Umowa międzynarodowa Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Sarajewie dnia 4 czerwca 2014 r.

Niniejsza Konwencja dotyczy osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym

lub obu Umawiających się Państwach.

1.

Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do podatków od dochodu i majątku, nakładanych

na rzecz Umawiającego się Państwa, jego jednostek terytorialnych lub organów władz

lokalnych, bez względu na sposób ich poboru.

2.

Za podatki od dochodu i majątku uważa się wszystkie podatki nakładane od całego dochodu,

od całego majątku albo od części dochodu lub majątku, włączając w to podatki od zysków

z przeniesienia własności majątku ruchomego lub nieruchomego, podatki od całkowitych

kwot pensji lub wynagrodzeń wypłacanych przez przedsiębiorstwa, jak również podatki

od wzrostu wartości majątku.

3.

Do obecnie istniejących podatków, do których ma zastosowanie Konwencja, należą w szczególności

a)

w przypadku Bośni i Hercegowiny

i)

podatek dochodowy od osób fizycznych;

ii)

podatek od zysków przedsiębiorstw

(zwane dalej „podatkami Bośni i Hercegowiny”)

b)

w przypadku Polski

i)

podatek dochodowy od osób fizycznych;

ii)

podatek dochodowy od osób prawnych

(zwane dalej „podatkami polskimi”).

4.

Niniejsza Konwencja ma także zastosowanie do wszystkich podatków takiego samego lub

w istotnym stopniu podobnego rodzaju, które będą nakładane po dacie podpisania niniejszej

Konwencji obok istniejących podatków lub w ich miejsce. Właściwe organy Umawiających

się Państw będą informowały się wzajemnie o wszelkich znaczących zmianach dokonanych

w ich prawie podatkowym.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej

a)

określenie „Umawiające się Państwo” i „drugie Umawiające się Państwo” oznaczają w

zależności od kontekstu Rzeczpospolitą Polską i Bośnię i Hercegowinę;

b)

określenie „Bośnia i Hercegowina” oznacza Bośnię i Hercegowinę włączając terytorium

Bośni i Hercegowiny, jej wody terytorialne, jak również dno morskie i podglebie, w

stosunku do którego wykonuje ona swoją jurysdykcję i suwerenne prawa do celów badania,

eksploatacji i utrzymania zasobów naturalnych zgodnie z prawem międzynarodowym;

c)

określenia „Polska” oznacza Rzeczpospolitą Polską, a użyte w znaczeniu geograficznym

oznacza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdy rejon przyległy do wód terytorialnych

Rzeczypospolitej Polskiej, w którym na podstawie prawa Polski i zgodnie z prawem międzynarodowym,

Polska może wykonywać prawa odnoszące się do badań i wykorzystywania zasobów naturalnych

dna morskiego i jego podglebia;

d)

określenie „jednostka terytorialna” w przypadku Bośni i Hercegowiny oznacza jednostki

Federację Bośni i Hercegowiny, Republikę Serbską oraz Region Bośni i Hercegowiny Brčko;

e)

określenie „osoba” obejmuje osobę fizyczną, spółkę, a także każde inne zrzeszenie

osób;

f)

określenie „spółka” oznacza jakąkolwiek osobę prawną lub jakikolwiek podmiot, który

jest traktowany jak osoba prawna dla celów podatkowych;

g)

określenie „przedsiębiorstwo” ma zastosowanie do prowadzenia jakiejkolwiek działalności

gospodarczej;

h)

określenia „przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego

Umawiającego się Państwa” oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez

osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie i przedsiębiorstwo

prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie;

i)

określenie „obywatel”, w odniesieniu do Umawiającego się Państwa oznacza

i)

każdą osobę fizyczną mającą obywatelstwo tego Umawiającego się Państwa; oraz

ii)

każdą osobę prawną, spółkę osobową lub stowarzyszenie, które zostało utworzone na

podstawie prawa obowiązującego w tym Umawiającym się Państwie;

j)

określenie „transport międzynarodowy” oznacza wszelki transport statkiem morskim,

statkiem powietrznym lub pojazdem drogowym eksploatowanym przez przedsiębiorstwo,

którego faktyczny zarząd znajduje się w Umawiającym się Państwie, z wyjątkiem przypadku,

gdy statek morski, statek powietrzny lub pojazd drogowy jest eksploatowany wyłącznie

między miejscami położonymi w drugim Umawiającym się Państwie;

k)

określenie „właściwy organ” oznacza

i)

w przypadku Bośni i Hercegowiny, Ministerstwo Finansów i Skarbu lub upoważnionego

przedstawiciela Ministra;

ii)

w przypadku Polski, Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela;

l)

określenie „działalność gospodarcza” obejmuje wykonywanie wolnych zawodów i innej

działalności o charakterze niezależnym.

2.

Przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym czasie przez Umawiające się Państwo,

jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej niezdefiniowane ma

takie znaczenie, jakie w tym czasie ma ono w prawie tego Państwa dla celów podatków,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie określenia wynikające

z ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym

temu pojęciu przez inne przepisy prawne tego Państwa.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub

siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza jakąkolwiek osobę, która według prawa

tego Państwa, podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce

stałego pobytu, miejsce utworzenia, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym

charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jednostkę terytorialną lub organ władzy

lokalnej. Jednakże określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu

w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym

Państwie.

2.

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania

w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według następujących

zasad

a)

osobę fizyczną uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym

ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ta osoba ma stałe miejsce zamieszkania w

obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,

z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)

jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba fizyczna ma ośrodek interesów

życiowych albo nie ma ona stałego miejsce zamieszkania w żadnym z Państw, wówczas

osobę tę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle

przebywa;

c)

jeżeli osoba fizyczna przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj

w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania tylko w

tym Państwie, którego jest obywatelem;

d)

jeżeli osoba fizyczna jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z

nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego

porozumienia.

3.

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba nie będąca osobą fizyczną ma siedzibę

w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą siedzibę tylko w

tym Państwie, na terytorium którego znajduje się miejsce jej faktycznego zarządu.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez

którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa.

2.

Określenie „zakład” obejmuje w szczególności

a)

siedzibę zarządu;

b)

filię;

c)

biuro;

d)

fabrykę;

e)

warsztat; oraz

f)

kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom lub każde inne miejsce wydobywania

zasobów naturalnych.

3.

Plac budowy, prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne oraz czynności nadzorcze

związane z nimi, stanowią zakład, jednakże tylko wówczas, gdy taki plac budowy, prace

lub czynności trwają dłużej niż dwanaście miesięcy.

4.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, określenie „zakład”

nie obejmuje

a)

użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostawy

dóbr łub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu składowania, wystawiania lub dostawy;

c)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu przetworzenia przez inne przedsiębiorstwo;

d)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów, albo zbierania

informacji dla przedsiębiorstwa;

e)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek

innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia któregokolwiek

rodzaju działalności, o jakich mowa w literach a) - e) niniejszego ustępu, pod warunkiem,

że całkowita działalność tej placówki wynikająca z takiego połączenia, ma charakter

przygotowawczy lub pomocniczy.

5.

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, jeżeli osoba -z wyjątkiem niezależnego

przedstawiciela, o którym mowa w ustępie 6 -działa w imieniu przedsiębiorstwa i posiada,

oraz zwyczajowo wykonuje, w Umawiającym się Państwie pełnomocnictwo do zawierania

umów w imieniu przedsiębiorstwa, wówczas uważa się, że to przedsiębiorstwo posiada

w tym Państwie zakład w zakresie każdego rodzaju działalności, którą osoba ta podejmuje

dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się

do rodzajów działalności wymienionych w ustępie 4, które gdyby były wykonywane za

pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na

podstawie postanowień tego ustępu.

6.

Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie tylko

z tego powodu, że podejmuje ono w tym Państwie czynności za pośrednictwem pośrednika,

generalnego komisanta albo jakiegokolwiek innego niezależnego przedstawiciela, pod

warunkiem, że osoby te działają w ramach swojej zwykłej działalności.

7.

Fakt, że spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie kontroluje lub jest kontrolowana

przez spółkę, która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, albo która prowadzi

działalność w tym drugim Państwie (przez posiadany tam zakład albo w inny sposób),

nie wystarcza, aby którąkolwiek z tych spółek uważać za zakład drugiej spółki.

1.

Dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego)

położonego w drugim Umawiającym się Państwie może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

2.

Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego

się Państwa, na którego terytorium dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje

w każdym przypadku mienie przynależne do majątku nieruchomego, żywy inwentarz oraz

urządzenia użytkowane w gospodarstwach rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie

przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku nieruchomego,

jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa

do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki morskie,

statki żeglugi śródlądowej i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.

3.

Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu osiągniętego z bezpośredniego korzystania,

dzierżawy lub jakichkolwiek innych form korzystania z majątku nieruchomego.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 3 stosuje się również do dochodu z majątku nieruchomego

przedsiębiorstwa.

1.

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym

Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym

się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność

gospodarczą w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie,

jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

2.

Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność gospodarczą

w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład to, z zastrzeżeniem postanowień

ustępu 3, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie

zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność

w takich samych lub podobnych warunkach jako odrębne i samodzielne przedsiębiorstwo

i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

3.

Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie nakładów ponoszonych na rzecz

tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi,

niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym zakład jest położony, czy

gdzie indziej.

4.

Jeżeli w Umawiającym się Państwie istnieje zwyczaj ustalania zysków przypisanych zakładowi

na podstawie podziału całkowitych zysków przedsiębiorstwa na jego poszczególne części,

to postanowienia ustępu 2 nie wykluczają ustalenia przez to Umawiające się Państwo

zysków do opodatkowania według zwykle stosowanego podziału. Sposób podziału zysku

musi jednak być taki, żeby wynik był zgodny z zasadami zawartymi w niniejszym artykule.

5.

Nie można przypisać zakładowi zysków tylko z tytułu samego zakupu dóbr lub towarów

przez ten zakład dla przedsiębiorstwa.

6.

Dla celów poprzednich ustępów, ustalanie zysków zakładu powinno być dokonywane każdego

roku w taki sam sposób, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby postąpić inaczej.

7.

Jeżeli zyski obejmują dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach

niniejszej Konwencji, postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane przez

postanowienia niniejszego artykułu.

1.

Zyski osiągane z eksploatacji statków morskich, statków powietrznych lub pojazdów

drogowych w transporcie międzynarodowym podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym

się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

2.

Zyski pochodzące z eksploatacji statków w żegludze śródlądowej podlegają opodatkowaniu

tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu

przedsiębiorstwa.

3.

Jeżeli miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa zajmującego się transportem morskim

lub śródlądowym znajduje się na pokładzie statku morskiego lub statku żeglugi śródlądowej,

to uważa się, że znajduje się ono w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje

się port macierzysty statku morskiego lub statku żeglugi śródlądowej, a jeżeli nie

ma portu macierzystego, to w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba eksploatująca

statek morski lub statek żeglugi śródlądowej ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

4.

Postanowienia ustępu 1 stosuje się także do zysków pochodzących z uczestnictwa w umowie

poolowej, we wspólnym przedsięwzięciu lub w międzynarodowym związku eksploatacyjnym,

ale tylko do tej części zysków osiągniętych w ten sposób, które mogą zostać przypisane

uczestnikowi w stosunku do jego udziału w takim wspólnym przedsięwzięciu.

1.

Jeżeli

a)

przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w

zarządzaniu, kontroli lub w kapitale przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa,

lub

b)

te same osoby uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu, kontroli lub w

kapitale przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa oraz przedsiębiorstwa drugiego

Umawiającego się Państwa, i jeżeli w jednym i w drugim przypadku między dwoma przedsiębiorstwami

w zakresie ich stosunków handlowych lub finansowych, zostaną umówione lub narzucone

warunki, które różnią się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne przedsiębiorstwa,

wówczas zyski, które osiągnęłoby jedno z przedsiębiorstw bez tych warunków, ale z

powodu tych warunków ich nie osiągnęło, mogą być uznane przez Umawiające się Państwo

za zyski tego przedsiębiorstwa i odpowiednio opodatkowane.

2.

Jeżeli Umawiające się Państwo włącza do zysków przedsiębiorstwa tego Państwa, i odpowiednio

opodatkowuje, zyski przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa, z tytułu których

przedsiębiorstwo to zostało opodatkowane w tym drugim Państwie, a zyski w ten sposób

włączone są zyskami, które osiągnęłoby przedsiębiorstwo pierwszego wymienionego Państwa,

gdyby warunki ustalone między obydwoma przedsiębiorstwami były takie, jak między przedsiębiorstwami

niezależnymi, wtedy to drugie Państwo dokona odpowiedniej korekty kwoty podatku wymierzonego

od tych zysków. Przy ustalaniu takiej korekty będą odpowiednio uwzględnione inne postanowienia

niniejszej Konwencji, a właściwe organy Umawiających się Państw będą konsultować się

w razie konieczności.

1.

Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie

mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być

opodatkowane w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże, dywidendy takie mogą być opodatkowane także w Umawiającym się Państwie,

w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę, i zgodnie z prawem tego Państwa,

ale jeżeli rzeczywisty beneficjent dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w

drugim Umawiającym się Państwie, to podatek tak ustalony nie może przekroczyć

a)

5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli rzeczywistym beneficjentem jest spółka (inna

niż spółka osobowa) posiadająca bezpośrednio co najmniej 25 procent kapitału w spółce

wypłacającej dywidendy;

b)

15 procent kwoty dywidend brutto w pozostałych przypadkach.

Postanowienia niniejszego ustępu nie dotyczą opodatkowania spółki w odniesieniu do

zysków, z których dywidendy są wypłacane.

3.

Określenie „dywidendy” użyte w tym artykule oznacza dochód z udziałów (akcji) lub

z innych praw do udziału w zyskach, z wyjątkiem wierzytelności, jak również dochód

z innych praw w spółce, który zgodnie z prawem podatkowym Umawiającego się Państwa,

w którym spółka wypłacająca te dywidendy ma siedzibę, jest traktowany jak dochód z

udziałów (akcji).

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli rzeczywisty beneficjent

dywidend, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, wykonuje

w drugim Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę,

działalność gospodarczą przez zakład w nim położony i gdy udział, z tytułu którego

dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu. W takim

przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7.

5.

Jeżeli spółka, której siedziba znajduje się w Umawiającym się Państwie, osiąga zyski

lub dochody w drugim Umawiającym się Państwie, wówczas to drugie Państwo nie może

ani obciążać żadnym podatkiem dywidend wypłacanych przez tę spółkę, z wyjątkiem przypadku,

gdy takie dywidendy są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę

w tym drugim Państwie lub w przypadku, gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane,

faktycznie wiąże się z działalnością zakładu położonego w tym drugim Państwie, ani

też obciążać niewydzielonych zysków spółki podatkiem od niewydzielonych zysków, nawet

gdy wypłacone dywidendy lub niewydzielone zyski całkowicie lub częściowo pochodzą

z zysków albo z dochodów osiągniętych w tym drugim Państwie.

1.

Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce

zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże, takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli rzeczywisty beneficjent

odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to

podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty odsetek brutto.

3.

Bez względu na postanowienia ustępu 2, wszelkie odsetki o których mowa w ustępie 1

podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca ma

miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli taki odbiorca jest rzeczywistym beneficjentem

odsetek i jeżeli takie odsetki są wypłacane Rządowi Umawiającego się Państwa, jego

jednostce terytorialnej łub organowi władzy lokalnej, Bankowi Centralnemu Umawiającego

się Państwa lub jakiejkolwiek instytucji w całości będącą własnością Rządu Umawiającego

się Państwa.

4.

Określenie „odsetki” użyte w niniejszym artykule oznacza dochód z wszelkiego rodzaju

wierzytelności zabezpieczonych jak i niezabezpieczonych hipoteką i zarówno zawierających

bądź nie prawo do udziału w zyskach osiąganych przez dłużnika, a w szczególności dochody

z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych,

włącznie z premiami lub nagrodami związanymi z takim papierami wartościowymi, obligacjami

lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za

odsetki w rozumieniu tego artykułu. Określenie to nie obejmuje żadnego dochodu, który

jest traktowany jak dywidenda stosownie do artykułu 10.

5.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli rzeczywisty beneficjent

odsetek, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi

w drugim Umawiającym się Państwie, w którym powstają odsetki, działalność gospodarczą

przez zakład tam położony i jeżeli wierzytelność, z tytułu której wypłacane są odsetki,

jest faktycznie związana z takim zakładem. W takim przypadku stosuje się postanowienia

artykułu 7.

6.

Uważa się, że odsetki powstają w Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba je wypłacająca

ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie lub gdy wypłacającym odsetki jest

to Państwo, jego jednostka terytorialna lub organ władzy lokalnej. Jeżeli jednak osoba

wypłacająca odsetki, bez względu na to, czy ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę

w Umawiającym się Państwie, posiada w Umawiającym się Państwie zakład, w związku z

działalnością którego powstało zobowiązanie, z tytułu którego są wypłacane odsetki,

i zapłata tych odsetek jest pokrywana przez ten zakład, to uważa się, że odsetki takie

powstają w tym Państwie, w którym położony jest zakład.

7.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą odsetki a rzeczywistym

beneficjentem odsetek lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota wypłaconych

odsetek przekracza kwotę, która byłaby uzgodniona pomiędzy płatnikiem a rzeczywistym

beneficjentem odsetek bez tych powiązań, wówczas postanowienia niniejszego artykułu

mają zastosowanie tylko do ostatniej wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka

ponad wymienioną poprzednio kwotę podlega opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego z

Umawiających się Państw, z uwzględnieniem innych postanowień niniejszej Konwencji.

1.

Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej

miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże takie należności mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli rzeczywisty beneficjent

należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,

to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty należności

licencyjnych brutto.

3.

Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju

należności uzyskiwane w związku z użytkowaniem lub prawem do użytkowania każdego prawa

autorskiego, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii

lub procesu produkcyjnego a także za użytkowanie lub prawo do użytkowania każdego

urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje związane z doświadczeniem

zawodowym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli rzeczywisty beneficjent

należności licencyjnych, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się

Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności

licencyjne, działalność gospodarczą przez zakład w nim położony, a prawa lub majątek,

z tytułu których wypłacane są należności licencyjne, faktycznie wiążą się z działalnością

tego zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7.

5.

Uważa się, że należności licencyjne powstają w Umawiającym się Państwie, jeśli osoba

je wypłacająca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie lub gdy wypłacającym

należności jest to Państwo, jego jednostka terytorialna lub organ władzy lokalnej.

Jeżeli jednak osoba wypłacająca należności licencyjne, bez względu na to, czy ma ona

w Umawiającym się Państwie miejsce zamieszkania lub siedzibę, posiada w Umawiającym

się Państwie zakład, w związku z działalnością którego powstał obowiązek wypłaty należności

licencyjnych, i zapłata tych należności jest pokrywana przez ten zakład, wówczas uważa

się, że należności licencyjne powstają w tym Państwie, w którym zakład jest położony.

6.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą należności licencyjne

a rzeczywistym beneficjentem lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota

należności licencyjnych, płacona za korzystanie, prawo lub informację, przekracza

kwotę, którą osoba wypłacająca należności i rzeczywisty beneficjent uzgodniliby bez

tych powiązań, wówczas postanowienia tego artykułu stosuje się tylko do tej ostatniej

wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną poprzednio kwotę podlega

opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego Umawiającego się Państwa, z uwzględnieniem

innych postanowień niniejszej Konwencji.

1.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z tytułu przeniesienia własności majątku nieruchomego, o którym mowa

w artykule 6, i położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku

zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa posiada w drugim

Umawiającym się Państwie, łącznie z tymi zyskami, które pochodzą z tytułu przeniesienia

własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem), mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

3.

Zyski z tytułu przeniesienia własności statków morskich, statków powietrznych lub

pojazdów drogowych eksploatowanych w transporcie międzynarodowym, statków żeglugi

śródlądowej oraz z tytułu własności majątku ruchomego związanego z eksploatacją takich

statków morskich, statków powietrznych, pojazdów drogowych lub statków żeglugi śródlądowej,

podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się

miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

4.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z przeniesienia własności akcji lub udziałów w spółce, których więcej

niż 50 procent wartości pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego

położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

5.

Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku innego, niż wymieniony w ustępach 1,

2, 3 i 4, podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie, w którym

przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

1.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15, 17 i 18, pensje, płace oraz inne podobne

wynagrodzenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie

w związku z wykonywaniem pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie,

chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest

tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim

Państwie.

2.

Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenia uzyskane przez osobę mającą miejsce

zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w

drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym

Państwie, jeżeli

a)

odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające

łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym

w danym roku podatkowym; i

b)

wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie

ma miejsca zamieszkania ani siedziby w drugim Państwie; i

c)

wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie.

3.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie uzyskane

przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem

pracy najemnej na pokładzie statku morskiego, statku powietrznego lub pojazdu drogowego

eksploatowanego w transporcie międzynarodowym lub na pokładzie statku żeglugi śródlądowej

wykorzystywanego w transporcie śródlądowym, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

1.

Wynagrodzenia dyrektorów oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą

miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu członkostwa w zarządzie lub

w radzie nadzorczej lub innym podobnym organie spółki mającej siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2.

Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenia dyrektorów i inne podobne świadczenia

uzyskiwane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu

członkostwa w zarządzie lub w radzie nadzorczej lub innym podobnym organie spółki,

która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie i która nie prowadzi aktywnej

działalności handlowej lub gospodarczej w tym drugim Umawiającym się Państwie (innej

niż działalność polegająca na inwestowaniu lub zarządzaniu inwestycjami, chyba że

czynności te wykonywane są na rzecz klientów w ramach zwykłej działalności prowadzonej

przez bank, firmę ubezpieczeniową, licencjonowanego maklera papierów wartościowych

lub instytucję finansową przyjmującą depozyty) podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym

wymienionym Państwie.

1.

Bez względu na postanowienia artykułów 7 i 14, dochód osoby mającej miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie uzyskany z tytułu działalności artystycznej, na przykład

artysty scenicznego, filmowego, radiowego lub telewizyjnego, jak też muzyka lub sportowca,

wykonywanej osobiście w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym

drugim Państwie.

2.

Jeżeli dochód mający związek z osobiście wykonywaną działalnością artysty lub sportowca,

nie przypada na rzecz tego artysty lub sportowca, lecz innej osobie, wówczas dochód

ten, bez względu na postanowienia artykułów 7 i 14, może być opodatkowany w tym Umawiającym

się Państwie, w którym działalność tego artysty lub sportowca jest wykonywana.

3.

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, dochód osoby mającej miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie z wykonywanej osobiście działalności artysty lub sportowca,

podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, jeżeli działalność jest wykonywana w drugim

Umawiającym się Państwie w ramach programu wymiany kulturalnej lub sportowej zatwierdzonej

przez oba Umawiające się Państwa.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 18 ustęp 2, emerytury, renty i inne podobne świadczenia

wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, ze względu

na uprzednie zatrudnienie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

1.

a)

Pensje, płace oraz inne podobne świadczenia, wypłacane przez Umawiające się Państwo,

jego jednostkę terytorialną lub organ władzy lokalnej osobie fizycznej z tytułu usług

świadczonych na rzecz tego Państwa, jego jednostki terytorialnej lub organu władzy

lokalnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b)

Jednakże takie pensje, płace oraz inne podobne świadczenia podlegają opodatkowaniu

tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli usługi te są świadczone w tym Państwie

przez osobę, która ma miejsce zamieszkania w tym Państwie, i która

i)

jest obywatelem tego Państwa, lub

ii)

nie stała się osobą mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie wyłącznie w celu świadczenia

tych usług.

2.

a)

Bez względu na postanowienia ustępu 1, wszelkie emerytury, renty i inne podobne świadczenia

wypłacane lub pochodzące z funduszy utworzonych przez Umawiające się Państwo lub jego

jednostkę terytorialną albo władzę lokalną osobie fizycznej z tytułu świadczenia usług

na rzecz tego Państwa lub jego jednostki terytorialnej lub władz lokalnych, podlegają

opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b)

Jednakże takie emerytury, renty i inne podobne świadczenia, podlegają opodatkowaniu

tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba fizyczna ma w nim miejsce zamieszkania

i jest obywatelem tego Państwa.

3.

Postanowienia artykułów 14, 15, 16 i 17 mają zastosowanie do pensji, płac, emerytur,

rent i innych podobnych świadczeń wypłacanych w związku z działalnością gospodarczą

prowadzoną przez Umawiające się Państwo, jego jednostkę terytorialną lub organ władzy

lokalnej.

Świadczenia otrzymywane na utrzymanie, kształcenie lub odbywanie praktyki przez studenta,

ucznia lub praktykanta, który ma lub miał bezpośrednio przed przybyciem do Umawiającego

się Państwa miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie, i który przebywa

w pierwszym wymienionym Państwie wyłącznie w celu kształcenia się lub odbywania praktyki,

nie podlegają opodatkowaniu w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli świadczenia te

pochodzą ze źródeł spoza tego Państwa.

1.

Dochody osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie,

bez względu na to gdzie są osiągane, a nieobjęte postanowieniami poprzednich artykułów

niniejszej Konwencji podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2.

Postanowienia ustępu 1 nie mają zastosowania do dochodu innego niż dochód z majątku

nieruchomego, o którym mowa w artykule 6 ustęp 2, jeżeli osoba osiągająca taki dochód,

mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim

Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą przez zakład w nim położony i gdy

prawo lub majątek, z tytułu którego dochód jest wypłacany, są faktycznie związane

z działalnością takiego zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu

7.

3.

Bez względu na postanowienia ustępu 1, części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania

lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, nieobjęte postanowieniami poprzednich artykułów

niniejszej Konwencji i powstające w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

1.

Majątek nieruchomy, o którym mowa w artykule 6 niniejszej Konwencji, będący własnością

osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, położony

w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

2.

Majątek ruchomy, który jest częścią majątku zakładu, jaki przedsiębiorstwo Umawiającego

się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym

drugim Państwie.

3.

Majątek, który stanowią statki morskie, statki powietrzne oraz pojazdy drogowe eksploatowane

w transporcie międzynarodowym, a także statki żeglugi śródlądowej eksploatowane w

żegludze śródlądowej, jak również majątek ruchomy związany z eksploatacją takich statków

morskich, statków żeglugi śródlądowej, statków powietrznych i pojazdów drogowych,

podlega opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się

miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

4.

Wszelkie inne części majątku osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

1.

W przypadku Bośni i Hercegowiny, podwójnego opodatkowania unika się w następujący

sposób

a)

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Bośni i Hercegowinie osiąga

dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji,

mogą być opodatkowane w Polsce, Bośnia i Hercegowina zezwoli na

-

odliczenie od podatku od dochodu tej osoby, kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu

w Polsce;

-

odliczenie od podatku od majątku tej osoby, kwoty równej podatkowi od majątku zapłaconemu

w Polsce;

Jednakże takie odliczenie w każdym przypadku, nie może przekroczyć tej części podatku

od dochodu lub majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na

dochód lub majątek, które mogą być opodatkowane w Polsce.

b)

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji, dochód uzyskany

lub majątek posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Bośni

i Hercegowinie jest zwolniony z opodatkowania w Bośni i Hercegowinie, wówczas Bośnia

i Hercegowina może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku

takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód lub majątek.

2.

W przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób

a)

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub posiada

majątek, które zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji, mogą być opodatkowane

w Bośni i Hercegowinie, Polska zwolni taki dochód lub majątek z opodatkowania, z zastrzeżeniem

litery b);

b)

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub zyski

z przeniesienia własności majątku, które zgodnie z postanowieniami artykułów 7, 10,

11, 12, 13 lub 20, mogą być opodatkowane w Bośni i Hercegowinie, Polska zezwoli na

odliczenie od podatku od dochodu lub zysków z przeniesienia własności majątku tej

osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Bośni i Hercegowinie. Jednakże, takie odliczenie

nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia,

która przypada na dochód lub zyski z przeniesienia własności majątku uzyskane w Bośni

i Hercegowinie;

c)

Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji dochód uzyskany

lub majątek posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce

jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty

podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód

lub majątek;

d)

Postanowienia litery a) nie mają zastosowania do dochodu osiągniętego lub majątku

posiadanego przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, jeżeli

Bośnia i Hercegowina stosuje postanowienia niniejszej Konwencji w celu zwolnienia

od opodatkowania takiego dochodu lub majątku bądź stosuje postanowienia ustępu 2 artykułów

10, 11 lub 12 do takiego dochodu.

1.

Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym się Państwie

ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe

niż opodatkowanie i związane z nim obowiązki, jakim są lub mogą być poddani w takich

samych okolicznościach obywatele tego drugiego Państwa, w szczególności w odniesieniu

do miejsca zamieszkania lub siedziby. Niniejsze postanowienie stosuje się, bez względu

na postanowienia artykułu 1, również do osób, które nie mają miejsca zamieszkania

lub siedziby w jednym lub obu Umawiających się Państwach.

2.

Opodatkowanie zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim

Umawiającym się Państwie, nie może być w tym drugim Państwie mniej korzystne niż opodatkowanie

przedsiębiorstw tego drugiego Państwa prowadzących taką samą działalność. Postanowienia

tego nie należy rozumieć w ten sposób, że zobowiązuje ono Umawiające się Państwo do

przyznania osobom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się

Państwie osobistych potrąceń, udogodnień i obniżek dla celów podatkowych z uwagi na

stan cywilny i rodzinny, które przyznaje osobom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę

na jego terytorium.

3.

Z wyjątkiem przypadków stosowania postanowień artykułu 9 ustęp 1, artykułu 11 ustęp

7, artykułu 12 ustęp 6, odsetki, należności licencyjne i inne wypłaty ponoszone przez

przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania

lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, przy określaniu podlegających opodatkowaniu

zysków tego przedsiębiorstwa, podlegają odliczeniu na takich samych warunkach, jakby

były płacone na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym pierwszym

wymienionym Państwie. Podobnie jakiekolwiek długi przedsiębiorstwa Umawiającego się

Państwa w stosunku do osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie będą dla celów określania majątku takiego przedsiębiorstwa podlegającego

opodatkowaniu odliczane na takich samych warunkach, jak gdyby były one zaciągnięte

wobec osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w pierwszym wymienionym państwie.

4.

Przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, których majątek, w całości lub częściowo,

bezpośrednio lub pośrednio, jest własnością lub jest kontrolowany przez jedną osobę

lub większą liczbę osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie, nie mogą być w pierwszym wymienionym Państwie poddane ani opodatkowaniu,

ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe aniżeli opodatkowanie

i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddane podobne przedsiębiorstwa

pierwszego wymienionego Państwa.

5.

Bez względu na postanowienia artykułu 2, postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie

do wszelkich podatków bez względu na ich rodzaj i nazwę.

1.

Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw powodują

lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z niniejszą Konwencją,

wówczas może ona niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie wewnętrznym

tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi tego Umawiającego się Państwa,

w którym ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub jeżeli w danej sprawie mają

zastosowanie postanowienia artykułu 23 ustęp 1, właściwemu organowi tego Umawiającego

się Państwa, którego jest obywatelem. Sprawa powinna być przedstawiona w ciągu trzech

lat, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym opodatkowanie,

które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej Konwencji.

2.

Właściwy organ, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i nie może sam spowodować zadowalającego

rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia

z właściwym organem drugiego Umawiającego się Państwa, tak aby zapobiec opodatkowaniu

niezgodnemu z niniejszą Konwencją. Osiągnięte w ten sposób porozumienie zostanie wprowadzone

w życie bez względu na terminy przewidziane przez ustawodawstwo wewnętrzne Umawiających

się Państw.

3.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego

porozumienia usuwać trudności lub wątpliwości, które mogą powstawać przy interpretacji

lub stosowaniu niniejszej Konwencji. Mogą one również wspólnie uzgodnić podjęcie środków

w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, w sytuacjach nieuregulowanych niniejszą

Konwencją.

4.

Właściwe organy Umawiających się Państw mogą kontaktować się ze sobą bezpośrednio

w celu osiągnięcia porozumienia w sprawach objętych postanowieniami poprzednich ustępów.

Jeżeli uzna się, że aby osiągnąć porozumienie, należy przeprowadzić ustną wymianę

poglądów, to taka wymiana poglądów może odbywać się w ramach komisji złożonej z przedstawicieli

właściwych władz Umawiającego się Państwa.

1.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą wymieniały takie informacje, które mogą

mieć istotne znaczenie dla stosowania postanowień niniejszej Konwencji albo dla wykonywania

lub wdrażania wewnętrznego ustawodawstwa Umawiających się Państw dotyczącego podatków

bez względu na ich rodzaj i nazwę, nałożonych przez Umawiające się Państwa lub ich

jednostki terytorialne albo organy władzy lokalnej w zakresie, w jakim opodatkowanie

to nie jest sprzeczne z niniejszą Konwencją. Wymiana informacji nie jest ograniczona

postanowieniami artykułów 1 i 2.

2.

Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo zgodnie z ustępem 1 będą

stanowiły tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane zgodnie z ustawodawstwem

wewnętrznym tego Państwa i będą mogły być ujawnione jedynie osobom lub organom (w

tym sądom i organom administracyjnym) zajmującym się wymiarem lub poborem, egzekucją

lub ściganiem albo rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków, których dotyczy ustęp

1, lub sprawowaniem nad nimi nadzoru. Takie osoby lub organy będą wykorzystywać informacje

wyłącznie w takich celach. Mogą one ujawniać te informacje w jawnym postępowaniu sądowym

lub w orzeczeniach sądowych.

3.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane jako zobowiązujące

Umawiające się Państwo do

a)

stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z ustawodawstwem lub praktyką

administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;

b)

udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego

ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego

Umawiającego się Państwa;

c)

udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową,

kupiecką lub zawodową albo działalności handlowej lub informacji, których udzielanie

byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public).

4.

Jeżeli Umawiające się Państwo występuje o informację zgodnie z niniejszym artykułem,

drugie Umawiające się Państwo użyje środków służących zbieraniu informacji, aby ją

uzyskać, nawet jeżeli to drugie Państwo nie potrzebuje tej informacji dla własnych

celów podatkowych. Wymóg, o którym mowa w zdaniu poprzednim podlega ograniczeniom,

o których mowa w ustępie 3, lecz w żadnym przypadku takie ograniczenia nie mogą być

rozumiane jako zezwalające Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji

jedynie dlatego, że nie ma ono wewnętrznego interesu w odniesieniu do takiej informacji.

5.

Postanowienia ustępu 3 w żadnym przypadku nie będą interpretowane jako zezwalające

Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji wyłącznie z takiego powodu,

że informacja jest w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, przedstawiciela,

agenta lub powiernika albo dotyczy relacji właścicielskich w danym podmiocie.

1.

W odniesieniu do artykułu 10, 11, 12 oraz 13 osoba mająca miejsce zamieszkania lub

siedzibę w Umawiającym się Państwie, nie będzie uprawniona do korzyści w innych przypadkach

przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie

przez niniejszą Konwencję, jeżeli głównym celem, lub jednym z głównych celów jakiejkolwiek

osoby, do której odnosi się powstanie lub nabycie akcji, wierzytelności lub prawa

w związku z którymi dochód jest wypłacany, jest osiągnięcie korzyści z tego artykułu

w drodze takiego powstania lub nabycia.

2.

Żadne postanowienia niniejszego artykułu nie będą rozumiane jako ograniczające w jakikolwiek

sposób stosowanie przepisów prawa Umawiającego się Państwa, których celem jest zapobieganie

unikaniu lub uchylaniu się od opodatkowania.

Żadne postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących

członkom misji dyplomatycznych oraz urzędów konsularnych na podstawie ogólnych zasad

prawa międzynarodowego lub postanowień umów szczególnych.

1.

Każde z Umawiających się Państw pisemnie notyfikuje drugiemu Państwu drogą dyplomatyczną

zakończenie wewnętrznych procedur prawnych, niezbędnych do wejścia w życie niniejszej

Konwencji.

2.

Niniejsza Konwencja wejdzie w życie w dniu otrzymania późniejszej z not, przy czym

będzie miała zastosowanie

3.

Bez względu na postanowienia niniejszego artykułu, postanowienia artykułów 24 i 25

(Procedura wzajemnego porozumiewania się i Wymiana informacji) będą miały zastosowanie

od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji, bez względu na okres podatkowy, którego

sprawa dotyczy.

4.

Postanowienia Umowy między Polską Rzecząpospolitą Ludową i Socjalistyczną Federacyjną Republiką

Jugosławii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu

i majątku, podpisanej w Warszawie dnia 10 stycznia 1985 r., przestaną obowiązywać od dnia, w którym niniejsza Konwencja znajdzie zastosowanie

w odniesieniu do podatków, do których ma ona zastosowanie zgodnie z postanowieniami

ustępów 1,2 i 3.

Niniejsza Konwencja pozostaje w mocy do czasu jej wypowiedzenia przez jedno z Umawiających

się Państw. Każde Umawiające się Państwo może wypowiedzieć niniejszą Konwencję, przekazując

pisemną notę w drodze dyplomatycznej na co najmniej sześć miesięcy przed końcem jakiegokolwiek

roku kalendarzowego rozpoczynającego się po upływie pięciu lat od dnia, w którym niniejsza

Konwencja weszła w życie. W takim przypadku, niniejsza Konwencja przestanie mieć zastosowanie

i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego lub do majątku

posiadanego w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po

roku, w którym nota została przekazana, oraz

ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków, do dochodu osiągniętego lub do majątku posiadanego

w roku podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym

następującym po roku, w którym nota została przekazana.