Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 maja 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

Ustawa normuje

1)

podatek od nieruchomości;

2)

podatek od środków transportowych;

3)

(uchylony)

4)

opłatę targową;

5)

opłatę miejscową;

5a)

opłatę uzdrowiskową;

5b

opłatę reklamową;

6)

(uchylony)

7)

opłatę od posiadania psów.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród

budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

2)

budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem;

3

grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty,

budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego

działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a;

3a

reklama, tablica reklamowa, urządzenie reklamowe, szyld - odpowiednio reklamę, tablicę

reklamową, urządzenie reklamowe, szyld w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm.;

4

działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2;

5)

powierzchnia użytkowa budynku lub jego części - powierzchnię mierzoną po wewnętrznej

długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych

oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice,

sutereny i poddasza użytkowe;

6)

działalność rolnicza - produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału

siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą,

roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego

zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego

oraz chów i hodowlę ryb;

7)

działalność leśna - działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie

urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i

upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna,

żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także

sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym.

2.

Za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się

1)

działalności rolniczej lub leśnej;

2)

wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach

wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie,

jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5;

3

działalności, o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

2a

Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej

nie zalicza się

1)

budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2

gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3)

budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja

ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono

budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

3.

Przez użyte w ustawie określenia

1)

użytki rolne,

2)

lasy,

3)

nieużytki,

4)

użytki ekologiczne,

5)

grunty zadrzewione i zakrzewione,

6)

(uchylony)

7

grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi

płynącymi,

8)

grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi

- rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

1.

Ulgi i zwolnienia podatkowe w zakresie podatków i opłat lokalnych przyznane kościołom

i związkom wyznaniowym regulują odrębne ustawy.

2.

Zwolnienia z podatku od nieruchomości przyznane z tytułu prowadzenia działalności

gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych regulują przepisy ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych

i niektórych ustaw

(Dz. U. poz. 1840, z późn. zm. .

3.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wchodzących w skład nieruchomości

przeznaczonych na budowę dróg publicznych, nabytych odpowiednio na własność lub w

trwały zarząd

1)

Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad,

2)

właściwych jednostek samorządu terytorialnego

- regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2031).

Organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w niniejszej

ustawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty

budowlane

1)

grunty;

2)

budynki lub ich części;

3)

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

2

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem

zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

3.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również

1)

pod warunkiem wzajemności - nieruchomości będące własnością państw obcych lub organizacji

międzynarodowych albo przekazane im w użytkowanie wieczyste, przeznaczone na siedziby

przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych misji korzystających

z przywilejów i immunitetów na mocy ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych;

2

grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, z wyjątkiem gruntów pod wodami jezior

lub zbiorników sztucznych;

2a)

grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi;

3

nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego,

w tym urzędów gmin, starostw powiatowych, urzędów związków metropolitalnych i urzędów

marszałkowskich;

4)

grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych

oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.

1.

Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne,

w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące

1)

właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)

użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)

posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części,

stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli

posiadanie

a

wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnej lub z innego

tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących

odrębnych nieruchomości,

b)

jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2

Obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu

Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa

Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji

Nieruchomości Rolnej i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających

nieruchomościami lub obiektami budowlanymi.

3.

Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy

w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

4

Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w

posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania,

a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na

wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5.

4a

Zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o której mowa w ust.

4, nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego -

garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiących odrębny

przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach

w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Przepisu art. 6 ust. 11

nie stosuje się.

5

Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości

od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.

1.

Podstawę opodatkowania stanowi

1)

dla gruntów - powierzchnia;

2)

dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3)

dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z

zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych,

ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji

w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie

zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego

odpisu amortyzacyjnego.

2.

Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle

od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość

jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

3.

Jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od budowli, o których

mowa w ust. 1 pkt 3, powstał w ciągu roku podatkowego - podstawą opodatkowania jest

wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego.

4.

Jeżeli budowla, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jest przedmiotem umowy leasingu i odpisów

amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku jej przejęcia przez właściciela,

do celów określenia podstawy opodatkowania przyjmuje się wartość początkową przed

zawarciem pierwszej umowy leasingu, zaktualizowaną i powiększoną o dokonane ulepszenia

oraz niepomniejszoną o spłatę wartości początkowej.

5.

Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się

odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona

przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

6.

Jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie

z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych

- podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia

roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji

wyceny środków trwałych.

7.

Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz

w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła

biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik

nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość

ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez

podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik.

8.

Organ podatkowy powołuje biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa

w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 65).

9.

Wartość części budowli położonych w danej gminie, w przypadku budowli usytuowanych

na obszarze dwóch lub więcej gmin, określa się proporcjonalnie do długości odcinka

budowli położonego na terenie danej gminy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z

tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie

1)

od gruntów

a)

związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania

w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł

b

pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior

i zbiorników sztucznych - 4,58 zł od 1 ha powierzchni,

c)

pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku

publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł

d

niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. poz. 1777), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu

mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie

tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono

budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3 zł od 1 m

2)

od budynków lub ich części

a)

mieszkalnych - 0,51 zł

b)

związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych

lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł

c)

zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym

materiałem siewnym - 8,06 zł

d)

związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł

e)

pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku

publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł

3)

od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.

2.

Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować

ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając

w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie

i sposób wykorzystywania gruntu.

3.

Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować

ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając

w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny

oraz wiek budynków.

4.

Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust.

1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów

opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności.

1.

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

2.

Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie

budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia

roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto

użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

3.

Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania

w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania

lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

4.

Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające

ten obowiązek.

5.

Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala

się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.

6.

Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi

podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na

formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności

uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku

od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

7.

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust.

11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia

przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu

trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września

i 15 listopada roku podatkowego.

8.

Jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie

podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy

dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek.

8a

Nie wszczyna się postępowania, a postępowanie wszczęte umarza, jeżeli wysokość zobowiązania

podatkowego na dany rok podatkowy nie przekraczałaby, określonych na dzień 1 stycznia

roku podatkowego, najniższych kosztów doręczenia w obrocie krajowym przesyłki poleconej

za potwierdzeniem odbioru przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830). W takim przypadku decyzję umarzającą postępowanie pozostawia się w aktach sprawy,

a organ jest nią związany od chwili wydania. Do zmiany decyzji umarzającej postępowanie

przepis art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) stosuje się odpowiednio.

9

Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki

organizacyjne Agencji Nieruchomości Rolnej, a także jednostki organizacyjne Państwowego

Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane

1)

składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu

na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości

na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli

obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności

uzasadniających powstanie tego obowiązku;

2)

odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust.

3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia;

3)

wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek

właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego,

w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

10.

Obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji

na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również

podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów niniejszej ustawy.

11.

Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w

posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób

tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od

nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

11a

W przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 100 zł, podatek jest płatny jednorazowo

w terminie płatności pierwszej raty.

12.

Rada gminy może zarządzać pobór podatku od nieruchomości od osób fizycznych w drodze

inkasa oraz wyznaczać inkasentów i określać wysokość wynagrodzenia za inkaso.

13.

Rada gminy określa, w drodze uchwały, wzory formularzy, o których mowa w ust. 6 i

w ust. 9 pkt 1; w formularzach zawarte będą dane dotyczące podmiotu i przedmiotu opodatkowania

niezbędne do wymiaru i poboru podatku od nieruchomości.

14.

Rada gminy może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb składania informacji o

nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności

1)

ich format elektroniczny oraz układ informacji i powiązań między nimi zgodnie z przepisami

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;

2)

sposób ich przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

3)

rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone.

15.

Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 14, uwzględnia w szczególności

1)

zakres danych zawartych we wzorach określonych uchwałą rady gminy w sprawie wzorów

informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych i deklaracji na podatek od nieruchomości

oraz konieczność ich opatrzenia podpisem elektronicznym;

2)

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych

w informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych i deklaracjach na podatek

od nieruchomości oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem;

3)

limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku wynikające

z deklaracji na podatek od nieruchomości, a także wymagania dla poszczególnych rodzajów

podpisu elektronicznego określone w przepisach o podpisie elektronicznym, w szczególności

dotyczące weryfikacji podpisu elektronicznego i znakowania czasem.

16.

Poświadczenie przez organ podatkowy złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach

budowlanych lub deklaracji na podatek od nieruchomości za pomocą środków komunikacji

elektronicznej odbywa się zgodnie z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

1.

Zwalnia się od podatku od nieruchomości

1)

budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie

kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli

a)

zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom

kolejowym lub

b)

są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego,

który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom,

lub

c)

tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm;

1a)

grunty, budynki i budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków

- do czasu przeniesienia ich własności lub prawa użytkowania wieczystego - nie dłużej

jednak niż przez 3 lata od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym

stała się ostateczna decyzja lub weszło w życie rozporządzenie, wyrażające zgodę na

likwidację linii lub ich odcinków, wydane w trybie przewidzianym w przepisach o transporcie

kolejowym - z wyjątkiem zajętych na działalność inną niż działalność, o której mowa

w przepisach o transporcie kolejowym;

2)

budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów

i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty;

2a)

grunty, które znajdują się w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem lub przystanią

morską, pozyskane na potrzeby rozwoju portu lub przystani morskiej, zajęte na działalność

określoną w statucie tego podmiotu, położone w granicach portów i przystani morskich

- od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podmiot ten wszedł

w ich posiadanie - nie dłużej niż przez okres 5 lat, z wyjątkiem gruntów zajętych

przez podmiot inny niż podmiot zarządzający portem lub przystanią morską;

3)

budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku

publicznego;

4)

budynki gospodarcze lub ich części

a)

służące działalności leśnej lub rybackiej,

b)

położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej,

c)

zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej;

5

grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia

statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki

i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia

działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe

dzieci i młodzieży;

6)

grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania

i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej;

7)

grunty i budynki we władaniu muzeów rejestrowanych;

8

znajdujące się w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody i służące bezpośrednio

i wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody

a)

grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową,

b)

budynki i budowle trwale związane z gruntem;

8a

będące własnością Skarbu Państwa

a)

grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi jezior,

b)

grunty zajęte pod sztuczne zbiorniki wodne, z wyjątkiem gruntów przekazanych w posiadanie

innym podmiotom niż wymienione w art. 217 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 469, 1590, 1642 i 2295 oraz z 2016 r. poz. 352);

9)

budowle wałów ochronnych, grunty pod wałami ochronnymi i położone w międzywalach,

z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez inne podmioty

niż spółki wodne, ich związki oraz związki wałowe;

10)

grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione,

z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej;

11)

grunty stanowiące działki przyzagrodowe członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych,

którzy spełniają jeden z warunków

a)

osiągnęli wiek emerytalny,

b)

są inwalidami zaliczonymi do I II grupy

c)

są niepełnosprawnymi o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,

d)

są osobami całkowicie niezdolnymi do pracy w gospodarstwie rolnym albo niezdolnymi

do samodzielnej egzystencji;

12

położone na terenie rodzinnego ogrodu działkowego: grunty, altany działkowe i obiekty

gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 mustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 40 oraz z 2015 r. poz. 528), z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej;

13)

budynki i budowle zajęte przez grupę producentów rolnych wpisaną do rejestru tych

grup, wykorzystywane wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów

lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy lub w zakresie określonym

w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich

związkach oraz o zmianie innych ustaw

(Dz. U. poz. 983, z późn. zm.), zgodnie z jej aktem założycielskim;

14)

nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności

pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego;

15

grunty i budynki lub ich części, stanowiące własność gminy, z wyjątkiem zajętych na

działalność gospodarczą lub będących w posiadaniu innych niż gmina jednostek sektora

finansów publicznych oraz pozostałych podmiotów.

2.

Od podatku od nieruchomości zwalnia się również

1)

uczelnie, zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność

gospodarczą;

2)

publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące

je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową;

3)

instytuty naukowe i pomocnicze jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk, w odniesieniu

do nieruchomości lub ich części, które są niezbędne do realizacji zadań, o których

mowa w art. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. z 2016 r. poz. 572); zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą;

4)

prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2011 r. poz. 721, z późn. zm., lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych

wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu

zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych

na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się

w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej

spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych lub zakłady aktywności zawodowej;

5)

instytuty badawcze, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność

gospodarczą;

5a)

przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego uzyskanym na zasadach określonych

w przepisach o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, w odniesieniu

do przedmiotów opodatkowania zajętych na cele prowadzonych badań i prac rozwojowych.

6)

(uchylony)

3.

Rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone

w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy

o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.

4.

Z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a, jednostkom samorządu

terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot utraconych dochodów za przedmioty

opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie

innych przepisów niniejszej ustawy.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 4, kierując się potrzebą

zabezpieczenia budżetów gmin przed utratą dochodów z tytułu zwolnień w opłatach i

podatkach.

6.

Z tytułu zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 8a, gminom przysługuje zwrot utraconych

dochodów ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

6a

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, o którym mowa w ust. 2 pkt 5a, stanowi pomoc

de minimis , o której mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania

art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1).

6b.

(uchylony)

7.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb zwrotu

utraconych dochodów, o których mowa w ust. 6, kierując się potrzebą zabezpieczenia

gmin przed zmniejszeniem dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości,

o którym mowa w ust. 1 pkt 8a.

1.

Dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku

leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym.

2.

Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania,

w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na

podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych

zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach

i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności

1)

przed dniem wejścia w życie ustawy;

2)

aktów notarialnych;

3)

ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji

o pozwoleniu na budowę;

4)

planu zagospodarowania przestrzennego;

5)

ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe;

6)

Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zasady prowadzenia ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym, z

uwzględnieniem zapewnienia współdziałania z ewidencją gruntów i budynków. W rozporządzeniu

minister określi zakres informacji objętych ewidencją, w tym w szczególności dane

osobowe podatnika oraz dane dotyczące przedmiotu opodatkowania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają

1)

samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12

ton;

2)

samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton;

3)

ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą

o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton;

4)

ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą

o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton;

5)

przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę

całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością

rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego;

6)

przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę

całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością

rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego;

7)

autobusy.

1.

Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem

ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków

transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające

osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy

środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako

powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu.

2.

Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych

lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży

solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.

3.

W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy

ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie

własności.

4.

Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca

następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego

- od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy

został nabyty.

4a.

Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia

miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony

ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego

o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu.

4b.

Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji

czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

5.

Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym

środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego

o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas,

na który pojazd powierzono.

6.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane

1)

składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje

na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu

według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie

14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku;

2)

odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ

na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania,

lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności;

3)

wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania -

na rachunek budżetu właściwej gminy.

7.

Organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy,

na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku

przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone

jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład

lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku

współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni

dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie

rejestracyjnym pojazdu.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór deklaracji wraz z załącznikiem, o której mowa w ust. 6, oraz szczegółowy zakres

zawartych w niej danych, w szczególności imię i nazwisko lub nazwę (firmę) podatnika,

jego adres zamieszkania lub siedziby, identyfikator podatkowy oraz dane dotyczące

przedmiotu opodatkowania, w tym rodzaj, markę i typ środka transportowego, rok produkcji,

numer rejestracyjny pojazdu, dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, masę własną pojazdu,

dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów, liczbę osi, rodzaj zawieszenia, liczbę

miejsc do siedzenia w autobusie oraz wpływ na środowisko naturalne.

9

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przesyłania deklaracji na podatek od środków transportowych za pomocą środków

komunikacji elektronicznej,

2)

rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone deklaracje na podatek

od środków transportowych

- uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności

danych zawartych w deklaracjach na podatek od środków transportowych oraz potrzebę

ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

10.

(uchylony)

11.

Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, możliwość składania deklaracji na podatek

od środków transportowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

12.

Poświadczenie przez organ podatkowy złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych

za pomocą środków komunikacji elektronicznej odbywa się zgodnie z przepisami o informatyzacji

działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

1.

Rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od środków transportowych,

z tym że roczna stawka podatku od jednego środka transportowego nie może przekroczyć

1)

od samochodu ciężarowego, o którym mowa w art. 8 pkt 1, w zależności od dopuszczalnej

masy całkowitej pojazdu

a)

powyżej 3,5 tony do 5,5 tony włącznie - 676,20 zł

b)

powyżej 5,5 tony do 9 ton włącznie - 1028,00 zł

c)

powyżej 9 ton - 1233,60 zł

2)

od samochodu ciężarowego, o którym mowa w art. 8 pkt 2 - 2354,12 zł

3)

od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 3 - 1439,20 zł

4)

od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 4, w zależności

od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów

a)

do 36 ton włącznie - 1819,56 zł

b)

powyżej 36 ton - 2354,12 zł

- z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i rodzaju

zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych w załączniku nr

2 do ustawy;

5)

od przyczepy lub naczepy, o których mowa w art. 8 pkt 5 - 1233,60 zł

6)

od przyczepy lub naczepy, o których mowa w art. 8 pkt 6, w zależności od dopuszczalnej

masy całkowitej zespołu pojazdów

a)

do 36 ton włącznie - 1439,20 zł

b)

powyżej 36 ton - 1819,56 zł

- z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i rodzaju

zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych w załączniku nr

3 do ustawy;

7

od autobusu, w zależności od liczby miejsc do siedzenia poza miejscem kierowcy

a)

mniejszej niż 22 miejsca - 1918,50 zł,

b)

równej lub większej niż 22 miejsca - 2425,51 zł.

2.

Przy określaniu stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, rada gminy może różnicować

wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając

w szczególności wpływ środka transportowego na środowisko naturalne, rok produkcji

albo liczbę miejsc do siedzenia.

3.

Jeżeli górna granica stawki podatku, o której mowa w ust. 1 pkt 2, 4 lub 6, jest niższa

od odpowiedniej stawki minimalnej, określonej w załącznikach nr 1-3 do ustawy, górnej

granicy stawki nie uwzględnia się. W tym przypadku rada gminy przyjmuje stawkę podatku

od środków transportowych dla poszczególnych rodzajów pojazdów w wysokości odpowiedniej

stawki, określonej w załącznikach nr 1-3 do ustawy.

1.

Podatek od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, jest płatny w dwóch ratach

proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 lutego

i do dnia 15 września każdego roku.

2.

Jeżeli obowiązek podatkowy powstał

1)

po dniu 1 lutego, a przed dniem 1 września danego roku, podatek za ten rok płatny

jest w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie

a)

w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego - I rata,

b)

do dnia 15 września danego roku - II rata;

2)

od dnia 1 września danego roku, podatek jest płatny jednorazowo w terminie 14 dni

od dnia powstania obowiązku podatkowego.

3.

Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala

się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.

1.

Podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa w art. 8 pkt 1-6, dla

wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przysługuje zwrot zapłaconego podatku od tych środków.

2.

Kwotę zwrotu podatku od środków transportowych, o którym mowa w ust. 1, ustala się,

przyjmując za podstawę liczbę jazd z ładunkiem lub bez ładunku wykonanych przez środek

transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym w następujący sposób

1)

od 100 jazd i więcej - 100% kwoty rocznego podatku;

2)

od 70 do 99 jazd włącznie - 75% kwoty rocznego podatku;

3)

od 50 do 69 jazd włącznie - 50% kwoty rocznego podatku;

4)

od 20 do 49 jazd włącznie - 25% kwoty rocznego podatku.

3.

Zwrotu zapłaconego podatku od środków transportowych na zasadach określonych w ust.

1 i 2 dokonuje organ podatkowy, na rachunek którego uiszczono podatek, na wniosek

podatnika złożony nie później niż do dnia 31 marca roku następującego po roku podatkowym.

Podstawą sporządzenia wniosku są dane zawarte w dokumentach przewozowych stosowanych

przy wykonywaniu przewozów w transporcie kombinowanym, w których dokonano wpisu o

wykonaniu przewozu koleją.

4.

Zwrot podatku od środków transportowych następuje w gotówce albo na rachunek bankowy

podatnika wskazany we wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

1.

Zwalnia się od podatku od środków transportowych

1)

pod warunkiem wzajemności - środki transportowe będące w posiadaniu przedstawicielstw

dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych misji zagranicznych, korzystających

z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych,

oraz członków ich personelu, jak również innych osób zrównanych z nimi, jeżeli nie

są obywatelami polskimi i nie mają miejsca pobytu stałego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy

używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

pojazdy zabytkowe, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

Rada gminy może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1, z

wyjątkiem zwolnień dotyczących pojazdów, o których mowa w art. 8 pkt 2, 4 i 6.

Ulgi i zwolnienia podatkowe udzielone na podstawie odrębnych przepisów nie mają zastosowania

do podatku od środków transportowych.

1.

Stawki określone w załącznikach nr 1-3 do ustawy, począwszy od 2004 r., ulegają przeliczeniu

na następny rok podatkowy zgodnie z procentowym wskaźnikiem kursu euro na pierwszy

dzień roboczy października danego roku w stosunku do kursu euro w roku poprzedzającym

dany rok podatkowy.

2.

Do przeliczenia stawek określonych w załącznikach nr 1-3 stosuje się kurs wymiany

euro i walut krajowych opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych oblicza corocznie wskaźnik, o którym

mowa w ust. 1. Jeżeli wskaźnik jest niższy niż 5%, stawki określone w załącznikach

nr 1-3 nie ulegają zmianie w następnym roku podatkowym.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, nie później niż do dnia 31

października każdego roku, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” stawki, o których mowa w ust. 1, obowiązujące w następnym

roku podatkowym, przeliczone zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-3, zaokrąglając

je w górę do pełnych groszy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

Rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych,

osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej,

dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b.

2.

Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona

sprzedaż.

2a.

(utracił moc)

2b.

Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach.

3.

Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach

za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego

targowisko.

Zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które

są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi

na targowiskach.

1.

Rada gminy może wprowadzić opłatę miejscową. Opłatę miejscową pobiera się od osób

fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub

szkoleniowych

1)

w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe

oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach,

2)

w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status obszaru ochrony

uzdrowiskowej na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 651 i 742 oraz z 2015 r. poz. 1844)

- za każdą rozpoczętą dobę pobytu.

1a

Rada gminy może wprowadzić opłatę uzdrowiskową. Opłatę uzdrowiskową pobiera się od

osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych,

wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach,

którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych - za każdą rozpoczętą dobę pobytu.

2.

Opłaty miejscowej oraz opłaty uzdrowiskowej nie pobiera się

1)

pod warunkiem wzajemności - od członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych

i urzędów konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów

lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają miejsca

pobytu stałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

od osób przebywających w szpitalach;

3)

od osób niewidomych i ich przewodników;

4)

od podatników podatku od nieruchomości z tytułu posiadania domów letniskowych położonych

w miejscowości, w której pobiera się opłatę miejscową albo uzdrowiskową;

5)

od zorganizowanych grup dzieci i młodzieży szkolnej.

2a.

Od osób, od których pobierana jest opłata uzdrowiskowa, nie pobiera się opłaty miejscowej.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa minimalne warunki, jakie powinna

spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową, uwzględniając zróżnicowanie

warunków regionalnych i lokalnych.

4.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, określa warunki

1)

klimatyczne;

2)

krajobrazowe;

3)

umożliwiające pobyt osób w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych.

5.

Rada gminy ustala miejscowości odpowiadające warunkom określonym w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3 i 4, w których pobiera się opłatę miejscową.

1.

Rada gminy może wprowadzić opłatę reklamową od umieszczonych tablic reklamowych lub

urządzeń reklamowych.

2.

Opłata reklamowa może być pobierana jedynie na obszarach, dla których obowiązują zasady

i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych

oraz ogrodzeń.

3.

Opłatę reklamową pobiera się od

1)

właścicieli nieruchomości lub obiektów budowlanych, z wyłączeniem nieruchomości gruntowych

oddanych w użytkowanie wieczyste,

2)

użytkowników wieczystych nieruchomości gruntowych,

3)

posiadaczy samoistnych nieruchomości lub obiektów budowlanych,

4)

posiadaczy nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części,

stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli

posiadanie

a)

wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego

tytułu prawnego,

b)

jest bez tytułu prawnego

- jeżeli na tych nieruchomościach lub obiektach budowlanych znajdują się tablice reklamowe

lub urządzenia reklamowe, niezależnie od tego czy na tablicy reklamowej lub urządzeniu

reklamowym eksponowana jest reklama.

4.

Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany, na których zlokalizowana jest tablica reklamowa

lub urządzenie reklamowe, jest przedmiotem współwłasności lub pozostaje w posiadaniu

dwóch lub więcej osób obowiązek w zakresie wniesienia opłaty reklamowej ciąży solidarnie

odpowiednio na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach.

5.

Opłaty reklamowej nie pobiera się jeżeli tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe,

o których mowa w ust. 2

1)

nie są widoczne z przestrzeni dostępnych publicznie;

2)

stanowią szyld, o ile jest on zgodny z zasadami i warunkami sytuowania obiektów małej

architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń;

3)

są realizacją obowiązku nałożonego przepisami prawa;

4)

służą wyłącznie do upowszechniania informacji

a)

trwale upamiętniającej osoby, instytucje lub wydarzenia,

b)

o charakterze religijnym, związanym z działalnością kościołów lub innych związków

wyznaniowych, jeżeli tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe sytuowane są w granicach

terenów użytkowanych jako miejsca kultu i działalności religijnej oraz cmentarzy.

6.

Kwotę zapłaconego podatku od nieruchomości od tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego,

zalicza się na poczet opłaty reklamowej należnej od tej tablicy reklamowej lub urządzenia

reklamowego.

1.

Opłata reklamowa składa się z części stałej i części zmiennej.

2.

Część stała ma zryczałtowaną wysokość niezależną od pola powierzchni tablicy reklamowej

lub urządzenia reklamowego służącego ekspozycji reklamy.

3.

Część zmienna zależy od wielkości pola powierzchni tablicy lub urządzenia reklamowego

służących ekspozycji reklamy.

4.

Jeśli kształt urządzenia reklamowego uniemożliwia wyznaczenie pola powierzchni służącej

ekspozycji reklamy, o którym mowa w ust. 3, wysokość opłaty zależy od pola powierzchni

bocznej prostopadłościanu opisanego na urządzeniu reklamowym.

(uchylony)

1.

Rada gminy może wprowadzić opłatę od posiadania psów. Opłatę pobiera się od osób fizycznych

posiadających psy.

2.

Opłaty od posiadania psów nie pobiera się od

1)

członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych

osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli

nie są obywatelami polskimi i nie mają miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej - pod warunkiem wzajemności;

2)

osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o

rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - z

tytułu posiadania jednego psa;

2a)

osób niepełnosprawnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych - z tytułu posiadania psa asystującego;

3)

osób w wieku powyżej 65 lat prowadzących samodzielnie gospodarstwo domowe - z tytułu

posiadania jednego psa;

4)

podatników podatku rolnego od gospodarstw rolnych - z tytułu posiadania nie więcej

niż dwóch psów.

Rada gminy, w drodze uchwały

1)

określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych

w ustawie, z tym że

a)

stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 597,86 zł

b)

stawka opłaty miejscowej w miejscowościach, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1,

nie może przekroczyć 1,67 zł

c)

stawka opłaty miejscowej w miejscowościach posiadających status obszaru ochrony uzdrowiskowej

nie może przekroczyć 2,40 zł

d)

stawka opłaty uzdrowiskowej nie może przekroczyć 3,33 zł

e)

(uchylona)

f)

stawka opłaty od posiadania psów nie może przekroczyć 100 zł

g

stawka części stałej opłaty reklamowej nie może przekroczyć 2,50 zł dziennie,

h

stawka części zmiennej opłaty reklamowej nie może przekroczyć 0,20 zł od 1 m

2

może zarządzić pobór tych opłat w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość

wynagrodzenia za inkaso, a także może wprowadzić obowiązek prowadzenia przez inkasentów

ewidencji osób, o których mowa w art. 17 ust. 1, zobowiązanych do uiszczania opłaty

miejscowej oraz określić szczegółowy zakres danych zawartych w tej ewidencji, uwzględniając

konieczność zapewnienia prawidłowego poboru opłaty miejscowej;

3)

może wprowadzać inne niż wymienione w ustawie zwolnienia przedmiotowe od opłat lokalnych;

4

może różnicować wysokość stawek opłaty reklamowej uwzględniając lokalizację oraz wielkość

lub rodzaj tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego;

5

może wprowadzić obowiązek składania organowi podatkowemu właściwemu ze względu na

miejsce położenia tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych, deklaracji na opłatę

reklamową, a także określić termin, warunki i tryb składania tych deklaracji; w tym

przypadku rada gminy określa wzór formularza deklaracji na opłatę reklamową, w którym

zawarte będą dane dotyczące podmiotu i przedmiotu opodatkowania niezbędne do wymiaru

i poboru opłaty reklamowej;

6

może wprowadzić możliwość składania deklaracji na opłatę reklamową za pomocą środków

komunikacji elektronicznej; w tym przypadku przepisy art. 6 ust. 14-16 stosuje się

odpowiednio.

1.

Górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19

pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny

rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych

w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do

analogicznego okresu roku poprzedniego.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, górne granice stawek

kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając

je w górę do pełnych groszy.

3.

Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza.

1.

W przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art.

5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące

w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku nieuchwalenia stawek podatku od środków transportowych, o których mowa

w art. 10 ust. 1 pkt 2, 4 lub 6, jeśli stawki minimalne dla poszczególnych rodzajów

pojazdów są wyższe od stawek uchwalonych na rok poprzedzający rok podatkowy - stosuje

się odpowiednie stawki wynikające z załączników nr 1-3 do ustawy.

W przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4, art. 7 ust. 3, art. 10 ust. 2, art.

12 ust. 4 oraz art. 19 pkt 1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie

pomocy publicznej, uchwała ta powinna być podjęta z uwzględnieniem przepisów dotyczących

pomocy publicznej.

W przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4, w art. 10 ust. 2 oraz w art. 19 pkt

1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie pomocy publicznej, pomoc ta

jest udzielana jako pomoc de minimis .

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki udzielania zwolnień stanowiących

pomoc publiczną, o których mowa w

1)

art. 7 ust. 3,

2)

art. 12 ust. 4

- mając na uwadze zapewnienie zgodności udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności

tej pomocy określonymi w przepisach Unii Europejskiej.

2.

Projekt uchwały rady gminy przewidujący udzielanie pomocy publicznej, który nie uwzględnia

warunków określonych w rozporządzeniach wydanych na podstawie ust. 1, podlega notyfikacji

Komisji Europejskiej, chyba że projekt ten przewiduje

1)

udzielanie pomocy w ramach wyłączeń grupowych;

2)

udzielanie pomocy de minimis .

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o podatku drogowym, należy przez to rozumieć

podatek od środków transportowych, o którym mowa w niniejszej ustawie.

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. poz. 50, z 1988 r. poz. 132, z 1989 r. poz. 192 i 443 oraz z 1990 r. poz. 198).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 37,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 5 i 7 oraz art. 9 ust. 8 i 9 ustawy

zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie

aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 7 ust. 5 i 7 oraz art. 9 ust. 8 i 9

ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 19 pkt 2 ustawy zmienianej w art.

9, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów prawa miejscowego

wydanych na podstawie art. 19 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

W roku 2015 nie dokonuje się, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

9, zmiany górnych granic stawek kwotowych określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b

oraz w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym.

Stawek tych nie ogłasza się w obwieszczeniu wydawanym na podstawie 20 ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 9.

Do postępowań w sprawie zwrotu utraconych przez jednostki samorządu terytorialnego

dochodów z tytułu stosowania do dnia 31 grudnia 2015 r. zwolnień, o których mowa w

art. 7 ust. 1 pkt 8 i 8a ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 57, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 25, art. 29 pkt 1-10, pkt 11 w zakresie art. 88, art. 89 i art. 90 ust. 1 oraz

pkt 12, art. 32, art. 34, art. 37, art. 44, art. 51, art. 53 i art. 55 ust. 2-4, które

wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.