przez dom maklerski umowy, o której mowa w

art. 110zr ust. 1, wymaga zgody Komisji wydanej na wniosek domu maklerskiego o zatwierdzenie

umowy. Dom maklerski dołącza do wniosku projekt tej umowy, informacje pozwalające

na identyfikację podmiotów zamierzających zawrzeć umowę oraz zgodę walnego zgromadzenia

albo zgromadzenia wspólników domu maklerskiego na zawarcie umowy, o której mowa w

art. 110zv.

2.

Komisja niezwłocznie przekazuje wniosek właściwym organom nadzoru sprawującym nadzór

nad poszczególnymi jednostkami zależnymi, które będą stronami umowy.

3.

Komisja, w trybie określonym w ust. 5-8, w drodze decyzji, odmawia udzielenia zgody

na zawarcie umowy, jeżeli umowa nie spełnia warunków określonych w art. 110zt lub

którakolwiek ze stron umowy spełnia warunki zastosowania środków wczesnej interwencji.

4.

Zmiany w umowie wymagają zgody Komisji.

5.

Komisja, wydając decyzję, dąży do osiągnięcia z właściwymi organami nadzoru sprawującymi

nadzór nad podmiotami zależnymi porozumienia w sprawie oceny, czy warunki proponowanej

umowy są zgodne z warunkami wsparcia finansowego określonymi w art. 110zt, uwzględniając

jednocześnie potencjalny wpływ wykonania umowy, w tym konsekwencje budżetowe w tych

państwach członkowskich, w których grupa prowadzi działalność.

6.

W przypadku osiągnięcia porozumienia, o którym mowa w ust. 5, Komisja wydaje decyzję

w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

7.

W przypadku nieosiągnięcia porozumienia, o którym mowa w ust. 5, w terminie, o którym

mowa w ust. 6, Komisja wydaje decyzję w sprawie wniosku, uwzględniając przekazane

dotychczas stanowiska właściwych organów nadzoru z innych państw członkowskich. Komisja

informuje o treści decyzji pozostałe właściwe organy nadzoru z innych państw członkowskich.

8.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 6, którykolwiek z właściwych organów nadzoru,

o których mowa w ust. 2, skieruje sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego

zgodnie z art. 19 rozporządzenia 1093/2010, Komisja może wydać decyzję, o której mowa

w ust. 7, niezwłocznie po otrzymaniu decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego

zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia. Komisja wydaje decyzję zgodną z decyzją

Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

w terminie miesiąca od dnia zakończenia postępowania pojednawczego nie wyda decyzji,

Komisja niezwłocznie wydaje decyzję. Termin 4 miesięcy uznaje się za termin zakończenia

postępowania pojednawczego w rozumieniu rozporządzenia 1093/2010.

9.

Komisja, sprawując nadzór nad domem maklerskim będącym podmiotem zależnym od unijnej

instytucji dominującej, mającym stać się stroną umowy, o której mowa w art. 110zr

ust. 1, dąży do osiągnięcia porozumienia w zakresie, o którym mowa w ust. 5, w terminie

4 miesięcy od dnia przekazania przez unijną instytucję dominującą wniosku o zatwierdzenie

umowy właściwemu organowi nadzoru nad tą instytucją. Przed upływem terminu 4 miesięcy

Komisja może przekazać właściwemu organowi nadzoru nad tą instytucją stanowisko lub

zwrócić się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia

1093/2010.

1.

Zawarcie umowy dotyczącej wsparcia finansowego w ramach grupy, której stroną miałby

się stać dom maklerski, wymaga zgody walnego zgromadzenia albo zgromadzenia wspólników

domu maklerskiego.

2.

Zarząd domu maklerskiego co roku składa walnemu zgromadzeniu albo zgromadzeniu wspólników,

wraz ze sprawozdaniem z działalności, sprawozdanie z wykonania umowy dotyczącej wsparcia

finansowego w ramach grupy.

Po udzieleniu zgody, o której mowa w art. 110zu, Komisja przekazuje kopię umowy dotyczącej

wsparcia finansowego w ramach grupy, a także wszelkie kopie zmian w tej umowie Bankowemu

Funduszowi Gwarancyjnemu oraz organom do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

w innych państwach członkowskich właściwym dla podmiotów zależnych w grupie, które

są stronami umowy.

1.

W przypadku gdy dom maklerski zamierza udzielić wsparcia finansowego na podstawie

umowy, o której mowa w art. 110zr ust. 1, składa niezwłocznie wniosek o wyrażenie

zgody przez Komisję. Jednocześnie dom maklerski zawiadamia o zamiarze udzielenia wsparcia

finansowego na podstawie umowy, o której mowa w art. 110zr ust. 1

1)

właściwy organ nadzoru sprawujący nadzór skonsolidowany nad grupą, w której skład

wchodzi dom maklerski;

2)

właściwy organ nadzoru sprawujący nadzór nad podmiotem powiązanym otrzymującym wsparcie

finansowe;

3)

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

2.

Do wniosku i zawiadomienia, o których mowa w ust. 1, dom maklerski załącza kopię umowy

dotyczącej wsparcia finansowego w ramach grupy oraz uzasadnienie proponowanych działań,

określając w szczególności cel wsparcia finansowego i wskazując sposób spełnienia

warunków określonych w art. 110zt, a także szczegółowe informacje na temat proponowanego

wsparcia finansowego.

3.

Komisja udziela zgody, o której mowa w ust. 1, w terminie 5 dni roboczych od dnia

otrzymania wniosku oraz dokumentów, o których mowa w ust. 2.

4.

W przypadku stwierdzenia braków we wniosku lub dołączonych do niego dokumentach, Komisja

wzywa dom maklerski do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie.

5.

Komisja może ograniczyć zakres wsparcia finansowego. Zgoda może być udzielona pod

warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu.

6.

W przypadku gdy warunki określone w art. 110zt nie zostały spełnione, Komisja odmawia

udzielenia zgody.

7.

Jeżeli Komisja nie wyda decyzji w terminie, o którym mowa w ust. 3, dom maklerski

może udzielić wsparcia finansowego na warunkach określonych we wniosku i załączonych

do niego dokumentach.

8.

Termin 5 dni roboczych, o którym mowa w ust. 3, uważa się za zachowany, jeżeli przed

jego upływem decyzja została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.

9.

Informację o wydanej decyzji Komisja niezwłocznie przekazuje

1)

właściwemu organowi nadzoru dla podmiotu powiązanego otrzymującego wsparcie finansowe;

2)

właściwemu organowi nadzoru sprawującemu nadzór skonsolidowany - w przypadku gdy Komisja

nie sprawuje nadzoru skonsolidowanego nad domem maklerskim;

3)

Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego;

4)

pozostałym członkom kolegium i członkom kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej

likwidacji - w przypadku gdy Komisja sprawuje nadzór skonsolidowany nad domem maklerskim,

a kolegia zostały powołane;

5)

Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

10.

W przypadku gdy właściwy organ nadzoru w innym państwie członkowskim zakazał udzielenia

albo ograniczył udzielenie wsparcia finansowego domowi maklerskiemu albo innemu podmiotowi

powiązanemu, Komisja jako organ sprawujący nadzór skonsolidowany albo sprawując nadzór

nad domem maklerskim będącym podmiotem zależnym w grupie może, w razie powzięcia wątpliwości

co do tej decyzji, w terminie 2 dni roboczych od dnia jej otrzymania, złożyć wniosek

do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o udzielenie wsparcia w osiągnięciu porozumienia

zgodnie z art. 31 lit. c rozporządzenia 1093/2010.

11.

Dom maklerski przekazuje informację o udzieleniu wsparcia finansowego Komisji oraz

podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3.

12.

Komisja, sprawując nadzór skonsolidowany nad domem maklerskim, informuje o udzieleniu

wsparcia finansowego przez dom maklerski, pozostałych członków kolegium, Bankowy Fundusz

Gwarancyjny i członków kolegium do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji,

jeżeli kolegia te zostały powołane.

13.

Jeżeli właściwy organ nadzoru z innego państwa członkowskiego zakazał udzielenia albo

ograniczył podmiotowi powiązanemu, nad którym sprawuje nadzór, udzielenie wsparcia

finansowego domowi maklerskiemu, a wsparcie finansowe było przewidziane w grupowym

planie naprawy, Komisja może zwrócić się do właściwego organu nadzoru, który sprawuje

nadzór skonsolidowany w grupie, o ponowną weryfikację grupowego planu naprawy, zgodnie

z art. 110zn. W przypadku gdy Komisja sprawuje nadzór skonsolidowany w grupie, podejmuje

działania w sprawie weryfikacji grupowego planu naprawy zgodnie z art. 110zm.

14.

Jeżeli właściwy organ nadzoru z innego państwa członkowskiego zakazał udzielenia albo

ograniczył podmiotowi powiązanemu, nad którym sprawuje nadzór, udzielenie wsparcia

finansowego domowi maklerskiemu, a wsparcie finansowe było przewidziane w planie naprawy

domu maklerskiego, Komisja zaleca domowi maklerskiemu zmianę planu naprawy, zgodnie

z art. 110zk.

15.

Jeżeli Komisja zgłosiła sprzeciw wobec planowego udzielenia wsparcia finansowego albo

ograniczyła udzielenie wsparcia finansowego przez dom maklerski podmiotowi powiązanemu

w grupie albo właściwy organ nadzoru z innego państwa członkowskiego zakazał udzielenia

albo ograniczył podmiotowi powiązanemu, nad którym sprawuje nadzór, udzielenie wsparcia

finansowego podmiotowi powiązanemu w grupie, a wsparcie finansowe było przewidziane

w grupowym planie naprawy i Komisja sprawuje nadzór skonsolidowany w grupie, na wniosek

właściwego organu nadzoru z innego państwa członkowskiego dla podmiotu powiązanego,

któremu odmówiono wsparcia finansowego lub ograniczono wsparcie finansowe, Komisja

zaleca domowi maklerskiemu albo jego podmiotowi dominującemu będącemu unijną jednostką

dominującą zmianę grupowego planu naprawy.

Dom maklerski podaje do publicznej wiadomości, zgodnie z art. 431-434 rozporządzenia

575/2013, informację, czy jest stroną umowy dotyczącej wsparcia finansowego w ramach

grupy. W przypadku gdy dom maklerski jest stroną takiej umowy, podaje do publicznej

wiadomości również opis ogólnych warunków umowy oraz wskazuje podmioty powiązane będące

stronami umowy. Informacje te podlegają aktualizacji nie rzadziej niż raz do roku.

1.

Jeżeli ze względu na szybko pogarszającą się sytuację finansową domu maklerskiego,

w tym pogarszającą się płynność, wysoki lub gwałtownie rosnący poziom dźwigni, rosnącą

wartość pożyczek zagrożonych udzielonych przez dom maklerski lub koncentrację ekspozycji,

dom maklerski narusza albo z dużym prawdopodobieństwem naruszy przepisy art. 98, oddziału

2a, rozporządzenia 575/2013, art. 3-7, art. 14-17, art. 24, art. 25 lub art. 26 rozporządzenia

nr 600/2014, niezależnie od środków nadzorczych przewidzianych w art. 110y, Komisja,

w drodze decyzji, może zastosować wobec domu maklerskiego następujące środki wczesnej

interwencji

1)

nakazać wdrożenie planu naprawy, w tym podjęcie określonych działań przewidzianych

w planie naprawy;

2)

nakazać aktualizację planu naprawy zgodnie z art. 110zj ust. 7 przez uwzględnienie

w planie naprawy okoliczności, które doprowadziły do wystąpienia sytuacji stanowiącej

przesłankę zastosowania środków wczesnej interwencji, a nie zostały przewidziane w

tym planie naprawy;

3)

nakazać w sytuacji, o której mowa w pkt 2, wdrożenie określonych działań przewidzianych

w zaktualizowanym planie naprawy;

4)

nakazać domowi maklerskiemu zbadanie przyczyn zaistniałej sytuacji, określenie środków

pozwalających rozwiązać stwierdzone problemy oraz sporządzenie programu działania

w celu rozwiązania tych problemów i harmonogramu jego wdrażania;

5)

nakazać domowi maklerskiemu zwołanie nadzwyczajnego walnego zgromadzenia albo nadzwyczajnego

zgromadzenia wspólników w celu rozpatrzenia sytuacji domu maklerskiego lub umieszczenia

spraw wskazanych przez Komisję w porządku obrad walnego zgromadzenia; w przypadku

niewykonania któregokolwiek z żądań, do żądania Komisji stosuje się odpowiednio przepisy

art. 237 § 1 i 3 albo art. 400 § 3 i 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych;

6)

nakazać sporządzenie i uzgodnienie planu restrukturyzacji wierzytelności lub innych

długów z wierzycielami domu maklerskiego, zgodnie z planem naprawy;

7)

nakazać wprowadzenie zmian w strategii domu maklerskiego;

8)

nakazać wprowadzenie zmian w statucie albo umowie spółki domu maklerskiego lub jego

strukturze zarządzania, w tym w strukturze organizacyjnej;

9)

nakazać odwołanie członka zarządu, którego działania lub zaniechania doprowadziły

do zaistnienia przesłanek zastosowania środków wczesnej interwencji, a zastosowane

inne środki wczesnej interwencji okazały się nieskuteczne lub niewystarczające;

10)

nakazać zawieszenie członka zarządu w czynnościach do czasu podjęcia uchwały w sprawie

wniosku o odwołanie członka zarządu, o którym mowa w pkt 9.

2.

Przy ocenie sytuacji finansowej domu maklerskiego Komisja może brać pod uwagę w szczególności

zachowanie przez dom maklerski wymogu funduszy własnych określonego w przepisach rozporządzenia

575/2013, powiększonego o 1,5 punktu procentowego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, koszty zwołania i odbycia zgromadzenia

ponosi dom maklerski. Przerwy w zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14

dni.

4.

Komisja niezwłocznie powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o wszczęciu postępowania

w sprawie zastosowaniu środka wczesnej interwencji, o którym mowa w ust. 1.

5.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja może określić termin jej wykonania.

6.

Na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela osoby uprawnione do reprezentowania

domu maklerskiego lub wchodzące w skład jego statutowych organów albo pozostające

z domem maklerskim w stosunku pracy są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia i

przekazania, na koszt tego domu maklerskiego, wszystkich informacji celem aktualizacji

planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także innych informacji, które

w ocenie Komisji mogą mieć wpływ na przygotowanie lub realizację restrukturyzacji

i uporządkowanej likwidacji, w tym na oszacowanie wartości aktywów i zobowiązań domu

maklerskiego.

1.

Jeżeli w ocenie Komisji zastosowanie środków, o których mowa w art. 110zz ust. 1 pkt

9, w celu poprawy sytuacji domu maklerskiego jest niewystarczające, Komisja może wydać

decyzję o ustanowieniu kuratora albo zarządu komisarycznego. W decyzji Komisja określa

zadania kuratora albo zarządu komisarycznego.

2.

Komisja może zmienić decyzję, o której mowa w ust. 1.

3.

Kurator albo zarząd komisaryczny jest powoływany na okres nie dłuższy niż rok. W uzasadnionych

przypadkach okres ten może zostać przedłużony, jeżeli w ocenie Komisji nie ustały

przesłanki jego powołania. Komisja publikuje na stronie internetowej informację o

przedłużeniu okresu, na który został ustanowiony zarząd komisaryczny albo kurator.

4.

Do kuratora stosuje się odpowiednio przepisy art. 110ze ust. 2-10 i 12-16.

5.

Do zarządu komisarycznego stosuje się odpowiednio przepisy art. 110zf ust. 3-8 i art.

110zg.

6.

W decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego Komisja może uzależnić dokonywanie

określonych czynności przez zarząd komisaryczny od uzyskania zgody Komisji.

7.

Zarząd komisaryczny może zwołać walne zgromadzenie albo zgromadzenie wspólników za

zgodą Komisji.

1.

Dom maklerski, który nie jest objęty nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez właściwy

organ nadzoru, oraz dom maklerski, który nie ma obowiązku posiadania grupowego planu

naprawy, jest obowiązany posiadać plan naprawy. Plan naprawy stanowi element systemu

zarządzania, o którym mowa w art. 110c ust. 1. Dom maklerski uwzględnia w planie naprawy

podmioty działające w tej samej grupie.

2.

Komisja, w przypadku gdy jest to niezbędne do zapewnienia stabilności rynku finansowego,

może, w drodze decyzji, nakazać domowi maklerskiemu, o którym mowa w art. 110zm ust.

1 lub 9 lub art. 110zn ust. 1, sporządzenie planu naprawy. W decyzji Komisja określa

termin przedstawienia planu naprawy przez dom maklerski. Do postępowania w przedmiocie

zatwierdzenia planu naprawy stosuje się przepisy art. 110zk ust. 2-11.

3.

Plan naprawy obejmuje

1)

streszczenie głównych elementów planu naprawy;

2)

opis istotnych zmian w domu maklerskim, które nastąpiły od dnia przedstawienia planu

naprawy albo ostatniej aktualizacji planu naprawy;

3)

opis polityki informacyjnej domu maklerskiego w związku z potencjalnymi negatywnymi

reakcjami rynku finansowego na pogarszającą się sytuację domu maklerskiego;

4)

działania dotyczące kapitału i płynności domu maklerskiego konieczne w celu poprawy

jego sytuacji finansowej;

5)

prognozowany harmonogram działań podejmowanych w celu realizacji istotnych elementów

planu naprawy;

6)

szczegółowy opis okoliczności zagrażających skutecznej i terminowej realizacji planu

naprawy, obejmujący analizę wpływu działań przewidzianych w planie naprawy na podmioty

prowadzące działalność w tej samej grupie co dom maklerski oraz na klientów i inne

strony umów zawartych z domem maklerskim;

7)

funkcje krytyczne występujące w domu maklerskim;

8)

procedury ustalenia wartości i oceny zbywalności głównych linii biznesowych i aktywów

domu maklerskiego;

9)

powiązania procesu przygotowania planu naprawy z systemem zarządzania domem maklerskim

oraz zasad zatwierdzania planu naprawy i ustalania osób odpowiedzialnych za jego przygotowanie

i wdrożenie;

10)

czynności, które należy podjąć w celu utrzymania odpowiedniego poziomu funduszy własnych

domu maklerskiego lub przywrócenia poziomu funduszy własnych do wysokości wymaganej

zgodnie z art. 110e oraz zgodnie z przepisami rozporządzenia 575/2013;

11)

działania służące zapewnieniu możliwości kontynuowania działalności i terminowego

wywiązywania się z wymagalnych zobowiązań, ukierunkowane zwłaszcza na zapewnienie

dostępu do rezerwowych źródeł finansowania, w tym do potencjalnych źródeł płynności,

a także oceny dostępnych zabezpieczeń oraz oceny możliwości udzielenia wsparcia finansowego

pomiędzy podmiotami powiązanymi i przenoszenia płynności pomiędzy liniami biznesowymi;

12)

uzgodnienia mające na celu ograniczenie ryzyka i dźwigni finansowej, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia 575/2013;

13)

środki dotyczące restrukturyzacji zobowiązań domu maklerskiego;

14)

środki dotyczące restrukturyzacji linii biznesowych domu maklerskiego;

15)

porozumienia, umowy i inne działania mające na celu utrzymanie ciągłości dostępu domu

maklerskiego do infrastruktury rynków finansowych;

16)

porozumienia, umowy i inne działania mające na celu utrzymanie ciągłości działania

domu maklerskiego;

17)

opis działań przygotowawczych mających na celu umożliwienie zbycia przez dom maklerski

aktywów lub linii biznesowych w terminie zapewniającym przywrócenie stabilności finansowej

domu maklerskiego;

18)

inne działania lub strategie zarządcze służące przywróceniu stabilności finansowej

domu maklerskiego oraz prognozowane skutki finansowe takich działań lub strategii;

19)

działania, jakie dom maklerski podjął lub planuje podjąć w celu umożliwienia wdrożenia

planu naprawy, w tym niezbędne do terminowego dokapitalizowania domu maklerskiego;

20)

poziomy wskaźników, o których mowa w art. 110zo ust. 1, po osiągnięciu których mogą

być podjęte działania określone w planie naprawy;

21)

działania, jakie może podjąć dom maklerski, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wczesnej

interwencji, o których mowa w art. 110zz.

4.

Plan naprawy spełnia następujące warunki

1)

przewidziane planem naprawy działania przyczynią się do przywrócenia lub utrzymania

dobrej kondycji finansowej i rentowności domu maklerskiego lub grupy;

2)

przewidziane planem naprawy działania mogą być efektywnie i szybko wdrożone bez negatywnych

skutków dla systemu finansowego, w szczególności bez spowodowania konieczności wdrażania

planów naprawy przez inne instytucje w tym samym czasie;

3)

struktura kapitałowa i struktura finansowania domu maklerskiego wskazane w planie

naprawy są dostosowane do poziomu złożoności struktury organizacyjnej i profilu ryzyka

domu maklerskiego.

5.

Plan naprawy nie może zakładać uzyskania nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego.

6.

Plan naprawy podlega zatwierdzeniu przez zarząd domu maklerskiego.

7.

Dom maklerski aktualizuje plan naprawy co najmniej raz w roku oraz po istotnej zmianie

struktury organizacyjnej lub prawnej, sytuacji finansowej lub po wystąpieniu innego

zdarzenia wpływającego na przyjęte w planie założenia i wykonanie planu naprawy. Komisja

może zalecić domowi maklerskiemu częstszą aktualizację planu naprawy.

1.

Jeżeli przesłanki zastosowania środków, o których mowa w art. 110zz i art. 110zza,

zostaną spełnione w odniesieniu do domu maklerskiego będącego unijną jednostką dominującą

albo w odniesieniu do unijnej

dominującej finansowej spółki holdingowej albo unijnej dominującej finansowej spółki

holdingowej o działalności mieszanej, Komisja, w przypadku gdy sprawuje nadzór skonsolidowany,

o którym mowa w art. 110g ust. 3-8, powiadamia o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego

oraz zainteresowane właściwe organy nadzoru wchodzące w skład kolegium.

2.

Wydając decyzję w sprawie zastosowania środków, o których mowa w art. 110zz i art.

110zza, Komisja uwzględnia stanowiska wyrażone przez zainteresowane właściwe organy

nadzoru, w tym także wpływ decyzji na podmioty powiązane. Komisja przekazuje informację

o wydaniu decyzji zainteresowanym właściwym organom nadzoru wchodzącym w skład kolegium

oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.

3.

W przypadku gdy właściwy organ nadzoru z innego państwa członkowskiego sprawujący

nadzór skonsolidowany nad unijną jednostką dominującą powiadomi Komisję sprawującą

nadzór nad domem maklerskim będącym podmiotem zależnym od tej unijnej jednostki dominującej

o zaistnieniu przesłanek zastosowania środków równoważnych do środków przewidzianych

w art. 110zz lub art. 110zza w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej, Komisja

może przekazać stanowisko w zakresie zastosowania tych środków.

4.

W przypadku gdy Komisja zostanie powiadomiona przez właściwy organ nadzoru z innego

państwa członkowskiego o planowanym zastosowaniu środków równoważnych do środków przewidzianych

w art. 110zz lub art. 110zza wobec instytucji będącej podmiotem zależnym od unijnej

jednostki dominującej objętej nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez Komisję,

Komisja może przekazać temu właściwemu organowi nadzoru stanowisko w zakresie wpływu

planowanych środków na grupę oraz na podmioty powiązane w terminie 3 dni roboczych

od dnia otrzymania powiadomienia.

5.

W przypadku gdy powiadomienie, o którym mowa w ust. 4, zostało skierowane przez więcej

niż jeden właściwy organ nadzoru, Komisja dąży do osiągnięcia porozumienia z zainteresowanymi

właściwymi organami nadzoru w zakresie zastosowania środków, o których mowa w art.

110zza, albo zastosowania środków równoważnych do środków przewidzianych w art. 110zza

dla wszystkich odnośnych instytucji albo w zakresie skoordynowania stosowania środków,

o których mowa w art. 110zz, albo środków równoważnych do środków przewidzianych w

art. 110zz, do więcej niż jednej instytucji. Porozumienie powinno zostać osiągnięte

w ciągu 5 dni roboczych od dnia otrzymania przez Komisję ostatniego z powiadomień.

Komisja informuje o porozumieniu unijną jednostkę dominującą, nad którą sprawuje nadzór

skonsolidowany.

6.

Przepis ust. 5 ma również zastosowanie, w przypadku gdy Komisja, jako organ sprawujący

nadzór skonsolidowany nad unijną jednostką dominującą, jest jednym z właściwych organów

nadzoru zamierzających podjąć wymienione w tym przepisie działania w odniesieniu do

podmiotu zależnego, którym jest dom maklerski. W takim wypadku w przypadku nieosiągnięcia

porozumienia, o którym mowa w ust. 5, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania

przez Komisję ostatniego z powiadomień, Komisja może wydać decyzję w sprawie zastosowania

środków, o których mowa w art. 110zz i art. 110zza. W decyzji Komisja uwzględnia stanowiska

innych właściwych organów nadzoru.

7.

Jeżeli przesłanki zastosowania środków, o których mowa w art. 110zz i art. 110zza,

zostaną spełnione w odniesieniu do domu maklerskiego będącego podmiotem zależnym od

unijnej jednostki dominującej objętej nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez właściwy

organ nadzoru z innego państwa członkowskiego, Komisja powiadamia o tym Europejski

Urząd Nadzoru Bankowego oraz ten właściwy organ nadzoru sprawujący nadzór skonsolidowany.

Wydając decyzję, Komisja uwzględnia stanowisko właściwego organu nadzoru sprawującego

nadzór skonsolidowany z innego państwa członkowskiego, jeżeli została ona wyrażona

w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania przez ten właściwy organ nadzoru powiadomienia

od Komisji. Komisja powiadamia o wydaniu decyzji organ sprawujący nadzór skonsolidowany,

pozostałe właściwe organy nadzoru w ramach kolegium oraz Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego.

8.

Jeżeli przesłanki zastosowania środków, o których mowa w art. 110zz i art. 110zza,

zostaną spełnione w odniesieniu do domu maklerskiego będącego podmiotem zależnym od

unijnej jednostki dominującej objętej nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez właściwy

organ nadzoru z innego państwa członkowskiego i jednocześnie co najmniej jeden inny

właściwy organ nadzoru z innego państwa członkowskiego sprawujący nadzór nad inną

instytucją będącą podmiotem zależnym od tej samej unijnej jednostki dominującej planuje

zastosowanie środków równoważnych do środków przewidzianych w art. 110zz lub art.

110zza wobec nadzorowanej przez siebie instytucji, Komisja dąży do osiągnięcia porozumienia

z zainteresowanymi właściwymi organami nadzoru w zakresie zastosowania środków, o

których mowa w art. 110zza, albo zastosowania środków równoważnych do środków przewidzianych

w art. 110zza dla wszystkich odnośnych instytucji albo w zakresie skoordynowania stosowania

dowolnych środków, o których mowa w art. 110zz, albo środków równoważnych do środków

przewidzianych w art. 110zz.

9.

W przypadku nieosiągnięcia porozumienia, o którym mowa w ust. 8, w terminie 5 dni

roboczych od dnia otrzymania przez właściwy organ nadzoru sprawujący nadzór skonsolidowany

wobec unijnej jednostki dominującej ostatniego z zawiadomień, Komisja może wydać decyzję

w sprawie zastosowania środków, o których mowa w art. 110zz i art. 110zza, wobec domu

maklerskiego będącego podmiotem zależnym.

10.

Jeżeli Komisja nie zgadza się z decyzją wydaną po otrzymaniu powiadomienia o zaistnieniu

przesłanek zastosowania środków równoważnych do środków przewidzianych w art. 110zz

lub art. 110zza zgodnie z ust. 3 lub 4 lub w przypadku nieosiągnięcia porozumienia,

o którym mowa w ust. 5 i 8, Komisja może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego.

11.

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego na wniosek któregokolwiek właściwego organu nadzoru

może udzielić wsparcia właściwym organom nadzoru, które zamierzają zastosować co najmniej

jeden ze środków określonych w art. 110zz ust. 1

1)

pkt 1 - w odniesieniu do działań przewidzianych w planie naprawy zgodnie z art. 110zj

ust. 3 pkt 4, 10, 11 i 19,

2)

pkt 6,

3)

pkt 8

- w osiągnięciu porozumienia zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia 1093/2010.

12.

Wydając decyzje, o których mowa w ust. 2, 6, 7 lub 9, Komisja uwzględnia potencjalny

wpływ tych decyzji na stabilność finansową w zainteresowanych państwach członkowskich.

13.

Jeżeli przed końcem okresu konsultacji, o którym mowa w ust. 1 i 7, lub w terminie

5 dni roboczych, o którym mowa w ust. 6 i 9, którykolwiek z zainteresowanych właściwych

organów skieruje sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19

ust. 3 rozporządzenia 1093/2010, Komisja może wydać decyzję niezwłocznie po otrzymaniu

decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia.

Komisja, wydając decyzję, uwzględnia decyzję Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego,

chyba że Europejski Urząd Nadzoru Bankowego w terminie 3 dni roboczych od dnia zakończenia

postępowania pojednawczego nie wyda decyzji. Termin konsultacji, o których mowa w

ust. 1 i 7, oraz termin 5 dni roboczych, o którym mowa w ust. 6 i 9, uznaje się za

termin zakończenia postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia. Sprawy

nie kieruje się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, jeżeli termin konsultacji,

o których mowa w ust. 1 i 7, oraz termin 5 dni roboczych, o którym mowa w ust. 6 i

9, upłynął lub jeżeli wspólna decyzja została podjęta.

14.

W przypadku niewydania decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego w terminie

3 dni roboczych od dnia zakończenia postępowania pojednawczego zastosowanie mają indywidualne

decyzje wydane zgodnie z ust. 2, 6, 7 lub 9.

15.

Komisja niezwłocznie powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o decyzjach o zastosowaniu

środka wczesnej interwencji, o którym mowa w ust. 2 i 6-9.

Przepisy niniejszego oddziału w zakresie grupowych planów naprawy nie mają zastosowania

do grup, w których skład wchodzi bank krajowy, chyba że dom maklerski jest w takiej

grupie unijną instytucją dominującą albo środki, o których mowa w niniejszym oddziale,

mają być zastosowane wobec domu maklerskiego.

W postępowaniach prowadzonych w sprawach, o których mowa w art. 110zze i art. 110zzf, Komisja może odstąpić od stosowania art. 10 § 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego także w przypadkach, gdy zastosowanie tego przepisu mogłoby uniemożliwić lub znacznie

utrudnić osiągnięcie celów wczesnej interwencji.

1.

Decyzje wydawane przez Komisję na podstawie przepisów niniejszego oddziału podlegają

natychmiastowemu wykonaniu.

2.

Uzasadnienie decyzji, o której mowa w ust. 1, może zostać doręczone w terminie 14

dni od dnia doręczenia decyzji.

3.

W przypadku gdy uzasadnienie doręczane jest po doręczeniu decyzji, termin na złożenie

wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy biegnie od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji.

Do postępowań przed Komisją, prowadzonych na podstawie przepisów niniejszego oddziału,

nie stosuje się przepisu art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Doręczanie przez Komisję pism w postępowaniach administracyjnych prowadzonych na podstawie

przepisów niniejszego oddziału może następować za pomocą środków komunikacji elektronicznej

w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1422, z 2015 r. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 147 i 615) na adres poczty elektronicznej podany uprzednio Komisji przez dom maklerski. Do tych

postępowań przepisu art. 39 nie stosuje się.

2.

Dom maklerski, podejmując działalność, obowiązany jest w terminie 14 dni przekazać

Komisji adres poczty elektronicznej do doręczeń w postępowaniach, o których mowa w

ust. 1 zdanie pierwsze. W tym samym terminie dom maklerski obowiązany jest zapewnić

sobie możliwość identyfikacji pod adresem elektronicznej skrzynki podawczej w systemie

teleinformatycznym Komisji oraz podpisywania urzędowych poświadczeń odbioru w sposób

wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352).

3.

Dom maklerski, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia Komisję o zmianie adresu poczty

elektronicznej, o którym mowa w ust. 1. W razie niedopełnienia tego obowiązku, doręczenie

pisma na wcześniej podany adres poczty elektronicznej ma skutek prawny. Do postępowań,

o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, przepisu art. 41 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego nie stosuje się.

4.

W przypadku ustanowienia pełnomocnika przez dom maklerski, o którym mowa w ust. 1,

pełnomocnictwo powinno określać adres poczty elektronicznej do doręczeń. W przypadku

braku wyznaczenia adresu poczty elektronicznej do doręczeń w pełnomocnictwie doręczenie

pisma na adres poczty elektronicznej domu maklerskiego, który ustanowił pełnomocnika,

ma skutek prawny. W przypadku zmiany adresu poczty elektronicznej określonego w pełnomocnictwie

przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym

mowa w art. 46 § 4 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 2 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia,

o którym mowa w art. 46 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Jeżeli dom maklerski jest zagrożony upadłością, Komisja informuje o tym niezwłocznie

Bankowy Fundusz Gwarancyjny, wskazując przesłanki takiej oceny.

2.

Dom maklerski jest zagrożony upadłością, jeżeli spełniona jest przynajmniej jedna

przesłanka, o której mowa w art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

3.

Zarząd domu maklerskiego, zarząd komisaryczny albo likwidator niezwłocznie zawiadamia

Komisję o spełnieniu przesłanek, o których mowa w ust. 1.

1.

Dom maklerski przedstawia Komisji plan naprawy w terminie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia

działalności.

2.

Komisja zatwierdza plan naprawy w drodze decyzji w terminie 6 miesięcy od dnia jego

otrzymania.

3.

Aktualizacja planu naprawy, o której mowa w art. 110zj ust. 7, wymaga zatwierdzenia

przez Komisję. Przepisy ust. 2 i 4-10 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku gdy plan naprawy obejmuje istotny oddział domu maklerskiego, Komisja konsultuje

się z właściwym organem nadzoru w państwie członkowskim, na terytorium którego istotny

oddział prowadzi działalność.

5.

Komisja przekazuje plan naprawy Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, który w przypadku

zidentyfikowania w planie naprawy działań, które mogą mieć negatywny wpływ na skuteczność

restrukturyzacji i likwidacji domu maklerskiego, niezwłocznie informację o tym przekazuje

Komisji.

6.

Jeżeli plan naprawy nie spełnia wymagań określonych w art. 110zj lub występują inne

istotne okoliczności zagrażające jego wdrożeniu, Komisja wzywa dom maklerski do uzupełnienia

lub zmiany planu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Terminu tego

nie wlicza się do terminu, o którym mowa w ust. 2. Na wniosek domu maklerskiego Komisja

może przedłużyć ten termin o miesiąc.

7.

W przypadku gdy zmieniony lub uzupełniony plan naprawy nadal nie spełnia wymagań określonych

w art. 110zj lub występują inne istotne okoliczności zagrażające jego wdrożeniu, Komisja,

w drodze decyzji, odmawia zatwierdzenia planu naprawy, oraz wzywa dom maklerski do

przedstawienia nowego planu naprawy.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 7, Komisja może wskazać termin, do którego dom maklerski

powinien przedstawić nowy plan naprawy, oraz obszary działalności domu maklerskiego,

które w ocenie Komisji wymagają uwzględnienia w planie naprawy.

9.

Komisja zatwierdza nowy plan naprawy, o którym mowa w ust. 7, w terminie 6 miesięcy

od dnia jego otrzymania.

10.

W przypadku gdy nowy plan naprawy, o którym mowa w ust. 7, nie spełnia wymagań określonych

w art. 110zj lub występują inne istotne okoliczności zagrażające jego wdrożeniu, Komisja

zaleca domowi maklerskiemu wskazanie zmian w działalności domu maklerskiego niezbędnych

w celu spełnienia wymagań, o których mowa w art. 110zj, lub w celu usunięcia innych

istotnych okoliczności zagrażających wdrożeniu planu naprawy, wyznaczając odpowiedni

termin na przedstawienie tych zmian. Jeżeli nowy plan naprawy nie spełnia wymagań

określonych w art. 110zj lub występują inne istotne okoliczności zagrażające jego

wdrożeniu, a dom maklerski nie wskaże zmian w działalności lub Komisja uzna je za

niewystarczające, Komisja, w drodze decyzji, odmawia zatwierdzenia nowego planu naprawy

oraz nakazuje wprowadzenie niezbędnych zmian w działalności domu maklerskiego.

11.

W decyzji, o której mowa w ust. 10, Komisja może określić termin wprowadzenia zmian

w działalności domu maklerskiego oraz w szczególności nakazać domowi maklerskiemu

1)

zmianę profilu ryzyka, w tym ryzyka utraty płynności;

2)

podjęcie działań w celu zapewnienia możliwości terminowego dokapitalizowania domu

maklerskiego;

3)

dokonanie przeglądu strategii i struktury organizacyjnej domu maklerskiego;

4)

wprowadzenie zmian w strategii finansowania, które obniżą poziom ryzyka związany z

działalnością domu maklerskiego w zakresie głównych linii biznesowych i funkcji krytycznych;

5)

wprowadzenie zmian w systemie zarządzania ryzykiem w domu maklerskim, o którym mowa

w art. 110b ust. 1.

12.

Zatwierdzony plan naprawy Komisja przekazuje Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w

terminie 7 dni od dnia podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 2.

1.

Dom maklerski będący unijną jednostką dominującą albo będące unijnymi jednostkami

dominującymi unijna dominująca finansowa spółka holdingowa oraz unijna dominująca

finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej, nad którymi Komisja sprawuje

nadzór skonsolidowany, o którym mowa w art. 110g ust. 3-8, są obowiązane posiadać

grupowe plany naprawy. Grupowy plan naprawy może określać działania, które powinny

zostać podjęte przez unijną jednostkę dominującą, jak również poszczególne podmioty

zależne.

2.

Celem grupowego planu naprawy jest poprawa sytuacji finansowej grupy lub podmiotów

powiązanych będących instytucjami, z jednoczesnym uwzględnieniem sytuacji finansowej

innych podmiotów powiązanych. Grupowy plan naprawy zapewnia koordynację działań w

odniesieniu do unijnej jednostki dominującej, podmiotów zależnych i istotnych oddziałów.

3.

Do grupowego planu naprawy przepisy art. 110zj ust. 3-6 i art. 110zk ust. 5 i 12 stosuje

się odpowiednio. Grupowy plan naprawy może uwzględniać umowy dotyczące wsparcia finansowego

w ramach grupy, o których mowa w art. 110zr ust. 1. Grupowy plan naprawy określa informacje,

o których mowa w art. 110zj ust. 3, w odniesieniu do grupy, domu maklerskiego, jak

również w odniesieniu do poszczególnych podmiotów zależnych.

4.

Grupowy plan naprawy podlega zatwierdzeniu przez organ zarządzający podmiotu obowiązanego

do jego sporządzenia.

1.

Unijna jednostka dominująca, o której mowa w art. 110zl ust. 1, jest obowiązana przedstawić

grupowy plan naprawy w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym uzyskała status unijnej

jednostki dominującej. Do grupowego planu naprawy przepisy art. 110zk stosuje się

odpowiednio.

2.

Grupowy plan naprawy Komisja przekazuje

1)

właściwym organom nadzoru dla podmiotów zależnych w grupie;

2)

właściwym organom nadzoru w państwach członkowskich, na których terytorium działa

istotny oddział domu maklerskiego lub innej instytucji wchodzącej w skład grupy;

3)

Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu;

4)

organom do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwym dla podmiotów

zależnych.

3.

Komisja, po konsultacjach z właściwymi organami nadzoru w państwach członkowskich,

na których terytorium działa istotny oddział domu maklerskiego lub innej instytucji,

dąży do osiągnięcia porozumienia z właściwymi organami nadzoru dla podmiotów zależnych

wchodzących w skład grupy w zakresie

1)

stwierdzenia, czy grupowy plan naprawy spełnia wymogi określone w art. 110zl oraz

w zakresie wpływu działań przewidzianych w grupowym planie naprawy na stabilność finansową

we wszystkich państwach członkowskich, w których prowadzą działalność podmioty powiązane;

2)

konieczności sporządzenia i przekazania planów naprawy przez niektóre lub wszystkie

instytucje zależne;

3)

zasadności podjęcia działań, o których mowa w art. 110zk ust. 6-11 w odniesieniu do

grupowego planu naprawy.

4.

W przypadku gdy porozumienie w zakresie ust. 3 pkt 1 i 3 nie zostanie osiągnięte w

terminie 4 miesięcy od dnia przekazania przez Komisję grupowego planu naprawy podmiotom,

o których mowa w ust. 2, Komisja może podjąć działania, o których mowa w art. 110zk

ust. 6-11 w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej, uwzględniając stanowiska

przekazane dotychczas przez właściwe organy nadzoru. Komisja informuje właściwe organy

nadzoru o ostatecznej treści grupowego planu naprawy.

5.

W przypadku gdy przed upływem terminu 4 miesięcy, o którym mowa w ust. 4, Komisja

lub inny zainteresowany właściwy organ nadzoru zwróci się do Europejskiego Urzędu

Nadzoru Bankowego w trybie art. 19 rozporządzenia 1093/2010, Komisja może podejmować

działania określone w ust. 3 pkt 3 w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej,

niezwłocznie po otrzymaniu decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie

z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia. Komisja, podejmując działania, o których mowa

w art. 110zk ust. 4-8, w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej, uwzględnia

decyzję Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, chyba że Europejski Urząd Nadzoru

Bankowego w terminie miesiąca od dnia zakończenia postępowania pojednawczego nie wyda

decyzji. Termin 4 miesięcy, o którym mowa w ust. 4, uznaje się za termin zakończenia

postępowania pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia.

6.

Komisja może zwrócić się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w trybie art. 19

rozporządzenia 1093/2010 wyłącznie w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz

w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej w sprawach, o których mowa w art. 110zk

ust. 11 pkt 1, 2 i 4.

7.

W przypadku gdy przed upływem terminu 4 miesięcy, o którym mowa w ust. 4, właściwy

organ nadzoru zwróci się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w trybie art. 19

rozporządzenia 1093/2010, Komisja wraz z innymi właściwymi organami nadzoru, które

nie zwróciły się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w trybie art. 19 rozporządzenia

1093/2010, może osiągnąć porozumienie w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lub

3, w sprawie grupowego planu naprawy w zakresie obejmującym podmioty powiązane podlegające

nadzorowi Komisji i tych właściwych organów nadzoru, w tym dom maklerski.

8.

W przypadku gdy porozumienie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, w zakresie konieczności

sporządzenia i przekazania planu naprawy przez instytucję zależną nie zostanie osiągnięte

w terminie 4 miesięcy od dnia przekazania przez Komisję grupowego planu naprawy podmiotom,

o których mowa w ust. 2, Komisja może przekazać właściwemu organowi nadzoru dla instytucji

zależnej stanowisko.

9.

W przypadku gdy w skład grupy wchodzi dom maklerski będący podmiotem zależnym, a porozumienie,

o którym mowa w ust. 3 pkt 2, w zakresie konieczności sporządzenia i przekazania planu

naprawy przez dom maklerski nie zostanie osiągnięte w terminie 4 miesięcy od dnia

przekazania przez Komisję grupowego planu naprawy podmiotom, o których mowa w ust.

2, Komisja może nakazać domowi maklerskiemu w drodze decyzji sporządzenie i przekazanie

planu naprawy, zgodnie z art. 110zj. W decyzji Komisja wskazuje termin sporządzenia

i przekazania planu naprawy.

10.

W przypadku gdy zostało osiągnięte porozumienie w sprawie sporządzenia i przekazania

przez dom maklerski planu naprawy, Komisja w drodze decyzji nakazuje domowi maklerskiemu

sporządzenie i przekazanie planu naprawy, zgodnie z art. 110zj. W decyzji Komisja

wskazuje termin sporządzenia i przekazania planu naprawy.

1.

W przypadku domu maklerskiego będącego podmiotem zależnym od unijnej jednostki dominującej,

nad którą sprawuje nadzór skonsolidowany właściwy organ nadzoru z innego państwa członkowskiego,

Komisja dąży do osiągnięcia porozumienia z tym właściwym organem nadzoru oraz z innymi

właściwymi organami nadzoru, w terminie 4 miesięcy od dnia przekazania Komisji grupowego

planu naprawy przez właściwy organ nadzoru sprawujący nadzór skonsolidowany, w zakresie

spraw, o których mowa w art. 110zm ust. 3, w tym może przekazać temu organowi stanowisko

w zakresie, o którym mowa w art. 110zm ust. 3 pkt 1 lub 3, w odniesieniu do unijnej

jednostki dominującej.

2.

W przypadku gdy w terminie 4 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie osiągnięte

porozumienie w zakresie konieczności sporządzenia i przekazania planu naprawy przez

dom maklerski, Komisja może wydać w odniesieniu do tego domu maklerskiego decyzję

w sprawie sporządzenia i przekazania planu naprawy, zgodnie z art. 110zj. W decyzji

Komisja wskazuje termin sporządzenia i przekazania planu naprawy.

3.

W przypadku gdy przed upływem terminu 4 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, Komisja

lub właściwy organ nadzoru z innego państwa członkowskiego zwróci się do Europejskiego

Urzędu Nadzoru Bankowego w trybie art. 19 rozporządzenia 1093/2010 w zakresie odnoszącym

się do domu maklerskiego, Komisja może wydać decyzję, o której mowa w ust. 2, niezwłocznie

po otrzymaniu decyzji Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 ust.

3 tego rozporządzenia. Komisja, wydając decyzję, o której mowa w ust. 2, uwzględnia

decyzję wydaną przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, chyba że Europejski Urząd

Nadzoru Bankowego w terminie miesiąca od dnia zakończenia postępowania pojednawczego

nie wyda decyzji. Termin 4 miesięcy uznaje się za termin zakończenia postępowania

pojednawczego w rozumieniu tego rozporządzenia.

4.

Komisja może zwrócić się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w trybie art. 19

rozporządzenia 1093/2010 wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 110zm ust. 3 pkt

1, oraz w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej w sprawach, o których mowa

w art. 110zk ust. 11 pkt 1, 2 i 4.

5.

W przypadku gdy przed upływem terminu 4 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, właściwy

organ nadzoru zwróci się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w trybie art. 19

rozporządzenia 1093/2010, Komisja wraz z innymi właściwymi organami nadzoru, które

nie zwróciły się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w trybie art. 19 rozporządzenia

1093/2010, może osiągnąć porozumienie w zakresie spraw, o których mowa w art. 110zm

ust. 3 pkt 1 lub 3, w zakresie grupowego planu naprawy obejmującego podmioty powiązane

podlegające nadzorowi Komisji i tych właściwych organów nadzoru, w tym dom maklerski.

6.

W przypadku gdy zgodnie z ust. 1 albo 5 zostało osiągnięte porozumienie w zakresie

konieczności sporządzenia i przekazania przez dom maklerski planu naprawy, Komisja

w drodze decyzji nakazuje domowi maklerskiemu sporządzenie i przekazanie planu naprawy,

zgodnie z art. 110zj. W decyzji Komisja wskazuje termin sporządzenia i przekazania

planu naprawy.

1.

Plan naprawy oraz grupowy plan naprawy określają poziomy wskaźników, po osiągnięciu

których dom maklerski podejmuje działania określone w planie. Wskaźniki te odnoszą

się do sytuacji finansowej domu maklerskiego, mogą mieć charakter ilościowy lub jakościowy.

Wskaźniki powinny umożliwiać łatwe i systematyczne monitorowanie ich poziomu. Wskaźniki

oraz sposób monitorowania ich poziomu dom maklerski przedstawia Komisji łącznie z

planem naprawy.

2.

W uzasadnionym przypadku dom maklerski może podjąć działania wskazane w planie naprawy

pomimo nieosiągnięcia przez wskaźnik, którego dotyczy to działanie, poziomu określonego

w planie naprawy.

3.

W uzasadnionym przypadku dom maklerski może, ze względu na okoliczności, odstąpić

od podjęcia działania wskazanego w planie naprawy pomimo osiągnięcia przez wskaźnik,

którego dotyczy to działanie, poziomu określonego w planie naprawy.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, dom maklerski niezwłocznie informuje Komisję,

wskazując przyczyny podjęcia działań zgodnie z ust. 2 lub przyczyny odstąpienia od

podjęcia działań zgodnie z ust. 3.

1.

Komisja może, w drodze decyzji, ograniczyć zakres informacji, o których mowa w art.

110zj ust. 3, wymaganych w planie naprawy albo w grupowym planie naprawy lub zmienić

częstotliwość aktualizowania planu naprawy albo grupowego planu naprawy.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, Komisja bierze pod uwagę

1)

wpływ zaprzestania prowadzenia działalności przez dom maklerski na rynki finansowe,

inne instytucje lub na gospodarkę ogółem;

2)

wpływ upadłości domu maklerskiego przeprowadzonej w formie standardowego postępowania

upadłościowego na rynki finansowe, inne instytucje lub na gospodarkę ogółem;

3)

charakter działalności domu maklerskiego, jej zakres i stopień złożoności, strukturę

własnościową domu, formę prawną, profil ryzyka, wielkość lub powiązania z podmiotami;

4)

przynależność do systemów ochrony instytucjonalnej lub do innych wspólnych systemów

solidarności, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia 575/2013;

5)

zakres działalności, o której mowa w art. 69 ust. 2 i 4, wykonywanej przez dom maklerski.

3.

Komisja może zasięgnąć opinii Komitetu Stabilności Finansowej w zakresie, o którym

mowa w ust. 2.

4.

Komisja może zmienić lub uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1.

5.

Wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, nie ogranicza uprawnień Komisji i Bankowego

Funduszu Gwarancyjnego określonych w niniejszym oddziale.

6.

Komisja nie może wydać decyzji, o której mowa w ust. 1, wobec domu maklerskiego, w

przypadku gdy

1)

całkowita wartość jego aktywów przekracza 30 000 000 000 euro lub

2)

stosunek wartości jego aktywów do produktu krajowego brutto Rzeczypospolitej Polskiej

przekracza 20%, chyba że wartość jego aktywów jest niższa niż 5 000 000 000 euro.

7.

Do obliczania w złotych wartości wyrażonych w euro przyjmuje się kurs średni euro

ogłoszony przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego roku poprzedzającego.

8.

Komisja informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o wydaniu decyzji, o której mowa

w ust. 1.

Komisja może w drodze decyzji zwolnić dom maklerski z obowiązku sporządzenia planu

naprawy, o którym mowa w art. 110zj-110zp, jeżeli dom maklerski należy do systemu

ochrony instytucjonalnej, pod warunkiem że ten system ochrony instytucjonalnej zapewnia

osiągnięcie poziomu ochrony nie niższego niż w przypadku sporządzenia planu naprawy.

Przymusowa restrukturyzacja zostaje wszczęta z dniem doręczenia podmiotowi decyzji

Funduszu, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4.

1.

W ramach przymusowej restrukturyzacji Fundusz może ze środków funduszy przymusowej

restrukturyzacji

1)

udzielać pożyczek lub gwarancji podmiotowi w restrukturyzacji, jego podmiotom zależnym,

instytucji pomostowej, podmiotowi zarządzającemu aktywami oraz podmiotowi przejmującemu;

2)

nabywać prawa majątkowe podmiotu w restrukturyzacji.

2.

Fundusz może udzielać, na warunkach rynkowych, pożyczek lub gwarancji, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, jeżeli

1)

środki z nich uzyskane są niezbędne do utrzymania płynności lub wypłacalności podmiotu

w restrukturyzacji, jego podmiotów zależnych, instytucji pomostowej i podmiotu zarządzającego

aktywami lub

2)

są związane z zastosowaniem instrumentów przymusowej restrukturyzacji, w szczególności

służą wsparciu procesu przejęcia praw udziałowych, przedsiębiorstwa, wybranych praw

majątkowych lub zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji.

3.

Fundusz może udzielić wsparcia z funduszy przymusowej restrukturyzacji w celu przejęcia

przedsiębiorstwa lub przeniesienia, o którym mowa w art. 188 ust. 1 pkt 2 i 3, polegającego

na

1)

udzieleniu gwarancji całkowitego lub częściowego pokrycia strat wynikających z ryzyka

związanego z przejmowanymi prawami majątkowymi i zobowiązaniami;

2)

udzieleniu dotacji w celu pokrycia różnicy między wartością przejmowanych zobowiązań

i wartością przejmowanych praw majątkowych, z zastrzeżeniem art. 279.

4.

Fundusz, udzielając gwarancji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, może zastrzec sobie prawo

udziału w przychodach z praw majątkowych i zobowiązań objętych gwarancją.

5.

Pokrycie strat w wyniku realizacji gwarancji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, stanowi

koszt przymusowej restrukturyzacji, o którym mowa w art. 235 pkt 5.

6.

W celu zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z udzielonych pożyczek i gwarancji,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, Fundusz wymaga ustanowienia zabezpieczenia.

1.

Z chwilą wszczęcia przymusowej restrukturyzacji

1)

na Fundusz przechodzi prawo podejmowania uchwał i w sprawach zastrzeżonych w ustawie

i statucie albo umowie spółki do właściwości organów podmiotu w restrukturyzacji;

2)

kompetencje rady nadzorczej zostają zawieszone, z zastrzeżeniem art. 103 ust. 5 i

art. 216 ust. 7;

3)

zarząd ulega rozwiązaniu, a mandaty jego członków wygasają;

4)

udzielone wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają;

5)

zarząd komisaryczny ulega rozwiązaniu;

6)

wygasają decyzje o

a)

powołaniu likwidatora,

b)

ustanowieniu zarządcy komisarycznego kasy,

c)

ustanowieniu kuratora kasy na podstawie art. 72c ust. 1 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych,

d)

ustanowieniu kuratora na podstawie art. 144 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe,

e)

ustanowieniu kuratora domu maklerskiego zgodnie z art. 110zza ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

7)

kompetencje pozostałych organów podmiotu w restrukturyzacji zostają zawieszone, z

zastrzeżeniem art. 216 ust. 6;

8)

wygasają prawa osób wchodzących w skład organów podmiotu w restrukturyzacji do odpraw

pieniężnych oraz do wynagrodzenia za okres od dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji;

9)

wygasają prawa osób zajmujących stanowiska kierownicze w podmiocie w restrukturyzacji

do wypłaty zmiennych składników wynagrodzeń.

2.

Organizację i sposób działania podmiotu w restrukturyzacji określa decyzja Funduszu,

o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4.

3.

Wszczęcie przymusowej restrukturyzacji nie powoduje wygaśnięcia pełnomocnictw udzielonych

przez podmiot w restrukturyzacji w związku z jego uczestnictwem w systemie płatności

lub w systemie rozrachunku, upoważniających do

1)

wprowadzania zleceń rozrachunku do systemu płatności lub do systemu rozrachunku lub

do podejmowania działań prowadzących do wykonania zobowiązań powstałych w związku

z wprowadzeniem zlecenia rozrachunku do takiego systemu;

2)

zamknięcia kontraktów instrumentów pochodnych i ustalenia wartości netto zobowiązań

z takich instrumentów, w przypadku, o którym mowa w art. 207 ust. 2 i 3, w tym podejmowania

działań określonych w procedurach, o których mowa w art. 48 ust. 1 rozporządzenia

nr 648/2012;

3)

podejmowania działań określonych w procedurach na wypadek niewykonania zobowiązania,

jeżeli następuje to z powodów innych niż wszczęcie przymusowej restrukturyzacji lub

podejmowanie decyzji przez Fundusz w ramach tego postępowania, w szczególności nie

są wypełniane istotne zobowiązania podmiotów w restrukturyzacji, w tym zobowiązania

do płatności i dostawy, a także zobowiązania do zapewnienia zabezpieczenia.

4.

Pełnomocnictwa wygasają wraz z zakończeniem działań, o których mowa w ust. 3.

5.

Do wprowadzania zleceń, o których mowa w ust. 3 pkt 1

1)

przepisy art. 80 ust. 2 ustawy - Prawo upadłościowe stosuje się;

2)

przepisy art. 136 i art. 137 ustawy - Prawo upadłościowe oraz art. 6a ustawy o ostateczności

rozrachunku stosuje się odpowiednio.

1.

Fundusz może wykonywać uprawnienia, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1, przez

administratora, o którym mowa w art. 153 ust. 1, lub pełnomocników.

2.

Wynagrodzenie administratora i pełnomocników ustala Fundusz.

3.

Koszty działalności administratora obciążają podmiot w restrukturyzacji, z zastrzeżeniem

art. 153 ust. 10.

4.

Administrator otrzymuje w razie potrzeby urlop bezpłatny na czas pełnienia funkcji.

5.

Okres urlopu bezpłatnego zalicza się do okresów pracy, od których zależy nabycie uprawnień

pracowniczych.

6.

Powołanie administratora podlega zgłoszeniu do Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Czynności prawne dokonane z naruszeniem art. 113 są nieważne.

2.

Zwrot świadczenia spełnionego na podstawie czynności prawnej, o której mowa w ust.

1, na rzecz podmiotu w restrukturyzacji, przysługuje, jeżeli czynność prawna została

podjęta po wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, a przed podaniem informacji o decyzji

Funduszu, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4, do publicznej wiadomości,

chyba że strona tej czynności wiedziała o wszczęciu tego postępowania.

Fundusz niezwłocznie powiadamia sąd rejestrowy o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji.

Fundusz sporządza bilans otwarcia przymusowej restrukturyzacji na dzień podjęcia decyzji,

o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4, na podstawie oszacowania,

o którym mowa w art. 137 ust. 2 i 3.

1.

Osoby, które pełniły funkcję członka zarządu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt

3, zarządcy komisarycznego kasy lub sprawowały zarząd komisaryczny, o którym mowa

w art. 113 ust. 1 pkt 5, są obowiązane niezwłocznie wskazać i wydać Funduszowi cały

majątek podmiotu w restrukturyzacji będący w ich dyspozycji, w terminie nieprzekraczającym

3 dni od dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, a także wydać posiadane dokumenty

dotyczące jego działalności, majątku oraz rozliczeń, w szczególności księgi rachunkowe,

inne ewidencje prowadzone dla celów podatkowych i korespondencję. Wykonanie tego obowiązku

osoby te potwierdzają w formie oświadczenia na piśmie, które składają Funduszowi.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do członków rady nadzorczej, o której mowa

w art. 113 ust. 1 pkt 2.

Wszczęcie przymusowej restrukturyzacji nie powoduje ograniczenia prawa konsumenta

do odstąpienia od umowy zawartej na podstawie odrębnych przepisów.

Na wniosek Funduszu podmioty prowadzące repozytoria transakcji udostępniają posiadane

informacje niezbędne do przygotowania planów przymusowej restrukturyzacji, grupowych

planów przymusowej restrukturyzacji, umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych

lub prowadzenia przymusowej restrukturyzacji.

W przymusowej restrukturyzacji

1)

prowadzonej wobec podmiotów w restrukturyzacji będących spółkami prawa handlowego

nie stosuje się

a)

przepisów art. 401 § 1-4 i § 6, art. 402

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”,

b)

do zwołania zgromadzenia wspólników lub walnego zgromadzenia podmiotu w restrukturyzacji

- terminów, o których mowa w art. 238 § 1 i w art. 402 § 1 i 3 Kodeksu spółek handlowych,

c)

przepisów ustawy z dnia 25 kwietnia 2008 r. o uczestnictwie pracowników w spółce powstałej w

wyniku transgranicznego połączenia się spółek

(Dz. U. poz. 525);

2)

prowadzonej wobec podmiotów w restrukturyzacji będących bankami nie stosuje się przepisów

art. 124, art. 124a i art. 124c ustawy - Prawo bankowe;

3)

prowadzonej wobec podmiotów w restrukturyzacji będących spółdzielniami nie stosuje

się przepisów art. 32, art. 36 § 8, art. 39 § 2-5, art. 40, art. 41 § 1, art. 42 § 3-7 oraz przepisów

tytułu I działów VIII, IX i XI ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2016 r. poz. 21);

4)

prowadzonej wobec podmiotów w restrukturyzacji będących bankami spółdzielczymi nie

stosuje się przepisów art. 5a i art. 23 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych;

5)

prowadzonej wobec podmiotów w restrukturyzacji będących kasami nie stosuje się przepisów

art. 74a i art. 74b ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych.

1.

Przymusowa restrukturyzacja zostaje zakończona

1)

z dniem wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości podmiotu w restrukturyzacji;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 174 ust. 1 pkt 3 - z dniem, o którym mowa w art.

176 ust. 1;

3)

z dniem zakończenia likwidacji podmiotu rezydualnego, o której mowa w art. 230 ust.

4, albo

4)

z dniem udzielenia zgody, o której mowa w art. 22b ust. 1 ustawy - Prawo bankowe.

2.

Zakończenie przymusowej restrukturyzacji nie może nastąpić wcześniej niż

1)

likwidacja instytucji pomostowej, a w przypadku, o którym mowa w

a)

art. 196 ust. 2 - z dniem ograniczenia działalności instytucji pomostowej,

b)

art. 200 - z dniem wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości instytucji

pomostowej;

2)

zbycie akcji lub udziałów instytucji pomostowej zgodnie z art. 181 ust. 3;

3)

zbycie lub zrealizowanie wydzielonych zgodnie z art. 225 z podmiotu w restrukturyzacji

praw majątkowych.

Jeżeli w wyniku zastosowania wobec podmiotu w restrukturyzacji instrumentu przejęcia

przedsiębiorstwa, instytucji pomostowej lub wydzielenia praw majątkowych następuje

przejście zakładu pracy na innego pracodawcę, o którym mowa w art. 23, przejmujący, instytucja pomostowa lub podmiot zarządzający aktywami nie odpowiadają

za zobowiązania podmiotu w restrukturyzacji wynikające ze stosunku pracy, powstałe

przed dniem przejścia tego zakładu pracy.

1.

Jeżeli Fundusz zastosował wobec podmiotu w restrukturyzacji instrument przejęcia przedsiębiorstwa,

instytucji pomostowej lub wydzielenia praw majątkowych, przepisów art. 23 nie stosuje się. Przekazanie informacji, o której mowa w art. 23, powinno nastąpić co najmniej na 2 dni przed przewidywanym terminem przejścia zakładu

pracy lub jego części na innego pracodawcę.

2.

W przypadku wszczęcia przymusowej restrukturyzacji przepisy art. 41 stosuje się odpowiednio do podmiotu w restrukturyzacji.

1.

W przypadku łączenia się banków, przejęcia banku lub nabycia przedsiębiorstwa banku,

bank informuje podmiot, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, o połączeniu, przejęciu lub nabyciu co najmniej na miesiąc przed planowanym połączeniem,

przejęciem lub nabyciem. Komisja Nadzoru Finansowego może wyznaczyć krótszy termin

powiadomienia w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub stabilności finansowej.

2.

W przypadku gdy środki, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zgromadzone w banku powstałym w wyniku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1, przekraczają

wartość określoną w art. 24 ust. 1 tej ustawy, mogą być wypłacone w terminie 3 miesięcy

od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w kwocie przekraczającej wartość środków

gwarantowanych, bez utraty naliczonych odsetek oraz ponoszenia opłat z tego tytułu.

Stosując instrumenty przymusowej restrukturyzacji i wykonując uprawnienia, o których

mowa w niniejszym dziale, Fundusz, w razie potrzeby, informuje o podejmowanych działaniach

pracowników podmiotu w restrukturyzacji i konsultuje się z nimi.

Fundusz może zwrócić się do ministra właściwego do spraw instytucji finansowych o

zastosowanie rządowych instrumentów stabilizacji finansowej, o których mowa w rozdziale

3a ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o

rządowych instrumentach stabilizacji finansowej.

1.

Fundusz ustanawia kolegium przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów, nad którymi

nadzór skonsolidowany sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego.

2.

Kolegium przymusowej restrukturyzacji jest ustanawiane w celu realizacji następujących

zadań

1)

wymiana informacji niezbędnych do opracowania grupowych planów przymusowej restrukturyzacji

oraz przygotowania i przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji grup;

2)

opracowanie i aktualizacja grupowych planów przymusowej restrukturyzacji;

3)

przeprowadzanie oceny wykonalności grupowych planów przymusowej restrukturyzacji;

4)

określenie okoliczności uniemożliwiających lub utrudniających przeprowadzenie przymusowej

restrukturyzacji oraz uzgodnienie środków niezbędnych do ich usunięcia;

5)

uzgodnienie potrzeby opracowania schematu przymusowej restrukturyzacji;

6)

uzgodnienie schematu przymusowej restrukturyzacji;

7)

uzgodnienie sposobu komunikacji;

8)

uzgodnienie sposobu wykorzystania funduszy przymusowej restrukturyzacji;

9)

uzgadnianie minimalnego poziomu funduszy własnych i zobowiązań podlegających umorzeniu

lub konwersji na poziomie skonsolidowanym i dla podmiotów zależnych na poziomie indywidualnym;

10)

współpraca i koordynacja z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji państw

trzecich.

3.

Członkami kolegium przymusowej restrukturyzacji są

1)

Fundusz;

2)

właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych;

3)

właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów, o których mowa w art.

82 ust. 2 pkt 4;

4)

właściwe organy przymusowej restrukturyzacji dla istotnych oddziałów;

5)

organy nadzoru państw, których właściwe organy przymusowej restrukturyzacji są członkami

kolegium;

6)

ministrowie właściwi do spraw instytucji finansowych państw, których właściwe organy

przymusowej restrukturyzacji są członkami kolegium, o ile nie są organami przymusowej

restrukturyzacji;

7)

organy zarządzające uznanymi systemami gwarancji depozytów państw, których właściwe

organy przymusowej restrukturyzacji są członkami kolegium, o ile nie są właściwymi

organami przymusowej restrukturyzacji;

8)

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

4.

Jeżeli organ nadzoru, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, nie jest bankiem centralnym, przedstawiciel

banku centralnego może uczestniczyć w kolegium przymusowej restrukturyzacji, bez prawa

głosu, za zgodą tego organu nadzoru. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego uczestniczy

w kolegium przymusowej restrukturyzacji bez prawa głosu.

5.

Właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zależnego oraz właściwy organ

przymusowej restrukturyzacji dla istotnego oddziału z siedzibą na terytorium państwa

trzeciego mogą uczestniczyć w kolegium przymusowej restrukturyzacji na swój wniosek,

jeżeli w opinii Funduszu zapewniają one ochronę informacji zgodnie z zasadami określonymi

w ustawie.

6.

Jeżeli inne kolegia lub grupy realizują te same funkcje i zadania oraz zapewniają

taki sam udział organom i podmiotom, o których mowa w ust. 3, jak kolegium przymusowej

restrukturyzacji, Fundusz nie tworzy odrębnego kole

gium przymusowej restrukturyzacji. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do takich

kolegiów i grup w zakresie, w jakim realizują funkcje i zadania określone ustawą.

1.

Fundusz przewodniczy kolegium przymusowej restrukturyzacji, koordynuje jego działalność

i zapewnia terminową wymianę informacji oraz określa, po zasięgnięciu opinii pozostałych

członków tego kolegium, szczegółowe zasady i tryb działania kolegium przymusowej restrukturyzacji.

2.

Fundusz zwołuje posiedzenia kolegium przymusowej restrukturyzacji, zawiadamiając jego

członków z odpowiednim wyprzedzeniem o terminach i miejscach posiedzeń oraz o zagadnieniach

będących ich przedmiotem.

3.

Fundusz może zaprosić do udziału w posiedzeniu kolegium przymusowej restrukturyzacji,

w charakterze obserwatorów, właściwe organy przymusowej restrukturyzacji państw trzecich,

w których jurysdykcji znajduje się podmiot zależny lub znaczący oddział krajowego

podmiotu dominującego lub innego podmiotu grupy z siedzibą w państwie członkowskim,

na ich wniosek. Warunkiem zaproszenia tych organów jest spełnienie przez nie wymogów

określonych w art. 127 ust. 5.

4.

Fundusz decyduje, którzy członkowie i podmioty, o których mowa w art. 127 ust. 3 i

5, zostaną zaproszeni do udziału w posiedzeniu kolegium przymusowej restrukturyzacji,

z uwzględnieniem okoliczności spraw będących przedmiotem posiedzenia kolegium przymusowej

restrukturyzacji, w tym znaczenia tych spraw dla poszczególnych organów i podmiotów

oraz ich potencjalnego wpływu na stabilność finansową w poszczególnych państwach członkowskich.

5.

W posiedzeniu kolegium przymusowej restrukturyzacji uczestniczą organy, o których

mowa w art. 127 ust. 3 pkt 2 i 3, jeżeli przedmiotem posiedzenia są sprawy dotyczące

podmiotów z siedzibą w państwach członkowskich tych organów, w szczególności jeżeli

dotyczące ich uzgodnienia są dokonywane w formie wspólnych decyzji.

6.

Fundusz zawiadamia członków kolegium przymusowej restrukturyzacji o ustaleniach dokonanych

na posiedzeniu.

Fundusz uczestniczy w kolegiach przymusowej restrukturyzacji utworzonych przez właściwe

organy przymusowej restrukturyzacji dla grupy, do której należą podmioty krajowe.

1.

W przypadku gdy właściwy organ przymusowej restrukturyzacji lub organ nadzoru państwa

członkowskiego występuje do Funduszu z wnioskiem o przekazanie informacji istotnej

dla realizacji ich zadań z zakresu przymusowej restrukturyzacji, którą Fundusz uzyskał

od właściwego organu przymusowej restrukturyzacji państwa trzeciego, Fundusz zwraca

się do właściwego organu przymusowej restrukturyzacji państwa trzeciego o wyrażenie

zgody na przekazanie takiej informacji.

2.

W przypadku gdy właściwy organ przymusowej restrukturyzacji państwa trzeciego nie

wyraża zgody na przekazanie informacji, o której mowa w ust. 1, Fundusz może odmówić

przekazania tej informacji.

3.

W przypadku gdy właściwy organ przymusowej restrukturyzacji państwa trzeciego wyraził

uprzednią zgodę na przekazanie informacji, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

1.

Uchwała o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego banku może zostać podjęta w

celu dokonania konwersji zobowiązań banku z instrumentów finansowych, które przewidują

konwersję zobowiązania na akcje w przypadku zdarzenia powiązanego z sytuacją finansową,

wypłacalnością, pozycją kapitałową lub poziomem funduszy własnych banku (instrumenty

przymusowo zamienne), na kapitał zakładowy.

2.

Konwersja zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych na akcje banku następuje

w chwili wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako podstawa konwersji.

3.

Niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako

podstawa konwersji zarząd banku zgłasza do sądu rejestrowego objęcie akcji w wyniku

konwersji zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych.

1.

W przypadku gdy podmiot dominujący z siedzibą w państwie trzecim utworzył podmioty

zależne lub istotne oddziały w więcej niż jednym państwie członkowskim, w tym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji

podmiotów zależnych oraz właściwe organy przymusowej restrukturyzacji z państw członkowskich,

w których podmiot z państwa trzeciego prowadzi działalność w formie istotnego oddziału,

tworzą europejskie kolegium przymusowej restrukturyzacji.

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, uzgadniają, który z nich przewodniczy europejskie

kolegium przymusowej restrukturyzacji.

3.

W przypadku gdy podmioty zależne są kontrolowane przez finansową spółkę holdingową

z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego, Fundusz uzgadnia z innymi właściwymi

organami przymusowej restrukturyzacji, który z nich ma przewodniczyć europejskie kolegium

przymusowej restrukturyzacji.

4.

Jeżeli inne kolegia lub grupy realizują te same funkcje i te same zadania oraz zapewniają

taki sam udział organom, o których mowa w ust. 1, jak europejskie kolegium przymusowej

restrukturyzacji, organy te mogą wspólnie podjąć decyzję o nieustanawianiu odrębnego

europejskiego kolegium przymusowej restrukturyzacji. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio

do takich kolegiów i grup w zakresie, w jakim realizują zadania określone ustawą.

1.

Fundusz powiadamia właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy oraz pozostałych

członków kolegium przymusowej restrukturyzacji o spełnieniu przesłanek wszczęcia przymusowej

restrukturyzacji wobec podmiotu zależnego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Fundusz informuje o działaniach, jakie w jego

ocenie powinny zostać podjęte wobec tego podmiotu zależnego.

3.

Jeżeli, po konsultacji z pozostałymi członkami kolegium przymusowej restrukturyzacji,

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy uzna, że działania wskazane

przez Fundusz nie spowodują spełnienia przesłanek wszczęcia przymusowej restrukturyzacji

wobec innych podmiotów grupy, Fundusz może podjąć decyzję, o której mowa w art. 101

ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4, w odniesieniu do podmiotu zależnego.

4.

Decyzję, o której mowa w ust. 3, Fundusz może podjąć także w przypadku, gdy właściwy

organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy nie przekazał oceny w ciągu 24 godzin

od otrzymania powiadomienia albo w terminie dłuższym, uzgodnionym przez Fundusz z

tym organem.

5.

Jeżeli po konsultacji z pozostałymi członkami kolegium przymusowej restrukturyzacji

właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy uzna, że działania wskazane

przez Fundusz spowodują spełnienie przesłanek wszczęcia przymusowej restrukturyzacji

wobec innych podmiotów grupy, w ciągu 24 godzin od otrzymania powiadomienia albo w

terminie dłuższym, uzgodnionym z Funduszem, przedstawia propozycję schematu przymusowej

restrukturyzacji.

6.

W przypadku otrzymania od właściwego organu powiadomienia o spełnieniu przesłanek

wszczęcia przymusowej restrukturyzacji dla podmiotu zależnego od krajowego podmiotu

dominującego, Fundusz, po zasięgnięciu opinii członków kolegium przymusowej restrukturyzacji,

ocenia, czy działania wskazane przez ten organ mogą spowodować spełnienie przesłanek

wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec innych podmiotów grupy.

7.

Jeżeli Fundusz uzna, że działania wskazane przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji,

o którym mowa w ust. 6, nie spowodują spełnienia przesłanek wszczęcia przymusowej

restrukturyzacji wobec innych podmiotów grupy, powiadamia o tym ten właściwy organ

przymusowej restrukturyzacji.

8.

Jeżeli Fundusz uzna, że działania wskazane przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji,

o którym mowa w ust. 6, spowodują spełnienie przesłanek wszczęcia przymusowej restrukturyzacji

wobec innych podmiotów grupy, w ciągu 24 godzin od otrzymania powiadomienia albo w

terminie dłuższym, uzgodnionym z tym organem, przedstawia propozycję schematu przymusowej

restrukturyzacji.

1.

Schemat przymusowej restrukturyzacji

1)

zawiera działania określone w grupowym planie przymusowej restrukturyzacji, chyba

że ze względu na bieżące warunki cele przymusowej restrukturyzacji zostaną zrealizowane

w większym stopniu przez działania nieokreślone w planie;

2)

określa działania, jakie zostaną podjęte wobec podmiotu dominującego i podmiotów zależnych;

3)

określa sposób koordynacji działań, o których mowa w pkt 2, oraz sposób ich finansowania,

z uwzględnieniem zasad podziału kosztów określonych w grupowym planie przymusowej

restrukturyzacji.

2.

Sposób finansowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określa

1)

wyniki oszacowania, o którym mowa w art. 137 ust. 2 i 3, wykonanego dla podmiotów

grupy objętych schematem przymusowej restrukturyzacji;

2)

łączną wysokość wymagających pokrycia strat podmiotów grupy objętych schematem przymusowej

restrukturyzacji;

3)

wysokość strat podmiotów grupy objętych schematem przymusowej restrukturyzacji wymagających

pokrycia przez właścicieli i poszczególne klasy wierzycieli;

4)

wysokość środków funduszu gwarancyjnego banków i funduszu gwarancyjnego kas przekazywanych

zgodnie z art. 272 ust. 4 i 5;

5)

łączną kwotę wymaganego finansowania, jego cel i formę;

6)

sposób podziału kwoty wymaganego finansowania na fundusze przymusowej restrukturyzacji

poszczególnych państw członkowskich podmiotów objętych schematem przymusowej restrukturyzacji;

7)

kwotę wymaganego finansowania z funduszy przymusowej restrukturyzacji poszczególnych

państw członkowskich podmiotów objętych schematem przymusowej restrukturyzacji;

8)

kwotę wymaganego finansowania, które fundusze przymusowej restrukturyzacji poszczególnych

państw członkowskich podmiotów objętych schematem przymusowej restrukturyzacji pozyskają

w formie pożyczek z innych rynkowych źródeł finansowania funduszy;

9)

terminy wykorzystania środków funduszy przymusowej restrukturyzacji poszczególnych

państw członkowskich podmiotów objętych schematem przymusowej restrukturyzacji.

3.

Fundusz określa podział kwoty wymaganego finansowania na fundusze przymusowej restrukturyzacji

poszczególnych państw członkowskich podmiotów objętych schematem przymusowej restrukturyzacji

na podstawie zasad określonych w grupowym planie przymusowej restrukturyzacji, chyba

że Fundusz i właściwe organy przymusowej restrukturyzacji uzgodnią inaczej we wspólnej

decyzji, o której mowa w ust. 5.

4.

Jeżeli grupowy plan przymusowej restrukturyzacji nie określa zasad podziału kwoty

wymaganego finansowania na fundusze przymusowej restrukturyzacji poszczególnych państw

członkowskich podmiotów objętych schematem przymusowej restrukturyzacji, Fundusz,

dokonując określenia tego podziału, uwzględnia kryteria określone w art. 82 ust. 3.

5.

Schemat przymusowej restrukturyzacji jest uzgadniany przez Fundusz w formie wspólnej

decyzji z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji podmiotów objętych schematem

przymusowej restrukturyzacji.

6.

W przypadku gdy schemat przymusowej restrukturyzacji może wywołać skutki finansowe

dla finansów publicznych Rzeczypospolitej Polskiej, Fundusz może uzgodnić taki schemat

tylko w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych.

7.

Jeżeli zdaniem Funduszu działania określone w schemacie przymusowej restrukturyzacji

przedstawionym przez właściwy organ przymusowej restrukturyzacji dla grupy są nieadekwatne

lub w ocenie Funduszu, w celu ochrony stabilności finansowej, konieczne jest podjęcie

działań innych niż określone w tym schemacie, Fundusz powiadamia o tym właściwe organy

przymusowej restrukturyzacji podmiotów objętych schematem przymusowej restrukturyzacji

wraz z uzasadnieniem.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7, Fundusz uwzględnia wpływ jego stanowiska na stabilność

finansową państw członkowskich podmiotów objętych grupowym planem przymusowej restrukturyzacji

oraz na sytuację podmiotów grupy.

9.

W przypadku uzgodnienia schematu przymusowej restrukturyzacji w sposób określony w

ust. 5 Fundusz podejmuje działania, w tym wydaje decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji,

zgodnie z uzgodnionym schematem.

10.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7, Fundusz współpracuje z członkami kolegium przymusowej

restrukturyzacji w celu koordynacji działań podejmowanych wobec podmiotów grupy zagrożonych

upadłością.

11.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7, Fundusz niezwłocznie informuje członków kolegium

przymusowej restrukturyzacji o działaniach podejmowanych w ramach przymusowej restrukturyzacji

wobec zależnego podmiotu krajowego.

1.

W przypadku gdy w ocenie Funduszu zostały spełnione przesłanki wszczęcia przymusowej

restrukturyzacji wobec krajowego podmiotu dominującego, Fundusz powiadamia o tym Komisję

Nadzoru Finansowego oraz innych członków kolegium przymusowej restrukturyzacji, a

także powiadamia o działaniach wobec tego podmiotu, których podjęcie uznaje za konieczne

i właściwe.

2.

Fundusz przedstawia propozycję schematu przymusowej restrukturyzacji, jeżeli

1)

podjęcie działań wobec krajowego podmiotu dominującego może spowodować spełnienie

przesłanek wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec podmiotów zależnych w państwach

członkowskich;

2)

podjęcie działań wobec krajowego podmiotu dominującego jest niewystarczające do usunięcia

zagrożenia upadłością lub nie zapewnia najpełniejszej realizacji celów przymusowej

restrukturyzacji;

3)

przesłanki wszczęcia przymusowej restrukturyzacji są spełnione przynajmniej wobec

jednego podmiotu zależnego w państwie członkowskim;

4)

podjęcie działań wobec krajowego podmiotu dominującego przyniesie podmiotom zależnym

korzyści uzasadniające uzgodnienie schematu przymusowej restrukturyzacji.

3.

Jeżeli proponowane przez Fundusz działania nie zawierają propozycji uzgodnienia schematu

przymusowej restrukturyzacji, Fundusz podejmuje decyzje, w tym decyzję o wszczęciu

przymusowej restrukturyzacji, po konsultacji z członkami kolegium przymusowej restrukturyzacji.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, Fundusz ujmuje w schemacie przymusowej restrukturyzacji

działania określone w grupowym planie przymusowej restrukturyzacji, chyba że ze względu

na bieżące warunki cele przymusowej restrukturyzacji zostaną zrealizowane w większym

stopniu przez działania nieokreślone w tym planie, z uwzględnieniem oczekiwanego wpływu

tych działań na stabilność finansową państw członkowskich, w których podmioty zależne

prowadzą działalność.

5.

Jeżeli Fundusz przedstawił propozycję schematu przymusowej restrukturyzacji, uzgodnienie

tego schematu z właściwymi organami przymusowej restrukturyzacji dla podmiotów zależnych

objętych schematem następuje w formie wspólnej decyzji. W takim przypadku Fundusz

podejmuje działania zgodnie z tym schematem.

6.

Jeżeli schemat przymusowej restrukturyzacji nie został uzgodniony w sposób wskazany

w ust. 5, przepisy art. 133 ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie egzekucyjne lub zabezpieczające skierowane do majątku podmiotu w restrukturyzacji

wszczęte przed wszczęciem przymusowej restrukturyzacji podlega umorzeniu.

2.

Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie stoi na przeszkodzie przysądzeniu własności

nieruchomości, jeżeli przybicia udzielono przed wszczęciem przymusowej restrukturyzacji,

a nabywca egzekucyjny wpłaci w terminie cenę nabycia.

3.

Sumy uzyskane w umorzonym postępowaniu, a jeszcze niewydane, zwraca się do podmiotu

w restrukturyzacji, chyba że zostały uzyskane ze sprzedaży składników majątkowych

obciążonych rzeczowo. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie stoi na przeszkodzie

dokonaniu podziału sum uzyskanych ze sprzedaży składników majątkowych obciążonych

rzeczowo przez organ postępowania egzekucyjnego.

4.

W czasie trwania przymusowej restrukturyzacji w stosunku do podmiotu w restrukturyzacji

niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego i postępowania zabezpieczającego.

5.

Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie

choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz z tytułu zamiany uprawnień

objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę przepisów ust. 1-4 nie stosuje

się.

1.

Jeżeli do dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji postępowanie polubowne nie zostało

wszczęte, Fundusz może odstąpić od zapisu na sąd polubowny, dokonany przez podmiot

w restrukturyzacji, jeżeli dochodzenie roszczenia przed sądem polubownym utrudnia

przymusową restrukturyzację.

2.

Na żądanie drugiej strony złożone w formie pisemnej Fundusz w terminie 30 dni oświadczy

na piśmie, czy odstępuje od zapisu na sąd polubowny. Niezłożenie w tym terminie oświadczenia

przez Fundusz uważa się za odstąpienie od zapisu na sąd polubowny.

3.

Druga strona może odstąpić od zapisu na sąd polubowny, gdy Fundusz mimo tego, że nie

odstąpił od zapisu na sąd polubowny, odmówi udziału w kosztach postępowania przed

sądem polubownym.

4.

Na skutek odstąpienia zapis na sąd polubowny traci moc.

5.

Do postępowań przed sądami polubownymi stosuje się odpowiednio przepisy art. 176 § 2 oraz art. 181 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania

cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem postępowania cywilnego”.

1.

Fundusz, przed podjęciem decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, zapewnia

przeprowadzenie oszacowania wartości aktywów i pasywów podmiotu.

2.

Oszacowania dokonuje na zlecenie Funduszu podmiot niezależny od organów publicznych,

Funduszu, podmiotu, którego aktywa i pasywa podlegają oszacowaniu, oraz podmiotu dominującego

wobec tego podmiotu, którego aktywa i pasywa podlegają oszacowaniu, lub innych podmiotów

grupy, w skład której wchodzi podmiot, którego aktywa i pasywa podlegają oszacowaniu.

3.

Jeżeli dokonanie oszacowania w zakresie, o którym mowa w art. 138 ust. 7, lub przez

podmiot, o którym mowa w ust. 2, nie jest możliwe przed podjęciem decyzji o wszczęciu

przymusowej restrukturyzacji albo decyzji o umorzeniu lub konwersji instrumentów kapitałowych,

w szczególności gdy ze względu na cele przymusowej restrukturyzacji decyzja ta powinna

być podjęta w terminie krótszym niż przewidywany termin zakończenia oszacowania, Fundusz

dokonuje wstępnego oszacowania wartości aktywów i pasywów podmiotu.

4.

Wstępne oszacowanie jest wystarczającą podstawą podjęcia decyzji o umorzeniu lub konwersji

instrumentów kapitałowych albo decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz

innych decyzji w ramach przymusowej restrukturyzacji do czasu sporządzenia oszacowania

w sposób określony w ust. 2, jeżeli takie decyzje są niezbędne do osiągnięcia celów

przymusowej restrukturyzacji lub usunięcia zagrożenia upadłością, a przeprowadzenie

tego oszacowania nie jest możliwe.

5.

W przypadku gdy oszacowanie przeprowadza się w celu zastosowania instrumentu umorzenia

lub konwersji zobowiązań i przedmiotem umorzenia lub konwersji zobowiązań są instrumenty

pochodne, oszacowanie to jest wstępnym oszacowaniem do czasu ustalenia wyniku z tytułu

rozliczenia instrumentów pochodnych.

6.

Fundusz zleca oszacowanie, o którym mowa w ust. 2, niezależnie od przeprowadzenia

wstępnego oszacowania.

7.

Oszacowanie, o którym mowa w ust. 2 i 3, może być zaskarżone tylko w skardze na decyzję

o zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji albo decyzję o umorzeniu lub

konwersji instrumentów kapitałowych.

1.

Oszacowanie, o którym mowa w art. 137 ust. 2, jest dokonywane w celu

1)

weryfikacji przesłanki zagrożenia upadłością, w szczególności wypełnienia warunków

prowadzenia działalności objętej zezwoleniem Komisji Nadzoru Finansowego;

2)

ustalenia strat podmiotu, utraty wartości praw majątkowych oraz zobowiązań podmiotu,

w szczególności z tytułów, o których mowa w ust. 5;

3)

wyboru instrumentu, który zapewni najpełniejsze osiągnięcie celów przymusowej restrukturyzacji;

4)

określenia kwot, o których mowa w art. 202 ust. 1, oraz kategorii funduszy własnych

lub zobowiązań podlegających umorzeniu lub konwersji;

5)

określenia zakresu przejmowanych praw majątkowych lub zobowiązań w przypadku zastosowania

instrumentu instytucji pomostowej lub wydzielenia praw majątkowych oraz wynagrodzenia

z tytułu przejęcia;

6)

określenia przejmowanych praw majątkowych lub zobowiązań w przypadku zastosowania

instrumentu przejęcia przedsiębiorstwa oraz oceny warunków oferowanych przez podmioty

zainteresowane przejęciem.

2.

Jeżeli Fundusz przeprowadził wstępne oszacowanie zgodnie z art. 137 ust. 3, celem

oszacowania, o którym mowa w art. 137 ust. 2, jest ostateczne ustalenie wartości praw

majątkowych oraz sprawdzenie poprawności określenia kwot, o którym mowa w art. 202

ust. 1, zakresu umorzenia lub konwersji oraz wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1

pkt 5, ustalonych na podstawie wstępnego oszacowania w celu podjęcia decyzji w sprawie,

o której mowa w ust. 3.

3.

Jeżeli w oszacowaniu wartość aktywów netto jest wyższa niż wartość aktywów netto we

wstępnym oszacowaniu, Fundusz może

1)

zmienić poziom umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych lub zobowiązań;

2)

dokonać korekty wynagrodzenia z tytułu przeniesienia praw majątkowych lub zobowiązań

do instytucji pomostowej lub podmiotu zarządzania aktywami.

4.

Fundusz uwzględnia we wstępnym oszacowaniu rezerwę na dodatkowe straty niezidentyfikowane

ze względu na wymagany okres przeprowadzenia oszacowania.

5.

Oszacowanie uwzględnia roszczenia, które Fundusz może zgłosić do podmiotu w restrukturyzacji

z tytułu kosztów zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji, środków przekazanych

z funduszu wypłaty środków gwarantowanych, wsparcia udzielanego podmiotowi w restrukturyzacji

i podmiotowi przejmującemu oraz wykorzystania środków publicznych.

6.

Oszacowanie nie może uwzględniać udzielenia w przyszłości podmiotowi nadzwyczajnego

publicznego wsparcia finansowego ani nadzwyczajnego wsparcia płynności udzielanego

przez Narodowy Bank Polski lub inny bank centralny na niestandardowych warunkach odnoszących

się do zabezpieczenia, terminu lub stóp procentowych.

7.

Oszacowanie powinno zawierać

1)

ocenę wartości aktywów i pasywów podmiotu;

2)

bilans i rachunek wyników uwzględniający dokonaną ocenę oraz kwoty, o których mowa

w ust. 4 i 5;

3)

ocenę sytuacji finansowej podmiotu;

4)

wykaz zobowiązań bilansowych i pozabilansowych podmiotu z podziałem na kategorie zaspokajania

roszczeń zgodnie z przepisami ustawy - Prawo upadłościowe oraz oszacowanie przewidywanego

poziomu zaspokojenia roszczeń, w przypadku gdyby wobec podmiotu wydane zostało postanowienie

o ogłoszeniu upadłości.

8.

W przypadku gdy oszacowanie przeprowadza się w celu zastosowania instrumentu umorzenia

lub konwersji zobowiązań, oszacowanie powinno zawierać określenie wartości instrumentów

własnościowych wydawanych w wyniku konwersji w celu określenia stóp konwersji.

9.

Oszacowanie może zawierać ocenę wartości rynkowej aktywów i pasywów.

10.

Wstępne oszacowanie powinno wskazywać wartość aktywów i pasywów oraz kwoty, o których

mowa w ust. 4 i 5.

1.

Oszacowania w zakresie określonym w art. 138 ust. 1 pkt 1 i 2 dokonuje się na podstawie

obiektywnej i realistycznej oceny aktywów i zobowiązań, z uwzględnieniem przepisów

właściwych dla sporządzania sprawozdań finansowych oraz wymogów w zakresie funduszy

własnych, o których mowa w art. 92-98 rozporządzenia nr 575/2013, i zasad określania

kapitałów niezbędnych do pokrycia ryzyka występującego w działalności podmiotu.

2.

Przeprowadzający oszacowanie może, w uzasadnionych przypadkach, przyjąć inne założenia

i zastosować inne metody oszacowania niż te, które przyjmował i stosował podmiot,

sporządzając sprawozdania finansowe lub wykonując obowiązki w zakresie sprawozdawczości

nadzorczej, w szczególności może uwzględnić wytyczne organów nadzoru.

1.

Oszacowania w zakresie określonym w art. 138 ust. 1 pkt 3-6 dokonuje się na podstawie

obiektywnej, realistycznej i ostrożnej oceny oczekiwanych przepływów pieniężnych z

tytułu zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji, z uwzględnieniem planu

przymusowej restrukturyzacji albo grupowego planu przymusowej restrukturyzacji i schematu

przymusowej restrukturyzacji, jeżeli został on opracowany.

2.

Przeprowadzający oszacowanie może, po uprzedniej konsultacji z Funduszem, w przypadku

gdy, ze względu na bieżące warunki, cele przymusowej restrukturyzacji zostaną zrealizowane

w większym stopniu przez działania nieokreślone w planach, o których mowa w ust. 1,

dokonać oszacowania oczekiwanych przepływów pieniężnych z tytułu instrumentów przymusowej

restrukturyzacji innych niż określone w tych planach.

3.

W zakresie określonym w art. 138 ust. 1 pkt 2 przeprowadzający oszacowanie uwzględnia

wyniki oszacowania w oszacowaniu oczekiwanych przepływów pieniężnych.

4.

Oszacowanie oczekiwanych przepływów pieniężnych jest dokonywane z zastosowaniem stóp

dyskonta w celu określenia bieżącej wartości przyszłych przepływów pieniężnych.

Fundusz może dokonać zamknięcia ksiąg rachunkowych podmiotu w restrukturyzacji na

wybrany dzień i sporządzić sprawozdanie finansowe podmiotu w restrukturyzacji oraz

podjąć uchwałę o pokryciu straty za okres kończący się w dniu, na który sporządzono

sprawozdanie finansowe, oraz straty za lata ubiegłe.

1.

Bank krajowy, który nie działa w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust.

1, oraz podmioty, o których mowa w art. 77 ust. 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, opracowują plany naprawy określające działania na wypadek znaczącego pogorszenia

sytuacji finansowej banku w razie zagrożenia stabilności finansowej, trudnej sytuacji

makroekonomicznej lub innych zdarzeń mających negatywny wpływ na rynek finansowy lub

bank.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać opracowanie planu naprawy

bankowi, który działa w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, lub

istotnemu oddziałowi instytucji kredytowej.

3.

Plan naprawy obejmuje

1)

czynności służące utrzymaniu lub przywróceniu wypłacalności banku lub możliwości osiągania

zysku przez bank;

2)

poziomy wskaźników ilościowych lub jakościowych określających sytuację finansową banku,

które można skutecznie monitorować i po osiągnięciu których mogą być podjęte działania

określone w planie naprawy;

3)

działania mające na celu ograniczenie ryzyka i dźwigni finansowej, o której mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, bez uwzględnienia możliwości uzyskania

nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego;

4)

zasady polityki informacyjnej banku w okresie wykonywania planu naprawy.

4.

Bank aktualizuje plan naprawy co najmniej raz w roku oraz po istotnej zmianie struktury

organizacyjnej lub prawnej, sytuacji finansowej lub po wystąpieniu innego zdarzenia

wpływającego na przyjęte w planie naprawy założenia i wykonanie tego planu. Komisja

Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza aktualizację planu naprawy. Do wniosku

o zatwierdzenie aktualizacji planu naprawy przepisy art. 141p ust. 1-4 stosuje się

odpowiednio.

5.

Bank sporządza plan naprawy w terminie określonym w decyzji, o której mowa w art.

36 ust. 1, nie później jednak niż w terminie roku od dnia otrzymania zezwolenia na

rozpoczęcie działalności.

1.

Bank będący pierwotnym podmiotem dominującym w holdingu bankowym krajowym, bank działający

w holdingu mieszanym, którego pierwotny podmiot dominujący ma siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, lub bank działający w holdingu, którego podmiot dominujący

ma siedzibę poza państwem członkowskim, sporządza grupowy plan naprawy na poziomie

holdingu. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać bankowi sporządzenie

planu naprawy albo grupowego planu naprawy, z uwzględnieniem podmiotów z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, działających w tym samym holdingu co bank.

2.

Bank, o którym mowa w ust. 1, występuje do Komisji Nadzoru Finansowego z wnioskiem

o zatwierdzenie grupowego planu naprawy. Do wniosku bank dołącza opinie o przeszkodach

do podjęcia działań naprawczych na poziomie holdingu oraz poszczególnych podmiotów

objętych planem naprawy, a także o istotnych przeszkodach niezwłocznego przekazania

środków między podmiotami nadzorowanymi w holdingu, w celu dokapitalizowania tych

podmiotów lub spłaty ich zobowiązań.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza plan, o którym mowa w ust.

1, biorąc pod uwagę plany naprawy podmiotów działających w tym samym co bank holdingu,

o ile obowiązujące je przepisy nakazują sporządzanie takich planów naprawy, a także

ocenę właściwych władz nadzorczych oraz umowę, o której mowa w art. 141t.

4.

Grupowy plan naprawy obejmuje elementy określone w art. 141m ust. 3 dotyczące holdingu.

5.

Do grupowego planu naprawy przepisy art. 141m ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje grupowy plan naprawy

1)

właściwym władzom nadzorczym podmiotów działających w holdingu;

2)

właściwym władzom nadzorczym istotnych oddziałów banku w zakresie dotyczącym tych

oddziałów;

3)

Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu;

4)

organom do spraw przymusowej restrukturyzacji właściwym dla podmiotów działających

w holdingu;

5)

ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na sporządzenie grupowego planu naprawy

banków należących do systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się

i bankach zrzeszających, lub zrzeszenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 22o ust. 1 tej ustawy, przez

jednostkę zarządzającą, o której mowa w art. 22d ust. 1 pkt 2 tej ustawy, albo bank

zrzeszający, o którym mowa w art. 22d ust. 1 pkt 1 albo w art. 22o ust. 1 tej ustawy,

w przypadku banków spełniających wymogi określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia

nr 575/2013 lub trwale powiązanych z organem centralnym, o którym mowa w art. 10 ust.

1 tego rozporządzenia, na ich wniosek. W imieniu banków trwale powiązanych z organem

centralnym wniosek składa sporządzający plan organ centralny.

2.

Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, banki, o których mowa w

ust. 1, na żądanie podmiotu sporządzającego i aktualizującego grupowy plan naprawy,

przekazują informacje niezbędne do sporządzenia i aktualizacji tego planu. Komisja

Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać bankowi, który odmówił przekazania

informacji, sporządzenie albo aktualizację własnego planu naprawy.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o udzieleniu

zgody na sporządzenie grupowego planu naprawy, o którym mowa w ust. 1.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, ograniczyć zakres podmiotowy lub

przedmiotowy planu naprawy, o którym mowa w art. 141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1

oraz art. 141o ust. 1.

2.

Podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia

1)

wpływ upadłości banku na podmioty określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym lub na gospodarkę narodową;

2)

charakter działalności banku oraz zakres i stopień jej złożoności, strukturę własnościową,

formę prawną, profil ryzyka, wielkość lub powiązania z podmiotami innymi niż określone

w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym;

3)

przynależność do systemu ochrony lub do systemów, o których mowa w art. 113 ust. 7

rozporządzenia nr 575/2013, lub trwałe powiązanie z organem centralnym, o którym mowa

w art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia;

4)

świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej w rozumieniu

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

3.

W celu ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz w art. 141t ust.

2 pkt 5, Komisja Nadzoru Finansowego może zasięgnąć opinii Komitetu Stabilności Finansowej

oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

4.

W przypadku zmiany okoliczności, o których mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego

może zmienić albo uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres planu naprawy oraz grupowego planu naprawy, o których mowa w art.

141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1 oraz w art. 141o ust. 1, mając na uwadze charakter

działalności banku oraz zakres i stopień jej złożoności, strukturę własnościową, formę

prawną, profil ryzyka, wielkość lub powiązania z podmiotami innymi niż określone w

art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza plan naprawy oraz grupowy

plan naprawy, o którym mowa w art. 141m ust. 1 i 4 oraz art. 141n ust. 1, w terminie

6 miesięcy od dnia złożenia przez bank wniosku o jego zatwierdzenie, biorąc pod uwagę

dostosowanie struktury kapitałowej i struktury finansowania banku do struktury organizacyjnej

i profilu ryzyka banku, jak również wyniki ostatniego badania i oceny nadzorczej,

o których mowa w art. 133a, oraz

1)

wymogi, o których mowa w art. 141m ust. 1 i 3;

2)

skuteczność planu naprawy w zakresie poprawy sytuacji finansowej banku, w tym jego

wypłacalności oraz możliwości osiągania zysku;

3)

w przypadku zagrożenia sytuacji finansowej banku możliwość podjęcia niezwłocznie działań

przewidzianych w planie naprawy, w sposób ograniczający negatywne skutki dla systemu

finansowego.

2.

Do wniosku bank dołącza uchwałę organu nadzoru banku w sprawie zatwierdzenia planu

naprawy.

3.

W przypadku gdy plan naprawy obejmuje istotne oddziały banku krajowego, Komisja Nadzoru

Finansowego zatwierdza ten plan po zasięgnięciu opinii właściwych władz nadzorczych

państw goszczących dla tych oddziałów o ich sytuacji finansowej.

4.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego występuje

do Bankowego Funduszu Gwarancyjnego o opinię w sprawie przewidywanego wpływu wykonania

planu naprawy na przymusową restrukturyzację, o której mowa w dziale III w rozdziale 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w terminie 14 dni. Termin ten nie jest wliczany do terminu, o którym mowa w ust.

1.

5.

W przypadku stwierdzenia, że plan naprawy uniemożliwia skuteczne przeprowadzenie postępowania

przymusowej restrukturyzacji, Bankowy Fundusz Gwarancyjny niezwłocznie informuje o

tym Komisję Nadzoru Finansowego.

6.

Jeżeli plan naprawy nie spełnia przesłanek wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,

Komisja Nadzoru Finansowego wzywa bank do uzupełnienia lub zmiany planu naprawy, w

terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Termin ten nie jest wliczany do terminu,

o którym mowa w ust. 1. Na wniosek banku Komisja Nadzoru Finansowego może przedłużyć

ten termin o miesiąc.

7.

W przypadku gdy bank nie dokona zmiany planu naprawy lub jego uzupełnienia albo pomimo

ich dokonania plan naprawy nie spełnia przesłanek wydania decyzji, o której mowa w

ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, odmawia zatwierdzenia planu

naprawy i wzywa bank do przedstawienia nowego planu naprawy.

8.

Jeżeli bank nie podejmie działań, o których mowa w ust. 7, lub Komisja Nadzoru Finansowego

uzna je za niewystarczające, Komisja Nadzoru Finansowego może zalecić bankowi podjęcie

środków, o których mowa w art. 138 ust. 1.

9.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zatwierdzony plan naprawy Bankowemu Funduszowi

Gwarancyjnemu.

10.

W przypadku odmowy zatwierdzenia grupowego planu naprawy Komisja Nadzoru Finansowego

może, w drodze decyzji, cofnąć zgodę, o której mowa w art. 141o ust. 1.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego

decyzję, o której mowa w art. 141q ust. 1, współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi

sprawującymi nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc

do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego

przesłanek. Przepisy art. 138b ust. 1-4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a-7 stosuje

się odpowiednio.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi

nadzór skonsolidowany nad podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc

do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego

przesłanek w sprawie zatwierdzenia przez te władze grupowego planu naprawy.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego może skierować wniosek do Europejskiego Urzędu Nadzoru

Bankowego o udzielenie wsparcia w osiągnięciu porozumienia z właściwą władzą nadzorczą

zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1093/2010 oraz o podjęcie wiążącej mediacji w

przypadku braku porozumienia z właściwymi władzami nadzorczymi w sprawie wydania decyzji,

o których mowa w ust. 2 oraz art. 141n ust. 1 i 3.

1.

Bank może podjąć działania określone w planie naprawy pomimo nieosiągnięcia poziomów

wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2. W takim przypadku zarząd banku

podejmuje uchwałę o podjęciu takich działań i niezwłocznie przekazuje ją wraz z uzasadnieniem

Komisji Nadzoru Finansowego.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na odstąpienie od podjęcia działania

określonego w planie naprawy pomimo osiągnięcia przez bank poziomów wskaźników, o

których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2, o ile nie wpłynie to negatywnie na ostrożne

i stabilne zarządzanie bankiem. Zgodę wydaje się na wniosek banku. Do wniosku bank

dołącza uchwałę zarządu o odstąpieniu od podjęcia takiego działania, wraz z uzasadnieniem.

1.

Bank działający w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, może, za

zgodą Komisji Nadzoru Finansowego, zawrzeć umowę wsparcia finansowego z innymi podmiotami

podlegającymi nadzorowi skonsolidowanemu działającymi w tym samym holdingu oraz podmiotami

blisko powiązanymi. Wsparcie jest udzielane na zasadzie wzajemności określonej w umowie,

w szczególności przez udzielenie pożyczki, gwarancji lub zabezpieczenia spłaty kredytów

i pożyczek albo wykonania zobowiązań.

2.

Wsparcie finansowe może być udzielone, jeżeli

1)

bank otrzymujący wsparcie spełnił przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art.

142, art. 144 lub art. 145;

2)

w znaczący sposób wpłynie na poprawę sytuacji finansowej banku otrzymującego wsparcie;

3)

pozwoli utrzymać lub przywrócić stabilność finansową na poziomie holdingu i leży w

interesie podmiotu udzielającego wsparcia;

4)

bank otrzymujący wsparcie jest zdolny do jego spłaty wraz z odsetkami w umownych terminach

spłaty;

5)

nie zagraża płynności ani wypłacalności podmiotu udzielającego wsparcia;

6)

nie stwarza zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego;

7)

bank udzielający wsparcia spełnia wymagania określone w art. 92, art. 412 i art. 460

rozporządzenia nr 575/2013, a także zalecenia i nakazy, o których mowa w art. 138

ust. 1 pkt 2 i 4-6, a udzielenie wsparcia finansowego nie spowoduje ich naruszenia;

8)

udzielenie wsparcia nie zagraża wykonywaniu zaleceń, o których mowa w art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w stosunku do banku udzielającego wsparcia.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa zasady obliczania opłat i prowizji z tytułu

czynności wykonywanych w ramach udzielanego wsparcia, w tym zasady określania tych

opłat i prowizji w chwili udzielania wsparcia finansowego, uwzględniające wszelkie

bezpośrednie lub pośrednie korzyści, jakie strony mogą odnieść w wyniku udzielenia

wsparcia finansowego.

4.

Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, bank ubiegający się o wsparcie

przekazuje na żądanie podmiotu udzielającego wsparcia informacje niezbędne do zawarcia

i wykonania umowy oraz ustalenia opłat i prowizji.

5.

Powierzenie wykonania umowy, o której mowa w ust. 1, osobie trzeciej jest nieważne.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może udzielić zgody na zawarcie umowy,

o której mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek banku.

2.

Do wniosku bank dołącza projekt umowy oraz uchwały walnych zgromadzeń banków właściwych

w sprawie zgody na zawarcie umowy, podjęte w każdym z banków większością 3/4 głosów.

Uchwały mogą zawierać warunki i terminy udzielenia wsparcia.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na zawarcie umowy, jeżeli zapewnione

jest spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 141t, i żadna ze stron umowy nie

spełnia przesłanek podjęcia działań, o których mowa w art. 142 ust. 1. Zmiany w umowie

wymagają uprzedniej zgody Komisji Nadzoru Finansowego.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje wniosek władzom nadzorczym właściwym

dla podmiotów będących stronami umowy.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego, udzielając w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego

zgody, o której mowa w ust. 1, współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi

nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia

wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek. Przepisy

art. 138b ust. 1-4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a-7 stosuje się odpowiednio.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie 2 dni od powzięcia wiadomości o decyzji

właściwej władzy nadzorczej o odmowie albo ograniczeniu udzielenia wsparcia finansowego

bankowi, skierować wniosek do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o udzielenie

wsparcia w osiągnięciu porozumienia z właściwą władzą nadzorczą zgodnie z art. 31

rozporządzenia nr 1093/2010 oraz o podjęcie wiążącej mediacji.

7.

Po zawarciu umowy, o której mowa w ust. 1, bank przesyła jej kopię Komisji Nadzoru

Finansowego. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje ją Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

8.

Zarząd banku, który zawarł umowę, o której mowa w ust. 1, co najmniej raz w roku składa

walnemu zgromadzeniu sprawozdanie z wykonania umowy, wraz ze sprawozdaniem z działalności.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może udzielić zgody na udzielenie przez

bank wsparcia w wykonaniu umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek banku

udzielającego wsparcia.

2.

Do wniosku bank dołącza uchwałę zarządu o udzieleniu wsparcia finansowego wraz z uzasadnieniem

wskazującym cel udzielanego wsparcia, sposób spełnienia przesłanek określonych w art.

141t, wpływ udzielenia wsparcia na bank udzielający oraz skutki nieudzielenia wsparcia

dla sytuacji finansowej na poziomie holdingu, a także uchwałę zarządu banku otrzymującego

wsparcie w sprawie zgody na przyjęcie wsparcia finansowego.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1, w terminie 5 dni

roboczych od dnia otrzymania wniosku, informacji oraz analiz, o których mowa w ust.

2, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

W przypadku stwierdzenia braków we wniosku lub dołączonych do niego dokumentach Komisja

Nadzoru Finansowego wzywa bank do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego może ograniczyć zakres wsparcia finansowego. Zgoda może

być udzielona pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu.

6.

Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie udzieli zgody w terminie, o którym mowa w ust.

3, wsparcie finansowe może zostać udzielone na warunkach określonych we wniosku i

dołączonych do niego dokumentach.

7.

O zamiarze udzielenia wsparcia finansowego bank powiadamia

1)

właściwą władzę nadzorczą sprawującą nadzór skonsolidowany nad holdingiem, w którym

działa bank;

2)

właściwą władzę nadzorczą banku otrzymującego wsparcie;

3)

Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.

8.

Do powiadomienia, o którym mowa w ust. 7, bank dołącza kopie uchwał, o których mowa

w ust. 2, oraz projekt umowy, o którym mowa w art. 141u ust. 2.

9.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje kopię zgody, o której mowa w ust. 1

1)

właściwej władzy nadzorczej sprawującej nadzór nad bankiem otrzymującym wsparcie;

2)

Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego;

3)

kolegium i kolegium przymusowej restrukturyzacji właściwym dla banku udzielającego

wsparcia;

4)

Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

Podmioty należące do jednego z holdingów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 10-11c,

objęte nadzorem skonsolidowanym, podają do publicznej wiadomości, w szczególności

na swojej stronie internetowej, informację o zawarciu umowy dotyczącej wsparcia finansowego

w ramach holdingu zgodnie z art. 141t, stronach umowy, jej przedmiocie oraz ponoszonych

kosztach, a także aktualizują te informacje w okresach rocznych. Podaniu do publicznej

wiadomości i aktualizacji podlega także informacja o niezawarciu takiej umowy.

Bank ogłasza w sposób ogólnie dostępny, zgodnie z art. 431-434 rozporządzenia nr 575/2013,

informację, czy jest stroną umowy dotyczącej wsparcia finansowego w ramach grupy.

W przypadku gdy bank jest stroną takiej umowy, ogłasza w sposób ogólnie dostępny również

opis ogólnych warunków umowy oraz wskazuje podmioty powiązane będące stronami umowy.

Informacje te podlegają aktualizacji nie rzadziej niż raz do roku.

1.

Fundusz może zawiesić prawo do realizacji zabezpieczeń z majątku podmiotu w restrukturyzacji,

jednak na okres nie dłuższy niż do końca dnia roboczego następującego po dniu publikacji

ogłoszenia o decyzji Funduszu o zawieszeniu tego prawa.

2.

Fundusz nie może zawiesić prawa do realizacji zabezpieczenia przez

1)

podmiot będący podmiotem prowadzącym lub uczestnikiem systemu płatności lub systemu

rozrachunku, na rzecz którego zostało ustanowione zabezpieczenie w związku z uczestnictwem

w tym systemie;

2)

Narodowy Bank Polski, bank centralny innego państwa członkowskiego w rozumieniu przepisów

ustawy o ostateczności rozrachunku lub Europejski Bank Centralny, z tytułu ustanowionego

na ich rzecz zabezpieczenia operacji z tymi bankami.

3.

Fundusz, podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, uwzględnia jej wpływ na funkcjonowanie

rynku finansowego.

4.

Fundusz dąży do zapewnienia jednakowych zasad zawieszenia prawa do realizacji zabezpieczeń

podmiotów grupy, wobec których są podejmowane działania przymusowej restrukturyzacji.

1.

W razie naruszenia przez bank lub wystąpienia niebezpieczeństwa naruszenia

1)

art. 92 rozporządzenia nr 575/2013 z uwzględnieniem dodatkowego wymogu w zakresie

funduszy własnych ponad wartość wynikającą z wymogów obliczonych zgodnie ze szczegółowymi

zasadami określonymi w rozporządzeniu nr 575/2013, o którym mowa w art. 138 ust. 1

pkt 2a,

2)

art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/61 z dnia 10 października

2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013

(Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015, str. 1) w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów

netto dla instytucji kredytowych z uwzględnieniem wyższego wymogu dotyczącego pokrycia

płynności, o którym mowa w art. 128 ust. 6a pkt 5, oraz obowiązku przestrzegania dodatkowych

wymogów w zakresie płynności, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a,

3)

nadzorczych miar płynności, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art.

128 ust. 6a pkt 5, obowiązku przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności,

o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a, a także przepisów art. 412, art. 429 i art.

460 rozporządzenia nr 575/2013 lub przepisów działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

4)

art. 3-7, art. 14-17 i art. 24-26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz

zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str.

84)

- zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego i Bankowy

Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy.

2.

Zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o naruszeniach, o których mowa w ust. 1, Komisję

Nadzoru Finansowego i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy

w przypadku istotnie pogarszającej się sytuacji finansowej banku, w tym powstania

straty bilansowej bądź groźby jej wystąpienia albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności

lub utraty płynności, pogarszającej się płynności i wypłacalności, rosnącego poziomu

dźwigni, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącej

liczby zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentracji ekspozycji.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji

1)

wystąpić do zarządu banku z żądaniem wdrożenia planu naprawy, w tym podjęcia działań

określonych w planie naprawy lub aktualizacji tego planu, jeżeli przesłanki jego wdrożenia

są odmienne od przesłanek przyjętych przy opracowywaniu planu naprawy, albo z żądaniem

podjęcia w określonym czasie działań przewidzianych w zaktualizowanym planie, w celu

spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, lub poprawy sytuacji finansowej;

2)

zakazać udzielania lub ograniczyć udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom

(członkom) oraz członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom banku;

3)

nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych składników wynagrodzeń

osób zajmujących stanowiska kierownicze w banku;

4)

wystąpić do zarządu banku z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia

w celu rozpatrzenia sytuacji banku, podjęcia decyzji o pokryciu straty bilansowej

lub podjęcia innych uchwał, w tym o zwiększeniu funduszy własnych;

5)

wystąpić do banku z żądaniem odwołania jednego lub kilku członków zarządu banku lub

osób zajmujących stanowiska kierownicze, jeżeli osoby te nie dają rękojmi ostrożnego

i stabilnego zarządzania bankiem;

6)

nakazać, z uwzględnieniem planu naprawy, sporządzenie oraz realizację planu restrukturyzacji

zobowiązań wobec niektórych lub wszystkich wierzycieli;

7)

nakazać wprowadzenie zmian w strategii biznesowej banku;

8)

nakazać wprowadzenie zmian w statucie banku lub jego strukturze organizacyjnej.

4.

Przy ocenie sytuacji finansowej banku Komisja Nadzoru Finansowego może brać pod uwagę

zachowywanie przez bank wymogu w zakresie funduszy własnych, określonego w ust. 1

pkt 1 powiększonego o 1,5 punktu procentowego oraz rosnący poziom dźwigni, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącą liczbę zagrożonych

pożyczek lub kredytów albo koncentrację ekspozycji.

5.

Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, może określić

w jej treści warunki lub terminy.

7.

W okresie realizacji planu naprawy zysk osiągany przez bank jest przeznaczany w pierwszej

kolejności na pokrycie strat, a następnie na zwiększenie funduszy własnych banku.

8.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie

powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

1.

Z tytułu przekazania środków syndykowi lub zarządcy, Krajowemu Depozytowi przysługuje

roszczenie do masy upadłości o zwrot do systemu rekompensat przekazanych kwot. Roszczenie

o zwrot nie obejmuje jednak tej części przekazanej kwoty, jaka odpowiada udziałowi

w systemie rekompensat domu maklerskiego w stanie upadłości.

2.

Przepis art. 440 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe stosuje się odpowiednio do zaspokojenia należności z funduszów masy upadłości, w

przypadku podmiotów, o których mowa w art. 64 pkt 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie

gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

1)

firmy inwestycyjnej;

2)

instytucji finansowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia 575/2013,

z siedzibą w państwie członkowskim, jeżeli jest jednostką zależną w rozumieniu art.

4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia 575/2013 wobec instytucji kredytowej, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia 575/2013, podmiotu, o którym mowa w pkt 3-9,

lub firmy inwestycyjnej i jest objęta nadzorem skonsolidowanym sprawowanym zgodnie

z art. 6-17 rozporządzenia 575/2013;

3)

finansowej spółki holdingowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia

575/2013, z siedzibą w państwie członkowskim;

4)

finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, o której mowa w art. 4 ust.

1 pkt 21 rozporządzenia 575/2013, z siedzibą w państwie członkowskim;

5)

holdingu mieszanego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia 575/2013,

z siedzibą w państwie członkowskim;

6)

dominującej finansowej spółki holdingowej z państwa członkowskiego, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia 575/2013;

7)

unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt

31 rozporządzenia 575/2013;

8)

dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z państwa członkowskiego,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia 575/2013;

9)

unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia 575/2013.

3.

Roszczenia Krajowego Depozytu, o których mowa w ust. 1, wraz z odsetkami i kosztami

egzekucji, podlegają zaspokojeniu w kategorii pierwszej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 142 ust. 3 pkt 4, zarząd banku powinien zwołać nadzwyczajne

walne zgromadzenie w ciągu 14 dni od dnia otrzymania decyzji, a po bezskutecznym upływie

tego terminu nadzwyczajne walne zgromadzenie może być zwołane przez Komisję Nadzoru

Finansowego. W takim przypadku Komisja Nadzoru Finansowego określa porządek zgromadzenia.

2.

Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia obciążają bank.

3.

Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14 dni.

1.

Fundusz może zawiesić prawo jednostronnego rozwiązania umów zawartych z podmiotem

w restrukturyzacji, jednak na okres nie dłuższy niż do końca dnia roboczego następującego

po dniu publikacji ogłoszenia o decyzji Funduszu o zawieszeniu tego prawa.

2.

Fundusz może zawiesić także prawo jednostronnego rozwiązania umów zawartych z podmiotem

zależnym podmiotu w restrukturyzacji, jednak na okres nie dłuższy niż do końca dnia

roboczego następującego po dniu publikacji ogłoszenia o decyzji Funduszu o zawieszeniu

prawa wypowiedzenia albo odstąpienia, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące

warunki

1)

wykonanie zobowiązań z takiej umowy jest zabezpieczone przez podmiot w restrukturyzacji;

2)

umowne przesłanki wypowiedzenia albo odstąpienia odnoszą się wyłącznie do sytuacji

finansowej podmiotu w restrukturyzacji;

3)

w przypadku przeniesienia

a)

prawa majątkowe i zobowiązania podmiotu zależnego związane z umową zostaną przejęte

przez podmiot przejmujący albo

b)

Fundusz zapewni w inny sposób odpowiednie zabezpieczenie wykonania zobowiązań z umowy.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli strona umowy zostanie powiadomiona przez

Fundusz, że prawa lub obowiązki wynikające z umowy nie podlegają przeniesieniu do

instytucji pomostowej, podmiotu zarządzającego aktywami lub podmiotu trzeciego albo

nie będą podlegać umorzeniu lub konwersji.

4.

Strona umowy zawartej z podmiotem w restrukturyzacji nie może wypowiedzieć umowy ani

odstąpić od niej z powodu wszczęcia przymusowej restrukturyzacji lub wykonywania przez

Fundusz wobec podmiotu w restrukturyzacji uprawnień wynikających z ustawy, jeżeli

są spełniane świadczenia główne wynikające z umowy oraz są wykonywane zobowiązania

umowne w zakresie ustanowienia zabezpieczenia.

5.

Jeżeli prawa i zobowiązania z tytułu umowy zawartej z podmiotem w restrukturyzacji

zostały przeniesione do instytucji pomostowej lub podmiotu trzeciego, strona takiej

umowy może wypowiedzieć umowę albo odstąpić od niej wyłącznie w przypadku, gdy po

przeniesieniu są spełnione przesłanki wszczęcia postępowania sądowego mającego na

celu dochodzenie roszczenia z umowy.

6.

Strona umowy zawartej z podmiotem w restrukturyzacji nie może wypowiedzieć umowy ani

odstąpić od niej, w przypadku gdy zobowiązania z tytułu umowy podlegają umorzeniu

lub konwersji zobowiązań.

7.

Fundusz nie może zawiesić prawa do wypowiedzenia w odniesieniu do umowy o uczestnictwo

w systemie płatności lub systemie rozrachunku, a także umów zawartych w związku z

uczestnictwem w takim systemie, przysługującego podmiotowi prowadzącemu ten system,

uczestnikowi tego systemu, kontrahentowi centralnemu, Narodowemu Bankowi Polskiemu

lub bankowi centralnemu państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska.

1.

Fundusz może zawiesić wykonanie wymagalnych zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji

na okres nie dłuższy niż do końca dnia roboczego następującego po dniu publikacji

decyzji Funduszu o zawieszeniu wykonania zobowiązań.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w stosunku do zobowiązań

1)

wobec deponentów - z tytułu środków gwarantowanych;

2)

wobec inwestorów - z tytułu środków objętych ochroną w ramach systemu rekompensat;

3)

z tytułu uczestnictwa w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych

w rozumieniu przepisów ustawy o ostateczności rozrachunku, w tym wobec podmiotu prowadzącego

ten system;

4)

wobec kontrahenta centralnego;

5)

wobec Narodowego Banku Polskiego, banku centralnego innego państwa członkowskiego

w rozumieniu przepisów ustawy o ostateczności rozrachunku lub Europejskiego Banku

Centralnego.

3.

Fundusz, podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, uwzględnia jej wpływ na funkcjonowanie

rynku finansowego.

4.

W przypadku gdy termin wykonania zobowiązania przypada w okresie zawieszenia, zobowiązanie

staje się wymagalne w dniu roboczym następującym po okresie zawieszenia.

5.

W przypadku gdy wykonanie zobowiązania podmiotu w restrukturyzacji z umowy lub innego

stosunku prawnego zostało zawieszone na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1,

wykonanie zobowiązania z tej umowy lub z tego stosunku prawnego przez pozostałe strony

ulega zawieszeniu na taki sam okres.