Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie regulaminu wyścigów konnych

Rozporządzenie ustala regulamin wyścigów konnych określający sprawy dotyczące

1)

ras koni dopuszczonych do udziału w wyścigach konnych;

2)

systemów, rodzajów i warunków przeprowadzania gonitw;

3)

obowiązków i uprawnień właścicieli koni, kierowników stajni wyścigowych, trenerów,

pracowników obsługi stajni oraz jeźdźców (powożących);

4)

kompetencji i trybu działania komisji technicznej, sędziów technicznych, komisji odwoławczej

oraz dyżurnych lekarzy medycyny i weterynarii;

5)

zgłaszania do Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, zwanego dalej „Klubem”, stajni wyścigowych;

6)

zgłaszania koni do wyścigów w danym roku;

7)

rejestracji barw wyścigowych;

8)

identyfikacji koni;

9)

zapisywania i wycofywania koni z gonitw;

10)

wag noszonych przez konie w gonitwach;

11)

nagród wyścigowych;

12)

szczegółowych zasad rozgrywania gonitw;

13)

składania protestów;

14)

zasad i trybu kontroli antydopingowej jeźdźców (powożących) i koni oraz wykazu niedozwolonych

środków dopingujących;

15)

zasad porządkowych na terenach i w lokalach należących do toru wyścigowego;

16)

czynów stanowiących przewinienia dyscyplinarne oraz kar wymierzanych za ich popełnienie;

17)

szczegółowego trybu postępowania w sprawach o przewinienia dyscyplinarne;

18)

wymogów, które powinien spełniać oficjalny program wyścigów konnych;

19)

kategoryzacji jeźdźców (powożących).

Do udziału w wyścigach konnych dopuszcza się konie ras

1)

pełnej krwi angielskiej;

2)

arabskie czystej krwi;

3)

półkrwi;

4)

kłusaki.

Gonitwy galopem przeprowadza się systemem grupowym lub handikapowym - w przypadku

koni, o których mowa w § 2 pkt 1-3.

1.

System grupowy polega na przeprowadzaniu gonitw, w których biorą udział konie zakwalifikowane

do poszczególnych grup ze względu na osiągnięte wyniki w wyścigach konnych, a w przypadku

koni rasy półkrwi, również ze względu na pochodzenie, przy czym

1)

konie, które wygrały, z wyjątkiem wyniku łeb w łeb, gonitwę grupową dla koni grupy,

w której się znajdowały, lub dla koni grupy wyższej, przesuwa się do grupy bezpośrednio

wyższej od tej, w której się znajdowały;

2)

konie, które wygrały gonitwę pozagrupową kategorii A, także z wynikiem łeb w łeb,

przesuwa się do kategorii A, bez względu na to, w której grupie się znajdowały;

3)

konie, które znajdowały się w grupie, po wygraniu gonitwy pozagrupowej kategorii B,

także z wynikiem łeb w łeb, przesuwa się do kategorii B, z wyjątkiem 2-letnich koni

pełnej krwi angielskiej i 3-letnich koni arabskich czystej krwi, które po wygraniu

gonitwy pozagrupowej kategorii B, także z wynikiem łeb w łeb, przesuwa się do kategorii

A.

2.

System handikapowy polega na przeprowadzaniu gonitw, w których szanse koni są wyrównywane

przez zwiększenie albo zmniejszenie wagi noszonej przez konia.

3.

Wielkość zwiększenia albo zmniejszenia, o którym mowa w ust. 2, zwanego dalej „handikapem”,

ustala Prezes Klubu, zwany dalej „Prezesem”, na podstawie wyników uzyskanych przez

konia w dotychczasowych gonitwach.

1.

W gonitwach przeprowadzanych systemem handikapowym nie mogą brać udziału 2-letnie

konie pełnej krwi angielskiej, 3-letnie konie arabskie czystej krwi i 3-letnie konie

ras półkrwi.

2.

Szczegółowy sposób ustalania grup i handikapów koni, o których mowa w § 2 pkt 1 3,

jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Wyróżnia się następujące rodzaje gonitw galopem

1)

ze względu na warunki techniczne

a)

płaskie,

b)

z płotami,

c)

z przeszkodami;

2)

ze względu na płeć konia

a)

ogierów,

b)

klaczy,

c)

ogierów i klaczy,

d)

ogierów i wałachów,

e)

ogierów, klaczy i wałachów (koni);

3)

ze względu na wiek konia

a)

koni jednego wieku,

b)

koni różnego wieku;

4)

ze względu na wagę noszoną przez konia

a)

z wagą ustaloną według skali wag noszonych przez konie, która jest określona w załączniku

nr 2 do rozporządzenia,

b)

z nadwagą lub ulgą wagi w stosunku do wagi określonej według skali wag, o której mowa

w załączniku nr 2 do rozporządzenia,

c)

z wagą ustaloną w systemie handikapowym;

5)

ze względu na miejsce trenowania koni

a)

gonitwy międzynarodowe dla koni, bez względu na państwo, w którym koń był trenowany,

b)

gonitwy międzynarodowe z udziałem koni z innych państw dopuszczonych do udziału w

gonitwie na zasadzie wzajemności,

c)

gonitwy międzynarodowe z udziałem koni z innych państw dopuszczonych do udziału w

gonitwie na zasadach określanych przez organizacje międzynarodowe wyścigów konnych,

których Klub jest członkiem,

d)

gonitwy dla koni trenowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgłoszonych

do wyścigów konnych w danym roku i trenowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w okresie co najmniej miesiąca przed terminem zapisu konia do gonitwy;

6)

ze względu na zaliczenie koni do poszczególnych grup lub kategorii

a)

gonitwy dla koni I grupy,

b)

gonitwy dla koni II grupy,

c)

gonitwy dla koni III grupy,

d)

gonitwy dla koni IV grupy,

e)

gonitwy pozagrupowe kategorii A i B dla wszystkich koni bez ograniczeń,

f)

gonitwy pozagrupowe kategorii A i B z ograniczeniami, w szczególności ze względu na

płeć, wiek lub przynależność do grup,

g)

gonitwy próbne dla 2-letnich koni pełnej krwi angielskiej albo 3-letnich koni arabskich

czystej krwi, które nie biegały w gonitwach;

7)

kwalifikacyjne - dla gonitw z płotami, rozgrywane zgodnie z warunkami określonymi

w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

8)

specjalne

a)

gonitwy w ramach zawodów lub imprez, o których mowa w art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie

zwierząt gospodarskich

(Dz. U. poz. 921, z 2008 r. poz. 1056, z 2009 r. poz. 1775, z 2010 r. poz. 857 oraz z 2011 r. poz. 622),

b)

gonitwy ze specjalnymi warunkami dotyczącymi koni,

c)

gonitwy ze specjalnymi warunkami dotyczącymi jeźdźców.

1.

Gonitwę przeprowadza się w warunkach dających równe szanse wszystkim koniom.

2.

W gonitwach nie mogą brać udziału klacze źrebne.

3.

W gonitwach, o których mowa w § 6 pkt 6

1)

dopuszcza się udział konia

a)

w gonitwie dla koni zakwalifikowanych o jedną grupę lub kategorię niżej niż grupa

lub kategoria, do której zakwalifikowano tego konia,

b)

w gonitwie dla koni kategorii lub grup wyższych niż grupa lub kategoria, do której

zakwalifikowano tego konia;

2)

jeżeli koń wygra, także z wynikiem łeb w łeb, gonitwę dla koni zakwalifikowanych o

jedną grupę lub kategorię niżej niż grupa lub kategoria, do której zakwalifikowano

tego konia, do końca danego roku koń ten nie może brać udziału w takich gonitwach;

nie dotyczy to koni zakwalifikowanych do kategorii A.

1.

Konie pełnej krwi angielskiej mogą brać udział w gonitwach galopem, jeżeli zostały

wpisane do Polskiej Księgi Stadnej Koni Pełnej Krwi Angielskiej lub innej księgi tej

rasy prowadzonej przez podmiot uznany, zgodnie z prawodawstwem zootechnicznym w rozumieniu

art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt

gospodarskich, przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz Międzynarodową

Federację Władz Wyścigowych, zwaną dalej „IFHA”, lub odpowiedniej księgi zagranicznej

uznanej przez IFHA.

2.

Konie arabskie czystej krwi mogą brać udział w gonitwach, jeżeli zostały wpisane do

Polskiej Księgi Stadnej Koni Arabskich Czystej Krwi lub innej księgi tej rasy prowadzonej

przez podmiot uznany, zgodnie z prawodawstwem zootechnicznym, przez właściwy organ

państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz Światową Organizację Konia Arabskiego

- WAHO lub odpowiedniej księgi zagranicznej uznanej przez tę organizację.

3.

Konie ras półkrwi mogą brać udział w gonitwach, jeżeli ze względu na pochodzenie spełniają

warunki wpisu do księgi hodowlanej w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa

w ust. 1, prowadzonej dla danej rasy w Rzeczypospolitej Polskiej lub do odpowiedniej

księgi zagranicznej.

4.

Konie wpisane do odpowiednich ksiąg zagranicznych, o których mowa w ust. 1-3, zgłoszone

do wyścigów konnych w danym roku, mogą brać udział w gonitwach, jeżeli

1)

do Klubu zostaną przesłane dokumenty potwierdzające wpis do odpowiednich ksiąg prowadzonych

w innym państwie dla tych koni;

2)

od dnia zgłoszenia do wyścigów konnych konie te, trenowane przez osobę nieposiadającą

licencji na trenowanie koni wydanej przez Prezesa lub licencji wydanej przez właściwy

podmiot w Unii Europejskiej na trenowanie koni w danym roku, nie brały udziału w gonitwie

w innym państwie.

Z wyjątkiem gonitw kwalifikacyjnych, konie nie mogą brać udziału w gonitwach częściej

niż co 6 dni.

1.

Gonitwy wyłącznie dla koni 2-letnich nie mogą odbywać się przed dniem 1 czerwca, a

dla koni 2-letnich i starszych przed dniem 1 września.

2.

W gonitwach płaskich mogą brać udział konie

1)

2-letnie i starsze - w przypadku koni pełnej krwi angielskiej;

2)

3-letnie i starsze - w przypadku koni arabskich czystej krwi;

3)

3-letnie i starsze - w przypadku koni ras półkrwi.

3.

W gonitwach z płotami mogą brać udział konie

1)

3-letnie i starsze - w przypadku koni pełnej krwi angielskiej;

2)

4-letnie i starsze - w przypadku koni arabskich czystej krwi;

3)

3-letnie i starsze - w przypadku koni ras półkrwi.

4.

W gonitwach z przeszkodami mogą brać udział konie

1)

3-letnie i starsze - w przypadku koni pełnej krwi angielskiej;

2)

3-letnie i starsze - w przypadku koni ras półkrwi.

Gonitwy płaskie dla koni pełnej krwi angielskiej przeprowadza się na dystansie nie

krótszym niż 800 m, z tym że w przypadku gonitw przeprowadzanych dla koni w różnym

wieku, w których biorą udział konie 2-letnie, gonitwy przeprowadza się na dystansie

od 800 m do 1400 m.

Gonitwy płaskie dla koni arabskich czystej krwi przeprowadza się na dystansie nie

krótszym niż 1400 m.

Gonitwy płaskie dla koni ras półkrwi przeprowadza się na dystansach

1)

od 1400 m do 3200 m - w przypadku gonitw przeprowadzanych wyłącznie dla koni 3-letnich

oraz gonitw przeprowadzanych dla koni w różnym wieku z udziałem koni 3-letnich;

2)

od 2000 m do 3200 m - w przypadku przeprowadzania pozostałych gonitw.

Gonitwy z płotami przeprowadza się na dystansie nie krótszym niż 2400 m i nie dłuższym

niż 5000 m.

1.

Gonitwy z przeszkodami przeprowadza się na dystansie nie krótszym niż 2600 m.

2.

Konie 3-letnie mogą brać udział w gonitwach z przeszkodami rozgrywanych wyłącznie

dla koni tej grupy wiekowej od dnia 1 września, na dystansach do 4200 m.

1.

Konie 3-letnie mogą brać udział w gonitwach z płotami rozgrywanych wyłącznie dla koni

tej grupy wiekowej - od dnia 1 czerwca i tylko na dystansach do 3200 m.

2.

Konie 3-letnie mogą brać udział w gonitwach z płotami rozgrywanych z udziałem koni

starszych - od dnia 1 września i tylko na dystansach do 3200 m.

1.

Gonitwy płaskie przeprowadza się na bieżni toru wyścigowego.

2.

Trasę gonitwy z płotami i gonitwy z przeszkodami wytycza się chorągiewkami żółtymi,

białymi i czerwonymi.

3.

Chorągiewki żółte wyznaczają profil zakrętu i należy je mijać z zewnętrznej strony.

Chorągiewki białe i czerwone wyznaczają płoty albo przeszkody, które należy pokonać,

oraz odcinki trasy. Chorągiewki białe umieszcza się z lewej strony płotów albo przeszkód

oraz odcinków trasy, a czerwone - z prawej. Przejazd odbywa się między chorągiewkami.

4.

W gonitwach, o których mowa w ust. 2, płoty są ustawione na trasie gonitwy w odstępach

od 200 m do 400 m, a przeszkody w odstępach uzależnionych od stopnia trudności gonitwy,

przy czym ostatni płot albo przeszkoda nie mogą być ustawione w odległości mniejszej

niż 200 m od celownika.

1.

W gonitwach biorą udział konie, których przynajmniej przednie kończyny są okute płaskimi,

gładkimi podkowami, których wzory są zgodne z zaleceniami IFHA.

2.

Za zgodą komisji technicznej w gonitwach płaskich, z płotami albo gonitwach z przeszkodami

mogą być stosowane podkowy płaskie z elementami zapewniającymi lepszą przyczepność,

pod warunkiem że elementy te nie stanowią zagrożenia dla koni biorących udział w gonitwie.

3.

Gonitwy przeprowadza się, jeżeli organizator wyścigów konnych zapewni możliwość podkuwania

koni przez podkuwacza przez cały czas ich przeprowadzania.

4.

Koń zapisany do gonitwy w okularach nie może brać w niej udziału bez okularów.

5.

Koń zapisany do gonitwy bez okularów nie może brać w niej udziału w okularach.

1.

Jeździec może używać w gonitwie bata z klapką o długości do 75 cm, z wyjątkiem gonitw

z udziałem 2-letnich koni pełnej krwi angielskiej oraz 3-letnich koni arabskich czystej

krwi, w których można używać bata z klapką o długości do 45 cm.

2.

Uczniowie jeździeccy oraz jeźdźcy, którzy nie wygrali 10 gonitw, nie mogą dosiadać

koni

1)

w gonitwach pozagrupowych;

2)

w gonitwach płaskich z batem;

3)

które nie ukończyły w sposób ważny przynajmniej jednej gonitwy.

1.

Konia przed gonitwą pokazuje się na padoku, z tym że w przypadku niekorzystnych warunków

atmosferycznych komisja techniczna może zezwolić na doprowadzenie konia bezpośrednio

na pozycję startu.

2.

Koń przed gonitwą płaską odbywa próbny galop na torze wyścigowym przed komisją techniczną

i publicznością.

3.

Koń przed gonitwą z płotami albo gonitwą z przeszkodami dokonuje próbnych skoków przez

płoty albo przeszkody wskazane przez komisję techniczną.

4.

Koń, który dwukrotnie nie wykona próbnego skoku przez płot albo przeszkodę wskazaną

przez komisję techniczną, nie bierze udziału w gonitwie.

Warunkiem przeprowadzenia gonitwy jest wystartowanie w niej co najmniej dwóch koni

należących do dwóch różnych właścicieli, trenowanych przez różnych trenerów, a ponadto

w przypadku gonitw

1)

płaskich grupowych - zapisanie do nich co najmniej 7 koni, należących do co najmniej

dwóch różnych właścicieli, trenowanych przez co najmniej dwóch różnych trenerów;

2)

płaskich pozagrupowych - zapisanie do nich co najmniej 5 koni, należących do co najmniej

dwóch różnych właścicieli, trenowanych przez co najmniej dwóch różnych trenerów;

3)

z płotami i z przeszkodami - zapisanie do nich co najmniej 7 koni, należących do co

najmniej dwóch różnych właścicieli, trenowanych przez co najmniej dwóch różnych trenerów.

1.

Gonitwę przeprowadza się, jeżeli zostały dla niej ustalone szczegółowe warunki, obejmujące

co najmniej

1)

system jej przeprowadzenia;

2)

jej rodzaj i dystans;

3)

wysokość przewidzianych nagród, z wyjątkiem gonitw kwalifikacyjnych.

2.

Szczegółowe warunki gonitwy ustala organizator wyścigów konnych i podaje do wiadomości

w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze wyścigowym, co najmniej w terminie

1)

14 dni przed przewidywanym terminem zapisu koni do gonitwy;

2)

7 dni przed przewidywanym terminem zapisu koni do gonitwy - w przypadku gonitw dodatkowych.

3.

W przypadku gdy organizator wyścigów konnych organizuje co najmniej 70 gonitw w roku,

warunki, o których mowa w ust. 2, podaje do wiadomości w terminie do dnia 20 stycznia.

4.

W przypadku przeprowadzenia gonitwy dodatkowej z powodu niezapisania do gonitwy płaskiej

grupowej albo do gonitwy z płotami lub przeszkodami wymaganej liczby koni, organizator

wyścigów konnych, po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa, podaje do wiadomości warunki

tej gonitwy w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze wyścigowym, najpóźniej w dniu

zapisu koni do tej gonitwy.

1.

Gonitwy kłusem przeprowadza się systemem wynikowym lub handikapowym.

2.

System wynikowy polega na przeprowadzaniu gonitw, w których biorą udział konie spełniające

warunki określone przez organizatora wyścigów konnych dotyczące wyników koni.

3.

System handikapowy polega na przeprowadzaniu gonitw, w których szanse koni są wyrównywane

przez zwiększenie dystansu, jaki konie mają do pokonania, nie więcej niż o 80 m.

Wyróżnia się następujące rodzaje gonitw kłusem

1)

ze względu na warunki techniczne

a)

w zaprzęgu (koń w sulce i powożący),

b)

pod siodłem;

2)

ze względu na płeć konia

a)

ogierów,

b)

klaczy,

c)

ogierów i klaczy,

d)

ogierów i wałachów,

e)

ogierów, klaczy i wałachów (koni);

3)

ze względu na wiek konia, z wagą ustaloną według skali wag, o której mowa w załączniku

nr 2 do rozporządzenia

a)

koni jednego wieku,

b)

koni różnego wieku;

4)

ze względu na miejsce trenowania koni

a)

gonitwy międzynarodowe dla koni, bez względu na państwo, w którym koń był trenowany,

b)

gonitwy międzynarodowe z udziałem koni z innych państw dopuszczonych do udziału w

gonitwie na zasadzie wzajemności,

c)

gonitwy międzynarodowe z udziałem koni z innych państw dopuszczonych do udziału w

gonitwie na zasadach określanych przez organizacje międzynarodowe wyścigów konnych,

których Klub jest członkiem,

d)

gonitwy dla koni trenowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgłoszonych

do wyścigów konnych w danym roku i trenowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w okresie co najmniej miesiąca przed terminem zapisu konia do gonitwy;

5)

kwalifikacyjne, rozgrywane zgodnie z warunkami określonymi w załączniku nr 4 do rozporządzenia;

6)

ze względu na dystans, jaki konie mają do pokonania

a)

gonitwy z jednakowym dystansem dla wszystkich koni,

b)

gonitwy z różnym dystansem, w tym handikapowe;

7)

ze względu na wyniki osiągane w gonitwach, w tym ze względu na najlepszy czas ustalony

w przeliczeniu na 1000 m, zwany dalej „rekordem”, lub ze względu na sumy nagród uzyskanych

przez poszczególne konie, lub ze względu na zajęte miejsca

a)

gonitwy otwarte dla wszystkich koni, bez względu na ich wyniki osiągnięte w gonitwach,

b)

gonitwy z ograniczeniami, dla koni o określonych przez organizatora wyścigów konnych

wynikach osiągniętych w gonitwach, w tym rekordach mieszczących się w określonym przedziale

czasowym, bądź ograniczone sumą nagród uzyskanych przez poszczególne konie lub ograniczone

zajętymi miejscami;

8)

specjalne

a)

gonitwy w ramach zawodów lub imprez, o których mowa w art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie

zwierząt gospodarskich,

b)

gonitwy ze specjalnymi warunkami dotyczącymi koni,

c)

gonitwy ze specjalnymi warunkami dotyczącymi jeźdźców.

1.

Gonitwę przeprowadza się w warunkach dających równe szanse wszystkim koniom.

2.

W gonitwach nie mogą brać udziału klacze źrebne.

1.

Sposób przeliczania czasów osiągniętych przez kłusaki na dystansie 1000 m określa

się według wzoru

(Czas w sekundach × 1000)/(dystans w metrach)

2.

W gonitwach z dystansem, ustalonym w systemie handikapowym dla kłusaków, zwiększa

się kolejno dystans o 20 m, 40 m, 60 m i 80 m, w zależności od rekordu lub sum wygranych

nagród, zgodnie ze szczegółowymi warunkami gonitwy, ustalonymi przez organizatora

wyścigów konnych.

1.

Kłusaki mogą brać udział w gonitwach, jeżeli zostały wpisane do Polskiej Księgi Stadnej

Kłusaków lub innej księgi tej rasy prowadzonej przez podmiot uznany, zgodnie z prawodawstwem

zootechnicznym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt

gospodarskich, przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub do innej odpowiedniej

księgi zagranicznej uznanej przez Międzynarodową Unię Kłusa, zwaną dalej „UET”, oraz

zostały zakwalifikowane do wyścigów konnych zgodnie z warunkami przeprowadzania gonitw

kwalifikacyjnych kłusaków, które są określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

2.

Kłusaki wpisane do odpowiedniej księgi zagranicznej, o których mowa w ust. 1, zgłoszone

do wyścigów konnych w danym roku, mogą brać udział w gonitwach, jeżeli

1)

do Klubu zostaną przesłane dokumenty potwierdzające wpis do odpowiedniej księgi zagranicznej;

2)

od dnia zgłoszenia do wyścigów konnych konie te, trenowane przez osobę nieposiadającą

licencji na trenowanie koni wydanej przez Prezesa lub licencji wydanej przez właściwy

podmiot w Unii Europejskiej na trenowanie koni w danym roku, nie brały udziału w gonitwie

w innym państwie.

1.

W gonitwach kłusem mogą brać udział konie 2-letnie i starsze.

2.

Gonitwy przeprowadza się na dystansie od 1600 m do 4200 m.

3.

Konie 2-letnie mogą brać udział w gonitwach od dnia 1 sierpnia, na dystansach do 2200

m, wyłącznie w zaprzęgu i w gonitwach z jednakowym dystansem i jedynie w swojej grupie

wiekowej.

1.

Powożący w gonitwach w zaprzęgu może używać bata o długości do 125 cm, zakończonego

rzemieniem o długości do 8 cm.

2.

W gonitwach pod siodłem jeździec może używać bata z klapką o długości do 75 cm.

Warunkiem przeprowadzenia gonitwy jest zapisanie do niej co najmniej 7 koni, z których

w dyspozycji sędziego startera muszą pozostać co najmniej 2 konie, należące do dwóch

różnych właścicieli i trenowane przez co najmniej dwóch różnych trenerów.

1.

Gonitwę przeprowadza się, jeżeli zostały dla niej ustalone szczegółowe warunki, obejmujące

co najmniej

1)

system jej przeprowadzenia;

2)

jej rodzaj i dystans;

3)

wysokość przewidzianych nagród, z wyjątkiem gonitw kwalifikacyjnych.

2.

Szczegółowe warunki gonitwy ustala organizator wyścigów konnych i podaje do wiadomości

w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze wyścigowym, w terminie co najmniej

1)

14 dni przed przewidywanym terminem zapisu koni do gonitwy;

2)

7 dni przed przewidywanym terminem zapisu koni do gonitwy - w przypadku gonitw dodatkowych.

3.

W przypadku gdy organizator wyścigów konnych organizuje co najmniej 70 gonitw w roku,

warunki, o których mowa w ust. 2, podaje do wiadomości w terminie do dnia 20 stycznia.

4.

W przypadku przeprowadzenia gonitwy dodatkowej z powodu niezapisania do gonitwy wymaganej

liczby koni organizator wyścigów konnych, po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa,

podaje do wiadomości warunki tej gonitwy w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze

wyścigowym, najpóźniej w dniu zapisu koni do tej gonitwy.

1.

Do uprawnień właścicieli koni należy

1)

zgłaszanie koni do wyścigów konnych w danym roku;

2)

zapisywanie i wycofywanie koni z gonitw;

3)

zgłaszanie protestów;

4)

składanie wniosków o przeprowadzenie kontroli antydopingowej jeźdźców (powożących)

i koni.

2.

Do obowiązków właścicieli koni należy posiadanie własnych barw wyścigowych oraz dostarczenie

trenerowi kurtki wyścigowej i czapki w barwach zgodnych z zarejestrowanymi barwami

wyścigowymi.

1.

Do uprawnień kierowników stajni wyścigowych należy

1)

zgłaszanie protestów;

2)

składanie wniosków o przeprowadzenie kontroli antydopingowej jeźdźców (powożących)

i koni.

2.

Do obowiązków kierowników stajni wyścigowych należy

1)

zgłaszanie stajni wyścigowych do Klubu;

2)

przedstawianie Klubowi aktualnego wykazu koni trenowanych w stajni wyścigowej z podaniem

ich nazw, płci, wieku, maści, pochodzenia, imienia i nazwiska właściciela oraz kariery

wyścigowej, a w przypadku koni importowanych, zarówno tych, które brały udział w wyścigach

konnych organizowanych w innym państwie, jak i tych, które nie brały udziału w gonitwach.

1.

Do uprawnień trenerów należy

1)

zgłaszanie protestów;

2)

składanie wniosków o przeprowadzenie kontroli antydopingowej jeźdźców (powożących)

i koni;

3)

wydawanie jeźdźcowi (powożącemu) szczegółowych dyspozycji dotyczących taktyki i zachowania

się w trakcie gonitwy, z tym że w przypadku dyspozycji bezwarunkowej trener składa

ją na piśmie jeźdźcowi i do komisji technicznej przed rozpoczęciem gonitwy.

2.

Do obowiązków trenerów należy

1)

właściwe przygotowanie konia do udziału w gonitwie i zabezpieczenie przed podaniem

niedozwolonych środków dopingujących;

2)

dbanie o właściwą formę konia przygotowywanego do udziału w gonitwach;

3)

dobór jeźdźca (powożącego) do określonego konia oraz uzyskanie zgody jeźdźca (powożącego)

na dosiadanie konia (prowadzenie zaprzęgu) w danej gonitwie;

4)

zapewnienie właściwego osiodłania konia do gonitwy albo właściwego przygotowania zaprzęgu

do gonitwy;

5)

zgłaszanie dyżurnemu lekarzowi weterynarii, przed i po gonitwie, podejrzenia zachorowania

konia;

6)

zgłoszenie do komisji technicznej zastępstwa, potwierdzonego na piśmie, w przypadku

nieobecności w czasie rozgrywania gonitw;

7)

wnioskowanie do Klubu o wystawienie i przesłanie zaświadczenia zezwalającego na udział

w gonitwie (Racing Clearance Notification (RCN)) do organu lub instytucji właściwej

w sprawach organizowania wyścigów konnych w państwie, w którym jest rozgrywana gonitwa

- w przypadku udziału konia w gonitwie w innym państwie;

8)

ubezpieczenie pracowników obsługi stajni wyścigowej od następstw nieszczęśliwych wypadków.

3.

Trener posiadający licencję na dosiadanie koni (powożenie) nie może w gonitwie dosiadać

(powozić) konia przeciwko koniom przez siebie trenowanym, chyba że dosiada (powozi)

jednego z trenowanych przez siebie koni.

4.

Trener nie może trenować konia, którego właścicielem jest inny trener posiadający

ważną licencję na trenowanie koni.

Do obowiązków pracowników obsługi stajni wyścigowych należy

1)

terminowe doprowadzanie konia, z wyjątkiem kłusaka startującego w zaprzęgu, przed

gonitwą na padok, bez kontaktu z osobami trzecimi;

2)

wyprowadzanie konia wraz z jeźdźcem na bieżnię toru wyścigowego;

3)

odprowadzanie konia do stajni po zakończeniu gonitwy, z wyjątkiem kłusaka startującego

w zaprzęgu;

4)

poinformowanie dyżurnego lekarza weterynarii o podejrzeniu zachorowania konia.

1.

Do uprawnień jeźdźców (powożących) należy

1)

zgłaszanie protestów;

2)

składanie wniosków o przeprowadzenie kontroli antydopingowej koni i innych jeźdźców

(powożących).

2.

Do obowiązków jeźdźców (powożących) należy

1)

wykonywanie poleceń trenera, z wyjątkiem poleceń sprzecznych z przepisami prawa lub

poleceń, których wykonanie zmniejszyłoby szansę konia na wygranie gonitwy;

2)

zatrzymanie w gonitwie konia, który uległ kontuzji lub w przypadku gdy wystąpią inne

okoliczności, które mogłyby spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub

koni;

3)

dosiadanie konia w

a)

kurtce wyścigowej i czapce w barwach zgodnych z zarejestrowanymi,

b)

kasku spełniającym wymagania odpowiednio IFHA albo UET,

c)

białych spodniach i butach z cholewkami,

d)

kamizelce ochronnej spełniającej wymagania odpowiednio IFHA albo UET;

4)

sprawdzenie prawidłowości osiodłania konia albo właściwego przygotowania zaprzęgu

do gonitwy;

5)

złożenie do Klubu, wraz z wnioskiem o licencję na dosiadanie koni (powożenie), pisemnego

oświadczenia o ubezpieczeniu się od następstw nieszczęśliwych wypadków, a w przypadku

jeźdźca - pisemnego oświadczenia o najniższej wadze, pod jaką jeździec może dosiadać

koni w tym sezonie;

6)

wywiązywanie się z realizacji dyspozycji trenera dotyczących taktyki i zachowania

się w trakcie gonitwy;

7)

utrzymanie wagi, tak aby waga sprawdzona po gonitwie nie była niższa od wagi ustalonej

przed gonitwą lub wyższa od tej wagi więcej niż o 1 kg.

3.

Jeździec (powożący) nie może w gonitwie dosiadać (powozić) konia przeciwko koniom,

których jest właścicielem, chyba że dosiada (powozi) jednego z koni będących jego

własnością.

4.

Jeździec (powożący) posiadający licencję zagraniczną wydaną przez władze wyścigowe

państwa będące członkiem IFHA lub UET, oprócz uprawnień określonych w ust. 1, może

dosiadać koni (powozić) w gonitwach, z wyjątkiem gonitw przeznaczonych dla jeźdźców,

którzy nie wygrali 25 gonitw.

5.

Do obowiązków jeźdźców (powożących) posiadających licencję zagraniczną, oprócz obowiązków

określonych w ust. 2, należy

1)

przedstawienie komisji technicznej ważnej licencji wydanej przez władze wyścigowe

państwa będącego członkiem IFHA lub UET;

2)

przedłożenie komisji technicznej wypełnionej deklaracji Clearance Form, której wzór

jest określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia.

1.

Członkowie komisji technicznej wybierają przewodniczącego komisji technicznej i jego

zastępcę spośród składu tej komisji.

2.

Do kompetencji komisji technicznej należy

1)

nadzór nad przestrzeganiem przepisów regulaminu wyścigów konnych, w tym nadzór nad

prawidłowością przebiegu gonitwy, a w przypadku podejrzenia wystąpienia nieprawidłowości

- wszczęcie postępowania wyjaśniającego i ogłoszenie tego w sposób zwyczajowo przyjęty

na danym torze wyścigowym;

2)

ustalanie, czy koń lub jeździec (powożący) może brać udział w gonitwie ze względu

na przepisy regulaminu wyścigów konnych oraz warunki poszczególnych gonitw;

3)

rozstrzyganie protestów;

4)

uznawanie gonitw za nieważne;

5)

zabranianie udziału poszczególnych koni w gonitwie;

6)

orzekanie o zdyskwalifikowaniu koni;

7)

orzekanie w sprawach przewinień dyscyplinarnych;

8)

ustalanie wyniku gonitwy;

9)

stwierdzanie niedyspozycji lub choroby jeźdźca (powożącego) na podstawie orzeczenia

dyżurnego lekarza medycyny;

10)

ustalanie norm czasu przebywania dystansu w poszczególnych fazach gonitwy;

11)

niedopuszczenie konia do udziału w gonitwie;

12)

wnioskowanie do organizatora wyścigów konnych o odwołanie gonitwy albo dnia wyścigowego

lub wyznaczenie, za zgodą Prezesa, innego terminu gonitwy albo dnia wyścigowego -

do 7 dni od terminu ustalonego w planie gonitw, w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych

zdarzeń lub złych warunków atmosferycznych, mogących zagrażać bezpieczeństwu przeprowadzanej

gonitwy;

13)

przekazanie do Klubu deklaracji Clearance Form niezwłocznie po zakończeniu dnia wyścigowego;

14)

wykonywanie innych czynności określonych w regulaminie wyścigów konnych.

3.

Komisja techniczna niezwłocznie informuje organizatora wyścigów konnych na piśmie

lub w innej uzgodnionej formie o wniesionych protestach oraz rozstrzygnięciach tych

protestów.

1.

Orzeczenia komisji technicznej zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej

trzech członków tej komisji, w tym przewodniczącego lub jego zastępcy.

2.

W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego komisji technicznej,

a w razie jego nieobecności - głos zastępcy.

3.

Orzeczenie komisji technicznej wraz z uzasadnieniem podpisują wszyscy członkowie komisji,

którzy brali udział w jego wydaniu.

4.

Komisja techniczna niezwłocznie informuje organizatora wyścigów konnych o wydanym

orzeczeniu.

5.

Orzeczenie komisji technicznej jest niezwłocznie podawane do wiadomości przez organizatora

wyścigów konnych w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze wyścigowym.

1.

Sędziowie techniczni wykonują następujące czynności

1)

sędzia starter - czuwa nad prawidłowością startu;

2)

sędzia u celownika - ustala, w jakiej kolejności konie osiągnęły celownik, podaje

stan toru wyścigowego i warunki pogodowe w dniu wyścigowym;

3)

sędzia u wagi - sprawdza wagę jeźdźców przed i po gonitwie;

4)

sędzia u zegara - ustala dokładny czas gonitwy od startu do momentu osiągnięcia celownika

przez pierwszego konia;

5)

sędziowie obserwatorzy - czuwają nad prawidłowością przebiegu gonitwy na stanowiskach

wskazanych przez przewodniczącego komisji technicznej, związanych z przeprowadzeniem

gonitw.

2.

W razie dostrzeżenia nieprawidłowości w zakresie czynności powierzonych sędziemu technicznemu,

sędzia techniczny niezwłocznie informuje o tym fakcie przewodniczącego komisji technicznej.

1.

Członkowie komisji odwoławczej wybierają przewodniczącego komisji odwoławczej i jego

zastępcę spośród składu tej komisji.

2.

Komisja odwoławcza rozpatruje odwołania od orzeczeń komisji technicznej w sprawach

określonych w regulaminie wyścigów konnych.

3.

Odwołanie wnosi się w terminie 3 dni od dnia doręczenia orzeczenia komisji technicznej

wraz z uzasadnieniem - za pośrednictwem tej komisji.

4.

Komisja odwoławcza rozpatruje odwołanie w terminie 5 dni od dnia jego wniesienia.

5.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania orzeczenia.

6.

Do orzeczeń wydawanych przez komisję odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy §

38.

7.

Komisja odwoławcza niezwłocznie informuje organizatora wyścigów konnych na piśmie

lub w innej uzgodnionej formie o wniesionych odwołaniach oraz wydanych w ich następstwie

orzeczeniach.

Do kompetencji dyżurnego lekarza medycyny należy

1)

ustalanie, na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich, niedyspozycji lub choroby

jeźdźca (powożącego) oraz zgłaszanie faktu niedyspozycji lub choroby jeźdźca (powożącego)

komisji technicznej;

2)

wykonywanie czynności związanych z przeprowadzeniem kontroli antydopingowej jeźdźców

(powożących);

3)

udzielanie pomocy medycznej na torze wyścigowym.

Do kompetencji dyżurnego lekarza weterynarii należy

1)

ustalanie, na podstawie przeprowadzonych badań, stanu zdrowia konia, jego niedyspozycji

lub choroby oraz zgłaszanie faktu niedyspozycji lub choroby konia komisji technicznej;

2)

wykonywanie czynności związanych z przeprowadzeniem kontroli antydopingowej koni;

3)

udzielanie pomocy lekarsko-weterynaryjnej.

Dyżurny lekarz medycyny i dyżurny lekarz weterynarii przekazują komisji technicznej

wyniki swoich ustaleń na piśmie.

1.

Kierownik stajni wyścigowej albo trener samodzielnie prowadzący stajnię wyścigową

zgłaszają na piśmie tę stajnię do Klubu.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania oraz adres kierownika stajni wyścigowej;

2)

imiona i nazwiska, miejsca zamieszkania oraz adresy trenerów;

3)

imiona i nazwiska, miejsca zamieszkania oraz adresy pracowników obsługi stajni.

3.

Wszelkie zmiany dotyczące danych zawartych w zgłoszeniu przekazuje się Klubowi na

piśmie najpóźniej przed upływem 48 godzin od ich zaistnienia.

1.

W gonitwach, z wyjątkiem gonitw międzynarodowych, mogą brać udział konie, które w

terminie do dnia 31 stycznia zostały zgłoszone do wyścigów konnych w danym roku, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W gonitwach, z wyjątkiem gonitw międzynarodowych, mogą brać udział konie zgłoszone

po dniu 31 stycznia, jeżeli

1)

były trenowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej miesiąc przed dniem

pierwszego startu oraz

2)

została uiszczona opłata za ich zgłoszenie w wysokości dziesięciokrotności opłaty

za zgłoszenie dokonane przed dniem 31 stycznia.

3.

W gonitwach międzynarodowych może brać udział koń trenowany za granicą, jeżeli wraz

z zapisem konia do gonitwy zostało przesłane do Klubu zaświadczenie zezwalające na

udział w gonitwie (Racing Clearance Notification (RCN)), wydane przez władze wyścigowe

państwa, w którym aktualnie zarejestrowany jest ten koń oraz jego kariera wyścigowa,

będące członkiem IFHA lub Międzynarodowej Federacji Władz Wyścigowych Koni Arabskich

(IFAHR), lub UET.

4.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się do Klubu, na piśmie.

5.

Zgłoszenie zawiera

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania oraz adres albo nazwę i siedzibę właściciela

konia;

2)

imię i nazwisko trenera przygotowującego konia do udziału w gonitwach;

3)

dane o pochodzeniu, dacie urodzenia i maści konia;

4)

imię i nazwisko albo nazwę hodowcy konia;

5)

nazwę stajni wyścigowej, w której koń jest przygotowywany do wyścigów konnych;

6)

barwy, pod jakimi koń ma brać udział w gonitwach.

6.

Wszelkie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu przekazuje się Klubowi na piśmie najpóźniej

przed upływem 48 godzin od ich zaistnienia.

1.

Barwy wyścigowe Klub rejestruje corocznie, na wniosek właściciela konia.

2.

Wniosek o rejestrację barw wyścigowych zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres albo nazwę i siedzibę właściciela konia;

2)

opis barw wyścigowych, przy czym barwy mogą zawierać do 3 kolorów; logo reklamowe

uważa się za jeden kolor.

3.

Do wniosku o rejestrację barw wyścigowych dołącza się wzór barw.

4.

Prezes może odmówić rejestracji barw, jeżeli nie odróżniają się one w sposób wystarczający

od barw już zarejestrowanych.

5.

Przedłużenie rejestracji barw wyścigowych na kolejny rok następuje na wniosek właściciela

konia i dotyczy barw wyścigowych zarejestrowanych w Klubie w poprzednim roku.

6.

W przypadku gdy w gonitwie bierze udział więcej niż jeden koń danego właściciela,

sędzia u wagi może nakazać użycie czapki drugiej i kolejnych, o barwach innych niż

zarejestrowane, lub nakazać zastosowanie dodatkowego elementu stroju w postaci szarfy

lub opaski, który umożliwi odróżnienie koni.

1.

Identyfikacja koni biorących udział w gonitwie polega na weryfikacji

1)

zgodności wyglądu konia z opisem graficznym konia zawartym w jego dokumencie identyfikacyjnym;

2)

zgodności odczytu numeru wszczepionego transpondera elektronicznego z numerem tego

transpondera zamieszczonym w jego dokumencie identyfikacyjnym;

3)

na podstawie dokumentu identyfikacyjnego, czy koń został zaszczepiony przeciwko grypie

produktami leczniczymi weterynaryjnymi dopuszczonymi do obrotu, według odpowiedniego

dla nich schematu, zgodnie z zasadami określonymi przez organizacje międzynarodowe

wyścigów konnych, których członkiem jest Klub.

2.

Identyfikację koni biorących udział w gonitwie przeprowadza osoba upoważniona przez

Prezesa.

3.

Jeżeli osoba upoważniona przez Prezesa do identyfikacji koni stwierdzi niezgodność

informacji zawartych w dokumencie identyfikacyjnym ze stanem faktycznym, informuje

o tym fakcie komisję techniczną, która nie dopuszcza konia, którego to dotyczy, do

udziału w gonitwie.

1.

Każdy koń mający wziąć udział w gonitwie powinien być do niej zapisany.

2.

Terminy zapisów ustala organizator wyścigów konnych, z tym że termin ten nie może

być krótszy niż 5 dni przed rozegraniem gonitwy.

3.

Zapis jest pisemnym dowodem zgłoszenia konia do udziału w określonej gonitwie.

4.

Zapis konia do gonitwy powinien zawierać

1)

określenie gonitwy, do której koń jest zapisany, z podaniem jej daty i numeru;

2)

płeć i nazwę konia;

3)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania albo nazwę i siedzibę właściciela konia;

4)

imię i nazwisko trenera, który w dniu zapisu przygotowuje konia do gonitwy;

5)

imię i nazwisko jeźdźca (powożącego);

6)

wagę, jaką koń ma nieść w gonitwie, albo określenie wielkości handikapu w gonitwie

kłusaków;

7)

w przypadku gonitw innych niż gonitwy kłusaków, informacje dotyczące

a)

ograniczenia pola widzenia u konia,

b)

udziału konia w gonitwie w okularach,

c)

dosiadania konia bez bata;

8)

podpis osoby zapisującej konia.

5.

Jednocześnie ze zgłoszeniem zapisu należy wnieść opłatę określoną przez organizatora

wyścigów konnych, która składa się z części

1)

stałej, przeznaczonej na opłacenie jeźdźca (powożącego) za dosiadanie (powożenie)

konia oraz na opłacenie pracowników obsługi stajni wyścigowej za wykonywanie obowiązków,

o których mowa w § 35 pkt 1 3;

2)

zmiennej, uzależnionej od wysokości nagrody w gonitwie.

6.

Dokonane zapisy nie mogą być wycofane.

7.

Zapisy należy składać pisemnie w lokalu organizatora wyścigów konnych lub nadsyłać

w inny sposób określony przez organizatora tych wyścigów.

8.

Z zastrzeżeniem ust. 9 oraz § 52, § 54 ust. 3 i ust. 11 załącznika nr 1 do rozporządzenia,

po złożeniu zapisów nie można czynić w dokonanych zapisach żadnych zmian, jak również

nie można zastępować dokonanych zapisów innymi.

9.

Właściciel konia lub osoba przez niego upoważniona na piśmie może dokonać zmiany jeźdźca

lub trenera. Zmiana jeźdźca może być dokonana wyłącznie na warunkach i w terminach

ustalonych przez organizatora wyścigów konnych.

1.

Zapis konia do gonitwy jest nieważny, jeżeli

1)

nie odpowiada warunkom określonym w § 48;

2)

dotyczy konia nieodpowiadającego szczegółowym warunkom gonitwy;

3)

został dokonany przez osobę nieuprawnioną;

4)

jest nieczytelny lub budzący wątpliwości pod względem treści.

2.

Opłaty dokonane w związku z zapisem uznanym za nieważny nie podlegają zwrotowi.

1.

Organizator wyścigów konnych określa maksymalną liczbę koni, która może brać udział

w gonitwie.

2.

W przypadku zapisania do gonitwy krajowej rozgrywanej w galopie większej liczby koni

niż liczba, o której mowa w ust. 1, organizator wyścigów konnych kwalifikuje do gonitwy

w pierwszej kolejności konie zakwalifikowane do wyższej grupy, a następnie bierze

pod uwagę wyższe sumy nagród wygranych przez właściciela danego konia, a w przypadku

kłusaków wyższe sumy nagród wygranych przez właściciela danego konia.

3.

W przypadku zapisania do gonitwy międzynarodowej galopem większej liczby koni niż

liczba, o której mowa w ust. 1, jeżeli liczba koni trenowanych w innym państwie nie

przewyższa 5, organizator wyścigów konnych kwalifikuje do udziału w gonitwie wszystkie

konie trenowane w innym państwie, a pozostałe konie kwalifikuje do gonitwy zgodnie

z ust. 2.

4.

W przypadku zapisania do gonitwy międzynarodowej rozgrywanej w kłusie większej liczby

koni niż liczba, o której mowa w ust. 1, jeżeli liczba koni trenowanych w innym państwie

nie przewyższa 2, organizator wyścigów konnych kwalifikuje do udziału w gonitwie wszystkie

konie trenowane w innym państwie, a pozostałe konie kwalifikuje do gonitwy zgodnie

z ust. 2.

5.

W przypadku zapisania do gonitwy międzynarodowej rozgrywanej w galopie większej liczby

koni niż liczba, o której mowa w ust. 1, jeżeli liczba koni trenowanych w innym państwie

przewyższa 5, organizator wyścigów konnych kwalifikuje konie do gonitwy w następujący

sposób

1)

spośród koni trenowanych w innym państwie kwalifikuje do gonitwy 5 koni, biorąc pod

uwagę przede wszystkim wartość najwyższej nagrody otrzymanej przez właściciela danego

konia w ostatnich dwóch latach, a następnie wyższą sumę nagród otrzymanych przez właściciela

danego konia;

2)

pozostałe konie kwalifikuje do gonitwy zgodnie z ust. 2.

6.

W przypadku zapisania do gonitwy międzynarodowej kłusem większej liczby koni niż liczba,

o której mowa w ust. 1, w tym więcej niż 2 koni trenowanych w innym państwie, organizator

wyścigów konnych kwalifikuje konie do gonitwy w następujący sposób

1)

spośród koni trenowanych w innym państwie kwalifikuje do gonitwy 2 konie, biorąc pod

uwagę przede wszystkim wartość najwyższej nagrody otrzymanej przez właściciela danego

konia w ostatnich dwóch latach, a następnie wyższą sumę nagród otrzymanych przez właściciela

danego konia;

2)

pozostałe konie kwalifikuje do gonitwy zgodnie z ust. 2.

7.

Przy ustalaniu sumy nagród, o której mowa w ust. 2 i ust. 5 pkt 1, uwzględnia się

również nagrody otrzymane przez poprzednich właścicieli danego konia.

8.

W razie niezakwalifikowania wystarczającej liczby koni przy zastosowaniu kryteriów,

o których mowa w ust. 2 lub 5, organizator wyścigów konnych przeprowadza losowanie.

9.

Z wyjątkiem gonitw pozagrupowych kategorii A i B, w przypadku zapisania do gonitwy

więcej niż 13 koni, gonitwa może być podzielona przez organizatora wyścigów konnych;

podziału koni dokonuje się drogą losowania.

1.

Organizator wyścigów konnych, nie później niż 24 godziny po upływie terminu zapisów

koni do gonitwy, sporządza listę koni zapisanych do gonitwy, zawierającą informacje

o

1)

godzinach rozgrywania gonitw;

2)

numerach startowych;

3)

imionach i nazwiskach jeźdźców (powożących);

4)

wagach jeźdźców;

5)

ograniczeniach pola widzenia u koni;

6)

udziale konia w okularach w gonitwie;

7)

dosiadaniu konia bez bata.

2.

Listę, o której mowa w ust. 1, podaje się do wiadomości przez wywieszenie w lokalu

toru wyścigowego oraz na stronie internetowej administrowanej przez organizatora wyścigów

konnych.

3.

W razie nieumieszczenia na liście, o której mowa w ust. 1, konia zapisanego do gonitwy

zgodnie z przepisami, właściciel konia może niezwłocznie zgłosić sprzeciw do organizatora

wyścigów konnych.

4.

W przypadku gdy sprzeciw jest uzasadniony, organizator wyścigów konnych dokonuje sprostowania

w oficjalnym programie wyścigów konnych nie później niż przed upływem 12 godzin od

wydania tego programu i dopuszcza konia do udziału w gonitwie.

5.

W razie niedokonania sprostowania, o którym mowa w ust. 4, lub niedopuszczenia konia

do udziału w gonitwie, organizator wyścigów konnych wypłaca właścicielowi konia równowartość

pierwszej nagrody w tej gonitwie.

Jeżeli po zapisaniu konia do gonitwy nastąpi zmiana jego właściciela lub trenera,

nowy właściciel lub trener wykonuje uprawnienia wynikające z zapisu konia, jeżeli

co najmniej na 48 godzin przed gonitwą poinformuje Klub i organizatora wyścigów konnych

o tym fakcie.

1.

Wycofanie konia z gonitwy może być dokonane przez złożenie organizatorowi wyścigów

konnych pisemnego oświadczenia o wycofaniu konia z gonitwy, zawierającego

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania albo nazwę i siedzibę właściciela konia;

2)

określenie gonitwy, z której koń jest wycofany, i datę jej przeprowadzenia;

3)

nazwę konia i stajni wyścigowej;

4)

podpis osoby wycofującej konia z gonitwy.

2.

Jednocześnie ze złożeniem oświadczenia o wycofaniu konia z gonitwy wnosi się opłatę

określoną przez organizatora wyścigów konnych.

3.

Termin na złożenie oświadczenia o wycofaniu konia z gonitwy ustala organizator wyścigów

konnych w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze wyścigowym.

4.

W razie wycofania konia z gonitwy, części opłaty, o której mowa w § 48 ust. 5 pkt

2, nie zwraca się.

5.

Wycofanie konia z gonitwy jest nieważne, jeżeli

1)

zostało dokonane przez osobę do tego nieuprawnioną lub niezgodnie z przepisami ust.

1 lub 2 lub

2)

oświadczenie o wycofaniu konia z gonitwy zostało złożone po upływie terminu ustalonego

przez organizatora wyścigów konnych.

6.

Oświadczenie o wycofaniu konia z gonitwy jest nieodwołalne.

1.

Waga jeźdźca oznacza wagę człowieka, bez kasku, oraz wagę wszystkich przedmiotów,

które koń niesie w gonitwie, z wyjątkiem napierśnika, wytoka, nachrapnika, uzdy, kiełzna,

okularów, bata, nauszników, wszelkich ochraniaczy, bandaży, ścierki pod siodło z numerem

oraz innych przedmiotów zgodnych z zaleceniami IFHA - pomniejszoną o 0,5 kg przewidziane

na kamizelkę ochronną albo o rzeczywistą wagę kamizelki.

2.

Konie biorące udział w gonitwach powinny nieść wagę wynikającą ze szczegółowych warunków

ustalonych dla danej gonitwy.

3.

Właściciel konia lub osoba przez niego upoważniona, podczas ważenia jeźdźca, może

zwiększyć wagę wynikającą ze szczegółowych warunków ustalonych dla danej gonitwy,

nie więcej jednak niż o 2 kg, stosując skalę wag co 0,5 kg, informując o tym sędziego

u wagi.

4.

Jeżeli waga, jaką ma nieść koń w gonitwie, nie została przed gonitwą sprawdzona, koń

nie może brać udziału w gonitwie.

Waga noszona w gonitwie przez konia może być obniżona (ulga wagi) lub podwyższona

(nadwyżka wagi) ze względu na

1)

wiek, płeć i rasę konia;

2)

wyniki osiągane przez konia w gonitwach;

3)

kategorię jeźdźca.

1.

Klacze pełnej krwi angielskiej w wieku 2 lat korzystają z 1 kg ulgi wagi, natomiast

w wieku od 3 do 6 lat korzystają z ulgi wagi na dystansach

1)

do 1400 m włącznie - 1 kg;

2)

powyżej 1400 m - 2 kg.

2.

Klacze arabskie czystej krwi i klacze ras półkrwi, w wieku od 3 do 6 lat włącznie,

korzystają z 2 kg ulgi wagi niezależnie od dystansu gonitwy.

3.

W gonitwach klaczy noszą one wagę odpowiadającą ich wiekowi.

4.

Wałachy noszą w gonitwach wagę określoną dla ogierów.

1.

W gonitwach, w których przysługuje ulga wagi ze względu na kategorię jeźdźca, stosuje

się następujące ulgi wagi

1)

4 kg - gdy dosiadającym jest uczeń jeździecki;

2)

3 kg - gdy dosiadającym jest starszy uczeń jeździecki;

3)

2 kg - gdy dosiadającym jest praktykant dżokejski;

4)

1 kg - gdy dosiadającym jest kandydat dżokejski.

2.

W gonitwach przeznaczonych wyłącznie dla uczniów jeździeckich starsi uczniowie jeździeccy

nie korzystają z ulgi wagi, a pozostałych jeźdźców obowiązują następujące ulgi wagi

1)

jeżeli uczeń jeździecki nie wygrał jeszcze żadnej gonitwy - stosuje się 2 kg ulgi

wagi;

2)

jeżeli uczeń jeździecki wygrał przynajmniej jedną gonitwę - do czasu wygrania przez

niego 10 gonitw stosuje się 1 kg ulgi wagi.

3.

Ulg wagi, o których mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się w gonitwach dla koni 2-letnich

pełnej krwi angielskiej i 3-letnich koni arabskich czystej krwi.

4.

Ulgi wagi ze względu na kategorię jeźdźca nie stosuje się w gonitwach pozagrupowych

oraz w przypadku jeźdźców z licencją zagraniczną.

1.

Jeżeli koń bierze udział w gonitwie dla koni grupy lub kategorii niższej niż grupa

lub kategoria, do której został zakwalifikowany

1)

niesie nadwyżkę wagi w wysokości

a)

3 kg - na dystansach do 1400 m włącznie,

b)

2 kg - na dystansach powyżej 1400 m i poniżej 2000 m,

c)

1 kg - na dystansach 2000 m i dłuższych;

2)

nie stosuje się ulgi wagi ze względu na kategorię jeźdźca.

2.

Jeżeli koń, który został zakwalifikowany do kategorii A, wygra gonitwę pozagrupową

kategorii B, także z wynikiem łeb w łeb, a następnie bierze udział w gonitwie pozagrupowej

kategorii B, stosuje się 2 kg nadwyżki wagi oraz nadwyżkę wagi określoną w ust. 1

pkt 1.

3.

Jeżeli koń wygra, także z wynikiem łeb w łeb, gonitwę pozagrupową kategorii A, a następnie

bierze udział w gonitwie pozagrupowej kategorii B, stosuje się 2 kg nadwyżki wagi

za każdą wygraną gonitwę w kategorii A oraz nadwyżkę wagi określoną w ust. 1 pkt 1.

4.

Jeżeli koń bierze udział w gonitwie dla koni grupy wyższej od grupy, do której został

zakwalifikowany, stosuje się ulgę wagi w wysokości

1)

3 kg - na dystansach 2000 m i dłuższych;

2)

4 kg - na dystansach poniżej 2000 m.

5.

Łączna ulga wagi z tytułu kategorii jeźdźca oraz z tytułu startu w grupie wyższej

nie może wynosić więcej niż 5 kg.

6.

W niekorzystnych warunkach atmosferycznych komisja techniczna może podnieść wagę noszoną

przez konie w gonitwach przeprowadzanych systemem grupowym o 1 kg, z wyjątkiem gonitw

międzynarodowych.

7.

Konie 2-letnie pełnej krwi angielskiej i 3-letnie konie arabskie czystej krwi we wszystkich

gonitwach noszą wagę wieku i nie mogą biegać w grupie niższej niż się znajdują.

8.

W gonitwach kategorii A wszystkie konie noszą wagę wieku.

1.

Jeżeli do tego samego konia miałyby w gonitwie zastosowanie nadwyżki wagi z różnych

tytułów albo ulgi wagi z różnych tytułów, albo jednocześnie nadwyżka wagi i ulga wagi,

to ulgi wagi i nadwyżki wagi nie sumują się i nie znoszą, chyba że jest to wyraźnie

wskazane w warunkach gonitwy. Jeżeli warunki gonitwy nie zawierają takiego wskazania,

koń niesie tylko najwyższą przewidzianą dla niego nadwyżkę wagi albo otrzyma największą

ulgę wagi.

2.

Jeżeli szczegółowe warunki gonitwy przyznają z jednego tytułu nadwyżkę wagi, a z innego

tytułu ulgę wagi, koń niesie przewidzianą nadwyżkę wagi, a ulga wagi nie jest stosowana.

3.

W razie zbiegu ulgi wagi ze względu na kategorię jeźdźca z nadwyżką wagi lub ulgą

wagi, wynikającą z innych warunków gonitwy, ulgę wagi odejmuje się od wagi ustalonej

na podstawie pozostałych warunków gonitwy.

4.

Ulga wagi klaczy w gonitwach dla koni oraz w gonitwach dla ogierów i klaczy nie jest

liczona do sumy ulg przysługujących klaczy w danej gonitwie.

Szczegółowa skala wag noszonych przez konie jest określona w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

1.

Organizator wyścigów konnych ustala dla każdej gonitwy, z wyjątkiem gonitw kwalifikacyjnych,

wysokość nagród pieniężnych dla trenerów, jeźdźców (powożących) i właścicieli koni,

które w danej gonitwie zajęły kolejne trzy miejsca, licząc od pierwszego miejsca.

Niezależnie od nagród pieniężnych mogą być przyznawane nagrody rzeczowe.

2.

Organizator wyścigów konnych może ustanowić nagrody dla trenerów, jeźdźców (powożących)

i właścicieli koni, które zajęły dalsze miejsca.

3.

Nagrody są wypłacane w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia wyników gonitwy, z wyjątkiem

nagród za konie, które zostały poddane próbie dopingowej. Późniejszy termin wypłaty

nagród wymaga zgody uprawnionego do nagrody.

4.

W razie orzeczenia o zdyskwalifikowaniu konia nagrody przechodzą na następne konie

w kolejności, w jakiej osiągnęły celownik za koniem zdyskwalifikowanym, a właściciel

konia zdyskwalifikowanego, jeżeli odebrał nagrodę, jest obowiązany do jej zwrócenia

organizatorowi wyścigów konnych najpóźniej 48 godzin od uprawomocnienia się orzeczenia

o zdyskwalifikowaniu konia.

5.

Nagrody nieodebrane w terminie 2 lat od dnia ogłoszenia wyników gonitwy nie są wypłacane.

6.

Dopuszcza się przyznawanie dodatkowych nagród pieniężnych i rzeczowych dla właścicieli,

hodowców, trenerów, jeźdźców lub powożących koni, które brały udział w gonitwie.

1.

Jeżeli co najmniej 2 konie osiągnęły równocześnie celownik, z wynikiem łeb w łeb,

nagrody dzieli się na równe części w następujący sposób

1)

za 2 konie na pierwszym miejscu - pierwszą i drugą nagrodę;

2)

za 3 konie na pierwszym miejscu - pierwszą, drugą i trzecią nagrodę;

3)

za 4 lub więcej koni na pierwszym miejscu - wszystkie nagrody za miejsca, które te

konie osiągnęły;

4)

za 2 i więcej koni na drugim miejscu - drugą i trzecią nagrodę.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do nagród, o których mowa w § 61 ust. 2.

Koń biorący udział w gonitwie powinien być przyprowadzony na miejsce wskazane przez

organizatora wyścigów konnych nie później niż na 30 minut przed rozpoczęciem gonitwy.

Koń powinien być na pierwszy sygnał sędziego u wagi osiodłany i wyprowadzony na padok.

Na drugi sygnał konie powinny być całkowicie przygotowane do gonitwy. Na trzeci sygnał

jeźdźcy wyjeżdżają na bieżnię toru wyścigowego w celu udania się na start i przejeżdżają

przed komisją techniczną.

1.

Jeździec biorący udział w gonitwie powinien być zważony w obecności sędziego u wagi,

który sprawdza i zapisuje wagę jeźdźca. Zważenie powinno nastąpić najpóźniej na 45

minut przed rozpoczęciem gonitwy.

2.

Jeżeli jeździec po zważeniu uległ wypadkowi, przewodniczący komisji technicznej może

zezwolić, aby konia dosiadał inny jeździec.

3.

Po zważeniu jeźdźca sędzia u wagi ogłasza numery koni, nazwiska jeźdźców i ich stwierdzoną

wagę, w stosunku do wszystkich koni biorących udział w gonitwie, w sposób zwyczajowo

przyjęty na danym torze wyścigowym.

1.

Ogłowie konia oraz pozostałe przedmioty, które koń niesie w gonitwie, nie mogą powodować

bólu lub zranienia.

2.

Zabrania się wiązania języka do żuchwy konia.

1.

Trener zgłasza sędziemu u wagi wagę jeźdźca stosowną do warunków gonitwy.

2.

W przypadku pomyłki trener zgłaszający wagę sędziemu u wagi może sprostować ją do

momentu sygnału oznaczającego zakończenie ważenia jeźdźców do danej gonitwy. Po upływie

tego terminu należy zawiadomić o pomyłce komisję techniczną. Komisja techniczna w

tym przypadku nie dopuszcza konia do udziału w gonitwie.

Osoby, które nie zgłosiły zarzutu wadliwości działania wagi przed ukończeniem ważenia

jeźdźców przed gonitwą, nie mogą tego uczynić przy ważeniu jeźdźców po gonitwie.

1.

Siodłanie koni, które mają wziąć udział w gonitwie, odbywa się w stajni lub w miejscu

do tego wyznaczonym przez organizatora wyścigów konnych.

2.

Siodłanie poza stajnią lub miejscem, o którym mowa w ust. 1, jest dozwolone tylko

za zgodą komisji technicznej.

1.

Od momentu wejścia na bieżnię toru wyścigowego do chwili prawidłowego wystartowania

konie pozostają w dyspozycji sędziego startera, a jeźdźcom nie zezwala się na zsiadanie

z koni. W przypadku konieczności poprawienia sprzętu jeździeckiego należy wykonać

to za zgodą i w obecności sędziego startera.

2.

Start koni w gonitwie odbywa się przy zastosowaniu maszyny startowej lub czerwonej

chorągiewki.

3.

W gonitwach, w których używa się maszyny startowej

1)

na znak sędziego startera wszystkie konie podchodzą jednocześnie do maszyny startowej,

przy czym w razie dużej liczby koni sędzia starter może zarządzić wcześniejsze wprowadzenie

koni do maszyny startowej;

2)

konie są wprowadzane do maszyny startowej w kolejności ich numerów startowych;

3)

wprowadzenie do maszyny startowej odbywa się pod kontrolą sędziego startera, który

może zastosować środki pomocnicze, w szczególności kaptur, pasy, bat;

4)

sędzia starter w uzasadnionych przypadkach może zarządzić wprowadzenie konia w innej

kolejności lub do innego boksu startowego ze względu na bezpieczeństwo jeźdźca, konia

lub pracowników obsługi;

5)

na wprowadzenie koni do maszyny startowej przeznacza się 5 minut, a w uzasadnionych

przypadkach do 10 minut;

6)

w przypadku gdy koń nie daje się wprowadzić do maszyny startowej, sędzia starter zwalnia

tego konia ze swojej dyspozycji;

7)

sędzia starter uznaje start za nieważny w przypadku nieotwarcia się którychkolwiek

drzwiczek maszyny startowej, sygnalizując to głosem oraz podniesieniem czerwonej chorągiewki.

4.

W gonitwach, w których start odbywa się przy zastosowaniu czerwonej chorągiewki, jeźdźcy

powinni wyrównać szereg w odległości nie większej niż 15 m od linii startu, następnie

podjechać stępem do miejsca startu i nie zatrzymując się, na znak startera, rozpocząć

gonitwę.

Jeżeli w czasie od wyjścia koni na bieżnię toru wyścigowego do wprowadzenia ich do

maszyny startowej, a w przypadku startu przy zastosowaniu czerwonej chorągiewki -

do momentu podejścia do linii startu, nastąpi jakakolwiek okoliczność uniemożliwiająca

w ocenie komisji technicznej udział konia w gonitwie lub w wyniku której może zostać

naruszona zasada równości szans, komisja techniczna może uznać konia za zwolnionego

z dyspozycji sędziego startera.

1.

Sędzia starter może zwolnić konia ze swojej dyspozycji

1)

jeżeli jeździec opóźnia podejście do maszyny startowej lub przeszkadza w dokonaniu

szybkiego i prawidłowego startu;

2)

w wypadku nagłego zachorowania jeźdźca lub konia;

3)

w innych uzasadnionych przypadkach, po uprzednim zawiadomieniu komisji technicznej.

2.

O zwolnieniu konia z dyspozycji sędzia starter zawiadamia komisję techniczną, w miarę

możliwości przed rozpoczęciem gonitwy, nie później jednak niż bezpośrednio po jej

zakończeniu.

3.

Sędzia starter może pozostawić konia na starcie w przypadku rażącego naruszenia zasady

równych szans.

1.

Jeżeli sędzia starter stwierdził, że start nastąpił

1)

w sposób naruszający zasadę równych szans, w szczególności w przypadku, o którym mowa

w § 69 ust. 3 pkt 7, lub

2)

w przypadku awarii maszyny startowej albo

3)

niezgodnie z § 69 ust. 4

- uznaje taki start za nieważny i sygnałem dźwiękowym lub świetlnym oraz podniesieniem

czerwonej chorągiewki daje sygnał osobie wyznaczonej przez organizatora wyścigów konnych

(kontrstarterowi), znajdującej się w odległości 80 m od linii startu, do zawrócenia

koni na miejsce startu.

2.

W przypadku gdy konie miną kontrstartera i nie powrócą na miejsce startu, komisja

techniczna uznaje te konie za zwolnione z dyspozycji sędziego startera.

1.

Konia, który nie wystartował lub wystartował, ale zatrzymał się lub zboczył z wyznaczonego

toru gonitwy przed minięciem kontrstartera, uważa się za konia, który pozostał na

starcie.

2.

Konia, który po prawidłowym starcie minął kontrstartera, uważa się za konia, który

brał udział w gonitwie w sposób ważny, nawet jeżeli jej nie ukończył.

3.

Konia, który po prawidłowym starcie minął kontrstartera, ale zboczył z wyznaczonego

toru gonitwy lub nie osiągnął celownika, uważa się za konia, który nie ukończył gonitwy.

4.

Koń, który był w dyspozycji sędziego startera i nie wystartował, nie może brać udziału

w gonitwie dla koni, które nie brały udziału w gonitwie.

W trakcie rozgrywania gonitwy galopem

1)

od momentu wystartowania do momentu minięcia kontrstartera konia należy prowadzić

tym samym torem;

2)

od wystartowania do minięcia celownika konie powinny biec galopem, z tym że w gonitwach

z płotami i gonitwach z przeszkodami, w przypadku powrotu na trasę gonitwy, w szczególności

w przypadku prób ponownego pokonania przeszkody po wyłamaniu, dopuszcza się zmianę

galopu na inny chód;

3)

jeźdźcy stosują taktykę, która umożliwia maksymalne wykorzystanie możliwości dosiadanych

przez nich koni, w szczególności jeźdźcy nie mogą w żadnej fazie gonitwy, bez uzasadnionej

przyczyny, wstrzymywać dosiadanych koni oraz gwałtownie przyspieszać w początkowej

i środkowej fazie gonitwy;

4)

jeźdźcy prowadzą konie w taki sposób, aby

a)

nie przeszkadzać innym koniom, w szczególności przez ich potrącanie, przyciskanie

do bandy i zajeżdżanie drogi,

b)

nie odprowadzać innego konia na zewnątrz toru;

5)

jeźdźcy nie mogą

a)

poganiać konia ręką,

b)

uderzać konia wodzami,

c)

płoszyć innego konia,

d)

nadużywać bata w stosunku do dosiadanego konia, w szczególności przez zbyt dużą liczbę

pobudzeń, zbyt mocne pobudzanie oraz przez podnoszenie ręki z batem powyżej linii

barku (ramienia); dopuszczalna liczba pobudzeń konia batem na prostej finiszowej wynosi

6,

e)

uderzać konia w sposób, który może spowodować obrażenia, w szczególności przez uderzanie

w głowę lub słabiznę, a w przypadku puszczenia wodzy ręką z batem - także przed siodłem,

f)

uderzać konia batem, jeżeli w wyniku tego koń nie przyspiesza, został pokonany lub

z przewagą wygrywa gonitwę,

g)

stwarzać innych sytuacji mogących narazić na niebezpieczeństwo jeźdźców i konie;

6)

jeźdźcy powinni wykazać poprawną taktycznie i technicznie jazdę;

7)

w gonitwie z płotami i gonitwie z przeszkodami, po ominięciu płotu albo przeszkody

(po wyłamaniu) lub odmowie skoku, jeździec powinien podjąć ponowną próbę pokonania

płotu albo przeszkody, z tym że jeździec nie kontynuuje gonitwy w przypadku dwukrotnej

odmowy skoku oraz w przypadku, gdy jeździec spadnie z konia lub koń się przewróci.

1.

Po odbytej gonitwie jeździec powinien podjechać do wagi i tam osobiście rozsiodłać

konia.

2.

Waga jeźdźca podlega po gonitwie ponownemu sprawdzeniu w obecności sędziego u wagi.

Jeżeli wskutek wypadku jeździec nie może podjechać do wagi, należy go doprowadzić,

a konia za zgodą komisji technicznej może rozsiodłać inna osoba.

3.

Konie pozostają rozsiodłane u wagi do czasu sprawdzenia wagi wszystkich jeźdźców biorących

udział w gonitwie. Jeźdźcy pozostają w miejscu ważenia do czasu zwolnienia ich przez

sędziego u wagi.

4.

O zakończeniu sprawdzania wagi i jej wynikach sędzia u wagi informuje niezwłocznie

komisję techniczną.

1.

Kolejność, w jakiej konie osiągają celownik, ustala sędzia u celownika, określając

kolejne miejsca, jakie zajęły poszczególne konie oraz odległość między nimi (łeb w

łeb, nos, krótki łeb, łeb, szyja, 1/2, 3/4, 1, 1 1/4, 1 1/2, 1 3/4, 2, 2 1/2, 3, 3

1/2, 4, 4 1/2, 5, 5 1/2, 6, 7 i tak dalej, aż do 20 długości konia).

2.

Dla ustalenia kolejności, w jakiej konie osiągnęły celownik (nos znajduje się na linii

mety), mogą być stosowane pomocnicze urządzenia techniczne, w szczególności fotofinisz,

oraz zapis przebiegu gonitwy na nośnikach danych.

3.

Sędzia u celownika zamieszcza ustalenia, o których mowa w ust. 1, w protokole, który

niezwłocznie przekazuje komisji technicznej.

4.

Ustalenia wyniku gonitwy dokonuje komisja techniczna na podstawie protokołu przekazanego

przez sędziego u celownika, informacji, o których mowa w § 75 ust. 4, oraz na podstawie

innych informacji dotyczących przebiegu gonitwy.

5.

Jeżeli komisja techniczna ustali, że koń biorący udział w gonitwie był prowadzony

przez jeźdźca w taki sposób, że przeszkadzał innemu koniowi i w wyniku tego koń, któremu

przeszkadzano, minął celownik po koniu, który przeszkadzał, komisja techniczna, ustalając

wynik gonitwy, przesuwa konia, który przeszkadzał, na miejsce bezpośrednio po miejscu

konia, któremu przeszkadzał.

6.

Jeżeli komisja techniczna ustali, że koń biorący udział w gonitwie był prowadzony

przez jeźdźca w taki sposób, że przeszkadzał kilku koniom i w wyniku tego konie, którym

przeszkadzano, minęły celownik po koniu, który przeszkadzał, komisja techniczna, ustalając

wynik gonitwy, przesuwa konia, który przeszkadzał, na miejsce bezpośrednio po miejscu

konia, któremu przeszkadzał i który zajął najbardziej odległe miejsce.

7.

Od orzeczenia komisji technicznej w sprawach określonych w ust. 5 i 6 właścicielowi

konia lub jeźdźcowi przysługuje prawo wniesienia odwołania do komisji odwoławczej.

8.

Wyniki gonitwy są podawane do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze

wyścigowym.

1.

Koń, który brał udział w gonitwie, podlega dyskwalifikacji, jeżeli

1)

był trenowany lub dosiadany przez osobę nieposiadającą odpowiednio licencji na trenowanie

koni albo licencji na dosiadanie koni;

2)

był dosiadany przez osobę, która nie stosowała się do warunków określonych w § 19;

3)

przeszedł w gonitwie płaskiej w chód inny niż galop;

4)

nie został do gonitwy zapisany albo zapis został uznany za nieważny;

5)

został z gonitwy wycofany;

6)

został zwolniony z dyspozycji sędziego startera;

7)

waga jeźdźca, który go dosiadał, nie była sprawdzona przed i po gonitwie;

8)

niósł wagę niższą o co najmniej 0,5 kg od tej, jaka wynikała z warunków gonitwy;

9)

waga jeźdźca, który go dosiadał, sprawdzona po gonitwie, okazała się niższa co najmniej

o 0,5 kg od wagi ustalonej przed gonitwą lub wyższa więcej niż o 2 kg, chyba że wygrał

gonitwę pomimo niesionej nadwagi;

10)

był okuty niezgodnie z § 18 ust. 1 i 2;

11)

w wyniku kontroli antydopingowej ustalono, że podano mu niedozwolone środki dopingujące;

12)

nie spełniał innych warunków określonych dla danej gonitwy;

13)

był prowadzony przez jeźdźca w taki sposób, że przeszkadzał innemu koniowi, który

wskutek tego nie ukończył gonitwy;

14)

brał udział w gonitwie

a)

bez okularów, pomimo tego, że został zapisany do gonitwy w okularach,

b)

w okularach, pomimo tego, że został zapisany do gonitwy bez okularów.

2.

Dyskwalifikacji podlegają tylko te konie, które osiągnęły celownik.

3.

Od orzeczenia komisji technicznej w sprawie dyskwalifikacji konia właścicielowi tego

konia przysługuje prawo złożenia odwołania do komisji odwoławczej.

1.

Gonitwa jest nieważna, jeżeli

1)

żaden z koni biorących w niej udział nie spełnił warunków gonitwy;

2)

żaden z koni, mimo sygnału kontrstartera, nie powrócił na miejsce startu;

3)

wszystkie konie biorące udział w gonitwie zostały zdyskwalifikowane;

4)

odbyła się na innym dystansie niż ustalono w szczegółowych warunkach gonitwy.

2.

Od orzeczenia komisji technicznej o uznaniu gonitwy za nieważną właścicielowi konia

przysługuje prawo wniesienia odwołania do komisji odwoławczej.

1.

W gonitwach kłusaków w zaprzęgu sulkę wyposaża się w

1)

dyszle wykonane z drewna, metalu lub włókna węglowego;

2)

podpory pod stopy powożącego, umiejscowione na dyszlach;

3)

pełne koła (szprychy zabezpieczone plastikową osłoną);

4)

chlapacze w przypadku intensywnych opadów deszczu lub śniegu;

5)

uprząż z mechanizmem ułatwiającym szybkie wypięcie konia.

2.

Sulka powinna być pozbawiona wystających elementów, które mogą stwarzać niebezpieczeństwo

dla innych uczestników gonitwy.

3.

Uprząż i ogłowie konia nie mogą zawierać elementów powodujących ból lub zranienie.

4.

Zaprzęgi biorące udział w gonitwie powinny być przyprowadzone na miejsce wskazane

przez organizatora wyścigów konnych nie później niż na 30 minut przed rozpoczęciem

gonitwy.

1.

Od chwili wjechania na bieżnię toru wyścigowego do chwili startu konie pozostają w

dyspozycji sędziego startera.

2.

Przy starcie zabronione jest przeszkadzanie innemu zaprzęgowi lub dokonywanie czynności

wpływających negatywnie na równe szanse pozostałych uczestników gonitwy.

3.

Start zaprzęgów w gonitwie odbywa się przy zastosowaniu maszyny startowej albo czerwonej

chorągiewki przy starcie wolnym, z tym że start w gonitwie przeprowadzanej w systemie

handikapowym odbywa się tylko przy zastosowaniu czerwonej chorągiewki.

1.

W gonitwach, w których używa się maszyny startowej

1)

zaprzęgi ustawia się za maszyną startową w kolejności numerów startowych od wewnętrznej

strony bieżni toru wyścigowego;

2)

zaprzęgi mogą startować maksymalnie w dwóch rzędach, przy czym ustawia się je w ten

sposób, że w drugim rzędzie zaprzęgi zajmują co drugie pole;

3)

maszynę startową ustawia się w odległości do 350 m przed linią startu;

4)

sędzia starter wydaje komendę „maszyna startowa jedzie do startu za 1 minutę”, po

której zaprzęgi powinny ustawić się w odległości około 150 m za maszyną startową;

5)

sędzia starter wydaje następnie komendę „gotów do startu”, po której maszyna startowa

oraz ustawione za nią zaprzęgi rozpoczynają jazdę;

6)

w odległości około 100 m przed linią startu zaprzęgi zajmują swoje pola startowe,

z tym że zaprzęgi w drugim rzędzie ustawiają się bezpośrednio za pierwszym rzędem;

7)

maszyna startowa podczas startu powinna osiągać prędkości

a)

200 m przed linią startu - 30 km/h,

b)

100 m przed linią startu - 40 km/h,

c)

na linii startu - 52 km/h;

8)

po przekroczeniu linii startu maszyna startowa zwiększa prędkość, aby oddalić się

od zaprzęgów i bezkolizyjnie zjechać na bok.

2.

W gonitwach, w których start odbywa się przy zastosowaniu czerwonej chorągiewki

1)

zaprzęgi ustawia się w kolejności numerów startowych;

2)

zaprzęgi mogą startować w kilku rzędach, przy czym w gonitwach przeprowadzanych w

systemie handikapowym możliwe jest korzystanie ze sprzętu pomocniczego, a w szczególności

z gumy;

3)

w gonitwach przeprowadzanych w systemie handikapowym zaprzęgi mające do pokonania

różne dystanse rozstawia się w odległości co 20 m od linii startu;

4)

sędzia starter wydaje komendę „do startu”, po której zaprzęgi jeden za drugim jadą

najkrótszą drogą do miejsca startu;

5)

sędzia starter wydaje następnie komendy: „start za trzy minuty”, „start za dwie minuty”

oraz „start za jedną minutę”, po wydaniu której zaprzęgi ustawiają się w jednej linii,

zwrócone w kierunku linii startu i rozpoczynają jazdę do linii startu;

6)

start następuje po wydaniu komendy „start” i opuszczeniu czerwonej chorągiewki;

7)

za równy start uznaje się start, w którym pierwszy zaprzęg nie jest wysunięty w stosunku

do pozostałych zaprzęgów w tym samym rzędzie o więcej niż długość zaprzęgu;

8)

sędzia starter uznaje start za nieważny w przypadku, gdy po komendzie „start” zaprzęg

stanie w poprzek bieżni toru wyścigowego, przeszkadzając w starcie innym zaprzęgom.

1.

Sędzia starter może zwolnić zaprzęg ze swojej dyspozycji

1)

jeżeli zachowanie konia podczas startu stwarza niebezpieczeństwo dla innych zaprzęgów;

2)

w przypadku dwukrotnego uniemożliwienia wykonania startu innym zaprzęgom.

2.

Do zwalniania zaprzęgu z dyspozycji sędziego startera przepisy § 70 i 71 stosuje się

odpowiednio.

Jeżeli sędzia starter stwierdził, że start nastąpił w sposób naruszający zasadę równych

szans, w szczególności w przypadku, o którym mowa w § 81 ust. 2 pkt 8, lub w przypadku

awarii maszyny startowej, uznaje taki start za nieważny i sygnałem dźwiękowym lub

świetlnym oraz podniesieniem czerwonej chorągiewki daje sygnał kontrstarterowi do

zawrócenia zaprzęgów na miejsce startu. Przepis § 72 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W trakcie rozgrywania gonitwy

1)

od chwili wystartowania do chwili minięcia celownika konie powinny biec czystym kłusem;

poruszanie do przodu następuje w takcie na dwa, przy diagonalnej kolejności stawiania

kopyt;

2)

powożący stosują taktykę, która umożliwia maksymalne wykorzystanie możliwości prowadzonych

przez nich koni, w szczególności powożący nie mogą w żadnej fazie gonitwy bez uzasadnionej

przyczyny wycofać zaprzęgów; przy przejściu konia do chodu innego niż określony w

pkt 1 powożący powinien wyjechać na zewnątrz bieżni toru wyścigowego i, zwalniając,

przywrócić konia do właściwego chodu;

3)

powożący prowadzą zaprzęgi w taki sposób, aby

a)

nie przeszkadzać innym zaprzęgom, w szczególności przez ich potrącanie, przepychanie,

przyciskanie do bandy i zajeżdżanie drogi,

b)

po wyprzedzeniu prowadzącego zaprzęgu zjechać na wewnętrzną stronę bieżni toru wyścigowego

(pierwszy tor) w odległości co najmniej 2 długości konia od następnego zaprzęgu,

c)

nie jechać środkiem bieżni, z wyjątkiem prostej finiszowej;

4)

powożący nie mogą

a)

płoszyć innego konia,

b)

uderzać konia batem w gonitwie więcej niż pięć razy, końcem lejców, rękojeścią bata

lub w sposób, który może spowodować obrażenia,

c)

kontynuować gonitwy, jeżeli zostali podczas jej rozgrywania poinformowani o dyskwalifikacji,

d)

uderzać konia batem, jeżeli w wyniku tego koń nie przyspiesza, został pokonany lub

z przewagą wygrywa gonitwę,

e)

stwarzać innych sytuacji mogących narazić na niebezpieczeństwo inne zaprzęgi.

2.

Dopuszcza się dwukrotne przejście konia w chód inny niż czysty kłus w danej gonitwie,

z wyjątkiem przypadku określonego w § 86 ust. 1 pkt 1 lit. b, jeżeli w czasie chodu

innego niż czysty kłus zaprzęg traci dystans w stosunku do innych zaprzęgów.

3.

Jeżeli koń z zaprzęgu przejdzie w chód inny niż czysty kłus na odcinku 200 m przed

celownikiem, zaprzęg powinien bez zwalniania osiągnąć celownik.

4.

Powożący powinien wykazać poprawną taktycznie i technicznie jazdę.

1.

Gonitwę wygrywa zaprzęg, którego koń jako pierwszy osiągnie celownik (nos znajduje

się na linii mety).

2.

Po osiągnięciu celownika zaprzęg powinien stopniowo, na dystansie 150 m, zmniejszyć

prędkość.

3.

Kolejność, w jakiej konie osiągają celownik, ustala sędzia u celownika, określając

kolejne miejsca, jakie zajęły poszczególne konie, oraz czasy i odległości między nimi,

jakie osiągnęły w gonitwie.

4.

Dla ustalenia kolejności, w jakiej konie osiągnęły celownik, mogą być stosowane pomocnicze

urządzenia techniczne, w szczególności fotofinisz, oraz zapis przebiegu gonitwy na

nośnikach danych.

5.

Sędzia u celownika zamieszcza ustalenia, o których mowa w ust. 3, w protokole, który

niezwłocznie przekazuje komisji technicznej.

6.

Ustalenia wyniku gonitwy dokonuje komisja techniczna na podstawie protokołu przekazanego

przez sędziego u celownika oraz na podstawie innych informacji dotyczących zgodności

przebiegu gonitwy z regulaminem wyścigów konnych.

7.

Jeżeli komisja techniczna ustali, że zaprzęg biorący udział w gonitwie był prowadzony

przez powożącego w taki sposób, że przeszkadzał innemu zaprzęgowi i w wyniku tego

zaprzęg, któremu przeszkadzano, minął celownik po zaprzęgu, który przeszkadzał, komisja

techniczna, ustalając wynik gonitwy, przesuwa zaprzęg, który przeszkadzał, na miejsce

bezpośrednio po miejscu zaprzęgu, któremu przeszkadzał.

8.

Jeżeli komisja techniczna ustali, że zaprzęg biorący udział w gonitwie był prowadzony

przez powożącego w taki sposób, że przeszkadzał kilku zaprzęgom i w wyniku tego zaprzęgi,

którym przeszkadzano, minęły celownik po zaprzęgu, który przeszkadzał, komisja techniczna,

ustalając wynik gonitwy, przesuwa zaprzęg, który przeszkadzał, na miejsce bezpośrednio

po miejscu zaprzęgu, któremu przeszkadzał i który zajął najbardziej odległe miejsce.

9.

Od orzeczenia komisji technicznej w sprawach określonych w ust. 7 i 8 właścicielowi

konia lub powożącemu przysługuje prawo wniesienia odwołania do komisji odwoławczej.

10.

Wyniki gonitwy są podawane do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze

wyścigowym.

1.

Zaprzęg, który brał udział w gonitwie, podlega dyskwalifikacji, jeżeli

1)

koń z tego zaprzęgu

a)

był trenowany przez osobę nieposiadającą licencji na trenowanie koni,

b)

przeszedł w danej gonitwie w chód inny niż czysty kłus na odcinku 200 m przed celownikiem,

jeżeli początek 200 m odcinka został wyraźnie oznakowany,

c)

poruszał się w gonitwie chodem innym niż czysty kłus na odcinku dłuższym niż 30 kroków,

d)

nie został zapisany do gonitwy albo zapis został uznany za nieważny,

e)

został z gonitwy wycofany,

f)

został zwolniony z dyspozycji sędziego startera,

g)

trzykrotnie podczas gonitwy przeszedł w chód inny niż czysty kłus,

h)

poruszając się chodem innym niż czysty kłus wyraźnie zyskał dystans w stosunku do

pozostałych zaprzęgów;

2)

w wyniku kontroli antydopingowej ustalono, że podano koniowi niedozwolone środki dopingujące;

3)

zaprzęg był prowadzony przez osobę nieposiadającą licencji na powożenie;

4)

zaprzęg brał udział w gonitwie, pomimo że został zwolniony z dyspozycji sędziego startera;

5)

dystans zaprzęgu w gonitwie przeprowadzanej w systemie handikapowym był niezgodny

z warunkami gonitwy;

6)

zaprzęg lub koń z tego zaprzęgu nie spełniał warunków określonych dla danej gonitwy;

7)

zaprzęg był prowadzony przez powożącego w taki sposób, że przeszkadzał innemu zaprzęgowi,

który wskutek tego nie ukończył gonitwy.

2.

Dyskwalifikacja zaprzęgu z powodu nieprawidłowości chodu konia może zapaść w trybie

natychmiastowym w trakcie gonitwy, a zdyskwalifikowany zaprzęg nie może jej kontynuować

i powinien w sposób bezpieczny opuścić bieżnię toru wyścigowego.

3.

Od orzeczenia komisji technicznej w sprawie dyskwalifikacji zaprzęgu właścicielowi

konia przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej.

Do uznawania gonitwy za nieważną stosuje się odpowiednio przepisy § 78.

1.

Koń biorący udział w gonitwie kłusem pod siodłem powinien być przyprowadzony na miejsce

wskazane przez organizatora wyścigów konnych nie później niż na 30 minut przed rozpoczęciem

gonitwy.

2.

Ogłowie konia nie może zawierać elementów mogących powodować ból lub zranienie.

3.

Waga jeźdźca oznacza wagę człowieka, bez kasku, oraz wszystkich przedmiotów, które

koń niesie w gonitwie, z wyjątkiem napierśnika, wytoka, nachrapnika, uzdy, kiełzna,

okularów, bata, nauszników, wszelkich ochraniaczy, bandaży, ścierki pod siodło z numerem,

pomniejszoną o 0,5 kg przewidziane na kamizelkę ochronną albo o rzeczywistą wagę kamizelki.

4.

Szczegółowa skala wag noszonych przez konie jest określona w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

1.

Od chwili wjechania na bieżnię toru wyścigowego do chwili startu konie pozostają w

dyspozycji sędziego startera.

2.

Przy starcie zabronione jest przeszkadzanie innemu koniowi lub wykonywanie czynności

wpływających negatywnie na równe szanse pozostałych uczestników gonitwy.

3.

Start w gonitwie odbywa się przy zastosowaniu maszyny startowej albo czerwonej chorągiewki

(start wolny), z tym że start w gonitwie przeprowadzanej w systemie handikapowym odbywa

się tylko przy zastosowaniu czerwonej chorągiewki.

1.

W gonitwach, w których używa się maszyny startowej

1)

konie ustawia się za maszyną startową w kolejności numerów startowych od wewnętrznej

strony bieżni toru wyścigowego;

2)

maszynę startową ustawia się w odległości do 350 m przed linią startu;

3)

sędzia starter wydaje komendę „maszyna startowa jedzie do startu za 1 minutę”, po

której konie powinny ustawić się w odległości około 150 m za maszyną startową;

4)

sędzia starter wydaje następnie komendę „gotów do startu”, po której maszyna startowa

oraz ustawione za nią konie ruszają;

5)

w odległości około 100 m przed linią startu konie zajmują swoje pola startowe;

6)

maszyna startowa podczas startu powinna osiągać prędkości

a)

200 m przed linią startu - 30 km/h,

b)

100 m przed linią startu - 40 km/h,

c)

na linii startu - 52 km/h;

7)

po przekroczeniu linii startu maszyna startowa zwiększa prędkość, aby oddalić się

od koni i bezkolizyjnie zjechać na bok.

2.

W gonitwach, w których start odbywa się przy zastosowaniu czerwonej chorągiewki

1)

konie ustawia się w kolejności numerów startowych;

2)

konie mogą startować w kilku rzędach, przy czym w gonitwach przeprowadzanych w systemie

handikapowym konie mające do pokonania różne dystanse rozstawia się w odległości co

20 m od linii startu;

3)

sędzia starter wydaje komendę „do startu”, po której konie jeden za drugim udają się

najkrótszą drogą do miejsca startu;

4)

sędzia starter wydaje następnie komendy: „start za trzy minuty”, „start za dwie minuty”

oraz „start za jedną minutę”, po której wydaniu konie ustawia się w jednej linii,

zwrócone w kierunku linii startu i kieruje się je do linii startu;

5)

start następuje po wydaniu komendy „start” i opuszczeniu czerwonej chorągiewki;

6)

za start równy uznaje się start, w którym żaden koń nie jest wysunięty w stosunku

do pozostałych w tym samym rzędzie o więcej niż o długość.

1.

Sędzia starter może zwolnić konia ze swojej dyspozycji w przypadku

1)

stwarzania przez konia podczas startu niebezpieczeństwa dla innych uczestników;

2)

dwukrotnego uniemożliwienia wykonania startu;

3)

nagłego zachorowania jeźdźca lub konia;

4)

opóźnienia lub przeszkadzania przez jeźdźca w wykonaniu prawidłowego startu;

5)

rażącego naruszenia zasady równości szans;

6)

zaistnienia innych uzasadnionych przypadków, po uprzednim zawiadomieniu komisji technicznej.

2.

O zwolnieniu konia z dyspozycji sędzia starter zawiadamia komisję techniczną, w miarę

możliwości przed rozpoczęciem gonitwy, nie później jednak niż bezpośrednio po jej

zakończeniu.

Jeżeli w okresie od wyjścia koni na bieżnię toru wyścigowego do momentu podejścia

do linii startu nastąpi jakakolwiek okoliczność uniemożliwiająca w ocenie komisji

technicznej udział konia w gonitwie lub w której wyniku może zostać naruszona zasada

równości szans, komisja techniczna może uznać konia za zwolnionego z dyspozycji sędziego

startera.

Jeżeli sędzia starter stwierdził, że start nastąpił

1)

w sposób naruszający zasadę równych szans lub

2)

w wyniku awarii maszyny startowej

- uznaje taki start za nieważny i sygnałem dźwiękowym lub świetlnym oraz podniesieniem

czerwonej chorągiewki daje sygnał osobie wyznaczonej przez organizatora wyścigów konnych

(kontrstarterowi), znajdującej się w odległości 80 m od linii startu, do zawrócenia

koni na miejsce startu.

1.

Konia, który nie wystartował lub wystartował, ale zatrzymał się lub zboczył z wyznaczonego

toru gonitwy przed minięciem kontrstartera, uważa się za konia, który pozostał na

starcie.

2.

Konia, który po prawidłowym starcie minął kontrstartera, uważa się za konia, który

brał udział w gonitwie w sposób ważny, nawet jeżeli jej nie ukończył.

3.

Konia, który prawidłowo wystartował, minął kontrstartera, zboczył z wyznaczonego toru

gonitwy lub nie osiągnął celownika, uważa się za konia, który nie ukończył gonitwy.

4.

Koń, który był w dyspozycji sędziego startera i nie wystartował, nie może brać udziału

w gonitwie dla koni, które nie biegały.

1.

W trakcie rozgrywania gonitwy

1)

od chwili wystartowania do chwili minięcia celownika konie powinny biec czystym kłusem

(poruszanie do przodu następuje w takcie na dwa, przy diagonalnej kolejności stawiania

kopyt);

2)

jeźdźcy stosują taktykę, która umożliwia maksymalne wykorzystanie możliwości dosiadanych

przez nich koni, w szczególności nie mogą w żadnej fazie gonitwy bez uzasadnionej

przyczyny wstrzymywać koni;

3)

przy przejściu konia do chodu innego niż określony w pkt 1 jeździec powinien wyjechać

na zewnątrz bieżni toru wyścigowego i, zwalniając, przywrócić konia do czystego kłusa.

2.

Jeźdźcy nie mogą

1)

przeszkadzać innym koniom, w szczególności przez ich potrącanie, przepychanie, przyciskanie

do bandy, zajeżdżanie drogi, oraz płoszyć innego konia;

2)

jechać środkiem bieżni, z wyjątkiem prostej finiszowej;

3)

uderzać konia batem

a)

więcej niż pięć razy w gonitwie,

b)

w sposób, który może spowodować obrażenia,

c)

jeżeli w wyniku tego koń nie przyspiesza, został pokonany lub z przewagą wygrywa gonitwę,

d)

w głowę, szyję, podbrzusze, słabiznę,

e)

podnosząc rękojeść bata powyżej poziomu ramienia;

4)

uderzać konia końcem wodzy lub rękojeścią bata;

5)

kontynuować gonitwy, jeżeli zostali podczas jej rozgrywania poinformowani o dyskwalifikacji;

6)

poganiać konia ręką;

7)

stwarzać innych sytuacji mogących narazić na niebezpieczeństwo jeźdźców lub konie.

3.

Dopuszcza się dwukrotne przejście konia w chód inny niż czysty kłus w danej gonitwie,

z wyjątkiem przypadku określonego w § 98 ust. 1 pkt 2, jeżeli w czasie chodu innego

niż czysty kłus koń traci dystans w stosunku do innych koni.

4.

Jeżeli koń przejdzie w chód inny niż czysty kłus na odcinku ostatnich 200 m przed

celownikiem, powinien bez zwalniania osiągnąć celownik.

5.

Jeździec powinien wykazać poprawną taktycznie i technicznie jazdę.

1.

Gonitwę wygrywa koń, który jako pierwszy osiągnie celownik (nos znajduje się na linii

mety).

2.

Po osiągnięciu celownika koń powinien stopniowo, na dystansie 150 m, zmniejszyć prędkość.

1.

Kolejność, w jakiej konie osiągają celownik, ustala sędzia u celownika, określając

kolejne miejsca, jakie zajęły poszczególne konie, oraz czasy, jakie osiągnęły w gonitwie.

2.

Dla ustalenia kolejności, w jakiej konie osiągnęły celownik, mogą być stosowane pomocnicze

urządzenia techniczne, w szczególności fotofinisz, oraz zapis przebiegu gonitwy na

nośnikach danych.

3.

Sędzia u celownika zamieszcza ustalenia, o których mowa w ust. 1, w protokole, który

niezwłocznie przekazuje komisji technicznej.

4.

Ustalenia wyniku gonitwy dokonuje komisja techniczna na podstawie protokołu przekazanego

przez sędziego u celownika, informacji od sędziego u wagi o wynikach sprawdzania wagi

oraz na podstawie innych informacji dotyczących przebiegu gonitwy.

5.

Jeżeli komisja techniczna ustali, że koń biorący udział w gonitwie był prowadzony

przez jeźdźca w taki sposób, że przeszkadzał innemu koniowi i w wyniku tego koń, któremu

przeszkadzano, minął celownik po koniu, który przeszkadzał, komisja techniczna, ustalając

wynik gonitwy, przesuwa konia, który przeszkadzał, na miejsce bezpośrednio po miejscu

konia, któremu przeszkadzał.

6.

Jeżeli komisja techniczna ustali, że koń biorący udział w gonitwie był prowadzony

przez jeźdźca w taki sposób, że przeszkadzał kilku koniom i w wyniku tego konie, którym

przeszkadzano, minęły celownik po koniu, który przeszkadzał, komisja techniczna, ustalając

wynik gonitwy, przesuwa konia, który przeszkadzał, na miejsce bezpośrednio po miejscu

konia, któremu przeszkadzał i który zajął najbardziej odległe miejsce.

7.

Od orzeczenia komisji technicznej w sprawach określonych w ust. 5 i 6 właścicielowi

konia lub jeźdźcowi przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej.

8.

Wyniki gonitwy są podawane do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty na danym torze

wyścigowym.

1.

Koń, który brał udział w gonitwie, podlega dyskwalifikacji, jeżeli

1)

był trenowany przez osobę nieposiadającą licencji na trenowanie koni;

2)

przeszedł w danej gonitwie w chód inny niż czysty kłus na odcinku 200 m przed celownikiem,

przy czym początek 200-metrowego odcinka został wyraźnie oznakowany;

3)

poruszał się w gonitwie chodem innym niż czysty kłus na odcinku dłuższym niż 30 kroków;

4)

nie został zapisany do gonitwy albo zapis został uznany za nieważny;

5)

został wycofany z gonitwy;

6)

został zwolniony z dyspozycji sędziego startera;

7)

w wyniku kontroli antydopingowej ustalono, że podano mu niedozwolone środki dopingujące;

8)

trzykrotnie przeszedł w chód inny niż czysty kłus;

9)

poruszając się chodem innym niż czysty kłus wyraźnie zyskał dystans w stosunku do

pozostałych koni;

10)

był dosiadany przez osobę nieposiadającą licencji na dosiadanie koni;

11)

waga jeźdźca, który go dosiadał, nie była sprawdzona przed i po gonitwie;

12)

niósł wagę niższą co najmniej o 0,4 kg od tej, jaka wynikała z warunków gonitwy;

13)

waga jeźdźca, który go dosiadał, sprawdzona po gonitwie, okazała się co najmniej o

0,4 kg niższa od wagi ustalonej przed gonitwą;

14)

brał udział w gonitwie pomimo, że został zwolniony z dyspozycji sędziego startera;

15)

nie spełniał warunków określonych dla danej gonitwy;

16)

był prowadzony przez jeźdźca w taki sposób, że przeszkadzał innemu koniowi, który

wskutek tego nie ukończył gonitwy;

17)

dystans w gonitwie przeprowadzanej w systemie handikapowym był niezgodny z warunkami

gonitwy.

2.

Dyskwalifikacja konia z powodu nieprawidłowości chodów może zapaść w trybie natychmiastowym

w trakcie gonitwy, a zdyskwalifikowany koń nie może jej kontynuować i jeździec, w

sposób bezpieczny, opuszcza bieżnię toru wyścigowego.

3.

Od orzeczenia komisji technicznej w sprawie dyskwalifikacji konia właścicielowi konia

przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej.

Do uznawania gonitwy za nieważną stosuje się odpowiednio przepisy § 78.

1.

Protest może być złożony z powodu następujących nieprawidłowości dotyczących gonitwy

1)

nieprawidłowego dystansu gonitwy;

2)

różnicy między wagą jeźdźca stwierdzoną po gonitwie a wagą ustaloną przed gonitwą;

3)

niedopełnienia warunków określonych w § 63, a w przypadku kłusaków w § 79 ust. 4 i

§ 88 ust. 1;

4)

niezważenia jeźdźca przed lub po gonitwie;

5)

niezgodnego z przepisami postępowania jeźdźca (powożącego) w czasie gonitwy;

6)

zmylenia toru lub innej nieprawidłowości w przebiegu gonitwy;

7)

zastosowania u konia niedozwolonego środka dopingującego;

8)

niesienia przez konia w gonitwie nieprawidłowo ustalonej wagi;

9)

nieuprawnionego udziału konia w gonitwie;

10)

niespełniania przez konia określonych warunków gonitwy;

11)

nieważności zapisu konia do gonitwy;

12)

rozgrywania gonitwy niezgodnie z przepisami;

13)

udziału w gonitwie konia innego niż ten, który był do niej zapisany, oraz dokonania

identyfikacji na podstawie podrobionych, przerobionych lub poświadczających nieprawdę

dokumentów.

2.

Protest składa się w następujących terminach

1)

w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1

a)

najpóźniej na 30 minut przed rozpoczęciem gonitwy, jeżeli protest dotyczy pierwszej

gonitwy określonej w oficjalnym programie wyścigów konnych na dany dzień, a w pozostałych

gonitwach - najpóźniej do sygnału oznaczającego wyjeżdżanie jeźdźców na start do gonitwy,

b)

najpóźniej do chwili wyjechania zaprzęgów na bieżnię toru wyścigowego;

2)

w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, najpóźniej do czasu, gdy jeździec, którego

wagi protest dotyczy, nie zejdzie z wagi;

3)

w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 7, najpóźniej do sygnału oznaczającego zakończenie

ważenia jeźdźców po gonitwie albo do upływu 5 minut po minięciu celownika przez ostatni

zaprzęg;

4)

w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 8 13, najpóźniej przed upływem 48 godzin po

zakończeniu gonitwy.

3.

Protestów zgłoszonych po upływie terminów określonych w ust. 2 nie rozpatruje się.

1.

Protest składa się ustnie albo na piśmie przewodniczącemu komisji technicznej.

2.

Jeździec (powożący) biorący udział w gonitwie zapowiada protest sędziemu u celownika,

wyjeżdżając z bieżni toru wyścigowego i podnosząc rękę. Następnie jeździec składa

go ustnie sędziemu u wagi, a powożący - ustnie przewodniczącemu komisji technicznej.

3.

Protest zgłoszony ustnie

1)

przez osoby inne niż jeździec (powożący) powinien być potwierdzony na piśmie najpóźniej

przed upływem terminu do jego złożenia;

2)

przez trenerów w sprawach określonych w § 100 ust. 1 pkt 3 7 powinien być potwierdzony

na piśmie najpóźniej przed upływem godziny od jego zgłoszenia.

1.

Protesty rozstrzyga komisja techniczna, która przed wydaniem orzeczenia wzywa osoby

zainteresowane do udzielenia wyjaśnień.

2.

Jeżeli protest nie zostanie uwzględniony, osobie, która go złożyła, służy odwołanie

do komisji odwoławczej.

Kontrola antydopingowa polega na pobraniu krwi, wydaliny lub wydzieliny z organizmu

jeźdźca (powożącego) lub konia oraz na przeprowadzeniu badań laboratoryjnych próbek

pobranego materiału w laboratorium wskazanym przez Prezesa.

1.

Przeprowadzenie kontroli antydopingowej zarządza komisja techniczna z własnej inicjatywy

lub na wniosek

1)

sędziego technicznego;

2)

właściciela konia;

3)

trenera;

4)

dyżurnego lekarza weterynarii, w przypadku kontroli dotyczącej koni;

5)

dyżurnego lekarza medycyny, w przypadku kontroli dotyczącej jeźdźca (powożącego);

6)

kierownika stajni wyścigowej;

7)

jeźdźca (powożącego).

2.

O rodzaju pobieranych prób do badań laboratoryjnych, w postaci krwi albo wydaliny,

albo wydzieliny, albo dwóch rodzajów tych prób, decyduje wyłącznie lekarz medycyny

lub lekarz weterynarii, uprawniony do pobierania prób na danym torze wyścigowym.

3.

Pobierania krwi, wydaliny lub wydzieliny dokonuje odpowiednio dyżurny lekarz medycyny

albo dyżurny lekarz weterynarii, w obecności specjalnie do tego celu wyznaczonego

przez komisję techniczną sędziego oraz trenera, w wyznaczonym do tego celu pomieszczeniu.

4.

Przed przystąpieniem do pobrania krwi, wydaliny lub wydzieliny sędzia dokonuje ustalenia

tożsamości jeźdźca (powożącego) lub identyfikacji konia.

5.

Jeżeli jeździec (powożący) nie podda się kontroli antydopingowej, uważa się, że był

pod wpływem niedozwolonego środka dopingującego.

1.

Z pobranej krwi, wydaliny lub wydzieliny sporządza się próbę, którą dzieli się na

dwie próbki, zabezpieczając je w sposób uniemożliwiający ich naruszenie.

2.

Próbki przesyła się w pierwszym dniu roboczym po dniu, w którym rozegrano gonitwę,

do laboratorium, o którym mowa w § 103, które przeprowadza badania jednej z nich,

a drugą przechowuje w odpowiednich warunkach.

Z przeprowadzonej kontroli antydopingowej sporządza się protokół zawierający

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania oraz adres jeźdźca (powożącego) lub opis konia;

2)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania oraz adres lekarza pobierającego krew, wydalinę

lub wydzielinę oraz innych osób obecnych przy tej czynności;

3)

czas i miejsce pobrania krwi, wydaliny lub wydzieliny oraz sporządzenia próbek;

4)

podpisy

a)

lekarza pobierającego krew, wydalinę lub wydzielinę,

b)

sędziego wyścigowego - członka komisji technicznej,

c)

trenera konia, od którego pobierana jest próba.

1.

O wyniku badania próbki komisja techniczna informuje niezwłocznie po otrzymaniu tego

wyniku z laboratorium

1)

właściciela, trenera oraz kierownika stajni - w przypadku kontroli dotyczącej konia;

2)

jeźdźca (powożącego) - w przypadku kontroli dotyczącej jeźdźca (powożącego).

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, które mają zastrzeżenia do wyniku badania próbki,

mogą w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego wyniku złożyć do komisji technicznej

wniosek o przeprowadzenie badania drugiej próbki.

3.

Badanie drugiej próbki przeprowadza się w innym laboratorium, wybranym przez osobę

składającą wniosek spośród określonych przez Prezesa laboratoriów, których wykaz podaje

się do wiadomości przez wywieszenie w lokalach należących do toru wyścigowego.

4.

W przypadku przeprowadzenia badania drugiej próbki o wyniku kontroli decyduje wynik

tego badania.

Koszty przeprowadzenia kontroli antydopingowej ponosi Klub, z tym że w przypadku gdy

1)

wniosek o przeprowadzenie kontroli złożył właściciel konia, kierownik stajni wyścigowej,

trener lub jeździec (powożący), a wynik okazał się negatywny - koszty te ponosi osoba,

która złożyła wniosek;

2)

wynik kontroli jest pozytywny - koszty te ponosi jeździec (powożący) - w przypadku

kontroli jeźdźca (powożącego) albo właściciel konia - w przypadku kontroli konia.

1.

Niedozwolonymi środkami dopingującymi dla jeźdźców (powożących) są środki farmakologiczne

ujęte w art. 43 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 176) oraz środki uznane za dopingowe przez IFHA i UET.

2.

Wykaz niedozwolonych środków dopingujących dla koni jest określony w załączniku nr

6 do rozporządzenia.

1.

Organizator wyścigów konnych powinien zapewnić wyodrębnione pomieszczenia lub miejsca

dla

1)

komisji technicznej;

2)

sędziego u wagi;

3)

sędziego u celownika;

4)

jeźdźców (powożących);

5)

trenerów.

2.

W pomieszczeniach lub miejscach, o których mowa w ust. 1, w czasie rozgrywania gonitw

nie mogą przebywać bez zgody komisji technicznej osoby trzecie.

1.

Na padoku mogą przebywać sędziowie, jeźdźcy (powożący), trenerzy, kierownicy stajni

lub właściciele koni biorących udział w danej gonitwie, osoby wyznaczone do prezentacji

koni, dyżurni lekarze weterynarii i medycyny oraz osoby upoważnione przez organizatora

wyścigów konnych.

2.

Na bieżni toru wyścigowego w trakcie rozgrywania gonitwy mogą przebywać wyłącznie

sędziowie wyścigowi lub osoby wyznaczone przez organizatora wyścigów konnych.

W pomieszczeniu lub miejscu wyznaczonym dla sędziego u wagi mogą przebywać jeźdźcy

przygotowujący się do gonitwy oraz trenerzy, których konie biorą udział w gonitwie.

1.

Kto

1)

umyślnie podaje w zapisie konia do gonitwy albo w zgłoszeniu konia do wyścigów konnych

w danym roku informacje nieprawdziwe, posługuje się fałszywymi dokumentami stanowiącymi

podstawę identyfikacji konia, podmienia konia w gonitwie,

2)

zmniejsza lub usiłuje zmniejszyć szanse koni w gonitwie lub współdziała w popełnieniu

takiego czynu albo pomaga lub nakłania do jego popełnienia,

3)

przez umyślne działanie zmniejsza wartość użytkową konia,

4)

umyślnie przeszkadza koniom w prawidłowym rozegraniu gonitwy,

5)

podaje koniowi przed gonitwą lub w czasie jej trwania niedozwolony środek dopingujący

lub środek uspokajający, poleca podać taki środek lub na to zezwala albo, wiedząc

o tym, nie przeciwdziała temu,

6)

będąc właścicielem konia biorącego udział w gonitwie, czyni zakład przeciw własnemu

koniowi lub przeciw koniowi ze swojej stajni,

7)

na terenie toru wyścigowego i w czasie wyścigów konnych świadomie zakłóca przeprowadzenie

gonitwy,

8)

będąc sędzią wyścigowym, kierownikiem stajni, trenerem lub jeźdźcem (powożącym) albo

dyżurnym lekarzem weterynarii albo medycyny, czyni zakłady wzajemne,

9)

narusza obowiązki określone w przepisach o wyścigach konnych, wykonuje je w stanie

po użyciu alkoholu lub środka odurzającego lub rażąco narusza porządek na terenie

lub w lokalu należącym do toru wyścigowego,

10)

dosiada (powozi) konia w gonitwie po użyciu niedozwolonego środka dopingującego,

11)

stosuje względem konia elementy wchodzące w skład siodła, ogłowia, uprzęży powodujące

jego zranienia lub ból lub wiedząc o tym nie przeciwdziała temu

- podlega karze pieniężnej albo zawieszenia pozwolenia na kierowanie stajnią wyścigową,

albo zawieszenia licencji na trenowanie koni, dosiadanie koni (powożenie), albo pełnienie

funkcji sędziego wyścigowego.

2.

Kto jako trener, jeździec (powożący) albo sędzia wyścigowy dopuszcza się czynów, o

których mowa w ust. 1, w sposób szczególnie rażący lub popełnia je notorycznie, podlega

karze pozbawienia prawa trenowania koni albo dosiadania (powożenia) koni, albo pełnienia

funkcji sędziego wyścigowego.

Kto

1)

zastosuje w gonitwie niedozwolone podkowy,

2)

znieważa osoby spełniające czynności związane z przeprowadzaniem gonitw,

3)

nie zgłasza przypadku zachorowania konia przed lub po gonitwie,

4)

przy pokonywaniu płotu lub przeszkody korzysta z pomocy osób trzecich, takiej pomocy

udziela lub poleca udzielić,

5)

przy starcie korzysta z pomocy osób trzecich lub takiej pomocy udziela,

6)

zgłosi oczywiście bezzasadny protest,

7)

odmawia udzielenia wyjaśnień komisji technicznej,

8)

przez niedbalstwo doprowadzi do zranienia konia

- podlega karze upomnienia albo nagany, albo karze pieniężnej.

Jeździec (powożący), który

1)

nie dokłada wszelkich starań, aby wygrać gonitwę lub zająć jak najlepsze miejsce,

2)

przez niedbalstwo przeszkadza innemu koniowi lub zaprzęgowi w gonitwie,

3)

przez niedbalstwo opóźnia start,

4)

nie wykonuje poleceń sędziego startera,

5)

wstrzymuje konia na starcie,

6)

pozostaje na starcie albo bierze udział w gonitwie pomimo zwolnienia z dyspozycji

startera,

7)

bierze udział w gonitwie pomimo informacji o dyskwalifikacji,

8)

zmyli trasę w gonitwie,

9)

nie rozsiodła konia po gonitwie lub nie zgłosi się do sędziego u wagi, lub oddali

się z miejsca ważenia bez zezwolenia,

10)

w gonitwie z płotami lub przeszkodami dokonuje skoków próbnych nienakazanych przez

komisję techniczną,

11)

bierze udział w gonitwie bez kamizelki ochronnej,

12)

nie przygotuje się do gonitwy w czasie i w sposób określony w regulaminie wyścigów

konnych

- podlega karze pieniężnej albo karze zawieszenia licencji na dosiadanie koni (powożenie).

1.

Kto

1)

zapisuje do gonitwy z płotami lub przeszkodami konia źle skaczącego,

2)

nie przygotuje konia lub zaprzęgu do gonitwy w czasie i w sposób określony w regulaminie

wyścigów konnych

- podlega karze upomnienia, nagany lub karze pieniężnej.

2.

Kto używa w gonitwach barw innych niż te, które zostały zarejestrowane, podlega karze

pieniężnej.

Komisja techniczna wszczyna postępowanie dyscyplinarne z urzędu albo na wniosek organizatora

wyścigów konnych, sędziego technicznego, właściciela konia, kierownika stajni, trenera,

jeźdźca (powożącego), dyżurnego lekarza weterynarii lub dyżurnego lekarza medycyny.

1.

W przypadku potrzeby przeprowadzenia czynności wyjaśniających w postępowaniu dyscyplinarnym,

przewodniczący komisji technicznej wyznacza do tych czynności jednego z jej członków.

2.

Prowadzący czynności wyjaśniające bada wszelkie okoliczności potrzebne do bezstronnego

wyjaśnienia sprawy, jak również zbiera środki dowodowe, w szczególności przesłuchuje

świadków, a w razie potrzeby korzysta z opinii biegłych.

3.

Prowadzący czynności wyjaśniające sporządza protokół z przebiegu przesłuchania świadka.

Protokół podpisuje prowadzący czynności wyjaśniające i świadek.

4.

Prowadzący czynności wyjaśniające umożliwia obwinionemu przed zakończeniem tych czynności

sposobność wypowiedzenia się co do wszystkich zarzutów, jak również co do materiału

dowodowego zebranego w sprawie. Okoliczności wskazane przez obwinionego, mające służyć

odparciu zarzutu, prowadzący czynności wyjaśniające powinien sprawdzić w miarę możności,

a zgłoszonych przez obwinionego świadków przesłuchać, jeżeli uzna, że zeznania tych

świadków mogą mieć dla obrony obwinionego istotne znaczenie.

5.

Odmowa wypowiedzenia się przez obwinionego w czasie przeprowadzania czynności wyjaśniających

lub fizyczna niemożność przesłuchania go, trwająca do ukończenia postępowania wyjaśniającego,

nie wstrzymuje dalszego toku sprawy.

6.

Osoba ukarana karą pieniężną wpłaca kwotę pieniężną z tytułu orzeczonej kary na rzecz

Klubu w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

1.

Organizator wyścigów konnych wydaje oficjalny program wyścigów konnych na poszczególne

dni wyścigowe, w których rozgrywane są gonitwy.

2.

Program wyścigów konnych zawiera co najmniej

1)

nazwę toru wyścigowego;

2)

datę, godziny i kolejność rozgrywania poszczególnych gonitw;

3)

wartość nagród za zajęcie poszczególnych miejsc w gonitwie;

4)

szczegółowe warunki każdej gonitwy;

5)

nazwę, płeć, maść i wiek koni zapisanych do poszczególnych gonitw oraz nazwę matki

i ojca każdego z tych koni;

6)

imiona i nazwiska albo nazwy właścicieli koni zapisanych do poszczególnych gonitw,

nazwę stajni wyścigowej, w której są one trenowane, imiona i nazwiska trenerów oraz

imiona i nazwiska jeźdźców (powożących);

7)

wagę, którą ma nieść koń w gonitwie;

8)

barwy wyścigowe właścicieli koni;

9)

komunikaty i orzeczenia komisji technicznej.

1.

W zależności od pobierania wynagrodzenia ustala się następujące kategorie jeźdźców

(powożących)

1)

amator - jeździec (powożący) niepobierający wynagrodzenia, który nie dosiadał (nie

powoził) koni jako zawodowiec w okresie ostatnich trzech lat;

2)

zawodowiec - jeździec (powożący) pobierający wynagrodzenie.

2.

W zależności od liczby wygranych w gonitwach rozgrywanych wyłącznie galopem ustala

się następujące kategorie jeźdźców

1)

uczeń jeździecki - jeździec, który nie wygrał 10 gonitw;

2)

starszy uczeń jeździecki - jeździec, który wygrał od 10 do 24 gonitw;

3)

praktykant dżokejski - jeździec, który wygrał od 25 do 49 gonitw;

4)

kandydat dżokejski - jeździec, który wygrał od 50 do 99 gonitw;

5)

dżokej - jeździec, który wygrał co najmniej 100 gonitw.

3.

Przy ustalaniu kategorii jeźdźca zalicza się zwycięstwa w gonitwach, o których mowa

w § 6 pkt 1, z wyjątkiem gonitw kwalifikacyjnych.

1.

Szczegółowe warunki gonitw ustalone przez organizatora wyścigów konnych przed dniem

wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zachowują ważność, o ile nie są niezgodne

z przepisami tego rozporządzenia.

2.

Szczegółowe warunki gonitw ustalone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

i niezgodne z przepisami tego rozporządzenia organizator wyścigów konnych zmienia,

w terminie 21 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w sposób zgodny z

przepisami niniejszego rozporządzenia.

Traci moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 sierpnia 2001 r. w sprawie

ustalenia regulaminu wyścigów konnych

(Dz. U. poz. 1006 i 1432, z 2002 r. poz. 1281, z 2004 r. poz. 1617, 2007 r. poz. 21 oraz z 2008 r. poz. 985).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.