Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

1.

Ustawa określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

2.

Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz

aktywizacji zawodowej są realizowane przez instytucje rynku pracy działające w celu

1)

pełnego i produktywnego zatrudnienia;

2)

rozwoju zasobów ludzkich;

3)

osiągnięcia wysokiej jakości pracy;

4)

wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej;

5)

zwiększania mobilności na rynku pracy.

3.

Ustawa ma zastosowanie do

1)

obywateli polskich poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

za granicą u pracodawców zagranicznych;

2)

cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

a)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

b)

obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej,

c)

obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy

mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa

ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi,

d)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy,

e)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały,

f)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej,

g)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w

związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127, art. 151 ust. 1 lub 2 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia

2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. poz. 1650, z późn. zm.,

h)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w

związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 159 ust. 1, art. 160, art. 161, art. 176, art. 186 ust. 1 pkt 1, 2,

4 i 5 lub art. 187 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

ha) art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, albo wizę wydaną w celu wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

i)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zgodę na pobyt ze względów humanitarnych

lub zgodę na pobyt tolerowany,

j)

korzystających w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej,

k

ubiegających się w Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie ochrony międzynarodowej

i małżonków, w imieniu których występują z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej,

którzy posiadają zaświadczenie wydane na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca

2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z 2013 r. poz. 1650, z 2014 r. poz. 1004 oraz z 2015 r.

poz. 1607),

l)

którym udzielono ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

cudzoziemców - członków rodzin cudzoziemców, o których mowa w pkt 2 lit. a-c;

4)

cudzoziemców - członków rodzin obywateli polskich, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt

czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo po złożeniu wniosku o udzielenie

zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego Unii Europejskiej przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii

Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia

na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej posiadali zezwolenie na pobyt czasowy;

5)

cudzoziemców zamierzających wykonywać pracę lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, niewymienionych w pkt 2-4.

4.

Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują

osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 2 lit. a-g, i, j, I oraz pkt 3 i 4.

5.

Na zasadach określonych w ustawie osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. ha, przysługują

zasiłki, o których mowa w rozdziale 15.

6.

Na zasadach określonych w ustawie osoby, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. h oraz

ha, mogą korzystać z usług rynku pracy z wyłączeniem prawa do świadczeń określonych

w art. 41-42a.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

akademickim biurze karier - oznacza to jednostkę działającą na rzecz aktywizacji zawodowej

studentów i absolwentów szkoły wyższej, prowadzoną przez szkołę wyższą lub organizację

studencką, do której zadań należy w szczególności

a)

dostarczanie studentom i absolwentom szkoły wyższej informacji o rynku pracy i możliwościach

podnoszenia kwalifikacji zawodowych,

b)

zbieranie, klasyfikowanie i udostępnianie ofert pracy, staży i praktyk zawodowych,

c)

prowadzenie bazy danych studentów i absolwentów uczelni zainteresowanych znalezieniem

pracy,

d)

pomoc pracodawcom w pozyskiwaniu odpowiednich kandydatów na wolne miejsca pracy oraz

staże zawodowe,

e)

pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy;

2)

bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g,

lit. i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio

przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust.

3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową

do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie

lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną,

zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu

pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub

przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły

lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną

we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy

oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli

a)

ukończyła 18 lat,

b)

nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art.

27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, 1240, 1302 i 1311),

c)

nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej,

renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia

za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia

pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego,

zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego,

zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej

przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej

emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

d)

nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega

ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub

domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha

przeliczeniowe,

e)

nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów

specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej,

obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości

przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych

ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku

rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy

jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,

f)

nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej

-

zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej

-

nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej

g)

nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z

wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru

elektronicznego,

h)

nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego

wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych

przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,

i)

nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,

j)

nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego,

specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego

wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego

okresu jego pobierania,

k)

nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art.

70 ust. 6,

l)

nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego,

z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,

m)

nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku

dla opiekuna;

2a)

(uchylony)

3)

bezrobotnym do 25 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który do dnia zastosowania

wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończył 25 roku życia;

4)

bezrobotnym powyżej 50 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który w dniu zastosowania

wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy ukończył co najmniej 50 rok życia;

5)

bezrobotnym długotrwale - oznacza to bezrobotnego pozostającego w rejestrze powiatowego

urzędu pracy łącznie przez okres ponad 12 miesięcy w okresie ostatnich 2 lat, z wyłączeniem

okresów odbywania stażu i przygotowania zawodowego dorosłych;

6)

bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych - oznacza to bezrobotnego nieposiadającego

kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem

lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu;

7)

cudzoziemcu - oznacza to osobę nieposiadającą obywatelstwa polskiego;

8)

członku rodziny - oznacza to

a)

osobę pozostającą z obywatelem polskim lub cudzoziemcem, o którym mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2, w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

zstępnego, obywatela polskiego lub cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającego

na jego utrzymaniu;

9)

dodatku aktywizacyjnym - oznacza to kwotę wypłaconą osobie, która będąc bezrobotnym

posiadającym prawo do zasiłku, podjęła samodzielnie lub w wyniku skierowania przez

powiatowy urząd pracy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową;

9a)

doświadczeniu zawodowym - oznacza to doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia,

wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej przez

okres co najmniej 6 miesięcy;

9aa)

działaniach aktywizacyjnych - oznacza to pakiet działań mających na celu podjęcie

i utrzymanie przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej;

9b)

EURES - oznacza to europejskie służby zatrudnienia państw, o których mowa w art. 1

ust. 3 pkt 2 lit. a-c, realizujące działania obejmujące w szczególności pośrednictwo

pracy wraz z doradztwem w zakresie mobilności na rynku pracy;

10)

(uchylony)

10a)

indywidualnym planie działania - oznacza to plan działań obejmujący podstawowe usługi

rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub

poszukującego pracy;

11)

innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie

umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo

w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych

lub spółdzielni usług rolniczych;

12)

koszcie szkolenia - oznacza to

a)

uprzednio uzgodnioną należność przysługującą instytucji szkoleniowej,

b)

koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków w przypadku osób nieposiadających

prawa do stypendium oraz osób posiadających prawo do stypendium, o którym mowa w art.

41 ust. 3b,

c)

koszty przejazdu, a w przypadku gdy szkolenie odbywa się w miejscowości innej niż

miejsce zamieszkania, także koszty zakwaterowania i wyżywienia,

d)

koszty badań lekarskich i psychologicznych wymaganych w przepisach odrębnych,

e)

koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych

uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych

do wykonywania danego zawodu;

12a)

minimalnym wynagrodzeniu za pracę - oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za

pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy

ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2008);

13)

nielegalnym zatrudnieniu lub nielegalnej innej pracy zarobkowej - oznacza to

a)

zatrudnienie przez pracodawcę osoby bez potwierdzenia na piśmie w wymaganym terminie

rodzaju zawartej umowy i jej warunków,

b)

niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia

społecznego,

c)

podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy;

d)

(uchylona)

e)

(uchylona)

f)

(uchylona)

14)

nielegalnym wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to wykonywanie pracy przez

cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust.

1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów

szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu

nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub

na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88f

ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż

określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art.

135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

15)

(uchylony)

16)

odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają

ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje

lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu

zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas

dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza

3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości

co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu

pracy;

16a)

ofercie pracy - oznacza to wolne od wymagań naruszających zasadę równego traktowania

w zatrudnieniu, w rozumieniu przepisów prawa pracy, zgłoszenie przez pracodawcę do

powiatowego urzędu pracy co najmniej jednego wolnego miejsca zatrudnienia lub innej

pracy zarobkowej w określonym zawodzie lub specjalności w celu uzyskania pomocy w

znalezieniu odpowiedniego pracownika;

17)

organach zatrudnienia - oznacza to ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewodów,

marszałków województw i starostów;

18)

organizacji pozarządowej - oznacza to niebędące jednostkami sektora finansów publicznych

w rozumieniu przepisów o finansach publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia

zysku osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej, utworzone na podstawie

przepisów ustaw, w tym fundacje i stowarzyszenia, z wyjątkiem partii politycznych

i utworzonych przez nie fundacji;

19)

osobie samotnie wychowującej dzieci - oznacza to osobę samotnie wychowującą co najmniej

jedno dziecko w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

20)

osobie współpracującej - oznacza to osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą

działalność oraz zleceniobiorcami w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

21)

osobie zależnej - oznacza to osobę wymagającą ze względu na stan zdrowia lub wiek

stałej opieki, połączoną więzami rodzinnymi lub powinowactwem z osobą objętą usługami

lub instrumentami rynku pracy lub pozostającą z nią we wspólnym gospodarstwie domowym;

21a)

partnerstwie transgranicznym EURES - oznacza to działania sieci EURES w regionach

przygranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, realizowane przez służby zatrudnienia oraz

inne podmioty z państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, uprawnione

do realizacji działań sieci EURES;

21b)

podmiocie powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca - oznacza to jednostkę

organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości prawnej lub osobę fizyczną, która

na podstawie umowy lub innego stosunku prawnego powierza wykonywanie pracy cudzoziemcowi;

22)

poszukującym pracy - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub

cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, poszukujących zatrudnienia, innej

pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowanych w powiatowym

urzędzie pracy;

22a)

powierzeniu cudzoziemcowi nielegalnego wykonywania pracy - oznacza to powierzenie

wykonywania pracy cudzoziemcowi, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w

rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym

na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub

którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę

na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z

zastrzeżeniem art. 88f ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub

na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art.

135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub bez zawarcia umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej w wymaganej formie;

23)

pozarolniczej działalności - oznacza to pozarolniczą działalność w rozumieniu przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych;

23a)

pracach społecznie użytecznych - oznacza to prace wykonywane przez bezrobotnych bez

prawa do zasiłku na skutek skierowania przez starostę, organizowane przez gminę w

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo

zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej;

24)

przychodach - oznacza to przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa,

działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy,

podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

25)

pracodawcy - oznacza to jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości

prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika;

26)

pracach interwencyjnych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które

nastąpiło w wyniku umowy zawartej ze starostą i ma na celu wsparcie bezrobotnych;

26a)

projektach współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego - oznacza to projekty

realizowane przez powiatowe urzędy pracy na podstawie umowy zawartej pomiędzy zarządem

województwa a ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego, prefinansowane w

całości ze środków Funduszu Pracy przeznaczonych w roku budżetowym na realizację przez

samorządy powiatowe programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia

i aktywizacji zawodowej;

27)

pożyczce szkoleniowej - oznacza to pożyczkę udzieloną z Funduszu Pracy na sfinansowanie

kosztów szkolenia podejmowanego bez skierowania powiatowego urzędu pracy na to szkolenie;

27a)

praktycznej nauce zawodu dorosłych - oznacza to formę przygotowania zawodowego dorosłych

umożliwiającą uzyskanie

a)

świadectwa czeladniczego,

b)

świadectw potwierdzających kwalifikacje w zawodzie,

c)

dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających

wszystkie kwalifikacje wyodrębnione w danym zawodzie przez osoby posiadające

-

wykształcenie zasadnicze zawodowe albo

-

zdany egzamin eksternistyczny z zakresu wymagań określonych w podstawie programowej

kształcenia ogólnego dla zasadniczej szkoły zawodowej, albo

-

wykształcenie średnie;

27b)

programach specjalnych - oznacza to zespół działań mających na celu dostosowanie posiadanych

lub zdobycie nowych kwalifikacji i umiejętności zawodowych oraz wsparcie zagrożonych

likwidacją lub istniejących i tworzonych miejsc pracy;

27c)

projektach pilotażowych - oznacza to przedsięwzięcia inicjowane i realizowane przez

publiczne służby zatrudnienia samodzielnie lub we współpracy z innymi instytucjami

rynku pracy, polegające na wdrażaniu nowych metod, narzędzi i sposobów pomocy bezrobotnym,

poszukującym pracy lub pracodawcom w celu przygotowywania rozwiązań o charakterze

systemowym;

28)

przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to przeciętne wynagrodzenie w poprzednim kwartale,

od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na

podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych;

29)

przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to

a)

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników,

zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm., w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u

pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,

b)

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy,

jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych,

produkcyjnych albo technologicznych,

c)

wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy

lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego

w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania

przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy,

d)

rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawie art. 55 § 1Kodeks pracy z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika;

29a)

przygotowaniu zawodowym dorosłych - oznacza to instrument aktywizacji w formie praktycznej

nauki zawodu dorosłych lub przyuczenia do pracy dorosłych, realizowany bez nawiązania

stosunku pracy z pracodawcą, według programu obejmującego nabywanie umiejętności praktycznych

i wiedzy teoretycznej, zakończonego egzaminem;

29b)

przyuczeniu do pracy dorosłych - oznacza to formę przygotowania zawodowego dorosłych,

umożliwiającą uzyskanie wybranych umiejętności lub kwalifikacji zawodowych potwierdzonych

zaświadczeniem lub świadectwem;

30)

(uchylony)

31)

(uchylony)

32)

robotach publicznych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego w okresie nie dłuższym

niż 12 miesięcy przy wykonywaniu prac organizowanych przez powiaty - z wyłączeniem

prac organizowanych w urzędach pracy - gminy, organizacje pozarządowe statutowo zajmujące

się problematyką ochrony środowiska, kultury, oświaty, kultury fizycznej i turystyki,

opieki zdrowotnej, bezrobocia oraz pomocy społecznej, a także spółki wodne i ich związki,

jeżeli prace te są finansowane lub dofinansowane ze środków samorządu terytorialnego,

budżetu państwa, funduszy celowych, organizacji pozarządowych, spółek wodnych i ich

związków;

33)

(uchylony)

34)

stażu - oznacza to nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania

pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą;

35)

stypendium - oznacza to kwotę wypłacaną z Funduszu Pracy bezrobotnemu lub innej uprawnionej

osobie w okresie odbywania szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, studiów

podyplomowych, stażu oraz w okresie nauki w szkole ponadgimnazjalnej albo w szkole

wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych;

36)

staroście - oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu,

sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy;

36a)

specyficznych elementach wspierających zatrudnienie - oznacza to finansowanie z Funduszu

Pracy racjonalnych wydatków innych niż usługi i instrumenty rynku pracy, niezbędnych

do realizacji działań dostosowanych do indywidualnych potrzeb uczestników programu

specjalnego, adekwatnych do uwarunkowań lokalnego rynku pracy;

37)

szkoleniu - oznacza to pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie

lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych

do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;

38)

składkach na ubezpieczenia społeczne - oznacza to składki na ubezpieczenia emerytalne,

rentowe i wypadkowe, finansowane z własnych środków płatnika tych składek;

39)

(uchylony)

40)

wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to zatrudnienie, wykonywanie innej pracy

zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do

rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są

spółkami kapitałowymi w organizacji;

41)

zasiłku - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych;

42)

(uchylony)

43)

zatrudnieniu - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku

służbowego oraz umowy o pracę nakładczą;

43a)

zezwoleniu na pracę - oznacza to decyzję właściwego organu, uprawniającą cudzoziemca

do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na warunkach określonych

w ustawie oraz w tej decyzji;

44)

zwolnieniu monitorowanym - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego

z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w związku z którym są świadczone usługi rynku

pracy dla pracowników będących w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku

służbowego, a także zagrożonych wypowiedzeniem;

45)

żołnierzach rezerwy - oznacza to osoby zwolnione z zawodowej służby wojskowej Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym status żołnierza rezerwy przysługuje

przez okres 36 miesięcy od dnia zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

2.

Nie stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego

1)

wykonywanie przez wolontariuszy świadczeń odpowiadających świadczeniu pracy na zasadach

określonych w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jeżeli

wolontariusz przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy porozumienie z korzystającym;

2)

odbywanie praktyki absolwenckiej na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich

(Dz. U. poz. 1052), jeżeli praktykant przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy umowę o praktykę

absolwencką.

3.

Koszty badań lekarskich lub psychologicznych mających na celu

1)

stwierdzenie zdolności bezrobotnego do wykonywania pracy, uczestnictwa w szkoleniu

lub przygotowaniu zawodowym dorosłych, odbywania stażu, wykonywania prac społecznie

użytecznych,

2)

określenie szczególnych predyspozycji psychofizycznych wymaganych do wykonywania zawodu

- przeprowadzanych na wniosek powiatowego urzędu pracy, są finansowane z Funduszu

Pracy.

Przepisy ustawy chronią przestrzeganie zasady równego traktowania w dostępie i korzystaniu

z usług rynku pracy oraz instrumentów rynku pracy bez względu na płeć, rasę, pochodzenie

etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub

orientację seksualną.

Do postępowań o naruszenie zasady równego traktowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej

w zakresie równego traktowania

(Dz. U. poz. 1700, z 2013 r. poz. 675 oraz z 2015 r. poz. 1268).

1.

Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz

aktywizacji zawodowej są realizowane na podstawie uchwalanego przez Radę Ministrów

Krajowego Planu Działań na Rzecz Zatrudnienia, zawierającego zasady realizacji Europejskiej

Strategii Zatrudnienia, zwanego dalej „Krajowym Planem Działań”, oraz w oparciu o

inicjatywy samorządu gminy, powiatu, województwa i partnerów społecznych.

2.

Projekt Krajowego Planu Działań przygotowuje minister właściwy do spraw pracy przy

współudziale w szczególności: ministra właściwego do spraw gospodarki, ministra właściwego

do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego,

ministra właściwego do spraw rozwoju wsi oraz ministra właściwego do spraw rozwoju

regionalnego.

3.

Krajowy Plan Działań określa w szczególności

1)

cele i kierunki działań zgodne z priorytetami polityki państwa w dziedzinie rynku

pracy;

2)

przewidywaną wysokość środków finansowych, w tym Funduszu Pracy oraz budżetu państwa,

na dofinansowanie działań wynikających z Krajowego Planu Działań;

3)

wskaźniki efektywności Krajowego Planu Działań.

4

Samorząd województwa na podstawie Krajowego Planu Działań, uwzględniając strategie

rozwoju województwa, w tym w zakresie polityki społecznej, o których mowa w przepisach

o samorządzie województwa i przepisach o pomocy społecznej, przygotowuje corocznie

regionalny plan działań na rzecz zatrudnienia, określający priorytetowe grupy bezrobotnych

i osób wymagających wsparcia - po zasięgnięciu opinii powiatów wchodzących w skład

województwa oraz wojewódzkiej rady dialogu społecznego, o której mowa w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach

dialogu społecznego

(Dz. U. poz. 1240), zwanej dalej „ustawą o Radzie Dialogu Społecznego”.

5.

Rada Ministrów w ramach Krajowego Planu Działań może przyjąć rządowe programy promocji

zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, mające na celu aktywizację zawodową bezrobotnych.

6.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw pracy realizuje zadania na rzecz rynku pracy przez

1)

przygotowywanie i koordynację realizacji Krajowego Planu Działań;

2)

koordynację publicznych służb zatrudnienia, w szczególności przez

a)

realizowanie zadań wynikających z funkcji dysponenta Funduszu Pracy,

b)

określanie instrumentów stymulujących rozwój kształcenia ustawicznego rozumianego

jako kształcenie w szkołach dla dorosłych, a także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy

ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w odniesieniu do bezrobotnych, poszukujących

pracy, pracowników i pracodawców,

c)

tworzenie, rekomendowanie i upowszechnianie narzędzi, metod i zasobów informacyjnych

na potrzeby poradnictwa zawodowego, pośrednictwa pracy, organizacji szkoleń, przygotowania

zawodowego dorosłych lub innych form pomocy określonej w ustawie,

d)

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności działań wynikających

z udziału w sieci EURES, w tym koordynowanie sieci EURES na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez udzielanie akredytacji do prowadzenia pośrednictwa pracy sieci EURES,

zwanej dalej „akredytacją”, przygotowanie, zatwierdzanie, monitorowanie i ocenę realizacji

planów działań sieci EURES oraz sprawozdań z ich realizacji, a także koordynowanie

partnerstw transgranicznych EURES na terenie działania tych partnerstw,

e)

reprezentowanie publicznych służb zatrudnienia wobec publicznych służb zatrudnienia

innych państw,

f)

realizowanie postanowień i koordynowanie działań wynikających z umów międzynarodowych

i innych porozumień zawartych z partnerami zagranicznymi w zakresie przepływu pracowników,

g)

upowszechnianie dobrych praktyk w zakresie zlecania działań aktywizacyjnych, o których

mowa w art. 66d;

3)

(uchylony)

4)

zapewnianie jednolitości stosowania prawa, w szczególności przez udzielanie wyjaśnień

dotyczących stosowania przepisów ustawy;

5)

sporządzanie i przedkładanie Radzie Ministrów, okresowych sprawozdań z realizacji

Krajowego Planu Działań;

6)

planowanie i realizowanie we współpracy z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego

zadań w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu, łagodzenia

skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, realizowanych przez instytucje

rynku pracy wynikających z programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego

Funduszu Społecznego, w zakresie należącym do kompetencji ministra właściwego do spraw

pracy;

7)

dążenie do uzyskania wysokiego poziomu i rozwoju zasobów ludzkich, w szczególności

przez

a)

prowadzenie badań i analiz rynku pracy oraz upowszechnianie ich wyników, w tym prowadzenie

corocznej analizy dotyczącej oceny funkcjonowania urzędów pracy w celu poprawy efektywności

ich działania,

b)

ustalanie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy,

c)

koordynowanie opracowywania i rekomendowanie standardów kwalifikacji zawodowych dla

zawodów występujących w klasyfikacji zawodów i specjalności,

d)

koordynowanie opracowywania i rekomendowanie modułowych programów szkoleń zawodowych

dla potrzeb rynku pracy,

e)

prowadzenie i udostępnianie internetowych baz danych z zakresu rynku pracy, w szczególności

dotyczących ofert pracy, instytucji szkoleniowych, klasyfikacji zawodów i specjalności,

standardów kwalifikacji zawodowych, modułowych programów szkolenia zawodowego,

f)

inicjowanie, realizowanie i koordynowanie projektów pilotażowych,

g)

upowszechnianie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie

oraz pomocy świadczonej przez publiczne służby zatrudnienia,

h)

realizację zadań związanych z Krajowym Funduszem Szkoleniowym, o którym mowa w art.

69a ust. 1, zwanym dalej „KFS”, w szczególności ustalanie, w porozumieniu z Radą Rynku

Pracy, priorytetów, wzoru podziału środków KFS i planu ich wydatkowania,

i)

podejmowanie decyzji w sprawie priorytetów wydatkowania środków z rezerwy KFS lub

o przeznaczeniu rezerwy KFS, w przypadku gdy Rada Rynku Pracy nie ustali tych priorytetów

lub nie zdecyduje o przeznaczeniu rezerwy KFS w terminie do dnia 30 czerwca danego

roku;

8)

wprowadzanie i rozwijanie w publicznych służbach zatrudnienia systemów teleinformatycznych

zapewniających spójny system obsługi rynku pracy oraz prowadzenie i udostępnianie

internetowej bazy ofert pracy.

1

Minister właściwy do spraw pracy publikuje corocznie na stronie internetowej urzędu

obsługującego ministra

1)

katalog podstawowych form aktywizacji zawodowej, rozumianych jako usługi i instrumenty

rynku pracy finansowane ze środków Funduszu Pracy, dla których w danym roku będą określone

wskaźniki, o których mowa w pkt 2 lit. b i c;

2)

informację, uzyskaną na podstawie badań statystycznych prowadzonych wspólnie przez

ministra właściwego do spraw pracy i Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego zgodnie

z przepisami o statystyce publicznej, o

a)

wydatkach Funduszu Pracy poniesionych na finansowanie przez samorządy powiatowe podstawowych

form aktywizacji zawodowej,

b)

wskaźnikach efektywności zatrudnieniowej podstawowych form aktywizacji zawodowej,

rozumianej jako udział procentowy liczby osób, które w trakcie lub po zakończeniu

udziału w podstawowych formach aktywizacji zawodowej zostały wykazane jako zatrudnione,

w stosunku do liczby osób, które zakończyły udział w podstawowych formach aktywizacji

zawodowej,

c)

wskaźnikach efektywności kosztowej podstawowych form aktywizacji zawodowej, rozumianej

jako stosunek kwoty wydatków Funduszu Pracy poniesionych przez samorządy powiatowe

na finansowanie podstawowych form aktywizacji zawodowej do liczby osób, które w trakcie

lub po zakończeniu udziału w podstawowych formach aktywizacji zawodowej zostały wykazane

jako zatrudnione;

3)

inne opracowania przedstawiające efekty działań urzędów pracy w aktualnej sytuacji

na rynku pracy.

1a.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego realizuje zadania z zakresu

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, w szczególności przez

1)

pełnienie funkcji instytucji łącznikowej;

2)

prowadzenie punktu kontaktowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1, z późn. zm.), służącego do wymiany danych w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących

Zabezpieczenia Społecznego w zakresie świadczeń dla bezrobotnych.

1b.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może przetwarzać dane osobowe,

jeżeli jest to niezbędne do prowadzenia punktu kontaktowego, o którym mowa w ust.

1a pkt 2, w tym do realizacji praw lub obowiązków wynikających z przepisów o koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego.

2.

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób postępowania w zakresie ogłaszania opisu minimalnych wymagań dla systemu teleinformatycznego

lub oprogramowania stosowanego w publicznych służbach zatrudnienia zawierającego strukturę,

wymaganą minimalną funkcjonalność, wymagania standaryzujące w zakresie bezpieczeństwa,

wydajności i rozwoju systemu oraz zakres komunikacji między elementami struktury systemu,

w tym zestawienie struktur dokumentów elektronicznych, formatów danych oraz protokołów

komunikacyjnych i szyfrujących, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352),

2)

sposób postępowania w zakresie stwierdzania zgodności oprogramowania z opisem minimalnych

wymagań oraz ogłaszania terminu dostosowania oprogramowania,

3)

sposób postępowania w zakresie ogłaszania opisu wymagań określających minimalny zakres

informacji o rynku pracy udostępnianej przez publiczne służby zatrudnienia oraz standardów

obowiązujących w zakresie prezentacji tej informacji na stronach internetowych publicznych

służb zatrudnienia

- mając na uwadze zapewnienie spójności systemów teleinformatycznych stosowanych w

publicznych służbach zatrudnienia, w szczególności w zakresie jednorodności zakresu

i rodzaju danych, która umożliwi ich scalanie w zbiór centralny, a także zachowanie

zgodności z minimalnymi wymaganiami i sposobem stwierdzania zgodności oprogramowania,

określonymi na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

3.

Publiczne służby zatrudnienia używają oprogramowania, które jest zgodne z wymaganiami

określonymi przez ministra właściwego do spraw pracy w przepisach wydanych na podstawie

ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw pracy może tworzyć rejestry centralne zawierające dane

dotyczące rynku pracy, instytucji rynku pracy, projektów, udzielonej pomocy i świadczeń,

a także dane dotyczące poszukujących pracy, bezrobotnych, pracodawców i ofert pracy,

gromadzone przez publiczne służby zatrudnienia na podstawie przepisów ustawy, oraz

może przetwarzać te dane na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych.

5.

Publiczne służby zatrudnienia przekazują dane do rejestrów centralnych utworzonych

na podstawie ust. 4 oraz mogą z nich korzystać w zakresie niezbędnym do realizacji

zadań określonych w ustawie, wykorzystując oprogramowanie, o którym mowa w ust. 3,

lub narzędzia określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c.

6.

Dane z rejestru utworzonego na podstawie ust. 4 mogą być udostępniane w trybie i na

zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne innym podmiotom realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo

na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym

do realizacji tych zadań. Dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany

zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.

7.

Minister właściwy do spraw pracy w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

1)

określa - na podstawie oceny ryzyka powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym

bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- sektory działalności na poziomie sekcji, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności

(PKD), o szczególnym natężeniu powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym

bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przygotowuje - na podstawie informacji przekazanych przez Straż Graniczną i Państwową

Inspekcję Pracy - i przekazuje Komisji Europejskiej

a)

co roku, do dnia 30 czerwca - informacje o liczbie przeprowadzonych w poprzednim roku

kontroli w zakresie powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym bez ważnego

dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz procentowym

udziale podmiotów powierzających wykonywanie pracy tym cudzoziemcom w każdym sektorze,

o którym mowa w pkt 1,

b)

co trzy lata - sprawozdania z realizacji ustawy określającej skutki powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

8.

Ministrowie właściwi do spraw odpowiednio: budownictwa,gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw pracy pełni funkcję koordynatora publicznych służb zatrudnienia.

1.

Instytucjami rynku pracy realizującymi zadania określone w ustawie są

1)

publiczne służby zatrudnienia;

2)

Ochotnicze Hufce Pracy;

3)

agencje zatrudnienia;

4)

instytucje szkoleniowe;

5)

instytucje dialogu społecznego;

6)

instytucje partnerstwa lokalnego.

2.

Publiczne służby zatrudnienia tworzą organy zatrudnienia wraz z powiatowymi i wojewódzkimi

urzędami pracy, urzędem obsługującym ministra właściwego do spraw pracy oraz urzędami

wojewódzkimi, realizującymi zadania określone ustawą.

3.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką wyspecjalizowaną w działaniach na rzecz

młodzieży, w szczególności młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym, oraz bezrobotnych

do 25 roku życia.

4.

Agencjami zatrudnienia są podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje

zatrudnienia, świadczące usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy

za granicą u pracodawców zagranicznych, poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego

lub pracy tymczasowej.

5.

Instytucjami szkoleniowymi są publiczne i niepubliczne podmioty prowadzące na podstawie

odrębnych przepisów edukację pozaszkolną.

6.

Instytucjami dialogu społecznego na rynku pracy są

1)

związki zawodowe lub organizacje związków zawodowych,

2)

organizacje pracodawców,

3)

organizacje bezrobotnych,

4)

organizacje pozarządowe

- jeżeli wśród zadań statutowych znajduje się realizacja zadań w zakresie promocji

zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

7.

Instytucją partnerstwa lokalnego jest grupa instytucji realizujących na podstawie

umowy przedsięwzięcia i projekty na rzecz rynku pracy.

8.

(uchylony)

9.

Publiczne służby zatrudnienia współpracują z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych

w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

(uchylony)

1.

Do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy

1)

określanie i koordynowanie regionalnej polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich

w odniesieniu do krajowej polityki rynku pracy przez przygotowanie i realizację regionalnego

planu działań na rzecz zatrudnienia;

2)

podział posiadanych środków Funduszu Pracy, z uwzględnieniem kierunków i priorytetów

określonych w regionalnym planie działań na rzecz zatrudnienia, na działania na rzecz

promocji zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i aktywizacji bezrobotnych;

2a)

realizacja zadań związanych z KFS, w szczególności podział środków KFS pomiędzy powiatowe

urzędy pracy, z uwzględnieniem priorytetów określonych przez ministra właściwego do

spraw pracy, w porozumieniu z Radą Rynku Pracy;

3)

opracowywanie badań i analiz rynku pracy, w tym prowadzenie monitoringu zawodów deficytowych

i nadwyżkowych oraz badanie zapotrzebowania na pracę w celu podniesienia efektywności

prowadzonych działań na rzecz wzrostu i promocji zatrudnienia;

4)

współdziałanie z wojewódzką radą rynku pracy w określaniu i realizacji regionalnej

polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich;

5)

(uchylony)

6)

programowanie i wykonywanie zadań realizowanych przy współfinansowaniu Europejskiego

Funduszu Społecznego przez

a)

(uchylona)

b)

wykonywanie zadań wynikających z programów, o których mowa w przepisach o Narodowym

Planie Rozwoju, w przepisach o zasadach prowadzenia polityki rozwoju lub w przepisach

o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie

finansowej 2014-2020,

c)

inicjowanie i realizowanie badań i analiz wykorzystywanych w działaniach realizowanych

przez urzędy pracy;

6a)

koordynowanie na terenie województwa realizacji programów aktywizacji zawodowej finansowanych

z rezerwy Funduszu Pracy pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw pracy;

6b)

inicjowanie i realizowanie projektów pilotażowych;

7)

inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

7a)

inicjowanie programów regionalnych i ich realizowanie, w porozumieniu z powiatowymi

urzędami pracy;

7b)

zlecanie działań aktywizacyjnych;

8)

realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita

Polska zawarła dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie

świadczeń dla bezrobotnych, w szczególności

a)

pełnienie funkcji instytucji właściwej,

b)

przyjmowanie i rozpatrywanie wniosków bezrobotnych o wydanie odpowiednich dokumentów

w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia,

c)

wydawanie decyzji w sprawach wymienionych w art. 8a;

9)

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez

a)

wspieranie i realizację działań sieci EURES, w tym koordynowanie realizacji tych działań

przez urzędy pracy na terenie województwa, we współpracy z ministrem właściwym do

spraw pracy, samorządami powiatowymi oraz innymi podmiotami uprawnionymi do realizacji

działań sieci EURES,

b)

realizowanie zadań związanych z udziałem w partnerstwach transgranicznych EURES, na

terenie działania tych partnerstw;

10)

realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających

z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami

zagranicznymi;

11)

świadczenie poradnictwa zawodowego oraz jego koordynowanie w publicznych służbach

zatrudnienia na terenie województwa;

12)

opracowywanie, gromadzenie, aktualizowanie i upowszechnianie informacji zawodowych

na terenie województwa;

12a)

współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie opracowywania, gromadzenia

i aktualizowania informacji zawodowych o charakterze ogólnokrajowym;

13)

współpraca na terenie województwa z powiatowymi urzędami pracy w zakresie organizacji

szkoleń, przygotowania zawodowego dorosłych i staży, w szczególności przez

a)

badanie popytu na kwalifikacje i umiejętności zawodowe na wojewódzkim rynku pracy

i upowszechnianie wyników tych badań,

b)

prowadzenie rejestru instytucji szkoleniowych i analiz ich oferty szkoleniowej oraz

udostępnianie informacji o tej ofercie,

c)

wspieranie metodyczne działań powiatowych urzędów pracy w zakresie organizacji szkoleń,

przygotowania zawodowego dorosłych i staży,

d)

prowadzenie analiz skuteczności oddziaływania na rynek pracy szkoleń, przygotowania

zawodowego dorosłych i staży oraz upowszechnianie wyników tych analiz,

e)

prowadzenie dialogu społecznego w zakresie polityki zatrudnienia i kształcenia ustawicznego,

f)

popularyzację idei uczenia się przez całe życie i upowszechnianie dobrych praktyk

w zakresie organizacji szkoleń, przygotowania zawodowego dorosłych i staży;

14)

organizowanie, prowadzenie i finansowanie szkoleń pracowników wojewódzkich i powiatowych

urzędów pracy;

15)

coroczne określanie i ogłaszanie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, w terminie do

dnia 30 kwietnia, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady rynku pracy, na podstawie

klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, o której mowa w art.

4 ust. 1 pkt 7 lit. b, oraz klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego określonej

w przepisach o systemie oświaty, wykazu zawodów, w których za przygotowanie zawodowe

młodocianych pracowników może być dokonywana refundacja, o której mowa w art. 12 ust.

6, przy uwzględnieniu zapotrzebowania na kwalifikacje i umiejętności na rynku pracy;

16)

współdziałanie z właściwymi organami oświatowymi, szkołami i szkołami wyższymi w harmonizowaniu

kształcenia i szkolenia zawodowego z potrzebami rynku pracy;

16a)

współpraca ze szkołami wyższymi w zakresie wsparcia studentów, absolwentów i doktorantów

szkół wyższych w wejściu na rynek pracy;

17)

prowadzenie rejestru agencji zatrudnienia oraz wydawanie certyfikatów o dokonaniu

wpisu do rejestru agencji zatrudnienia;

17a)

przetwarzanie informacji o bezrobotnych i poszukujących pracy korzystających z pomocy

określonej w ustawie;

18)

współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie tworzenia rejestrów centralnych

na podstawie art. 4 ust. 4;

19)

udzielanie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie i świadczonej przez publiczne służby zatrudnienia.

1a.

Projekty pilotażowe, o których mowa w ust. 1 pkt 6b, mogą być realizowane na wniosek

marszałka województwa po przedłożeniu informacji charakteryzujących projekt pilotażowy

ministrowi właściwemu do spraw pracy i uzyskaniu jego zgody na realizację projektu

pilotażowego.

1b.

Na wniosek marszałka województwa minister właściwy do spraw pracy może przyznać na

realizację projektu pilotażowego środki z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.

1c.

Informacje o bezrobotnych i poszukujących pracy są udostępniane publicznym służbom

zatrudnienia lub innym podmiotom realizującym zadania na podstawie ustawy lub odrębnych

przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie

niezbędnym do prawidłowej realizacji tych zadań.

1d.

Informacje, o których mowa w ust. 1c, są udostępniane w trybie i na zasadach określonych

w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, na podstawie wniosku złożonego w szczególności w formie dokumentu elektronicznego

lub z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, jeżeli wojewódzki urząd pracy oraz

podmioty, o których mowa w ust. 1c, spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają możliwość identyfikacji osoby uzyskującej informacje w systemie oraz zakresu,

daty i celu ich uzyskania;

2)

posiadają zabezpieczenia uniemożliwiające wykorzystanie informacji niezgodnie z celem

ich uzyskania;

3)

zapewniają, że dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany zgodnie

z przepisami o ochronie danych osobowych.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. b i

c, organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

2a.

Samorząd województwa wymienia dane w zakresie świadczeń dla bezrobotnych w ramach

Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego,

o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego, za pośrednictwem punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2.

2b.

Właściwość miejscowa marszałka województwa nie ulega zmianie w przypadku zmiany przez

bezrobotnego miejsca zamieszkania przed zakończeniem postępowania administracyjnego

dotyczącego spraw, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. c, i niezarejestrowania się

przez niego w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane przez wojewódzki urząd pracy będący

jednostką organizacyjną samorządu województwa.

4.

(uchylony)

5.

Marszałek województwa może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora wojewódzkiego urzędu

pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu

marszałka województwa spraw, w tym wydawania decyzji i postanowień w trybie przepisów

o postępowaniu administracyjnym. W zakresie zadań wynikających z programów współfinansowanych

z Funduszu Pracy w imieniu marszałka województwa zadania wykonuje dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy.

6.

Marszałek województwa powołuje dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy wyłonionego w

drodze konkursu spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni

staż pracy w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy

w innych instytucjach rynku pracy. Marszałek województwa odwołuje dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy po uzyskaniu opinii wojewódzkiej rady rynku pracy. Opinia wojewódzkiej

rady rynku pracy nie jest wymagana w przypadkach, o których mowa w art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy na jego wniosek.

7.

Wicedyrektorów wojewódzkich urzędów pracy powołuje i odwołuje dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy.

8.

W ramach wojewódzkiego urzędu pracy funkcjonuje co najmniej jedno centrum informacji

i planowania kariery zawodowej, będące wyspecjalizowaną komórką organizacyjną, która

w szczególności

1)

wspomaga powiatowe urzędy pracy w prowadzeniu poradnictwa zawodowego przez świadczenie

wyspecjalizowanych usług w zakresie planowania kariery zawodowej na rzecz bezrobotnych

i poszukujących pracy, w tym świadczy usługę poradnictwa na odległość z wykorzystaniem

systemów teleinformatycznych;

2)

we współpracy z powiatowymi urzędami pracy opracowuje, aktualizuje i upowszechnia

informacje zawodowe, w szczególności w powiatowych urzędach pracy na terenie województwa;

2a)

we współpracy z akademickimi biurami karier opracowuje, aktualizuje i upowszechnia

informacje zawodowe, w szczególności w akademickich biurach karier i powiatowych urzędach

pracy na terenie województwa;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

(uchylony)

7)

świadczy poradnictwo zawodowe na rzecz pracodawców oraz ich pracowników, wspomagając

powiatowe urzędy pracy w tym zakresie;

8)

udziela informacji o możliwościach i zakresie świadczonej pomocy przez urzędy pracy;

9)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy opracowuje i aktualizuje informacje

zawodowe oraz inne zasoby informacji pomocne w aktywnym poszukiwaniu pracy o charakterze

ogólnokrajowym;

10)

realizuje działania o charakterze metodyczno-szkoleniowym w zakresie usług rynku pracy

dla pracowników wojewódzkiego i powiatowych urzędów pracy.

8a.

Utworzenie lub likwidacja centrum informacji i planowania kariery zawodowej wymaga

pozytywnej opinii wojewódzkiej rady rynku pracy.

9.

Sejmik województwa co najmniej raz w roku dokonuje oceny sytuacji na rynku pracy i

realizacji zadań w zakresie polityki rynku pracy.

1.

W sprawach dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita Polska

zawarła dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie świadczeń

dla bezrobotnych, marszałek województwa rozstrzyga, w drodze decyzji, z zastrzeżeniem

art. 9d, o przyznaniu albo odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli

okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełniony przez bezrobotnego

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie, o którym mowa w art. 1

ust. 3 pkt 2 lit. b i c, lub państwie, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła dwustronną

umowę międzynarodową o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,

ma wpływ na nabycie, wysokość lub okres pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 73

ust. 1 pkt 2 lit. b.

2.

W sprawach dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, marszałek

województwa stwierdza zachowanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej

Polskiej przez bezrobotnego udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa określonego w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, w drodze wydania dokumentu,

określonego w przepisach prawa Unii Europejskiej.

3.

W sprawach dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, marszałek

województwa rozstrzyga, w drodze decyzji, o odmowie stwierdzenia zachowania prawa

do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej Polskiej przez bezrobotnego

udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa określonego

w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c.

4.

Marszałek województwa rozstrzyga, w drodze decyzji, w innych sprawach dotyczących

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła dwustronne

umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,

jeżeli podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi przepis prawa Unii Europejskiej lub

przepis dwustronnej umowy międzynarodowej o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie

świadczeń dla bezrobotnych.

1.

Do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy

1)

opracowanie i realizacja programu promocji zatrudnienia oraz aktywizacji lokalnego

rynku pracy stanowiącego część powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych,

o której mowa w odrębnych przepisach;

2)

pozyskiwanie i gospodarowanie środkami finansowymi na realizację zadań z zakresu aktywizacji

lokalnego rynku pracy;

2a)

udzielanie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie;

3)

udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy przez pośrednictwo

pracy i poradnictwo zawodowe;

3a)

udzielanie pomocy pracodawcom w pozyskiwaniu pracowników przez pośrednictwo pracy

i poradnictwo zawodowe;

3b)

kierowanie bezrobotnych do realizatora działań aktywizacyjnych, któremu marszałek

województwa zlecił wykonanie działań aktywizacyjnych;

3c)

realizacja zadań związanych z KFS, w szczególności udzielanie pomocy pracodawcom poprzez

finansowanie kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawcy;

4)

rejestrowanie bezrobotnych i poszukujących pracy;

4a)

ustalanie profili pomocy dla bezrobotnych;

5)

(uchylony)

6)

inicjowanie, organizowanie i finansowanie usług i instrumentów rynku pracy;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

8a)

inicjowanie, organizowanie i finansowanie szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych;

9)

opracowywanie badań, analiz i sprawozdań, w tym prowadzenie monitoringu zawodów deficytowych

i nadwyżkowych, oraz dokonywanie ocen dotyczących rynku pracy na potrzeby powiatowej

rady rynku pracy oraz organów zatrudnienia;

10)

inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

11)

współdziałanie z powiatowymi radami rynku pracy w zakresie promocji zatrudnienia oraz

wykorzystania środków Funduszu Pracy;

12)

współpraca z gminami w zakresie upowszechniania ofert pracy i informacji o usługach

poradnictwa zawodowego, szkoleniach, przygotowaniu zawodowym dorosłych, stażach, organizacji

robót publicznych oraz prac społecznie użytecznych, realizacji Programu Aktywizacja

i Integracja, o którym mowa w art. 62a, oraz zatrudnienia socjalnego na podstawie

przepisów o zatrudnieniu socjalnym;

12a)

współpraca z wojewódzkimi urzędami pracy w zakresie świadczenia podstawowych usług

rynku pracy, w tym w opracowywaniu i aktualizacji informacji zawodowych;

13)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków oraz innych świadczeń z tytułu bezrobocia;

14)

wydawanie decyzji o

a)

uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego,

b)

przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub

pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń

niewynikających z zawartych umów,

c)

obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych

świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych

z Funduszu Pracy,

d)

odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie

pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji

lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a;

15)

realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita

Polska zawarła dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie

świadczeń dla bezrobotnych, w tym realizowanie decyzji, o których mowa w art. 8a;

16)

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez

a)

realizowanie działań sieci EURES we współpracy z ministrem właściwym do spraw pracy,

samorządami województw oraz innymi podmiotami uprawnionymi do realizacji działań sieci

EURES,

b)

realizowanie zadań związanych z udziałem w partnerstwach transgranicznych EURES na

terenie działania tych partnerstw;

16a)

realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających

z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami

zagranicznymi;

17)

badanie i analizowanie sytuacji na lokalnym rynku pracy w związku z postępowaniem

o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca lub postępowaniem o udzielenie zezwolenia

na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 i art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

17a)

realizowanie zadań związanych z podejmowaniem przez cudzoziemców pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

18)

organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników powiatowego urzędu pracy;

19)

opracowywanie i realizowanie indywidualnych planów działania;

20)

realizowanie projektów w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, wynikających z

programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy;

20a)

inicjowanie i realizowanie badań i analiz wykorzystywanych w działaniach prowadzonych

przez urzędy pracy;

21)

organizacja i realizowanie programów specjalnych;

21a)

realizowanie programów regionalnych na podstawie porozumienia zawartego z wojewódzkim

urzędem pracy;

22)

przetwarzanie informacji o bezrobotnych, poszukujących pracy i cudzoziemcach zamierzających

wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

23)

współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie tworzenia rejestrów centralnych

na podstawie art. 4 ust. 4;

24)

inicjowanie i realizowanie projektów pilotażowych.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące

w skład powiatowej administracji zespolonej.

2a.

Minister właściwy do spraw pracy przekaże samorządom powiatowym w 2006 r. oraz w 2007 r.

z Funduszu Pracy 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok poprzedni

na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia

i aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem kwot przyznanych

ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa oraz z rezerwy dysponenta Funduszu

Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia

społeczne pracowników powiatowego urzędu pracy.

2a

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje samorządom powiatowym do dnia 31 grudnia

2013 r. z Funduszu Pracy 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok

poprzedni na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia i aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem

kwot przyznanych z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie

kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowego

urzędu pracy.

2a

Środki, o których mowa w ust. 2a

2b.

Kwota środków, o której mowa w ust. 2a

2c.

Przekazane samorządom powiatowym kwoty środków, o których mowa w ust. 2aart. 8 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 198).

2d.

Starosta może przeznaczyć środki Funduszu Pracy, w ramach kwoty przyznanej na finansowanie

innych fakultatywnych zadań realizowanych przez powiatowe urzędy pracy, na finansowanie

kosztów zarządzania realizowanymi projektami współfinansowanymi z Europejskiego Funduszu

Społecznego, w szczególności na

1)

pomoc i doradztwo prawne powiatowemu urzędowi pracy w zakresie przygotowania i przeprowadzenia

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego bezpośrednio związanego z realizacją

projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,

2)

zakup lub amortyzację sprzętu oraz zakup materiałów biurowych dla powiatowego urzędu

pracy, niezbędnych i bezpośrednio związanych z realizacją projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,

3)

koszty wynagrodzeń oraz składek na ubezpieczenia społeczne pracowników nowo zatrudnionych

w powiatowych urzędach pracy do obsługi projektów współfinansowanych z Europejskiego

Funduszu Społecznego

- do wysokości 3% kwoty przyznanej ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa

na realizację zadań współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy.

3.

Utworzenie, likwidacja lub zmiana obszaru działania powiatowego urzędu pracy wymaga

zgody ministra właściwego do spraw pracy.

4.

(uchylony)

5.

Starosta powołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy wyłonionego w drodze konkursu

spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni staż pracy

w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy w innych instytucjach

rynku pracy. Starosta odwołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy po uzyskaniu opinii

powiatowej rady rynku pracy. Opinia powiatowej rady rynku pracy nie jest wymagana

w przypadkach, o których mowa w art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora powiatowego urzędu pracy na jego wniosek.

5a.

Dyrektora powiatowego urzędu pracy, o którym mowa w art. 9a, wyłonionego w drodze

konkursu spośród osób spełniających warunki określone w ust. 5 powołują i odwołują

w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. Organ właściwy

do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy ustalają w porozumieniu właściwi starostowie

i prezydenci miast na prawach powiatu.

6.

Zastępców dyrektora powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje dyrektor powiatowego

urzędu pracy.

7.

Starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub

na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw,

w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu

administracyjnym.

1.

Powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1, obejmujący

obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów.

2.

Powiat, którego jednostką organizacyjną jest powiatowy urząd pracy, o którym mowa

w ust. 1, zwany dalej „powiatem prowadzącym”, otrzymuje dotacje celowe na wydatki

bieżące z budżetów innych powiatów, których zadania realizuje, zwanych dalej „powiatami

dotującymi”.

3.

Powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają dwustronne porozumienia określające

wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów

funkcjonowania powiatowego urzędu pracy z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę

refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację

przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu

Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego.

4.

W przypadku niezawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia

przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych

kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców

z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania

powiatowego urzędu pracy według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy,

w którym koszty zostały poniesione - pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa

w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych

ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu

dotującego.

1.

W ramach powiatowych urzędów pracy wyodrębnia się centra aktywizacji zawodowej, będące

wyspecjalizowanymi komórkami organizacyjnymi powiatowego urzędu pracy, które realizują

zadania w zakresie usług rynku pracy oraz instrumentów rynku pracy.

2.

W ramach powiatowych urzędów pracy we współpracy z samorządem gminnym mogą być tworzone

i prowadzone lokalne punkty informacyjno-konsultacyjne, które na terenie gminy realizują

w szczególności zadania w zakresie udzielania osobom zainteresowanym oraz pracodawcom

informacji o możliwościach i zakresie udzielenia pomocy określonej w ustawie oraz

rejestrowania bezrobotnych i poszukujących pracy. Zadania te są realizowane przede

wszystkim przy wykorzystaniu systemów teleinformatycznych umożliwiających dostęp do

rejestrów publicznych prowadzonych w powiatowych urzędach pracy.

1.

Projekty pilotażowe, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 24, mogą być realizowane na

wniosek starosty, po przedłożeniu informacji charakteryzujących projekt ministrowi

właściwemu do spraw pracy i uzyskaniu zgody tego ministra na realizację projektu pilotażowego.

2.

Na wniosek starosty minister właściwy do spraw pracy może przyznać na realizację projektu

pilotażowego środki z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.

1.

W przypadku gdy bezrobotny spełnia warunki do nabycia zasiłku określone w art. 71,

a okresy jego ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione w

innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie, o którym mowa w art. 1

ust. 3 pkt 2 lit. b i c, mogą mieć wpływ jedynie na wysokość lub okres pobierania

zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, starosta wydaje decyzję na podstawie

art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, z uwzględnieniem jedynie okresów wymienionych w art.

71 ust. 1 i 2.

2.

Po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta niezwłocznie przekazuje sprawę

do marszałka województwa w celu ustalenia, czy okresy ubezpieczenia, zatrudnienia

lub pracy na własny rachunek spełnione przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub państwie, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, mają

wpływ na wysokość lub okres pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt

2 lit. b.

3.

W przypadku ustalenia, że okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek

spełnione przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie,

o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, mają wpływ na wysokość lub okres pobierania

zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, marszałek województwa wydaje

decyzję na podstawie art. 8a ust. 1.

4.

Wydanie przez marszałka województwa decyzji, o której mowa w ust. 3, oznacza uchylenie

decyzji wydanej na mocy ust. 1, przy czym świadczenia wypłacone na podstawie decyzji,

o której mowa w ust. 1, zalicza się na poczet świadczeń wynikających z decyzji, o

której mowa w ust. 3.

5.

W przypadku ustalenia, że okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek

spełnione przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie,

o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, nie mają wpływu na wysokość lub okres

pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, marszałek województwa

umarza prowadzone postępowanie administracyjne.

1.

Do zadań wojewody w zakresie polityki rynku pracy należy sprawowanie nadzoru nad realizacją

zadań wykonywanych przez marszałka województwa lub starostę, wojewódzkie lub powiatowe

urzędy pracy, oraz inne podmioty, zwane dalej „jednostkami kontrolowanymi”, w szczególności

w zakresie

1)

sposobu prowadzenia przez urzędy pracy usług rynku pracy, o których mowa w art. 35;

1a)

realizowania przez podmioty, którym udzielono akredytacji, zobowiązań wynikających

z ustawy oraz umowy akredytacyjnej;

2)

spełniania wymogów kwalifikacyjnych określonych dla dyrektorów i pracowników urzędów

pracy;

3)

przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu Pracy;

4)

prawidłowości zlecania realizacji zadań i usług rynku pracy lub zlecania działań aktywizacyjnych;

5)

kontroli realizacji innych zadań, wynikających z ustawy, wykonywanych przez samorząd

terytorialny lub inne podmioty.

2.

Do zadań wojewody należy również

1)

organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników urzędu wojewódzkiego oraz wojewódzkich

i powiatowych urzędów pracy;

2)

(uchylony)

3)

wydawanie zezwoleń na pracę cudzoziemców;

4)

realizacja zadań organu wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym w sprawach

dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia.

3.

Wojewoda, po zasięgnięciu opinii marszałka województwa oraz wojewódzkiej rady rynku

pracy, ustala kryteria wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców.

4.

W kryteriach, o których mowa w ust. 3, wojewoda

1)

określa wykaz zawodów i rodzajów pracy, w stosunku do których wydanie zezwolenia na

pracę nie wymaga uwzględnienia informacji starosty, kierując się sytuacją na lokalnym

rynku pracy, w szczególności liczbą zarejestrowanych bezrobotnych i poszukujących

pracy w poszczególnych zawodach w stosunku do liczby ofert zgłoszonych do powiatowych

urzędów pracy;

2)

określa przypadki, w których zezwolenie na pracę może być wydane na okres krótszy

niż określony we wniosku, biorąc pod uwagę w szczególności poprzednie okresy pobytu

i pracy cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej, charakter lub rodzaj pracy wykonywanej

przez cudzoziemca oraz znaczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy przez cudzoziemca

dla gospodarki.

5.

Kryteria, o których mowa w ust. 3, nie mogą zawierać wymagań dyskryminujących ze względu

na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, pochodzenie etniczne, orientację

seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne, ani ze względu na przynależność

związkową lub do organizacji pracodawców.

5a.

Wykaz zawodów i rodzajów pracy, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, stosuje się odpowiednio

w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 i art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

6.

Kryteria, o których mowa w ust. 3, podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

7.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających

z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

organem właściwym jest starosta;

2)

organem wyższego stopnia jest wojewoda.

1.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką budżetową.

2.

Nadzór nad Ochotniczymi Hufcami Pracy sprawuje minister właściwy do spraw pracy.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw pracy w szczególności

akceptuje roczne plany pracy i sprawozdania z wykonania planu pracy Ochotniczych Hufców

Pracy za rok poprzedni.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

11, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2015 r.

1.

Ochotnicze Hufce Pracy wykonują zadania państwa w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania

marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży, a także zadania w zakresie jej

kształcenia i wychowania.

2.

W zakresie kształcenia i wychowania młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy w szczególności

prowadzą działania mające na celu

1)

umożliwienie młodzieży, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum albo

nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół, zdobycie kwalifikacji zawodowych oraz

uzupełnienie wykształcenia podstawowego lub gimnazjalnego;

2)

umożliwienie młodzieży uzupełniania ponadgimnazjalnego wykształcenia ogólnego i zawodowego.

3.

Ochotnicze Hufce Pracy w zakresie, o którym mowa w ust. 2, organizują rekrutacje młodzieży

do Ochotniczych Hufców Pracy, prowadzą działalność edukacyjno-szkoleniową oraz w porozumieniu

z kuratorami oświaty i organami prowadzącymi szkoły kierują uczestników Ochotniczych

Hufców Pracy do szkół i placówek, o których mowa w przepisach o systemie oświaty.

4.

Młodzież objęta opieką Ochotniczych Hufców Pracy, która ukończyła 15 lat najpóźniej

w dniu rozpoczęcia zajęć dydaktyczno-wychowawczych, jeżeli

1)

ma opóźnienie w cyklu kształcenia i nie rokuje ukończenia szkoły podstawowej lub gimnazjum

dla dzieci i młodzieży albo

2)

ma uwarunkowania psychofizyczne lub trudną sytuację życiową ograniczającą możliwość

nauki w szkole

- może uczęszczać do szkół dla dorosłych.

4a.

Ochotnicze Hufce Pracy mogą prowadzić szkolenia także dla osób powyżej 18 roku życia

w ośrodkach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4.

5.

W zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu

młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy, w szczególności

1)

prowadzą pośrednictwo pracy oraz organizują zatrudnianie dla

a)

młodzieży w wieku powyżej 15 lat, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum

albo nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół,

b)

bezrobotnych do 25 roku życia,

c)

uczniów i studentów;

2)

prowadzą poradnictwo zawodowe dla młodzieży oraz mobilne centra informacji zawodowej;

3)

inicjują międzynarodową współpracę i wymianę młodzieży;

4)

(uchylony)

5)

refundują koszty poniesione przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia

społeczne młodocianych pracowników, zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu

przygotowania zawodowego.

6.

Ochotnicze Hufce Pracy mogą dokonywać zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę

na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych

na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z uwzględnieniem wykazu

zawodów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 15, do wysokości najniższych stawek, określonych

w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za który jest dokonywana refundacja

na podstawie umowy zawartej z pracodawcą lub organizacją zrzeszającą pracodawców.

6a.

Refundacja, o której mowa w ust. 6, stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności

pomocy de minimis .

7.

Ochotnicze Hufce Pracy współpracują w szczególności z jednostkami administracji rządowej,

z publicznymi służbami zatrudnienia i innymi instytucjami rynku pracy oraz jednostkami

samorządu terytorialnego.

7a.

Na podstawie upoważnienia ministra właściwego do spraw pracy Ochotnicze Hufce Pracy

mogą prowadzić, z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, działania mające na

celu upowszechnianie informacji o rynku pracy i ofertach pracy, możliwościach i zakresie

pomocy określonej w ustawie.

8.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb refundowania pracodawcom ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych

młodocianym pracownikom oraz składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanych wynagrodzeń,

w szczególności elementy wniosku o zawarcie umowy o refundację, terminy składania

i kryteria rozpatrywania wniosku, podmioty uprawnione do zawarcia umowy o refundację,

elementy umowy o refundację i wniosku o zwrot poniesionych kosztów przez pracodawcę,

mając na względzie zapewnienie młodocianym pracownikom właściwych warunków odbywania

przygotowania zawodowego oraz konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy

z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

Współdziałanie Ochotniczych Hufców Pracy z jednostkami samorządu terytorialnego odbywa

się na warunkach określonych w zawieranych umowach lub porozumieniach, określających

cele, zadania do realizacji na rzecz młodzieży oraz wzajemne zobowiązania organizacyjne

i finansowe w tym zakresie.

1.

Zadania, o których mowa w art. 12 ust. 1, 2 i 7a, są realizowane przez Komendanta

Głównego Ochotniczych Hufców Pracy, w szczególności przy pomocy

1)

Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy;

2)

wojewódzkich komendantów Ochotniczych Hufców Pracy;

3)

dyrektorów centrów kształcenia i wychowania;

4)

dyrektorów ośrodków szkolenia zawodowego.

2.

Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 6, który wchodzi

w życie z dniem 1 października 2016 r.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zadania

i organizację Ochotniczych Hufców Pracy, mając na względzie zapewnienie efektywności

i skuteczności realizacji zadań przez Ochotnicze Hufce Pracy.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizacji uzupełnienia wykształcenia

ogólnego młodzieży w Ochotniczych Hufcach Pracy oraz zdobywania przez nią kwalifikacji

zawodowych, mając na względzie szczególne potrzeby w tym zakresie młodzieży rekrutowanej

do Ochotniczych Hufców Pracy.

1.

Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług

1)

pośrednictwa pracy, polegających w szczególności na

a)

udzielaniu pomocy osobom w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych,

b)

pozyskiwaniu i upowszechnianiu ofert pracy,

c)

udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą

pracy,

d)

informowaniu kandydatów do pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji i przewidywanych

zmianach na lokalnym rynku pracy,

e)

inicjowaniu i organizowaniu kontaktów osób poszukujących odpowiedniego zatrudnienia

lub innej pracy zarobkowej z pracodawcami,

f)

kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, o którym mowa w art.

85 ust. 2,

2)

doradztwa personalnego, polegających w szczególności na

a)

prowadzeniu analizy zatrudnienia u pracodawców, określaniu kwalifikacji pracowników

i ich predyspozycji oraz innych cech niezbędnych do wykonywania określonej pracy,

b)

wskazywaniu źródeł i metod pozyskania kandydatów na określone stanowiska pracy,

c)

weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji,

3)

poradnictwa zawodowego, polegających w szczególności na

a)

udzielaniu pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia,

b)

udzielaniu informacji niezbędnych do podejmowania decyzji zawodowych w szczególności

o zawodach, rynku pracy oraz możliwościach szkolenia i kształcenia,

c)

inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych, zajęć aktywizujących

w zakresie pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy,

d)

udzielaniu pracodawcom pomocy w doborze kandydatów do pracy, w szczególności na udzielaniu

informacji i doradztwie w tym zakresie,

4)

pracy tymczasowej, polegających na zatrudnianiu pracowników tymczasowych i kierowaniu

tych pracowników oraz osób niebędących pracownikami do wykonywania pracy tymczasowej

na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, na zasadach określonych w przepisach

o zatrudnianiu pracowników tymczasowych

- jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, i wymaga wpisu do rejestru

podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, zwanego dalej „rejestrem”.

2.

Wpisowi do rejestru podlega również wykonywanie usług, o których mowa w ust. 1 pkt

1-3, przez jednostki samorządu terytorialnego, szkoły wyższe, stowarzyszenia, fundacje,

organizacje społeczne i zawodowe oraz inne organizacje, których statutowym celem jest

świadczenie tych usług.

Agencja zatrudnienia prowadzi działalność polegającą na świadczeniu jednej, kilku

lub wszystkich usług, o których mowa w art. 18 ust. 1.

(uchylony)

1.

Nie wymaga wpisu do rejestru świadczenie usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, przez

1)

Ochotnicze Hufce Pracy;

2)

centra integracji społecznej oraz kluby integracji społecznej, o których mowa w przepisach

o zatrudnieniu socjalnym;

3)

wyspecjalizowane organy wojskowe, o których mowa w przepisach o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych, wykonujące te usługi dla żołnierzy zawodowych zwalnianych i

zwolnionych z zawodowej służby wojskowej;

4)

przedsiębiorców zagranicznych posiadających uprawnienia i prowadzących zgodnie z prawem

działalność w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego

lub pracy tymczasowej na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej oraz państw

niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy mogą korzystać

ze swobody świadczenia usług na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą

Europejską i jej państwami członkowskimi i zamierzających świadczyć te same usługi

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - korzystających ze swobody świadczenia usług,

o której mowa w art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

2.

Nie wymaga wpisu do rejestru

1)

działalność w zakresie kierowania za granicę do pracodawców zagranicznych własnych

pracowników, jeżeli wynika to z umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska;

2)

działalność w zakresie kierowania za granicę do zatrudnienia polegającego na czasowym

przyjęciu do rodziny w zamian za określone świadczenia w celu doskonalenia umiejętności

językowych lub zawodowych na okres do 2 lat; przepisy art. 19d i art. 85 ust. 2 stosuje

się odpowiednio;

3)

działalność, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, prowadzona przez organy

określone w przepisach o systemie oświaty, kierujące nauczycieli do pracy za granicą

w środowiskach polonijnych;

4)

gromadzenie w postaci dokumentu elektronicznego i udostępnianie informacji o wolnych

i poszukiwanych miejscach pracy za pośrednictwem systemów teleinformatycznych;

5)

pomoc instytucji szkoleniowych udzielana nieodpłatnie uczestnikom lub absolwentom

szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych, polegająca na informowaniu o sytuacji

na rynku pracy i zapotrzebowaniu na kwalifikacje;

6)

działalność w zakresie organizowania praktycznej nauki zawodu, o której mowa w przepisach

o systemie oświaty;

7)

działalność w zakresie kierowania osób do podmiotów w celu nabywania umiejętności

praktycznych, w szczególności odbycia praktyki absolwenckiej, praktyki lub stażu zawodowego,

niebędących zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową; przepisy art. 19d oraz - w przypadku

kierowania za granicę do podmiotów zagranicznych - przepisy art. 85 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

1.

Rejestr prowadzi marszałek województwa właściwy dla siedziby podmiotu ubiegającego

się o wpis.

2.

Rejestr jest jawny i może być prowadzony w formie dokumentu elektronicznego.

1.

Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na podstawie pisemnego wniosku o

wpis do rejestru, złożonego przez podmiot zamierzający prowadzić agencję zatrudnienia,

zawierającego następujące dane

1)

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o wpis do rejestru;

2)

adres zamieszkania lub siedziby podmiotu oraz adresy, pod którymi będzie prowadzona

działalność, wraz z nazwą gminy i województwa oraz numerem telefonu;

3)

oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;

4)

numer identyfikacji podatkowej NIP;

5)

numer wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację

o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - w przypadku

przedsiębiorcy;

6)

adres poczty elektronicznej, o ile podmiot taki adres posiada.

2.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, podmiot

1)

składa oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki prowadzenia agencji zatrudnienia odpowiednio w zakresie

pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego lub pracy tymczasowej

- określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

”

;

2)

przedstawia do wglądu dowód dokonania opłaty, o której mowa w art. 18k ust. 1, lub

składa jego kopię.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

oznaczenie podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia oraz adres zamieszkania lub

siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

Wniosek o wpis do rejestru może być złożony w postaci elektronicznej. Wniosek składany

w postaci elektronicznej zawiera dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte

we wzorze wniosku, o którym mowa w art. 19k, oraz powinien być opatrzony

1)

bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego

certyfikatu, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262, z 2014 r. poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1893), albo

2)

podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

1.

Wpisowi do rejestru podlegają dane, o których mowa w art. 18e ust. 1, oraz data dokonania

wpisu, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby podmiotu.

2.

Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

1.

Przed dokonaniem wpisu do rejestru marszałek województwa może

1)

dokonać sprawdzenia faktów podanych we wniosku lub oświadczeniu, o których mowa w

art. 18e,

2)

wezwać podmiot do dostarczenia, w wyznaczonym terminie

a)

dokumentów potwierdzających dane, o których mowa w art. 18e ust. 1 pkt 1 i 3,

b)

zaświadczenia albo oświadczenia potwierdzającego dane, o których mowa w art. 18e ust.

1 pkt 4 i 5, oraz

c)

dokumentów poświadczających, że spełnia on warunki określone w art. 19

- w celu stwierdzenia, czy podmiot spełnia warunki prowadzenia działalności agencji

zatrudnienia.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 w pkt 2 lit. b, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

3.

Do zaświadczeń i oświadczeń, o których mowa w ust. 1, przepis art. 18f stosuje się

odpowiednio.

1.

Marszałek województwa wydaje certyfikat o dokonaniu wpisu podmiotu do rejestru, uprawniający

do świadczenia usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, zwany dalej „certyfikatem”.

2.

Certyfikat powinien zawierać następujące dane

1)

nazwę podmiotu;

2)

adres siedziby podmiotu;

3)

numer w rejestrze;

4)

datę dokonania wpisu do rejestru;

5)

datę dokonania pierwszego wpisu do rejestru w przypadku wydania certyfikatu z powodu

zmiany oznaczenia podmiotu lub adresu siedziby podmiotu.

1

Marszałek województwa dokonuje zmiany wpisu oraz wydaje uwzględniający te zmiany certyfikat

w przypadku otrzymania informacji o zmianie danych, o której mowa w art. 19e ust.

1 pkt 1, w zakresie zmiany oznaczenia podmiotu oraz adresu siedziby podmiotu.

2.

Zmiana miejsca zamieszkania lub siedziby podmiotu podlega wpisowi do rejestru prowadzonego

przez marszałka województwa, który będzie właściwy po zmianie. W razie niewłaściwego

przekazania informacji o zmianie, marszałek województwa przekazuje niezwłocznie akta

ewidencyjne do marszałka województwa właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania

lub siedzibę.

1.

Wydanie certyfikatu podlega opłacie w wysokości 200 zł, stanowiącej dochód samorządu

województwa, właściwego ze względu na siedzibę podmiotu.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, nie podlega zwrotowi w razie wydania przez marszałka

województwa odmowy wpisu podmiotu do rejestru w przypadkach, o których mowa w art.

18l.

3.

Wydanie certyfikatu w przypadkach, o których mowa w art. 18j, jest zwolnione z opłaty,

o której mowa w ust. 1.

Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wpisu podmiotu do rejestru, w przypadku

gdy

1)

podmiot nie spełnia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 19;

2

podmiot wykreślono z rejestru w przypadkach, o których mowa w art. 18m ust. 1 pkt

3 i 5-8, w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wpis;

3)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej wpisem;

4

podmiot został założony i jest prowadzony przez osobę fizyczną, która poprzednio dopuściła

się naruszenia przepisów niniejszej ustawy, skutkującego wykreśleniem z rejestru podmiotu

prowadzonego przez tę osobę, w przypadkach, o których mowa w art. 18m ust. 1 pkt 3

i 5-8, w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wpis.

1.

Marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku

1)

pisemnego wniosku podmiotu;

2)

postawienia przedsiębiorcy w stan likwidacji lub ogłoszenia upadłości;

3)

wydania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

4)

nieprowadzenia agencji zatrudnienia, w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego,

poradnictwa zawodowego i pracy tymczasowej, w okresie dwóch kolejnych lat, stwierdzonego

na podstawie informacji, o której mowa w art. 19f;

5)

naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art.

19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5;

6)

nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia

agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1, art. 19e, art. 19g i art. 19h;

7

złożenia przez podmiot oświadczenia, o którym mowa w art. 18e ust. 2 pkt 1 i ust.

3, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 19e ust. 1 pkt 1, niezgodnych

ze stanem faktycznym;

8)

niezgodności danych w rejestrze ze stanem faktycznym po uprzednim wezwaniu podmiotu

do złożenia wyjaśnień w tej sprawie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania;

9)

powierzania, na podstawie przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepis art. 18f stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru, wpis następuje, gdy decyzja

stanie się ostateczna.

2.

Dla podmiotu wpisanego do rejestru marszałek województwa prowadzi akta ewidencyjne,

obejmujące w szczególności dokumenty stanowiące podstawę wpisu.

3.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach dotyczących wpisu do rejestru agencji zatrudnienia

organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.

Marszałek województwa sprawuje kontrolę w zakresie przestrzegania warunków prowadzenia

agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 19, art. 19e i art. 19f.

1.

Marszałek województwa przekazuje w formie dokumentu elektronicznego ministrowi właściwemu

do spraw pracy zbiorczą informację z województwa dotyczącą informacji, o których mowa

w art. 19f, w terminie do dnia 31 marca.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna również zawierać dane o liczbie

1)

podmiotów posiadających wpis do rejestru na koniec okresu sprawozdawczego, z uwzględnieniem

podmiotów prowadzących działalność w zakresie świadczonych usług: pośrednictwa pracy,

w tym kierujących do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, doradztwa personalnego,

poradnictwa zawodowego i pracy tymczasowej;

2)

decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru, w tym z powodu nieprzestrzegania warunków

prowadzenia agencji zatrudnienia;

3)

decyzji o odmowie wpisu do rejestru;

4)

przeprowadzonych kontroli, w tym liczbę stwierdzonych przypadków nieprzestrzegania

warunków prowadzenia agencji zatrudnienia;

5)

przedsiębiorców zagranicznych składających zawiadomienie, o którym mowa w art. 19i,

z podaniem państwa pochodzenia oraz rodzaju świadczonych usług.

Minister właściwy do spraw pracy przetwarza dane o agencjach zatrudnienia przekazane

w formie dokumentu elektronicznego przez marszałków województw.

Podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art.

18 ust. 1, powinien spełniać następujące warunki

1)

nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie

zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

o ile był obowiązany do ich opłacania;

2)

być niekaranym za przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w art. 121-121b;

3)

być podmiotem, w stosunku do którego nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono

jego upadłości.

(uchylony)

Agencja zatrudnienia jest obowiązana do przetwarzania posiadanych danych osobowych

zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.

Agencja zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c, nie mogą dyskryminować

ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, pochodzenie etniczne,

narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie ani ze względu

na przynależność związkową osób, dla których poszukują zatrudnienia lub innej pracy

zarobkowej.

1.

Agencja zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c

1)

nie mogą pobierać kwot innych niż określone w art. 85 ust. 2 pkt 7 od osób, dla których

poszukują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub którym udzielają pomocy w wyborze

odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia;

2)

przed skierowaniem osoby do pracy za granicą albo pracy tymczasowej, do podmiotu działającego

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązane do przekazania jej na piśmie

informacji o kosztach, opłatach i innych należnościach, w tym określonych w art. 85

ust. 2 pkt 7, związanych z kierowaniem do pracy oraz podjęciem i wykonywaniem pracy

za granicą.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do osób kierowanych za granicę w celu

nabywania umiejętności praktycznych, w formie odbycia praktyki absolwenckiej, praktyki

lub stażu zawodowego - niebędących zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową.

1.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek informowania marszałka województwa o

1)

każdej zmianie danych, o których mowa w art. 18e ust. 1 pkt 1 i 2, w terminie 14 dni

od dnia ich powstania, przy czym art. 18e ust. 3 stosuje się odpowiednio;

2)

zaprzestaniu działalności;

3)

zawieszeniu albo wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, o których mowa

w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia zawieszenia

albo wznowienia wykonywania tej działalności.

2.

Do informacji, o których mowa w ust. 1, przepis art. 18f stosuje się odpowiednio.

1.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji

o działalności agencji zatrudnienia - w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku,

za rok poprzedni - zawierającej w szczególności liczbę

1)

osób, które podjęły pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia według grup elementarnych

zawodów zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku

pracy, z podaniem państw zatrudnienia;

2)

pracodawców oraz osób korzystających z usług doradztwa personalnego i poradnictwa

zawodowego;

3)

osób skierowanych przez agencję zatrudnienia do wykonywania pracy tymczasowej.

2.

Do informacji, o których mowa w ust. 1, przepis art. 18f stosuje się odpowiednio.

W dokumentach, ogłoszeniach i ofertach agencja zatrudnienia jest obowiązana umieszczać

numer wpisu do rejestru, a ogłaszane oferty pracy do wykonywania pracy tymczasowej

oznacza się jako „oferty pracy tymczasowej”.

Agencja zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c, są obowiązane do niezwłocznego

zwrócenia osobie, na rzecz której świadczą lub świadczyły usługi z zakresu działalności

agencji zatrudnienia, na jej pisemny wniosek, złożonych przez nią oryginałów dokumentów,

w szczególności dokumentów potwierdzających posiadane wykształcenie, kwalifikacje

oraz doświadczenie zawodowe.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek współpracować z organami zatrudnienia w zakresie

realizacji polityki rynku pracy.

1.

Przedsiębiorca zagraniczny, o którym mowa w art. 18c ust. 1 pkt 4, przed rozpoczęciem

działalności w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego

lub pracy tymczasowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składa marszałkowi województwa

właściwemu dla miejsca świadczenia usług zawiadomienie, zawierające następujące dane

1)

nazwę państwa pochodzenia przedsiębiorcy;

2)

oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego siedzibę;

3)

przybliżone miejsce i termin wykonywania usług oraz rodzaj świadczonych usług na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może być złożone w formie elektronicznej.

3.

W przypadku gdy niemożliwe jest określenie podstawowego miejsca wykonywania usługi

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca zagraniczny składa zawiadomienie,

o którym mowa w ust. 1, do marszałka województwa mazowieckiego.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału w zakresie działalności

gospodarczej, o której mowa w art. 18, w tym przeprowadzania kontroli działalności

gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o

wpis do rejestru, wzór certyfikatu, a także wzory formularzy składanych informacji,

mając na względzie tworzenie warunków do rozwoju agencji zatrudnienia.

1.

Instytucja szkoleniowa oferująca szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy

może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie tych szkoleń

po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez wojewódzki urząd

pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej.

1a.

Rejestr instytucji szkoleniowych jest jawny i może być prowadzony w formie elektronicznej.

2.

(uchylony)

3.

Instytucja szkoleniowa może ubiegać się o wpis do rejestru instytucji szkoleniowych

po złożeniu wniosku o wpis wraz z informacją o

1)

tematyce prowadzonych szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych;

2)

kadrze dydaktycznej;

3)

bazie lokalowej, jej wyposażeniu i środkach dydaktycznych;

4)

metodach oceny jakości szkoleń;

5)

liczbie bezrobotnych i poszukujących pracy objętych szkoleniami i przygotowaniem zawodowym

dorosłych w okresie ostatniego roku;

6)

pomocy udzielonej nieodpłatnie uczestnikom i absolwentom szkolenia lub przygotowania

zawodowego dorosłych, polegającej na informowaniu o sytuacji na rynku pracy i zapotrzebowaniu

na kwalifikacje.

4.

Wojewódzki urząd pracy zawiadamia w postaci papierowej lub elektronicznej instytucję

szkoleniową o dokonanym wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych oraz przekazuje

tę informację ministrowi właściwemu do spraw pracy.

5.

Wpis do rejestru instytucji szkoleniowych jest bezpłatny.

6.

Wojewódzki urząd pracy wykreśla instytucję szkoleniową z rejestru instytucji szkoleniowych

1)

na wniosek instytucji szkoleniowej;

2)

w przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem naruszenia przepisów ustawy;

3)

w przypadku zakończenia działalności przez instytucję szkoleniową;

4)

w przypadku niepowiadomienia wojewódzkiego urzędu pracy o kontynuowaniu działalności

szkoleniowej w kolejnym roku kalendarzowym.

7.

Instytucja szkoleniowa ma obowiązek informować wojewódzki urząd pracy o zmianie siedziby,

otwarciu i likwidacji oddziałów lub filii oraz o kontynuowaniu działalności szkoleniowej

w kolejnym roku kalendarzowym.

8.

Minister właściwy do spraw pracy przetwarza informacje o instytucjach szkoleniowych

wpisanych do rejestru instytucji szkoleniowych przekazane przez wojewódzkie urzędy

pracy.

9.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania

i wykreślania wpisu w rejestrze instytucji szkoleniowych oraz uaktualniania danych

w rejestrze, wzór wniosku o wpis oraz wymagane dokumenty, mając na względzie efektywne

wydatkowanie środków publicznych na szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy

oraz zasadę wzajemności w stosunku do podmiotów z państw członkowskich Unii Europejskiej

zamierzających uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie

szkoleń.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

27 w zakresie art. 69c-69h, art. 69j, art. 69l i art. 69m, pkt 72 oraz art. 11 pkt

4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Polityka rynku pracy realizowana przez władze publiczne opiera się na dialogu i współpracy

z partnerami społecznymi, w szczególności w ramach

1)

działalności rad rynku pracy;

2)

partnerstwa lokalnego;

3)

uzupełniania i rozszerzania oferty usług publicznych służb zatrudnienia przez partnerów

społecznych i agencje zatrudnienia.

1.

Rada Rynku Pracy jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw

pracy w sprawach polityki rynku pracy oraz organem stanowiącym w zakresie ustalania

priorytetów wydatkowania środków z rezerwy KFS, o której mowa w art. 109 ust. 2e.

2.

Wojewódzkie rady rynku pracy są organami opiniodawczo-doradczymi marszałka województwa

w sprawach polityki rynku pracy.

3.

Powiatowe rady rynku pracy są organami opiniodawczo-doradczymi starosty w sprawach

polityki rynku pracy.

4.

Do zakresu działania Rady Rynku Pracy należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia i

rozwoju zasobów ludzkich;

2)

opiniowanie projektu Krajowego Planu Działań oraz okresowych sprawozdań z jego realizacji;

3)

opiniowanie przedłożonych przez ministra właściwego do spraw pracy priorytetów, wzoru

podziału środków KFS i planu ich wydatkowania;

4)

ustalanie w układzie branżowym i regionalnym dodatkowych priorytetów wydatkowania

środków z rezerwy KFS oraz decydowanie o przeznaczeniu tych środków zgodnie z przyjętymi

priorytetami;

5)

opiniowanie rocznych sprawozdań z działalności Funduszu Pracy, a także ocena racjonalności

gospodarki środkami tego funduszu;

6)

realizacja zadań określonych w przepisach o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy;

7)

opiniowanie projektów ustaw dotyczących promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia i aktywizacji zawodowej.

5.

Do zakresu działania wojewódzkich rad rynku pracy należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia w

województwie;

2)

ocena racjonalności gospodarki środkami Funduszu Pracy;

3)

opiniowanie projektu regionalnego planu działań oraz okresowych sprawozdań z jego

realizacji;

4)

opiniowanie kryteriów podziału środków Funduszu Pracy dla samorządów powiatowych danego

województwa na finansowanie programów dotyczących promocji zatrudnienia i finansowanie

innych fakultatywnych zadań oraz opiniowanie opracowanych przez wojewódzkie urzędy

pracy propozycji przeznaczenia środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu

województwa i sprawozdań z ich wykorzystania;

5)

składanie wniosków i wydawanie opinii w sprawach dotyczących kierunków kształcenia,

szkolenia zawodowego oraz zatrudnienia w województwie;

6)

ocenianie okresowych sprawozdań z działalności wojewódzkich urzędów pracy oraz przedstawianie

Radzie Rynku Pracy okresowych sprawozdań i wniosków w sprawach zatrudnienia;

7)

delegowanie przedstawicieli do komisji konkursowej dokonującej wyboru kandydata na

stanowisko dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy;

8)

opiniowanie wniosków o odwołanie dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy;

9)

opiniowanie wojewódzkich kryteriów wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców;

10

współpraca z wojewódzkimi radami dialogu społecznego, w szczególności w zakresie inicjowania

programów i partnerstwa na rzecz wzrostu zatrudnienia i rozwoju rynku pracy.

6.

Do zakresu działania powiatowych rad rynku pracy stosuje się odpowiednio przepisy

ust. 5.

7.

Powiatowe rady rynku pracy opiniują

1)

celowość realizacji programów specjalnych, biorąc pod uwagę w szczególności

a)

liczbę osób objętych programem i kryteria doboru tych osób,

b)

zakładane rezultaty programu specjalnego, w tym przewidywaną efektywność kosztową

i zatrudnieniową,

c)

koszty realizacji programu specjalnego, w tym poszczególnych przedsięwzięć;

2)

proponowane przez starostę zmiany realizacji programów specjalnych;

3)

celowość realizacji Programu Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a, biorąc

pod uwagę w szczególności

a)

kryteria doboru bezrobotnych,

b)

zakładane efekty realizacji Programu Aktywizacja i Integracja.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1

W skład Rady Rynku Pracy wchodzą osoby powoływane przez ministra właściwego do spraw

pracy spośród przedstawicieli wszystkich organizacji związkowych i organizacji pracodawców,

reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego, oraz jeden przedstawiciel

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, reprezentujący stronę samorządową.

2

W skład wojewódzkiej rady rynku pracy wchodzą osoby powoływane przez marszałka województwa

spośród działających na terenie województwa wojewódzkich struktur każdej organizacji

związkowej i organizacji pracodawców, reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie

Dialogu Społecznego, społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych

rolników indywidualnych i izb rolniczych oraz organizacji pozarządowych zajmujących

się statutowo problematyką rynku pracy.

3

W skład powiatowej rady rynku pracy wchodzą osoby powoływane przez starostę spośród

działających na terenie powiatu terenowych struktur każdej organizacji związkowej

i organizacji pracodawców, reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu

Społecznego, społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych

rolników indywidualnych i izb rolniczych oraz organizacji pozarządowych zajmujących

się statutowo problematyką rynku pracy.

4.

Członków rad rynku pracy, o których mowa w ust. 1-3, powołuje się spośród kandydatów

zgłoszonych przez organy i organizacje, o których mowa odpowiednio w ust. 1-3, zgodnie

z następującym trybem

1)

minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) w formie pisemnej

zwraca się do organów i organizacji, o których mowa w ust. 1-3, o zgłoszenie kandydata

do rady rynku pracy w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania zaproszenia;

2)

do zgłoszenia organy i organizacje załączają opisy kariery zawodowej kandydata oraz

informacje potwierdzające osiągnięcia i doświadczenia w zakresie rynku pracy.

5.

Minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) informuje organy

i organizacje, w terminie 30 dni roboczych od dnia zakończenia przyjmowania zgłoszeń,

o terminie posiedzenia inaugurującego.

6.

Minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) może powoływać

w skład rady rynku pracy trzech przedstawicieli spośród organów jednostek samorządu

terytorialnego lub nauki o szczególnej wiedzy i autorytecie w obszarze działania tej

rady.

7.

Minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) może zapraszać

do udziału w posiedzeniach rady rynku pracy przedstawicieli organów, organizacji i

instytucji niereprezentowanych w radzie rynku pracy, bez prawa udziału w podejmowaniu

rozstrzygnięć.

8.

Rady rynku pracy, o których mowa w ust. 1-3, wybierają spośród swoich członków przewodniczącego

na czas trwania kadencji.

9.

W przypadku gdy powiatowy urząd pracy realizuje zadania z zakresu promocji zatrudnienia,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej na obszarze przekraczającym

granice powiatu, tworzy się jedną powiatową radę rynku pracy, która jest powoływana

przez starostę sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy w porozumieniu

ze starostą powiatu dotującego.

10.

Członek rady rynku pracy może zostać odwołany

1)

na wniosek organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę na członka rady;

2)

z inicjatywy odpowiednio ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa

lub starosty, po zasięgnięciu opinii organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę

na członka rady.

11.

Kadencja rad rynku pracy trwa 4 lata.

12.

Ze środków Funduszu Pracy mogą być finansowane koszty szkoleń członków rad rynku pracy.

13.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, organizację i tryb

działania rad rynku pracy oraz tryb finansowania kosztów szkoleń członków rad, mając

na względzie zapewnienie efektywnego dialogu społecznego.

14.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach

rady rynku pracy. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego

według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.

15.

Na wniosek członków rady rynku pracy zamieszkałych poza miejscowością, w której odbywają

się obrady rady, koszty ich przejazdów są refundowane ze środków Funduszu Pracy odpowiednio

przez ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa lub starostę, w wysokości

i na zasadach określonych dla podróży krajowej w przepisach w sprawie należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej

z tytułu podróży służbowej.

„5. W roku szkolnym 2014/2015 egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie, w tym

egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie przeprowadzany dla osób odbywających

praktyczną naukę zawodu dorosłych, o której mowa w art. 53a ust. 2 pkt 1 ustawy, o

której mowa w art. 3, i egzamin eksternistyczny potwierdzający kwalifikacje w zawodzie,

jest przeprowadzany na warunkach i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie

art. 22 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Marszałek województwa lub starosta w ramach środków określonych w budżecie danego

samorządu mogą zlecić realizację usług rynku pracy, o których mowa w art. 35 ust.

1

1)

jednostkom samorządu terytorialnego;

2)

organizacjom pozarządowym statutowo zajmującym się problematyką rynku pracy;

3)

związkom zawodowym;

4)

organizacjom pracodawców;

5)

instytucjom szkoleniowym;

6)

agencjom zatrudnienia;

7)

centrom integracji społecznej.

1a.

Marszałek województwa lub starosta przy zlecaniu usług rynku pracy, o których mowa

w art. 35 ust. 1, zapewnia ich realizację zgodnie z warunkami, trybem i sposobami

realizacji usług rynku pracy.

2.

Zlecanie wykonywania usług rynku pracy lub usług i instrumentów rynku pracy, odbywa

się po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie lub przez zakup

tych usług, na zasadach i w trybie określonych w przepisach o zamówieniach publicznych,

przy uwzględnieniu sposobu ich realizacji zgodnie ze standardami usług rynku pracy.

3.

Zlecanie realizacji usług rynku pracy lub usług i instrumentów rynku pracy nie może

dotyczyć

1)

spraw podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej;

2)

wydatkowania i gospodarowania środkami Funduszu Pracy.

4.

Wolontariusze mogą wykonywać świadczenia w zakresie realizacji usług rynku pracy na

rzecz podmiotów określonych w ust. 1 pkt 1-4 na zasadach określonych w przepisach

o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

5.

W okresie udziału bezrobotnego w usługach rynku pracy lub usługach i instrumentach

rynku pracy zlecanych podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, 6 i 7, przez marszałka

województwa lub starostę, powiatowy urząd pracy nie kieruje do bezrobotnego innych

form pomocy, o których mowa w ustawie.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-7, art. 2, art. 3 pkt 1 lit. b, art. 4 pkt 1 i 4, art. 5 pkt 1 i 4, art.

7 pkt 1 i 4, art. 9 pkt 1 i 4, art. 10 pkt 1 lit. b, art. 11 pkt 1 i 4, art. 13 pkt

1 lit. b, art. 14 pkt 1 i 4, art. 16 pkt 1 i 3, art. 17 pkt 1 i 4, art. 20 pkt 1 i

5, art. 24 i art. 25, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

(uchylony)

3)

art. 6 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą

rejestr tych osób.

2.

Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te

osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

2a.

Starosta zawiadamia organ Straży Granicznej lub wojewodę właściwego ze względu na

miejsce pobytu cudzoziemca o zarejestrowaniu osoby, o której mowa w art. 1 ust. 3

pkt 2 lit. ha, jako bezrobotnej.

2b.

Powiatowy urząd pracy, udzielając bezrobotnemu pomocy, niezwłocznie po rejestracji,

o której mowa w ust. 2, ustala dla bezrobotnego profil pomocy, oznaczający właściwy

ze względu na potrzeby bezrobotnego zakres form pomocy określonych w ustawie.

2c.

Ustanawia się trzy profile pomocy i formy pomocy stosowane w ramach tych profili

1)

profil pomocy I - pośrednictwo pracy, a także w uzasadnionych przypadkach poradnictwo

zawodowe lub formy pomocy, o których mowa w art. 40 ust. 1 i 3a, art. 45, art. 46

ust. 1 pkt 2, art. 60b, art. 61e pkt 2 oraz art. 66k-66n;

2)

profil pomocy II - usługi i instrumenty rynku pracy, działania aktywizacyjne zlecone

przez urząd pracy oraz inne formy pomocy z wyłączeniem Programu Aktywizacja i Integracja,

o którym mowa w art. 62a;

3)

profil pomocy III - Program Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a, działania

aktywizacyjne zlecone przez urząd pracy, programy specjalne, skierowanie do zatrudnienia

wspieranego u pracodawcy lub podjęcia pracy w spółdzielni socjalnej zakładanej przez

osoby prawne oraz w uzasadnionych przypadkach poradnictwo zawodowe.

2d.

Rejestracja bezrobotnego w urzędzie pracy wyłącza możliwość rejestracji w tym samym

urzędzie pracy jako poszukującego pracy oraz posiadania takiego statusu przez okres

posiadania statusu bezrobotnego.

3.

Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym

przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy

pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym

przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego

będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym

do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni.

3a.

Odbywanie przez bezrobotnego praktyki absolwenckiej stanowi uzasadnioną przyczynę

niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3.

4.

Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego,

który

1)

nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2;

1a)

nie wyraził zgody na ustalenie profilu pomocy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje

na okres wskazany w pkt 3;

2)

otrzymał pożyczkę z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub

instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności pozarolniczej lub

rolniczej albo otrzymał pożyczkę na podjęcie działalności gospodarczej, o której mowa

w art. 61e pkt 2 lit. a, albo otrzymał jednorazowo środki na podjęcie działalności

gospodarczej, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności;

2a)

otrzymał jednorazowo środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

lub z instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności gospodarczej,

rolniczej lub na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności lub

na wniesienie wkładu;

2b)

rozpoczął realizację indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego lub podpisał

kontrakt socjalny, o których mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje od następnego dnia po dniu rozpoczęcia realizacji indywidualnego programu

zatrudnienia socjalnego lub podpisania kontraktu socjalnego;

3)

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej

formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym,

mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej

w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres

a)

120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b)

180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c)

270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy;

3a)

odmówił bez uzasadnionej przyczyny udziału w działaniach w ramach Programu Aktywizacja

i Integracja, o którym mowa w art. 62a, realizowanych przez powiatowy urząd pracy,

inne podmioty na jego zlecenie lub przez ośrodek pomocy społecznej; pozbawienie statusu

bezrobotnego następuje na okres wskazany w pkt 3;

4)

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił

w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu

bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio

na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw;

4a)

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w terminie, o którym mowa w art. 73 ust.

2a;

5)

(uchylony)

6)

złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego;

7)

z własnej winy przerwał szkolenie, staż, realizację indywidualnego planu działania

lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w

ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia ich przerwania na okres

wskazany w pkt 3;

8)

po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania

prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie

statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany

w pkt 3;

9)

pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa

odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa

się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zakładzie

lecznictwa odwykowego w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności

do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego;

10)

nie przedstawił zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, o którym mowa

w art. 80 ust. 2;

11)

z własnej winy przerwał program przygotowania zawodowego dorosłych, nie przystąpił

do egzaminu kwalifikacyjnego, czeladniczego lub sprawdzającego;

12)

z własnej winy przerwał udział w działaniach w ramach Programu Aktywizacja i Integracja,

o którym mowa w art. 62a, realizowanych przez powiatowy urząd pracy, inne podmioty

na jego zlecenie lub przez ośrodek pomocy społecznej; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje na okres wskazany w pkt 3.

4a.

Starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący

pracy

1)

nie utrzymuje kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu

potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie;

2)

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony

między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej

przyczynie tego niestawiennictwa;

3)

nie podjął przygotowania zawodowego dorosłych albo nie podjął lub przerwał indywidualny

plan działania, szkolenie, studia podyplomowe, o których mowa w art. 42a, albo uczestnictwo

w programie specjalnym lub nie przystąpił do egzaminu, o którym mowa w art. 40 ust.

3a;

4)

złożył wniosek o rezygnację z pomocy określonej w ustawie świadczonej przez powiatowy urząd pracy; pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje od dnia

złożenia wniosku;

5)

pobierał w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych w przepisach o koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.

a-c, zasiłek dla bezrobotnych nabyty w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub państwie określonym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c oraz opuścił terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub został pozbawiony tego zasiłku przez właściwą instytucję tego państwa.

4b.

Pozbawienie statusu poszukującego pracy z powodów, o których mowa w ust. 4a pkt 1-3,

następuje na okres 120 dni odpowiednio

1)

po upływie 90 dni od dnia ostatniego kontaktu z powiatowym urzędem pracy;

2)

od dnia niestawiennictwa;

3)

od następnego dnia po dniu zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 4a pkt 3.

4ba.

Pozbawienie statusu poszukującego pracy z powodów, o których mowa w ust. 4a pkt 5,

następuje od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w tym przepisie.

4c.

W przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazany okres

ponowne nabycie statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy może nastąpić w wyniku

ponownej rejestracji, po upływie tego okresu, przy spełnieniu warunków zawartych w

ustawie do ich nabycia.

4ca.

Decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego

i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4d.

Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego kobiety w ciąży z powodu niezdolności

do pracy związanej z ciążą trwającej przez nieprzerwany okres 90 dni, o którym mowa

w ust. 4 pkt 9, z wyłączeniem przypadku złożenia wniosku o pozbawienie tego statusu

przez samą bezrobotną.

4e.

Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego bezrobotnego, który został wpisany

do Krajowego Rejestru Sądowego jako założyciel spółdzielni socjalnej po dniu zarejestrowania

w powiatowym urzędzie pracy, w związku z uwzględnieniem przez starostę jego wniosku

o przyznanie środków na założenie spółdzielni socjalnej, do dnia następnego po dniu

otrzymania tych środków.

4f.

W przypadku gdy bezrobotnemu przyznano zasiłek na podstawie przepisów o koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.

a-c, decyzja starosty o utracie statusu bezrobotnego oznacza także utratę prawa do

tego zasiłku.

4g

Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego

1)

matki dziecka,

2)

ojca dziecka, w przypadku śmierci matki dziecka, porzucenia dziecka przez matkę albo

rezygnacji przez matkę z prawa do korzystania z zasiłku macierzyńskiego lub uposażenia

za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

lub okres urlopu rodzicielskiego,

3)

bezrobotnego po przysposobieniu dziecka,

4)

bezrobotnego po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej

- z uwagi na brak zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia spowodowany opieką

nad tym dzieckiem przez okres, przez który przysługiwałby im, zgodnie z odrębnymi

przepisami, zasiłek macierzyński w okresie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego, z wyłączeniem przypadku złożenia

wniosku o pozbawienie tego statusu przez samego bezrobotnego.

4h.

Dla ustalenia okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, uwzględniane

są łącznie wszystkie odmowy, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których

mowa w ust. 4 pkt 1a, 3, 3a, 7, 8, 11 i 12.

4i.

Wniosek o rezygnację, o którym mowa w ust. 4a pkt 4, złożony przez poszukującego pracy

po skierowaniu do realizacji indywidualnego planu działania, na szkolenie, studia

podyplomowe, do uczestnictwa w przygotowaniu zawodowym dorosłych oraz programie specjalnym,

pozostawia się bez rozpoznania.

5.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji

i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, zakresy informacji

niezbędnych do rejestracji oraz informacji gromadzonych o osobach zarejestrowanych,

a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu i uprawnień rejestrowanych osób oraz

treść oświadczenia o prawdziwości danych składanego przez bezrobotnego lub poszukującego

pracy pod rygorem odpowiedzialności karnej, mając na względzie pozyskanie wszystkich

koniecznych informacji mających wpływ na uprawnienia rejestrowanych osób.

6.

Informacje dotyczące bezrobotnych, poszukujących pracy i cudzoziemców zamierzających

wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są przetwarzane

przez powiatowe urzędy pracy, w szczególności z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych

i dokumentów elektronicznych.

7.

Informacje, o których mowa w ust. 6, są udostępniane publicznym służbom zatrudnienia

lub innym podmiotom, realizującym zadania na podstawie ustawy lub odrębnych przepisów

albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym

do prawidłowej realizacji tych zadań, w szczególności jednostkom organizacyjnym pomocy

społecznej oraz jednostkom obsługującym świadczenia rodzinne.

7a.

Informacje, o których mowa w ust. 6, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych

w ustawie, mogą być pozyskiwane przez powiatowe urzędy pracy z publicznych służb zatrudnienia

lub innych podmiotów, w szczególności jednostek organizacyjnych pomocy społecznej

oraz jednostek obsługujących świadczenia rodzinne, realizujących zadania na podstawie

ustawy lub odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot

publiczny.

8.

Informacje, o których mowa w ust. 6, mogą być pozyskiwane, wymieniane lub udostępniane

na wniosek złożony, w szczególności w postaci elektronicznej, w trybie i na zasadach

określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne lub z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, jeżeli powiatowy urząd pracy oraz

podmiot, o którym mowa w ust. 7, spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają możliwość identyfikacji osoby uzyskującej informacje w systemie oraz zakresu,

daty i celu ich uzyskania;

2)

posiadają zabezpieczenia uniemożliwiające wykorzystanie informacji niezgodnie z celem

ich uzyskania;

3)

zapewniają, że dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany zgodnie

z przepisami o ochronie danych osobowych.

9.

Pozyskiwanie z powiatowych urzędów pracy lub od osób fizycznych informacji, o których

mowa w ust. 6, przez podmioty, o których mowa w ust. 7, jest prowadzone przede wszystkim

z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych.

Powiatowe urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w

razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniej pracy

1)

świadczą usługę poradnictwa zawodowego;

2)

(uchylony)

3)

inicjują, organizują i finansują szkolenia, przygotowanie zawodowe dorosłych i staże

oraz przyznają i wypłacają stypendia;

4)

inicjują i dofinansowują tworzenie dodatkowych miejsc pracy;

5)

inicjują oraz finansują w zakresie określonym w ustawie inne instrumenty rynku pracy;

6)

przyznają i wypłacają zasiłki oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia.

1.

Powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, przygotowuje indywidualny

plan działania dostosowany do profilu pomocy. Indywidualny plan działania może być

przygotowany również dla poszukującego pracy.

2.

Indywidualny plan działania jest przygotowywany przez doradcę klienta przy udziale

bezrobotnego lub poszukującego pracy i zawiera w szczególności

1)

działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy w ramach pomocy określonej w ustawie;

2)

działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego lub poszukującego

pracy w celu poszukiwania pracy;

3)

planowane terminy realizacji poszczególnych działań;

4)

formy, planowaną liczbę i terminy kontaktów z doradcą klienta lub innym pracownikiem

urzędu pracy;

5)

termin i warunki zakończenia realizacji indywidualnego planu działania.

3.

Przygotowanie indywidualnego planu działania następuje nie później niż w terminie

60 dni od dnia ustalenia profilu pomocy.

3a.

Indywidualny plan działania może być modyfikowany stosownie do zmieniającej się sytuacji

bezrobotnego lub poszukującego pracy.

3b.

Powiatowy urząd pracy może skierować bezrobotnego do centrum informacji i planowania

kariery zawodowej lub do innej instytucji rynku pracy w celu dokonania diagnozy problemów

bezrobotnego na rynku pracy i pomocy w planowaniu kariery zawodowej.

3c.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

profilu pomocy oraz postępowanie w ramach profili pomocy, mając na uwadze zwiększenie

szans bezrobotnego na rynku pracy.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Podstawowymi usługami rynku pracy są

1)

pośrednictwo pracy;

2)

(uchylony)

3)

poradnictwo zawodowe;

4)

(uchylony)

5)

organizacja szkoleń.

2.

(uchylony)

2a.

(uchylony)

2b.

Usługi rynku pracy wykonywane na podstawie przepisów ustawy przez publiczne służby

zatrudnienia mogą być realizowane z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i

dokumentów elektronicznych.

2c.

W zakresie niezbędnym do realizacji usług rynku pracy publiczne służby zatrudnienia

mogą przetwarzać dane osobowe osób korzystających z tych usług.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

realizacji, tryb i sposoby prowadzenia usług rynku pracy przez urzędy pracy, a w części

dotyczącej pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES także przez Ochotnicze Hufce Pracy,

uwzględniając zakres usług oraz konieczność zapewnienia respektowania praw osób korzystających

z usług, ujednolicenie usług rynku pracy realizowanych przez urzędy pracy oraz konieczność

zapewnienia zgodności udzielania pomocy dla przedsiębiorców z warunkami dopuszczalności

pomocy de minimis .

Ustawa wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 6, który

wchodzi w życie z dniem 1 marca 2016 r.

1.

Pośrednictwo pracy polega w szczególności na

1)

udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia

oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych;

2)

pozyskiwaniu ofert pracy;

2a)

upowszechnianiu ofert pracy, w tym przez przekazywanie ofert pracy do internetowej

bazy ofert pracy udostępnianej przez ministra właściwego do spraw pracy;

3)

udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą

pracy;

4)

informowaniu bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji

i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy;

5)

inicjowaniu i organizowaniu kontaktów bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami;

6)

współdziałaniu powiatowych urzędów pracy w zakresie wymiany informacji o możliwościach

uzyskania zatrudnienia i szkolenia na terenie ich działania;

7)

informowaniu bezrobotnych o przysługujących im prawach i obowiązkach.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

3a.

(uchylony)

3b.

Wojewódzkie urzędy pracy mogą realizować działania w zakresie pośrednictwa pracy wyłącznie

o zasięgu ponadpowiatowym i we współpracy z właściwymi powiatowymi urzędami pracy.

4.

Pośrednictwo pracy dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców realizowane

przez powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy jest prowadzone nieodpłatnie, zgodnie z

zasadami

1)

dostępności usług pośrednictwa pracy dla poszukujących pracy oraz dla pracodawców;

2)

dobrowolności - oznaczającej wolne od przymusu korzystanie z usług pośrednictwa pracy;

3)

równości - oznaczającej obowiązek udzielania wszystkim bezrobotnym i poszukującym

pracy pomocy w znalezieniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bez względu na

płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne,

przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie lub orientację seksualną;

4)

jawności - oznaczającej, że każde wolne miejsce pracy zgłoszone do urzędu pracy jest

podawane do wiadomości bezrobotnym i poszukującym pracy.

4a.

Powiatowy urząd pracy, który nie dysponuje kandydatami spełniającymi wymagania określone

w ofercie pracy, udostępnia informacje o braku możliwości realizacji oferty innym

powiatowym urzędom pracy co najmniej przez internetową bazę ofert pracy, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8.

5.

(uchylony)

5a.

Pracodawca zgłasza ofertę pracy do jednego powiatowego urzędu pracy, właściwego ze

względu na siedzibę pracodawcy albo miejsce wykonywania pracy albo innego wybranego

przez siebie urzędu.

5b.

Pracodawca zgłaszając ofertę pracy do powiatowego urzędu pracy może nie wyrazić zgody

na podawanie do wiadomości publicznej informacji umożliwiających jego identyfikację

przez osoby niezarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy.

5c.

Zadania w zakresie upowszechniania oferty pracy, kontaktów z pracodawcą i osobami

zarejestrowanymi oraz kierowanie zarejestrowanych do pracodawcy realizuje powiatowy

urząd pracy, który przyjął ofertę pracy od pracodawcy.

5d.

Oferta pracy, w związku z którą pracodawca nie wyraził zgody na podawanie do wiadomości

publicznej informacji umożliwiających jego identyfikację, może być udostępniona w

pełnym zakresie wyłącznie tym bezrobotnym lub poszukującym pracy, którzy spełniają

wymagania określone w ofercie i których powiatowy urząd pracy kieruje do pracy u tego

pracodawcy.

5e.

Powiatowy urząd pracy nie może przyjąć oferty pracy, jeżeli pracodawca zawarł w ofercie

pracy wymagania, które naruszają zasadę równego traktowania w zatrudnieniu w rozumieniu

przepisów prawa pracy i mogą dyskryminować kandydatów do pracy, w szczególności ze

względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne,

przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie lub orientację seksualną.

5f.

Powiatowy urząd pracy może nie przyjąć oferty pracy, w szczególności jeżeli pracodawca

w okresie 365 dni przed dniem zgłoszenia oferty pracy został ukarany lub skazany prawomocnym

wyrokiem za naruszenie przepisów prawa pracy albo jest objęty postępowaniem dotyczącym

naruszenia przepisów prawa pracy.

5g.

Odmowa przyjęcia oferty pracy przez powiatowy urząd pracy wymaga pisemnego uzasadnienia.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację zawodów

i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakres jej stosowania, uwzględniając zawody

i specjalności występujące na rynku pracy oraz potrzeby pośrednictwa i poradnictwa

zawodowego.

1.

Pośrednictwo pracy związane ze swobodnym przepływem pracowników na terenie państw,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, może być realizowane w ramach sieci

EURES.

2.

Pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES obejmuje działania, o których mowa w art.

36 ust. 1, oraz inne usługi świadczone w ramach tej sieci, określone w przepisach

Unii Europejskiej.

3.

Realizując pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, nie można dyskryminować osób,

dla których poszukuje się zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, ze względu na płeć,

wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację

seksualną, przekonania polityczne i wyznanie ani ze względu na przynależność związkową.

4.

Pośrednictwo pracy związane ze swobodnym przepływem pracowników na terenie państw,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c

1)

jest realizowane przez powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy oraz Ochotnicze Hufce

Pracy wyłącznie w ramach sieci EURES;

2)

może być realizowane w ramach sieci EURES przez podmioty prowadzące agencje zatrudnienia

oraz podmioty, o których mowa w art. 18c ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 3, po uzyskaniu

akredytacji.

1.

Podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji składa do ministra właściwego do spraw

pracy wniosek o udzielenie akredytacji, jeżeli spełnia następujące kryteria

1)

posiada wpis do rejestru, o którym mowa w art. 18 ust. 1, albo jest podmiotem, o którym

mowa w art. 18c ust. 1 pkt 2 albo 3, albo ust. 2 pkt 3;

2)

spełnia warunki określone w art. 19;

3)

posiada systemy teleinformatyczne umożliwiające realizację pośrednictwa pracy w ramach

sieci EURES, w tym stronę internetową oraz elektroniczny rejestr ofert pracy;

4)

wykaże minimum dwuletnie doświadczenie w prowadzeniu pośrednictwa do pracy za granicą;

5)

nie jest prowadzone w stosunku do niego postępowanie, które może skutkować wykreśleniem

z rejestru na podstawie art. 18m.

2.

Wniosek o udzielenie akredytacji zawiera następujące dane

1)

oznaczenie podmiotu;

2)

adres, pod którym podmiot prowadzi działalność, oraz adres, pod którym będzie prowadzone

pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, wraz z nazwą gminy, powiatu i województwa;

3)

oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;

4)

numer identyfikacji podatkowej NIP - o ile podmiot taki numer posiada;

5)

numer w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON;

6)

numer w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację o wpisie do Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej - o ile podmiot taki numer posiada;

7)

adres poczty elektronicznej oraz strony internetowej, a także inne dane teleadresowe.

3.

W przypadku gdy podmiot składający wniosek o udzielenie akredytacji przewiduje prowadzenie

pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES we współpracy z podmiotami współpracującymi,

o których mowa w art. 36d ust. 3, we wniosku o udzielenie akredytacji zamieszcza się

następujące dane dotyczące podmiotu współpracującego

1)

oznaczenie podmiotu;

2)

adres, pod którym podmiot prowadzi działalność, oraz adres, pod którym będzie prowadzone

pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, wraz z nazwą gminy, powiatu i województwa;

3)

oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;

4)

adres poczty elektronicznej oraz strony internetowej, a także inne dane teleadresowe.

4.

Podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji składa we wniosku o udzielenie akredytacji

oświadczenie potwierdzające

1)

spełnianie warunków, o których mowa w art. 19;

2)

znajomość obowiązków wynikających z ustawy oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie

realizacji działań sieci EURES, a także wynikających z umowy akredytacyjnej, o której

mowa w art. 36d ust. 2;

3)

nieprowadzenie w stosunku do podmiotu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 5;

4)

upływ dwóch lat od dnia rozwiązania z podmiotem umowy akredytacyjnej, o której mowa

w art. 36d ust. 2, w drodze wypowiedzenia z przyczyn, o których mowa w art. 36e ust.

2 pkt 2, do dnia złożenia wniosku o udzielenie akredytacji;

5)

posiadanie zasobów finansowych umożliwiających realizację działań sieci EURES wynikających

z ustawy oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie realizacji działań sieci EURES,

a także wynikających z umowy akredytacyjnej, o której mowa w art. 36d ust. 2;

6)

kompletność danych zawartych we wniosku o udzielenie akredytacji oraz ich zgodność

z prawdą.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań. Podmiot składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

6.

Wniosek o udzielenie akredytacji może być złożony w postaci papierowej lub elektronicznej.

Wniosek składany w postaci elektronicznej powinien być opatrzony

1)

bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego

certyfikatu, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, albo

2)

podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

7.

Minister właściwy do spraw pracy ogłasza na stronie internetowej urzędu obsługującego

ministra informacje o terminach składania i rozpatrywania wniosków o udzielenie akredytacji.

Minister właściwy do spraw pracy odmawia, w drodze decyzji, udzielenia akredytacji,

w przypadku gdy

1)

podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji nie spełnia kryteriów, o których mowa

w art. 36b ust. 1 lub

2)

podmiot nie przedstawi danych, o których mowa w art. 36b ust. 2 lub 3, lub nie złoży

oświadczenia, o którym mowa w art. 36b ust. 4, lub

3)

podmiotowi ubiegającemu się o udzielenie akredytacji, z przyczyn, o których mowa w

art. 36e ust. 2 pkt 2, została wypowiedziana umowa akredytacyjna, o której mowa w

art. 36d ust. 2, a od dnia rozwiązania tej umowy do dnia złożenia wniosku o udzielenie

akredytacji nie upłynęły dwa lata.

1.

Minister właściwy do spraw pracy udziela podmiotowi akredytacji, dokonując wpisu do

rejestru podmiotów, które uzyskały akredytację do prowadzenia na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES, zwanego dalej „rejestrem akredytacji”,

po uprzednim zawarciu z nim umowy akredytacyjnej.

2.

Umowa akredytacyjna zawiera w szczególności

1)

zakres obowiązków podmiotu, któremu udziela się akredytacji, związanych z realizacją

działań sieci EURES wynikających z ustawy oraz przepisów Unii Europejskiej, w tym

związanych z planowaniem, realizacją, monitorowaniem i sprawozdawczością z działań

sieci EURES;

2)

zakres działań i usług do realizacji w pośrednictwie pracy w ramach sieci EURES;

3)

zobowiązanie podmiotu, któremu udziela się akredytacji, do

a)

współpracy z organami zatrudnienia w celu realizacji polityki rynku pracy oraz europejskiej

strategii zatrudnienia przy realizacji działań sieci EURES,

b)

udziału w systemie wymiany informacji oraz udostępniania ofert pracy Komisji Europejskiej,

zgodnie z modelami, procedurami i standardami określonymi przez Komisję Europejską,

c)

realizacji pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES we współpracy wyłącznie z podmiotami

uprawnionymi do realizacji działań sieci EURES z państw, o których mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2 lit. a-c,

d)

zapewnienia osób do realizacji pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES oraz pozostałych

działań związanych z realizacją zobowiązań wynikających z umowy akredytacyjnej, spełniających

wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej, z których co najmniej jedna posiada

znajomość języka angielskiego lub niemieckiego, lub francuskiego wystarczającą do

wykonywania zadań,

e)

zapewnienia dostępu do informacji o pośrednictwie pracy w ramach sieci EURES na stronie

internetowej podmiotu, któremu jest udzielana akredytacja, oraz za pośrednictwem innych

sposobów przepływu informacji stosowanych przez ten podmiot,

f)

używania akronimu oraz znaku towarowego EURES wyłącznie podczas prowadzenia pośrednictwa

pracy w ramach sieci EURES,

g)

umieszczania w dokumentach, ogłoszeniach i ofertach pracy związanych z realizacją

pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES numeru wpisu do rejestru akredytacji;

4)

sposoby realizacji pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES, w tym zakres danych, które

należy zawrzeć w zgłoszeniach ofert pracy;

5)

zasady określania wysokości opłat pobieranych od pracodawców przez podmiot, któremu

jest udzielana akredytacja za pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, w przypadku

gdy pośrednictwo to jest świadczone z wykorzystaniem wsparcia finansowego ze środków

Unii Europejskiej.

3.

W przypadku gdy podmiot, któremu jest udzielana akredytacja, przewiduje prowadzenie

pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES we współpracy z innymi podmiotami nieuprawnionymi

do prowadzenia tego pośrednictwa, zwanymi dalej „podmiotami współpracującymi”, podmiot

ten jest obowiązany do zawarcia umowy z podmiotem współpracującym.

4.

Umowa, o której mowa w ust. 3, zawiera zasady współpracy z podmiotami współpracującymi,

w tym dotyczące

1)

planowania, monitorowania i sprawozdawczości z działań prowadzonych w ramach sieci

EURES;

2)

zakresu działań i usług w pośrednictwie pracy w ramach sieci EURES, do realizacji

których zobowiązuje się podmiot współpracujący.

5.

Podmiot, któremu udzielono akredytacji, finansuje realizację działań sieci EURES,

w tym pośrednictwo pracy prowadzone w ramach tej sieci, z własnych środków oraz, gdy

istnieje taka możliwość, ze środków pozyskanych z zewnętrznych źródeł finansowania,

w tym z Europejskiego Funduszu Społecznego.

6.

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje marszałkowi województwa oraz wojewodzie,

właściwym ze względu na siedzibę podmiotu, któremu udzielono akredytacji, kopię umowy

akredytacyjnej.

7.

Minister właściwy do spraw pracy prowadzi rejestr akredytacji. Rejestr jest jawny

i może być prowadzony w postaci elektronicznej.

1.

Pozbawienie akredytacji następuje w drodze rozwiązania umowy akredytacyjnej w trybie

wypowiedzenia przez ministra właściwego do spraw pracy lub podmiot, któremu udzielono

akredytacji, lub w przypadku wygaśnięcia tej umowy po zakończeniu okresu, na jaki

została zawarta.

2.

Minister właściwy do spraw pracy

1)

może wypowiedzieć umowę akredytacyjną, wskazując przyczynę jej wypowiedzenia;

2)

wypowiada umowę akredytacyjną, na wniosek wojewody lub marszałka województwa lub na

podstawie powiadomienia Państwowej Inspekcji Pracy, którzy w wyniku kontroli stwierdzili

naruszenie przez podmiot, któremu została udzielona akredytacja, przepisów ustawy

lub umowy akredytacyjnej, a podmiot ten nie usunął tych naruszeń w wyznaczonym terminie.

3.

Minister właściwy do spraw pracy wykreśla podmiot, którego pozbawiono akredytacji,

z rejestru akredytacji niezwłocznie po rozwiązaniu lub wygaśnięciu umowy akredytacyjnej.

4.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o

udzielenie akredytacji, mając na względzie konieczność podania w tym wniosku informacji

niezbędnych do oceny spełniania przez podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji

kryteriów określonych w ustawie oraz informacji niezbędnych do zawarcia umowy akredytacyjnej

dotyczących planowanego zakresu działań i usług do realizacji w pośrednictwie pracy

w ramach sieci EURES,

stanu zatrudnienia w tym podmiocie z uwzględnieniem osób przewidywanych do realizacji

tego pośrednictwa i innych działań wynikających z realizacji umowy akredytacyjnej

oraz poziomu znajomości języków obcych przez te osoby i opłat pobieranych od pracodawców

za pośrednictwo pracy, a także zasadę równości podmiotów realizujących działania sieci

EURES, zapewnienie właściwego poziomu realizacji tych działań oraz zwiększenie dostępu

do pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES.

(uchylony)

1.

Poradnictwo zawodowe polega na udzielaniu

1)

bezrobotnym i poszukującym pracy pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu lub miejsca

pracy oraz w planowaniu rozwoju kariery zawodowej, a także na przygotowywaniu do lepszego

radzenia sobie w poszukiwaniu i podejmowaniu pracy, w szczególności na

a)

udzielaniu informacji o zawodach, rynku pracy, możliwościach szkolenia i kształcenia,

umiejętnościach niezbędnych przy aktywnym poszukiwaniu pracy i samozatrudnieniu,

b)

udzielaniu porad z wykorzystaniem standaryzowanych metod ułatwiających wybór zawodu,

zmianę kwalifikacji, podjęcie lub zmianę pracy, w tym badaniu kompetencji, zainteresowań

i uzdolnień zawodowych,

c)

kierowaniu na specjalistyczne badania psychologiczne i lekarskie umożliwiające wydawanie

opinii o przydatności zawodowej do pracy i zawodu albo kierunku szkolenia,

d)

inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych dla bezrobotnych

i poszukujących pracy;

2)

pracodawcom pomocy

a)

w doborze kandydatów do pracy spośród bezrobotnych i poszukujących pracy,

b)

we wspieraniu rozwoju zawodowego pracodawcy i jego pracowników przez udzielanie porad

zawodowych.

1a.

W ramach poradnictwa zawodowego są inicjowane, organizowane i prowadzone szkolenia

z zakresu umiejętności poszukiwania pracy.

2.

Poradnictwo zawodowe jest realizowane zgodnie z zasadami

1)

dostępności;

2)

dobrowolności;

3)

równości bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne,

narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub

przynależność związkową;

4)

swobody wyboru zawodu i miejsca zatrudnienia;

5)

bezpłatności;

6)

poufności i ochrony danych.

3.

Poradnictwo zawodowe jest świadczone w formie porady indywidualnej lub grupowej.

4.

(uchylony)

4a.

Udzielanie pracodawcom pomocy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest realizowane na wniosek

pracodawcy.

4b.

Pomoc pracodawcy, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, jest świadczona w formie porady

indywidualnej.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Starosta może zawrzeć ze szkołą wyższą lub organizacją studencką umowę przewidującą

sfinansowanie z Funduszu Pracy części kosztów wyposażenia nowo otwartego akademickiego

biura karier, w wysokości nieprzekraczającej piętnastokrotności przeciętnego wynagrodzenia.

Do sfinansowania kosztów wyposażenia akademickiego biura karier prowadzącego działalność

gospodarczą mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis .

Z usług rynku pracy, o których mowa w art. 36 ust. 15 i5c-5g oraz w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a, mogą korzystać osoby niezarejestrowane

w powiatowym urzędzie pracy.

Z usług rynku pracy świadczonych przez wojewódzki urząd pracy, o których mowa w art.

38 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz d, mogą korzystać osoby powyżej 18 roku życia niezarejestrowane

w powiatowym urzędzie pracy.

Z usług rynku pracy, o których mowa w art. 36 i 38, w zakresie określonym dla pracodawców,

mogą korzystać przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, niebędący pracodawcami w rozumieniu ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 2015 r., z wyjątkiem

1)

art. 26 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2015 r.;

3)

art. 1 pkt 2 lit. a-c, pkt 6, pkt 7 lit. b, pkt 11 lit. c, pkt 13 lit. c, pkt 15 lit.

c, pkt 16 lit. a i d w zakresie art. 16 ust. 13 ustawy zmienianej w art. 1, pkt 25,

26, pkt 37 w zakresie art. 34 ust. 2b ustawy zmienianej w art. 1, pkt 38 lit. e w

zakresie art. 35 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, pkt 39, 40, 41, pkt 42 lit. a

tiret pierwsze, pkt 45, 47, 48, pkt 51 lit. b i d, pkt 58, pkt 60 w zakresie art.

89 ustawy zmienianej w art. 1 i pkt 66 oraz art. 6 pkt 4, które wchodzą w życie z

dniem 1 września 2015 r.;

4)

art. 1 pkt 38 lit. a, b i d w zakresie art. 35 ust. 2b ustawy zmienianej w art. 1,

które wchodzą w życie z dniem 1 października 2015 r.;

5)

art. 1 pkt 13 lit. a i b w zakresie art. 9c ust. 2 pkt 12 ustawy zmienianej w art.

1, pkt 14 w zakresie art. 9d ustawy zmienianej w art. 1 i pkt 28 lit. c w zakresie

art. 22ae ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2016 r.

1.

Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych

w celu podniesienia ich kwalifikacji zawodowych i innych kwalifikacji zwiększających

szansę na podjęcie lub utrzymanie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

gospodarczej, w szczególności w przypadku

1)

braku kwalifikacji zawodowych;

2)

konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji;

3)

utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie;

4)

braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy.

2.

(uchylony)

2a.

Inicjowanie szkoleń polega na

1)

informowaniu o możliwościach i zasadach korzystania ze szkoleń proponowanych przez

urząd pracy oraz promowanie tej formy aktywizacji;

2)

diagnozowaniu zapotrzebowania na zawody, specjalności i kwalifikacje na rynku pracy

oraz diagnozowaniu potrzeb szkoleniowych osób uprawnionych do szkolenia;

3)

sporządzaniu i upowszechnianiu planu szkoleń.

2b.

Organizacja szkoleń polega na

1)

wyborze instytucji szkoleniowej i zawieraniu umów szkoleniowych z instytucjami szkoleniowymi

lub powierzaniu przez starostę przeprowadzenia szkolenia zakładanej i prowadzonej

przez siebie instytucji szkoleniowej;

2)

kierowaniu osób na szkolenia;

3)

monitorowaniu przebiegu szkoleń;

4)

prowadzeniu analiz skuteczności i efektywności szkoleń.

2c.

Finansowanie szkoleń osób skierowanych przez starostę jest realizowane ze środków

publicznych, w szczególności ze środków Funduszu Pracy, Europejskiego Funduszu Społecznego

lub ze środków programów Unii Europejskiej, i polega na

1)

finansowaniu kosztów szkoleń instytucjom szkoleniowym;

2)

wypłacaniu stypendiów osobom skierowanym na szkolenia;

3)

finansowaniu kosztów przejazdów lub kosztów zakwaterowania i wyżywienia związanych

z udziałem w szkoleniach;

4)

finansowaniu kosztów badań lekarskich lub psychologicznych.

2d.

Starosta, w celu zapewnienia najwyższej jakości szkolenia, dokonuje wyboru instytucji

szkoleniowej i zleca lub powierza przeprowadzenie szkolenia, o którym mowa w ust.

2b pkt 1, z zachowaniem obowiązujących procedur oraz mając na uwadze zasady konkurencyjności,

równego traktowania i przejrzystości.

2e.

Starosta może organizować szkolenie bezrobotnych na podstawie trójstronnych umów szkoleniowych,

zawieranych pomiędzy starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową.

2f.

W trójstronnej umowie szkoleniowej jest określany w szczególności zakres umiejętności

i kwalifikacji wymaganych przez pracodawcę, będący podstawą przygotowania przez instytucję

szkoleniową programu kształcenia, oraz zobowiązanie pracodawcy do zatrudnienia bezrobotnego

po odbytym szkoleniu.

2g.

Szkolenie bezrobotnych na podstawie trójstronnej umowy szkoleniowej stanowi pomoc

udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

2h.

Starosta może sfinansować z Funduszu Pracy koszty związane z organizacją przez powiatowy

urząd pracy szkolenia z zakresu umiejętności poszukiwania pracy, o którym mowa w art.

38 ust. 1a, w wysokości nieprzekraczającej 40% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.

1 pkt 1.

3.

Starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni

on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w

danym roku nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia.

3a.

Starosta, na wniosek bezrobotnego może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości

przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw,

dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz

koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Przepis ust. 3

stosuje się odpowiednio.

4.

Szkolenie finansowane przez starostę z Funduszu Pracy odbywa się w formie kursu, realizowanego

według planu nauczania obejmującego przeciętnie nie mniej niż 25 godzin zegarowych

w tygodniu, chyba że przepisy odrębne przewidują niższy wymiar szkolenia. Szkolenie

może trwać do 6 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym

zawodzie nie dłużej niż 12 miesięcy; w przypadkach osób bez kwalifikacji zawodowych

szkolenie może trwać do 12 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia

w danym zawodzie nie dłużej niż 24 miesiące.

5.

Skierowanie na szkolenie bezrobotnego, w przypadkach zawodów wymagających szczególnych

predyspozycji psychofizycznych, powinno być poprzedzone określeniem przez doradcę

zawodowego powiatowego urzędu pracy predyspozycji do wykonywania zawodu, który osoby

te uzyskają w wyniku szkolenia; w uzasadnionych przypadkach szkolenie może być poprzedzone

skierowaniem na badania lekarskie lub psychologiczne finansowane z Funduszu Pracy.

6.

Przy kierowaniu na szkolenie obowiązuje zasada równości w korzystaniu ze szkoleń bez

względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość,

orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub przynależność

związkową.

7.

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania standardów

kwalifikacji zawodowych i ich wykaz, uwzględniając potrzeby kształcenia i szkolenia

zawodowego.

8.

Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania

modułowych programów szkoleń zawodowych i ich wykaz, uwzględniając sposób ich wykorzystania

na rynku pracy.

1.

Bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę,

przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.

1a.

(uchylony)

1b.

Bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje

prawo wyboru świadczenia.

2.

Stypendium nie przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie odbywania szkolenia przysługuje

mu z tego tytułu inne stypendium, dieta lub innego rodzaju świadczenie pieniężne w

wysokości równej lub wyższej niż stypendium finansowane z Funduszu Pracy.

3.

Wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.

1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin;

w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala

się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym

mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.

3a.

Skierowany przez starostę na szkolenie w przypadku podjęcia zatrudnienia, innej pracy

zarobkowej lub działalności gospodarczej w trakcie szkolenia ma prawo do ukończenia

tego szkolenia bez konieczności ponoszenia jego kosztów.

3b.

Bezrobotnemu skierowanemu przez starostę na szkolenie, który w trakcie szkolenia podjął

zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, przysługuje stypendium

w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, niezależnie od wymiaru

godzin szkolenia, od dnia podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

gospodarczej do dnia zakończenia szkolenia. Od stypendium tego nie są odprowadzane

składki na ubezpieczenia społeczne.

3c.

Do stypendium, o którym mowa w ust. 3b, nie stosuje się zasady proporcjonalnego ustalania

jego wysokości, o której mowa w ust. 3. Stypendium, o którym mowa w ust. 3b, za niepełny

miesiąc ustala się, dzieląc kwotę przysługującego stypendium przez 30 i mnożąc otrzymaną

kwotę przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który stypendium

przysługuje.

4.

W przypadku skierowania na szkolenie bezrobotnego, koszty tego szkolenia są finansowane

z Funduszu Pracy.

4a.

Starosta finansuje z Funduszu Pracy, w formie zwrotu, koszty zakwaterowania i wyżywienia

bezrobotnego, skierowanego na szkolenie odbywane poza miejscem zamieszkania, jeżeli

wynika to z umowy zawartej z instytucją szkoleniową.

4b.

Starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie, w formie zwrotu, całości lub części

poniesionych przez skierowanego bezrobotnego, kosztów z tytułu przejazdu na szkolenie.

4c.

Starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie z Funduszu Pracy, w formie zwrotu, poniesionych

przez bezrobotnego kosztów przejazdu na egzamin, o którym mowa w art. 40 ust. 3a.

5.

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może wyrazić zgodę na częściowe sfinansowanie z

Funduszu Pracy kosztów szkolenia, jeżeli skierowanie na to szkolenie nastąpiło na

prośbę bezrobotnego albo organizacji lub instytucji pokrywającej część kosztów tego

szkolenia. Przepisy art. 40 stosuje się odpowiednio.

6.

Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów

szkolenia, z wyjątkiem przypadku, gdy przyczyną nieukończenia szkolenia było podjęcie

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.

7.

Osobom skierowanym na szkolenie przez starostę, z wyjątkiem osób posiadających z tego

tytułu prawo do stypendium, z wyłączeniem stypendium, o którym mowa w ust. 3b, przysługuje

odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych

w związku ze szkoleniem oraz w drodze do miejsca szkolenia i z powrotem, wypłacane

przez instytucję ubezpieczeniową, w której osoby te zostały ubezpieczone.

8.

Instytucja szkoleniowa jest obowiązana ubezpieczyć osobę, o której mowa w ust. 7,

od następstw nieszczęśliwych wypadków.

9.

Starosta może w umowie zawartej z instytucją szkoleniową przewidzieć przyznanie tej

instytucji z Funduszu Pracy jednorazowej kwoty w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia

za pracę za każdego skierowanego bezrobotnego uczestniczącego w szkoleniu, który wskutek

działań tej instytucji szkoleniowej podjął w ciągu 30 dni od dnia ukończenia szkolenia

zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą i wykonuje je co najmniej

przez 6 miesięcy.

10.

Do przyznania instytucji szkoleniowej jednorazowej kwoty, o której mowa w ust. 9,

mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis .

11.

Osoby bezrobotne biorące udział bez skierowania starosty w szkoleniach finansowanych

z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy

o dofinansowanie projektu albo decyzji, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1448 i 1856 oraz z 2015 r. poz. 1240), ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2016 r. poz. 217), organizowanych przez inny podmiot niż powiatowy urząd pracy, powiadamiają powiatowy

urząd pracy o udziale w szkoleniu w terminie 7 dni przed dniem rozpoczęcia szkolenia.

1.

Starosta może, na wniosek bezrobotnego, udzielić pożyczki na sfinansowanie kosztów

szkolenia do wysokości 400% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu podpisania

umowy pożyczki w celu umożliwienia podjęcia lub utrzymania zatrudnienia, innej pracy

zarobkowej lub działalności gospodarczej.

2.

Pożyczka, o której mowa w ust. 1, jest nieoprocentowana, a okres jej spłaty nie może

przekroczyć 18 miesięcy od ustalonego w umowie dnia zakończenia szkolenia.

3

W przypadku wykorzystania pożyczki na cele inne niż określone w umowie, niepodjęcia lub nieukończenia szkolenia pożyczka podlega bezzwłocznemu zwrotowi

w całości, wraz z odsetkami ustawowymi. Od kwoty pożyczki niespłaconej w terminie

nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie.

1.

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować z Funduszu Pracy koszty studiów

podyplomowych należne organizatorowi studiów, do wysokości 100%, jednak nie więcej

niż 300% przeciętnego wynagrodzenia.

2.

Starosta zawiera z osobą, o której mowa w ust. 1, umowę o dofinansowanie studiów podyplomowych,

która określa w szczególności prawa i obowiązki stron oraz wysokość i tryb przekazywania

środków na pokrycie kosztów studiów podyplomowych w formie bezpośrednich wpłat na

konto organizatora tych studiów.

3.

W przypadku gdy bezrobotny w trakcie odbywania studiów podyplomowych podejmie zatrudnienie,

inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, nie zawiesza się dofinansowania

kosztów tych studiów do planowanego terminu ich ukończenia.

4.

W przypadku przerwania studiów podyplomowych z winy uczestnika, kwota wydatkowana

na ich finansowanie z Funduszu Pracy podlega zwrotowi.

5.

Bezrobotnemu, któremu starosta przyznał dofinansowanie kosztów studiów podyplomowych,

za okres uczestnictwa w tych studiach zgodnie z ich programem przysługuje stypendium

w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.

6.

Uczestnikowi studiów podyplomowych, który w trakcie ich odbywania podjął zatrudnienie,

inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, nie zawiesza się wypłaty stypendium,

o którym mowa w ust. 5, do planowanego terminu ukończenia tych studiów.

7.

Uczestnikowi studiów podyplomowych, o którym mowa w ust. 6, przysługuje odszkodowanie

z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych w związku

ze studiami podyplomowymi oraz w drodze do miejsca studiów i z powrotem, wypłacane

przez instytucję ubezpieczeniową, w której uczestnik ten został ubezpieczony.

8.

Starosta ze środków Funduszu Pracy ubezpiecza uczestnika studiów podyplomowych, o

którym mowa w ust. 7, od następstw nieszczęśliwych wypadków, z wyłączeniem przypadku,

gdy uczestnik ten posiada już takie ubezpieczenie.

1.

Do poszukującego pracy, który

1)

jest w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących

zakładu pracy,

2)

jest zatrudniony u pracodawcy, wobec którego ogłoszono upadłość lub który jest w stanie

likwidacji, z wyłączeniem likwidacji w celu prywatyzacji,

3)

otrzymuje świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek

socjalny, określone w odrębnych przepisach,

4)

uczestniczy w zajęciach w centrum integracji społecznej lub indywidualnym programie

integracji, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej,

5)

jest żołnierzem rezerwy,

6)

pobiera rentę szkoleniową,

7)

pobiera świadczenie szkoleniowe, o którym mowa w art. 70 ust. 6,

8)

podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie na podstawie przepisów

o ubezpieczeniu społecznym rolników jako domownik lub małżonek rolnika, jeżeli zamierza

podjąć zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą poza rolnictwem,

9)

jest cudzoziemcem, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h oraz ha, z zastrzeżeniem

art. 1 ust. 6

- przepisy art. 40, art. 41 ust. 4-7, art. 42 i art. 42a ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

2.

Osobie, o której mowa w ust. 1, w okresie odbywania szkolenia i studiów podyplomowych

stypendium nie przysługuje.

3.

Do pracowników oraz osób wykonujących inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą

w wieku 45 lat i powyżej, zainteresowanych pomocą w rozwoju zawodowym, po zarejestrowaniu

się w urzędzie pracy, przepisy art. 40, art. 41 ust. 4-7, art. 42 i art. 42a ust.

1-4 stosuje się odpowiednio.

Instrumentami rynku pracy wspierającymi podstawowe usługi rynku pracy są

1)

finansowanie kosztów przejazdu do pracodawcy zgłaszającego ofertę pracy lub do miejsca

pracy, odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub odbywania zajęć w zakresie

poradnictwa zawodowego w związku ze skierowaniem przez powiatowy urząd pracy;

2)

finansowanie kosztów zakwaterowania w miejscu pracy osobie, która podjęła zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe dorosłych poza miejscem stałego

zamieszkania, w przypadku skierowania przez powiatowy urząd pracy;

3)

dofinansowanie wyposażenia miejsca pracy, podjęcia działalności gospodarczej, kosztów

pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa;

4)

refundowanie kosztów poniesionych z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne

w związku z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego;

5)

finansowanie dodatków aktywizacyjnych;

6)

finansowanie kosztów zorganizowanego przejazdu bezrobotnych i poszukujących pracy,

w związku z udziałem tych osób w targach pracy i giełdach pracy organizowanych przez

wojewódzki urząd pracy w ramach pośrednictwa pracy, w szczególności prowadzonego w

ramach sieci EURES.

1.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów

przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy

zarobkowej, lub przez okres odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego

dorosłych lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego osobie, która spełnia

łącznie następujące warunki

1)

na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę

zarobkową, przygotowanie zawodowe dorosłych, staż lub została skierowana na zajęcia

z zakresu poradnictwa zawodowego i dojeżdża do tych miejsc;

2)

uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego

wynagrodzenia za pracę.

2.

Starosta może dokonywać przez okres, o którym mowa w ust. 1, zwrotu z Funduszu Pracy

kosztów zakwaterowania osobie, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę

zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe dorosłych poza miejscem zamieszkania w miejscowości,

do której czas dojazdu i powrotu do miejsca stałego zamieszkania środkami transportu

zbiorowego wynosi łącznie ponad 3 godziny dziennie;

2)

mieszka w hotelu lub wynajętym mieszkaniu w miejscowości lub w pobliżu miejscowości,

w której jest zatrudniona, wykonuje inną pracę zarobkową, odbywa staż lub przygotowanie

zawodowe dorosłych;

3)

uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego

wynagrodzenia za pracę obowiązującego w miesiącu, za który jest dokonywany zwrot kosztów

zakwaterowania.

3.

Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do pracodawcy i powrotu do miejsca

zamieszkania w przypadku skierowania go do pracodawcy, który zgłosił ofertę pracy,

jeżeli siedziba tego pracodawcy znajduje się poza miejscem zamieszkania bezrobotnego.

4.

Starosta może zwrócić bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, koszt przejazdu

na badania lekarskie lub psychologiczne i powrotu do miejsca zamieszkania, jeżeli

na badania te został on skierowany przez powiatowy urząd pracy i dojeżdża do tych

miejsc.

5.

Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do miejsca wykonywania prac, o

których mowa w art. 73a ust. 1, i powrotu do miejsca zamieszkania lub pobytu.

1.

Starosta z Funduszu Pracy może

1)

zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub

doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej

w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia;

1a)

zrefundować osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej, zamieszkującej lub mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1381, z 2014 r. poz. 40 oraz z 2015 r. poz. 1045) lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. lub w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 851, z późn. zm., zatrudniającym w okresie ostatnich 6 miesięcy, w każdym miesiącu, co najmniej jednego

pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy, koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska

pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak

niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, zwanych dalej „producentem rolnym”;

2)

przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w

tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem

tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej

wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana

na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu

środków nie może przekraczać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka

założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka

przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.

1a.

Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio do niepublicznych przedszkoli i niepublicznych

szkół, o których mowa w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 oraz z 2016 r. poz. 35, 64 i 195).

1b.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się również do absolwentów centrum integracji społecznej

oraz absolwentów klubów integracji społecznej, o których mowa w przepisach o zatrudnieniu

socjalnym, jeżeli nie pozostają oni w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej

2

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niepubliczne przedszkole, niepubliczna

szkoła i producent rolny, który otrzymał refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia

stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, jest obowiązany dokonać zwrotu, w

terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty, otrzymanych środków wraz z odsetkami

ustawowymi, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku pracy skierowanego lub skierowanych

bezrobotnych w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie przez okres krótszy niż 24 miesiące

albo naruszył inne warunki umowy o refundację.

2a.

Przepis ust. 1 pkt 2 nie ma zastosowania do bezrobotnego, który zarejestrował się

jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej

3

Osoba, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowo środki na podjęcie działalności

gospodarczej, założenie lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej, jest obowiązana

dokonać zwrotu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty, otrzymanych

środków wraz z odsetkami ustawowymi, jeżeli prowadziła działalność gospodarczą lub

była członkiem spółdzielni socjalnej przez okres krótszy niż 12 miesięcy albo naruszone

zostały inne warunki umowy dotyczące przyznania tych środków.

4.

W przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w ust. 2 i 3, dochodzenie

roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1-1b, jest przyjmowane w wysokości

obowiązującej w dniu zawarcia umowy z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą,

niepublicznym przedszkolem, niepubliczną szkołą, producentem rolnym, bezrobotnym,

absolwentem centrum integracji społecznej lub absolwentem klubu integracji społecznej.

5a.

W postępowaniach w przedmiocie przyznawania środków, o których mowa w ust. 1-1b, w

przypadku zastosowania poręczenia osoby fizycznej jako formy zabezpieczenia zwrotu

przyznanych środków, mogą być przetwarzane następujące dane osobowe poręczyciela

1)

imię i nazwisko;

2)

adres zamieszkania;

3)

numer PESEL, jeżeli został nadany, oraz nazwa i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

4)

uzyskiwane dochody, z podaniem źródła i kwoty dochodu;

5)

aktualne zobowiązania finansowe, z podaniem wysokości miesięcznej spłaty zadłużenia.

5b.

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niepubliczne przedszkole, niepubliczna

szkoła, producent rolny, bezrobotny, absolwent centrum integracji społecznej i absolwent

klubu integracji społecznej, ubiegający się o przyznanie środków, o których mowa w

ust. 1-1b, składa oświadczenie o niekaralności za przestępstwo przeciwko obrotowi

gospodarczemu, w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. poz. 553, z późn. zm.)ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za

czyny zabronione pod groźbą kary

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1212, 1844 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 437), w okresie 2 lat przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie środków.

6.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb dokonywania refundacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i

1a oraz ust. 1a,

2)

szczegółowe warunki i tryb przyznawania bezrobotnemu oraz osobom, o których mowa w

ust. 1b, jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, o których mowa

w ust. 1 pkt 2,

3)

formy zabezpieczenia zwrotu otrzymanej refundacji lub środków na podjęcie działalności

gospodarczej, w przypadku niedotrzymania warunków umowy dotyczącej ich przyznania

- mając na względzie zwiększenie mobilności oraz poziomu zatrudnienia bezrobotnych,

racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu Pracy, a także konieczność zapewnienia

zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania pomocy de minimis w przypadku refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego

bezrobotnego oraz w przypadku pomocy przyznawanej bezrobotnemu lub osobom określonym

w ust. 1b w postaci jednorazowej wypłaty środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej

lub refundacji kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa dotyczących podjęcia

takiej działalności.

6a.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb przyznawania bezrobotnemu oraz osobom, o których mowa w ust. 1b jednorazowo

środków na podjęcie działalności na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz formy zabezpieczenia zwrotu środków na podjęcie

działalności na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, w przypadku niedotrzymania

warunków umowy dotyczącej ich przyznania - mając na względzie zwiększenie mobilności

oraz poziomu zatrudnienia bezrobotnych, racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu

Pracy, a także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania

pomocy de minimis w przypadku pomocy przyznawanej bezrobotnemu lub osobom określonym w ust. 1b w postaci

jednorazowej wypłaty środków na rozpoczęcie działalności na zasadach określonych dla

spółdzielni socjalnych.

1.

Starosta może zawrzeć z pracodawcą umowę przewidującą jednorazowe refundowanie poniesionych

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w związku z zatrudnieniem

skierowanego bezrobotnego.

2.

Refundacja może nastąpić w przypadku, gdy

1)

pracodawca zatrudniał skierowanego bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy przez

okres co najmniej 12 miesięcy oraz

2)

po upływie 12 miesięcy zatrudnienia skierowany bezrobotny jest nadal zatrudniony.

3.

Kwota refundowanych składek, o których mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 300% wysokości

minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu spełnienia warunków określonych

w ust. 2.

1.

Bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli

1)

w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze

czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe

od minimalnego wynagrodzenia za pracę;

2)

z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości

stanowiącej różnicę między minimalnym wynagrodzeniem za pracę a otrzymywanym wynagrodzeniem,

nie większej jednak niż 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez okres,

w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości

do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby

bezrobotnemu zasiłek.

4.

Dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku

1)

skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót

publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały

zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1;

2)

podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową

bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny;

3)

podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego;

4)

przebywania na urlopie bezpłatnym.

1.

Starosta może finansować z Funduszu Pracy koszty zorganizowanego przejazdu bezrobotnych

i poszukujących pracy, skierowanych przez powiatowy urząd pracy do udziału w targach

pracy i giełdach pracy jakie są organizowane na terenie innego powiatu przez wojewódzki

urząd pracy w ramach pośrednictwa pracy.

2.

Zorganizowany przejazd bezrobotnych i poszukujących pracy na miejsce targów i giełd,

o których mowa w ust. 1, i z powrotem odbywa się z miejsc określonych przez powiatowy

urząd pracy.

Osobom będącym w szczególnej sytuacji na rynku pracy

1)

bezrobotnym do 30 roku życia,

2)

bezrobotnym długotrwale,

3)

bezrobotnym powyżej 50 roku życia,

4)

bezrobotnym korzystającym ze świadczeń z pomocy społecznej,

5)

bezrobotnym posiadającym co najmniej jedno dziecko do 6 roku życia lub co najmniej

jedno dziecko niepełnosprawne do 18 roku życia,

6)

bezrobotnym niepełnosprawnym

- przysługuje pierwszeństwo w skierowaniu do udziału w programach specjalnych.

W stosunku do bezrobotnych i osób, o których mowa w art. 43, którzy zostali wyłonieni

przez starostę, z uwzględnieniem analiz i prognoz lokalnego rynku pracy, mogą być

dodatkowo stosowane programy specjalne.

1.

Bezrobotnym do 25 roku życia powiatowy urząd pracy w okresie do 4 miesięcy od dnia

rejestracji powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej,

szkolenia, stażu, odbycia przygotowania zawodowego dorosłych, zatrudnienia w ramach

prac interwencyjnych lub robót publicznych albo innej formy pomocy określonej w ustawie.

2.

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 4, powiatowy urząd pracy w okresie 6 miesięcy

od dnia utraty prawa do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania, a w przypadku

bezrobotnych bez prawa do zasiłku w okresie 6 miesięcy od dnia rejestracji

1)

powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu,

odbycia przygotowania zawodowego dorosłych, zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych,

robót publicznych lub

2)

na wniosek ośrodka pomocy społecznej może skierować do uczestnictwa w kontrakcie socjalnym,

indywidualnym programie usamodzielnienia, lokalnym programie pomocy społecznej, o

których mowa w przepisach o pomocy społecznej, lub uczestnictwa w indywidualnym programie

zatrudnienia socjalnego, o którym mowa w przepisach o zatrudnieniu socjalnym.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, powiatowy urząd pracy oraz ośrodek pomocy

społecznej są obowiązane informować się wzajemnie o planowanych działaniach wobec

bezrobotnych w trybie określonym w zawartym porozumieniu.

1.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych na okres

do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia,

nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby

zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz kwoty zasiłku

określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1, obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego

rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

2.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych co najmniej

w połowie wymiaru czasu pracy na okres do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, część

kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne

skierowanych bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne od

refundowanego wynagrodzenia za każdą osobę bezrobotną.

3.

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez pracodawcę kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12 miesięcy skierowanych

bezrobotnych, w ramach prac interwencyjnych, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej

jednak minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne od

refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty

poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

4.

Jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej

6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i

po upływie tego okresu dalej go zatrudnia w pełnym

wymiarze czasu pracy, starosta może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia

obowiązującego w dniu spełnienia tego warunku.

5.

Starosta, kierując bezrobotnego do prac interwencyjnych, ma obowiązek wziąć pod uwagę

jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.

6.

Pracodawca jest obowiązany, stosownie do zawartej umowy, do utrzymania w zatrudnieniu

skierowanego bezrobotnego przez okres 3 miesięcy po zakończeniu refundacji wynagrodzeń

i składek na ubezpieczenia społeczne.

7.

Niewywiązanie się z warunku, o którym mowa w ust. 6, lub naruszenie innych warunków umowy powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej pomocy

wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości uzyskanej pomocy od dnia otrzymania pierwszej refundacji,

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

8.

W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania

z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego

refundacją albo przed upływem okresu 3 miesięcy, o którym mowa w ust. 6, starosta

kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.

9.

W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy,

pracodawca zwraca uzyskaną pomoc w całości wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi

od dnia otrzymania pierwszej refundacji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania

starosty. W przypadku braku możliwości skierowania bezrobotnego przez urząd pracy

na zwolnione stanowisko pracy, pracodawca nie zwraca uzyskanej pomocy za okres, w

którym uprzednio skierowany bezrobotny pozostawał w zatrudnieniu.

(uchylony)

1.

Starosta może skierować bezrobotnych do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający

6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby

fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście

i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w

tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu

gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej

2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa

w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 277).

1a.

(uchylony)

2.

Starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, którzy

nie ukończyli 30 roku życia.

3.

(uchylony)

4.

Staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu

określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje

psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe

bezrobotnego. Program powinien określać

1)

nazwę zawodu lub specjalności, której program dotyczy;

2)

zakres zadań wykonywanych przez bezrobotnego;

3)

rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;

4)

sposób potwierdzenia nabytych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;

5)

opiekuna osoby objętej programem stażu.

5.

Nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu

realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje

o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych

w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu.

6.

Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty

zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy

art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje

stypendium, zasiłek nie przysługuje.

7.

(uchylony)

7a.

Na wniosek bezrobotnego odbywającego staż pracodawca jest obowiązany do udzielenia

dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowych odbywania stażu. Za dni

wolne przysługuje stypendium. Za ostatni miesiąc odbywania stażu pracodawca jest obowiązany

udzielić dni wolnych przed upływem terminu zakończenia stażu.

8.

Przepisy ust. 1-7a stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych.

9.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

odbywania stażu, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwych warunków nabywania

umiejętności.

1.

Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy przygotowanie zawodowe

dorosłych bezrobotnych i osób, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3-7, w celu uzyskania

przez nich kwalifikacji lub umiejętności zawodowych, potwierdzonych dokumentami, o

których mowa w art. 53c ust. 3 i art. 53d ust. 3.

2.

Przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się w formie

1)

praktycznej nauki zawodu dorosłych umożliwiającej przystąpienie do egzaminu potwierdzającego

kwalifikacje w zawodzie lub egzaminu czeladniczego;

2)

przyuczenia do pracy dorosłych mającego na celu zdobycie wybranych kwalifikacji zawodowych

lub umiejętności, niezbędnych do wykonywania określonych zadań zawodowych, właściwych

dla zawodu występującego w klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy.

3.

Przygotowanie zawodowe dorosłych jest realizowane na podstawie umowy w sprawie realizacji

przygotowania zawodowego dorosłych zawieranej między starostą a pracodawcą lub między

starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową, wpisaną do rejestru prowadzonego przez

wojewódzki urząd pracy.

4.

Praktyczna nauka zawodu dorosłych trwa od 6 do 12 miesięcy, a przyuczenie do pracy

dorosłych trwa od 3 do 6 miesięcy.

1.

Przygotowanie zawodowe dorosłych jest realizowane według programu ukierunkowanego

na nabywanie umiejętności praktycznych oraz zdobywanie wiedzy teoretycznej, niezbędnych

do wykonywania zadań zawodowych, przygotowanego przez pracodawcę lub instytucję szkoleniową

we współpracy z pracodawcą.

2.

Na czas realizacji programu pracodawca wyznacza opiekuna uczestnika przygotowania

zawodowego dorosłych, posiadającego kwalifikacje określone zgodnie z art. 53m.

1.

Program praktycznej nauki zawodu dorosłych uwzględnia w szczególności wymagania określone

w podstawie programowej kształcenia w zawodach lub standardy wymagań będące podstawą

przeprowadzania egzaminu czeladniczego.

2

Praktyczna nauka zawodu dorosłych kończy się egzaminami potwierdzającymi kwalifikacje

w zawodzie, przeprowadzanymi przez okręgową komisję egzaminacyjną, zgodnie z przepisami

rozdziału 3b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, lub egzaminem czeladniczym przeprowadzanym przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych,

zgodnie z przepisami w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie.

3.

Uczestnik praktycznej nauki zawodu dorosłych, który zdał egzaminy potwierdzające kwalifikacje

w zawodzie lub egzamin czeladniczy z wynikiem pozytywnym, otrzymuje odpowiednio świadectwa

potwierdzające kwalifikacje w zawodzie lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe

albo świadectwo czeladnicze zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2.

1.

Program przyuczenia do pracy dorosłych uwzględnia w szczególności standardy kwalifikacji

zawodowych dostępne w bazach danych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw

pracy lub wymagania określone w podstawie programowej kształcenia w zawodach.

2.

Przyuczenie do pracy dorosłych kończy się egzaminem sprawdzającym przeprowadzanym

przez komisję egzaminacyjną izby rzemieślniczej, instytucję szkoleniową wpisaną do

rejestru prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy lub inną instytucję uprawnioną

do przeprowadzania egzaminów wskazaną przez starostę.

3.

Przyuczenie do pracy dorosłych może kończyć się egzaminami potwierdzającymi kwalifikacje

w zawodzie, przeprowadzanymi przez okręgową komisję egzaminacyjną, jeżeli program

przyuczenia do pracy uwzględnia wymagania określone w podstawie programowej kształcenia

w zawodach.

4.

Uczestnik przyuczenia do pracy dorosłych, który zdał

1)

egzamin sprawdzający, o którym mowa w ust. 2 z wynikiem pozytywnym, otrzymuje zaświadczenie

potwierdzające nabyte umiejętności lub

2)

egzaminy, o których mowa w ust. 3, otrzymuje świadectwa potwierdzające kwalifikacje

w zawodzie.

1.

Wymiar czasu odbywania przygotowania zawodowego dorosłych nie może przekraczać 8 godzin

zegarowych dziennie i 40 godzin zegarowych tygodniowo.

2.

Nabywanie umiejętności praktycznych obejmuje co najmniej 80% czasu odbywania przygotowania

zawodowego dorosłych i jest realizowane u pracodawcy.

3.

Pracodawca zapewnia warunki umożliwiające zdobywanie wiedzy teoretycznej prowadząc

kształcenie teoretyczne bezpośrednio u siebie lub kierując uczestnika do instytucji

szkoleniowej wskazanej przez starostę. W przypadku gdy kształcenie teoretyczne realizuje

instytucja szkoleniowa pracodawca jest obowiązany udzielić uczestnikowi przygotowania

zawodowego dorosłych czasu wolnego na uczestnictwo w zajęciach w wymiarze przewidzianym

programem.

4.

W przypadku gdy pracodawca nie może zapewnić warunków do zrealizowania w pełni programu

praktycznej nauki zawodu dorosłych, możliwe jest zrealizowanie części tego programu

przez wskazane przez starostę Centrum Kształcenia Praktycznego lub Centrum Kształcenia

Ustawicznego, działające na podstawie przepisów o systemie oświaty, w wymiarze nieprzekraczającym

20% czasu programu.

Pracodawca jest obowiązany do udzielenia uczestnikowi przygotowania zawodowego dorosłych

dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowych; za ostatni miesiąc odbywania

przygotowania zawodowego dorosłych pracodawca jest obowiązany udzielić dni wolnych

przed upływem terminu zakończenia przygotowania zawodowego dorosłych.

1.

Uczestnikowi przygotowania zawodowego dorosłych przysługuje stypendium w wysokości

120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę;

przepis art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium,

zasiłek nie przysługuje.

2.

Stypendium przysługuje za dni wolne, o których mowa w art. 53f.

3.

Starosta nie wypłaca stypendium za okres nieusprawiedliwionych nieobecności uczestnika

przygotowania zawodowego dorosłych.

1.

Uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych, który z własnej winy przerwał program

tego przygotowania lub nie przystąpił do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w

zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego, jest obowiązany do zwrotu

kosztów tego przygotowania poniesionych z Funduszu Pracy, z wyjątkiem sytuacji gdy

powodem przerwania programu tego przygotowania lub nieprzystąpienia do egzaminu potwierdzającego

kwalifikacje w zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego było podjęcie

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.

2.

Uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych, który z własnej winy przerwał program

tego przygotowania, nie przystąpił do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie,

egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego, może być ponownie zarejestrowany

w powiatowym urzędzie pracy, nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia przerwania

programu lub nieprzystąpienia do egzaminu.

Starosta refunduje ze środków Funduszu Pracy pracodawcy, z którym zawarł umowę w sprawie

realizacji przygotowania zawodowego dorosłych, określone w umowie wydatki poniesione

na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych, w szczególności na materiały i surowce,

eksploatację maszyn i urządzeń, odzież roboczą, posiłki regeneracyjne i inne środki

niezbędne do realizacji programu przygotowania zawodowego dorosłych w wymiarze do

2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy pełny miesiąc realizacji programu.

1.

Pracodawcy, z którym starosta zawarł umowę w sprawie realizacji przygotowania zawodowego

dorosłych, przysługuje jednorazowa premia ze środków Funduszu Pracy po zakończeniu

tej formy aktywizacji, jeżeli skierowany przez starostę uczestnik przygotowania zawodowego

dorosłych ukończył program praktycznej nauki zawodu dorosłych lub przyuczenia do pracy

dorosłych i zdał egzamin, o którym mowa w art. 53c ust. 2 lub art. 53d ust. 2.

2.

Premia jest przyznawana w wysokości 400 zł za każdy pełny miesiąc programu przygotowania

zawodowego dorosłych, zrealizowanego dla każdego skierowanego uczestnika, na podstawie

umowy, o której mowa w art. 53a ust. 3.

3.

Kwota premii określona w ust. 2 podlega waloryzacji na zasadach określonych w art.

72 ust. 6.

4.

Jeżeli umowa w sprawie realizacji przygotowania zawodowego dorosłych została rozwiązana

z przyczyn niezależnych od pracodawcy, a osoba skierowana przez starostę podjęła przygotowanie

zawodowe dorosłych u innego pracodawcy - przysługującą kwotę premii dzieli się między

wszystkich pracodawców, proporcjonalnie do liczby miesięcy realizowanego u nich programu

tego przygotowania. Premia nie przysługuje pracodawcy, z którym umowa w sprawie realizacji

przygotowania zawodowego dorosłych została rozwiązana z winy pracodawcy.

5.

Premię przyznaje starosta, który zawarł z pracodawcą umowę w sprawie realizacji przygotowania

zawodowego dorosłych, po stwierdzeniu spełnienia warunku określonego w ust. 1.

6.

Premia jest przyznawana na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia

złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu przez uczestnika przygotowania zawodowego

dorosłych. Do wniosku należy dołączyć kopię dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia,

potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1.

Refundacja, o której mowa w art. 53i, oraz premia, o której mowa w art. 53j, stanowią

pomoc de minimis i są przyznawane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Koszty przygotowania zawodowego dorosłych obejmujące

1)

refundację wydatków poniesionych na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych

niezbędnych do realizacji programu, o których mowa w art. 53i,

2)

jednorazową premię przyznawaną pracodawcy, o której mowa w art. 53j,

3)

należność przysługującą instytucji szkoleniowej za przygotowanie i realizację ustalonej

części programu,

4)

koszty badań lekarskich i psychologicznych mających na celu ustalenie zdolności do

udziału w przygotowaniu zawodowym dorosłych,

5)

koszty egzaminów potwierdzających kwalifikacje w zawodzie, egzaminów czeladniczych

lub egzaminów sprawdzających

- są finansowane z Funduszu Pracy.

2.

W przypadku gdy uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych nie złożył z wynikiem

pozytywnym egzaminu, koszty ponownego przystąpienia do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje

w zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego nie mogą być sfinansowane

ze środków Funduszu Pracy.

3.

Starosta może sfinansować koszty przejazdu do miejsca odbywania przygotowania zawodowego

dorosłych, a w przypadku gdy przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się w miejscowości

innej niż miejsce zamieszkania, także koszty zakwaterowania, zgodnie z art. 44 i 45.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,

sposób i tryb organizowania przygotowania zawodowego dorosłych, sposób refundowania

pracodawcy wydatków poniesionych na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych

i wypłacania premii, kwalifikacje wymagane od opiekunów uczestników przygotowania

zawodowego dorosłych, wzór zaświadczenia o ukończeniu przygotowania zawodowego dorosłych,

warunki i tryb przeprowadzania egzaminu sprawdzającego oraz wzór wydawanego zaświadczenia,

mając na uwadze efektywność tej formy pozyskiwania kwalifikacji i umiejętności zawodowych,

a także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania

pomocy de minimis .

Starosta ustala i opłaca, w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe od stypendiów wypłaconych

na podstawie art. 41 ust. 3, art. 53 ust. 6, art. 53g ust. 1 oraz od stypendium wypłaconego

na podstawie art. 42a ust. 5 za okres, w którym osoba odbywająca studia podyplomowe

nie pozostaje w zatrudnieniu, nie wykonuje innej pracy zarobkowej lub nie prowadzi

działalności gospodarczej.

1.

Bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania

w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych,

będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo

w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta, na wniosek

bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa

w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki.

2.

Starosta może podjąć decyzję o kontynuacji wypłacania stypendium do ukończenia nauki

zgodnie z programem nauczania.

3.

Stypendium przysługuje pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości dochodu na osobę w

rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń z

pomocy społecznej. Do dochodu nie wlicza się kwoty tego stypendium.

4.

Podstawą wypłaty stypendium jest zaświadczenie albo oświadczenie składane przez bezrobotnego

stwierdzające podjęcie lub kontynuowanie nauki.

4a.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

5.

Stypendium nie przysługuje w przypadku przerwania nauki. Przepis art. 73 ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

6.

Osobie, której starosta przyznał stypendium, o którym mowa w ust. 1, przysługuje stypendium

w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, od dnia podjęcia zatrudnienia,

innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej. Przepis art. 41 ust. 3c stosuje

się odpowiednio.

Do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu poniesionych

przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze

czasu pracy skierowanego bezrobotnego kosztów wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród

oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej,

nieprzekraczającej jednak kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1, obowiązującej

w ostatnim dniu każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne

od refundowanego wynagrodzenia.

2.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 18 miesięcy zwrotu poniesionych

przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze

czasu pracy skierowanego bezrobotnego kosztów wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród

oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej,

nieprzekraczającej jednak minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia

społeczne od tego wynagrodzenia, jeżeli zwrot obejmuje koszty poniesione za co drugi

miesiąc.

3.

Pracodawca jest obowiązany, stosownie do zawartej umowy, do utrzymania w zatrudnieniu

skierowanego bezrobotnego przez okres objęty refundacją wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia

społeczne oraz okres 6 miesięcy po zakończeniu tej refundacji.

4.

Niewywiązanie się z warunku, o którym mowa w ust. 3, lub naruszenie innych warunków zawartej umowy powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej

pomocy wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości uzyskanej pomocy od dnia otrzymania pierwszej refundacji,

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

5

W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania

z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego

refundacją albo przed upływem okresu 6 miesięcy, o którym mowa w ust. 3, starosta

kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.

6.

W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy,

pracodawca zwraca uzyskaną pomoc w całości wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi

od dnia otrzymania pierwszej refundacji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania

starosty. W przypadku braku możliwości skierowania bezrobotnego przez urząd pracy

na zwolnione stanowisko pracy, pracodawca nie zwraca uzyskanej pomocy za okres, w

którym uprzednio skierowany bezrobotny pozostawał w zatrudnieniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 50, art. 51 i

art. 54, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Starosta zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych

przez okres do 6 miesięcy, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz

składek na ubezpieczenia społeczne bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej,

nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia

społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

2.

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez organizatora robót publicznych kosztów z tytułu zatrudnienia skierowanych bezrobotnych

na okres do 12 miesięcy, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

przeciętnego wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia

za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi

miesiąc ich zatrudnienia.

3.

Na wniosek organizatora robót publicznych starosta może przyznawać zaliczki ze środków

Funduszu Pracy na poczet wypłat wynagrodzeń oraz opłacenia składek na ubezpieczenia

społeczne.

3a.

Naruszenie warunków umowy w zakresie zatrudniania skierowanego bezrobotnego przez okres trwania robót

publicznych powoduje obowiązek zwrotu uzyskanych refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości uzyskanych refundacji od dnia otrzymania pierwszej refundacji,

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty. Przepisy art. 51 ust. 8 i

9 stosuje się odpowiednio.

4.

Bezrobotni będący dłużnikami alimentacyjnymi w rozumieniu przepisów o pomocy osobom

uprawnionym do alimentów mogą zostać skierowani przez starostę, na zasadach dotyczących

robót publicznych, do wykonywania przez okres do 6 miesięcy pracy niezwiązanej z wyuczonym

zawodem, w wymiarze nieprzekraczającym połowy wymiaru czasu pracy, w instytucjach

użyteczności publicznej oraz organizacjach zajmujących się problematyką kultury, oświaty,

sportu i turystyki, opieki zdrowotnej lub pomocy społecznej.

5.

(uchylony)

6.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił bezrobotnych skierowanych do prac, o których

mowa w ust. 4, część poniesionych kosztów na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na

ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych bezrobotnych i połowy minimalnego

wynagrodzenia za pracę obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego

miesiąca, łącznie ze składką na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

Bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 3, po upływie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania

w powiatowym urzędzie pracy mogą ubiegać się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego,

jeżeli spełniają warunki do nabycia tego świadczenia, określone w odrębnych przepisach.

1.

Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 3, do wykonywania

pracy w ramach prac interwencyjnych przez okres do 24 miesięcy oraz dokonywać refundacji

poniesionych przez pracodawcę kosztów na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia

społeczne.

2.

Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w ust. 1, do wykonywania pracy

w ramach prac interwencyjnych u pracodawcy przez okres do 4 lat i dokonywać refundacji

poniesionych przez pracodawcę kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne,

jeżeli obejmuje ona koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

3.

(uchylony)

4.

Jeżeli do pracy w ramach prac interwencyjnych są kierowani bezrobotni, którzy

1)

spełniają warunki konieczne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego - refundacja

jest przyznawana w wysokości do 80% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na

ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia;

2)

nie spełniają warunków koniecznych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego - refundacja

jest przyznawana w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na

ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

5.

Przepisy art. 56 ust. 3-6 stosuje się odpowiednio.

Prace interwencyjne, o których mowa w art. 51, 56 i 59, nie mogą być organizowane

w powiatowych i wojewódzkich urzędach pracy.

1

Wykazy pracodawców i osób, z którymi zawarto umowy w przypadkach, o których mowa w

art. 46 ust. 1 pkt 1 i 1a, ust. 1a, art. 47 ust. 1, art. 51 ust. 1-4, art. 53 ust.

1, art. 53a ust. 1, art. 56, art. 57 ust. 1, 2 i 4 i art. 59 ust. 1 i 2, są podawane

do wiadomości publicznej przez powiatowy urząd pracy przez wywieszenie ich na tablicy

ogłoszeń w siedzibie urzędu na okres 30 dni.

2.

Powiatowy urząd pracy po zakończeniu każdego roku kalendarzowego, w terminie do dnia

31 stycznia, przekazuje właściwej powiatowej radzie rynku pracy zbiorczy wykaz pracodawców

i osób, o których mowa w ust. 1.

3.

Wykazy, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać

1)

nazwę pracodawcy albo imię i nazwisko osoby, z którą zawarto umowę;

2)

wskazanie rodzaju instrumentu rynku pracy;

3)

liczbę utworzonych stanowisk pracy, stażu i przygotowania zawodowego dorosłych.

Pomoc udzielana pracodawcom i przedsiębiorcom w ramach prac interwencyjnych, robót

publicznych lub skierowania na zasadach robót publicznych, o których mowa w art. 51,

art. 56, art. 57 i art. 59 oraz w ramach jednorazowej refundacji kosztów z tytułu

opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, o której mowa w art. 47, jest udzielana

zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych, jednorazowej refundacji

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne poniesionych w związku

z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego, treść wniosku o organizowanie robót publicznych,

prac interwencyjnych oraz tryb i warunki zawieranych umów z uprawnionymi pracodawcami,

mając na uwadze prawidłowość wydatkowania środków z Funduszu Pracy, a także konieczność

zapewnienia zgodności udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać pracodawcy lub przedsiębiorcy

środki Funduszu Pracy, zwane dalej „grantem”, na utworzenie stanowiska pracy w formie

telepracy w rozumieniu art. 67 dla skierowanego bezrobotnego rodzica powracającego na rynek pracy, posiadającego

co najmniej jedno dziecko w wieku do 6 lat, lub bezrobotnego sprawującego opiekę nad

osobą zależną, który w okresie 3 lat przed rejestracją w urzędzie pracy jako bezrobotny

zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność wychowywania

dziecka lub sprawowania opieki nad osobą zależną.

2.

Grant nie może zostać przyznany na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego

1)

małżonka pracodawcy lub przedsiębiorcy;

2)

rodzica pracodawcy lub przedsiębiorcy;

3)

rodzeństwa pracodawcy lub przedsiębiorcy;

4)

dziecka własnego lub przysposobionego: pracodawcy lub przedsiębiorcy, małżonka pracodawcy

lub przedsiębiorcy, rodzeństwa pracodawcy lub przedsiębiorcy.

3.

Grant przysługuje w kwocie określonej w umowie zawartej ze starostą, nie wyższej jednak

niż 6-krotność minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu zawarcia umowy,

za każdego skierowanego bezrobotnego.

4.

Pracodawca lub przedsiębiorca są obowiązani, stosownie do zawartej umowy, do utrzymania

zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres 12 miesięcy w pełnym wymiarze czasu

pracy lub przez okres 18 miesięcy w połowie wymiaru czasu pracy.

5.

Niewywiązanie się z warunku, o którym mowa w ust. 4, lub wykorzystanie grantu niezgodnie z umową, lub jego niewykorzystanie powoduje

obowiązek zwrotu grantu wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania grantu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania

starosty.

6.

Zwrot grantu następuje

1)

w kwocie proporcjonalnej do okresu, w którym warunek określony w ust. 4 nie został

spełniony, wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania grantu - w przypadku

niewywiązania się z tego warunku;

2)

w całości wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania grantu - w przypadku

wykorzystania grantu niezgodnie z umową lub jego niewykorzystania.

7.

W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania

z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego przed upływem okresu odpowiednio

12 lub 18 miesięcy, o którym mowa w ust. 4, starosta kieruje na zwolnione stanowisko

pracy innego bezrobotnego.

8.

W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy

pracodawca lub przedsiębiorca zwraca grant w kwocie określonej w ust. 6 pkt 1. W przypadku

braku możliwości skierowania odpowiedniego bezrobotnego przez urząd pracy na zwolnione

stanowisko pracy pracodawca lub przedsiębiorca nie zwraca grantu za okres zatrudniania

skierowanego bezrobotnego.

9.

Grant jest udzielany zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać pracodawcy świadczenie aktywizacyjne

za zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego bezrobotnego rodzica powracającego

na rynek pracy po przerwie związanej z wychowywaniem dziecka lub bezrobotnego sprawującego

opiekę nad osobą zależną, który w okresie 3 lat przed rejestracją w urzędzie pracy

jako bezrobotny zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność

wychowywania dziecka lub sprawowania opieki nad osobą zależną.

2.

Świadczenie aktywizacyjne przysługuje przez okres

1)

12 miesięcy w wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie za każdego

skierowanego bezrobotnego albo

2)

18 miesięcy w wysokości jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie

za każdego skierowanego bezrobotnego.

3.

Pracodawca jest obowiązany do dalszego zatrudniania skierowanego bezrobotnego po upływie

okresu przysługiwania świadczenia aktywizacyjnego, odpowiednio przez okres 6 miesięcy

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oraz 9 miesięcy w przypadku, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2.

4.

W przypadku rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w trakcie przysługiwania świadczenia aktywizacyjnego lub niewywiązania

się z warunku utrzymania osoby w zatrudnieniu przez okres odpowiednio 6 lub 9 miesięcy

przypadających po ustaniu prawa do tego świadczenia pracodawca jest obowiązany do

zwrotu wszystkich otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych od dnia wypłaty

pierwszego świadczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

5.

W przypadku utrzymania zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres uzyskiwania

świadczenia aktywizacyjnego oraz przez co najmniej połowę okresu wymaganego utrzymania

zatrudnienia po upływie prawa do świadczenia pracodawca jest obowiązany do zwrotu

50% łącznej kwoty, o której mowa w ust. 4, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania

starosty.

6.

W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania

z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie przysługiwania

świadczenia aktywizacyjnego albo przed upływem okresu odpowiednio 6 lub 9 miesięcy,

o którym mowa w ust. 4, starosta kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.

7.

W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy

pracodawca jest obowiązany do zwrotu wszystkich otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych

wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych

od dnia wypłaty pierwszego świadczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania

starosty. W przypadku braku możliwości skierowania odpowiedniego bezrobotnego przez

urząd pracy na zwolnione stanowisko pracy pracodawca nie zwraca uzyskanych środków

za okres zatrudniania skierowanego bezrobotnego.

8.

Świadczenie aktywizacyjne nie przysługuje w przypadku uzyskania przez pracodawcę prawa

do pożyczki z Funduszu Pracy na utworzenie miejsca pracy dla osoby, która miałaby

być objęta świadczeniem aktywizacyjnym.

9.

Świadczenie aktywizacyjne jest udzielane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy

de minimis .

1.

Starosta może, na podstawie zawartej umowy, refundować pracodawcy koszty poniesione

na składki na ubezpieczenia społeczne należne od pracodawcy za skierowanych do pracy

bezrobotnych do 30 roku życia, którzy podejmują zatrudnienie po raz pierwszy w życiu.

2.

Refundacja kosztów poniesionych na składki na ubezpieczenia społeczne przysługuje

przez okres do 12 miesięcy w kwocie określonej w umowie, nie wyższej jednak niż połowa

minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie obowiązującego w dniu zawarcia umowy,

za każdego zatrudnionego bezrobotnego.

3.

Pracodawca jest obowiązany do dalszego zatrudniania skierowanego bezrobotnego przez

okres 6 miesięcy po zakończeniu okresu refundacji kosztów poniesionych na składki

na ubezpieczenia społeczne.

4.

W przypadku rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w trakcie przysługiwania refundacji kosztów poniesionych na składki

na ubezpieczenia społeczne lub niewywiązania się z warunku utrzymania osoby w zatrudnieniu

przez okres 6 miesięcy przypadających po ustaniu refundacji pracodawca jest obowiązany

do zwrotu wszystkich otrzymanych środków wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych środków od dnia wypłaty pierwszej refundacji,

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

5.

W przypadku utrzymania zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres uzyskiwania

refundacji kosztów poniesionych na składki na ubezpieczenia społeczne oraz przez co

najmniej 3 miesiące po upływie okresu refundacji pracodawca jest obowiązany do zwrotu

50% łącznej kwoty, o której mowa w ust. 4.

6.

W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania

z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego

refundacją albo przed upływem okresu 6 miesięcy, o którym mowa w ust. 3, starosta

kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.

7.

W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy

pracodawca jest obowiązany do zwrotu wszystkich otrzymanych środków wraz z odsetkami

ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych środków od dnia wypłaty pierwszej

refundacji kosztów poniesionych na składki na ubezpieczenia społeczne, w terminie

30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty. W przypadku braku możliwości skierowania

odpowiedniego bezrobotnego przez urząd pracy na zwolnione stanowisko pracy pracodawca

nie zwraca otrzymanych środków za okres zatrudniania skierowanego bezrobotnego.

8.

Refundacja kosztów składek na ubezpieczenia społeczne jest udzielana zgodnie z warunkami

dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać pracodawcy lub przedsiębiorcy

dofinansowanie wynagrodzenia za zatrudnienie skierowanego bezrobotnego, który ukończył

50 rok życia.

2.

Dofinansowanie wynagrodzenia przysługuje przez okres

1)

12 miesięcy - w przypadku zatrudnienia bezrobotnego, który ukończył 50 lat, a nie

ukończył 60 lat lub

2)

24 miesięcy - w przypadku zatrudnienia bezrobotnego, który ukończył 60 lat.

3.

Dofinansowanie wynagrodzenia przysługuje w kwocie określonej w umowie, nie wyższej

jednak niż połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie obowiązującego w

dniu zawarcia umowy, za każdego zatrudnionego bezrobotnego.

4.

Pracodawca lub przedsiębiorca są obowiązani do dalszego zatrudniania skierowanego

bezrobotnego po upływie okresu przysługiwania dofinansowania wynagrodzenia, odpowiednio

przez okres 6 miesięcy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oraz 12 miesięcy

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

5.

W przypadku niewywiązania się z warunku, o którym mowa w ust. 4, oraz nieutrzymania

zatrudnienia w okresie przysługiwania dofinansowania wynagrodzenia pracodawca lub

przedsiębiorca są obowiązani do zwrotu wszystkich otrzymanych środków wraz z odsetkami

ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych środków od dnia wypłaty pierwszego

dofinansowania wynagrodzenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

6.

W przypadku utrzymania zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres przysługiwania

dofinansowania wynagrodzenia oraz przez co najmniej połowę okresu, o którym mowa w

ust. 4, pracodawca lub przedsiębiorca są obowiązani do zwrotu 50% łącznej kwoty, o

której mowa w ust. 5, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

7.

W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania

z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego

dofinansowaniem albo przed upływem okresu odpowiednio 6 lub 12 miesięcy, o którym

mowa w ust. 4, starosta kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.

8.

W przypadku braku odpowiedniego bezrobotnego w sytuacji określonej w ust. 7 pracodawca

lub przedsiębiorca nie zwracają uzyskanego dofinansowania wynagrodzenia za okres zatrudniania

skierowanego bezrobotnego.

9.

Dofinansowanie wynagrodzenia jest udzielane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy

de minimis .

1.

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 5, starosta może, po udokumentowaniu poniesionych

kosztów, refundować koszty opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 w wysokości uzgodnionej,

nie wyższej jednak niż połowa zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, na każde

dziecko, na opiekę którego poniesiono koszty, jeżeli bezrobotny podejmie zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową lub zostanie skierowany na staż, przygotowanie zawodowe dorosłych

lub szkolenie oraz pod warunkiem osiągania z tego tytułu miesięcznie przychodów nieprzekraczających

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

2.

Refundacja, o której mowa w ust. 1, przysługuje na okres do 6 miesięcy.

3.

W przypadku skierowania na staż, przygotowanie zawodowe dorosłych lub szkolenie refundacja

kosztów opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 następuje na okres odbywania stażu,

przygotowania zawodowego dorosłych lub szkolenia.

4.

Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, starosta może wypłacić zaliczkę na refundację

kosztów opieki nad dzieckiem.

5.

Na zasadach określonych w ust. 1-4 może nastąpić również refundacja kosztów opieki

nad osobą zależną.

1.

Bezrobotny może być skierowany do odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych

oraz do prac interwencyjnych do przedsiębiorcy niezatrudniającego pracownika na zasadach

przewidzianych dla pracodawców.

2.

Do odbycia przygotowania zawodowego dorosłych u przedsiębiorcy niezatrudniającego

pracownika na zasadach przewidzianych dla pracodawców może być skierowana osoba, o

której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3-7.

1.

Starosta może zawrzeć z agencją zatrudnienia umowę na doprowadzenie skierowanego bezrobotnego

będącego w szczególnej sytuacji na rynku pracy do podjęcia zatrudnienia lub innej

pracy zarobkowej na podstawie umów cywilnoprawnych, stanowiących odpowiednią pracę,

przez okres co najmniej 6 miesięcy.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

(uchylony)

2)

warunki i tryb przekazania środków Funduszu Pracy przysługujących agencji zatrudnienia

z tytułu doprowadzenia skierowanego bezrobotnego do podjęcia zatrudnienia lub innej

pracy zarobkowej na podstawie umów cywilnoprawnych;

3)

kwotę przekazywanych środków w wysokości nie wyższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia,

obowiązującego w dniu zawarcia umowy, za jednego skierowanego bezrobotnego;

4)

zasady dokumentowania spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1.

3.

Wysokość środków przekazywanych agencji zatrudnienia

1)

w dniu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż 30% łącznej

kwoty środków przysługujących agencji zatrudnienia;

2)

po spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 1, nie może być niższa niż 50% tej łącznej

kwoty.

4.

W przypadku niewywiązania się agencji zatrudnienia z warunku, o którym mowa w ust.

1, przekazane agencji środki podlegają zwrotowi w wysokości proporcjonalnej do okresu,

w którym wskazany warunek nie został spełniony, w terminie 30 dni od dnia doręczenia

wezwania starosty.

5.

W przypadku rozwiązania ze skierowanym bezrobotnym umowy o pracę z przyczyn, o których

mowa w art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy albo rozwiązania przez skierowanego bezrobotnego umowy cywilnoprawnej przed upływem

okresu, o którym mowa w ust. 1, agencja zatrudnienia nie jest obowiązana do zwrotu

otrzymanych środków.

6.

W okresie udziału bezrobotnego w działaniach realizowanych przez agencję zatrudnienia,

zgodnie z umową, o której mowa w ust. 2, powiatowy urząd pracy nie kieruje do bezrobotnego

innych form pomocy, o których mowa w ustawie.

Ze środków Funduszu Pracy oraz środków, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2015 r. poz. 747 i 978), a także ze środków Unii Europejskiej, mogą być finansowane

1)

pożyczki na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego, w tym bezrobotnego skierowanego

przez powiatowy urząd pracy

a)

podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 i 1a oraz ust. 1a,

b)

żłobkom lub klubom dziecięcym tworzonym i prowadzonym przez osoby fizyczne, osoby

prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, o których mowa

w przepisach o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3;

2)

pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej

a)

bezrobotnym,

b)

poszukującym pracy absolwentom szkół i uczelni, w okresie 48 miesięcy od dnia ukończenia

szkoły lub uzyskania tytułu zawodowego,

c)

studentom ostatniego roku studiów;

3)

usługi doradcze i szkoleniowe skierowane do osób, o których mowa w pkt 2, którym udzielono

pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej.

Pożyczki oraz usługi doradcze i szkoleniowe, o których mowa w art. 61e, są przyznawane

zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Pożyczek udzielają oraz usługi doradcze i szkoleniowe zapewniają pośrednicy finansowi

wybierani przez Bank Gospodarstwa Krajowego.

2.

Pośrednikiem finansowym może zostać bank lub instytucja finansowa, w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm..

1.

Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy jest udzielana na podstawie umowy, na wniosek

podmiotu, o którym mowa w art. 61e pkt 1, po przedstawieniu kosztorysu dotyczącego

tworzonego stanowiska pracy, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż

6-krotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia.

2.

Oprocentowanie pożyczki na utworzenie stanowiska pracy jest stałe i wynosi, w skali

roku, 0,25 stopy redyskonta weksli przyjmowanych przez Narodowy Bank Polski.

3.

Okres spłaty pożyczki na utworzenie stanowiska pracy nie może być dłuższy niż 3 lata,

z zastrzeżeniem art. 61j ust. 3.

4.

Pożyczkobiorcy nie przysługuje prawo do karencji w spłacie pożyczki na utworzenie

stanowiska pracy.

5.

Spłata pożyczki na utworzenie stanowiska pracy jest dokonywana w równych ratach, płatnych

na rachunek bankowy właściwego pośrednika finansowego.

6.

Pożyczkobiorca nie ponosi opłat i kosztów z tytułu udzielonej pożyczki na utworzenie

stanowiska pracy.

1.

Pożyczka na podjęcie działalności gospodarczej jest udzielana na podstawie umowy,

na wniosek osoby, o której mowa w art. 61e pkt 2, po przedstawieniu opisu i kosztorysu

zamierzonej działalności gospodarczej, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej

jednak niż 20-krotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia.

2.

Pożyczka na podjęcie działalności gospodarczej może stanowić do 100% kosztów jej podjęcia.

3.

Okres spłaty pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej nie może być dłuższy niż

7 lat, z możliwością skorzystania z karencji w spłacie kapitału na okres nie dłuższy

niż 12 miesięcy.

4.

Środki finansowe z tytułu pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej są wypłacane

przez pośrednika finansowego, na podstawie harmonogramu, po zarejestrowaniu przez

pożyczkobiorcę działalności gospodarczej.

5.

Przepisy art. 61h ust. 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

1.

Podmiotom, którym udzielono pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej, można

udzielić pożyczki na utworzenie stanowiska pracy nie wcześniej niż po upływie co najmniej

3 miesięcy od rozpoczęcia spłaty pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej.

2.

W przypadku gdy pożyczkobiorca korzysta z karencji w spłacie kapitału, bieg trzymiesięcznego

terminu rozpoczyna się po zakończeniu okresu karencji.

3.

Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy powiększa kapitał zadłużenia z tytułu pożyczki

udzielonej na podjęcie działalności gospodarczej, a jej spłata następuje zgodnie z

harmonogramem spłaty pożyczki udzielonej na podjęcie działalności gospodarczej.

1.

Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy może zostać udzielona podmiotom, o których

mowa w art. 61e pkt 1

1)

niezalegającym ze spłatą rat pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej oraz pożyczki

na utworzenie stanowiska pracy;

2)

niezalegającym z opłacaniem należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie

zdrowotne, Fundusz Pracy lub Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;

3)

niezalegającym z opłacaniem innych danin publicznych;

4)

niekaranym, w okresie 2 lat przed wystąpieniem z wnioskiem o pożyczkę, za przestępstwa

przeciwko obrotowi gospodarczemu, w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za

czyny zabronione pod groźbą kary.

2.

Tworzone stanowisko pracy nie może być jednocześnie finansowane w ramach pożyczki

i refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego

bezrobotnego, o której mowa w art. 46 ust. 1.

Pożyczka na podjęcie działalności gospodarczej może zostać udzielona osobom, o których

mowa w art. 61e pkt 2

1)

niekaranym, w okresie 2 lat przed wystąpieniem z wnioskiem o pożyczkę, za przestępstwa

przeciwko obrotowi gospodarczemu, w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za

czyny zabronione pod groźbą kary;

2)

niezatrudnionym oraz niewykonującym innej pracy zarobkowej;

3)

nieprowadzącym działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy przed złożeniem wniosku

o udzielenie pożyczki.

1.

Formą zabezpieczenia spłaty i zwrotu udzielonych pożyczek, o których mowa w art. 61e

pkt 1 i 2, jest weksel własny in blanco i poręczenie dwóch osób fizycznych.

2.

W zależności od oceny zdolności kredytowej i ryzyka kredytowego zamiast poręczenia

dwóch osób fizycznych może być ustanowione inne zabezpieczenie spłaty i zwrotu udzielonych

pożyczek.

Podstawą rozliczenia pożyczek, o których mowa w art. 61e pkt 1 i 2, są opłacone faktury

lub inne równoważne dokumenty księgowe.

1.

Pożyczkobiorca jest obowiązany dokonać zwrotu niespłaconej kwoty pożyczki na utworzenie

stanowiska pracy lub pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej wraz z odsetkami

ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania pożyczki, w terminie nie dłuższym niż 6

miesięcy od dnia wezwania do jej zwrotu, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku

pracy bezrobotnego lub prowadził działalność gospodarczą przez okres krótszy niż 12

miesięcy albo naruszył inne warunki umowy.

2.

Zwrot niespłaconej kwoty pożyczki, o której mowa w ust. 1, podlega zwiększeniu o kwotę

uzyskanej korzyści wynikającej z różnicy oprocentowania spłaconej części pożyczki

w stosunku do oprocentowania równego stopie referencyjnej obliczonej zgodnie z metodologią

określoną w Komunikacie Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych

i dyskontowych (Dz. Urz. UE C 14 z 19.01.2008, str. 6) obowiązującego w dniu otrzymania

pożyczki.

3.

W przypadku gdy pożyczkobiorca, z zastrzeżeniem ust. 1, w okresie do 36 miesięcy,

obliczonych od pierwszego miesiąca, w którym podjął działalność gospodarczą z wykorzystaniem

środków pożyczki, o której mowa w art. 61e pkt 2 lub od pierwszego miesiąca, w którym

zatrudnił na utworzonym stanowisku pracy bezrobotnego, w tym skierowanego bezrobotnego

z wykorzystaniem środków pożyczki, o której mowa w art. 61e pkt 1

1)

zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, lub

2)

zlikwiduje utworzone stanowisko pracy dla bezrobotnego, w tym bezrobotnego skierowanego

przez powiatowy urząd pracy

- spłaca pozostały do spłaty kapitał pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej

lub pozostały do spłaty kapitał pożyczki na utworzenie stanowiska pracy, wraz z odsetkami

równymi stopie referencyjnej obliczonej zgodnie z metodologią określoną w Komunikacie

Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych, naliczonymi

od dnia zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej lub od dnia likwidacji

utworzonego stanowiska pracy, zgodnie z terminami przyjętymi w harmonogramie spłat

pożyczek.

1.

Minister właściwy do spraw pracy może umorzyć jednorazowo należność z tytułu udzielonej

pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie pozostałej do spłaty pożyczki

udzielonej na utworzenie pierwszego stanowiska pracy dla bezrobotnego skierowanego

przez powiatowy urząd pracy, pożyczkobiorcy korzystającemu jednocześnie z pożyczki

na podjęcie działalności gospodarczej oraz pożyczki na utworzenie stanowiska pracy

dla bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd pracy, wraz z odsetkami obliczonymi

na dzień spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

2.

Warunkami umorzenia, o którym mowa w ust. 1, są

1)

utrzymanie, przez co najmniej 12 miesięcy, pierwszego stanowiska pracy dla bezrobotnego

skierowanego przez powiatowy urząd pracy;

2)

niezaleganie ze spłatą rat pożyczki na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego

skierowanego przez powiatowy urząd pracy oraz pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej.

3.

Kwota należności podlegająca umorzeniu, o którym mowa w ust. 1, nie może przekroczyć

kwoty pozostałej do spłaty wraz z odsetkami z tytułu pożyczki na utworzenie pierwszego

stanowiska pracy.

Minister właściwy do spraw pracy może umorzyć w całości lub w części należności z

tytułu niespłaconych pożyczek, o których mowa w art. 61e pkt 1 i 2, jeżeli zachodzą

przesłanki określone w art. 56 lub art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm..

Umorzenie, o którym mowa w art. 61p, a także umorzenie, o którym mowa w art. 61q dokonane

na podstawie przesłanek wynikających z art. 56 pkt 5 i art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Pośrednicy finansowi podejmują współpracę z uczelniami, a za ich pośrednictwem z organizacjami

działającymi na rzecz rozwoju przedsiębiorczości, w szczególności akademickimi inkubatorami

przedsiębiorczości, akademickimi biurami karier i centrami informacyjno-doradczymi,

w celu zapewnienia możliwości skorzystania z usług doradczych i szkoleniowych przez

osoby ubiegające się o pożyczkę na podjęcie działalności gospodarczej oraz pożyczkobiorców,

którym takiej pożyczki udzielono.

2.

Pośrednicy finansowi w miejscu obsługi osób ubiegających się o pożyczkę na podjęcie

działalności gospodarczej zapewniają tym osobom dostęp do danych kontaktowych instytucji,

o których mowa w ust. 1, w celu skorzystania z usług doradczych i szkoleniowych w

zakresie przedsiębiorczości, obejmujących w szczególności sporządzanie opisu i kosztorysu

przedsięwzięcia.

3.

Pożyczkobiorcy mogą skorzystać z usług doradczych i szkoleniowych świadczonych przez

instytucje, o których mowa w ust. 1, w szczególności w zakresie

1)

zakładania działalności gospodarczej;

2)

form opodatkowania planowanej działalności gospodarczej;

3)

prowadzenia księgowości.

4.

Usługi doradcze i szkoleniowe świadczone pożyczkobiorcom mogą być finansowane ze środków,

o których mowa w art. 61e, do wysokości 30% przeciętnego wynagrodzenia na jedną uprawnioną

osobę.

Bank Gospodarstwa Krajowego zarządza środkami, o których mowa w art. 109e ust. 1,

oraz pełni funkcję koordynatora realizacji pożyczek oraz świadczenia usług doradczych

i szkoleniowych, o których mowa w art. 61e.

Do zadań Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie, o którym mowa w art. 61t, należy

w szczególności

1)

dokonywanie wyboru pośredników finansowych i zawieranie z nimi umów;

2)

przekazywanie środków pośrednikom finansowym;

3)

gromadzenie środków z tytułu spłat i zwrotu pożyczek oraz oprocentowania wolnych środków;

4)

monitorowanie realizacji pożyczek oraz zapewnienia świadczenia usług doradczych i

szkoleniowych przez pośredników finansowych;

5)

prowadzenie rozliczeń i sporządzanie sprawozdawczości dla ministra właściwego do spraw

pracy;

6)

opracowywanie jednolitych wzorów wniosków o udzielenie pożyczek oraz wzorów innych

niezbędnych dokumentów;

7)

opracowywanie jednolitych wzorów rozliczeń i sprawozdań w zakresie udzielonych pożyczek;

8)

sprawowanie kontroli realizacji pożyczek przez pośredników finansowych;

9)

opiniowanie wniosków o umorzenie należności z tytułu udzielonych pożyczek przed przekazaniem

ich do ministra właściwego do spraw pracy;

10)

monitorowanie dochodzenia roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek udzielanych przez

pośredników finansowych.

Do zadań pośredników finansowych w zakresie, o którym mowa w art. 61g ust. 1, należy

w szczególności

1)

rozpatrywanie wniosków oraz zawieranie umów w sprawie udzielania pożyczek;

2)

monitorowanie realizacji umów dotyczących udzielonych pożyczek;

3)

bieżąca obsługa finansowa pożyczek oraz naliczanie odsetek za zwłokę od nieterminowych

spłat rat pożyczek;

4)

dochodzenie roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek;

5)

opiniowanie, w zakresie finansowym oraz formalnoprawnym, wniosków pożyczkobiorców

w przedmiocie umorzenia udzielonych pożyczek;

6)

opiniowanie wniosków o umorzenie należności z tytułu udzielonych pożyczek;

7)

przekazywanie Bankowi Gospodarstwa Krajowego skompletowanych i zweryfikowanych pod

względem merytorycznym i finansowym wniosków o umorzenie pożyczek;

8)

prowadzenie rozliczeń i sporządzanie sprawozdawczości dla Banku Gospodarstwa Krajowego;

9)

zapewnienie dostępu do usług doradczych i szkoleniowych, o których mowa w art. 61s

ust. 1;

10)

przekazywanie, na wnioski starostów, informacji o wynikach monitorowania zatrudnienia

przez wymagany okres, bezrobotnych skierowanych przez powiatowe urzędy pracy u pożyczkobiorców,

na utworzonych stanowiskach pracy.

Do zadań starostów należy współpraca z Bankiem Gospodarstwa Krajowego i pośrednikami

finansowymi, polegająca w szczególności na

1)

opiniowaniu wniosków o udzielenie pożyczki na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego

skierowanego przez powiatowy urząd pracy pod względem możliwości danego urzędu pracy

w zakresie skierowania bezrobotnych posiadających kwalifikacje niezbędne do wykonywania

pracy na planowanym do utworzenia stanowisku pracy;

2)

wydawaniu zaświadczeń potwierdzających posiadanie statusu bezrobotnego przez osoby

ubiegające się o pożyczkę na podjęcie działalności gospodarczej;

3)

kierowaniu bezrobotnych na utworzone stanowiska pracy;

4)

monitorowaniu, we współpracy z pośrednikami finansowymi, zatrudnienia przez wymagany

okres, bezrobotnych skierowanych przez powiatowe urzędy pracy u pożyczkobiorców, na

utworzonych stanowiskach pracy.

1.

Pożyczkobiorca, któremu została udzielona pożyczka na utworzenie stanowiska pracy

dla bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd pracy, jest obowiązany poinformować,

z 14-dniowym wyprzedzeniem, powiatowy urząd pracy oraz pośrednika finansowego o terminie

zatrudnienia bezrobotnego oraz potwierdzić zatrudnienie bezrobotnego, w terminie 7

dni od dnia jego zatrudnienia.

2.

Pożyczkobiorca, który otrzymał pożyczkę na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego

skierowanego przez powiatowy urząd pracy, jest obowiązany poinformować pośrednika

finansowego oraz powiatowy urząd pracy o rozwiązaniu umowy o pracę ze skierowanym

bezrobotnym, nie później niż w terminie 7 dni od dnia jej rozwiązania.

3.

W przypadku gdy powiatowy urząd pracy w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji,

o której mowa w ust. 2, nie skieruje bezrobotnego spełniającego wymagania utworzonego

stanowiska pracy, pożyczkobiorca może zatrudnić na tym stanowisku bezrobotnego bez

skierowania powiatowego urzędu pracy.

1.

Osobie podlegającej ubezpieczeniu społecznemu rolników, z którą stosunek pracy lub

stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy i która nie

jest uprawniona do zasiłku

1)

przysługuje

a)

pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne rolników w okresie pierwszych czterech

kwartałów po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego,

b)

stypendium, o którym mowa w art. 41,

c)

odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych

w związku z odbywaniem szkolenia, na zasadach przewidzianych dla bezrobotnych;

2)

starosta może

a)

sfinansować koszty szkolenia w celu podjęcia zatrudnienia lub pozarolniczej działalności

poza gospodarstwem rolnym; przepis art. 41 ust. 6 stosuje się odpowiednio,

b)

przyznać jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, na podjęcie pozarolniczej

działalności lub na zakup ziemi, nie wyłączając działalności wytwórczej lub usługowej

związanej z rolnictwem.

2.

Świadczenia przyznaje się osobie, o której mowa w ust. 1, jeżeli

1)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia

pozostawała w stosunku pracy lub stosunku służbowym i osiągała wynagrodzenie stanowiące

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, wynoszące co

najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę przez okres 365 dni, i stosunek ten został

rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy;

2)

podatek z gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego nie przekracza kwoty podatku

rolnego z 5 ha przeliczeniowych albo, w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego

niemającego stałych pozarolniczych źródeł dochodu, nie przekracza kwoty podatku rolnego

z 1 ha przeliczeniowego.

3.

Pokrycie składek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, polega na przekazaniu z Funduszu

Pracy na odpowiednie fundusze ubezpieczenia społecznego rolników, na podstawie decyzji

właściwego starosty wydanej na wniosek rolnika obowiązanego do zapłacenia składek,

kwot należności z tytułu poszczególnych rat kwartalnych. Świadczenie to przysługuje

począwszy od najbliższej raty kwartalnej, której wymagalność przypada po dniu rozwiązania

stosunku pracy lub stosunku służbowego.

3a.

W przypadku wystąpienia przez rolnika z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, po terminie

wymagalności pierwszej raty kwartalnej, pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne

rolników przysługuje za cztery kwartały liczone od następnego kwartału po kwartale,

w którym został złożony wniosek.

4.

Środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, stanowią pomoc de minimis i są przyznawane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Powiatowy urząd pracy samodzielnie lub we współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej

może inicjować działania w zakresie aktywizacji zawodowej i integracji społecznej

bezrobotnych, które są realizowane w ramach Programu Aktywizacja i Integracja.

2.

Do udziału w Programie Aktywizacja i Integracja są kierowani bezrobotni, dla których

jest ustalony profil pomocy III, korzystający ze świadczeń pomocy społecznej, w szczególności

realizujący kontrakt socjalny, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej.

3

Program Aktywizacja i Integracja, po zaopiniowaniu przez powiatową radę rynku pracy,

jest realizowany przez powiatowy urząd pracy działający we współpracy z ośrodkiem

pomocy społecznej, podmiotami zatrudnienia socjalnego prowadzonymi przez jednostki

samorządu terytorialnego lub podmiotami prowadzącymi działalność statutową na rzecz

integracji i reintegracji zawodowej i społecznej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym

lub przeciwdziałania uzależnieniom i patologiom społecznym, zgodnie z przepisami o

działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

4.

Działania w zakresie aktywizacji zawodowej bezrobotnych są realizowane przez powiatowy

urząd pracy w ramach prac społecznie użytecznych, o których mowa w art. 73a.

5.

Działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych, służące kształtowaniu aktywnej

postawy w życiu społecznym i zawodowym, mogą być realizowane w szczególności poprzez

grupowe poradnictwo specjalistyczne, warsztaty trenerskie i grupy wsparcia, w wymiarze

co najmniej 10 godzin tygodniowo.

6.

Działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych mogą być realizowane przez

ośrodek pomocy społecznej lub podmioty, o których mowa w ust. 3.

7.

Realizacja Programu Aktywizacja i Integracja przez ośrodek pomocy społecznej lub podmioty

zatrudnienia socjalnego prowadzone przez jednostki samorządu terytorialnego odbywa

się na podstawie porozumienia o realizacji programu zawartego z powiatowym urzędem

pracy, które określa w szczególności

1)

kryteria doboru i liczbę bezrobotnych;

2)

działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych, realizowane przez ośrodek

pomocy społecznej;

3)

okres realizacji i przewidywane efekty, z podaniem mierników pozwalających ocenić

indywidualne efekty;

4)

kwoty i źródła finansowania działań;

5)

sposób kontroli i zakres monitorowania.

8

Działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych, realizowane przez ośrodek

pomocy społecznej lub podmioty zatrudnienia socjalnego prowadzone przez jednostki

samorządu terytorialnego, są finansowane ze środków budżetowych gminy i mogą być współfinansowane

ze środków Funduszu Pracy i Europejskiego Funduszu Społecznego.

9.

W przypadku niezawarcia z ośrodkiem pomocy społecznej porozumienia, o którym mowa

w ust. 7, powiatowy urząd pracy w ramach środków Funduszu Pracy może zlecić realizację

działań w zakresie integracji społecznej bezrobotnych podmiotom, o których mowa w

ust. 3.

10.

Zlecenie realizacji działań w zakresie integracji społecznej bezrobotnych odbywa się

po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, na zasadach i w trybie określonych w

przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

11.

Realizacja działań w zakresie integracji społecznej bezrobotnych odbywa się na podstawie

umowy, która określa w szczególności

1)

liczbę bezrobotnych;

2)

zakres działań i okres ich realizacji;

3)

przewidywane efekty, z podaniem mierników pozwalających ocenić indywidualne efekty;

4)

kwotę i tryb przekazania środków Funduszu Pracy przysługujących z tytułu realizacji

działań w zakresie integracji społecznej;

5)

zasady i zakres dokumentowania działań w zakresie integracji społecznej podjętych

wobec bezrobotnych;

6)

sposób kontroli i zakres monitorowania.

12.

W przypadku niezawarcia z ośrodkiem pomocy społecznej porozumienia, o którym mowa

w ust. 7, powiatowy urząd pracy zawiera z ośrodkiem pomocy społecznej porozumienie

o współpracy, w ramach którego strony uzgadniają kryteria doboru bezrobotnych do Programu

Aktywizacja i Integracja oraz zakres i sposób wymiany informacji o jego uczestnikach.

1.

Realizacja Programu Aktywizacja i Integracja trwa 2 miesiące.

2.

Po zakończeniu Programu Aktywizacja i Integracja powiatowy urząd pracy może

1)

podjąć decyzję o ponownym skierowaniu bezrobotnego do udziału w Programie Aktywizacja

i Integracja, jednak nie dłużej niż łącznie na okres do 6 miesięcy albo

2)

skierować bezrobotnego, w porozumieniu z ośrodkiem pomocy społecznej, do zatrudnienia

wspieranego u pracodawcy na zasadach określonych w przepisach o zatrudnieniu socjalnym

lub podjęcia pracy w spółdzielni socjalnej zakładanej przez osoby prawne, o której

mowa w przepisach o spółdzielniach socjalnych, albo

3)

ponownie ustalić profil pomocy, a w przypadku zmiany profilu niezwłocznie dostosować

indywidualny plan działania i przedstawić bezrobotnemu propozycję pomocy określoną

w ustawie.

3.

W okresie udziału bezrobotnego w Programie Aktywizacja i Integracja powiatowy urząd

pracy nie kieruje do bezrobotnego innych form pomocy, o których mowa w ustawie.

1.

Program Aktywizacja i Integracja jest finansowany ze środków Funduszu Pracy oraz budżetu

gminy.

2.

Wysokość środków Funduszu Pracy na realizację Programu Aktywizacja i Integracja, o

których mowa w art. 109 ust. 8a, może być zwiększona, na wniosek starosty, o środki

z rezerwy Funduszu Pracy będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw pracy.

3

Kwota wydatków przeznaczonych z Funduszu Pracy na finansowanie działań, o których

mowa w art. 62a ust. 8 i 9, jest ustalana z uwzględnieniem stawki godzinowej pracy

trenera z 10-osobową grupą bezrobotnych, w wysokości nie wyższej niż 70 zł.

1.

Starosta samodzielnie lub we współpracy z innymi organami, organizacjami i podmiotami

zajmującymi się problematyką rynku pracy oraz pracodawcami, w celu aktywizacji zawodowej

osób, o których mowa w art. 49a, inicjuje i realizuje programy specjalne.

2.

Programy specjalne są realizowane po zaopiniowaniu przez powiatową radę rynku pracy.

3.

Programy specjalne są finansowane ze środków Funduszu Pracy, ustalonych według algorytmu,

przyznanych na finansowanie zadań w powiecie oraz mogą być wspierane innymi środkami.

4.

Łączna kwota wydatków poniesionych w roku budżetowym na realizację programów specjalnych

nie może przekroczyć 10% wysokości środków Funduszu Pracy, ustalonych zgodnie z art.

109 ust. 8, z przeznaczeniem na finansowanie w roku poprzednim programów na rzecz

promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej.

5.

Maksymalna wysokość środków Funduszu Pracy przeznaczonych w ramach jednego programu

specjalnego na działania w przeliczeniu na jednego uczestnika wynosi dziesięciokrotność

przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozpoczęcia programu specjalnego.

6.

Łączna kwota wydatków poniesionych na specyficzne elementy wspierające zatrudnienie,

związane z realizacją programu specjalnego, nie może przekroczyć 20% wysokości środków

Funduszu Pracy, przeznaczonych na realizację programu specjalnego.

7.

W przypadku gdy wysokość środków planowanych na realizację programów specjalnych przekracza

10% wysokości środków Funduszu Pracy, określonych w ust. 4, minister właściwy do spraw

pracy może, na wniosek starosty, przyznać dodatkowe środki z rezerwy dysponenta Funduszu

Pracy na realizację programów specjalnych, przy czym wydatkowanie tych środków nie

jest wliczane do wydatków, o których mowa w ust. 4.

8.

Instrumenty rynku pracy lub usługi rynku pracy realizowane przez urzędy pracy w ramach

programu specjalnego są finansowane ze środków Funduszu Pracy w zakresie określonym

w art. 108 ust. 1.

9.

Programy specjalne mogą obejmować okres dłuższy niż rok budżetowy.

10.

Program specjalny może być realizowany przez powiatowy urząd pracy samodzielnie lub

we współpracy z pracodawcą lub podmiotem określonym w art. 24 ust. 1.

11.

Program specjalny może zostać zlecony podmiotowi określonemu w art. 24 ust. 1, w przypadku

gdy

1)

nie istnieje możliwość realizacji programu specjalnego we własnym zakresie lub

2)

zlecenie programu specjalnego zapewni efektywniejszą jego realizację.

12.

Przy zlecaniu realizacji programu specjalnego podmiotom, o których mowa w ust. 10,

przepisy art. 24 ust. 1a-4 określające wymagania przy zlecaniu usług rynku pracy stosuje

się odpowiednio.

W przypadku gdy elementem programu specjalnego są prace interwencyjne, roboty publiczne

lub jednorazowa refundacja kosztów składek na ubezpieczenia społeczne w związku z

zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego, pomoc w tym zakresie jest przyznawana na

zasadach pomocy de minimis .

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

organizacji i realizacji programów specjalnych, zakres ich stosowania, sposób wyłaniania

i doboru uczestników programów oraz sposób finansowania tych programów z Funduszu

Pracy, mając na uwadze zgodność wydatkowania środków z zasadami przyznawania pomocy

de minimis .

1.

Marszałek województwa inicjuje programy regionalne.

2

Programy regionalne mogą być inicjowane na wniosek starostów, wojewódzkiej rady rynku

pracy albo wojewódzkiej rady dialogu społecznego.

3.

Program regionalny jest inicjowany na podstawie diagnozy sytuacji na rynku pracy dokonanej

na podstawie analiz i prognoz dotyczących w szczególności

1)

sytuacji bezrobotnych na rynkach pracy województwa, powiatów i gmin;

2)

zapotrzebowania pracodawców na kwalifikacje na regionalnym rynku pracy;

3)

mobilności siły roboczej.

4.

Program regionalny obejmuje co najmniej jeden z priorytetów przyjętych do realizacji

w ramach regionalnego planu działań na rzecz zatrudnienia, zgodny z priorytetami polityki

państwa w dziedzinie rynku pracy przedstawionymi w Krajowym Planie Działań.

5.

Program regionalny jest realizowany przez wojewódzki urząd pracy w porozumieniu z

powiatowymi urzędami pracy.

6.

Na podstawie diagnozy sytuacji na rynku pracy wojewódzki urząd pracy określa grupy

bezrobotnych, dla których jest konieczne przygotowanie programu regionalnego, oraz

dokonuje wyboru powiatów o najwyższym udziale tych bezrobotnych w ogólnej liczbie

bezrobotnych w powiecie.

7.

Wojewódzki urząd pracy przekazuje powiatowym urzędom pracy przewidzianym do udziału

w programie regionalnym założenia programu regionalnego, obejmujące w szczególności

1)

diagnozę sytuacji na wojewódzkim rynku pracy, z uwzględnieniem sytuacji w poszczególnych

powiatach i gminach;

2)

wykaz powiatów proponowanych do objęcia programem regionalnym;

3)

proponowaną

a)

liczbę i strukturę uczestników programu regionalnego w poszczególnych powiatach,

b)

wysokość środków Funduszu Pracy w przeliczeniu na jednego uczestnika programu regionalnego,

c)

wysokość środków Funduszu Pracy dla poszczególnych powiatów;

4)

oczekiwane wskaźniki efektywności programu regionalnego dla poszczególnych powiatów.

8.

Po akceptacji założeń programu regionalnego przez starostę powiatowy urząd pracy przygotowuje

propozycję działań, którymi zostaną objęci uczestnicy programu regionalnego w powiecie.

9.

Wojewódzki urząd pracy we współpracy z powiatowym urzędem pracy

1)

uzgadnia zakres działań, którymi zostaną objęci uczestnicy programu regionalnego,

oraz przewidywane wskaźniki efektywności programu regionalnego dla powiatu;

2)

dokonuje analizy czynników mogących wpłynąć negatywnie na efektywność programu regionalnego

w powiecie oraz uzgadnia propozycję działań niezbędnych do podjęcia w przypadku wystąpienia

zagrożenia realizacji programu regionalnego w powiecie.

10.

Podstawą wdrożenia programu regionalnego jest porozumienie zawarte pomiędzy wojewódzkim

urzędem pracy a powiatowymi urzędami pracy, które określa w szczególności

1)

wykaz powiatów, na których terenie będzie realizowany program regionalny, i uzasadnienie

wyboru tych powiatów;

2)

liczbę i strukturę uczestników programu regionalnego, ogółem i odrębnie dla poszczególnych

powiatów;

3)

zakres działań planowanych do realizacji w ramach programu regionalnego w poszczególnych

powiatach;

4)

koszt programu regionalnego, ogółem i odrębnie dla poszczególnych powiatów oraz źródła

finansowania;

5)

wskaźniki efektywności, ogółem dla programu regionalnego i odrębnie dla poszczególnych

powiatów;

6)

czynniki mogące wpłynąć negatywnie na efektywność programu regionalnego oraz działania

niezbędne do podjęcia w przypadku wystąpienia zagrożenia realizacji programu regionalnego.

11.

Programy regionalne są finansowane ze środków Funduszu Pracy, o których mowa w art.

109 ust. 2a, oraz mogą być wspierane innymi środkami.

12.

Marszałek województwa monitoruje realizację programu regionalnego w poszczególnych

powiatach, w tym wdrażanie działań niezbędnych do podjęcia w przypadku wystąpienia

zagrożenia realizacji programu regionalnego.

1.

Marszałek województwa w ramach środków Funduszu Pracy, o których mowa w art. 109 ust.

2b, może zlecić wykonanie działań aktywizacyjnych agencji zatrudnienia, realizującej

usługę pośrednictwa pracy co najmniej przez poprzedni rok kalendarzowy, potwierdzoną

w złożonej marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia,

zwanej dalej „realizatorem”.

2.

Marszałek województwa zawiera z wybranym realizatorem oraz z powiatowymi urzędami

pracy umowę, zwaną dalej „umową o świadczenie działań aktywizacyjnych”.

3.

Działaniami aktywizacyjnymi obejmuje się długotrwale bezrobotnych, w tym bezrobotnych,

dla których jest ustalony profil pomocy II albo profil pomocy III.

4.

Do realizatora kieruje się nie mniej niż 200 bezrobotnych, o których mowa w ust. 3,

zarejestrowanych w jednym powiatowym urzędzie pracy.

5.

Działania aktywizacyjne, świadczone w ramach umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych

przez realizatora na rzecz pracodawcy, są finansowane ze środków realizatora.

6.

Wynagrodzenie brutto należne realizatorowi za jednego bezrobotnego nie może przekroczyć

trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy o świadczenie

działań aktywizacyjnych.

1.

Wojewódzki urząd pracy dokonuje w ramach województwa wyboru powiatów, z których są

kierowani bezrobotni, o których mowa w art. 66d ust. 3, do realizatora w tym województwie.

2.

Do zlecania działań aktywizacyjnych są wybierane w szczególności powiatowe urzędy

pracy, które osiągnęły na dzień 31 grudnia roku poprzedniego wskaźnik procentowego

udziału pracowników powiatowego urzędu pracy pełniących funkcję doradcy klienta w

całkowitym zatrudnieniu na poziomie niższym niż 5 punktów procentowych poniżej średniego

procentowego wskaźnika udziału pracowników uzyskanego we wszystkich powiatowych urzędach

pracy lub osiągnęły wskaźnik liczby bezrobotnych przypadających na jednego pracownika

powiatowego urzędu pracy pełniącego funkcję doradcy klienta na poziomie wyższym niż

15% powyżej średniego wskaźnika liczby bezrobotnych uzyskanego we wszystkich powiatowych

urzędach pracy.

3.

Wojewódzki urząd pracy we współpracy z powiatowymi urzędami pracy uzgadnia zakres

i warunki zlecenia działań aktywizacyjnych, obejmujące w szczególności

1)

grupy, liczbę i strukturę bezrobotnych planowanych do objęcia działaniami aktywizacyjnymi;

2)

warunki i okres realizacji zleconych działań aktywizacyjnych, adekwatne do potrzeb

grupy bezrobotnych.

4.

Wojewódzki urząd pracy przygotowuje i przeprowadza procedurę wyboru realizatora.

1.

Umowa o świadczenie działań aktywizacyjnych określa w szczególności

1)

warunki realizowania działań aktywizacyjnych przez realizatora;

2)

liczbę bezrobotnych, którzy będą kierowani do realizatora;

3)

warunki rekrutacji i rekrutacji uzupełniającej bezrobotnych, którzy zostaną skierowani

przez powiatowy urząd pracy do realizatora;

4)

tryb kierowania bezrobotnych przez powiatowe urzędy pracy do realizatora;

5)

zakres danych bezrobotnych, przekazywanych realizatorowi przez powiatowy urząd pracy,

zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych, obejmujący

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL,

c)

miejsce zamieszkania,

d)

kwalifikacje, uprawnienia i doświadczenie zawodowe;

6)

okres realizacji działań aktywizacyjnych wobec bezrobotnych;

7)

wysokość wskaźnika skuteczności zatrudnieniowej oraz wysokość wskaźnika utrzymania

w zatrudnieniu, do których osiągnięcia jest obowiązany realizator, oraz obowiązek

zwrotu środków, o którym mowa w art. 66j, w przypadku nieosiągnięcia tych wskaźników;

8)

maksymalną wysokość wynagrodzenia brutto należnego realizatorowi;

9)

warunki i tryb przekazywania środków Funduszu Pracy realizatorowi;

10)

sposób dokumentowania spełniania warunków uprawniających realizatora do otrzymania

wynagrodzenia;

11)

zakres i sposób dokumentowania działań realizowanych przez realizatora wobec bezrobotnych;

12)

sposób przekazywania pomiędzy stronami informacji o przebiegu realizacji zleconych

działań aktywizacyjnych;

13)

działania planowane do podjęcia w przypadku wystąpienia zagrożenia realizacji zlecenia

działań aktywizacyjnych;

14)

zakres odpowiedzialności stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania

umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych.

2.

Marszałek województwa może kontrolować powiatowe urzędy pracy oraz realizatora w zakresie

przestrzegania postanowień umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych.

3.

Realizator jest obowiązany udostępniać marszałkowi województwa dane i dokumenty oraz

udzielać wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli, w szczególności dotyczących

dokumentowania działań aktywizacyjnych, spełniania warunków uprawniających do wypłaty

wynagrodzenia, osiągniętych wskaźników skuteczności zatrudnieniowej oraz utrzymania

w zatrudnieniu.

4.

Powiatowy urząd pracy jest obowiązany udostępniać marszałkowi województwa dane i dokumenty

oraz udzielać wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli, w szczególności dotyczących

rekrutacji i kierowania bezrobotnych do realizatora.

5.

Do kontroli przeprowadzanej przez marszałka województwa przepisy art. 111 stosuje

się odpowiednio.

6.

Marszałek województwa przesyła ministrowi właściwemu do spraw pracy informację o

1)

przeprowadzonej w województwie procedurze zlecania działań aktywizacyjnych, niezwłocznie

po jej zakończeniu;

2)

zakresie i efektywności zleconych działań aktywizacyjnych i ich wpływie na regionalny

i powiatowe rynki pracy, niezwłocznie po zakończeniu realizacji umowy o świadczenie

działań aktywizacyjnych;

3)

wynikach kontroli, o której mowa w ust. 2, niezwłocznie po jej zakończeniu.

1.

Powiatowy urząd pracy dokonuje rekrutacji i kieruje bezrobotnych do realizatora w

trybie i na warunkach określonych w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych.

2.

Skierowanie bezrobotnego do realizatora nie powoduje utraty statusu bezrobotnego.

3.

W okresie udziału bezrobotnego w działaniach świadczonych przez realizatora w ramach

zlecania działań aktywizacyjnych powiatowy urząd pracy nie kieruje do bezrobotnego

innych form pomocy, o których mowa w ustawie.

1.

Realizator jest obowiązany do

1)

realizacji działań wobec bezrobotnych zgodnie z umową o świadczenie działań aktywizacyjnych;

2)

zapewnienia obsługi bezrobotnych w miejscowości będącej siedzibą powiatowego urzędu

pracy, w którym są zarejestrowani;

3)

uzyskania wskaźnika skuteczności zatrudnieniowej co najmniej na poziomie wynikającym

z umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych, ustalonego jako stosunek liczby bezrobotnych,

którzy w wyniku działań realizatora podjęli i utrzymali odpowiednią pracę lub działalność

gospodarczą przez okres co najmniej 14 dni, do liczby bezrobotnych, którzy na podstawie

skierowania powiatowego urzędu pracy zgłosili się do realizatora; wskaźnik skuteczności

zatrudnieniowej jest ustalany według stanu na pierwszy dzień po upływie 14 dni od

dnia zakończenia realizacji działań aktywizacyjnych, określony w umowie o świadczenie

działań aktywizacyjnych;

4)

uzyskania wskaźnika utrzymania w zatrudnieniu co najmniej na poziomie wynikającym

z umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych, ustalonego jako stosunek liczby osób,

które po upływie 90 dni od dnia podjęcia odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej

w wyniku działań realizatora nadal pozostają w zatrudnieniu, do liczby bezrobotnych

skierowanych do zatrudnienia przez realizatora; wskaźnik utrzymania w zatrudnieniu

jest ustalany według stanu na pierwszy dzień po upływie 90 dni od dnia zakończenia

realizacji działań aktywizacyjnych, określony w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;

5)

niezwłocznego pisemnego przekazywania wojewódzkiemu i powiatowemu urzędowi pracy informacji

mających wpływ na status bezrobotnego.

2.

Realizator w okresie realizacji działań aktywizacyjnych informuje powiatowy urząd

pracy o

1)

stawieniu się lub niestawieniu się bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd

pracy;

2)

podjęciu przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej;

3)

przerwaniu lub rezygnacji przez bezrobotnego z uczestnictwa w działaniach aktywizacyjnych

oraz o zaistniałych w tych przypadkach przyczynach.

3.

Realizator jest obowiązany do dokumentowania działań aktywizacyjnych podejmowanych

wobec bezrobotnych.

1.

Za wykonanie działań aktywizacyjnych realizatorowi przysługuje wynagrodzenie określone

w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych.

2.

Wynagrodzenie brutto za jednego bezrobotnego jest wypłacane maksymalnie w 4 częściach

1)

20% wynagrodzenia brutto - za dokonanie diagnozy sytuacji zawodowej bezrobotnego i

zaprojektowanie działań aktywizacyjnych mających na celu podjęcie przez bezrobotnego

odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej, zwane dalej „I częścią wynagrodzenia”;

2)

20% wynagrodzenia brutto - za doprowadzenie bezrobotnego do podjęcia odpowiedniej

pracy lub działalności gospodarczej trwającej przez okres co najmniej 14 dni, zwane

dalej „II częścią wynagrodzenia”;

3)

30% wynagrodzenia brutto - za utrzymanie przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub

działalności gospodarczej podjętej w wyniku działań realizatora, przez okres minimum

90 dni, zwane dalej „III częścią wynagrodzenia”;

4)

30% wynagrodzenia brutto - za utrzymanie przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub

działalności gospodarczej podjętej w wyniku działań realizatora, przez okres minimum

180 dni, zwane dalej „IV częścią wynagrodzenia”.

3.

Wynagrodzenie jest wypłacane na wniosek realizatora, składany do wojewódzkiego urzędu

pracy wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunku uprawniającego do wypłaty

wynagrodzenia.

4.

Spełnienie warunku uprawniającego do wypłaty wynagrodzenia następuje w przypadku

1)

I części wynagrodzenia - nie później niż do dnia zakończenia realizacji działań aktywizacyjnych,

określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;

2)

II części wynagrodzenia - nie później niż do 14 dnia od dnia zakończenia realizacji

działań aktywizacyjnych, określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;

3)

III części wynagrodzenia - nie później niż do 90 dnia od dnia zakończenia realizacji

działań aktywizacyjnych, określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;

4)

IV części wynagrodzenia - nie później niż do 180 dnia od dnia zakończenia realizacji

działań aktywizacyjnych, określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest składany nie częściej niż raz w miesiącu.

1.

W przypadku nieosiągnięcia

1)

wskaźnika skuteczności zatrudnieniowej co najmniej na poziomie określonym w umowie

o świadczenie działań aktywizacyjnych, realizator zwraca środki w wysokości ustalonej

według następującego wzoru

Z1=K1 x (Wsz - Wszo),

gdzie znaczenie poszczególnych symboli jest następujące

Z1

-

kwota zwrotu,

K1

-

suma I i II części wynagrodzeń otrzymanych przez realizatora,

Wsz

-

deklarowany wskaźnik skuteczności zatrudnieniowej,

Wszo

-

osiągnięty wskaźnik skuteczności zatrudnieniowej;

2)

wskaźnika utrzymania w zatrudnieniu co najmniej na poziomie określonym w umowie o

świadczenie działań aktywizacyjnych, realizator zwraca środki w wysokości ustalonej

według następującego wzoru

Z2=K2 x (Wuz - Wuzo),

gdzie znaczenie poszczególnych symboli jest następujące

Z2

-

kwota zwrotu,

K2

-

suma III części wynagrodzeń otrzymanych przez realizatora,

Wuz

-

deklarowany wskaźnik utrzymania w zatrudnieniu,

Wuzo

-

osiągnięty wskaźnik utrzymania w zatrudnieniu.

2.

Zwrot środków, o których mowa w ust. 1, następuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia

wezwania do ich zwrotu.

1.

Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta może przyznać bon szkoleniowy stanowiący

gwarancję skierowania bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie oraz opłacenia

kosztów, które zostaną poniesione w związku z podjęciem szkolenia.

2.

Przyznanie i realizacja bonu szkoleniowego następuje na podstawie indywidualnego planu

działania oraz uprawdopodobnienia przez bezrobotnego podjęcia zatrudnienia, innej

pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.

3.

Termin ważności bonu szkoleniowego określa starosta.

4.

W ramach bonu szkoleniowego starosta finansuje bezrobotnemu, do wysokości 100% przeciętnego

wynagrodzenia obowiązującego w dniu przyznania bonu szkoleniowego, koszty

1)

jednego lub kilku szkoleń, w tym kosztów kwalifikacyjnego kursu zawodowego i kursu

nadającego uprawnienia zawodowe - w formie wpłaty na konto instytucji szkoleniowej;

2)

niezbędnych badań lekarskich lub psychologicznych - w formie wpłaty na konto wykonawcy

badania;

3)

przejazdu na szkolenia - w formie ryczałtu wypłacanego bezrobotnemu w wysokości

a)

do 150 zł - w przypadku szkolenia trwającego do 150 godzin,

b)

powyżej 150 zł do 200 zł - w przypadku szkolenia trwającego ponad 150 godzin;

4)

zakwaterowania, jeśli zajęcia odbywają się poza miejscem zamieszkania - w formie ryczałtu

wypłacanego bezrobotnemu w wysokości

a)

do 550 zł - w przypadku szkolenia trwającego poniżej 75 godzin,

b)

powyżej 550 zł do 1100 zł - w przypadku szkolenia trwającego od 75 do 150 godzin,

c)

powyżej 1100 zł do 1500 zł - w przypadku szkolenia trwającego ponad 150 godzin.

5.

Starosta finansuje koszty, o których mowa w ust. 4, do wysokości określonej w bonie

szkoleniowym, a bezrobotny pokrywa koszty przekraczające ten limit.

1.

Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta może przyznać bon stażowy stanowiący

gwarancję skierowania do odbycia stażu u pracodawcy wskazanego przez bezrobotnego

na okres 6 miesięcy, o ile pracodawca zobowiąże się do zatrudnienia bezrobotnego po

zakończeniu stażu przez okres 6 miesięcy.

2.

Przyznanie bonu stażowego następuje na podstawie indywidualnego planu działania.

3.

Termin ważności bonu stażowego określa starosta.

4.

Pracodawcy, który zatrudni bezrobotnego przez deklarowany okres 6 miesięcy, starosta

wypłaca premię w wysokości 1500 zł

5.

Premia stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

6.

W ramach bonu stażowego starosta finansuje

1)

koszty przejazdu do i z miejsca odbywania stażu - w formie ryczałtu, do wysokości

600 zł 100 zł

2)

koszty niezbędnych badań lekarskich lub psychologicznych - w formie wpłaty na konto

wykonawcy badania.

7.

Kwota premii, o której mowa w ust. 4, oraz maksymalna kwota ryczałtu, o której mowa

w ust. 6 pkt 1, podlegają waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6.

8.

Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, kwoty premii i kosztów przejazdu po waloryzacji.

9.

Do stażu odbywanego w ramach bonu stażowego przepisy art. 53 ust. 1 i ust. 4-8 oraz

art. 61a ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta może przyznać bon zatrudnieniowy.

2.

Bon zatrudnieniowy stanowi dla pracodawcy gwarancję refundacji części kosztów wynagrodzenia

i składek na ubezpieczenia społeczne w związku z zatrudnieniem bezrobotnego, któremu

powiatowy urząd pracy przyznał ten bon.

3.

Przyznanie bonu zatrudnieniowego następuje na podstawie indywidualnego planu działania.

4.

Termin ważności bonu zatrudnieniowego określa starosta.

5.

Pracodawca w ramach bonu zatrudnieniowego jest obowiązany do zatrudnienia bezrobotnego

przez okres 18 miesięcy.

6.

Realizacja bonu zatrudnieniowego następuje na podstawie umowy zawieranej przez starostę

z pracodawcą.

7.

Starosta refunduje pracodawcy część kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia

społeczne, przez okres 12 miesięcy, w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.

1 pkt 1.

8.

Pracodawca jest obowiązany do dalszego zatrudniania skierowanego bezrobotnego przez

okres 6 miesięcy po zakończeniu okresu refundacji.

9.

W przypadku niewywiązania się pracodawcy z obowiązku zatrudniania bezrobotnego przez

okres 18 miesięcy pracodawca zwraca

1)

kwotę otrzymanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania

pierwszej refundacji, jeżeli niespełnienie obowiązku nastąpiło w okresie do 12 miesięcy

od dnia zatrudnienia bezrobotnego lub

2)

kwotę ustaloną proporcjonalnie do okresu nieutrzymania zatrudnienia wraz z odsetkami

ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania pierwszej refundacji, jeżeli niespełnienie

obowiązku nastąpiło w okresie, o którym mowa w ust. 8.

10.

W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania

z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego pracodawca nie zwraca refundacji

otrzymanej za okres zatrudnienia skierowanego bezrobotnego.

11.

Refundacja, o której mowa w ust. 7, stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności

pomocy de minimis .

1.

Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta, na podstawie umowy, może przyznać

bon na zasiedlenie w związku z podjęciem przez niego poza miejscem dotychczasowego

zamieszkania zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, jeżeli

1)

z tytułu ich wykonywania będzie osiągał wynagrodzenie lub przychód w wysokości co

najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę brutto miesięcznie oraz będzie podlegał

ubezpieczeniom społecznym;

2)

odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której bezrobotny

zamieszka w związku z podjęciem zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

gospodarczej wynosi co najmniej 80 km lub czas dojazdu do tej miejscowości i powrotu

do miejsca dotychczasowego zamieszkania środkami transportu zbiorowego przekracza

łącznie co najmniej 3 godziny dziennie;

3)

będzie pozostawał w zatrudnieniu, wykonywał inną pracę zarobkową lub będzie prowadził

działalność gospodarczą przez okres co najmniej 6 miesięcy.

2.

Środki Funduszu Pracy przyznane w ramach bonu na zasiedlenie, w wysokości określonej

w umowie, nie wyższej jednak niż 200% przeciętnego wynagrodzenia za pracę, przeznacza

się na pokrycie kosztów zamieszkania związanych z podjęciem zatrudnienia, innej pracy

zarobkowej lub działalności gospodarczej.

3.

Bezrobotny, który otrzymał bon na zasiedlenie, jest obowiązany w terminie

1)

do 30 dni od dnia otrzymania bonu na zasiedlenie dostarczyć do powiatowego urzędu

pracy dokument potwierdzający podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

gospodarczej i oświadczenie o spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

do 7 dni, odpowiednio od dnia utraty zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub zaprzestania

wykonywania działalności gospodarczej i od dnia podjęcia nowego zatrudnienia, innej

pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, przedstawić powiatowemu urzędowi pracy

oświadczenie o utracie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub zaprzestaniu wykonywania

działalności gospodarczej i podjęciu nowego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub

działalności gospodarczej oraz oświadczenie o spełnieniu warunku, o którym mowa w

ust. 1 pkt 2;

3)

do 8 miesięcy od dnia otrzymania bonu na zasiedlenie udokumentować pozostawanie w

zatrudnieniu, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności gospodarczej

przez okres 6 miesięcy.

4.

Dokumenty i oświadczenia, o których mowa w ust. 3, mogą być przekazywane w szczególności

za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu przepisów o prawie pocztowym lub

w postaci elektronicznej na elektroniczną skrzynkę podawczą właściwego urzędu pracy.

5.

W przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w ust. 3

1)

pkt 1 i 2 - kwota bonu na zasiedlenie podlega zwrotowi w całości w terminie 30 dni

od dnia doręczenia wezwania starosty;

2)

pkt 3 - kwota bonu na zasiedlenie podlega zwrotowi proporcjonalnie do udokumentowanego

okresu pozostawania w zatrudnieniu, wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenia

działalności gospodarczej w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Środki Funduszu Pracy w formie KFS przeznacza się na finansowanie działań na rzecz

kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców.

2.

Powiatowe urzędy pracy mogą przeznaczyć środki KFS na finansowanie działań obejmujących

1)

kształcenie ustawiczne pracowników i pracodawcy, na które składają się

a)

określenie potrzeb pracodawcy w zakresie kształcenia ustawicznego w związku z ubieganiem

się o sfinansowanie tego kształcenia ze środków KFS,

b)

kursy i studia podyplomowe realizowane z inicjatywy pracodawcy lub za jego zgodą,

c)

egzaminy umożliwiające uzyskanie dokumentów potwierdzających nabycie umiejętności,

kwalifikacji lub uprawnień zawodowych,

d)

badania lekarskie i psychologiczne wymagane do podjęcia kształcenia lub pracy zawodowej

po ukończonym kształceniu,

e)

ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków w związku z podjętym kształceniem;

2)

określanie zapotrzebowania na zawody na rynku pracy;

3)

badanie efektywności wsparcia udzielonego ze środków KFS;

4)

promocję KFS;

5)

konsultacje i poradnictwo dla pracodawców w zakresie korzystania z KFS.

3.

Działania finansowane ze środków KFS, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5, mogą być też

realizowane przez ministra właściwego do spraw pracy lub wojewódzkie urzędy pracy.

1.

Na wniosek pracodawcy, na podstawie umowy, starosta może przyznać środki z KFS na

sfinansowanie kosztów, o których mowa w art. 69a ust. 2 pkt 1, w wysokości 80% tych

kosztów, nie więcej jednak niż 300% przeciętnego wynagrodzenia w danym roku na jednego

uczestnika, a w przypadku mikroprzedsiębiorstw w wysokości 100%, nie więcej jednak

niż 300% przeciętnego wynagrodzenia w danym roku na jednego uczestnika.

2.

Środki z KFS przyznane pracodawcy na sfinansowanie kosztów kształcenia ustawicznego

stanowią pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

3.

Pracodawca zawiera z pracownikiem, któremu zostaną sfinansowane koszty kształcenia

ustawicznego, umowę określającą prawa i obowiązki stron.

4.

Pracownik, który nie ukończył kształcenia ustawicznego finansowanego ze środków KFS

z powodu rozwiązania przez niego umowy o pracę lub rozwiązania z nim umowy o pracę

na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, jest obowiązany do zwrotu pracodawcy poniesionych kosztów, na zasadach określonych

w umowie z pracodawcą, o której mowa w ust. 3.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, pracodawca zwraca staroście środki KFS wydane

na kształcenie ustawiczne pracownika, na zasadach określonych w umowie, o której mowa

w ust. 1.

6.

Starosta może przeprowadzać kontrolę u pracodawcy w zakresie przestrzegania postanowień

umowy, o której mowa w ust. 1, wydatkowania środków KFS zgodnie z przeznaczeniem,

właściwego dokumentowania oraz rozliczania otrzymanych i wydatkowanych środków i w

tym celu może żądać danych, dokumentów i udzielania wyjaśnień w sprawach objętych

zakresem kontroli. Do kontroli przeprowadzanej przez starostę przepisy art. 111 stosuje

się odpowiednio.

7.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb przyznawania środków z KFS, w tym

1)

zakres informacji niezbędnych do sporządzenia wniosku o przyznanie środków z KFS,

2)

elementy umowy, o której mowa w ust. 1

- mając na względzie prawidłowość wydatkowania środków, a także konieczność zapewnienia

zgodności udzielanej pomocy z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Pracodawca zamierzający zwolnić co najmniej 50 pracowników w okresie 3 miesięcy jest

obowiązany uzgodnić z powiatowym urzędem pracy właściwym dla siedziby tego pracodawcy

lub właściwym ze względu na miejsce wykonywania pracy zakres i formy pomocy dla zwalnianych

pracowników, w tym pracowników niepełnosprawnych, dotyczące w szczególności

1)

pośrednictwa pracy;

2)

poradnictwa zawodowego;

3)

szkoleń.

4)

(uchylony)

2.

W przypadku zwolnienia monitorowanego pracodawca jest obowiązany podjąć działania

polegające na zapewnieniu pracownikom przewidzianym do zwolnienia lub będącym w trakcie

wypowiedzenia lub w okresie 6 miesięcy po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku

służbowego usług rynku pracy realizowanych w formie programu.

3.

Program może być realizowany przez powiatowy urząd pracy, agencję zatrudnienia lub

instytucję szkoleniową.

4.

Program może być finansowany

1)

przez pracodawcę;

2)

przez pracodawcę i odpowiednie jednostki administracji publicznej;

3)

na podstawie porozumienia organizacji i osób prawnych z udziałem pracodawcy.

5.

Pracodawcy, w ramach programu, o którym mowa w ust. 2, mogą na wniosek pracownika

finansować świadczenie szkoleniowe.

6.

Świadczenie szkoleniowe jest przyznawane przez pracodawcę na wniosek pracownika i

przysługuje po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego na czas udziału

pracownika w szkoleniach, w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy.

7.

W okresie korzystania ze świadczenia szkoleniowego zwolnionemu pracownikowi przysługuje

pomoc w zakresie poradnictwa zawodowego udzielana przez właściwy dla zwolnionego pracownika

powiatowy urząd pracy. Pracownik ten może być skierowany na jednorazowe szkolenie

organizowane i finansowane przez powiatowy urząd pracy, na zasadach określonych w

ustawie.

8.

Po przyznaniu przez pracodawcę świadczenia szkoleniowego powiatowy urząd pracy refunduje

pracodawcy składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe finansowane ze środków własnych

pracodawcy, w wysokości określonej w odrębnych przepisach.

9.

Pracodawca wypłaca co miesiąc zwolnionemu pracownikowi, na podstawie zawartej z nim

umowy, począwszy od miesiąca, w którym pracownik rozpoczął szkolenie, świadczenie

szkoleniowe w wysokości równej wynagrodzeniu pracownika, obliczanemu jak za urlop

wypoczynkowy, nie wyższej jednak niż 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania

się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli

1)

nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego

dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2)

w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie

przez okres co najmniej 365 dni

a)

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia

za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem

art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających

łącznie dłużej niż 30 dni,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód

w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c)

świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy

o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych

umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy

stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres

pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d)

opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności

lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek

na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego

wynagrodzenia za pracę,

e)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia

wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych

lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej

minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g)

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej

pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w

art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy

miesiąc zatrudnienia,

h)

był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i)

był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie

lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

2.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy

1)

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia

wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby

wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej pełnionej

w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie

cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym

mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2015 r. poz. 900, 1268 i 1830);

2)

urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3)

pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1,

renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy

zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania

zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego

lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia,

z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca

co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4)

niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne

i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej

minimalne wynagrodzenie za pracę;

5)

za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez

pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono

pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6)

świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2016 r. poz. 157);

7)

pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem

do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;

8)

sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm..

3.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów

śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed

ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności

wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia

za pracę. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu

z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony

o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu

kary.

4.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zasadniczej służby wojskowej

lub okresowej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240

dni i przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w

powiatowym urzędzie pracy.

5.

(uchylony)

6.

W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po

upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie

posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania

tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

7.

(uchylony)

8.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

oraz tryb opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym

w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, uwzględniając zasady obowiązujące przy opłacaniu składek

na ubezpieczenia społeczne, brak możliwości ich opłacania za okresy wsteczne oraz

ich zwrotu, chyba że zostały wpłacone w wyższej od obowiązującej wysokości.

1.

Wysokość zasiłku wynosi

1)

823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku;

2)

646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.

2.

Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2

pkt 1, 2, 4 i 5, zwane dalej „okresem uprawniającym do zasiłku”, wynoszą mniej niż

5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

3.

Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje

zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

4.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego,

okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych

pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju

na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o repatriacji, oraz okresy urlopu

bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek

pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów

bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące

przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem

1)

w wieku do 4 lat - w granicach do 3 lat na każde dziecko oraz łącznie z okresami,

o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2, bez względu na liczbę dzieci - do 6 lat;

2)

na które, ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny, przysługuje

zasiłek pielęgnacyjny - dodatkowo do 3 lat na każde dziecko.

5.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy zatrudnienia, o których mowa w art. 89.

5a.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również

a)

okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 stycznia 1997 r.,

jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne

i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego

najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych

przepisów; okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r.

podlega zaliczeniu, pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca

co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę,

b)

okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 maja 2004 r.

za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie wymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2

lit. a-c, za które były opłacane składki na Fundusz Pracy.

6.

Zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. Nie dokonuje się waloryzacji zasiłków,

w przypadku gdy średnioroczny poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie

zmienił się lub uległ zmniejszeniu.

7.

Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio do stypendiów oraz dodatków aktywizacyjnych,

o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2.

8.

Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, kwoty zasiłków po waloryzacji.

9.

Średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, o którym mowa w

ust. 6, ustala się na podstawie komunikatów Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie

art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

10.

Zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek za niepełny miesiąc ustala

się, dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych

przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek.

11.

Do obliczania okresów przysługiwania zasiłku nie stosuje się ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23) w zakresie dotyczącym terminów oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny w zakresie dotyczącym sposobu obliczania terminów.

12

Uprawnionym do zasiłku, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy

przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn

niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie.

13.

Starosta ustala i opłaca, na zasadach i w wysokości określonych w odrębnych przepisach,

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od zasiłków wypłaconych bezrobotnym.

1.

Okres pobierania zasiłku wynosi

1)

180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze

powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego

dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia

w kraju;

2)

365 dni - dla bezrobotnych

a)

zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia

na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku

przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b)

powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający

do zasiłku, lub

c)

którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek

bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu

jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub

d)

samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.

2.

Okres pobierania zasiłku przez bezrobotnego nie ulega zmianie, jeżeli w okresie jego

pobierania następuje zmiana miejsca zamieszkania bezrobotnego lub miejscowość, w której

on mieszka, została objęta obszarem działania innego powiatu.

2a.

W przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości

powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd

pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym

dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.

2b.

(uchylony)

3.

W razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa

w ust. 1, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o

czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.

4.

Okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia

w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia

lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby

zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.

5

Bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu

podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania

przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie

i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od

dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia

pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku

w wysokości zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania

innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu

przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo

do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego

oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

powołania i zwolnienia z zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby

wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej,

kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej

lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz

zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej;

2)

bezrobotnych odbywających szkolenia lub staże organizowane przez inny podmiot niż

powiatowy urząd pracy.

7.

Osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu

kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku

na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których

mowa w ust. 4.

8.

Okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności,

pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej

pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu,

wymienione w ust. 5, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2.

1.

Na wniosek gminy starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku korzystającego

ze świadczeń z pomocy społecznej do wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie

gminy, w której bezrobotny zamieszkuje lub przebywa, w wymiarze do 10 godzin w tygodniu.

1a.

Do wykonywania prac społecznie użytecznych mogą być kierowane również osoby uczestniczące

w kontrakcie socjalnym, indywidualnym programie usamodzielnienia, lokalnym programie

pomocy społecznej lub indywidualnym programie zatrudnienia socjalnego, jeżeli podjęły

uczestnictwo w tych formach w wyniku skierowania powiatowego urzędu pracy na podstawie

art. 50 ust. 2.

2.

Wykonywanie prac społecznie użytecznych odbywa się na podstawie porozumienia zawartego

między starostą a gminą, na rzecz której prace społecznie użyteczne będą wykonywane.

3.

Bezrobotnemu oraz osobie, o której mowa w ust. 1a, nieposiadającym prawa do zasiłku,

przysługuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 6 zł za każdą godzinę wykonywania

prac społecznie użytecznych. Świadczenie podlega waloryzacji na zasadach określonych

w art. 72 ust. 6.

4.

Świadczenie nie przysługuje za okres niewykonywania pracy, w tym za okres udokumentowanej

niezdolności do pracy.

5.

Starosta refunduje gminie ze środków Funduszu Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia

przysługującego bezrobotnemu oraz osobie, o której mowa w ust. 1a.

5a.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 3, może być w całości finansowane z budżetu gminy.

6.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb organizowania prac społecznie użytecznych, w tym warunki ustalania świadczenia,

o którym mowa w ust. 3, uwzględniając dobro społeczności lokalnej, potrzeby aktywizacji

osób bezrobotnych i osób, o których mowa w ust. 1a.

Bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej

1.

Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który

1)

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, wykonywania

prac interwencyjnych, robót publicznych, poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym,

mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej

w ustawie;

1a)

po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania

prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie;

2)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał

stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron,

chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub

zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku

pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło

z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie

art. 55 § 1;

3)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował

rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia;

4)

otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu

pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej

po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowej;

5)

otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6)

(uchylony)

7)

odbywa odpłatną praktykę absolwencką i otrzymuje z tego tytułu miesięczne świadczenie

pieniężne w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę;

8)

zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej

9)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał

stosunek pracy zawarty na podstawie skierowania przez urząd pracy do pracodawcy otrzymującego

w ramach tego skierowania grant, świadczenie aktywizacyjne albo dofinansowanie wynagrodzenia,

przed upływem okresów określonych odpowiednio w art. 60a ust. 4, art. 60b ust. 2 oraz

art. 60d ust. 2.

2.

Bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek

przysługuje

1)

po upływie okresu wskazanego w art. 33 ust. 4 pkt 3 - w przypadku wymienionym w ust.

1 pkt 1 i 1a;

2)

po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8;

3)

po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 3 i 9;

4)

po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których

mowa w ust. 1 pkt 4 i 5;

5)

po zakończeniu odbywania praktyki absolwenckiej i otrzymywania z tego tytułu miesięcznie

świadczenia pieniężnego w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia

za pracę.

3.

Bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje

w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje

pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu

w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy

urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu

za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie

10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

4.

Bezrobotny, który nabył w Rzeczypospolitej Polskiej prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia

i udaje się do innego państwa, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w celu

poszukiwania pracy, zachowuje prawo do tych świadczeń na zasadach określonych w przepisach

o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

5.

(uchylony)

6.

Bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy

pisemnego oświadczenia o przychodach pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz innych

dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie

w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów.

1.

Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie

pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną

od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką

na ubezpieczenie zdrowotne.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się

1)

świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie

prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

2)

świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych

dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu

pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;

3)

zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone

osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego,

renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej,

zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego

lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie,

nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;

4)

koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6 lub w przypadku gdy skierowanie

na szkolenie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów

albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy

przez osobę skierowaną na szkolenie;

4a)

koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust.

1 lub w przypadku gdy skierowanie na przygotowanie zawodowe dorosłych nastąpiło na

podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach

świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę skierowaną na

przygotowanie zawodowe dorosłych;

5)

zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia

umowy o pracę;

6)

świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;

7)

świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił

wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia

przedemerytalnego.

3.

Roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych

z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków

do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają

przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty.

3a.

Roszczenia do należnych a niepobranych kwot zasiłków dla bezrobotnych i innych świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 6 miesięcy od dnia

postawienia ich do dyspozycji.

4.

Roszczenia pracodawców z tytułu refundacji z Funduszu Pracy należnych świadczeń ulegają

przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia.

6.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

7.

Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie,

zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa

w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć

te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek

1)

w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono,

że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały

jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego

można dochodzić należności;

2)

dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie

lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę

pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3)

osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których

mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić

należności;

4)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków,

o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

7a.

Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu

umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych.

8.

(uchylony)

9

Od należności z tytułu zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub przyznanych

jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych

z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 7a, których termin płatności odroczono lub

które rozłożono na raty, nie nalicza się odsetek ustawowych za opóźnienie za okres

od dnia wydania decyzji w przedmiocie odroczenia terminu płatności lub rozłożenia

na raty do dnia upływu terminu zapłaty określonego w decyzji.

9a

Jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu nienależnie

pobranego świadczenia nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminu płatności określonego w decyzji, o której mowa

w ust. 1.

9b

Jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji

lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 7a, nie zostanie dokonana w

terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminu płatności określonego w art. 46 ust. 2 i 3.

9c

Jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji

uzyskanej w ramach prac interwencyjnych i robót publicznych nie zostanie dokonana

w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminów płatności określonych w art. 51, art. 56 i

art. 57.

9d.

Przepis ust. 9c stosuje się odpowiednio do zapłaty odroczonej lub rozłożonej na raty

należności z tytułu zwrotu grantu, świadczenia aktywizacyjnego, refundacji, o której

mowa w art. 60c, i dofinansowania, o którym mowa w art. 60d.

10.

(uchylony)

Świadczenia z tytułu bezrobocia przysługujące bezrobotnym i innym uprawnionym osobom

stanowią ich prawa majątkowe i przechodzą po ich śmierci, w równych częściach, na

małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej

w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W razie

braku takich osób prawa te wchodzą do spadku.

Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, o którym mowa w art. 76 ust. 2

pkt 6, obciąża w równych częściach małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane

do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

1.

W przypadku przyznania bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, prawa do

emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub

służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej,

zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego,

świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę

minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierali zasiłek, stypendium,

dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy,

pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego

przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w

kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

2.

Kwota zaliczona na poczet przyznanego świadczenia nie może być wyższa niż ustalona

za poszczególne miesiące okresu, o którym mowa w ust. 1, kwota emerytury, świadczenia

przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa

w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego,

zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego

lub renty rodzinnej.

3.

Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której

mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który

wypłacił zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne

z tytułu pozostawania bez pracy.

4.

W przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego,

renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt

1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości

zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty

rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na

okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku

następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę

z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę

szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej

połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1.

Okresy pobierania zasiłku i stypendium przyznanych na podstawie art. 41 ust. 1, art.

53 ust. 6 i art. 53g ust. 1 wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania

uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Okresów pobierania zasiłku i stypendium nie wlicza się jednak do

1)

okresów wymaganych do nabycia prawa oraz ustalania wysokości i okresu pobierania zasiłku;

2)

okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego;

3)

stażu pracy określonego w odrębnych przepisach, wymaganego do wykonywania niektórych

zawodów.

3.

Przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio do okresu pobierania świadczeń

socjalnych przysługujących na urlopie górniczym, górniczych zasiłków socjalnych, okresu

uprawnienia do świadczenia górniczego lub okresu pobierania stypendium na przekwalifikowanie,

określonych w odrębnych przepisach.

1.

Bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności

do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania

zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy

zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby lub macierzyństwa.

2

Bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są

obowiązani do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 372), albo wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy.

Nieprzedstawienie odpowiednio zaświadczenia lekarskiego albo wydruku zaświadczenia

lekarskiego w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym

dniem niezdolności do pracy.

Kwoty zasiłków, stypendiów i innych świadczeń z tytułu bezrobocia finansowanych z

Funduszu Pracy za należny okres zaokrągla się w górę do 10 groszy.

W przypadku śmierci bezrobotnego lub poszukującego pracy decyzje w przedmiocie statusu

bezrobotnego lub poszukującego pracy oraz decyzje w przedmiocie prawa do zasiłku i

innych świadczeń z tytułu bezrobocia wygasają.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w terminie do dnia 30 września każdego roku,

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, przeciętną stopę bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów według stanu

na dzień 30 czerwca danego roku.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

przyznawania zasiłku, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, mając na względzie zapewnienie

prawidłowego przyznawania świadczeń oraz racjonalnego wydatkowania środków Funduszu

Pracy.

Podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywa się w trybie i na

zasadach obowiązujących w państwie zatrudnienia oraz określonych w umowach międzynarodowych.

1.

Podejmowanie pracy za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych

przez osoby podejmujące pracę z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem publicznych

służb zatrudnienia, a także agencji zatrudnienia świadczących usługi, o których mowa

w art. 18 ust. 1 pkt 1.

2.

Kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji

zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z

osobami kierowanymi. Umowa ta powinna określać w szczególności

1)

pracodawcę zagranicznego;

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3)

rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące osobie kierowanej

do pracy świadczenia socjalne;

4)

warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób

tropikalnych;

5)

obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia;

6)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę

pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania

się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym

roszczeń;

7)

kwoty należne agencji zatrudnienia z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych

ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesione na

a)

dojazd i powrót osoby skierowanej,

b)

wydanie wizy,

c)

badania lekarskie,

d)

tłumaczenia dokumentów;

8)

informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie

wykonywania pracy;

9)

inne zobowiązania stron.

3.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym, do którego

zamierza kierować osoby do pracy za granicą, pisemnej umowy określającej w szczególności

1)

liczbę miejsc pracy;

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3)

rodzaj oraz warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym

pracę świadczenia socjalne;

4)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą

koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy

zagranicznego z warunków umowy, oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń.

3a.

Agencja zatrudnienia jest obowiązana do prowadzenia

1)

wykazu podmiotów, do których są kierowane osoby do pracy za granicą, zawierającego

w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu;

2)

wykazu osób kierowanych do pracy za granicą, zawierającego imię i nazwisko, adres

zamieszkania osoby oraz w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu, do którego

skierowano osobę do pracy za granicą, oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu, okresy

zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

4.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek poinformować na piśmie osobę kierowaną do pracy

za granicą o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 86.

5.

Agencja zatrudnienia jest obowiązana do przestrzegania międzynarodowych umów, porozumień

i programów dotyczących zatrudnienia wiążących Rzeczpospolitą Polską oraz obowiązujących

w państwie zatrudnienia przepisów o zatrudnieniu oraz przepisów regulujących działalność

agencji zatrudnienia.

1.

Udokumentowane okresy zatrudnienia, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego,

są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagane dokumenty,

tryb i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia pracowników polskich za granicą w celu

realizacji umów o dzieło przez polskich pracodawców, jeżeli został on ustanowiony

w umowie międzynarodowej, mając na względzie istniejące potrzeby w tym zakresie.

1.

Cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli

1)

posiada status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

udzielono mu ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

posiada zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w Rzeczypospolitej

Polskiej;

4a)

posiada zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;

5)

posiada zgodę na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

korzysta z ochrony czasowej w Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

8)

jest obywatelem państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nienależącego do Unii

Europejskiej;

9)

jest obywatelem państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umowy zawartej przez to

państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi;

10)

jest członkiem rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 7-9, lub jest zstępnym małżonka

tego cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającym na utrzymaniu tego cudzoziemca

lub jego małżonka lub jest wstępnym tego cudzoziemca lub jego małżonka, pozostającym

na utrzymaniu tego cudzoziemca lub jego małżonka;

11)

jest osobą, o której mowa w art. 19 ust. 2-3 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1525 oraz z 2015 r. poz. 1274);

11a)

posiada zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r.

o cudzoziemcach - na warunkach określonych w tym zezwoleniu;

12)

posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

na podstawie wizy, z wyjątkiem wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, 22 lub 23 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub

b)

na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii

Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

c)

na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub

d)

na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen, lub

e)

na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, lub

f)

w ramach ruchu bezwizowego.

2.

Z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec

1)

posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku

z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1 lub 2, art. 158 ust. 2 pkt 1 lub 2, art. 161 ust. 2, art.

176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2)

będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust.

1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;

3)

będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub

cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie

na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone

na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

5)

przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii

Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku

posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4;

6)

posiadający ważną Kartę Polaka;

7

ubiegający się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub będący małżonkiem, w imieniu

którego został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, pod warunkiem

posiadania zaświadczenia wydanego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do

Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej, który jest zatrudniony przez pracodawcę

mającego siedzibę na terytorium tego państwa oraz czasowo delegowany przez tego pracodawcę

w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczają wykonywanie

pracy bez konieczności posiadania zezwolenia.

Zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec

1)

wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem,

którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej

działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców

lub będącej spółką kapitałową w organizacji przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy;

3)

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu

podmiotu zagranicznego albo podmiotu powiązanego, w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, z pracodawcą zagranicznym;

4)

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub

innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i

jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi o

charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa);

5)

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu

niż wskazany w pkt 2-4.

1.

Zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy

cudzoziemcowi.

1a.

Przedłużenie zezwolenia następuje na pisemny wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie

pracy cudzoziemcowi, złożony nie wcześniej niż w terminie 90 dni i nie później niż

w terminie 30 dni przed upływem okresu ważności zezwolenia.

2.

W postępowaniu o wydanie, przedłużenie lub uchylenie zezwolenia na pracę cudzoziemca

stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

1.

Zezwolenie na pracę jest wydawane przez wojewodę

1)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 1 i 2, właściwego ze względu na siedzibę

lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 3, właściwego ze względu na siedzibę podmiotu,

do którego cudzoziemiec jest delegowany;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 4, właściwego ze względu na siedzibę lub

miejsce zamieszkania podmiotu, na rzecz którego jest świadczona usługa, a jeżeli podmiot

ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą - ze względu na główne miejsce

wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 5, właściwego ze względu na główne miejsce

wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku zmiany właściwości wojewody ze względu na zmianę siedziby lub miejsca

zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, siedziby podmiotu, do którego

cudzoziemiec jest delegowany albo głównego miejsca wykonywania pracy, właściwość wojewody

do prowadzenia postępowania o przedłużenie zezwolenia określa się na dzień złożenia

wniosku.

3.

W przypadku gdy specyfika wykonywanej przez cudzoziemca pracy nie pozwala na wskazanie

głównego miejsca jej wykonywania, zezwolenie wydaje wojewoda mazowiecki.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 1, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli

1)

wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem nie będzie

niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub

na porównywalnym stanowisku;

2)

podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołączył do wniosku o wydanie

zezwolenia na pracę informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania

pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy

w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji

organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do

rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust.

1 pkt 1-11.

1a.

W przypadku gdy specyfika pracy wykonywanej przez cudzoziemca nie pozwala na wskazanie

głównego miejsca jej wykonywania, informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje

starosta właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego

wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, starosta wydaje na wniosek podmiotu powierzającego

wykonywanie pracy cudzoziemcowi w terminie

1)

nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia oferty pracy w powiatowym urzędzie pracy,

jeżeli z analizy rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy nie wynika, że istnieje

możliwość zorganizowania rekrutacji;

2)

nie dłuższym niż 21 dni od dnia złożenia oferty pracy w przypadku organizowania rekrutacji

wśród bezrobotnych i poszukujących pracy.

3.

Wojewoda wydaje zezwolenie bez konieczności uzyskania informacji, o której mowa w

ust. 1 pkt 2, jeżeli

1)

zawód, w którym cudzoziemiec ma wykonywać pracę, lub rodzaj pracy, która ma być mu

powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1, określonym

przez wojewodę właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy;

2)

wydaje przedłużenie zezwolenia na pracę dla tego samego cudzoziemca i na tym samym

stanowisku;

3)

brak takiej konieczności wynika z odrębnych przepisów.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 2, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot,

którego członkiem zarządu ma być cudzoziemiec

1)

w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie w trzecim kwartale roku poprzedzającego

złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 90 ust. 7 oraz zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy

przez okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników,

którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę lub

2)

wykaże posiadanie środków, lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości

warunków określonych w pkt 1, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej

się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji

lub tworzenia miejsc pracy.

5.

Wojewoda może, w przypadkach uzasadnionych sytuacją na rynku pracy, ograniczyć w zezwoleniu

na pracę zakres wykonywanych przez cudzoziemca zadań do czynności zarządzających i

reprezentacji podmiotu.

6.

W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3-5, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli

1)

wykonywanie pracy przez cudzoziemca będzie odbywało się na warunkach zgodnych z art. 67;

2)

wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy,

nie będzie niższa o więcej niż 30% od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w województwie, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 90 ust. 7;

3)

pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

posiadającą dokumenty potwierdzające wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1 oraz

2 i upoważnioną do reprezentowania pracodawcy wobec wojewody oraz organów, o których

mowa w art. 88f ust. 3, jeżeli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku

kalendarzowym.

7.

W przypadku złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca w niepełnym

wymiarze czasu pracy lub na podstawie umowy cywilnoprawnej, wojewoda uwzględnia wysokość

wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem proporcjonalnie do wymiaru

czasu pracy lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.

8.

Wojewoda wydaje zezwolenie na pracę bez uwzględnienia warunków, o których mowa w ust.

1-5 i 7, w przypadku cudzoziemca, który

1

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę ukończył

uczelnię z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa Europejskiego

Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej albo jest uczestnikiem studiów

doktoranckich odbywanych w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2

przez 3 lata poprzedzające złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę przebywał

legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a pobyt był nieprzerwany w rozumieniu

art. 195 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

9.

Jeżeli cudzoziemiec ma wykonywać pracę w związku z realizacją umowy, której przedmiotem

jest udostępnienie lub wynajem pracowników przez podmiot z siedzibą w państwie innym

niż państwa członkowskie Unii Europejskiej, państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego

lub Konfederacja Szwajcarska, wojewoda wydaje zezwolenie na pracę w sytuacji, gdy

podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi prowadzi działalność gospodarczą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział, który zgodnie z art. 18 uzyskał

wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

10.

Jeżeli podmiotem powierzającym cudzoziemcowi wykonywanie pracy jest agencja pracy

tymczasowej, a zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego,

stosuje się przesłanki określone w ust. 1-3.

11.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do podmiotów powierzających cudzoziemcowi wykonywanie

pracy, które nie są pracodawcami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 25.