Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 3 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów

Rozporządzenie określa

1)

wymagania dotyczące

a)

dźwigów stale obsługujących budynki i budowle,

b)

elementów bezpieczeństwa do dźwigów, o których mowa w lit. a;

2)

procedury oceny zgodności;

3)

zakres dokumentacji technicznej dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów, o których

mowa w § 1 pkt 1;

4)

sposób oznakowania dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów, o których mowa w

§ 1 pkt 1;

5)

elementy deklaracji zgodności.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do

1)

urządzeń podnoszących, których prędkość nie przekracza 0,15 m/s;

2)

dźwigów budowlanych;

3)

urządzeń transportu linowego, w tym kolei linowych;

4)

dźwigów specjalnie zaprojektowanych i wykonanych do celów obronności i bezpieczeństwa

państwa;

5)

urządzeń podnoszących, z których można prowadzić prace;

6)

górniczych urządzeń wyciągowych;

7)

urządzeń podnoszących przeznaczonych do podnoszenia artystów podczas występów artystycznych;

8)

urządzeń podnoszących stanowiących wyposażenie środków transportu;

9)

urządzeń podnoszących połączonych z maszynami i używanych wyłącznie jako urządzenia

umożliwiające dostęp do miejsc pracy, w tym punktów konserwacyjnych i kontrolnych

maszyny;

10)

kolei zębatych;

11)

schodów i chodników ruchomych.

W zakresie, w jakim wymagania dotyczące zagrożeń związanych z dźwigami lub elementami

bezpieczeństwa do dźwigów są ujęte w szczegółowych przepisach prawa UE, wprowadzonych

do prawa krajowego, przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

dźwig - urządzenie podnoszące obsługujące określone poziomy, wyposażone w podstawę

ładunkową poruszającą się wzdłuż sztywnych prowadnic, lub poruszającą się po ustalonym

torze, nawet jeżeli nie porusza się wzdłuż sztywnych prowadnic, nachylonych do poziomu

pod kątem większym niż 15°, przeznaczone do transportu osób lub osób i towarów lub

wyłącznie towarów, jeżeli podstawa ładunkowa jest dostępna, to znaczy, jeżeli osoba

może wejść na nią bez trudności, i jest wyposażona w urządzenia sterujące umieszczone

wewnątrz podstawy ładunkowej lub w zasięgu osoby będącej wewnątrz podstawy ładunkowej;

2)

element bezpieczeństwa do dźwigów - element, o którym mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

3)

wzorzec dźwigu - dźwig reprezentatywny, którego dokumentacja techniczna ukazuje sposób,

w jaki będą spełniane wymagania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa, określone w rozporządzeniu,

w dźwigach, które odpowiadają wzorcowi dźwigu określonemu przez parametry obiektywne

i które zawierają identyczne elementy bezpieczeństwa do dźwigów;

4)

podstawa ładunkowa - część dźwigu, w której zajmują miejsca osoby lub są umieszczane

towary w celu ich podnoszenia lub opuszczania;

5)

upoważniony przedstawiciel - upoważniony przedstawiciel producenta lub instalatora;

6)

oznakowanie CE - oznakowanie, poprzez które instalator lub producent wskazuje, że

dźwig lub element bezpieczeństwa do dźwigów spełnia mające zastosowanie wymagania

określone w unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym przewidującym umieszczanie tego

oznakowania.

1.

Dźwigi mogą być wprowadzone do obrotu i oddawane do użytku tylko wtedy, gdy są zgodne

z rozporządzeniem, jeśli będą właściwie zainstalowane i konserwowane oraz używane

zgodnie z przeznaczeniem.

2.

Elementy bezpieczeństwa do dźwigów mogą być udostępniane na rynku i oddawane do użytku

tylko wtedy, gdy są zgodne z rozporządzeniem, jeśli będą właściwie zamontowane i konserwowane

oraz używane zgodnie z przeznaczeniem.

W odniesieniu do dźwigów i odpowiednio do elementów bezpieczeństwa do dźwigów musi

być wykonana dokumentacja techniczna, o której mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

1.

Podmiot odpowiedzialny za prowadzone prace w budynku lub w budowlach oraz podmiot

instalujący dźwig informują się wzajemnie w zakresie niezbędnym do właściwego działania

i bezpiecznego użytkowania dźwigu oraz podejmują w tym celu odpowiednie działania.

2.

W szybie dźwigowym nie mogą się znajdować jakiekolwiek rury, przewody elektryczne

lub osprzęt inne niż niezbędne do działania i bezpieczeństwa dźwigu.

1.

Dopuszcza się możliwość prezentacji dźwigów lub elementów bezpieczeństwa do dźwigów

niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem na targach handlowych, wystawach lub pokazach,

pod warunkiem że widoczne oznaczenia jasno wskazują, że nie są one zgodne i nie będą

wprowadzone do obrotu ani udostępniane na rynku do chwili ich doprowadzenia do zgodności.

2.

Podczas prezentacji dźwigów lub elementów bezpieczeństwa do dźwigów, o której mowa

w ust. 1, podejmowane są odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób.

1.

Dźwigi i elementy bezpieczeństwa do dźwigów podlegają oznakowaniu CE.

2.

Oznakowanie CE umieszcza się w sposób widoczny, czytelny i trwały w każdej kabinie

dźwigu oraz na każdym elemencie bezpieczeństwa do dźwigów.

3.

W przypadku gdy nie jest możliwe umieszczenie oznakowania CE na elemencie bezpieczeństwa

do dźwigów, umieszcza się je na etykiecie trwale przymocowanej do tego elementu.

4.

Za oznakowaniem CE na elemencie bezpieczeństwa do dźwigu podaje się numer identyfikacyjny

jednostki notyfikowanej zaangażowanej na etapie kontroli produkcji lub w ocenie pokonstrukcyjnej,

którejkolwiek z procedur oceny zgodności określonych w § 26.

5.

Za oznakowaniem CE na dźwigu podaje się numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej

zaangażowanej na etapie kontroli produkcji lub w ocenie pokonstrukcyjnej którejkolwiek

z procedur oceny zgodności określonych w § 27.

1.

Dźwigi i elementy bezpieczeństwa do dźwigów podlegają opatrzeniu nazwą typu, numerem

partii lub serii lub inną informacją umożliwiającą ich identyfikację.

2.

W przypadku gdy nie jest możliwe umieszczenie na elemencie bezpieczeństwa do dźwigów

nazwy typu, numeru partii lub serii lub innej informacji umożliwiającej ich identyfikację,

umieszcza się je na etykiecie, o której mowa w § 9 ust. 3.

1.

Dźwigi podlegają opatrzeniu nazwiskiem lub nazwą instalatora, zarejestrowaną nazwą

handlową lub zarejestrowanym znakiem towarowym i adresem pocztowym wskazującym pojedynczy

punkt, w którym można skontaktować się z instalatorem.

2.

Na elementach bezpieczeństwa do dźwigów należy podać nazwisko lub nazwę producenta

lub importera, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy i adres

pocztowy wskazujący pojedynczy punkt, w którym można skontaktować się z producentem

lub importerem, a w przypadku gdy nie jest to możliwe na etykiecie, o której mowa

w § 9 ust. 3.

1.

Wymagania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa mają zastosowanie tylko wtedy gdy istnieje

odpowiadające im ryzyko w odniesieniu do dźwigu lub elementu bezpieczeństwa do dźwigów,

użytkowanych zgodnie z przeznaczeniem określonym przez instalatora lub producenta.

2.

W przypadku gdy ze względu na istniejący stan techniki spełnienie celów, jakie stawiają

wymagania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa nie jest możliwe, dźwig lub elementy

bezpieczeństwa do dźwigów projektuje się i wykonuje w sposób zapewniający w najwyższym

możliwym stopniu zbliżenie do spełnienia tych celów.

3.

Producent i instalator przeprowadzają ocenę ryzyka, identyfikując wszystkie czynniki

ryzyka, którym mogą podlegać ich wyroby. Wyroby te projektuje się i wykonuje z uwzględnieniem

dokonanej oceny.

1.

Podstawą ładunkową w każdym dźwigu musi być kabina.

2.

Kabina dźwigu musi być zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby zapewniała przestrzeń

oraz wytrzymałość odpowiadającą maksymalnej dopuszczalnej liczbie osób i udźwigowi

nominalnemu, ustalonym przez instalatora.

3.

W przypadku dźwigu przeznaczonego do transportu osób kabina, o ile pozwalają na to

wymiary dźwigu, musi być zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby jej konstrukcja

nie uniemożliwiała i nie utrudniała dostępu i użytkowania osobom niepełnosprawnym

oraz pozwalała na odpowiednie jej przystosowanie w celu umożliwienia tym osobom korzystania

z niej.

1.

Sposoby zawieszenia i sposoby podparcia kabiny, jej połączenia i elementy mocujące

muszą być tak dobrane i zaprojektowane, aby zapewnić odpowiedni ogólny poziom bezpieczeństwa

i zminimalizować ryzyko spadku kabiny, uwzględniając warunki użytkowania, użyte materiały

i warunki produkcji.

2.

W przypadku zawieszenia kabiny za pomocą lin lub łańcuchów stosuje się co najmniej

dwie niezależne liny lub dwa niezależne łańcuchy, przy czym każdą linę lub każdy łańcuch

wyposaża się we własny układ zamocowania.

3.

Lin i łańcuchów, o których mowa w ust. 2, nie łączy się ani nie splata, z wyjątkiem

przypadków gdy jest to konieczne w celu zamocowania lub uformowania pętli.

Dźwigi muszą być zaprojektowane, wykonane i zainstalowane w taki sposób, aby w przypadku

przekroczenia udźwigu nominalnego ich normalne uruchomienie było niemożliwe.

1.

Dźwigi wyposaża się w ograniczniki prędkości.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy konstrukcja układu napędowego uniemożliwia osiągnięcie

nadmiernej prędkości.

3.

Dźwigi szybkobieżne wyposaża się w urządzenia do nadzorowania i ograniczania prędkości.

Dźwigi z napędem ciernym muszą być zaprojektowane w sposób zapewniający stabilność

lin nośnych na kole ciernym i kołach linowych.

1.

Dźwigi osobowe wyposaża się w indywidualne zespoły napędowe.

2.

Wymagania te nie mają zastosowania do dźwigów, w których przeciwwaga zastąpiona jest

drugą kabiną.

3.

Instalator musi zapewnić, aby dostęp do zespołu napędowego i urządzeń towarzyszących,

z wyjątkiem przypadków konserwacji i awarii, nie był możliwy.

1.

Elementy sterownicze dźwigów przeznaczonych do korzystania przez osoby niepełnosprawne

będące bez opieki muszą być w odpowiedni sposób zaprojektowane i umiejscowione.

2.

Funkcje elementów sterowniczych dźwigów muszą być oznaczone w sposób zrozumiały.

3.

Obwody sterowania wezwaniami w grupie dźwigów mogą być wspólne lub połączone wzajemnie.

4.

Wyposażenie elektryczne dźwigów musi być tak zamontowane i połączone, aby

1)

uniemożliwić pomylenie z obwodami, które nie mają bezpośredniego połączenia z dźwigiem;

2)

zasilanie energią mogło być odłączane pod obciążeniem dźwigu;

3)

ruch dźwigu był zależny od elektrycznych urządzeń zabezpieczających, znajdujących

się w odrębnym elektrycznym obwodzie bezpieczeństwa;

4)

uszkodzenie instalacji elektrycznej nie powodowało sytuacji niebezpiecznych.

1.

Dźwig musi być tak zaprojektowany i wykonany, aby przestrzeń, w której porusza się

kabina, była zabezpieczona przed dostępem, z wyjątkiem wykonywania prac konserwatorskich

oraz w sytuacjach kryzysowych; przed wejściem osoby do tej przestrzeni normalna praca

dźwigu musi być uniemożliwiona.

2.

Dźwig musi być zaprojektowany i skonstruowany tak, aby zapobiegać ryzyku zgniecenia

osób, gdy kabina znajduje się w jednej z pozycji ekstremalnych. Cel ten uważa się

za osiągnięty, jeżeli poza obrębem położeń krańcowych zostanie zapewniona wolna przestrzeń

lub schron.

3.

W szczególnych przypadkach można zastosować inne odpowiednie środki pozwalające na

uniknięcie ryzyka określonego w ust. 2. Stosowanie tych środków ma na celu umożliwienie

wydania przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego, w rozumieniu przepisów

o dozorze technicznym, wstępnej akceptacji, zwłaszcza dla budynków istniejących, w

których zastosowanie rozwiązania wymienionego w ust. 2 nie jest możliwe.

4.

Wejścia i wyjścia z kabiny na przystankach wyposaża się w drzwi przystankowe o odpowiedniej

odporności mechanicznej, stosownie do przewidywanych warunków użytkowania dźwigu,

przy czym

1)

urządzenie ryglujące drzwi podczas normalnej pracy dźwigu musi zapobiegać

a)

celowemu lub przypadkowemu uruchomieniu kabiny, jeżeli nie wszystkie drzwi przystankowe

są zamknięte i zaryglowane,

b)

otwarciu drzwi przystankowych podczas ruchu kabiny, jak również otwarciu drzwi przystankowych

gdy kabina znajduje się poza określoną strefą przystankową;

2)

w określonych strefach są dozwolone ruchy korekcji dojazdu przy otwartych drzwiach,

pod warunkiem kontrolowania prędkości dźwigu podczas dojazdu.

1.

W celu zapobiegania powstawaniu ryzyka dla osób znajdujących się w kabinie, kabinę

dźwigową całkowicie obudowuje się ścianami o pełnej wysokości, podłogą i sufitem,

z wyjątkiem otworów wentylacyjnych, oraz drzwiami o pełnej wysokości.

2.

Drzwi kabinowe projektuje się i instaluje w taki sposób, aby kabina nie mogła poruszać

się, gdy drzwi nie są zamknięte, oraz aby zatrzymywała się, jeżeli drzwi zostaną otwarte,

z zastrzeżeniem § 20 ust. 4 pkt 2.

3.

Drzwi kabinowe muszą pozostawać zamknięte i być zaryglowane podczas postoju kabiny,

między przystankami, jeżeli występuje ryzyko wypadnięcia pomiędzy kabinę a szyb lub

gdy dźwig nie ma szybu.

4.

Dźwig wyposaża się w urządzenia, które, w przypadku odłączenia zasilania lub uszkodzenia

którejś z części składowych, zapobiegają swobodnemu spadkowi lub niekontrolowanemu

ruchowi kabiny.

5.

Urządzenie zapobiegające swobodnemu spadkowi musi być niezależne od elementów zawieszenia

kabiny. Urządzenie to musi być w stanie zatrzymać kabinę obciążoną udźwigiem nominalnym

przy maksymalnej prędkości przewidzianej przez instalatora, przy czym zatrzymanie

nie może wywoływać opóźnienia szkodliwego dla przebywających w kabinie, bez względu

na warunki obciążenia.

6.

Pomiędzy dnem szybu a spodem kabiny muszą być zainstalowane zderzaki; w tym przypadku

wolną przestrzeń, o której mowa w § 20 ust. 2, mierzy się przy całkowicie ściśniętych

zderzakach.

7.

Wymagania, o których mowa w ust. 6, nie mają zastosowania do dźwigów, których kabina

nie może się znaleźć w wolnej przestrzeni, o której mowa w § 20 ust. 2, ze względu

na konstrukcję układu napędowego.

8.

Dźwigi muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby ich uruchomienie było

niemożliwe, jeżeli urządzenie, o którym mowa w ust. 4, nie jest gotowe do działania.

1.

Drzwi przystankowe i kabinowe napędzane mechanicznie, działające osobno lub łącznie,

muszą być wyposażone w urządzenie zapobiegające ryzyku zgniecenia podczas ich ruchu.

2.

Drzwi przystankowe, w przypadku gdy są uwzględnione w ochronie przeciwpożarowej budynku,

włącznie z tymi, które mają części szklane, muszą być ognioodporne w kategoriach zachowania

postaci i swoich własności w odniesieniu do izolacji (ognioszczelność) oraz przewodzenia

ciepła (promieniowanie termiczne).

3.

Przeciwwagi muszą być tak zainstalowane, aby uniknąć ryzyka ich kolizji z kabiną lub

spadku na kabinę.

4.

Dźwigi muszą być wyposażone w środki umożliwiające uwolnienie oraz ewakuację osób

uwięzionych w kabinie.

5.

Kabiny muszą być wyposażone w środki dwustronnej łączności umożliwiające stały kontakt

ze służbami ratowniczymi.

6.

Dźwigi projektuje się i wykonuje w taki sposób, aby w przypadku wzrostu temperatury

zespołu napędowego ponad wartość maksymalną, ustaloną przez instalatora, nie realizowały

nowych poleceń i mogły zakończyć rozpoczętą jazdę.

7.

Kabinę

1)

projektuje się i wykonuje w sposób zapewniający osobom w niej przebywającym wystarczającą

wentylację, nawet w przypadku przedłużającego się postoju;

2)

odpowiednio oświetla się podczas jej użytkowania, także przy otwartych drzwiach, oraz

wyposaża się w oświetlenie awaryjne.

8.

Środki łączności, o których mowa w ust. 5, i oświetlenie awaryjne kabiny, o którym

mowa w ust. 7 pkt 2, projektuje się i wykonuje w sposób zapewniający ich funkcjonowanie

bez podstawowego zasilania. Czas ich działania musi być wystarczająco długi, aby możliwe

było podjęcie czynności ratowniczych.

9.

W dźwigach, z których można korzystać w przypadku pożaru, obwody sterowania projektuje

się i wykonuje w taki sposób, aby można było uniemożliwić zatrzymywanie się dźwigu

na określonych poziomach oraz przekazać pierwszeństwo sterowania dźwigiem ekipom ratowniczym.

1.

W każdej kabinie umieszcza się na widocznym miejscu tabliczkę, zawierającą informację

o udźwigu nominalnym wyrażonym w kilogramach i maksymalnej liczbie przewożonych pasażerów,

oraz informacje wymagane dla maszyn, określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych

wymagań dla maszyn

(Dz. U. poz. 1228 oraz z 2011 r. poz. 701).

2.

W przypadku dźwigu zaprojektowanego w sposób umożliwiający osobom uwięzionym w kabinie

wydostanie się z niej bez pomocy z zewnątrz, w kabinie dźwigu, w widocznym miejscu,

zamieszcza się odpowiednie instrukcje sformułowane w sposób zrozumiały.

1.

Do elementów bezpieczeństwa do dźwigów dołącza się instrukcje, tak aby na ich podstawie

skutecznie i bezpiecznie przeprowadzać montaż, połączenia, regulację i konserwację

elementów bezpieczeństwa do dźwigów.

2.

Do dźwigu dołącza się instrukcje, które muszą zawierać co najmniej

1)

instrukcje zawierające rysunki i schematy niezbędne do prawidłowego użytkowania dźwigu,

dotyczącą konserwacji, kontroli, napraw, przeglądów okresowych dźwigu oraz działań

ewakuacyjnych;

2)

książkę dźwigu, w której odnotowuje się naprawy oraz w stosownych przypadkach przeglądy

okresowe.

1.

Dźwigi, oprócz wymagań określonych w niniejszym rozporządzeniu, muszą spełniać wymagania

określone w § 10-12 rozporządzenia, o którym mowa w § 23 ust. 1.

2.

W przypadku wystąpienia ryzyk nieobjętych wymaganiami, o których mowa w § 12-24, do

dźwigów mają zastosowanie odpowiednie wymagania dotyczące bezpieczeństwa i ochrony

zdrowia określone w rozporządzeniu, o którym mowa w § 23 ust. 1.

Elementy bezpieczeństwa do dźwigów poddaje się jednej z poniższych procedur oceny

zgodności

1)

wzorzec elementu bezpieczeństwa do dźwigów poddaje się badaniu typu UE dla elementów

do dźwigów - (moduł B), zgodnie z ust. 1, oraz zapewnia się zgodność elementu bezpieczeństwa

do dźwigów z typem poprzez losowe sprawdzenie elementu bezpieczeństwa do dźwigów w

oparciu o kontrolę wyrywkową zgodności z typem dla elementów bezpieczeństwa do dźwigów

- (moduł C2), zgodnie z ust. 7,

2)

wzorzec elementu bezpieczeństwa do dźwigów poddaje się badaniu typu UE dla elementów

bezpieczeństwa do dźwigów - (moduł B), zgodnie z ust. 1, oraz element bezpieczeństwa

do dźwigów poddaje się ocenie zgodności z typem w oparciu o zapewnianie jakości produktu

dla elementów bezpieczeństwa do dźwigów - (moduł E), zgodnie z ust. 4,

3)

zapewnia się zgodność elementu bezpieczeństwa do dźwigów w oparciu o pełne zapewnienie

jakości dla elementów bezpieczeństwa do dźwigów - (moduł H), zgodnie z ust. 5

- o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

1.

Dźwigi poddaje się jednej z poniższych procedur oceny zgodności

1)

jeśli zostały one zaprojektowane i wyprodukowane według wzorca dźwigu, który przeszedł

badanie typu UE dźwigów - (moduł B), zgodnie z ust. 2

a)

kontrola końcowa dla dźwigów, zgodnie z ust. 3,

b)

zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości produktu dla dźwigów - (moduł E),

zgodnie z ust. 8,

c)

zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości produkcji dla dźwigów - (moduł D),

zgodnie z ust. 10,

2)

jeśli zostały one zaprojektowane i wyprodukowane w ramach systemu pełnego zapewnienia

jakości, zgodnie w ust. 9

a)

kontrola końcowa dla dźwigów, zgodnie z ust. 3,

b)

zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości produktu dla dźwigów - (moduł E),

zgodnie z ust. 8,

c)

zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości produkcji dla dźwigów - (moduł D),

zgodnie z ust. 10,

d)

zgodność w oparciu o weryfikację jednostkową dźwigów - (moduł G), zgodnie z ust. 6,

e)

zgodność w oparciu o pełne zapewnienie jakości z badaniem projektu dla dźwigów - (moduł

H1), zgodnie z ust. 9

- o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, gdy podmiot odpowiedzialny za projekt

i produkcję dźwigu oraz podmiot odpowiedzialny za instalację i testy dźwigu nie są

tymi samymi, ten pierwszy dostarcza temu drugiemu wszystkie konieczne dokumenty i

informacje, aby umożliwić mu zapewnienie właściwej i bezpiecznej instalacji i testów

dźwigu.

3.

Wszystkie dopuszczalne różnice między wzorcem dźwigu a dźwigami stanowiącymi partię

dźwigów pochodzących od wzorca dźwigu określa się, za pomocą wartości maksymalnych

i minimalnych, w dokumentacji technicznej.

4.

W celu spełnienia wymagań w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa określonych w rozdziale

3 dopuszcza się wykazanie podobieństwa rodziny urządzeń poprzez obliczenia lub na

podstawie rysunków projektowych.

1.

W przypadku wykazania zgodności elementu bezpieczeństwa do dźwigów z mającymi zastosowanie

wymaganiami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa w wyniku przeprowadzenia odpowiedniej

procedury oceny zgodności wymienionej w § 27, do elementu bezpieczeństwa do dźwigów

dołączana jest deklaracja zgodności określona w pkt. 1 załącznika Nr 3 do rozporządzenia.

2.

W przypadku wykazania zgodności dźwigu z mającymi zastosowanie wymaganiami w zakresie

zdrowia i bezpieczeństwa w wyniku przeprowadzenia odpowiedniej procedury oceny zgodności

wymienionej w § 28, do dźwigu dołączana jest deklaracja zgodności określona w pkt

2 załącznika Nr 3 do rozporządzenia.

Deklaracja zgodności, określona w art. 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku, musi zawierać

1)

informacje wskazane w załączniku nr 3 do rozporządzenia;

2)

elementy określone w odpowiednich modułach opisanych w ust. 3-10 załącznika nr 2 do

rozporządzenia.

1.

Do dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów wprowadzonych do obrotu przed dniem

wejścia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Certyfikaty i decyzje wydane przez jednostki notyfikowane na mocy przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych

wymagań dla dźwigów i ich elementów bezpieczeństwa

(Dz. U. poz. 2198 oraz z 2008 r. poz. 1270), zachowują ważność.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.