Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o dyscyplinie wojskowej

Ustawa określa zasady wyróżniania żołnierzy i byłych żołnierzy oraz pododdziałów,

oddziałów i instytucji wojskowych, a także zasady i sposoby reagowania na naruszenia

dyscypliny wojskowej oraz ponoszenia przez żołnierzy odpowiedzialności dyscyplinarnej,

jak również tryb postępowania w tych sprawach.

1.

Żołnierz obowiązany jest do przestrzegania dyscypliny wojskowej.

2.

Przełożony jest obowiązany

1)

kształtować dyscyplinę wojskową podporządkowanych mu żołnierzy, w szczególności przez

działania profilaktyczno-wychowawcze oraz tworzenie warunków do wyróżniania i przestrzegania

dyscypliny wojskowej;

2)

niezwłocznie reagować na zachowania żołnierzy naruszające dyscyplinę wojskową.

3.

Żołnierz starszy stopniem wojskowym, niebędący przełożonym żołnierza młodszego stopniem

wojskowym, naruszającego dyscyplinę wojskową podczas nieobecności przełożonego, jest

1)

uprawniony do wydania temu żołnierzowi rozkazu zaprzestania naruszania dyscypliny

wojskowej;

2)

obowiązany do powiadomienia o tym fakcie przełożonego tego żołnierza.

4.

Żołnierz jest obowiązany, na żądanie uprawnionej osoby, do udzielenia pomocy w czynnościach

służbowych, podejmowanych w stosunku do żołnierza naruszającego dyscyplinę wojskową.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dyscyplina wojskowa - przestrzeganie przez żołnierza przepisów prawa dotyczących służby

wojskowej i innych przepisów prawa przewidujących odpowiedzialność dyscyplinarną na

zasadach i w trybie określonych w ustawie oraz wykonywanie rozkazów i decyzji wydanych

w sprawach służbowych;

2)

wyróżnienie - materialną lub niematerialną formę wyrażenia uznania żołnierzom oraz

byłym żołnierzom niepozostającym w czynnej służbie wojskowej, a także pododdziałom,

oddziałom i instytucjom wojskowym;

3)

reagowanie dyscyplinarne - zastosowanie dyscyplinarnego środka zapobiegawczego, zwrócenie

żołnierzowi uwagi albo przeprowadzenie z nim rozmowy ostrzegawczej oraz postępowanie

dyscyplinarne;

4)

przewinienie dyscyplinarne - naruszenie dyscypliny wojskowej, w wyniku działania lub

zaniechania działania, które nie jest przestępstwem lub wykroczeniem albo przestępstwem

skarbowym lub wykroczeniem skarbowym;

5)

postępowanie dyscyplinarne - ogół czynności mających na celu rozpoznanie i rozstrzygnięcie

sprawy przewinienia dyscyplinarnego, o którego popełnienie żołnierz jest obwiniony,

prowadzonej w trybie uproszczonym lub zwykłym, a także postępowanie w sprawie wzruszenia

prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego;

6)

raport dyscyplinarny - rozpatrzenie sprawy przewinienia dyscyplinarnego i wydanie

orzeczenia w toku postępowania dyscyplinarnego przez uprawniony do tego organ, z udziałem

określonych w ustawie osób;

7)

ukaranie - prawomocne wymierzenie kary dyscyplinarnej oraz prawomocne zastosowanie

środka dyscyplinarnego, w tym z warunkowym zawieszeniem ich wykonania;

8)

żołnierz - żołnierza pełniącego, w tym odbywającego, czynną służbę wojskową, o którym

mowa w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 827, z późn. zm. oraz w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1414, z późn. zm.;

9)

obwiniony - żołnierza objętego postępowaniem dyscyplinarnym;

10)

przełożony - żołnierza albo inną osobę niebędącą żołnierzem, którym na mocy przepisu

prawa, rozkazu, polecenia lub decyzji podporządkowano żołnierza lub żołnierzy;

11)

przełożony dyscyplinarny - przełożonego uprawnionego do wyróżniania, wszczynania postępowań

dyscyplinarnych, wydawania orzeczeń związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w pierwszej

instancji, a ponadto do podejmowania innych czynności w sprawach dyscyplinarnych;

12)

wyższy przełożony dyscyplinarny - przełożonego dyscyplinarnego, którego przepisy ustawy

upoważniają do rozpoznawania odpowiednio odwołania lub zażalenia wniesionego w przypadkach

określonych ustawą, a także do podejmowania innych czynności w sprawach dyscyplinarnych;

13)

organ orzekający - przełożonego dyscyplinarnego, organ wojskowy uprawniony do orzekania

o ukaraniu lub sąd wojskowy;

14)

organ odwoławczy - wyższego przełożonego dyscyplinarnego, organ wojskowy lub sąd wojskowy,

właściwych do rozpatrzenia odpowiednio odwołania od orzeczenia lub zażalenia na postanowienie,

a także polecenia poddania się badaniom przed zastosowaniem dyscyplinarnego środka

zapobiegawczego;

15)

rzecznik dyscyplinarny - żołnierza, którego przepisy ustawy upoważniają do przeprowadzenia

czynności wyjaśniających i innych czynności w postępowaniu dyscyplinarnym;

16)

dowódca jednostki wojskowej - dowódcę (dyrektora, szefa, komendanta, prezesa lub inną

osobę na równorzędnym stanowisku służbowym) jednostki wojskowej;

17)

kierownik instytucji cywilnej - ministra, kierownika urzędu lub innego szefa instytucji

cywilnej;

18)

jednostka wojskowa - jednostkę wojskową, o której mowa w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej oraz ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1510), a także komórkę organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej, jednostkę organizacyjną

podległą Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowaną oraz przedsiębiorstwo

państwowe, dla którego jest on organem założycielskim;

19)

instytucja wojskowa - jednostkę organizacyjną niebędącą oddziałem ani pododdziałem

wojskowym, podległą Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowaną;

20)

instytucja cywilna - instytucję cywilną, o której mowa w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;

21)

narkotyk - środek odurzający, substancję psychotropową i środek zastępczy, o których

mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2016 r. poz. 224 i 437).

1.

Przełożonymi dyscyplinarnymi są

1)

Minister Obrony Narodowej i Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych - w stosunku do wszystkich

żołnierzy;

2)

sekretarz stanu, podsekretarz stanu oraz dyrektor generalny w Ministerstwie Obrony

Narodowej - w stosunku do podporządkowanych im żołnierzy;

3)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - w stosunku do podporządkowanych mu żołnierzy;

4)

przełożony zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego kaprala

(mata) lub wyższe - w stosunku do podporządkowanych mu żołnierzy;

5)

kierownik instytucji cywilnej - w stosunku do podporządkowanych mu żołnierzy;

6)

inni uprawnieni przełożeni, zajmujący stanowiska służbowe określone w rozporządzeniu,

o którym mowa w art. 56 - w stosunku do podporządkowanych im żołnierzy.

2.

Osoba, której czasowo powierzono pełnienie obowiązków na stanowisku służbowym albo

pełni je w zastępstwie, posiada uprawnienia przysługujące przełożonemu dyscyplinarnemu

wyznaczonemu na to stanowisko.

1.

W postępowaniu dyscyplinarnym uczestniczy rzecznik dyscyplinarny, który jest właściwy

do prowadzenia czynności wobec

1)

żołnierzy posiadających stopień wojskowy szeregowych lub podoficerów - będący podoficerem

w stopniu wojskowym plutonowego (bosmanmata) lub wyższym;

2)

oficerów młodszych lub żołnierzy, o których mowa w pkt 1 - będący oficerem młodszym;

3)

oficerów starszych lub żołnierzy, o których mowa w pkt 1 i 2 - będący oficerem starszym;

4)

oficerów posiadających stopień generała brygady (kontradmirała) lub wyższy - oficer

posiadający stopień wojskowy generała brygady (kontradmirała) lub wyższy.

2.

Rzeczników dyscyplinarnych wyznacza spośród żołnierzy zawodowych przełożony dyscyplinarny

zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy jednostki wojskowej albo kierownika

instytucji cywilnej, określony w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 56.

3.

W toku postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny jest niezależny, w granicach

określonych ustawą.

4.

Rzecznikowi dyscyplinarnemu za uczestniczenie oraz wykonywanie czynności w postępowaniu

dyscyplinarnym przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, określone w rozporządzeniu, o

którym mowa w art. 56.

5.

Przełożony dyscyplinarny, który wyznaczył rzecznika dyscyplinarnego, odwołuje go wskutek

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia żołnierza z czynnej służby

wojskowej;

2)

prawomocnego skazania żołnierza przez sąd za przestępstwo lub wykroczenie albo przestępstwo

skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

3)

prawomocnego ukarania żołnierza;

4)

rozformowania jednostki wojskowej albo likwidacji instytucji cywilnej lub przeniesienia

żołnierza do innej jednostki wojskowej albo instytucji cywilnej, z zastrzeżeniem ust.

7.

6.

Przełożony dyscyplinarny, który wyznaczył rzecznika dyscyplinarnego, może odwołać

go wskutek

1)

wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe wymagające wykonywania zadań poza

dotychczasowym miejscem służby lub w znacznym stopniu utrudniających pełnienie funkcji

rzecznika dyscyplinarnego;

2)

niewykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym

nieprzerwanie przez okres dłuższy niż trzy miesiące;

3)

zrzeczenia się przez żołnierza pełnienia funkcji rzecznika dyscyplinarnego.

7.

Rzecznika dyscyplinarnego, który po przeniesieniu do innej jednostki wojskowej nadal

pozostaje w podporządkowaniu służbowym przełożonego dyscyplinarnego, który go wyznaczył,

można nie odwoływać z tej funkcji.

1.

Sądem wojskowym właściwym do orzekania lub rozpatrzenia odwołania i zażalenia albo

wniosku o wzruszenie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego jest wojskowy sąd garnizonowy

lub wojskowy sąd okręgowy obejmujący swoją właściwością jednostkę wojskową albo instytucję

cywilną, w której żołnierz pełnił służbę w chwili

1)

złożenia wniosku o wydanie orzeczenia dyscyplinarnego w sprawie jego dotyczącej;

2)

złożenia odwołania od orzeczenia lub zażalenia na postanowienie;

3)

złożenia wniosku o wzruszenie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego;

4)

zwolnienia z czynnej służby wojskowej, jeżeli jego sprawa jest rozpoznawana po tym

zwolnieniu.

2.

W sprawach dyscyplinarnych sądy wojskowe orzekają jednoosobowo.

1.

Czynności związane z reagowaniem dyscyplinarnym i informacje ich dotyczące, zawarte

w rozkazie lub decyzji oraz dokumentacji i ewidencji dyscyplinarnej, są jawne wyłącznie

dla uczestników tych czynności oraz innych uprawnionych na podstawie ustawy osób,

chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

W trakcie reagowania dyscyplinarnego nie stosuje się drogi służbowej, chyba że ustawa

stanowi inaczej.

1.

Do biegu terminu określonego w ustawie nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany

termin.

2.

Jeżeli termin jest oznaczony w miesiącach, koniec terminu przypada na dzień miesiąca,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu; jeżeli w miesiącu nie ma takiego dnia,

koniec terminu przypada w ostatnim dniu tego miesiąca.

3.

Jeżeli termin upływa w dniu ustawowo wolnym od pracy, koniec terminu przypada na najbliższy

dzień roboczy.

4.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało

1)

złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej lub w kierownictwie instytucji

cywilnej, w której pełni służbę;

2)

złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu;

3)

złożone przez członka załogi polskiego okrętu wojennego dowódcy okrętu;

4)

złożone w polskim urzędzie konsularnym;

5

nadane w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830).

5.

Pismo omyłkowo wniesione przed upływem terminu do niewłaściwego organu w postępowaniu

dyscyplinarnym uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

6.

Organ orzekający lub odwoławczy odmawia przyjęcia pisma wniesionego po terminie lub

przez osobę nieuprawnioną, a także wspólnie przez obwinionych.

W kwestiach nieuregulowanych w ustawie w sprawach dyscyplinarnych w postępowaniu przed

sądem wojskowym stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 555, z późn. zm..

1.

Żołnierzowi może być udzielone wyróżnienie za czyny świadczące o ofiarności i odwadze

lub za szczególne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych.

2.

Byłemu żołnierzowi za zasługi określone w ust. 1 może być udzielone wyróżnienie, o

którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3 i 8-12, przy czym pośmiertnie wyłącznie w formie,

o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 8, 10 i 12.

3.

Udzielenie wyróżnienia stwierdza się w rozkazie lub decyzji.

4.

Jednorazowo nie można wyróżnić więcej niż dwoma wyróżnieniami.

1.

Wyróżnieniami są

1)

zatarcie ukarania przed upływem terminu określonego w ustawie;

2)

pochwała;

3)

list gratulacyjny;

4)

pismo pochwalne ze zdjęciem wyróżnionego żołnierza na tle

a)

flagi państwowej Rzeczypospolitej Polskiej lub wojskowej,

b)

sztandaru jednostki wojskowej lub bandery wojennej;

5)

urlop nagrodowy;

6)

nagroda rzeczowa;

7)

nagroda pieniężna;

8)

wpisanie zasług żołnierza do kroniki jednostki wojskowej;

9)

odznaka honorowa;

10)

tytuł honorowy;

11)

honorowa broń biała;

12)

wpisanie zasług żołnierza do Księgi Honorowej Wojska Polskiego.

2.

Ukaranego żołnierza nie można wyróżnić, jeżeli jednocześnie nie jest mu udzielane

wyróżnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

Urlopu nagrodowego jednorazowo udziela się na czas od trzech do sześciu dni roboczych.

4.

Łączny wymiar urlopów nagrodowych w ciągu roku kalendarzowego nie może przekroczyć

dwunastu dni, przy czym w przypadku pełnienia czynnej służby wojskowej przez okres

krótszy niż rok, wymiar ten nie może przekroczyć liczby dni równej liczbie rozpoczętych

miesięcy tej służby.

5.

Nagrodę rzeczową może stanowić przedmiot o wartości nie wyższej od dwukrotności najniższego

uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, obowiązującego w dniu udzielenia tej

nagrody.

6.

Wysokość nagrody pieniężnej nie może być wyższa od dwukrotności uposażenia zasadniczego

ostatnio otrzymanego przez wyróżnionego żołnierza.

Pododdziały, oddziały i instytucje wojskowe można wyróżnić za

1)

czyny świadczące o ofiarności i odwadze żołnierzy tych pododdziałów i oddziałów, dokonane

w czasie wojny lub w strefie działań wojennych;

2)

szczególne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych, w tym szkoleniowych w czasie

pokoju, w razie ogłoszenia mobilizacji lub stanów nadzwyczajnych, użycia Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej w kraju i poza granicami państwa w działaniach antyterrorystycznych,

akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych, a także w zwalczaniu klęsk

żywiołowych oraz likwidacji ich skutków.

Wyróżnieniami dla pododdziałów, oddziałów i instytucji wojskowych są

1)

dyplom uznania;

2)

wpisanie nazwy i osiągnięć pododdziału do kroniki jednostki wojskowej;

3)

tytuł honorowy;

4)

wpisanie nazwy i osiągnięć oddziału lub instytucji wojskowej do Księgi Honorowej Wojska

Polskiego.

1.

Wyróżnień, o których mowa w art. 11, mogą udzielać

1)

wymienionych w pkt 1-3 i 5 - każdy przełożony dyscyplinarny;

2)

wymienionego w pkt 4 - przełożeni dyscyplinarni określeni w rozporządzeniu, o którym

mowa w art. 15;

3)

wymienionych w pkt 6 i 7 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe

dowódcy jednostki wojskowej albo wyższe, jeżeli stanowiska te zostały zaszeregowane

do stopnia etatowego co najmniej majora (komandora podporucznika), lub kierownik instytucji

cywilnej;

4)

wymienionego w pkt 8 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe dowódcy

jednostki wojskowej albo wyższe, jeżeli stanowiska te zostały zaszeregowane do stopnia

etatowego co najmniej majora (komandora podporucznika);

5)

wymienionych w pkt 9-11 - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej oraz przełożeni dyscyplinarni

określeni w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 15;

6)

wymienionego w pkt 12 - Minister Obrony Narodowej lub Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych.

2.

Wyróżnień, o których mowa w art. 13, mogą udzielać

1)

wymienionego w pkt 1 - przełożony dyscyplinarny dowódcy pododdziału, oddziału lub

instytucji wojskowej;

2)

wymienionego w pkt 2 - dowódca jednostki wojskowej;

3)

wymienionego w pkt 3 - przełożeni dyscyplinarni określeni w rozporządzeniu, o którym

mowa w art. 15;

4)

wymienionego w pkt 4 - Minister Obrony Narodowej lub Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych.

3.

Przełożony dyscyplinarny może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o

udzielenie wyróżnienia, jeżeli sam nie jest uprawniony do jego udzielenia.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wyróżniania;

2)

przełożonych dyscyplinarnych uprawnionych do udzielania wyróżnień, o których mowa

w art. 14 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz ust. 2 pkt 3;

3)

rodzaje odznak honorowych, tytułów honorowych oraz honorowej broni białej;

4)

wzory odznak honorowych, odznak i znaków tytułów honorowych oraz honorowej broni białej;

5)

sposób noszenia odznak honorowych, odznak tytułów honorowych oraz honorowej broni

białej, a także eksponowania, przekazywania i przechowywania niektórych wyróżnień;

6)

pododdziały, oddziały i instytucje wojskowe, które mogą być wyróżnione poszczególnymi

rodzajami wyróżnień;

7)

szczegółowe warunki tworzenia funduszu przeznaczonego na wyróżnienia oraz dysponowania

tym funduszem.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy w szczególności uwzględnić

1)

rodzaje osiągnięć będących kryterium wyróżnienia, a zwłaszcza mających znaczenie dla

obronności państwa i Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz czynów świadczących

o ofiarności i odwadze w warunkach pełnienia czynnej służby wojskowej po ogłoszeniu

mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych, w czasie wojny, a także podczas wykonywania

zadań służbowych w strefie działań wojennych oraz w przypadku użycia Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, jak również udziału w akcjach humanitarnych,

poszukiwawczych lub ratowniczych;

2)

charakter wykonywanych zadań i odpowiedniość struktur organizacyjnych Ministerstwa

Obrony Narodowej oraz jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej

lub przez niego nadzorowanych, a także instytucji cywilnych, w których żołnierze pełnią

służbę;

3)

wysokość i sposób ustalania środków finansowych przeznaczonych na wyróżnienia, a także

sposób ustalania wielkości środków pozostających w dyspozycji dowódców jednostek wojskowych

oraz Ministra Obrony Narodowej, jednostki wojskowe, w których tworzy się fundusz przeznaczony

na wyróżnienia, organy uprawnione do tworzenia tego funduszu, sposób ustalania jego

środków oraz organy uprawnione do dysponowania tym funduszem;

4)

uroczysty charakter udzielania wyróżnień oraz sposób wręczania niektórych z nich,

zgodnie z ceremoniałem wojskowym.

1.

Odpowiedzialność dyscyplinarną ponosi żołnierz, który popełnia przewinienie dyscyplinarne.

2.

Przewinienie dyscyplinarne może być popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie.

3.

Nie popełnia przewinienia dyscyplinarnego żołnierz, jeżeli nie można przypisać mu

winy w czasie popełniania czynu.

4.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym

orzeczeniem organu orzekającego.

5.

Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

6.

W stosunku do sprawcy przewinienia dyscyplinarnego można poprzestać na zwróceniu mu

uwagi albo przeprowadzeniu z nim rozmowy ostrzegawczej, jeżeli okoliczności sprawy

nie budzą wątpliwości i uznaje się te działania za wystarczające.

1.

Żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego,

posiadającego jednocześnie znamiona innego czynu zabronionego, jeżeli to naruszenie

prawa miało związek ze służbą wojskową, niezależnie od odpowiedzialności ponoszonej

na podstawie innych przepisów.

2.

Żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną również za

1)

czyny, za które właściwe organy są uprawnione do nakładania kar porządkowych lub wymierzania

kar pieniężnych, jeżeli właściwy organ wystąpił z wnioskiem o ukaranie dyscyplinarne

do dowódcy jednostki wojskowej lub kierownika instytucji cywilnej;

2)

czyny o znamionach przestępstwa ściganego na wniosek dowódcy jednostki wojskowej albo

wykroczenia ściganego na żądanie dowódcy jednostki wojskowej lub kierownika instytucji

cywilnej, jeżeli uprawniony dowódca lub kierownik instytucji cywilnej odstąpił od

złożenia wniosku albo żądania;

3)

czyny o znamionach przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia

skarbowego, jeżeli sąd lub prokurator albo inny organ uprawniony do orzekania w tych

sprawach wystąpił do dowódcy jednostki wojskowej lub kierownika instytucji cywilnej

z wnioskiem o ukaranie dyscyplinarne.

3.

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o przewinieniu dyscyplinarnym, przepisy te

stosuje się również do czynów, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

Żołnierz za popełnienie czynu będącego naruszeniem wyłącznie zasad etyki oraz godności

i honoru żołnierza nie ponosi odpowiedzialności dyscyplinarnej.

1.

Sędziowie sądów wojskowych, będący żołnierzami, ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną

za przewinienia dyscyplinarne na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 358).

2

Prokuratorzy do spraw wojskowych ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia

dyscyplinarne na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. poz. 177).

Odpowiedzialność dyscyplinarna na podstawie ustawy nie wyłącza odpowiedzialności dyscyplinarnej

za

1)

przewinienia dyscyplinarne polegające na naruszeniu przepisów o wykonywaniu specjalności

zawodowej - żołnierzy, których przynależność do samorządów zawodowych jest obowiązkowa;

2)

naruszenie przepisów obowiązujących w uczelni oraz za czyny uchybiające godności studenta

lub doktoranta - żołnierzy, którzy odbywają studia lub studia doktoranckie w uczelni

wojskowej;

3)

postępowanie uchybiające obowiązkom nauczyciela akademickiego lub godności zawodu

nauczycielskiego - żołnierzy będących nauczycielami akademickimi.

1.

Organ orzekający wymierza obwinionemu karę dyscyplinarną lub stosuje wobec niego środek

dyscyplinarny według swojego uznania, w granicach przewidzianych ustawą, uwzględniając

stopień winy, stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego oraz cele zapobiegawcze

i wychowawcze, które przez ukaranie ma się osiągnąć.

2.

Orzekając o ukaraniu, organ orzekający uwzględnia w szczególności sposób popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym

obowiązków, rodzaj i rozmiar następstw przewinienia dyscyplinarnego oraz właściwości

i warunki osobiste żołnierza, przebieg jego służby przed popełnieniem przewinienia

dyscyplinarnego i zachowanie się żołnierza po jego popełnieniu.

3.

Wymierzenie surowszej kary dyscyplinarnej albo zaostrzenie jej wymiaru lub zastosowanie

surowszego rodzaju środka dyscyplinarnego albo zaostrzenie jego wymiaru lub zastosowanie

większej liczby środków dyscyplinarnych może nastąpić, jeżeli

1)

obwiniony działał wspólnie z innymi żołnierzami lub w obecności innych żołnierzy,

a także w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę;

2)

obwiniony znajdował się pod wpływem alkoholu, narkotyku lub innych podobnie działających

substancji i środków;

3)

działanie obwinionego nastąpiło z niskich pobudek lub jego czyn zasługuje na szczególne

potępienie;

4)

w następstwie przewinienia dyscyplinarnego zaistniały poważne skutki dla gotowości

i zdolności bojowej oraz interesu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione przed zatarciem ukarania za inne przewinienie

dyscyplinarne.

4.

Wymierzenie łagodniejszej kary dyscyplinarnej albo zmniejszenie jej wymiaru lub zastosowanie

lżejszego środka dyscyplinarnego albo zmniejszenie jego wymiaru lub zastosowanie mniejszej

liczby środków dyscyplinarnych może nastąpić, jeżeli obwiniony

1)

działał nieumyślnie;

2)

podjął starania o zmniejszenie skutków popełnionego czynu;

3)

nie miał należytego doświadczenia zawodowego w zakresie wykonywanej czynności służbowej;

4)

ujawnił istotne i nieznane wcześniej okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;

5)

złożył wniosek o dobrowolne poddanie się ukaraniu.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne wymierza się tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych wymierza się jedną karę dyscyplinarną

odpowiednio surowszą.

3.

Niezależnie od liczby przewinień dyscyplinarnych można zastosować jeden lub więcej

środków dyscyplinarnych.

1.

Nie można ukarać dyscyplinarnie po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego,

z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Nie można ukarać dyscyplinarnie po zwolnieniu żołnierza z czynnej służby wojskowej.

3.

Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn, o którym mowa w art. 17 ust. 1 lub

2, przedawnienie ukarania dyscyplinarnego następuje z upływem, określonego w odrębnych

przepisach, terminu przedawnienia karalności tego czynu.

4.

Jeżeli popełnienie przewinienia dyscyplinarnego zależy od wystąpienia skutku dokonanego

czynu, bieg przedawnienia ukarania rozpoczyna się od czasu, gdy skutek ten wystąpił.

5.

Terminy określone w ust. 1 i 4 nie biegną w okresie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego.

1.

Organ orzekający może orzec o odstąpieniu od ukarania albo warunkowo zawiesić wykonanie

orzeczonej kary pieniężnej oraz środka dyscyplinarnego polegającego na zobowiązaniu

do wykonania dodatkowych zadań służbowych, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości

przewinienia dyscyplinarnego nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste żołnierza

oraz dotychczasowy przebieg jego służby uzasadniają przypuszczenie, że mimo odstąpienia

od ukarania albo zawieszenia wykonania ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny

wojskowej.

2.

Warunkowe zawieszenie wykonania ukarania następuje na okres próby, który wynosi od

miesiąca do trzech miesięcy i biegnie od dnia, w którym orzeczenie stało się prawomocne.

3.

Organ orzekający może zarządzić wykonanie ukarania, które zostało zawieszone, jeżeli

żołnierz w okresie próby popełnia przewinienie dyscyplinarne lub uchyla się od spełnienia

obowiązku wynikającego z zastosowanego środka dyscyplinarnego.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna;

4)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym;

5)

odwołanie z zajmowanego stanowiska służbowego;

6)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby kandydackiej, służby przygotowawczej,

okresowej służby wojskowej albo do zawodowej służby wojskowej;

7)

usunięcie ze służby kandydackiej, służby przygotowawczej, z okresowej służby wojskowej

albo zawodowej służby wojskowej.

Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 24, mogą wymierzać

1)

wymienione w pkt 1 i 2 - każdy przełożony dyscyplinarny;

2)

wymienioną w pkt 3 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane

do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) albo wyższe lub kierownik instytucji

cywilnej;

3)

wymienione w pkt 4 i 6 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe nie

niższe niż dowódcy jednostki wojskowej lub kierownik instytucji cywilnej;

4)

wymienioną w pkt 5 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe nie niższe

niż dowódcy jednostki wojskowej zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej podpułkownika

(komandora porucznika) lub kierownik instytucji cywilnej;

5)

wymienioną w pkt 7 - odpowiednio wobec

a)

żołnierza służby kandydackiej lub służby przygotowawczej - rektor uczelni wojskowej

lub komendant szkoły podoficerskiej, centrum lub ośrodka szkolenia,

b)

żołnierza okresowej służby wojskowej - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko

służbowe nie niższe niż dowódcy jednostki wojskowej,

c)

żołnierza zawodowego - organ wojskowy, który byłby uprawniony do powołania tego żołnierza

do zawodowej służby wojskowej w chwili wymierzania kary, albo nadrzędne nad nim organy

wojskowe.

Karę upomnienia wymierza się przez wytknięcie żołnierzowi przewinienia dyscyplinarnego,

jakiego się dopuścił.

1.

W izbach zatrzymań umieszcza się zatrzymanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 i

4, osadzonych na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej, wykonujących karę aresztu

izolacyjnego oraz tymczasowo aresztowanych lub skazanych na podstawie przepisów karnych.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia, tworzy i likwiduje izby zatrzymań

w jednostkach organizacyjnych Żandarmerii Wojskowej, w jednostkach wojskowych poza

granicami państwa i na okrętach wojennych, z uwzględnieniem struktury i rozmieszczenia

Sił Zbrojnych.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki tworzenia i likwidacji izb zatrzymań, z uwzględnieniem rozmieszczenia izb

zatrzymań, organów wojskowych uprawnionych do ich tworzenia i likwidacji, obowiązku

zawiadamiania o tym wojskowego sądu garnizonowego i wojskowego prokuratora garnizonowego,

warunków lokalizacji izb zatrzymań;

2)

warunki, jakim powinny odpowiadać izby zatrzymań, z uwzględnieniem ich, budowy i wyposażenia,

w szczególności zapewniających wymaganą minimalną powierzchnię pomieszczeń izb zatrzymań,

warunków lokalizacji pomieszczeń izb zatrzymań;

3)

skład, uprawnienia i obowiązki obsługi izby zatrzymań, z uwzględnieniem możliwości

stosowania przez obsługę izby zatrzymań środków przymusu bezpośredniego w przypadkach

i na zasadach określonych w art. 23 i 42 oraz używania broni palnej w przypadkach

i na zasadach określonych w art. 23 i 43;

4)

organy uprawnione do kontrolowania izb zatrzymań, z uwzględnieniem zakresu tej kontroli;

5)

warunki i sposób prowadzenia oraz zasady obiegu, okres przechowywania, sposób archiwizowania

lub brakowania ewidencji i dokumentacji dotyczącej osób umieszczonych w izbie zatrzymań,

a także formy i wzory tej ewidencji i dokumentacji;

6)

warunki oraz organizację umieszczania w izbie zatrzymań osób, o których mowa w ust.

1, z uwzględnieniem czynności dokonywanych wobec tych osób przez obsługę izby zatrzymań.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, należy również uwzględnić konieczność dostosowania

jego przepisów do warunków pełnienia czynnej służby wojskowej po ogłoszeniu mobilizacji,

w stanach nadzwyczajnych, w czasie wojny, a także podczas wykonywania zadań służbowych

w strefie działań wojennych oraz w przypadku użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa, jak również udziału w akcjach humanitarnych, poszukiwawczych

lub ratowniczych.

Karę nagany wymierza się przez wytknięcie żołnierzowi przewinienia dyscyplinarnego,

jakiego się dopuścił, oraz ostrzeżenie, że kolejne naruszenie dyscypliny wojskowej

przed zatarciem ukarania może skutkować ukaraniem surowszą karą dyscyplinarną.

1.

Karę pieniężną wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek.

2.

Stawka dzienna stanowi jedną trzydziestą miesięcznego uposażenia zasadniczego otrzymanego

przez żołnierza w miesiącu, w którym popełnił on przewinienie dyscyplinarne.

3.

Liczba stawek wynosi od jednej do dziesięciu, przy czym karę przekraczającą pięć stawek

dziennych można potrącać w miesięcznych ratach, a karę wykonywaną w ostatnim miesiącu

czynnej służby wojskowej potrąca się w całości, niezależnie od jej wysokości.

Karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym wymierza

się przez wytknięcie żołnierzowi przewinienia dyscyplinarnego, jakiego się dopuścił,

oraz ostrzeżenie, że kolejne rażące naruszenie dyscypliny wojskowej może skutkować

wymierzeniem surowszej kary dyscyplinarnej, w szczególności kary odwołania z zajmowanego

stanowiska służbowego.

1.

Wymierzenie kary odwołania z zajmowanego stanowiska służbowego oznacza zwolnienie

z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.

2.

Żołnierza, któremu wymierzono karę, o której mowa w ust. 1, zwalnia się z dotychczas

zajmowanego stanowiska i wyznacza na inne stanowisko służbowe albo przenosi do rezerwy

kadrowej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

3.

Karę, o której mowa w ust. 1, można wymierzyć, jeżeli żołnierz popełnił przewinienie

dyscyplinarne

1)

o którym mowa w art. 17 ust. 2 pkt 2 lub 3;

2)

polegające na rażącym niedopełnieniu obowiązków lub przekroczeniu uprawnień wynikających

z zajmowanego stanowiska służbowego;

3)

przed zatarciem uprzednio orzeczonej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności na

zajmowanym stanowisku służbowym.

Karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby kandydackiej, służby przygotowawczej,

okresowej służby wojskowej albo do zawodowej służby wojskowej wymierza się przez wytknięcie

żołnierzowi przewinienia dyscyplinarnego, jakiego się dopuścił, oraz ostrzeżenie,

że kolejne naruszenie dyscypliny wojskowej przed zatarciem ukarania może skutkować

ukaraniem karą usunięcia ze służby kandydackiej, służby przygotowawczej, z okresowej

służby wojskowej albo zawodowej służby wojskowej.

1.

Wymierzenie kary usunięcia ze służby kandydackiej, służby przygotowawczej, z okresowej

służby wojskowej albo zawodowej służby wojskowej oznacza zwolnienie z tej służby.

2.

Karę, o której mowa w ust. 1, można wymierzyć, jeżeli żołnierz popełnił rażące przewinienie

dyscyplinarne

1)

o którym mowa w art. 17 ust. 2 pkt 2 lub 3;

2)

przed zatarciem uprzednio orzeczonej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do

służby kandydackiej, służby przygotowawczej, okresowej służby wojskowej albo do zawodowej

służby wojskowej;

3)

które świadczy, że postępowanie tego żołnierza nie daje rękojmi dalszego rzetelnego

pełnienia służby wojskowej.

1.

Środkami dyscyplinarnymi są

1)

zobowiązanie do przeproszenia pokrzywdzonego;

2)

zobowiązanie do wykonania dodatkowych zadań służbowych;

3)

zobowiązanie do naprawienia wyrządzonej szkody;

4)

pozbawienie prawa do noszenia odznaki honorowej lub odznaki tytułu honorowego oraz

udziału w uroczystościach wojskowych i państwowych z udziałem wojska;

5)

podanie informacji o ukaraniu do wiadomości innych osób.

2.

Środek dyscyplinarny można zastosować samoistnie albo obok kary dyscyplinarnej.

Środki dyscyplinarne, o których mowa w art. 33 ust. 1, mogą stosować

1)

wymienione w pkt 1, 2 i 5 - każdy przełożony dyscyplinarny;

2)

wymienione w pkt 3 i 4 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane

do stopnia etatowego młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki) albo wyższe

lub kierownik instytucji cywilnej.

1.

Środek dyscyplinarny zobowiązania do wykonania dodatkowych zadań służbowych

1)

oznacza obowiązek wykonywania przez ukaranego w czasie wolnym od zajęć służbowych

zadań służbowych na rzecz jednostki wojskowej lub instytucji cywilnej, określonych

przez przełożonego dyscyplinarnego w wymiarze do trzech godzin dziennie;

2)

stosuje się na okres od trzech do czternastu dni;

3)

można zastosować obok kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 24 pkt 1-4 i 6.

2.

Środek dyscyplinarny pozbawienia prawa do noszenia odznaki honorowej lub odznaki tytułu

honorowego oraz udziału w uroczystościach wojskowych i państwowych z udziałem wojska

obejmuje utratę prawa do noszenia odznaki honorowej lub odznaki tytułu honorowego,

o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 9 i 10 oraz art. 13 pkt 3, a także wyłączenie

żołnierza z uczestnictwa w uroczystościach wojskowych i państwowych z udziałem wojska,

w okresie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu do dnia zatarcia ukarania.

3.

Środek dyscyplinarny podania informacji o ukaraniu do wiadomości innych osób polega

na zamieszczeniu tej informacji w rozkazie lub decyzji, a następnie jej odczytaniu

w czasie odprawy lub na zbiórce oraz wykorzystaniu informacji o ukaraniu w analizach

lub ocenach dyscypliny wojskowej.

1.

W przypadkach określonych ustawą przełożony dyscyplinarny może stosować wobec podporządkowanych

sobie żołnierzy następujące dyscyplinarne środki zapobiegawcze

1)

niedopuszczenie do wykonywania czynności służbowych;

2)

osadzenie w izbie zatrzymań;

3)

zawieszenie w czynnościach służbowych.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przysługują również wojskowym organom

porządkowym i Żandarmerii Wojskowej wobec żołnierzy, do których ze względu na okoliczności,

miejsce i czas są właściwymi organami do zastosowania dyscyplinarnych środków zapobiegawczych.

1.

Niedopuszczenie do wykonywania czynności służbowych stosuje się, jeżeli istnieje uzasadnione

przypuszczenie, że żołnierz znajduje się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia, po

użyciu alkoholu, narkotyku lub pod wpływem podobnie działającego środka.

2.

Środka, o którym mowa w ust. 1, można nie stosować w przypadku zagrożenia życia lub

zdrowia żołnierza lub innej osoby albo zagrożenia zniszczeniem lub uszkodzeniem mienia.

1.

Osadzenie w izbie zatrzymań można zastosować wobec żołnierza będącego w stanie nietrzeźwości

lub odurzenia w obiekcie zajmowanym przez organ wojskowy, a także w rejonie obiektów

koszarowych lub zakwaterowania przejściowego jednostki wojskowej albo w innym miejscu

wykonywania zadań służbowych lub w miejscu publicznym, który swoim zachowaniem daje

powód do zgorszenia, znajduje się w okolicznościach zagrażających jego zdrowiu lub

życiu albo zagraża zdrowiu lub życiu innej osoby lub mieniu.

2.

Jeżeli brak jest możliwości osadzenia żołnierza w izbie zatrzymań albo jego warunki

zdrowotne to uzasadniają, przełożony dyscyplinarny, wojskowy organ porządkowy lub

Żandarmeria Wojskowa może polecić doprowadzenie tego żołnierza do miejsca zamieszkania

lub zakwaterowania albo, zgodnie z diagnozą lekarza, skierować go do izby chorych

lub zakładu opieki zdrowotnej.

3.

Żołnierza osadzonego w izbie zatrzymań zwalnia się niezwłocznie po wytrzeźwieniu lub

ustaniu stanu odurzenia, nie później niż z upływem dwudziestu czterech godzin od chwili

osadzenia.

1.

Zawieszenie w czynnościach służbowych można zastosować wobec żołnierza objętego postępowaniem

dyscyplinarnym, jeżeli rażąco naruszył dyscyplinę wojskową, a charakter zarzucanego

przewinienia dyscyplinarnego lub okoliczności jego popełnienia wskazują na potrzebę

niezwłocznego odsunięcia tego żołnierza od wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku

służbowym lub związanych z pełnioną funkcją.

2.

Żołnierz zawieszony w czynnościach służbowych zostaje odsunięty od wykonywania dotychczasowych

obowiązków służbowych oraz wykonuje zadania określone przez przełożonego dyscyplinarnego.

3.

Zawieszenie w czynnościach służbowych powinno zostać zakończone niezwłocznie, gdy

ustaną przyczyny je uzasadniające, nie później jednak niż z upływem jednego miesiąca,

z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Przełożony dyscyplinarny w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przedłużyć okres

zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych do trzech miesięcy.

5.

Zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje, przed upływem terminów, o których mowa

w ust. 3 i 4, z dniem uprawomocnienia się orzeczenia wydanego wobec obwinionego za

przewinienie dyscyplinarne, które było przyczyną zawieszenia.

1.

Przed zastosowaniem dyscyplinarnego środka zapobiegawczego niedopuszczenia do wykonywania

czynności służbowych lub osadzenia w izbie zatrzymań przełożony dyscyplinarny, wojskowy

organ porządkowy lub Żandarmeria Wojskowa poleca poddanie żołnierza badaniom koniecznym

do ustalenia zawartości alkoholu lub narkotyku w organizmie tego żołnierza, w tym

zabiegowi pobrania krwi, zwanymi dalej „badaniami”.

2.

Żołnierz jest obowiązany poddać się badaniom oraz zabiegom niezbędnym do wykonania

podstawowych badań laboratoryjnych, pod warunkiem że dokonywane są z zachowaniem wskazań

wiedzy medycznej i nie zagrażają jego zdrowiu.

3.

Badania laboratoryjne i zabiegi niezbędne do ich wykonania przeprowadzane w ramach

badań mogą być dokonywane wyłącznie przez uprawnionych do tego pracowników ochrony

zdrowia.

4.

Polecenie poddania się badaniom przekazuje się żołnierzowi ustnie, a następnie stwierdza

się w rozkazie lub decyzji, z których wyciąg niezwłocznie doręcza się żołnierzowi,

oraz poucza się go o prawie, terminie i trybie wniesienia zażalenia, o którym mowa

w ust. 7.

5.

Z badań lub w przypadku braku możliwości ich przeprowadzenia sporządza się protokół.

6.

Odmowa żołnierza poddania się badaniom lub uniemożliwienie ich przeprowadzenia nie

wyłącza zastosowania środków zapobiegawczych.

7.

Żołnierzowi przysługuje prawo złożenia zażalenia do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

lub przełożonego wojskowego organu porządkowego albo komendanta jednostki organizacyjnej

Żandarmerii Wojskowej, której żołnierz zastosował ten środek, w terminie trzech dni

od dnia doręczenia wyciągu, o którym mowa w ust. 4, na

1)

polecenie poddania badaniom;

2)

warunki i sposób przeprowadzenia tych badań.

8.

Koszty badań ponoszone są z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest Minister

Obrony Narodowej.

9.

Do zamówień na przeprowadzanie badań nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164).

1.

Żołnierzowi przysługuje zażalenie na postanowienie o zastosowaniu dyscyplinarnego

środka zapobiegawczego niedopuszczenia do wykonywania czynności służbowych, zawieszenia

w czynnościach służbowych lub przedłużenia okresu tego zawieszenia oraz osadzenia

w izbie zatrzymań.

2.

W zażaleniu żołnierz może się domagać uchylenia, zmiany oraz zbadania zasadności i

legalności zastosowania lub przedłużenia stosowania, a także prawidłowości wykonania

dyscyplinarnego środka zapobiegawczego.

3.

Żołnierz może wnieść zażalenie w terminie trzech dni od dnia doręczenia mu postanowienia

o zastosowaniu lub przedłużeniu stosowania względem niego dyscyplinarnego środka zapobiegawczego.

4.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia o zastosowaniu lub przedłużeniu

stosowania dyscyplinarnego środka zapobiegawczego.

5.

Na postanowienie o zastosowaniu dyscyplinarnego środka zapobiegawczego

1)

niedopuszczenia żołnierza do wykonywania czynności służbowych - zażalenie rozpatruje

odpowiednio wyższy przełożony dyscyplinarny lub przełożony wojskowego organu porządkowego

albo komendant jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej, której żołnierz zastosował

ten środek;

2)

zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych oraz o przedłużeniu okresu tego zawieszenia

- zażalenie rozpatruje wyższy przełożony dyscyplinarny;

3)

osadzenia w izbie zatrzymań - zażalenie rozpatruje wojskowy sąd garnizonowy.

6.

Na postanowienie o zastosowaniu dyscyplinarnego środka zapobiegawczego wydane przez

Ministra Obrony Narodowej lub kierownika instytucji cywilnej zażalenie rozpatruje

wojskowy sąd garnizonowy.

7.

W sprawach zażalenia na zastosowanie dyscyplinarnych środków zapobiegawczych stosuje

się odpowiednio art. 52 ust. 1, 3 i 5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia i

Ministrem Sprawiedliwości, odpowiednio do ich właściwości, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach stosowania dyscyplinarnych środków zapobiegawczych,

z uwzględnieniem

a)

postępowania, odpowiednio, przełożonego dyscyplinarnego, wojskowego organu porządkowego

i Żandarmerii Wojskowej przed zastosowaniem tych środków,

b)

uchylenia, wygaśnięcia lub zmiany postanowienia o zastosowaniu dyscyplinarnego środka

zapobiegawczego,

c)

treści postanowień w tych sprawach,

d)

sposobu i terminu zawiadamiania właściwych przełożonych, organów wojskowych i zainteresowanych

osób o zastosowaniu dyscyplinarnego środka zapobiegawczego,

e)

czynności i terminów rozpatrywania zażaleń na zastosowanie dyscyplinarnych środków

zapobiegawczych;

2)

warunki osadzania żołnierza w izbie zatrzymań oraz organizację osadzania żołnierzy

w izbach zatrzymań, z uwzględnieniem

a)

trybu doprowadzania do izby zatrzymań żołnierza, w stosunku do którego zostało wydane

postanowienie o osadzeniu w izbie zatrzymań,

b)

warunków przyjęcia żołnierza doprowadzonego do izby zatrzymań i postępowania w razie

jego nieprzyjęcia do izby zatrzymań,

c)

czynności dokonywanych przez obsługę izby zatrzymań wobec osadzonych żołnierzy,

3)

rodzaje, zakres, przypadki, warunki i sposób dokonywania badań, o których mowa w art.

40, w celu zapewnienia prawidłowości ich przeprowadzania, sposób postępowania w przypadku

odmowy poddania się badaniu przez żołnierza, procedurę składania i rozpatrywania zażaleń

w tych sprawach

- dostosowując przepisy określone w pkt 1-3 do warunków pełnienia czynnej służby wojskowej

po ogłoszeniu mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych, w czasie wojny, a także podczas

wykonywania zadań służbowych w strefie działań wojennych oraz w przypadku użycia Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, jak również udziału w

akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych.

1.

Postępowanie dyscyplinarne w trybie zwykłym obejmuje postępowanie przed organem orzekającym

w pierwszej instancji oraz przed organem odwoławczym.

2.

Postępowanie dyscyplinarne w trybie uproszczonym obejmuje postępowanie przed organem

orzekającym w pierwszej instancji.

1.

Przełożony dyscyplinarny niezwłocznie wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli

istnieje uzasadnione przypuszczenie, że żołnierz popełnił przewinienie dyscyplinarne,

z zastrzeżeniem art. 47.

2.

Przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne również na polecenie

przełożonego albo na wniosek

1)

organu kontroli;

2)

wojskowego organu porządkowego;

3)

Żandarmerii Wojskowej;

4)

sądu, prokuratora albo innego organu uprawnionego do rozpatrywania sprawy o czyn,

o którym mowa w art. 17 ust. 2 pkt 1 lub 3.

3.

Przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne także na uzasadniony

wniosek

1)

podwładnego;

2)

pokrzywdzonego.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego w trybie zwykłym prowadzi się czynności wyjaśniające,

z zastrzeżeniem ust. 3 i art. 51 ust. 4.

2.

Przeprowadzenie czynności wyjaśniających, o których mowa w ust. 1, przełożony dyscyplinarny

poleca rzecznikowi dyscyplinarnemu, który zobowiązany jest zakończyć je w ciągu trzydziestu

dni od dnia wydania polecenia.

3.

Czynności wyjaśniających nie przeprowadza się, jeżeli postępowanie dyscyplinarne wszczęto

na jeden z wniosków, o których mowa w art. 44 ust. 2 pkt 3 i 4.

4.

Każdy organ oraz rzecznik dyscyplinarny biorący udział w postępowaniu dyscyplinarnym,

obowiązany jest badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść,

jak i na niekorzyść obwinionego.

5.

Postępowanie dyscyplinarne w trybie zwykłym wszczyna się, wydając pisemne postanowienie,

w którym przedstawia się obwinionemu zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

6.

Na postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zażalenie nie przysługuje.

1.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony dyscyplinarny, któremu bezpośrednio

podporządkowany jest żołnierz, który popełnił przewinienie dyscyplinarne, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Postępowanie dyscyplinarne w związku z czynem określonym w art. 17 ust. 1 lub 2 wszczyna

dowódca jednostki wojskowej lub kierownik instytucji cywilnej bądź na ich polecenie

albo wniosek inny przełożony dyscyplinarny.

3.

W przypadku przeniesienia żołnierza do innej jednostki wojskowej lub instytucji cywilnej,

innego pododdziału albo komórki wewnętrznej, wszczęte wobec niego postępowanie dyscyplinarne

przejmuje i orzeka w pierwszej instancji nowy przełożony dyscyplinarny, chyba że dotychczasowy

przełożony dyscyplinarny zachowuje właściwość.

4.

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o przełożonym dyscyplinarnym, który wszczął

postępowanie dyscyplinarne, przepisy te stosuje się również do nowego przełożonego

dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 3.

5.

Przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe niższe niż dowódcy jednostki

wojskowej albo kierownika instytucji cywilnej, w przypadku powzięcia uzasadnionego

przypuszczenia, że podporządkowany mu żołnierz popełnił czyn o znamionach przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, jest obowiązany

niezwłocznie zawiadomić o tym odpowiednio dowódcę jednostki wojskowej albo kierownika

instytucji cywilnej.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, jeżeli

1)

czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających przypuszczenie

jego popełnienia;

2)

czyn nie nosi cech przewinienia dyscyplinarnego;

3)

żołnierzowi nie można przypisać winy albo zachodzą inne okoliczności wyłączające ukaranie

dyscyplinarne;

4)

okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości i przełożony dyscyplinarny uznaje za wystarczające

zwrócenie żołnierzowi uwagi albo przeprowadzenie z nim rozmowy ostrzegawczej;

5)

możliwość przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego jest wyłączona, jeżeli

a)

żołnierz, który miałby być nim objęty, zmarł,

b)

postępowanie dyscyplinarne co do tego samego czynu tego samego żołnierza zostało prawomocnie

zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się,

c)

w sprawie o czyn, o którym mowa w art. 17 ust. 2 pkt 1 lub 3, brak jest wniosku uprawnionego

organu o ukaranie dyscyplinarne,

d)

zachodzi inna okoliczność powodująca bezprzedmiotowość postępowania dyscyplinarnego.

2.

Z rozmowy ostrzegawczej, o której mowa w ust. 1 pkt 4, można sporządzić notatkę służbową.

3.

Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, w razie stwierdzenia okoliczności, o której

mowa w ust. 1

1)

pkt 1-3 - wydaje się orzeczenie o uniewinnieniu;

2)

pkt 4 i 5 - wydaje się orzeczenie o umorzeniu postępowania.

1.

Jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania dyscyplinarnego,

w szczególności długotrwała nieobecność obwinionego, w sytuacji kiedy jego udział

w czynnościach postępowania dyscyplinarnego jest wymagany, postępowanie zawiesza się

na czas trwania przeszkody, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Postępowanie dyscyplinarne wznawia się niezwłocznie, gdy ustaną przyczyny uzasadniające

jego zawieszenie.

3.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo

prawidłowo powiadomionego obwinionego lub jego obrońcy do udziału w czynności postępowania

dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego.

4.

Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego nie wyłącza możliwości zawieszenia żołnierza

w czynnościach służbowych.

1.

Przełożony dyscyplinarny, organ wojskowy uprawniony do orzekania o ukaraniu, wyższy

przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału w

postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio albo został pokrzywdzony czynem, którego dotyczy postępowanie

dyscyplinarne;

2)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym w linii prostej obwinionego, osoby przez

niego pokrzywdzonej albo obrońcy obwinionego, albo pozostaje we wspólnym pożyciu z

jedną z tych osób;

3)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek

osobisty lub służbowy mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności;

4)

brał udział w postępowaniu dyscyplinarnym jako rzecznik dyscyplinarny albo przełożony

dyscyplinarny lub był świadkiem przewinienia dyscyplinarnego, którego postępowanie

to dotyczy;

5)

istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do

jego bezstronności, niewymieniona w pkt 1-4.

2.

Rzecznik dyscyplinarny podlega wyłączeniu z urzędu także wtedy, gdy jest podwładnym

obwinionego.

3.

Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniających je przyczyn.

4.

Wyłączenie z powodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, następuje z urzędu, a z powodu

wymienionego w ust. 1 pkt 5, na żądanie przełożonego dyscyplinarnego, organu wojskowego

uprawnionego do orzekania o ukaraniu, wyższego przełożonego dyscyplinarnego lub rzecznika

dyscyplinarnego, jak również na wniosek pokrzywdzonego, obwinionego lub jego obrońcy.

5.

W przedmiocie wyłączenia postanawia, odnośnie do

1)

rzecznika dyscyplinarnego - przełożony dyscyplinarny;

2)

przełożonego dyscyplinarnego - organ odwoławczy;

3)

organu wojskowego uprawnionego do orzekania o ukaraniu - kolejny nadrzędny nad nim

organ wojskowy;

4)

wyższego przełożonego dyscyplinarnego - kolejny wyższy przełożony dyscyplinarny;

5)

Ministra Obrony Narodowej lub kierownika instytucji cywilnej - wojskowy sąd garnizonowy.

6.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, zażalenie nie przysługuje.

1.

W razie wyłączenia

1)

przełożonego dyscyplinarnego - postępowanie dyscyplinarne wszczyna, a wszczęte przejmuje,

wyższy przełożony dyscyplinarny;

2)

wyższego przełożonego dyscyplinarnego - postępowanie dyscyplinarne wszczyna, a wszczęte

przejmuje, kolejny wyższy przełożony dyscyplinarny;

3

Ministra Obrony Narodowej lub kierownika instytucji cywilnej - postępowanie dyscyplinarne

wszczyna, a wszczęte przejmuje, prokurator do spraw wojskowych.

2

Prokurator do spraw wojskowych, który wszczął lub przejął postępowanie dyscyplinarne

na podstawie ust. 1 pkt 3, występuje do wojskowego sądu garnizonowego z wnioskiem

o wydanie orzeczenia. Wojskowy sąd garnizonowy, rozpoznając wniosek prokuratora do

spraw wojskowych, może wydać orzeczenie, o którym mowa w art. 61.

3

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy jest prokurator do spraw wojskowych

prokuratury rejonowej obejmującej swoją właściwością jednostkę wojskową lub instytucję

cywilną, w której żołnierz pełnił służbę w sytuacji, o której mowa w art. 6 ust. 1.

4.

W razie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego czynności w postępowaniu dyscyplinarnym

przejmuje inny rzecznik dyscyplinarny.

1.

Obwinionemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy jednego

obrońcy, o czym należy go pouczyć.

2.

Obwiniony może wybrać obrońcę spośród żołnierzy lub ustanowić swoim obrońcą radcę

prawnego lub adwokata.

3.

Obrońcą nie może być rzecznik dyscyplinarny, który uczestniczy w postępowaniu dyscyplinarnym,

a także przełożony rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego.

4.

Obwinionemu przysługuje prawo do złożenia wniosku o dobrowolne poddanie się ukaraniu.

W przypadku złożenia wniosku, jeżeli okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego

nie budzą wątpliwości, dalszych czynności wyjaśniających można nie przeprowadzać.

5.

W ramach prawa do obrony obwiniony lub jego obrońca może w szczególności składać wyjaśnienia

oraz wnioski o przeprowadzenie dowodów, wnosić odwołania lub zażalenia, a także za

zgodą rzecznika dyscyplinarnego zapoznawać się z materiałami zebranymi w postępowaniu

dyscyplinarnym oraz sporządzać z nich notatki lub kopie, z zastrzeżeniem art. 54.

1.

Zażalenie na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego

obwiniony może wnieść w terminie trzech dni od dnia doręczenia postanowienia. Wnoszący

zażalenie może je cofnąć.

2.

Zażalenie na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,

a na postanowienie przełożonego dyscyplinarnego do wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

3.

Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy postanawia o utrzymaniu w mocy postanowienia,

o którym mowa w ust. 1, albo o jego zmianie lub uchyleniu.

4.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego.

5.

Na postanowienie organu odwoławczego zażalenie nie przysługuje.

1.

Rzecznik dyscyplinarny, wykonując czynności wyjaśniające, zbiera materiał dowodowy

i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy; w szczególności przesłuchuje

świadków i biegłych oraz przyjmuje od obwinionego wyjaśnienia, a także dokonuje oględzin.

Rzecznik dyscyplinarny może także wystąpić do właściwego organu o przeprowadzenie

odpowiednich badań lub eksperymentu, a także przygotowanie opinii lub ekspertyzy.

2.

Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie

nie jest zastrzeżone do właściwości organu orzekającego.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny uzna, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, zawiadamia obwinionego i jego obrońcę, o

terminie i miejscu zapoznania się z całością materiałów zebranych w postępowaniu dyscyplinarnym

oraz poucza o prawie złożenia w terminie trzech dni, od dnia tego zapoznania, wniosku

o ich uzupełnienie.

1.

Po zakończeniu czynności wyjaśniających rzecznik dyscyplinarny sporządza wniosek zawierający

propozycję orzeczenia z uzasadnieniem, który wraz z całością materiałów zebranych

w postępowaniu dyscyplinarnym niezwłocznie przedstawia przełożonemu dyscyplinarnemu

albo organowi wojskowemu uprawnionemu do orzekania o ukaraniu.

2.

W przypadku wyrażenia przez rzecznika dyscyplinarnego zgody na dobrowolne poddanie

się ukaraniu przez obwinionego, we wniosku, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się

uzgodnioną propozycję ukarania.

Do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Minister Obrony Narodowej wyda, w drodze rozporządzenia, regulamin postępowania dyscyplinarnego,

w którym określi

1)

stanowiska służbowe, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 6, oraz właściwość przełożonych

dyscyplinarnych zajmujących te stanowiska, z uwzględnieniem stopnia etatowego zajmowanego

stanowiska służbowego, wewnętrznej organizacji jednostek wojskowych, a także instytucji

cywilnych, w których pełnią służbę żołnierze,

2)

właściwość przełożonych dyscyplinarnych i wyższych przełożonych dyscyplinarnych wobec

żołnierzy skierowanych do wykonywania zadań w innej jednostce wojskowej oraz będących

w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji,

3)

przełożonych dyscyplinarnych uprawnionych do wyznaczania oraz odwoływania rzeczników

dyscyplinarnych, sposób i tryb wyznaczania oraz odwoływania rzeczników dyscyplinarnych,

właściwość tych rzeczników dyscyplinarnych wobec podporządkowanych tym przełożonym

żołnierzy, wymagania, jakie powinien spełniać rzecznik dyscyplinarny, rodzaje i wzory

dokumentów związanych z wyznaczaniem, odwoływaniem i wynagradzaniem rzeczników dyscyplinarnych,

a także warunki i tryb przyznawania i wypłacania dodatkowego wynagrodzenia rzecznikom

dyscyplinarnym, organy uprawnione do wypłacania tego wynagrodzenia oraz wysokość i

termin płatności tego wynagrodzenia, z uwzględnieniem zwiększenia zadań służbowych

związanych z pełnioną funkcją rzecznika dyscyplinarnego oraz liczby prowadzonych spraw

i stopnia ich złożoności,

4)

szczegółowy tryb postępowania dyscyplinarnego, z uwzględnieniem w szczególności sposobu

wykonywania czynności związanych z tym postępowaniem przez przełożonego dyscyplinarnego

i organ wojskowy uprawniony do orzekania o ukaraniu oraz wyższego przełożonego dyscyplinarnego,

a także przez rzeczników dyscyplinarnych, zmiany lub uzupełnienia zarzutów, sposobu

doręczania wezwań i pism, przesłuchiwania świadków, biegłych oraz obwinionych, a także

zapoznawania z materiałami postępowania dyscyplinarnego,

5)

obowiązki obrońcy obwinionego lub ukaranego oraz zasady jego udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym

- dostosowując przepisy określone w pkt 1-5 do warunków pełnienia czynnej służby wojskowej

po ogłoszeniu mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych, w czasie wojny, a także podczas

wykonywania zadań służbowych w strefie działań wojennych oraz w przypadku użycia Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, jak również udziału w

akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 50, art. 51 i

art. 54, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

W postępowaniu dyscyplinarnym w trybie uproszczonym stosuje się przepisy o trybie

zwykłym, jeżeli przepisy niniejszego artykułu nie stanowią inaczej.

2.

Postępowanie dyscyplinarne w trybie uproszczonym wszczyna się, jeżeli okoliczności

popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz wina żołnierza nie budzą wątpliwości.

3.

Wszczynając postępowanie dyscyplinarne w trybie uproszczonym, obwinionego wzywa się

do raportu dyscyplinarnego, podając termin i miejsce jego przeprowadzenia oraz przedstawiając

mu zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

4.

Podczas raportu dyscyplinarnego prowadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym w trybie

uproszczonym

1)

zapoznaje się obwinionego z całością materiałów sprawy. W tym trybie obwinionemu nie

przysługuje prawo do złożenia wniosku o uzupełnienie tych materiałów;

2)

organ orzekający rozpatruje sprawę i wydaje orzeczenie o ukaraniu w obecności obwinionego,

rzecznika dyscyplinarnego oraz obrońcy obwinionego, jeżeli został ustanowiony;

3)

obwinionemu przysługuje sprzeciw od orzeczenia o ukaraniu, wydanego w tym trybie,

wniesiony do organu orzekającego;

4)

treść orzeczenia o ukaraniu wpisuje się do karty ukarania żołnierza, chyba że obwiniony

złożył sprzeciw od tego orzeczenia.

5.

Jeżeli sprzeciw od orzeczenia, wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym w trybie uproszczonym

1)

nie został wniesiony - orzeczenie to staje się prawomocne;

2)

został wniesiony - postępowanie dyscyplinarne prowadzi się w trybie zwykłym, a zebrane

dotychczas materiały stają się materiałami postępowania dyscyplinarnego prowadzonego

w trybie zwykłym.

Przełożony dyscyplinarny, który wszczął postępowanie dyscyplinarne, po rozpatrzeniu

wniosku rzecznika dyscyplinarnego, zawierającego propozycję orzeczenia z uzasadnieniem,

w terminie trzech dni od dnia jego otrzymania

1)

orzeka w pierwszej instancji albo

2)

przedstawia właściwemu przełożonemu dyscyplinarnemu albo organowi wojskowemu uprawnionemu

do orzekania o ukaraniu wniosek o wymierzenie kary lub zastosowanie środka dyscyplinarnego,

do orzeczenia których nie jest uprawniony.

1.

Organ orzekający orzeka podczas raportu dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Raportu dyscyplinarnego można nie przeprowadzać i wydać orzeczenie w przypadku

1)

uniewinnienia albo umorzenia postępowania dyscyplinarnego albo odstąpienia od ukarania;

2)

przyjęcia przez przełożonego dyscyplinarnego wniosku obwinionego o dobrowolne poddanie

się ukaraniu.

1.

Do udziału w raporcie dyscyplinarnym, podając termin i miejsce jego przeprowadzenia,

organ orzekający wzywa

1)

obwinionego;

2)

obrońcę obwinionego;

3)

rzecznika dyscyplinarnego.

2.

W czasie raportu dyscyplinarnego

1)

rzecznik dyscyplinarny odczytuje wnioski, o których mowa w art. 44 ust. 2 lub 3 oraz

w art. 55;

2)

organ orzekający

a)

wysłuchuje obwinionego oraz obrońcę, jeżeli się stawili,

b)

rozpatruje sprawę i wydaje orzeczenie, pouczając o prawie, terminie i trybie wniesienia

odwołania.

3.

Ustalenia co do faktów oraz ocena prawna czynu zawarta we wniosku o ukaranie dyscyplinarne

właściwego organu uprawnionego do nakładania kar porządkowych lub wymierzania kar

pieniężnych albo w orzeczeniu sądu lub postanowieniu prokuratora są wiążące dla przełożonego

dyscyplinarnego.

Orzeczenie organu orzekającego stanowi o

1)

uniewinnieniu albo

2)

umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, albo

3)

odstąpieniu od ukarania, albo

4)

ukaraniu.

1.

Orzeczenie sporządza się na piśmie.

2.

W przypadku przeprowadzenia raportu dyscyplinarnego bez udziału obwinionego lub jego

obrońcy albo wydania orzeczenia bez przeprowadzenia raportu dyscyplinarnego, orzeczenie

sporządza się wraz z uzasadnieniem, a odpis tego orzeczenia doręcza się osobom uprawnionym

do złożenia odwołania.

3.

W terminie trzech dni od dnia przeprowadzenia raportu dyscyplinarnego z udziałem obwinionego

lub jego obrońcy, osoby uprawnione do złożenia odwołania mogą złożyć do przełożonego

dyscyplinarnego albo organu wojskowego uprawnionego do orzekania o ukaraniu wniosek

o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia.

4.

Termin określony w ust. 3 jest nieprzekraczalny i nie podlega przywróceniu.

5.

Uzasadnienie orzeczenia sporządza się w ciągu trzech dni od dnia otrzymania wniosku

i wraz z orzeczeniem doręcza się osobie, która go złożyła, oraz innym osobom uprawnionym

do złożenia odwołania.

6.

Odpis orzeczenia organu orzekającego w pierwszej instancji, w przypadku jego uprawomocnienia

się, przesyła się w ciągu czternastu dni odpowiednio od dnia, o którym mowa w ust.

3 lub 5, pokrzywdzonemu oraz przełożonemu, na polecenie którego wszczęto postępowanie

dyscyplinarne, a także organowi, na którego wniosek postępowanie to zostało wszczęte.

Czynności prokuratorów, asesorów prokuratury w powszechnych i wojskowych jednostkach

organizacyjnych prokuratury, aplikantów prokuratorskich, asystentów prokuratorów,

urzędników i innych pracowników jednostek organizacyjnych prokuratury dokonane przed

dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są skuteczne.

1.

W przypadku orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przysługuje odwołanie

1)

obwinionemu lub jego obrońcy - od orzeczenia organu orzekającego;

2)

rzecznikowi dyscyplinarnemu - od orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego albo organu

wojskowego uprawnionego do orzekania o ukaraniu, wydanego w pierwszej instancji;

3)

przełożonemu dyscyplinarnemu - od orzeczenia rozstrzygającego odmiennie niż we wniosku,

o którym mowa w art. 58 pkt 2.

2.

Od orzeczenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, przysługuje odwołanie na zasadach określonych

w ust. 1, które stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Wszczęte i niezakończone prawomocnie postępowania dyscyplinarne prowadzone na podstawie

art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. Nr 190, poz. 1474, z 2012 r. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830) przejmuje do prowadzenia właściwy prokurator działu do spraw wojskowych prokuratury

rejonowej obejmującej swoją właściwością jednostkę wojskową lub instytucję cywilną,

w której żołnierz pełnił służbę w sytuacji, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej.

1.

Odwołanie wnosi się na piśmie, za pośrednictwem organu, który orzekał w sprawie w

pierwszej instancji. Wnoszący odwołanie może je cofnąć.

2.

Wnoszący odwołanie powinien wskazać orzeczenie, od którego się odwołuje, oraz podać,

czego się domaga.

3.

Termin do wniesienia odwołania do wyższego przełożonego dyscyplinarnego wynosi trzy

dni, a do sądu wojskowego - siedem dni, od dnia

1)

doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem;

2)

raportu dyscyplinarnego, jeżeli nie został złożony wniosek o sporządzenie na piśmie

i doręczenie uzasadnienia orzeczenia;

3)

doręczenia odpisu orzeczenia, jeżeli raport dyscyplinarny przeprowadzono bez udziału

obwinionego lub jego obrońcy albo wydano orzeczenie bez przeprowadzenia raportu dyscyplinarnego.

4.

Terminy określone w ust. 3 są nieprzekraczalne i nie podlegają przywróceniu.

1.

Odwołanie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przez przełożonego dyscyplinarnego

albo organ wojskowy uprawniony do orzekania o ukaraniu rozpoznaje wyższy przełożony

dyscyplinarny, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Odwołanie od orzeczenia dotyczącego kary dyscyplinarnej, o której mowa w

1)

art. 24 pkt 5 - rozpoznaje organ wojskowy nadrzędny nad organem uprawnionym do zwolnienia

z danego stanowiska służbowego lub Minister Obrony Narodowej, z zastrzeżeniem ust.

3;

2)

art. 24 pkt 7, bez względu na stopień wojskowy obwinionego - rozpoznaje wojskowy sąd

garnizonowy.

3.

Odwołanie od orzeczenia wydanego w sprawach dyscyplinarnych przez Ministra Obrony

Narodowej, Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych lub kierownika instytucji cywilnej rozpatruje

wojskowy sąd garnizonowy.

4.

Jeżeli wraz z karą dyscyplinarną przełożony dyscyplinarny lub organ wojskowy uprawniony

do orzekania o ukaraniu zastosował środek dyscyplinarny, odwołanie od orzeczenia o

ukaraniu rozpoznaje ten organ odwoławczy, który jest właściwy do rozpoznania odwołania

od orzeczenia o wymierzonej karze dyscyplinarnej.

5.

Odwołanie od orzeczenia wojskowego sądu garnizonowego rozpoznaje wojskowy sąd okręgowy.

6.

Organ odwoławczy może uzupełnić materiał dowodowy lub zlecić wykonanie określonych

czynności rzecznikowi dyscyplinarnemu, jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego rozpatrzenia

odwołania.

7.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego rzecznik dyscyplinarny przedstawia organowi odwoławczemu

wniosek, w którym zamieszcza propozycję orzeczenia.

1.

Wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia wydanego w pierwszej

instancji lub rozpatrzenie odwołania powinno nastąpić w terminie siedmiu dni od dnia

otrzymania wniosku rzecznika dyscyplinarnego, przeprowadzającego uzupełnienie materiału

dowodowego albo od dnia otrzymania odwołania.

2.

Organ odwoławczy może zażądać od organu orzekającego w pierwszej instancji sporządzenia

uzasadnienia do wydanego orzeczenia, jeżeli go nie sporządzono, albo uzupełnienia

tego uzasadnienia.

3.

Organ odwoławczy zawiadamia o terminie i miejscu rozpatrzenia odwołania

1)

obwinionego, jeżeli wraz z odwołaniem wniósł o wysłuchanie, oraz jego obrońcę;

2)

rzecznika dyscyplinarnego.

1.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy orzeka o

1)

utrzymaniu w mocy orzeczenia albo

2)

zmianie orzeczenia w całości lub w części i w tym zakresie wymierza inną karę lub

środek dyscyplinarny albo odstępuje od ukarania, albo

3)

uchyleniu orzeczenia w całości lub w części i w tym zakresie uniewinnia obwinionego

albo umarza postępowanie dyscyplinarne.

2.

Organ odwoławczy może rozstrzygnąć na niekorzyść obwinionego tylko wtedy, gdy odwołanie

wniesiono na niekorzyść obwinionego.

1.

Orzeczenie organu odwoławczego wraz z uzasadnieniem doręcza się obwinionemu, obrońcy

obwinionego, rzecznikowi dyscyplinarnemu i przełożonemu dyscyplinarnemu albo organowi

wojskowemu, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji.

2.

Prawomocne orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się również pokrzywdzonemu oraz

organowi, na wniosek którego postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte, a także

przełożonemu, na polecenie którego postępowanie to wszczęto, o ile nie jest nim organ

orzekający w tej sprawie.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się w postępowaniu odwoławczym przed sądem wojskowym.

1.

Od orzeczeń organu odwoławczego odwołanie nie przysługuje.

2.

Orzeczenie staje się prawomocne

1)

z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono lub

je cofnięto;

2)

w dniu wydania przez organ odwoławczy orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie.

Prawomocne orzeczenie organu orzekającego zmienia się albo uchyla, jeżeli

1)

ujawniono nowe okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy;

2)

wydano je z rażącym naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na

jego treść;

3)

zostało ono wydane w oparciu o orzeczenie lub decyzję innego organu, które zostały

następnie uchylone albo zmienione w istotnym zakresie, a miały znaczący wpływ na rozstrzygnięcie

sprawy.

1.

Wzruszenie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego następuje

1

na wniosek prokuratora do spraw wojskowych lub organu kontroli;

2)

w trybie nadzoru nad wykonaniem ukarania oraz w ramach działalności kontrolnej prowadzonych

w resorcie obrony narodowej, przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego lub właściwy

sąd wojskowy;

3)

na wniosek ukaranego, pokrzywdzonego lub organu, na wniosek którego wszczęto postępowanie

dyscyplinarne.

2.

Uchylenie lub zmiana prawomocnego orzeczenia w trybie nadzoru następuje z urzędu.

Do wzruszenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego uprawniony jest

1)

kolejny w hierarchii służbowej wyższy przełożony dyscyplinarny nad organem, który

wydał prawomocne orzeczenie, z zastrzeżeniem pkt 2 i 3;

2)

wojskowy sąd garnizonowy - jeżeli orzeczenie zostało wydane przez przełożonego dyscyplinarnego,

wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 1, lub dotyczyło wymierzenia kary dyscyplinarnej,

o której mowa w art. 24 pkt 5 i 7;

3)

wojskowy sąd okręgowy - jeżeli orzeczenie uprawomocniło się w wyniku rozpoznania odwołania

przez wojskowy sąd garnizonowy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 17 ust. 14, art. 18 ust. 1, 4-6, art. 14j ust. 2, art. 50 ust. 10, art. 50a ust.

7, art. 58 ust. 3, art. 62 ust. 2, art. 62b, art. 100a ust. 9 i 10 oraz art. 100c

ust. 7 i 8 ustawy, o której mowa w art. 74 niniejszej ustawy, zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 35 § 3 i 4, art.

36 § 1, 4-6, art. 90 § 2, art. 112, art. 113 § 6, art. 122 § 4, art. 124 § 12, art.

129, art. 178 § 1 i 2 oraz art. 180 § 7 i 8 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej

ustawy,

2)

art. 11b ust. 12 i art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 6 niniejszej ustawy,

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 11b ust. 12 i art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 6, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą,

3)

art. 20 i art. 26a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 14 niniejszej ustawy, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 20 i

art. 26a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 14, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

4)

art. 22 ust. 9 i art. 80 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 16 niniejszej ustawy,

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 22 ust. 9 i art. 80 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 16, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą,

5)

art. 79 ustawy, o której mowa w art. 21 niniejszej ustawy, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 79 ustawy, o której mowa

w art. 21, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy.

1.

Nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wniosku rzecznika dyscyplinarnego,

który badał przesłanki wzruszenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, wyższy

przełożony dyscyplinarny

1)

wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wzruszenia prawomocnego

orzeczenia dyscyplinarnego albo

2)

wszczyna postępowanie w sprawie wzruszenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego

oraz wyznacza termin i miejsce jej rozpatrzenia.

2.

W przypadku wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania w sprawie wzruszenia

prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, do czasu jego wszczęcia i wydania orzeczenia

o zmianie lub uchyleniu prawomocnego orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może

orzec o odroczeniu wykonania lub przerwaniu wykonywania kary lub środka dyscyplinarnego,

które nie zostały wykonane w całości lub w części.

3.

Na postanowienie o odmowie wzruszenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego osobom

lub organom, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2, przysługuje zażalenie, w terminie

siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, do kolejnego w hierarchii służbowej

wyższego przełożonego dyscyplinarnego lub właściwego sądu wojskowego.

W trakcie rozpatrywania sprawy o wzruszenie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego

wyższy przełożony dyscyplinarny w szczególności

1)

wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego, jeżeli polecił mu się stawić;

2)

wysłuchuje, jeżeli się stawili

a)

ukaranego,

b)

obrońcę ukaranego, jeżeli został ustanowiony.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 4 marca 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 2, art. 6 pkt 1, art. 7 pkt 3, art. 19 pkt 1 w zakresie prokuratora do spraw

wojskowych,

2)

art. 3, art. 4 pkt 5-9, art. 6 pkt 2 lit. b i d, pkt 4, art. 9, art. 10, art. 13-16,

art. 19 pkt 3, art. 20 pkt 10 lit. b i c, art. 21, art. 31-33, art. 45 § 3, art. 46,

art. 50, art. 62 § 4, 6 i 7, art. 64 § 3, 5 i 6 oraz art. 66

- które wchodzą w życie z dniem 4 kwietnia 2016 r.

1.

Wyższy przełożony dyscyplinarny lub sąd wojskowy, w razie

1)

zmiany prawomocnego orzeczenia, która może nastąpić na korzyść obwinionego, a jeżeli

nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 22, na jego niekorzyść - orzeka o

ukaraniu odmiennie niż w prawomocnym orzeczeniu dyscyplinarnym albo o odstąpieniu

od ukarania;

2)

uchylenia w całości lub w części prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego - orzeka

o uniewinnieniu, umorzeniu postępowania dyscyplinarnego albo przekazuje sprawę do

ponownego rozpatrzenia, jeżeli nie upłynął okres przedawnienia ukarania dyscyplinarnego.

2.

Od orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje odwołanie.

3.

W sprawach nieuregulowanych w tym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

postępowania dyscyplinarnego w trybie zwykłym.

1.

Do wykonania orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu przystępuje się niezwłocznie po

uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego.

2.

Orzeczenia o ukaraniu nie wykonuje się po upływie sześciu miesięcy od dnia, w którym

orzeczenie to stało się prawomocne.

3.

Z dniem zwolnienia ukaranego żołnierza z czynnej służby wojskowej nie podlegają wykonaniu

wydane wobec niego orzeczenia o ukaraniu, niewykonane w całości lub w części przed

tym dniem, z wyłączeniem kary pieniężnej oraz środków dyscyplinarnych zobowiązania

do naprawienia wyrządzonej szkody i podania informacji o ukaraniu do wiadomości innych

osób.

4.

Wykonanie ukarania zarządza organ orzekający, który wydał orzeczenie o ukaraniu w

pierwszej instancji.

5

Uprawnienie do nadzoru nad wykonaniem ukarania przysługuje organowi, który zarządził

wykonanie ukarania, wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu oraz prokuratorowi do spraw

wojskowych.

1.

Karę dyscyplinarną, o której mowa w art. 24 pkt 1, 2, 4 i 6, uważa się za wykonaną

z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

2.

Zarządzenie wykonania kary

1)

pieniężnej - umieszcza się w rozkazie lub decyzji w celu potrącenia należnej kwoty

z uposażenia ukaranego żołnierza na zasadach określonych w przepisach dotyczących

uposażeń żołnierzy;

2)

odwołania z zajmowanego stanowiska służbowego - stanowi decyzja organu wojskowego

o zwolnieniu ukaranego żołnierza z zajmowanego stanowiska służbowego;

3)

usunięcia ze służby kandydackiej, służby przygotowawczej, okresowej służby wojskowej

albo z zawodowej służby wojskowej - stanowi decyzja organu wojskowego o zwolnieniu

ukaranego żołnierza ze służby wojskowej.

3.

Zarządzenie wykonania środka dyscyplinarnego umieszcza się w rozkazie lub decyzji,

określając miejsce, sposób i termin wykonania tego środka.

1.

Organ, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, może odroczyć albo przerwać wykonanie

kary pieniężnej oraz środków dyscyplinarnych zobowiązania do wykonania dodatkowych

zadań służbowych lub zobowiązania do naprawienia wyrządzonej szkody, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Wykonanie kary pieniężnej lub środka dyscyplinarnego polegającego na zobowiązaniu

żołnierza do naprawienia wyrządzonej szkody można odroczyć w całości albo w części

lub rozłożyć na raty. Odroczenie lub rozłożenie na raty wykonania tego środka może

nastąpić wyłącznie za zgodą pokrzywdzonego.

3.

Wykonywanie ukarania należy niezwłocznie zakończyć, jeżeli wystąpiła którakolwiek

z okoliczności wymienionych w art. 76 ust. 2 i 3.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się tylko z ważnych przyczyn służbowych lub innych dotyczących

ukaranego i na czas określony.

5.

Przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 4, organ orzekający może odwołać odroczenie,

przerwanie albo rozłożenie na raty wykonania ukarania, jeżeli

1)

przestały występować przyczyny, o których mowa w ust. 4;

2)

ukarany uchybił terminowi płatności choćby jednej raty, chyba że wykaże on, że nastąpiło

to z przyczyn od niego niezależnych.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób wykonywania kar i środków dyscyplinarnych, w szczególności z uwzględnieniem

trybu zarządzania oraz orzekania w sprawach ich wykonania, a także postępowania przy

wykonywaniu poszczególnych kar i środków dyscyplinarnych,

2

warunki tworzenia pomieszczeń, w których przebywają ukarani karą aresztu izolacyjnego,

podczas odbywania tej kary, oraz warunki, jakim powinny one odpowiadać, z uwzględnieniem

rozmieszczenia tych pomieszczeń w izbach zatrzymań, organów wojskowych uprawnionych

do tworzenia i znoszenia tych pomieszczeń, obowiązku zawiadamiania o tym wojskowego

sądu garnizonowego i właściwego zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych,

warunków lokalizacji i wyposażenia tych pomieszczeń, szczegółowych warunków, jakim

powinny odpowiadać te pomieszczenia, w szczególności zapewniających wymaganą minimalną

powierzchnię, oraz warunków wydzielania i lokalizacji pomieszczeń, w których przebywają

ukarani karą aresztu izolacyjnego, podczas odbywania tej kary

- dostosowując przepisy określone w pkt 1 i 2 do warunków pełnienia czynnej służby

wojskowej po ogłoszeniu mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych, w czasie wojny, a także

podczas wykonywania zadań służbowych w strefie działań wojennych oraz w przypadku

użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, jak również

udziału w akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych.

1.

Kosztami postępowania dyscyplinarnego są wydatki, które ponosi Skarb Państwa w związku

z postępowaniem dyscyplinarnym.

2.

Wydatkami Skarbu Państwa związanymi z postępowaniem dyscyplinarnym są w szczególności

wydatki z tytułu

1)

doręczania wezwań i innych pism;

2)

sprowadzenia obwinionego;

3)

przejazdu osób;

4)

oględzin, opinii i tłumaczeń.

3.

Skarb Państwa nie ponosi wydatków obwinionego związanych z postępowaniem dyscyplinarnym,

z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

W przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania dyscyplinarnego obwinionemu przysługuje

zwrot uzasadnionych i udokumentowanych wydatków poniesionych w tym postępowaniu.

5.

W przypadku uniewinnienia obwinionego od niektórych zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych

albo umorzenia postępowania dyscyplinarnego co do niektórych przewinień dyscyplinarnych,

przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w części uniewinniającej lub umarzającej.

6.

Roszczenie z tytułu wydatków, o których mowa w ust. 4 i 5, ulega przedawnieniu z upływem

trzech lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Jeżeli orzeczenie o ukaraniu zostało

1)

uchylone - skutki, jakie to orzeczenie wywołało, ulegają uchyleniu w całości, z zastrzeżeniem

art. 82;

2)

zmienione - skutki, jakie to orzeczenie wywołało, ulegają uchyleniu w zmienionej części.

1.

W razie uchylenia orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, o której mowa

1)

w art. 24 pkt 7

a)

ukaranego ponownie powołuje się do czynnej służby wojskowej, na jego wniosek złożony

nie później niż w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu orzeczenia o uchyleniu

orzeczenia o wymierzeniu tej kary, jeżeli ukarany spełnia wymagania w zakresie wieku

oraz zdolności fizycznej i psychicznej do tej służby, a w przypadku okresowej służby

wojskowej również jeżeli istnieją nadal potrzeby powołania do tej służby,

b

ukaranemu wypłaca się uposażenie utracone wskutek kary dyscyplinarnej, należne

-

żołnierzowi zawodowemu na zajmowanym stanowisku służbowym, według stawek obowiązujących

w dniu uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie

liczonymi od tego dnia do dnia wypłaty, nie później jednak niż do dnia zaistnienia

podstawy zwolnienia z zawodowej służby wojskowej,

-

kandydatowi na żołnierza zawodowego albo żołnierzowi pełniącemu służbę przygotowawczą

albo okresową służbę wojskową, według stawek obowiązujących w dniu uprawomocnienia

się orzeczenia o ukaraniu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od

tego dnia do dnia wypłaty;

2)

w art. 24 pkt 5 - ukaranemu

a)

przysługuje wyznaczenie na dotychczas zajmowane stanowisko służbowe, a w razie braku

takiej możliwości - wyznaczenie na stanowisko służbowe zaszeregowane do tego samego

stopnia etatowego i grupy uposażenia; w przypadku wyznaczenia na stanowisko służbowe

o niższej grupie uposażenia, żołnierzowi zachowuje się na czas zajmowania tego stanowiska

grupę uposażenia, do której zaszeregowane było stanowisko służbowe, z którego żołnierz

został odwołany,

b

wyrównuje się uposażenie w wysokości różnicy między uposażeniem, jakie przysługiwałoby

na stanowisku służbowym zajmowanym przed odwołaniem, a uposażeniem przysługującym

na stanowisku służbowym przed uchyleniem orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej,

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia

o wymierzeniu tej kary do dnia wypłaty wyrównania;

3

w art. 24 pkt 3 - ukaranemu wypłaca się kwotę odpowiadającą kwocie kary pieniężnej,

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia, w którym dokonano potrącenia

kwoty kary pieniężnej, do dnia wypłaty.

2.

W razie uchylenia orzeczenia o wymierzeniu środka dyscyplinarnego zobowiązania do

wykonania dodatkowych zadań służbowych - ukaranemu przysługuje dodatkowy czas wolny

od służby w wymiarze równym wykonanemu środkowi, na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o czasie służby żołnierzy.

3.

Ukaranego żołnierza, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ponownie powołuje się, na jego

wniosek, do pełnienia

1)

zawodowej służby wojskowej i wyznacza na dotychczas zajmowane stanowisko służbowe

lub, jeżeli to nie jest możliwe, na inne, zaszeregowane do tego samego stopnia etatowego

i grupy uposażenia lub z jej zachowaniem na czas zajmowania tego stanowiska przez

żołnierza, albo przenosi się go do rezerwy kadrowej;

2)

okresowej służby wojskowej, jeżeli istnieją nadal potrzeby powołania do tej służby,

po zawarciu z nim kontraktu i nadaniu przydziału kryzysowego na dotychczas zajmowane

stanowisko służbowe lub, jeżeli to nie jest możliwe, na inne, zaszeregowane do tego

samego stopnia etatowego;

3)

służby kandydackiej albo do służby przygotowawczej, z zachowaniem nabytych w służbie

uprawnień i możliwości kontynuowania studiów lub nauki od etapu, na jakim ją przerwał,

jeżeli spełnia on warunki powołania do służby kandydackiej albo służby przygotowawczej.

4.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a, nie nastąpiło

ponowne powołanie do zawodowej służby wojskowej lub wyznaczenie na stanowisko służbowe,

data zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym

uznaje się, że zwolnienie tego żołnierza nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku

służbowego dokonanego przez właściwy organ.

5

W razie braku możliwości ponownego powołania do służby kandydackiej albo do służby

przygotowawczej, ukaranemu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje wypłata utraconej

wskutek kary dyscyplinarnej części uposażenia, według stawek obowiązujących w dniu

uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie

liczonymi od tego dnia do dnia wypłaty, nie dłużej jednak niż do dnia upływu programowego

czasu odpowiednio studiów w uczelni wojskowej lub nauki w szkole podoficerskiej albo

centrum lub ośrodku szkolenia.

6

Należności pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 5, wraz z odsetkami ustawowymi za

opóźnienie wypłaca żołnierzowi organ finansowy odpowiednio jednostki wojskowej lub

instytucji cywilnej, w której aktualnie pełni on służbę wojskową, a osobie zwolnionej

z czynnej służby wojskowej - szef wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwy terytorialnie

dla organu, który orzekł o wzruszeniu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w razie zmiany prawomocnego orzeczenia i

uniewinnienia, odstąpienia od ukarania albo wymierzenia w całości lub w części łagodniejszego

rodzaju kary, której obwiniony nie powinien był ponieść.

8.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-3, 5 i 7, orzeka organ, który uchylił lub zmienił

prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu.

9.

Od orzeczenia w sprawach, o których mowa w ust. 1-3, 5 i 7, ukaranemu przysługuje

odwołanie na zasadach i w trybie określonych w art. 63-69.

10.

W razie uniewinnienia ukaranego żołnierza, wobec którego zastosowano środek dyscyplinarny

podania informacji o ukaraniu do wiadomości innych osób, organ orzekający w pierwszej

instancji niezwłocznie podaje informację o uniewinnieniu tego żołnierza w ten sam

sposób, w jaki wykonano środek dyscyplinarny.

1.

Dokumentację dyscyplinarną stanowią

1)

dokumenty dotyczące wyróżniania;

2)

dokumenty dotyczące odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego;

3)

akta postępowania dyscyplinarnego;

4)

dokumenty dotyczące nieprzyjęcia odwołania;

5)

dokumenty dotyczące wykonania ukarania oraz likwidacji skutków ukarania, a także wcześniejszego

zatarcia ukarania;

6)

dokumenty dotyczące sprawy o wzruszenie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego;

7)

dokumenty dotyczące zastosowania dyscyplinarnych środków zapobiegawczych;

8)

inne dokumenty związane z reagowaniem dyscyplinarnym.

2.

Do akt postępowania dyscyplinarnego dołącza się dokumenty związane z postępowaniem

dyscyplinarnym, w szczególności wymienione w ust. 1 pkt 4-7.

3.

Zaginioną lub zniszczoną w całości albo w części dokumentację dyscyplinarną odtwarza

się w zakresie niezbędnym do kontynuowania lub rozstrzygnięcia sprawy.

1.

Ewidencja dyscyplinarna obejmuje

1)

ewidencję wyróżnień w formie karty wyróżnień żołnierza;

2)

ewidencję ukarań dyscyplinarnych w formie karty ukarania żołnierza;

3)

ewidencję postępowań dyscyplinarnych w formie rejestru postępowań dyscyplinarnych;

4)

informacje o wypadkach wynikłych z naruszenia prawa przez żołnierzy, rodzajach naruszeń

dyscypliny wojskowej, objęciu żołnierzy dyscyplinarnymi i karnymi środkami zapobiegawczymi,

a także o rodzajach ukarań żołnierzy oraz wykonaniu tych ukarań, zawierające również

dane określone w ust. 3 pkt 1.

2.

W karcie wyróżnień żołnierza zamieszcza się

1)

dane wyróżnionego

a)

stopień wojskowy, imię i nazwisko, imię ojca, numer ewidencyjny PESEL,

b)

oznaczenie ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz rodzaju pełnionej służby

wojskowej,

c)

oznaczenie jednostki wojskowej lub instytucji cywilnej, w której pełni on służbę wojskową

albo pełnił ją przed zwolnieniem z tej służby,

d)

oznaczenie pododdziału lub komórki wewnętrznej, w której zajmuje on stanowisko służbowe;

2)

opis zasługi będącej podstawą bądź warunkiem udzielenia wyróżnienia;

3)

informację o rodzaju udzielonego wyróżnienia, z wyjątkiem informacji o udzieleniu

wyróżnienia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1;

4)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego, który udzielił wyróżnienia;

5)

numer i datę wydania rozkazu lub decyzji oraz oznaczenie organu je wydającego, w których

stwierdzono udzielenie wyróżnienia;

6)

adnotacje o realizacji wyróżnienia udzielonego żołnierzowi, zapoznaniu żołnierza z

kartą wyróżnień, a także podpis osoby dokonującej wpisu w karcie wyróżnień.

3.

W karcie ukarania żołnierza zamieszcza się

1)

dane ukaranego

a)

stopień wojskowy, imię i nazwisko, imię ojca, numer ewidencyjny PESEL,

b)

oznaczenie ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz rodzaju pełnionej służby

wojskowej,

c)

oznaczenie pododdziału lub komórki wewnętrznej, w której zajmuje on stanowisko służbowe;

2)

oznaczenie organu dyscyplinarnego, który wydał prawomocne orzeczenie o ukaraniu;

3)

datę wydania prawomocnego orzeczenia o ukaraniu;

4)

oznaczenie przewinienia dyscyplinarnego;

5)

informację o rodzaju i wymiarze orzeczonej kary dyscyplinarnej lub zastosowanego środka

dyscyplinarnego albo środków dyscyplinarnych;

6)

dane o wykonaniu ukarania albo termin warunkowego zawieszenia wykonania ukarania oraz

termin przedawnienia się wykonania ukarania;

7)

termin zatarcia ukarania, o którym mowa w art. 86 ust. 1 lub 2;

8)

adnotację o niewniesieniu sprzeciwu przez ukaranego do orzeczenia w przypadku prowadzenia

postępowania dyscyplinarnego w trybie uproszczonym.

4.

W rejestrze postępowań dyscyplinarnych zamieszcza się dane obwinionego żołnierza w

zakresie określonym w ust. 3 pkt 1 i informacje o przebiegu kolejnych etapów postępowania

dyscyplinarnego, organach, które orzekały w tym postępowaniu, udziale rzecznika dyscyplinarnego

oraz wydanym prawomocnym orzeczeniu dyscyplinarnym, a także adnotacje o obiegu akt

postępowania dyscyplinarnego.

5.

Ewidencja dyscyplinarna obejmująca dane, o których mowa w ust. 1, może być prowadzona

przez uprawnione do tego osoby, również w formie zbioru danych przetwarzanych w systemie

teleinformatycznym.

6.

Kartę wyróżnień żołnierza i kartę ukarania żołnierza

1)

prowadzi i przechowuje w jednostce wojskowej lub w instytucji cywilnej

a)

dowódca kompanii albo samodzielnego plutonu albo równorzędnych im pododdziałów - dla

podporządkowanych żołnierzy,

b)

osoba wyznaczona przez dowódcę jednostki wojskowej do prowadzenia spraw kadrowych

- dla pozostałych żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w danej jednostce wojskowej

oraz wykonujących zadania służbowe w tej jednostce wojskowej żołnierzy będących w

rezerwie kadrowej albo w dyspozycji, z zastrzeżeniem pkt 2-4,

c)

osoba wyznaczona przez kierownika instytucji cywilnej do prowadzenia spraw kadrowych

- dla żołnierzy pełniących służbę wojskową w instytucji cywilnej;

2)

będącego dowódcą jednostki wojskowej - prowadzi i przechowuje osoba wyznaczona do

prowadzenia spraw kadrowych przez dowódcę nadrzędnej jednostki organizacyjnej;

3)

Narodowych Sił Rezerwowych - prowadzi i przechowuje się w sposób określony w pkt 1

w jednostce wojskowej, w której żołnierz posiada nadany przydział kryzysowy;

4)

pełniącego inny rodzaj służby wojskowej lub służbę w innych strukturach niż wymienione

w pkt 1-3 prowadzą i przechowują osoby określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 85.

7.

W dowództwach jednostek wojskowych oraz w nadrzędnych organach wojskowych w celu prawidłowego

rozstrzygania spraw dyscyplinarnych, wykonywania ukarań oraz sprawowania nadzoru nad

ich wykonywaniem, a także w sprawach wzruszania prawomocnych orzeczeń dyscyplinarnych,

jak również dokonywania analiz i ocen stanu dyscypliny i realizacji zadań związanych

z jej kształtowaniem, przetwarza się dane i informacje zawarte w ewidencji dyscyplinarnej,

w zakresie dotyczącym podporządkowanych żołnierzy.

8.

W nadrzędnych organach wojskowych oraz w komórce organizacyjnej Ministerstwa Obrony

Narodowej właściwej do spraw dyscypliny wojskowej gromadzi się również dane statystyczne

oparte w szczególności na informacjach, o których mowa w ust. 1, niezbędne do dokonywania

okresowych analiz i ocen stanu dyscypliny wojskowej oraz realizacji zadań związanych

z jej kształtowaniem.

9.

Ewidencję dyscyplinarną, o której mowa w ust. 1 pkt 2-4, prowadzi się w okresie pełnienia

przez żołnierzy czynnej służby wojskowej, z wyjątkiem danych o ukaraniu karą dyscyplinarną,

o której mowa w art. 24 pkt 7, oraz środka dyscyplinarnego, jeżeli został orzeczony

wraz z tą karą.

10.

Osobami oraz organami wojskowymi posiadającymi dostęp do dokumentacji i ewidencji

dyscyplinarnej w zakresie

1)

danych o żołnierzach i informacji, o których mowa w pkt 2, niezbędnych do przeprowadzenia

czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, wydaniem postanowienia lub orzeczenia

w tym postępowaniu, wykonania orzeczenia dyscyplinarnego, likwidacji skutków uchylonego

lub zmienionego prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, a także dokonywania ocen

dyscypliny żołnierzy - są organy orzekające, wyżsi przełożeni dyscyplinarni, rzecznicy

dyscyplinarni uczestniczący w danym postępowaniu dyscyplinarnym oraz odpowiednio osoby

i organy wojskowe, o których mowa w ust. 5-8;

2)

informacji statystycznych i opisowych, z wyjątkiem danych osobowych - są podmioty,

w których zakresie działania należy dokonywanie analiz i ocen dyscypliny wojskowej,

a także osoby i instytucje podejmujące działania służące przestrzeganiu porządku prawnego.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji

i ewidencji dyscyplinarnej, w tym

1)

szczegółowe warunki i tryb prowadzenia ewidencji wyróżnień, wzór rozkazu lub decyzji,

w których stwierdza się udzielenie wyróżnienia, wzór karty wyróżnień żołnierza oraz

sposób zapoznawania z nią wyróżnionego żołnierza, a także okres jej przechowywania,

w tym także po zwolnieniu żołnierza z czynnej służby wojskowej;

2)

kategorie osób

a)

uprawnionych do prowadzenia ewidencji dyscyplinarnej oraz gromadzenia lub przetwarzania

danych i informacji, o których mowa w art. 84,

b)

obowiązanych do odtworzenia dokumentacji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 83 ust.

1, sposób jej odtworzenia, a także prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz

innych oczywistych pomyłek;

3)

formy i wzory

a)

dokumentacji dyscyplinarnej, w tym wzory wniosków i formularzy dotyczących postępowania

dyscyplinarnego, dyscyplinarnych środków zapobiegawczych oraz badań albo braku możliwości

ich przeprowadzenia, a także sposób dokumentowania tych czynności,

b)

dokumentów stosowanych w ewidencji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 84 ust. 1

pkt 2-4, sposób ich prowadzenia oraz okres przechowywania;

4)

zasady obiegu, okres przechowywania, sposób brakowania lub archiwizowania dokumentacji

dyscyplinarnej.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno w szczególności uwzględnić warunki

zapewniające ochronę przed nieuprawnionym ujawnieniem danych zawartych w dokumentacji

i ewidencji dyscyplinarnej, dostosowując wymogi określone w pkt 1-4 do warunków pełnienia

czynnej służby wojskowej po ogłoszeniu mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych, w czasie

wojny, a także podczas wykonywania zadań służbowych w strefie działań wojennych oraz

w przypadku użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa,

jak również udziału w akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych.

1.

Zatarcie ukarania, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, następuje z mocy prawa w przypadku

1)

upływu roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu;

2)

upływu orzeczonego okresu próby, o którym mowa w art. 23 ust. 2, jeżeli wykonanie

kary nie zostało zarządzone;

3)

zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej, nie wcześniej jednak niż po wykonaniu

kary pieniężnej oraz środków dyscyplinarnych zobowiązania do naprawienia wyrządzonej

szkody lub podania informacji o ukaraniu do wiadomości innych osób.

2.

Zatarcie ukarania z przyczyny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, dotyczy wszystkich kar

i środków dyscyplinarnych, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Jeżeli w okresie roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu żołnierza,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nastąpiło skazanie przez sąd wojskowy, warunkowe umorzenie

postępowania karnego lub ukaranie w postępowaniu dyscyplinarnym, zatarcie ukarania

nie może nastąpić przed upływem osiemnastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się ostatniego

orzeczenia.

4.

W razie wymierzenia żołnierzowi kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 24 pkt 7,

oraz środka dyscyplinarnego, jeżeli został orzeczony wraz z tą karą, ukaranie to ulega

zatarciu po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu.

5.

Z chwilą zatarcia ukarania orzeczoną prawomocnie karę dyscyplinarną lub środek dyscyplinarny

uważa się za niebyłe, a kartę ukarania żołnierza niszczy się.

6.

Zatarcie ukarania nie likwiduje skutków wykonania kary dyscyplinarnej i środka dyscyplinarnego.

§ 1.

Ściganie wykroczenia popełnionego przez żołnierza, o którym mowa w art. 10 § 1 pkt

1, następuje na żądanie dowódcy jednostki wojskowej lub kierownika instytucji cywilnej,

w której żołnierz pełni służbę wojskową, z zastrzeżeniem § 3 i 4.

§ 2.

W razie odstąpienia od żądania ścigania wykroczenia dowódca jednostki wojskowej lub

kierownik instytucji cywilnej, wszczyna wobec sprawcy tego czynu postępowanie dyscyplinarne

albo wydaje polecenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, bądź występuje z wnioskiem

w tej sprawie do innego przełożonego dyscyplinarnego.

§ 3.

W przypadku popełnienia przez żołnierza wykroczenia, za które można orzec albo orzeka

się środki karne zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku przedmiotów lub nawiązki,

nie wszczyna się postępowania dyscyplinarnego, a stosuje się przepis art. 86 § 1.

§ 4.

W czasie pełnienia służby wojskowej po ogłoszeniu mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych,

w czasie wojny, a także podczas wykonywania zadań służbowych w strefie działań wojennych

oraz w przypadku użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa,

udziału w akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych, jak również w warunkach,

o których mowa w art. 10 § 1 pkt 1 lit. c, w stosunku do żołnierza, który popełnił

wykroczenie, stosuje się wyłącznie § 2.

W czasie pełnienia służby wojskowej po ogłoszeniu mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych,

w czasie wojny, a także podczas wykonywania zadań służbowych w strefie działań wojennych

oraz w przypadku użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa,

jak również udziału w akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych

1)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może polecić wszczęcie postępowania dyscyplinarnego

wobec żołnierza pełniącego służbę lub wykonującego zadania służbowe w tych warunkach;

2)

jeżeli udział obwinionego albo ukaranego podczas rozpatrywania lub rozpoznawania jego

sprawy dyscyplinarnej jest niemożliwy lub szczególnie utrudniony, orzeczenie dyscyplinarne

lub postanowienie w tej sprawie można wydać bez jego udziału; przepisu nie stosuje

się przy wymierzaniu kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 24 pkt 7 i art. 88;

3)

można odstąpić od wykonywania czynności lub sporządzania dokumentów, których wykonanie

lub sporządzenie jest niemożliwe albo szczególnie utrudnione; przepisu nie stosuje

się, jeżeli nieprzeprowadzenie czynności albo brak dokumentów może spowodować ograniczenie

prawa do obrony obwinionego żołnierza;

4)

czynności zastrzeżone w ustawie dla rzecznika dyscyplinarnego może wykonywać inny

żołnierz wyznaczony przez przełożonego dyscyplinarnego.

1.

W warunkach, o których mowa w art. 87, żołnierzom można wymierzyć karę aresztu izolacyjnego.

2.

Karę aresztu izolacyjnego wymierza się na okres od siedmiu do czternastu dni.

3.

W czasie odbywania kary, o której mowa w ust. 1, ukarany przebywa w wydzielonym pomieszczeniu

izby zatrzymań, a ponadto ma obowiązek wykonywać zadania służbowe, w wymiarze do ośmiu

godzin dziennie. W okresie wykonywania tej kary żołnierz ma ograniczoną możliwość

korespondencji, korzystania z aparatów telefonicznych oraz innych środków łączności

przewodowej i bezprzewodowej, posiadania przedmiotów, a także przyjmowania odwiedzin.

4.

Żołnierzowi, wobec którego orzeczono prawomocnie karę, o której mowa w ust. 1, za

okres ukarania potrąca się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego

uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym.

5.

Karę aresztu izolacyjnego orzeka wojskowy sąd garnizonowy, na wniosek przełożonego

dyscyplinarnego zajmującego stanowisko służbowe nie niższe niż dowódcy jednostki wojskowej.

Przepis art. 23 stosuje się odpowiednio.

6.

Sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji o ukaraniu karą aresztu izolacyjnego,

może odroczyć albo przerwać wykonanie tej kary.

7.

Wydane przez sąd zarządzenie wykonania kary aresztu izolacyjnego umieszcza się w rozkazie

lub decyzji dowódcy jednostki wojskowej albo kierownika instytucji cywilnej, w której

żołnierz pełni służbę, określając miejsce i termin wykonania kary.

8.

Karę aresztu izolacyjnego wobec ukaranego nią żołnierza wykonuje obsługa izby zatrzymań

w jednostkach organizacyjnych Żandarmerii Wojskowej, w jednostkach wojskowych poza

granicami państwa i na okrętach wojennych.

9.

Jeżeli sąd, stwierdzając winę, nie znajduje podstaw do wymierzenia kary aresztu izolacyjnego,

przekazuje sprawę do ukarania dyscyplinarnego przełożonemu dyscyplinarnemu zajmującemu

stanowisko służbowe nie niższe niż dowódcy jednostki wojskowej albo kierownika instytucji

cywilnej.

10.

Odwołanie od orzeczenia wojskowego sądu garnizonowego rozpoznaje wojskowy sąd okręgowy.

11.

Do wzruszenia prawomocnego orzeczenia uprawniony jest wojskowy sąd okręgowy.

12

W razie uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej

aresztu izolacyjnego, ukaranemu przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, które stosuje się odpowiednio, oraz zwrot potrąconej części uposażenia, wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia, w którym uposażenie było wymagalne, do

dnia wypłaty.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm. uchyla się art. 63b.

(pominięte)

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2007 r. Nr 109, poz. 756 oraz z 2008 r. Nr 141, poz. 888) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 33 w § 4 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej

substancji lub środka;

”

;

2)

w art. 51 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli czyn określony w § 1 ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza się go,

będąc pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji

lub środka,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

”

;

3)

w art. 70 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się

w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji

lub środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe lub służbowe.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39, z późn. zm. art. 114 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przewidziane w art. 71 zawieszenie w czynnościach służbowych prokuratorów wojskowych

jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, pociąga za sobą skutki

zawieszenia na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. Nr 190, poz. 1474) oraz ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 323 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Żołnierze innej służby niż zasadnicza odbywają karę ograniczenia wolności, pozostając

w określonym miejscu w dyspozycji przełożonego w czasie od zakończenia zajęć służbowych

przez 4 godziny 2 dni w tygodniu. Sąd może również orzec potrącenie od 5 do 15% miesięcznego

zasadniczego uposażenia na wskazany cel społeczny.

”

;

2)

art. 338 otrzymuje brzmienie

„

Art. 338.

§ 1.

Żołnierz, który co najmniej dwukrotnie w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące samowolnie

opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania albo samowolnie poza nimi

pozostaje w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo 48 godzin,

podlega karze ograniczenia wolności.

§ 2.

Żołnierz, który samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania

albo samowolnie poza nimi pozostaje przez okres powyżej 48 godzin, nie dłużej jednak

niż przez okres 7 dni,

podlega karze ograniczenia wolności, karze aresztu wojskowego do roku albo pozbawienia

wolności do roku.

§ 3.

Żołnierz, który samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania

albo samowolnie poza nimi pozostaje przez okres powyżej 7 dni,

podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.

§ 4.

Ściganie przestępstwa określonego w § 1 i 2 następuje na wniosek dowódcy jednostki

wojskowej.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 659 otrzymuje brzmienie

„

Art. 659.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek dowódcy jednostki wojskowej uprawnienia

pokrzywdzonego lub instytucji określone w art. 306, a w wypadku przewidzianym w art.

330 § 2 - również określone w art. 55 § 1, przysługują temu dowódcy.

§ 2.

Uprawnienia i obowiązki dowódcy jednostki wojskowej przysługują odpowiednio kierownikowi

instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę wojskową.

”

;

2)

art. 671 otrzymuje brzmienie

„

Art. 671.

§ 1.

Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko żołnierzowi odbywającemu zasadniczą służbę

wojskową albo pełniącemu służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego jest

obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi.

§ 2.

Udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi

w sprawie przeciwko żołnierzowi oskarżonemu o przestępstwo popełnione w związku z

wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poza granicami państwa.

§ 3.

Udział obrońcy w posiedzeniu sądu wojskowego przeciwko osobom wymienionym w § 1 i

2 jest obowiązkowy również w wypadkach przewidzianych w art. 339 § 1 pkt 2 i 3.

§ 4.

Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko innemu oskarżonemu niż wymieniony w §

1 jest obowiązkowy przed wojskowym sądem okręgowym, jeżeli zachodzi wypadek przewidziany

w art. 654 § 1 pkt 2.

§ 5.

W wypadkach określonych w § 1-4 stosuje się odpowiednio art. 81.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, Nr 214, poz. 1344 i Nr 237, poz. 1651 oraz z 2009 r. Nr 178, poz. 1375) po art. 86 dodaje się art. 86a w brzmieniu

„

Art. 86a.

§ 1.

Ściganie wykroczenia popełnionego przez żołnierza, o którym mowa w art. 10 § 1 pkt

1, następuje na żądanie dowódcy jednostki wojskowej lub kierownika instytucji cywilnej,

w której żołnierz pełni służbę wojskową, z zastrzeżeniem § 3 i 4.

§ 2.

W razie odstąpienia od żądania ścigania wykroczenia dowódca jednostki wojskowej lub

kierownik instytucji cywilnej, wszczyna wobec sprawcy tego czynu postępowanie dyscyplinarne

albo wydaje polecenie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, bądź występuje z wnioskiem

w tej sprawie do innego przełożonego dyscyplinarnego.

§ 3.

W przypadku popełnienia przez żołnierza wykroczenia, za które można orzec albo orzeka

się środki karne zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku przedmiotów lub nawiązki,

nie wszczyna się postępowania dyscyplinarnego, a stosuje się przepis art. 86 § 1.

§ 4.

W czasie pełnienia służby wojskowej po ogłoszeniu mobilizacji, w stanach nadzwyczajnych,

w czasie wojny, a także podczas wykonywania zadań służbowych w strefie działań wojennych

oraz w przypadku użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa,

udziału w akcjach humanitarnych, poszukiwawczych lub ratowniczych, jak również w warunkach,

o których mowa w art. 10 § 1 pkt 1 lit. c, w stosunku do żołnierza, który popełnił

wykroczenie, stosuje się wyłącznie § 2.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych

(Dz. U. Nr 123, poz. 1353, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 2 po pkt 17 dodaje się pkt 17a w brzmieniu

„

17a)

przyjmowanie i zwalnianie z izby zatrzymań osób, o których mowa w art. 26a, oraz prowadzenie

ich ewidencji, przechowywanie dokumentów dotyczących pobytu tych osób w izbach zatrzymań

oraz ich rzeczy osobistych, złożonych do depozytu, a także nadzorowanie osób przebywających

w izbach zatrzymań;

”

;

2)

uchyla się art. 26;

3)

dodaje się art. 26a w brzmieniu

„

Art. 26a.

1.

W izbach zatrzymań umieszcza się zatrzymanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 i

4, osadzonych na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej, wykonujących karę aresztu

izolacyjnego oraz tymczasowo aresztowanych lub skazanych na podstawie przepisów karnych.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia, tworzy i likwiduje izby zatrzymań

w jednostkach organizacyjnych Żandarmerii Wojskowej, w jednostkach wojskowych poza

granicami państwa i na okrętach wojennych, z uwzględnieniem struktury i rozmieszczenia

Sił Zbrojnych.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki tworzenia i likwidacji izb zatrzymań, z uwzględnieniem rozmieszczenia izb

zatrzymań, organów wojskowych uprawnionych do ich tworzenia i likwidacji, obowiązku

zawiadamiania o tym wojskowego sądu garnizonowego i wojskowego prokuratora garnizonowego,

warunków lokalizacji izb zatrzymań;

2)

warunki, jakim powinny odpowiadać izby zatrzymań, z uwzględnieniem ich, budowy i wyposażenia,

w szczególności zapewniających wymaganą minimalną powierzchnię pomieszczeń izb zatrzymań,

warunków lokalizacji pomieszczeń izb zatrzymań;

3)

skład, uprawnienia i obowiązki obsługi izby zatrzymań, z uwzględnieniem możliwości

stosowania przez obsługę izby zatrzymań środków przymusu bezpośredniego w przypadkach

i na zasadach określonych w art. 23 i 42 oraz używania broni palnej w przypadkach

i na zasadach określonych w art. 23 i 43;

4)

organy uprawnione do kontrolowania izb zatrzymań, z uwzględnieniem zakresu tej kontroli;

5)

warunki i sposób prowadzenia oraz zasady obiegu, okres przechowywania, sposób archiwizowania

lub brakowania ewidencji i dokumentacji dotyczącej osób umieszczonych w izbie zatrzymań,

a także formy i wzory tej ewidencji i dokumentacji;

6)

warunki oraz organizację umieszczania w izbie zatrzymań osób, o których mowa w ust.

1, z uwzględnieniem czynności dokonywanych wobec tych osób przez obsługę izby zatrzymań.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, należy również uwzględnić konieczność dostosowania

jego przepisów do warunków pełnienia czynnej służby wojskowej po ogłoszeniu mobilizacji,

w stanach nadzwyczajnych, w czasie wojny, a także podczas wykonywania zadań służbowych

w strefie działań wojennych oraz w przypadku użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa, jak również udziału w akcjach humanitarnych, poszukiwawczych

lub ratowniczych.

”

;

4)

w art. 45 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się lit. e w brzmieniu

„

e)

dyżurny parku sprzętu technicznego.

”

;

5)

w art. 46 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

wykonywanie czynności przewidzianych dla wojskowych organów porządkowych w przepisach

o postępowaniu karnym, karnym skarbowym, karnym wykonawczym i cywilnym oraz w przepisach

o dyscyplinie wojskowej, a także o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.”.

”

;

1.

Jeżeli przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

żołnierz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach określonych w ustawie,

chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze;

2)

w przypadku gdy zostało wydane nieprawomocne orzeczenie w pierwszej instancji, postępowanie

dyscyplinarne prowadzi się do jego zakończenia według przepisów dotychczasowych;

3)

w przypadku gdy zostało wydane prawomocne orzeczenie, postępowanie dyscyplinarne w

sprawie jego wzruszenia prowadzi się według przepisów ustawy.

2.

W stosunku do żołnierza zawieszonego w czynnościach służbowych lub osadzonego w izbie

zatrzymań przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy.

3.

Po wejściu w życie ustawy nie wykonuje się kar dyscyplinarnych nieprzewidzianych w

ustawie.

4.

Kary i środki dyscyplinarne niewykonane przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają

wykonaniu według przepisów ustawy.

5.

Kadencja rzeczników dyscyplinarnych wyznaczonych przed dniem wejścia w życie ustawy

wygasa z dniem wyznaczenia nowych rzeczników dyscyplinarnych na podstawie ustawy.

6.

Do żołnierzy odbywających nadterminową zasadniczą służbę wojskową po dniu 1 stycznia

2010 r. przepisy ustawy stosuje się odpowiednio jak wobec żołnierzy zawodowych.

Traci moc

1)

art. 44 ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności

żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej

(Dz. U. z 1992 r. poz. 17 oraz z 1997 r. poz. 753);

2)

ustawa z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. z 2002 r. poz. 370 i 2052, z 2003 r. poz. 1750, z 2007 r. poz. 1242 oraz z 2009 r. poz. 957).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

§ 1.

Żołnierz, który co najmniej dwukrotnie w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące samowolnie

opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania albo samowolnie poza nimi

pozostaje w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo 48 godzin,

podlega karze ograniczenia wolności.

§ 2.

Żołnierz, który samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania

albo samowolnie poza nimi pozostaje przez okres powyżej 48 godzin, nie dłużej jednak

niż przez okres 7 dni,

podlega karze ograniczenia wolności, karze aresztu wojskowego do roku albo pozbawienia

wolności do roku.

§ 3.

Żołnierz, który samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania

albo samowolnie poza nimi pozostaje przez okres powyżej 7 dni,

podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.

§ 4.

Ściganie przestępstwa określonego w § 1 i 2 następuje na wniosek dowódcy jednostki

wojskowej.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek dowódcy jednostki wojskowej uprawnienia

pokrzywdzonego lub instytucji określone w art. 306, a w wypadku przewidzianym w art.

330 § 2 - również określone w art. 55 § 1, przysługują temu dowódcy.

§ 2.

Uprawnienia i obowiązki dowódcy jednostki wojskowej przysługują odpowiednio kierownikowi

instytucji cywilnej, w której żołnierz pełni służbę wojskową.

§ 1.

Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko żołnierzowi odbywającemu zasadniczą służbę

wojskową albo pełniącemu służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego jest

obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi.

§ 2.

Udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy przed wszystkimi sądami wojskowymi

w sprawie przeciwko żołnierzowi oskarżonemu o przestępstwo popełnione w związku z

wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych poza granicami państwa.

§ 3.

Udział obrońcy w posiedzeniu sądu wojskowego przeciwko osobom wymienionym w § 1 i

2 jest obowiązkowy również w wypadkach przewidzianych w art. 339 § 1 pkt 2 i 3.

§ 4.

Udział obrońcy w rozprawie głównej przeciwko innemu oskarżonemu niż wymieniony w §

1 jest obowiązkowy przed wojskowym sądem okręgowym, jeżeli zachodzi wypadek przewidziany

w art. 654 § 1 pkt 2.

§ 5.

W wypadkach określonych w § 1-4 stosuje się odpowiednio art. 81.