Ustawa z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba

niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności,

”

;

2)

w art. 5 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

”

;

3)

uchyla się art. 23b;

4)

w art. 30 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd odwoławczy na posiedzeniu orzeka jednoosobowo, a w składzie trzech sędziów wówczas,

gdy zaskarżone orzeczenie wydano w składzie innym niż jednoosobowy albo ze względu

na szczególną zawiłość sprawy lub jej wagę prezes sądu zarządzi jej rozpoznanie w

składzie trzech sędziów, chyba że ustawa stanowi inaczej.

”

;

5)

po art. 40 dodaje się art. 40a w brzmieniu

„

Art. 40a.

§ 1.

Sędzia wyznaczony z naruszeniem sposobu wskazanego w art. 351 ulega wyłączeniu na

zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego wniosek strony. Wniosek zgłoszony po

rozpoczęciu przewodu sądowego pozostawia się bez rozpoznania.

§ 2.

Przed rozpoczęciem przewodu sądowego należy pouczyć obecne na rozprawie strony o możliwości

złożenia wniosku, o którym mowa w § 1.

”

;

6)

po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu

„

Art. 41a.

Wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek

wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania; przepisu art. 42 § 3 nie stosuje

się.

”

;

7)

w art. 42 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o wyłączenie na podstawie art. 41, może złożyć

do akt stosowne oświadczenie na piśmie. Wniosek rozpoznaje się niezwłocznie. Z chwilą

wyłączenia sędziego czynności procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku

stają się bezskuteczne.

”

;

8)

art. 46 otrzymuje brzmienie

„

Art. 46.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego udział oskarżyciela publicznego

w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

§ 2.

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia, niestawiennictwo

oskarżyciela publicznego na rozprawie nie tamuje jej toku. Przewodniczący lub sąd

mogą uznać obecność oskarżyciela publicznego za obowiązkową.

”

;

9)

w art. 47 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przepisy art. 40 § 1 pkt 1-4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41, art. 41a i art. 42 stosuje

się odpowiednio do prokuratora, innych osób prowadzących postępowanie przygotowawcze

oraz innych oskarżycieli publicznych.

”

;

10)

art. 50 otrzymuje brzmienie

„

Art. 50.

W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego określonych w art. 53 nie może korzystać

osoba występująca w tej samej sprawie w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym

w art. 497 i art. 498 § 3.

”

;

11)

w art. 55

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie powtórnego wydania postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania

w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od

doręczenia mu zawiadomienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając

po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 §

2 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 339 § 3 pkt 3a i art. 396a nie stosuje się.

”

,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Do sprawy wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego

może w każdym czasie wstąpić prokurator, stając się oskarżycielem publicznym. Postępowanie

toczy się wówczas z oskarżenia publicznego, a pokrzywdzony, który wniósł akt oskarżenia,

korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 54. Cofnięcie aktu

oskarżenia przez oskarżyciela publicznego jest dopuszczalne jedynie za zgodną pokrzywdzonego,

który wniósł akt oskarżenia.

”

;

12)

w art. 71 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Za oskarżonego uważa się osobę, przeciwko której wniesiono oskarżenie do sądu, a także

osobę, co do której prokurator złożył wniosek wskazany w art. 335 § 1 lub wniosek

o warunkowe umorzenie postępowania.

”

;

13)

w art. 75 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Oskarżony jest obowiązany zawiadamiać organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie

miejsca swojego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z

powodu pozbawienia wolności w innej sprawie, jak również o każdej zmianie danych umożliwiających

kontaktowanie się, wskazanych w art. 213 § 1, o których wie, że są znane organowi

prowadzącemu postępowanie. Oskarżony jest obowiązany ponadto stawić się na każde wezwanie

w toku postępowania karnego. O powyższych obowiązkach należy oskarżonego uprzedzić

przy pierwszym przesłuchaniu.

”

;

14)

w art. 78

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z

urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony

bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony żąda wyznaczenia obrońcy z urzędu

w celu dokonania określonej czynności procesowej.

”

;

15)

uchyla się art. 80a;

16)

w art. 81 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli w sytuacji określonej w art. 78 § 1 lub 1a, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 oskarżony

nie ma obrońcy z wyboru, prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania

sprawy wyznacza mu obrońcę z urzędu.

”

;

17)

w art. 84 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, w postępowaniu o uchylenie

wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego

sprawę do ponownego rozpoznania lub w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien

sporządzić i podpisać kasację, skargę od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok

sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania lub wniosek

o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw

do wniesienia kasacji, skargi lub wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli kasacja,

skarga lub wniosek zostaną wniesione, obrońca ten jest uprawniony do udziału w toczącym

się postępowaniu.

”

;

18)

uchyla się art. 87a;

19)

w art. 96 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Strony oraz osoby niebędące stronami, jeżeli ma to znaczenie dla ochrony ich praw

lub interesów, mają prawo wziąć udział w posiedzeniu wówczas, gdy ustawa tak stanowi,

chyba że ich udział jest obowiązkowy. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.

”

;

20)

w art. 100

a)

§ 3-6 otrzymują brzmienie

„

§ 3.

Wyrok doręcza się podmiotom uprawnionym do wniesienia środka odwoławczego, jeżeli

ustawa tak stanowi.

§ 4.

Postanowienie albo zarządzenie wydane poza rozprawą, od którego przysługuje środek

odwoławczy, doręcza się podmiotom uprawnionym do wniesienia tego środka, a postanowienie

kończące postępowanie jego stronom, chyba że byli obecni przy ogłoszeniu postanowienia

albo zarządzenia. Stronom doręcza się również postanowienie wraz z uzasadnieniem w

wypadku wskazanym w art. 98 § 2.

§ 5.

Strony należy powiadomić o treści innych postanowień i zarządzeń wydanych poza rozprawą

i posiedzeniem, a także wydanych na posiedzeniu, o którego terminie strona nie była

zawiadomiona.

§ 6.

Jeżeli ustawa nie zwalnia od równoczesnego sporządzenia uzasadnienia, orzeczenie i

zarządzenie doręcza się lub ogłasza wraz z uzasadnieniem. W wypadku określonym w art.

98 § 2 po ogłoszeniu postanowienia podaje się ustnie najważniejsze powody rozstrzygnięcia.

”

,

b)

§ 8 otrzymuje brzmienie

„

§ 8.

Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia i zarządzenia należy pouczyć uczestników

postępowania o przysługującym im prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia

lub o tym, że orzeczenie lub zarządzenie nie podlega zaskarżeniu.

”

,

c)

dodaje się § 9 w brzmieniu

„

§ 9.

W razie skazania z zastosowaniem art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego po ogłoszeniu lub przy doręczeniu wyroku należy pouczyć oskarżonego o treści art.

434 § 4 oraz art. 443.

”

;

21)

art. 106 otrzymuje brzmienie

„

Art. 106.

Przepisy art. 100 § 4-8 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.

”

;

22)

art. 116 otrzymuje brzmienie

„

Art. 116.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, strony i inni uprawnieni do wzięcia udziału w czynności

procesowej mogą składać wnioski i inne oświadczenia na piśmie albo ustnie do protokołu.

”

;

23)

w art. 132 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Przepisów § 2 i 3 oraz art. 133 § 3 nie stosuje się do doręczenia oskarżonemu zawiadomienia

o pierwszym terminie rozprawy głównej, terminie posiedzenia, o którym mowa w art.

341 § 1, art. 343 § 5, art. 343a i art. 420 § 1, oraz doręczenia wyroku, o którym

mowa w art. 500 § 1.

”

;

24)

w art. 139 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Przepis § 1 stosuje się do pokrzywdzonego także wtedy, gdy nie jest stroną.

”

;

25)

art. 141 otrzymuje brzmienie

„

Art. 141.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb doręczania pism organów procesowych,

mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej

realizacji gwarancji procesowych jego uczestników.

”

;

26)

w art. 143 w § 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

zaznajomienie podejrzanego z materiałami zebranymi w postępowaniu przygotowawczym,

”

;

27)

w art. 147

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przebieg czynności protokołowanych może być utrwalony ponadto za pomocą urządzenia

rejestrującego obraz lub dźwięk, o czym należy przed uruchomieniem urządzenia uprzedzić

osoby uczestniczące w czynności.

”

,

b)

§ 3a-5 otrzymują brzmienie

„

§ 3a.

Zapis obrazu lub dźwięku staje się załącznikiem do protokołu. W wypadku ograniczenia

protokołu do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących udział w czynności

sporządza się przekład zapisu dźwięku, który również staje się załącznikiem do protokołu.

§ 4.

Strona, obrońca, pełnomocnik i przedstawiciel ustawowy ma prawo otrzymać odpłatnie

jedną kopię zapisu obrazu lub dźwięku. Nie dotyczy to przebiegu rozprawy lub innej

czynności odbywającej się z wyłączeniem jawności albo czynności w postępowaniu przygotowawczym.

Z ważnych przyczyn, uzasadnionych ochroną interesu prywatnego osób biorących udział

w rozprawie, prezes sądu może nie wyrazić zgody na sporządzenie dla stron, obrońców,

pełnomocników i przedstawicieli ustawowych kopii zapisu obrazu z rozprawy.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków

technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych, sposób

przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisów, sposób i tryb udostępniania stronom,

obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym zapisu obrazu lub dźwięku oraz

przekazywania im kopii zapisu obrazu lub dźwięku, jak również wysokość opłaty za sporządzenie

i przekazanie kopii zapisu obrazu lub dźwięku oraz zakładanie kont w systemie informatycznym

w celu przekazywania kopii zapisu obrazu lub dźwięku, mając na uwadze konieczność

właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu lub dźwięku przed utratą dowodu, jego

zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem, konieczność niezwłocznego dostępu

uczestników postępowania do zapisu obrazu lub dźwięku oraz uzyskania kopii zapisu

z akt sprawy, a także zapewnienia, aby wysokość opłaty odpowiadała rzeczywistym kosztom

sporządzenia i przekazania kopii zapisu obrazu lub dźwięku.

”

;

28)

w art. 148 uchyla się § 2a-2c;

29)

po art. 148 dodaje się art. 148a w brzmieniu

„

Art. 148a.

§ 1.

W protokole nie zamieszcza się danych dotyczących miejsca zamieszkania i miejsca pracy

pokrzywdzonych i świadków uczestniczących w czynności. Dane te, niezamieszczone w

protokole, zamieszcza się w załączniku do protokołu, który przechowuje się w załączniku

adresowym do akt sprawy, do wiadomości organu prowadzącego postępowanie.

§ 2.

Przepis § 1 zdanie pierwsze nie dotyczy miejsca pracy świadka będącego funkcjonariuszem

publicznym, składającego zeznania w związku z pełnioną funkcją, chyba że przeprowadzający

czynność w postępowaniu przygotowawczym albo przewodniczący składu orzekającego przeprowadzającego

czynność uzna, iż dla dobra postępowania karnego nie powinno ono zostać zamieszczone

w protokole.

§ 3.

Jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania i miejsca pracy pokrzywdzonych i świadków

zawarte są w dokumentach innych niż protokół, o którym mowa w § 1, dokumenty, w całości

lub w części, w jakiej zawierają te dane, przechowuje się w załączniku adresowym do

akt sprawy, do wiadomości organu prowadzącego postępowanie. Do akt sprawy załącza

się uwierzytelnione kserokopie dokumentów lub ich części, sporządzone w sposób uniemożliwiający

zapoznanie się z tymi danymi.

§ 4.

Przeprowadzający czynność w postępowaniu przygotowawczym albo przewodniczący składu

sądu - w odniesieniu do protokołu, o którym mowa w § 1, a w odniesieniu do innych

dokumentów - organ prowadzący postępowanie przygotowawcze albo prezes sądu lub przewodniczący

składu sądu, może zarządzić o odstąpieniu, w całości lub w części, od stosowania przepisów

§ 1 lub 3

1)

jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania lub miejsca pracy pokrzywdzonego lub świadka

są oskarżonemu znane,

2)

w odniesieniu do danych dotyczących miejsca zamieszkania lub miejsca pracy pokrzywdzonego

lub świadka, jeżeli miejsca te stanowią równocześnie miejsce prowadzenia działalności

gospodarczej przez pokrzywdzonego lub świadka i dane te zostały przekazane do publicznej

wiadomości do właściwego rejestru lub ewidencji,

3)

z powodu oczywistego braku potrzeby ochrony danych dotyczących miejsca zamieszkania

lub miejsca pracy pokrzywdzonego lub świadka z uwagi na charakter sprawy.

§ 5.

Sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze może ujawnić w niezbędnym zakresie

dane, o których mowa w § 1, lub oryginały dokumentów, o których mowa w § 3, jeżeli

mają one znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

”

;

30)

art. 152-154 otrzymują brzmienie

„

Art. 152.

Strony oraz osoby mające w tym interes prawny mogą złożyć wniosek o sprostowanie protokołu

rozprawy i posiedzenia lub przekładu zapisu dźwięku, wskazując na nieścisłości i opuszczenia.

Art. 153.

§ 1.

Przewodniczący po wysłuchaniu protokolanta lub osoby, która sporządziła przekład zapisu

dźwięku, oraz po odtworzeniu zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku może przychylić

się do wniosku i wydać zarządzenie o sprostowaniu protokołu lub przekładu zapisu dźwięku;

w przeciwnym razie w przedmiocie sprostowania orzeka, po wysłuchaniu protokolanta

lub osoby, która sporządziła przekład zapisu dźwięku, sąd w składzie, który rozpoznawał

sprawę.

§ 2.

Jeżeli nie można utworzyć tego samego składu, postanowienie nie zapada, a poszczególni

jego członkowie oraz protokolant lub osoba, która sporządziła przekład zapisu dźwięku,

składają do akt sprawy oświadczenie co do zasadności wniosku.

§ 3.

W razie uwzględnienia wniosku należy w sprostowanym protokole i przekładzie zapisu

dźwięku umieścić odpowiednią wzmiankę, którą podpisują przewodniczący i protokolant

lub osoba, która sporządziła przekład zapisu dźwięku.

§ 4.

Jeżeli nieścisłość lub opuszczenie w przekładzie zapisu dźwięku wynika z niedającego

się usunąć zniekształcenia lub braku zapisu dźwięku, stosowną wzmiankę należy zamieścić

w protokole i przekładzie zapisu dźwięku.

§ 5.

Wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy i posiedzenia lub przekładu zapisu dźwięku

pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli został złożony po wysłaniu akt sprawy do wyższej

instancji.

Art. 154.

Sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich lub rachunkowych w protokole lub przekładzie

zapisu dźwięku może nastąpić na wniosek lub z urzędu w każdym czasie; przepisy art.

153 stosuje się odpowiednio.

”

;

31)

w art. 156

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta

sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa

sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy

mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy

techniczne nie stoją temu na przeszkodzie.

”

,

b)

uchyla się § 1a,

c)

§ 5 i 5a otrzymują brzmienie

„

§ 5.

Jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony

ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom,

pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie

odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie; prawo to

przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania przygotowawczego. W przedmiocie

udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów

lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. W wypadku odmowy

udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości

udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub

obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego

pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić

udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów

lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być

w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta

w postaci elektronicznej.

§ 5a.

W razie złożenia w toku postępowania przygotowawczego wniosku o zastosowanie albo

przedłużenie tymczasowego aresztowania podejrzanemu i jego obrońcy udostępnia się

niezwłocznie akta sprawy w części zawierającej treść dowodów dołączonych do wniosku,

z wyłączeniem dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b.

”

;

32)

art. 156a otrzymuje brzmienie

„

Art. 156a.

Dane lub oryginały dokumentów znajdujące się w załączniku adresowym udostępnia się

wyłącznie organom państwowym oraz organom samorządu terytorialnego na ich wniosek,

jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania ustawowych zadań tych organów. Można je udostępnić

także na wniosek innych instytucji lub osób, jeżeli przemawia za tym ich ważny interes.

”

;

33)

art. 167 otrzymuje brzmienie

„

Art. 167.

Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu.

”

;

34)

art. 168a otrzymuje brzmienie

„

Art. 168a.

Dowodu nie można uznać za niedopuszczalny wyłącznie na tej podstawie, że został uzyskany

z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego, o którym mowa

w art. 1 § 1 Kodeksu karnego, chyba że dowód został uzyskany w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza publicznego

obowiązków służbowych, w wyniku: zabójstwa, umyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu

lub pozbawienia wolności.

”

;

35)

po art. 168a dodaje się art. 168b w brzmieniu

„

Art. 168b.

Jeżeli w wyniku kontroli operacyjnej zarządzonej na wniosek uprawnionego organu na

podstawie przepisów szczególnych uzyskano dowód popełnienia przez osobę, wobec której

kontrola operacyjna była stosowana, innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa

skarbowego niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej lub przestępstwa

ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego popełnionego przez inną osobę niż objętą

zarządzeniem kontroli operacyjnej, prokurator podejmuje decyzję w przedmiocie wykorzystania

tego dowodu w postępowaniu karnym.

”

;

36)

w art. 171 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Prawo zadawania pytań mają, oprócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy

oraz biegli. Pytania zadaje się osobie przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że organ

przesłuchujący zarządzi inaczej.

”

;

37)

w art. 213 § 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

§ 1.

W postępowaniu należy ustalić tożsamość oskarżonego, jego numer Powszechnego Elektronicznego

Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL

- numer i nazwę dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz nazwę organu, który wydał

dokument, a także wiek oskarżonego, jego stosunki rodzinne i majątkowe, wykształcenie,

zawód i źródła dochodu, dane o jego karalności, a w miarę możliwości numer telefonu

lub adres poczty elektronicznej umożliwiające kontaktowanie się z oskarżonym oraz

numer identyfikacji podatkowej (NIP). Odnośnie do oskarżonego będącego funkcjonariuszem

publicznym w chwili popełnienia czynu lub w czasie postępowania należy ponadto zebrać

dane dotyczące przebiegu służby publicznej, wyróżnień oraz ukarań dyscyplinarnych.

§ 1a.

W razie potrzeby prokurator, inny organ prowadzący postępowanie przygotowawcze lub

sąd uzyskuje informację z systemu teleinformatycznego ministra właściwego do spraw

finansów publicznych dotyczącą stosunków majątkowych i źródeł dochodu oskarżonego,

w tym prowadzonych i zakończonych postępowań podatkowych, na podstawie aktualnych

danych znajdujących się w tym systemie. Informację uzyskuje się drogą elektroniczną.

”

;

38)

art 229 otrzymuje brzmienie

„

Art. 229.

Protokół zatrzymania rzeczy lub przeszukania powinien, oprócz wymagań wymienionych

w art. 148 i art. 148a, zawierać oznaczenie sprawy, z którą zatrzymanie rzeczy lub

przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej godziny rozpoczęcia i zakończenia

czynności, dokładną listę zatrzymanych rzeczy i w miarę potrzeby ich opis, a nadto

wskazanie polecenia sądu lub prokuratora. Jeżeli polecenie nie zostało uprzednio wydane,

zamieszcza się w protokole wzmiankę o poinformowaniu osoby, u której czynność przeprowadzono,

że na jej wniosek otrzyma postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia czynności.

”

;

39)

w art. 230 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Rzeczy, których posiadanie jest zabronione, przekazuje się właściwemu urzędowi lub

instytucji. Jeżeli rzeczy mają wartość naukową, artystyczną lub historyczną, na wniosek

lub za zgodą muzeum, można je przekazać temu muzeum.

”

;

40)

w art. 231 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przedmioty o wartości naukowej, artystycznej lub historycznej oddaje się na przechowanie

muzeum lub innej właściwej instytucji.

”

;

41)

art. 236 otrzymuje brzmienie

„

Art. 236.

§ 1.

Na postanowienie dotyczące przeszukania, zatrzymania rzeczy i w przedmiocie dowodów

rzeczowych oraz na inne czynności przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały

naruszone; zażalenie na postanowienie wydane lub czynność dokonaną w postępowaniu

przygotowawczym rozpoznaje sąd rejonowy, w okręgu którego prowadzone jest postępowanie.

§ 2.

Jeżeli jednak postanowienie albo zarządzenie wydał referendarz sądowy, stosuje się

art. 93a § 3 i 4.

”

;

42)

w art. 237 uchyla się § 8;

43)

art. 237a otrzymuje brzmienie

„

Art. 237a.

Jeżeli w wyniku kontroli uzyskano dowód popełnienia przez osobę, wobec której kontrola

była stosowana, innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego

niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli, lub przestępstwa ściganego z urzędu

lub przestępstwa skarbowego popełnionego przez inną osobę niż objętą zarządzeniem

kontroli, prokurator podejmuje decyzję w przedmiocie wykorzystania tego dowodu w postępowaniu

karnym.

”

;

44)

uchyla się art. 237b;

45)

art. 249a otrzymuje brzmienie

„

Art. 249a.

§ 1.

Podstawę orzeczenia o zastosowaniu lub przedłużeniu tymczasowego aresztowania mogą

stanowić ustalenia poczynione na podstawie

1)

dowodów jawnych dla oskarżonego i jego obrońcy,

2)

dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b.

§ 2.

Sąd, uprzedzając o tym prokuratora, uwzględnia z urzędu także okoliczności, których

prokurator nie ujawnił, po ich ujawnieniu na posiedzeniu, jeżeli są one korzystne

dla oskarżonego.

”

;

46)

w art. 250 po § 2a dodaje się § 2b w brzmieniu

„

§ 2b.

Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia albo wolności

świadka lub osoby dla niego najbliższej, prokurator dołącza do wniosku, o którym mowa

w § 2a, w wyodrębnionym zbiorze dokumentów, dowody z zeznań świadka, których nie udostępnia

się oskarżonemu i jego obrońcy.

”

;

47)

w art. 254 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Na postanowienie w przedmiocie wniosku oskarżonemu zażalenie przysługuje tylko wtedy,

gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia

w przedmiocie środka zapobiegawczego.

”

;

48)

w art. 258 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia

wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, albo gdy sąd pierwszej instancji

skazał go na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania

tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może

być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.

”

;

49)

w art. 259 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Tymczasowe aresztowanie nie może być stosowane, jeżeli przestępstwo zagrożone jest

karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą roku.

”

;

50)

w art. 279 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

W razie ujęcia i zatrzymania osoby ściganej więcej niż jednym listem gończym wystarczające

jest doprowadzenie jej w trybie § 3 do jednego z sądów, które wydały postanowienia

o tymczasowym aresztowaniu.

”

;

51)

w art. 280 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

List gończy rozpowszechnia się, zależnie od potrzeby, przez rozesłanie, rozplakatowanie

lub opublikowanie, w szczególności za pomocą prasy, radia, telewizji i Internetu.

”

;

52)

w art. 285 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez należytego usprawiedliwienia

nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego

organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę

pieniężną w wysokości do 3000 złotych.

”

;

53)

w art. 287 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie uporczywego uchylania się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego,

tłumacza lub specjalisty oraz wydania przedmiotu można zastosować, niezależnie od

kary pieniężnej, aresztowanie na czas nieprzekraczający 30 dni. Przepis ten stosuje

się odpowiednio w razie uporczywego niestawiennictwa na wezwanie organu prowadzącego

postępowanie, jeżeli zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia, o którym

mowa w art. 285 § 2, nie jest wystarczające dla zapewnienia stawiennictwa osoby wezwanej.

”

;

54)

w art. 293 § 4-6 otrzymują brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli postanowienie wydał prokurator, a postępowanie przygotowawcze prowadzone jest

w okręgu innego sądu niż sąd miejscowo i rzeczowo właściwy, zażalenie przysługuje

do sądu rzeczowo właściwego do rozpoznania tej sprawy w pierwszej instancji, w którego

okręgu prowadzone jest postępowanie przygotowawcze.

§ 5.

Postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z chwilą wydania stanowi tytuł wykonawczy.

§ 6.

Jeżeli zabezpieczenie nastąpiło na rzeczach, które uprzednio oskarżony wydał organowi

procesowemu lub które zatrzymano w wyniku czynności, o których mowa w rozdziale 25,

nie podejmuje się czynności egzekucyjnych dla wykonania postanowienia o zabezpieczeniu.

”

;

55)

w art. 297 w § 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

”

;

56)

w art. 300 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Przed pierwszym przesłuchaniem należy pouczyć podejrzanego o jego uprawnieniach: do

składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania,

do informacji o treści zarzutów i ich zmianach, do składania wniosków o dokonanie

czynności śledztwa lub dochodzenia, do korzystania z pomocy obrońcy, w tym do wystąpienia

o obrońcę z urzędu w wypadku określonym w art. 78, do końcowego zaznajomienia z materiałami

postępowania przygotowawczego, jak również o uprawnieniach określonych w art. 23a

§ 1, art. 72 § 1, art. 156 § 5 i 5a, art. 301, art. 335, art. 338a i art. 387 oraz

o obowiązkach i konsekwencjach wskazanych w art. 74, art. 75, art. 133 § 2, art. 138

i art. 139. Pouczenie należy wręczyć podejrzanemu na piśmie; podejrzany otrzymanie

pouczenia potwierdza podpisem.

§ 2.

Przed pierwszym przesłuchaniem poucza się pokrzywdzonego o posiadaniu statusu strony

procesowej w postępowaniu przygotowawczym oraz o wynikających z tego uprawnieniach,

w szczególności: do składania wniosków o dokonanie czynności śledztwa lub dochodzenia

i warunkach uczestniczenia w tych czynnościach, określonych w art. 51, art. 52 i art.

315-318, do korzystania z pomocy pełnomocnika, w tym do złożenia wniosku o wyznaczenie

pełnomocnika z urzędu w okolicznościach wskazanych w art. 78, jak również o uprawnieniach

określonych w art. 23a § 1, art. 156, art. 204 i art. 306 oraz o obowiązkach i konsekwencjach

wskazanych w art. 138 i art. 139. Pouczenie obejmuje również informację o: możliwościach

naprawienia szkody przez oskarżonego lub uzyskania kompensaty państwowej, dostępie

do pomocy prawnej, dostępnych środkach ochrony i pomocy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka

(Dz. U. z 2015 r. poz. 21), pomocy przewidzianej w art. 43 § 8 Kodeksu karnego wykonawczego, możliwości wydania europejskiego nakazu ochrony, organizacjach wsparcia pokrzywdzonych,

treści art. 337a oraz możliwości zwrotu kosztów poniesionych w związku z udziałem

w postępowaniu. Pouczenie należy wręczyć pokrzywdzonemu na piśmie; pokrzywdzony otrzymanie

pouczenia potwierdza podpisem.

”

;

57)

w art. 304 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny

obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Przepisy art. 148a oraz art. 156a

stosuje się odpowiednio.

”

;

58)

w art. 306 § 1b otrzymuje brzmienie

„

§ 1b.

Uprawnionym do złożenia zażalenia, o którym mowa w § 1 i 1a, przysługuje prawo przejrzenia

akt. W celu przejrzenia akt prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej.

”

;

59)

w art. 311

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Powierzenie przewidziane w § 2 nie może obejmować czynności związanych z przedstawieniem

zarzutów, zmianą lub uzupełnieniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz zamknięciem

śledztwa; może jednak mieć zastosowanie art. 308 § 2.

”

,

b)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Prokurator może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwiek czynność śledztwa, a

w szczególności czynności wymagające postanowienia.

”

,

c)

uchyla się § 6 i 7;

60)

w art. 313 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Podejrzany może do czasu zawiadomienia go o terminie zaznajomienia z materiałami śledztwa

żądać podania mu ustnie podstaw zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia na piśmie,

o czym należy go pouczyć. Uzasadnienie doręcza się podejrzanemu i ustanowionemu obrońcy

w terminie 14 dni.

”

;

61)

art. 321 otrzymuje brzmienie

„

Art. 321.

§ 1.

Jeżeli istnieją podstawy do zamknięcia śledztwa, na wniosek podejrzanego lub jego

obrońcy o końcowe zaznajomienie z materiałami postępowania, prowadzący postępowanie

powiadamia podejrzanego i obrońcę o terminie końcowego zaznajomienia, pouczając ich

o prawie uprzedniego przejrzenia akt w terminie odpowiednim do wagi lub zawiłości

sprawy, określonym przez organ procesowy. W celu przejrzenia akt prokurator może udostępnić

akta w postaci elektronicznej.

§ 2.

Termin zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania powinien być tak wyznaczony,

aby od daty doręczenia zawiadomienia o nim podejrzanemu i jego obrońcy upłynęło co

najmniej 7 dni.

§ 3.

W czynnościach zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania ma prawo uczestniczyć

obrońca.

§ 4.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo podejrzanego lub jego obrońcy nie tamuje dalszego

postępowania.

§ 5.

W terminie 3 dni od daty zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania strony

mogą składać wnioski o uzupełnienie śledztwa. Przepis art. 315 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia śledztwa, wydaje się postanowienie o jego

zamknięciu i ogłasza się je lub o jego treści zawiadamia się podejrzanego oraz jego

obrońcę.

”

;

62)

w art. 325a § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Dochodzenie prowadzi Policja lub organy, o których mowa w art. 312, chyba że prowadzi

je prokurator.

”

;

63)

w art. 325e

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Postanowienia, o których mowa w § 1, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu dochodzenia

oraz umorzeniu i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw, zatwierdza prokurator. Przepisy

art. 323 stosuje prokurator, a w sprawie, którą po umorzeniu wpisano do rejestru przestępstw

- Policja.

”

,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw

wnosi się do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru nad dochodzeniem. Jeżeli

prokurator nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.

”

;

64)

w art. 325i

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Dochodzenie powinno być ukończone w ciągu 2 miesięcy. Prokurator może przedłużyć ten

okres do 3 miesięcy, a w wypadkach szczególnie uzasadnionych - na dalszy czas oznaczony.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Uprawnienia prokuratora określone w art. 335, art. 336 i art. 387 § 2 przysługują

także innym niż prokurator organom uprawnionym do wnoszenia i popierania oskarżenia

w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego.

”

;

65)

w art. 328 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Po upływie roku od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu Prokurator Generalny

może uchylić lub zmienić postanowienie albo jego uzasadnienie jedynie na korzyść podejrzanego.

”

;

66)

w art. 332

a)

w § 1

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

”

,

-

uchyla się pkt 6,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do aktu oskarżenia dołącza się jego uzasadnienie, przytaczające fakty i dowody, na

których oskarżenie się opiera, a w miarę potrzeby wyjaśniające podstawę prawną oskarżenia

i omawiające okoliczności, na które powołuje się oskarżony w swej obronie.

”

,

c)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia, akt oskarżenia

może nie zawierać uzasadnienia.

”

;

67)

w art. 333 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Akt oskarżenia powinien także zawierać

1)

listę osób, których wezwania oskarżyciel żąda,

2)

wykaz innych dowodów, których przeprowadzenia na rozprawie głównej domaga się oskarżyciel.

”

;

68)

art. 334 otrzymuje brzmienie

„

Art. 334.

§ 1.

Z aktem oskarżenia przesyła się sądowi akta postępowania przygotowawczego wraz z załącznikami.

§ 2.

Do aktu oskarżenia dołącza się także

1)

załącznik adresowy do akt sprawy,

2)

po jednym odpisie tego aktu dla każdego oskarżonego, a w przypadku określonym w art.

335 § 2 także dla każdego pokrzywdzonego.

§ 3.

O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów art. 343 i art. 343a

oskarżyciel publiczny zawiadamia oskarżonego i ujawnionego pokrzywdzonego, a także

osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie. Pokrzywdzonego

należy pouczyć o treści przepisu art. 49a, a także o prawie do złożenia oświadczenia

o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

”

;

69)

w art. 335

a)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Do wniosku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące aktu oskarżenia

zawarte w rozdziale 40, z wyjątkiem art. 344a.

”

,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie na posiedzeniu wyroku

skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych

za zarzucany mu występek, uwzględniających też prawnie chronione interesy pokrzywdzonego,

jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości,

oświadczenia dowodowe złożone przez oskarżonego nie są sprzeczne z dokonanymi ustaleniami,

a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Do wniosku

stosuje się odpowiednio przepisy § 1 zdanie piąte i § 3 zdanie drugie. Do aktu oskarżenia

nie stosuje się przepisów art. 333 § 1 i 2.

”

,

c)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Prokurator, uzgadniając z oskarżonym treść wniosku, o którym mowa w § 1 lub 2, poucza

go o treści art. 447 § 5. O pouczeniu zamieszcza się adnotację w aktach sprawy.

”

,

d)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Wniosek, o którym mowa w § 1, powinien zawierać dane wskazane w art. 332 § 1. Uzasadnienie

wniosku ogranicza się do wskazania dowodów świadczących o tym, że okoliczności popełnienia

czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości oraz że cele postępowania zostaną osiągnięte

bez przeprowadzenia rozprawy. Przepisy art. 333 § 3 i art. 334 stosuje się odpowiednio.

Stronom, obrońcom i pełnomocnikom przysługuje prawo do przejrzenia akt sprawy, o czym

należy ich pouczyć.

”

;

70)

w art. 336 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy art. 332 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5. Uzasadnienie

wniosku można ograniczyć do wskazania dowodów świadczących o tym, że wina oskarżonego

nie budzi wątpliwości, a ponadto okoliczności przemawiających za warunkowym umorzeniem.

”

;

71)

w art. 337

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli akt oskarżenia nie odpowiada warunkom formalnym wymienionym w art. 119, art.

332, art. 333 lub art. 335, a także jeżeli nie zostały spełnione warunki wymienione

w art. 334, prezes sądu zwraca go oskarżycielowi w celu usunięcia braków w terminie

7 dni.

”

,

b)

uchyla się § 1a,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Na zarządzenie, o którym mowa w § 1, oskarżycielowi przysługuje zażalenie do sądu

właściwego do rozpoznania sprawy.

”

,

d)

uchyla się § 4;

72)

po art. 337 dodaje się art. 337a w brzmieniu

„

Art. 337a.

§ 1.

Na wniosek pokrzywdzonego należy poinformować go o dacie i miejscu rozprawy albo posiedzenia,

o którym mowa w art. 339 § 3 pkt 1 i 2, art. 341 lub art. 343, oraz o zarzutach oskarżenia

i ich kwalifikacji prawnej.

§ 2.

Jeżeli wnioski, o których mowa w § 1, złożyło tylu pokrzywdzonych, że ich indywidualne

poinformowanie spowodowałoby poważne utrudnienie w prowadzeniu postępowania, informację

zamieszcza się przez ogłoszenie na stronie internetowej sądu. W informacji wskazuje

się sygnaturę akt sprawy, a nie podaje się danych osobowych zawartych w zarzutach.

”

;

73)

w art. 338 § 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli akt oskarżenia odpowiada warunkom formalnym, prezes sądu lub referendarz sądowy

niezwłocznie zarządza doręczenie jego odpisu oskarżonemu, wzywając do składania wniosków

dowodowych w terminie 7 dni od daty doręczenia mu aktu oskarżenia.

§ 1a.

Oskarżonego poucza się również o treści przepisów art. 291 § 3, art. 338a, art. 341

§ 1, art. 349 § 8, art. 374, art. 376, art. 377 i art. 422 oraz o tym, że wniosek

o wyznaczenie obrońcy z urzędu powinien być złożony najpóźniej w terminie 7 dni od

daty doręczenia wezwania albo zawiadomienia o terminie rozprawy albo posiedzenia,

o którym mowa w art. 341 lub art. 343, jak również o tym, że w zależności od wyniku

procesu oskarżony może być obciążony kosztami wyznaczenia obrońcy z urzędu.

”

;

74)

art. 338a otrzymuje brzmienie

„

Art. 338a.

Oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat

pozbawienia wolności, może przed doręczeniem mu zawiadomienia o terminie rozprawy

złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka

karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzenia postępowania

dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie

poniesienia kosztów procesu.

”

;

75)

w art. 339

a)

w § 1

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

do aktu oskarżenia dołączono wniosek, o którym mowa w art. 335 § 2,

”

,

-

uchyla się pkt 4 i 5,

b)

w § 3 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego,

”

,

c)

po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„

§ 3a.

Prezes sądu może skierować sprawę na posiedzenie, jeżeli oskarżony, któremu zarzucono

przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności, przed doręczeniem

mu zawiadomienia o wyznaczeniu rozprawy złożył wniosek, o którym mowa w art. 338a,

a prezes sądu uzna, że cele postępowania nie sprzeciwiają się rozpoznaniu sprawy na

posiedzeniu.

”

;

76)

w art. 342

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W wyroku sąd określa także nałożone na oskarżonego obowiązki oraz sposób i termin

ich wykonania albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę, a w razie uznania za celowe

- orzeka świadczenie pieniężne lub zakaz prowadzenia pojazdów, dozór kuratora, osoby

godnej zaufania albo instytucji lub organizacji społecznej.

”

,

b)

uchyla się § 5;

77)

w art. 343 po § 5 dodaje się § 5a w brzmieniu

„

§ 5a.

Przed uwzględnieniem wniosku, o którym mowa w art. 335, sąd poucza oskarżonego o treści

art. 447 § 5.

”

;

78)

w art. 343a § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd może uwzględnić wniosek, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie

budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte.

Uwzględnienie wniosku jest możliwe tylko wówczas, gdy nie sprzeciwi się temu prokurator.

Przepis art. 343 stosuje się odpowiednio.

”

;

79)

po art. 344 dodaje się art. 344a i art. 344b w brzmieniu

„

Art. 344a.

§ 1.

Sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia,

jeżeli akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania, zwłaszcza na potrzebę

poszukiwania dowodów, zaś dokonanie niezbędnych czynności przez sąd powodowałoby znaczne

trudności.

§ 2.

Przekazując sprawę prokuratorowi, sąd wskazuje kierunek uzupełnienia, a w razie potrzeby

także odpowiednie czynności, jakie należy przedsięwziąć.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy stronom zażalenie.

Art. 344b.

Po uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia oskarżyciel publiczny składa nowy akt oskarżenia

lub podtrzymuje poprzedni, kieruje do sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania

albo postępowanie umarza.

”

;

80)

w art. 349 § 7 otrzymuje brzmienie

„

§ 7.

Na posiedzeniu sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosków dowodowych, a przewodniczący

składu orzekającego, biorąc pod uwagę stanowiska w przedmiocie planowania i organizacji

rozprawy głównej przedstawione przez strony, pełnomocników i obrońców, rozstrzyga

w przedmiocie kolejności przeprowadzenia dowodów, przebiegu i organizacji rozprawy

głównej oraz wyznacza jej terminy, a także podejmuje inne niezbędne rozstrzygnięcia.

Przepisy art. 350 § 2-4 stosuje się odpowiednio.

”

;

81)

art. 351 otrzymuje brzmienie

„

Art. 351.

§ 1.

Sędziego powołanego do orzekania w sprawie w składzie jednoosobowym albo sędziego

sprawozdawcę wyznacza się w kolejności według wpływu sprawy oraz jawnej dla stron

listy sędziów orzekających w danym sądzie lub wydziale. Odstępstwo od tej kolejności

jest dopuszczalne tylko w formie pominięcia sędziego z powodu jego dłuższej choroby

lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków służbowych, bądź też

ważnej przyczyny wynikającej z organizacji pracy w sądzie, co należy zaznaczyć w zarządzeniu

o wyznaczeniu sędziego albo członków składu orzekającego.

§ 2.

Jeżeli do orzekania w sprawie należy powołać więcej niż jednego sędziego, kolejnego

albo kolejnych sędziów wyznacza się w drodze losowania. Sędzia wyznaczony w drodze

losowania podlega wyłączeniu od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w

trybie niniejszego paragrafu, aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych sędziów

z listy, o której mowa w § 1.

§ 3.

Gdy w akcie oskarżenia zarzuca się popełnienie zbrodni zagrożonej karą 25 lat pozbawienia

wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, wyznaczenia składu orzekającego dokonuje

się na wniosek prokuratora lub obrońcy w drodze losowania. Sędzia wyznaczony w drodze

losowania podlega wyłączeniu od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w

trybie niniejszego paragrafu aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych sędziów

z listy, o której mowa w § 1. Prokurator może złożyć wniosek w akcie oskarżenia, a

obrońca w ciągu 3 dni od dnia doręczenia mu odpisu aktu oskarżenia.

§ 4.

Jeżeli sędzia wyznaczony w myśl przepisów § 1-3 nie może orzekać w sprawie z powodu

przeszkody procesowej, przeszkody wynikającej z przepisów prawa o ustroju sądów, jego

długotrwałej choroby lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków

służbowych, do orzekania w sprawie w jego miejsce wyznacza się innego sędziego w drodze

losowania.

§ 5.

W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony do orzekania w sprawie w miejsce sędziego

wyznaczonego w myśl § 1 podlega z tego powodu jednokrotnemu pominięciu w kolejności

wyznaczania do orzekania w trybie § 1. W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony

do orzekania w sprawie w miejsce sędziego wyznaczonego w myśl § 2 podlega wyłączeniu

od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w trybie § 4 w celu zastąpienia

sędziego wyznaczonego w myśl § 2 aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych

sędziów z listy, o której mowa w § 1. W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony

do orzekania w sprawie w miejsce sędziego wyznaczonego w myśl § 3 podlega wyłączeniu

od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w trybie § 4 w celu zastąpienia

sędziego wyznaczonego w myśl § 3 aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych

sędziów z listy, o której mowa w § 1.

§ 6.

Jeżeli po wyznaczeniu składu orzekającego w myśl art. 349 § 1 albo art. 350 § 1 sprawa,

zgodnie z przepisami postępowania, ma być rozpoznana w składzie złożonym z większej

liczby sędziów, do orzekania w tej sprawie wyznacza się sędziego lub sędziów w drodze

losowania. W takim wypadku sędzia wyznaczony do orzekania w sprawie podlega z tego

powodu jednokrotnemu pominięciu w kolejności wyznaczania do orzekania w trybie § 1.

§ 7.

Od udziału w losowaniach wskazanych w § 2-6 wyłączeni są sędziowie, o których mowa

w § 1 zdanie drugie.

§ 8.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wyznaczania i losowania składu orzekającego, mając na uwadze konieczność zagwarantowania

równego prawdopodobieństwa udziału w składzie orzekającym w każdej sprawie wszystkim

sędziom danego sądu lub wydziału oraz zapewnienia obiektywizmu przy przeprowadzaniu

losowania, w szczególności poprzez udział w tej czynności osób niemających interesu

prawnego ani faktycznego w wyniku losowania, możliwość wyznaczania i losowania składu

orzekającego przy użyciu systemu informatycznego oraz możliwość rejestrowania obrazu

albo obrazu i dźwięku z przebiegu losowania, warunki tego rejestrowania oraz przechowywania

i udostępniania zapisów nagrań;

2)

warunki uznania choroby lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków

służbowych za dłuższą lub długotrwałą oraz ważne przyczyny wynikające z organizacji

pracy w sądzie dopuszczające pominięcie sędziego do orzekania w sprawie, mając na

uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania oraz prawidłowego wyznaczania

sędziego do orzekania w sprawie.

§ 9.

Przepisy § 1-8 stosuje się do sędziów sądów powszechnych i wojskowych.

”

;

82)

art. 352 otrzymuje brzmienie

„

Art. 352.

Przewodniczący składu orzekającego po rozważeniu wniosków stron albo sąd z urzędu

dopuszcza dowody, a przewodniczący zarządza ich sprowadzenie na rozprawę. Przepis

art. 368 stosuje się odpowiednio.

”

;

83)

w art. 353

a)

§ 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

§ 3.

Doręczając oskarżonemu pozbawionemu wolności, którego obecność na rozprawie nie jest

obowiązkowa, zawiadomienie o terminie rozprawy, należy pouczyć go o prawie do złożenia

w terminie 7 dni od daty doręczenia tego zawiadomienia wniosku o doprowadzenie go

na rozprawę.

§ 4.

Doręczając oskarżonemu wezwanie na rozprawę albo zawiadomienie o jej terminie, poucza

się go o treści przepisów art. 374, art. 376, art. 377, art. 422 i art. 447 § 5.

”

,

b)

po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu

„

§ 4a.

Doręczając stronie zawiadomienie o terminie rozprawy, poucza się ją o treści art.

402 § 1 zdanie trzecie.

”

,

c)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Wniosek, o którym mowa w § 3, jak również wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu,

powinien być złożony w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania lub zawiadomienia.

Wnioski złożone po terminie podlegają rozpoznaniu, jeżeli nie powoduje to konieczności

zmiany terminu rozprawy albo posiedzenia, o którym mowa w art. 341 lub art. 343.

”

;

84)

w art. 354a w § 1 pkt 1-3 otrzymują brzmienie

„

1)

biegłego psychologa,

2)

w sprawach osób niepoczytalnych, o ograniczonej poczytalności lub z zaburzeniami osobowości

albo gdy sąd uzna to za wskazane - ponadto biegłych lekarzy psychiatrów,

3)

w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych - biegłych wskazanych w pkt

1 i 2 oraz biegłego lekarza seksuologa lub biegłego psychologa seksuologa.

”

;

85)

w art. 366 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby

zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy.

”

;

86)

uchyla się art. 367a;

87)

w art. 370

a)

§ 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego,

stosownie do art. 171 § 1, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel

publiczny, oskarżyciel posiłkowy, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciel

prywatny, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, biegły, obrońca, oskarżony, członkowie

składu orzekającego.

§ 2.

Strona, na której wniosek świadek został dopuszczony, zadaje pytania przed pozostałymi

stronami.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

W razie potrzeby członkowie składu orzekającego mogą zadawać dodatkowe pytania poza

kolejnością.

”

,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W przypadku dopuszczenia dowodu z urzędu pytania jako pierwsi zadają członkowie składu

orzekającego.

”

;

88)

w art. 376 § 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony, którego obecność na rozprawie

jest obowiązkowa, po złożeniu wyjaśnień, zawiadomiony o terminie rozprawy odroczonej

lub przerwanej nie stawił się na tę rozprawę bez usprawiedliwienia.

§ 3.

Jeżeli na rozprawę odroczoną lub przerwaną nie stawił się współoskarżony, który usprawiedliwił

swoje niestawiennictwo, sąd może prowadzić rozprawę w zakresie niedotyczącym bezpośrednio

nieobecnego oskarżonego, jeżeli nie ograniczy to jego prawa do obrony.

”

;

89)

art. 381 otrzymuje brzmienie

„

Art. 381.

Rozprawę główną rozpoczyna wywołanie sprawy. Następnie przewodniczący sprawdza, czy

wszyscy wezwani stawili się oraz czy nie ma przeszkód do rozpoznania sprawy.

”

;

90)

w art. 385 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Jeżeli w rozprawie nie bierze udziału oskarżyciel, przewodniczący dokonuje zwięzłego

przedstawienia zarzutów oskarżenia.

”

;

91)

w art. 387

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie

głównej oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą

15 lat pozbawienia wolności, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie

mu określonej kary lub środka karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego

bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania

określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu. Jeżeli oskarżony

nie ma obrońcy z wyboru, sąd może, na jego wniosek, wyznaczyć mu obrońcę z urzędu.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Przed uwzględnieniem wniosku o wydanie wyroku skazującego sąd poucza oskarżonego o

treści art. 447 § 5.

”

,

c)

uchyla się § 4;

92)

art. 389 otrzymuje brzmienie

„

Art. 389.

§ 1.

Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę, odmawia wyjaśnień lub wyjaśnia odmiennie

niż poprzednio albo oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta, wolno na rozprawie

odczytywać tylko w odpowiednim zakresie protokoły jego wyjaśnień złożonych poprzednio

w charakterze oskarżonego w tej lub innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub

przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.

§ 2.

Po odczytaniu protokołu przewodniczący zwraca się do oskarżonego o wypowiedzenie się

co do jego treści i o wyjaśnienie zachodzących sprzeczności.

§ 3.

Wolno na rozprawie odczytać wyjaśnienia współoskarżonego, który zmarł.

”

;

93)

w art. 391

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli świadek bezpodstawnie odmawia zeznań, zeznaje odmiennie niż poprzednio albo

oświadczy, że pewnych okoliczności nie pamięta, albo przebywa za granicą lub nie można

mu było doręczyć wezwania, albo nie stawił się z powodu niedających się usunąć przeszkód

lub przewodniczący zaniechał wezwania świadka na podstawie art. 333 § 2, a także wtedy,

gdy świadek zmarł, wolno odczytywać w odpowiednim zakresie protokoły złożonych poprzednio

przez niego zeznań w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej

sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.

”

,

b)

uchyla się § 1a-1d;

94)

w art. 393 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Wolno odczytywać na rozprawie protokoły oględzin, przeszukania i zatrzymania rzeczy,

opinie biegłych, instytutów, zakładów lub instytucji, dane o karalności, wyniki wywiadu

środowiskowego oraz wszelkie dokumenty urzędowe złożone w postępowaniu przygotowawczym

lub sądowym albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Nie wolno jednak

odczytywać notatek dotyczących czynności, z których wymagane jest sporządzenie protokołu.

”

;

95)

art. 393a otrzymuje brzmienie

„

Art. 393a.

W warunkach określonych w art. 389 § 1 i 3, art. 391 § 1 i 2, art. 392 i art. 393

wolno również odczytywać lub odtwarzać zapisy, o których mowa w art. 145 § 1 i art.

147 § 1-2b.

”

;

96)

w art. 394 uchyla się § 1a;

97)

po art. 396 dodaje się art. 396a w brzmieniu

„

Art. 396a.

§ 1.

Jeżeli dopiero w toku rozprawy ujawnią się istotne braki postępowania przygotowawczego,

a ich usunięcie przez sąd uniemożliwiałoby wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym

terminie, zaś przeszkód tych nie można usunąć, stosując przepis art. 396, sąd może

przerwać albo odroczyć rozprawę, zakreślając oskarżycielowi publicznemu termin do

przedstawienia dowodów, których przeprowadzenie pozwoliłoby na usunięcie dostrzeżonych

braków.

§ 2.

Oskarżyciel publiczny w celu zebrania dowodów, o których mowa w § 1, może przedsięwziąć

osobiście, a prokurator także zlecić Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych.

§ 3.

Oskarżyciel publiczny w wypadku niemożności dotrzymania zakreślonego terminu może

zwrócić się do sądu o jego przedłużenie.

§ 4.

Jeżeli oskarżyciel publiczny w wyznaczonym terminie nie przedstawi stosownych dowodów,

sąd rozstrzyga na korzyść oskarżonego wątpliwości wynikające z nieprzeprowadzenia

tych dowodów.

”

;

98)

w art. 402 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Oskarżonego, którego obecność jest obowiązkowa, nie wzywa się w sytuacjach określonych

w art. 376 lub art. 377, jeżeli okres przerwy uniemożliwia jego wezwanie oraz stawienie

się na rozprawę po przerwie.

”

;

99)

uchyla się art. 404a;

100)

w art. 413 w § 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, środków kompensacyjnych i przepadku,

a w razie potrzeby - co do zaliczenia na ich poczet okresów wskazanych w art. 63 Kodeksu karnego.

”

;

101)

art. 418a otrzymuje brzmienie

„

Art. 418a.

W wypadku wyrokowania na posiedzeniu odbywającym się z wyłączeniem jawności treść

wyroku udostępnia się publicznie przez złożenie jego odpisu na okres 7 dni w sekretariacie

sądu, o czym należy uczynić wzmiankę w protokole lub notatce urzędowej z posiedzenia.

”

;

102)

w art. 422

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, strona, a w wypadku wyroku warunkowo

umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, także pokrzywdzony, mogą złożyć

wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie uzasadnienia

z urzędu nie zwalnia strony oraz pokrzywdzonego od złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia.

Wniosek składa się na piśmie.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie ma obrońcy i - pomimo złożenia wniosku

o doprowadzenie go na termin rozprawy, na którym ogłoszono wyrok - nie był obecny

podczas ogłoszenia wyroku, termin wymieniony w § 1 biegnie od daty doręczenia mu wyroku.

”

;

103)

w art. 424 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze

i o innych konsekwencjach prawnych czynu albo o uzasadnienie wyroku wydanego w trybie

art. 343, art. 343a lub art. 387 uzasadnienie powinno zawierać co najmniej wyjaśnienie

podstawy prawnej tego wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć.

”

;

104)

w art. 425 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Orzeczenie można zaskarżyć w całości lub w części. Można także zaskarżyć brak określonego

rozstrzygnięcia. Przedmiotem zaskarżenia może być również samo uzasadnienie orzeczenia.

”

;

105)

w art. 426 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Od postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wydanego na skutek zażalenia,

a także od wydanego w toku postępowania odwoławczego postanowienia o przeprowadzeniu

obserwacji, zastosowaniu środka zapobiegawczego, nałożeniu kary porządkowej oraz w

przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekał sąd odwoławczy, przysługuje

zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego. Jeżeli zaskarżone postanowienie

wydał sąd w składzie jednego sędziego, zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy w składzie

trzech sędziów.

”

;

106)

w art. 427

a)

§ 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Odwołujący się powinien wskazać zaskarżone rozstrzygnięcie lub ustalenie, a także

podać, czego się domaga.

§ 2.

Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika,

powinien ponadto zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz uzasadnienie.

”

,

b)

uchyla się § 4 i 5;

107)

w art. 433 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym

zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych

zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych

w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455.

”

;

108)

w art. 434 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie

1)

wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, oraz

2)

w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od

granic zaskarżenia, oraz

3)

w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym, chyba że środek

odwoławczy nie pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika i nie podniesiono

w nim zarzutów albo ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych

zarzutów.

§ 2.

Środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także

na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 440 lub art. 455.

”

;

109)

w art. 439 w § 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

w wydaniu orzeczenia brał udział sędzia lub sędziowie wyznaczeni z pominięciem sposobu

wskazanego w art. 351, co do których nie uwzględniono wniosku o wyłączenie złożonego

zgodnie z art. 40a,

”

;

110)

art. 440 otrzymuje brzmienie

„

Art. 440.

Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie

od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo

w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu.

”

;

111)

art. 444 otrzymuje brzmienie

„

Art. 444.

Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego

postępowanie, wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja.

”

;

112)

art. 446 otrzymuje brzmienie

„

Art. 446.

§ 1.

Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora, powinna być

sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika.

§ 2.

Do apelacji dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla stron przeciwnych; do apelacji

wnoszonej do sądu apelacyjnego dołącza się dodatkowo jeden odpis.

”

;

113)

w art. 447 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Apelację co do środka karnego, środka kompensacyjnego albo przepadku uważa się za

zwróconą odpowiednio przeciwko całości rozstrzygnięcia o środkach karnych albo o środkach

kompensacyjnych albo o przepadku.

”

;

114)

w art. 448 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do zawiadomienia dołącza się odpis apelacji strony przeciwnej, chyba że w sprawie

była wyłączona jawność rozprawy ze względu na ochronę informacji niejawnych o klauzuli

tajności „tajne” lub „ściśle tajne”.

”

;

115)

w art. 449a § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania w sprawie, sąd odwoławczy przed

wydaniem orzeczenia może zwrócić akta sprawy sądowi pierwszej instancji w celu uzupełnienia

uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jednocześnie szczegółowo wskazując kwestie, o które

należy uzupełnić uzasadnienie.

”

;

116)

w art. 450 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Udział w rozprawie prokuratora, a obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 i art.

80 jest obowiązkowy.

”

;

117)

w art. 452 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd odwoławczy oddala wniosek dowodowy, jeżeli przeprowadzenie dowodu przez ten sąd

byłoby niecelowe z przyczyn określonych w art. 437 § 2 zdanie drugie.

”

;

118)

art. 461 otrzymuje brzmienie

„

Art. 461.

§ 1.

Do zażalenia na postanowienie kończące postępowanie dołącza się odpowiednią liczbę

odpisów dla osób, których dotyczy zaskarżone postanowienie. Odpisy te doręcza się

tym osobom niezwłocznie.

§ 2.

O wniesieniu zażalenia na postanowienie inne niż wymienione w § 1 oraz sprzeciwu zawiadamia

się osoby, których dotyczy zaskarżone postanowienie.

”

;

119)

w art. 464

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Strony oraz obrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu odwoławczego

rozpoznającego zażalenie na postanowienie kończące postępowanie, na postanowienie

w przedmiocie środka zapobiegawczego innego niż tymczasowe aresztowanie, na postanowienie

w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego oraz na zatrzymanie. Mają oni prawo do udziału

w posiedzeniu sądu odwoławczego także wtedy, gdy przysługuje im prawo udziału w posiedzeniu

sądu pierwszej instancji.

”

,

b)

uchyla się § 3;

120)

art. 502 otrzymuje brzmienie

„

Art. 502.

§ 1.

Wyrokiem nakazowym można orzec karę ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości

do 200 stawek dziennych albo do 200 000 złotych.

§ 2.

Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w ustawie, orzec środek

karny, przepadek lub środek kompensacyjny.

§ 3.

Sąd może poprzestać na orzeczeniu środka karnego, przepadku lub środka kompensacyjnego,

jeżeli zachodzą warunki orzeczenia tylko tego środka.

”

;

121)

w art. 517c § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Podejrzanego poucza się o jego uprawnieniach: do składania wyjaśnień, do odmowy składania

wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do korzystania z pomocy obrońcy, do złożenia

- już w toku dochodzenia - wniosku, o którym mowa w art. 338a, a także o możliwości

złożenia przez prokuratora wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1 lub 2, oraz o obowiązkach

i konsekwencjach wskazanych w art. 74, art. 75, art. 138 i art. 139. Pouczenie to

należy wręczyć podejrzanemu na piśmie za potwierdzeniem odbioru.

”

;

122)

w art. 517d § 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1 lub

2, lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 338a, Policja przedstawia wniosek

o rozpoznanie sprawy prokuratorowi do zatwierdzenia. Prokurator może odmówić zatwierdzenia

wniosku o rozpoznanie sprawy, podejmując decyzję co do dalszego toku sprawy; zatwierdzając

wniosek o rozpoznanie sprawy, może też dołączyć do niego wniosek, o którym mowa w

art. 335 § 2, albo wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1.

§ 3.

Wniosek o rozpoznanie sprawy powinien zawierać dane, o których mowa w art. 332 § 1;

przepisy art. 333 § 1-3 i art. 334 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Policja doręcza

pokrzywdzonemu pisemne pouczenie o uprawnieniach wynikających z art. 46 § 1 Kodeksu karnego, art. 343 § 3a i art. 387 § 2 oraz o treści art. 49a i art. 338a, a także o prawie

do złożenia oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

”

;

123)

w art. 517h § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku może być zgłoszony

ustnie do protokołu rozprawy lub posiedzenia albo złożony na piśmie w terminie zawitym

3 dni od daty doręczenia wyroku.

”

;

124)

w art. 523

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego

rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia;

kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

W sprawach o zbrodnie Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny może wnieść

kasację wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.

”

,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo

umorzenia postępowania.

”

;

125)

w art. 524 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść oskarżonego wniesionej po

upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

”

;

126)

w art. 538 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Z chwilą uchylenia wyroku wykonanie kary, środka karnego, przepadku i środka kompensacyjnego

ustaje; karę, środek karny, przepadek i środek kompensacyjny już wykonane - w wypadku

późniejszego ponownego skazania - zalicza się odpowiednio na poczet nowo orzeczonej

kary, środka karnego, przepadku i środka kompensacyjnego.

”

;

127)

po rozdziale 55 dodaje się rozdział 55a w brzmieniu

„

Rozdział 55a

Skarga na wyrok sądu odwoławczego

Art. 539a.

§ 1.

Od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego

sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego.

§ 2.

Wyrok można zaskarżyć w całości lub w części.

§ 3.

Skarga może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień

określonych w art. 439 § 1.

Art. 539b.

§ 1.

Skargę wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Przepisy

art. 524 § 1 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Wniesienie skargi powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.

Art. 539c.

§ 1.

Do skargi dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla pozostałych stron.

§ 2.

Prezes sądu, doręczając odpis skargi pozostałym stronom, poucza o prawie wniesienia

pisemnej odpowiedzi na skargę w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu skargi. Po

upływie tego terminu prezes sądu niezwłocznie przesyła akta Sądowi Najwyższemu.

Art. 539d.

Po przekazaniu sprawy do Sądu Najwyższego orzeka on w razie potrzeby w przedmiocie

środka zapobiegawczego. Na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania

służy zażalenie do równorzędnego składu Sądu Najwyższego.

Art. 539e.

§ 1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę na posiedzeniu bez udziału stron.

§ 2.

Sąd Najwyższy postanowieniem oddala skargę albo wyrokiem uchyla zaskarżony wyrok w

całości lub w części i przekazuje sprawę właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego

rozpoznania.

Art. 539f.

Przepisy art. 425 § 3 i 4, art. 428 § 1, art. 431, art. 432, art. 435, art. 436, art.

442 § 1 i 3, art. 457 § 1 i 3, art. 525 § 1, art. 526, art. 527 § 1-4, art. 528 §

1, art. 530 § 2 i 3, art. 531, art. 534 § 1 i art. 536, a także przepisy wydane na

podstawie art. 527 § 5 stosuje się odpowiednio.

”

;

128)

w art. 540b § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić na wniosek oskarżonego,

złożony w terminie zawitym miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o zapadłym wobec

niego orzeczeniu, jeżeli sprawę rozpoznano pod nieobecność oskarżonego, któremu nie

doręczono zawiadomienia o terminie posiedzenia lub rozprawy albo doręczono je w inny

sposób niż osobiście, gdy wykaże on, że nie wiedział o terminie oraz o możliwości

wydania orzeczenia pod jego nieobecność.

”

;

129)

w art. 542 § 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu na niekorzyść oskarżonego po

upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

”

;

130)

tytuł rozdziału 58 otrzymuje brzmienie

„

Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie

”

;

131)

w art. 552

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Oskarżonemu, który w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji został uniewinniony

lub skazany na łagodniejszą karę, służy od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną

szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania względem niego

w całości lub w części kary, której nie powinien był ponieść.

”

,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje również w wypadku niewątpliwie niesłusznego

tymczasowego aresztowania lub zatrzymania.

”

;

132)

uchyla się art. 552a i art. 552b;

133)

art. 553 otrzymuje brzmienie

„

Art. 553.

§ 1.

Roszczenie o odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie przysługuje temu, kto w zamiarze

wprowadzenia w błąd sądu lub organu ścigania złożył fałszywe zawiadomienie o popełnieniu

przestępstwa lub fałszywe wyjaśnienie i spowodował tym niekorzystne dla siebie orzeczenie

w przedmiocie skazania, tymczasowego aresztowania, zastosowania środka zabezpieczającego

albo zatrzymanie.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do osób składających oświadczenie w warunkach określonych

w art. 171 § 4, 5 i 7, jak również gdy szkoda lub krzywda powstała na skutek przekroczenia

uprawnień lub niedopełnienia obowiązku przez funkcjonariusza publicznego.

§ 3.

W wypadku przyczynienia się przez oskarżonego do wydania orzeczenia, o którym mowa

w § 1, przepis art. 362 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

”

;

134)

art. 553a otrzymuje brzmienie

„

Art. 553a.

Ustalając wysokość odszkodowania, sąd uwzględnia zaliczenie oskarżonemu okresu niesłusznego

stosowania kar, środków zabezpieczających, tymczasowego aresztowania lub zatrzymania,

których dotyczy wniosek o odszkodowanie, na poczet kar lub środków zabezpieczających

orzeczonych w innym postępowaniu.

”

;

135)

w art. 554 § 1-3 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Żądanie odszkodowania należy zgłosić w sądzie okręgowym, w którego okręgu wydano orzeczenie

w pierwszej instancji, a w wypadku określonym w art. 552 § 4 - w sądzie okręgowym

właściwym ze względu na miejsce, w którym nastąpiło zwolnienie tymczasowo aresztowanego

lub zwolnienie zatrzymanego.

§ 2.

Sąd okręgowy orzeka wyrokiem na rozprawie w składzie jednego sędziego.

§ 3.

O terminie rozprawy zawiadamia się prokuratora, przesyłając odpis wniosku.

”

;

136)

art. 555 otrzymuje brzmienie

„

Art. 555.

Roszczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przedawniają się po upływie roku od

daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia,

w wypadku tymczasowego aresztowania - od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego

postępowanie w sprawie, w razie zaś zatrzymania - od daty zwolnienia.

”

;

137)

w art. 557 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za krzywdę Skarb Państwa ma roszczenie

zwrotne do osób, które swoim bezprawnym działaniem spowodowały niesłuszne skazanie,

zastosowanie środka zabezpieczającego, niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie

lub zatrzymanie.

”

;

138)

art. 558 otrzymuje brzmienie

„

Art. 558.

W sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym kodeksie.

”

;

139)

w art. 611u § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie prawomocnego orzeczenia przez sąd polski wobec obywatela polskiego lub cudzoziemca

kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kary ograniczenia

wolności, samoistnie orzeczonego środka karnego, a także w razie warunkowego zwolnienia

lub warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli orzeczenie nakłada na sprawcę

obowiązki określone w art. 34 § 1a pkt 1, art. 39 pkt 2-2d, art. 46 § 1 lub 2, art. 67 § 2, art. 72 § 1

pkt 1, 3-7a i 8 lub art. 72 § 2 Kodeksu karnego lub oddaje skazanego pod dozór kuratora lub instytucji publicznej, sąd może wystąpić

o wykonanie orzeczenia do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”,

w którym sprawca posiada legalne stałe miejsce pobytu, o ile sprawca przebywa w tym

państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.

”

;

140)

w art. 611wd § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Nakaz powinien zawierać informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie. Do nakazu

powinno być dołączone orzeczenie, o którym mowa w § 1, lub jego odpis poświadczony

za zgodność z oryginałem. W odniesieniu do zawartych w nakazie danych dotyczących

miejsca pobytu i pracy osoby podlegającej ochronie stosuje się odpowiednio art. 148a.

”

;

141)

w art. 618f po § 4 dodaje się § 4a i 4b w brzmieniu

„

§ 4a.

Jeżeli opinia jest fałszywa, wynagrodzenie oraz zwrot jakichkolwiek kosztów poniesionych

przez biegłego związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem nie przysługują.

§ 4b.

Jeżeli opinia jest nierzetelna lub została sporządzona lub złożona ze znacznym nieusprawiedliwionym

opóźnieniem, wynagrodzenie ulega odpowiedniemu obniżeniu; można również odstąpić od

przyznania wynagrodzenia lub zwrotu jakichkolwiek kosztów poniesionych przez biegłego

związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem.

”

;

142)

w art. 632 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w sprawach z oskarżenia publicznego - Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu

udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela

posiłkowego albo innej osoby.

”

;

143)

w art. 632a dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

W razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania sąd orzeka, że koszty

procesu ponosi w całości lub w części oskarżony, jeżeli

1)

oskarżony skierował przeciwko sobie podejrzenie popełnienia czynu zabronionego,

2)

ukrywanie się oskarżonego przyczyniło się do przedawnienia karalności zarzucanego

mu czynu,

3)

umorzono przeciwko oskarżonemu postępowanie na podstawie art. 11 § 1.

”

;

144)

art. 672 otrzymuje brzmienie

„

Art. 672.

Sąd wojskowy pierwszej instancji sporządza uzasadnienie wyroku z urzędu; nie dotyczy

to wyroku uwzględniającego wnioski, o których mowa w art. 335 § 1 lub 2 oraz art.

387.

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm. w art. 163 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli kodeks przewiduje grzywnę bez określenia jej wysokości, grzywnę wymierza się

w kwocie do trzech tysięcy złotych. Grzywny ściąga się w drodze egzekucji sądowej

na rzecz Skarbu Państwa.

”

.

W ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu (Dz. U. z 2002 r. poz. 925, z 2003 r. poz. 1692, z 2004 r. poz. 219 oraz z 2010 r.

poz. 472 i 1228) w art. 18 uchyla się ust. 3.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm. w art. 19 uchyla się ust. 15a-15e.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1402, z późn. zm. w art. 9e uchyla się ust. 16a-16e.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 553, z późn. zm. w art. 36d uchyla się ust. 1a-1e.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. poz. 553, z późn. zm.

1)

w art. 34

a)

w § 1a uchyla się pkt 3,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione

w art. 39 pkt 7 lub obowiązki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-7a.

”

;

2)

w art. 35 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Do orzekania świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 oraz obowiązków,

o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-7a, przepis art. 74 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

art. 37b otrzymuje brzmienie

„

Art. 37b.

W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy

ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie

karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna

granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia

wolności do lat 2. Przepisów art. 69-75 nie stosuje się. W pierwszej kolejności wykonuje

się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej.

”

;

4)

w art. 41 § 1a otrzymuje brzmienie

„

§ 1a.

Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich

lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem

małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania

na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności

na szkodę małoletniego oraz w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne

przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego.

”

;

5)

uchyla się art. 59a;

6)

uchyla się art. 60a;

7)

w art. 67 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia

szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia

za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę; sąd może nałożyć

na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 1-3, 5-6b, 7a lub 7b, a ponadto

orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub zakaz prowadzenia pojazdów,

wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2. Przepisy art. 72 § 1a i 1b stosuje się odpowiednio.

”

;

8)

w art. 75a

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

w wypadkach, o których mowa w art. 75 § 1, 1a i 2a;

2)

do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego w art. 72 § 1 pkt 7b lub w §

2.

”

,

b)

§ 7 otrzymuje brzmienie

„

§ 7.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem

jej wykonania została orzeczona na podstawie art. 60 § 5.

”

;

9)

w art. 76

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu

„

§ 1a.

W wypadku, o którym mowa w art. 75a, zatarcie skazania następuje z upływem okresów

przewidzianych w art. 107 § 4 i 4a.

§ 1b.

W wypadkach, o których mowa w § 1 i 1a, przepis art. 108 stosuje się.

”

,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę, środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny,

zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem

ich wykonania. Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka

zabezpieczającego.

”

;

10)

w art. 85

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca

popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą

łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia

czynu.

”

,

b)

po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„

§ 3a.

Jeżeli kara wykonywana lub orzeczona, o której mowa w § 3, stanie się następnie podstawą

orzeczenia kary lub kar łącznych, zakaz łączenia kar odnosi się również do tej kary

lub kar łącznych.

”

;

11)

w art. 86 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd określa na nowo obowiązki lub wymiar

potrącenia, o których mowa w art. 34 § 1a, a także może nałożyć na sprawcę obowiązki

wymienione w art. 72 § 1 pkt 2-7a, jak również orzec świadczenie pieniężne wymienione

w art. 39 pkt 7.

”

;

12)

w art. 112

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przestępstwa przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym oraz przestępstwa

wyłudzenia poświadczenia nieprawdy od polskiego funkcjonariusza publicznego lub innej

osoby uprawnionej na podstawie prawa polskiego do wystawienia dokumentu,

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przestępstwa fałszywych zeznań, złożenia fałszywego oświadczenia, opinii lub tłumaczenia,

posłużenia się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby, poświadczającym nieprawdę

lub fałszywym - wobec urzędu polskiego,

”

;

13)

w art. 233

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym

postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę z obawy

przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

”

,

c)

§ 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

§ 3.

Nie podlega karze za czyn określony w § 1a, kto składa fałszywe zeznanie, nie wiedząc

o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi na pytania.

§ 4.

Kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię, ekspertyzę

lub tłumaczenie mające służyć za dowód w postępowaniu określonym w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

”

,

d)

po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu

„

§ 4a.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 4 działa nieumyślnie, narażając na istotną szkodę

interes publiczny,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

”

,

e)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia,

jeżeli

1)

fałszywe zeznanie, opinia, ekspertyza lub tłumaczenie dotyczy okoliczności niemogących

mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,

2)

sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie,

zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 557, z późn. zm.

1)

w art. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

referendarz sądowy,

”

;

2)

w art. 17a § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W wypadku ustania przeszkód, o których mowa w § 1, sąd - niezależnie od tego, czy

kara ograniczenia wolności została już w całości wykonana - zawiesza postępowanie

wykonawcze dotyczące kary ograniczenia wolności i niezwłocznie kieruje do wykonania

karę pozbawienia wolności.

”

;

3)

po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

W postępowaniu wykonawczym czynności zastrzeżone dla sądu lub sędziego mogą być wykonywane

przez referendarza sądowego, z wyłączeniem

1)

spraw zastrzeżonych dla sądu penitencjarnego oraz sędziego penitencjarnego,

2)

spraw dotyczących wykonania kary pozbawienia wolności,

3)

zarządzania wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności,

4)

rozstrzygania wątpliwości co do wykonania orzeczenia sądu lub zarzutów co do obliczenia

kary,

5)

spraw, o których mowa w rozdziałach VI i XV-XX,

6)

wydawania postanowień w sprawach, o których mowa w rozdziałach XII i XIII.

”

;

4)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

§ 1.

Zażalenie na postanowienie referendarza sądowego rozpoznaje sąd, w którym wydano zaskarżone

postanowienie.

§ 2.

Wniesienie zażalenia na postanowienie referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonanie.

§ 3.

Przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia referendarza sądowego stosuje się odpowiednio

do zażaleń na zarządzenia referendarza sądowego.

”

;

5)

w art. 57 uchyla się § 5;

6)

w art. 57a uchyla się § 4;

7)

w art. 61 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają, sąd może w okresie wykonywania kary

ograniczenia wolności ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązki, o których mowa

w art. 34 § 3 Kodeksu karnego, albo od wykonania tych obowiązków zwolnić.

”

;

8)

w art. 173 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W razie zaistnienia okoliczności, określonych w art. 156 § 1 i 2 lub art. 160 § 3 niniejszego kodeksu oraz w art. 68 § 2 lub art.

75 § 2 Kodeksu karnego, sądowy kurator zawodowy może odstąpić od złożenia odpowiedniego wniosku, o którym

mowa w § 2 pkt 4 oraz 6-8, jeżeli przemawiają za tym rodzaj i stopień naruszenia uzasadniające

przekonanie, że pomimo odstąpienia od złożenia wniosku, cele środka związanego z poddaniem

skazanego lub sprawcy próbie zostaną osiągnięte.

”

;

9)

po art. 195a dodaje się art. 195aa w brzmieniu

„

Art. 195aa.

§ 1.

Jeżeli przedmiot, którego przepadek orzeczono, ma wartość naukową, artystyczną lub

historyczną, sąd może, na wniosek lub za zgodą muzeum, postanowić o wykonaniu przepadku

tego przedmiotu poprzez przekazanie go temu muzeum.

§ 2.

W razie wydania postanowienia, o którym mowa w § 1, sąd nakaże urzędowi skarbowemu

lub innemu organowi wydanie przedmiotu, którego przepadek orzeczono, właściwemu muzeum.

Skarb Państwa odpowiada za szkodę, którą poniosły osoby trzecie wskutek umorzenia

postępowania prowadzonego celem wykonania orzeczonego przepadku. Jeżeli przedmiot,

którego przepadek orzeczono, nie został jeszcze wydany urzędowi skarbowemu lub innemu

organowi, wydaje się go bezpośrednio właściwemu muzeum.

”

;

10)

po art. 205 dodaje się art. 205a w brzmieniu

„

Art. 205a.

§ 1.

Na wniosek pokrzywdzonego upoważniony sędzia niezwłocznie zawiadamia pokrzywdzonego,

jego przedstawiciela ustawowego lub osobę, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje,

o zwolnieniu sprawcy z zakładu psychiatrycznego po uchyleniu lub zmianie środka zabezpieczającego,

ucieczce sprawcy z zakładu psychiatrycznego, a także o udzieleniu zezwolenia, o którym

mowa w art. 204d.

§ 2.

O prawie do złożenia wniosku, o którym mowa w § 1, poucza pokrzywdzonego sąd, kierując

orzeczenie do wykonania.

§ 3.

W uzasadnionych przypadkach zawiadomienie, o którym mowa w § 1, przekazuje się również

świadkowi.

”

;

11)

w art. 211 uchyla się § 7.

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2013 r. poz. 186, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 113 w § 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

art. 18 § 1, art. 400 i art. 589a-589f, art. 590-607zc, art. 611g-611s oraz art. 615

Kodeksu postępowania karnego.

”

;

2)

w art. 122 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19 § 1 zdanie pierwsze, § 2 i 4, art. 20 § 1 i 1b, art. 23, art.

71 § 2, art. 87 § 3, art. 93 § 3, art. 135, art. 156 § 5, art. 158, art. 160 § 4,

art. 192 § 2, art. 215, art. 218 § 1 zdanie pierwsze, art. 231 § 1, art. 232 § 1,

art. 232a § 2, art. 236, art. 281, art. 282 § 1 pkt 1, art. 285 § 1a, art. 288 § 1,

art. 290 § 1 i 2, art. 299 § 3, art. 308 § 1, art. 317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art.

325e § 2 zdanie drugie, art. 327 § 1 i 3, art. 333 § 2, art. 336 § 1 i 3, art. 340

§ 2, art. 341 § 1 i 2, art. 343a § 2 zdanie drugie, art. 387 § 2, art. 441 § 4, art.

446, art. 448, art. 505, art. 526 § 2, art. 527 § 1, art. 530 § 4 i 5, art. 545 §

2, art. 550 § 2, art. 570, art. 571 § 2, art. 611fs, art. 618 § 1 pkt 2 oraz art.

626a Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”;

”

;

3)

w art. 125 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje

się odpowiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, art. 74 § 1, art. 75-79, art. 81, art. 81a, art. 83-86, art. 89, art. 157

§ 1 i 2, art. 174-176, art. 300, art. 301, art. 315 § 1, art. 316, art. 321, art.

323 § 2, art. 334 § 5 zdanie pierwsze, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 353 § 2, art.

386, art. 389, art. 390, art. 391 § 2, art. 431 § 2 i 3, art. 434, art. 435, art.

440, art. 443, art. 453 § 3, art. 454 § 1, art. 455, art. 524 § 3, art. 540 § 2 i

3, art. 542 § 2, art. 545 § 1, art. 547 § 3, art. 548, art. 624 § 1, art. 627, art.

630, art. 632-633 oraz art. 636 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

”

;

4)

art. 153a otrzymuje brzmienie

„

Art. 153a.

Postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, o jego zawieszeniu oraz o jego umorzeniu,

gdy nie podlegało ono nadzorowi prokuratora, zatwierdza organ nadrzędny nad finansowym

organem postępowania przygotowawczego. Zażalenie na postanowienie wnosi się do organu,

który zatwierdził zaskarżone orzeczenie.

”

;

5)

art. 154a otrzymuje brzmienie

„

Art. 154a.

Czynności końcowego zaznajomienia się stron z materiałem postępowania przygotowawczego,

o których mowa w art. 321 Kodeksu postępowania karnego, przeprowadza się na wniosek podejrzanego, osoby pociągniętej do odpowiedzialności

posiłkowej oraz interwenienta, a także obrońców i pełnomocników tych stron.

”

;

6)

w art. 156 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Przepisy art. 335 § 2 i 2a, art. 339 § 1 pkt 3 i art. 343 § 3-7 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio; jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem

skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a nie została ona w

całości uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku od uiszczenia tej wymagalnej

należności w całości w wyznaczonym terminie.

”

;

7)

uchyla się art. 163a.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 133, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 w § 1 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

jest zwierzchnikiem służbowym sędziów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych, asystentów

sędziów danego sądu oraz kierownika i specjalistów opiniodawczego zespołu sądowych

specjalistów,

”

;

2)

w art. 49 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia

sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może

ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 3000 złotych lub karą pozbawienia

wolności do czternastu dni; osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej,

można wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności

albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania.

”

;

3)

w dziale IV tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie

„

Biegli

”

;

4)

w art. 157 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

W związku z wykonywaniem czynności wynikających z postanowienia o zasięgnięciu opinii

biegły korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

”

;

5)

po art. 175b dodaje się art. 175c w brzmieniu

„

Art. 175c.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości jest administratorem systemu służącego do przetwarzania danych

osobowych uzyskanych z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 213 § 1a Kodeksu postępowania karnego. Do przetwarzania danych osobowych nie stosuje się przepisu art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości przetwarza dane osób uzyskane z systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w art. 213 § 1a Kodeksu postępowania karnego, wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji zadania, o którym mowa w § 1.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 37

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Protokół sporządza się z każdej czynności mającej istotne znaczenie dla sprawy, a

w szczególności z rozprawy, a także z dokonanych poza rozprawą czynności dowodowych,

chyba że ustawa stanowi inaczej.

”

,

b)

§ 13 otrzymuje brzmienie

„

§ 13.

Na wniosek pokrzywdzonego lub świadka stosuje się odpowiednio przepisy art. 148a oraz art. 156a Kodeksu postępowania karnego, chyba że utrudni to postępowanie lub sprzeciwia się temu ważny interes jego uczestnika.

O prawie tym należy pokrzywdzonego i świadka pouczyć.

”

;

2)

w art. 38 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje

się odpowiednio także przepisy art. 95, art. 100 § 1 i 8, art. 105, art. 107, art. 108, art. 116-134, art. 136-142,

art. 143 § 1 pkt 10, art. 156 § 1-5 i 6, art. 157, art. 158, art. 160-166 Kodeksu

postępowania karnego, a gdy sąd orzeka jednoosobowo, również przepisy art. 109-115 Kodeksu postępowania karnego.

”

;

3)

w art. 39 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu. Przepis art. 168 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 96, 147 i 178) w art. 31 uchyla się ust. 16a-16e.

W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1929 i 2023 oraz z 2016 r. poz. 147) w art. 27 uchyla się ust. 15a-15e.

W ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za

czyny zabronione pod groźbą kary

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1212, 1844 i 1855) art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

Do postępowania w sprawie odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione

pod groźbą kary stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Nie stosuje się jednak przepisów

Kodeksu postępowania karnego o oskarżycielu prywatnym, przedstawicielu społecznym, postępowaniu przygotowawczym,

postępowaniach szczególnych oraz o postępowaniu karnym w sprawach podlegających orzecznictwu

sądów wojskowych.

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1025, z późn. zm. w art. 89 po ust. 4 dodaje się ust 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Jeżeli opinia jest fałszywa, wynagrodzenie oraz zwrot jakichkolwiek kosztów poniesionych

przez biegłego związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem nie przysługują.

4b.

Jeżeli opinia jest nierzetelna lub została sporządzona lub złożona ze znacznym nieusprawiedliwionym

opóźnieniem, wynagrodzenie ulega odpowiedniemu obniżeniu; można również odstąpić od

przyznania wynagrodzenia lub zwrotu jakichkolwiek kosztów poniesionych przez biegłego

związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem.

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2016 r. poz. 224) art. 74 otrzymuje brzmienie

„

Art. 74.

W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się środków zabezpieczających

określonych w art. 93a § 1 pkt 1-3 Kodeksu karnego w odniesieniu do sprawców, o których mowa w art. 93c pkt 5 Kodeksu karnego.

”

.

W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu

Wojskowego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 253, 502 i 1055, z 2015 r. poz. 1066 i 1224 oraz z 2016 r. poz. 147) w art. 31 uchyla się ust. 14a-14e.

W ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1411, z późn. zm. w art. 17 uchyla się ust. 15a-15e.

W postępowaniu wykonawczym czynności zastrzeżone dla sądu lub sędziego mogą być wykonywane

przez referendarza sądowego, z wyłączeniem

1)

spraw zastrzeżonych dla sądu penitencjarnego oraz sędziego penitencjarnego,

2)

spraw dotyczących wykonania kary pozbawienia wolności,

3)

zarządzania wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności,

4)

rozstrzygania wątpliwości co do wykonania orzeczenia sądu lub zarzutów co do obliczenia

kary,

5)

spraw, o których mowa w rozdziałach VI i XV-XX,

6)

wydawania postanowień w sprawach, o których mowa w rozdziałach XII i XIII.

W ustawie z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego

oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1247, z 2014 r. poz. 1556 i 1778 oraz z 2015 r. poz. 21 i 396) w art. 52 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W latach 2015-2018 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

ustawy wynosi 465 000 tys. zł, z tym że w

1)

2015 r. - 200 000 tys. zł;

2)

2016 r. - 165 000 tys. zł;

3)

2017 r. - 50 000 tys. zł;

4)

2018 r. - 50 000 tys. zł.

”

.

Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

§ 1.

Zażalenie na postanowienie referendarza sądowego rozpoznaje sąd, w którym wydano zaskarżone

postanowienie.

§ 2.

Wniesienie zażalenia na postanowienie referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonanie.

§ 3.

Przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia referendarza sądowego stosuje się odpowiednio

do zażaleń na zarządzenia referendarza sądowego.

W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

Do postępowania w sprawie odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione

pod groźbą kary stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Nie stosuje się jednak przepisów

Kodeksu postępowania karnego o oskarżycielu prywatnym, przedstawicielu społecznym, postępowaniu przygotowawczym,

postępowaniach szczególnych oraz o postępowaniu karnym w sprawach podlegających orzecznictwu

sądów wojskowych.

Jeżeli na podstawie niniejszej ustawy nastąpiła zmiana właściwości lub składu sądu,

do czasu zakończenia postępowania w danej instancji orzeka sąd dotychczas właściwy

lub w dotychczasowym składzie.

Niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy właściwy organ procesowy przekazuje

stronom i innym osobom uprawnionym informacje o zmianie zakresu ich obowiązków i uprawnień

wynikających z treści art. 75 § 1, art. 156 § 5, art. 300 § 1 i 2, art. 313 § 3, art.

321, art. 334 § 3, art. 335 § 2a i 3 oraz art. 517c § 2 ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Postępowania przygotowawcze wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

w których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie został wniesiony do sądu akt

oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek o warunkowe umorzenie postępowania

lub wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego,

prowadzi się w dalszym ciągu według przepisów niniejszej ustawy. Należy jednak dokonać

czynności procesowych, które są wymagane według przepisów niniejszej ustawy, a które

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie zostały dokonane.

1.

Jeżeli na podstawie dotychczasowych przepisów po dniu 30 czerwca 2015 r. skierowano

akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek o warunkowe umorzenie

postępowania lub wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego i orzeczenie środka

zabezpieczającego, postępowanie toczy się według przepisów dotychczasowych do prawomocnego

zakończenia postępowania.

2.

W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziału 55a ustawy

zmienianej w art. 1. Jeżeli wyrok sądu odwoławczego z uzasadnieniem został doręczony

stronom w okresie począwszy od siódmego dnia przed wejściem w życie niniejszej ustawy

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, termin do wniesienia skargi rozpoczyna

bieg od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Postępowania wymienione w działach XI i XII ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i

niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, toczą się do ich zakończenia

według przepisów dotychczasowych.

Jeżeli art. 59a ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, znajduje zastosowanie

po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, do rozpoznania wniosku stosuje się również

art. 23b ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 141 i art. 147 § 5 ustawy

zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 141 i art. 147 § 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 9 miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 5, 81 i

109, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy

ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie

karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna

granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia

wolności do lat 2. Przepisów art. 69-75 nie stosuje się. W pierwszej kolejności wykonuje

się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 1.

Sędzia wyznaczony z naruszeniem sposobu wskazanego w art. 351 ulega wyłączeniu na

zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego wniosek strony. Wniosek zgłoszony po

rozpoczęciu przewodu sądowego pozostawia się bez rozpoznania.

§ 2.

Przed rozpoczęciem przewodu sądowego należy pouczyć obecne na rozprawie strony o możliwości

złożenia wniosku, o którym mowa w § 1.

Wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek

wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania; przepisu art. 42 § 3 nie stosuje

się.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego udział oskarżyciela publicznego

w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

§ 2.

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia, niestawiennictwo

oskarżyciela publicznego na rozprawie nie tamuje jej toku. Przewodniczący lub sąd

mogą uznać obecność oskarżyciela publicznego za obowiązkową.

W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego określonych w art. 53 nie może korzystać

osoba występująca w tej samej sprawie w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym

w art. 497 i art. 498 § 3.

W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się środków zabezpieczających

określonych w art. 93a § 1 pkt 1-3 Kodeksu karnego w odniesieniu do sprawców, o których mowa w art. 93c pkt 5 Kodeksu karnego.

Przepisy art. 100 § 4-8 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, strony i inni uprawnieni do wzięcia udziału w czynności

procesowej mogą składać wnioski i inne oświadczenia na piśmie albo ustnie do protokołu.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb doręczania pism organów procesowych,

mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej

realizacji gwarancji procesowych jego uczestników.

§ 1.

W protokole nie zamieszcza się danych dotyczących miejsca zamieszkania i miejsca pracy

pokrzywdzonych i świadków uczestniczących w czynności. Dane te, niezamieszczone w

protokole, zamieszcza się w załączniku do protokołu, który przechowuje się w załączniku

adresowym do akt sprawy, do wiadomości organu prowadzącego postępowanie.

§ 2.

Przepis § 1 zdanie pierwsze nie dotyczy miejsca pracy świadka będącego funkcjonariuszem

publicznym, składającego zeznania w związku z pełnioną funkcją, chyba że przeprowadzający

czynność w postępowaniu przygotowawczym albo przewodniczący składu orzekającego przeprowadzającego

czynność uzna, iż dla dobra postępowania karnego nie powinno ono zostać zamieszczone

w protokole.

§ 3.

Jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania i miejsca pracy pokrzywdzonych i świadków

zawarte są w dokumentach innych niż protokół, o którym mowa w § 1, dokumenty, w całości

lub w części, w jakiej zawierają te dane, przechowuje się w załączniku adresowym do

akt sprawy, do wiadomości organu prowadzącego postępowanie. Do akt sprawy załącza

się uwierzytelnione kserokopie dokumentów lub ich części, sporządzone w sposób uniemożliwiający

zapoznanie się z tymi danymi.

§ 4.

Przeprowadzający czynność w postępowaniu przygotowawczym albo przewodniczący składu

sądu - w odniesieniu do protokołu, o którym mowa w § 1, a w odniesieniu do innych

dokumentów - organ prowadzący postępowanie przygotowawcze albo prezes sądu lub przewodniczący

składu sądu, może zarządzić o odstąpieniu, w całości lub w części, od stosowania przepisów

§ 1 lub 3

1)

jeżeli dane dotyczące miejsca zamieszkania lub miejsca pracy pokrzywdzonego lub świadka

są oskarżonemu znane,

2)

w odniesieniu do danych dotyczących miejsca zamieszkania lub miejsca pracy pokrzywdzonego

lub świadka, jeżeli miejsca te stanowią równocześnie miejsce prowadzenia działalności

gospodarczej przez pokrzywdzonego lub świadka i dane te zostały przekazane do publicznej

wiadomości do właściwego rejestru lub ewidencji,

3)

z powodu oczywistego braku potrzeby ochrony danych dotyczących miejsca zamieszkania

lub miejsca pracy pokrzywdzonego lub świadka z uwagi na charakter sprawy.

§ 5.

Sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze może ujawnić w niezbędnym zakresie

dane, o których mowa w § 1, lub oryginały dokumentów, o których mowa w § 3, jeżeli

mają one znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Strony oraz osoby mające w tym interes prawny mogą złożyć wniosek o sprostowanie protokołu

rozprawy i posiedzenia lub przekładu zapisu dźwięku, wskazując na nieścisłości i opuszczenia.

§ 1.

Przewodniczący po wysłuchaniu protokolanta lub osoby, która sporządziła przekład zapisu

dźwięku, oraz po odtworzeniu zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku może przychylić

się do wniosku i wydać zarządzenie o sprostowaniu protokołu lub przekładu zapisu dźwięku;

w przeciwnym razie w przedmiocie sprostowania orzeka, po wysłuchaniu protokolanta

lub osoby, która sporządziła przekład zapisu dźwięku, sąd w składzie, który rozpoznawał

sprawę.

§ 2.

Jeżeli nie można utworzyć tego samego składu, postanowienie nie zapada, a poszczególni

jego członkowie oraz protokolant lub osoba, która sporządziła przekład zapisu dźwięku,

składają do akt sprawy oświadczenie co do zasadności wniosku.

§ 3.

W razie uwzględnienia wniosku należy w sprostowanym protokole i przekładzie zapisu

dźwięku umieścić odpowiednią wzmiankę, którą podpisują przewodniczący i protokolant

lub osoba, która sporządziła przekład zapisu dźwięku.

§ 4.

Jeżeli nieścisłość lub opuszczenie w przekładzie zapisu dźwięku wynika z niedającego

się usunąć zniekształcenia lub braku zapisu dźwięku, stosowną wzmiankę należy zamieścić

w protokole i przekładzie zapisu dźwięku.

§ 5.

Wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy i posiedzenia lub przekładu zapisu dźwięku

pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli został złożony po wysłaniu akt sprawy do wyższej

instancji.

Postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, o jego zawieszeniu oraz o jego umorzeniu,

gdy nie podlegało ono nadzorowi prokuratora, zatwierdza organ nadrzędny nad finansowym

organem postępowania przygotowawczego. Zażalenie na postanowienie wnosi się do organu,

który zatwierdził zaskarżone orzeczenie.

Sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich lub rachunkowych w protokole lub przekładzie

zapisu dźwięku może nastąpić na wniosek lub z urzędu w każdym czasie; przepisy art.

153 stosuje się odpowiednio.

Czynności końcowego zaznajomienia się stron z materiałem postępowania przygotowawczego,

o których mowa w art. 321 Kodeksu postępowania karnego, przeprowadza się na wniosek podejrzanego, osoby pociągniętej do odpowiedzialności

posiłkowej oraz interwenienta, a także obrońców i pełnomocników tych stron.

Dane lub oryginały dokumentów znajdujące się w załączniku adresowym udostępnia się

wyłącznie organom państwowym oraz organom samorządu terytorialnego na ich wniosek,

jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania ustawowych zadań tych organów. Można je udostępnić

także na wniosek innych instytucji lub osób, jeżeli przemawia za tym ich ważny interes.

Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu.

Dowodu nie można uznać za niedopuszczalny wyłącznie na tej podstawie, że został uzyskany

z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego, o którym mowa

w art. 1 § 1 Kodeksu karnego, chyba że dowód został uzyskany w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza publicznego

obowiązków służbowych, w wyniku: zabójstwa, umyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu

lub pozbawienia wolności.

Jeżeli w wyniku kontroli operacyjnej zarządzonej na wniosek uprawnionego organu na

podstawie przepisów szczególnych uzyskano dowód popełnienia przez osobę, wobec której

kontrola operacyjna była stosowana, innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa

skarbowego niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej lub przestępstwa

ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego popełnionego przez inną osobę niż objętą

zarządzeniem kontroli operacyjnej, prokurator podejmuje decyzję w przedmiocie wykorzystania

tego dowodu w postępowaniu karnym.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości jest administratorem systemu służącego do przetwarzania danych

osobowych uzyskanych z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 213 § 1a Kodeksu postępowania karnego. Do przetwarzania danych osobowych nie stosuje się przepisu art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości przetwarza dane osób uzyskane z systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w art. 213 § 1a Kodeksu postępowania karnego, wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji zadania, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Jeżeli przedmiot, którego przepadek orzeczono, ma wartość naukową, artystyczną lub

historyczną, sąd może, na wniosek lub za zgodą muzeum, postanowić o wykonaniu przepadku

tego przedmiotu poprzez przekazanie go temu muzeum.

§ 2.

W razie wydania postanowienia, o którym mowa w § 1, sąd nakaże urzędowi skarbowemu

lub innemu organowi wydanie przedmiotu, którego przepadek orzeczono, właściwemu muzeum.

Skarb Państwa odpowiada za szkodę, którą poniosły osoby trzecie wskutek umorzenia

postępowania prowadzonego celem wykonania orzeczonego przepadku. Jeżeli przedmiot,

którego przepadek orzeczono, nie został jeszcze wydany urzędowi skarbowemu lub innemu

organowi, wydaje się go bezpośrednio właściwemu muzeum.

§ 1.

Na wniosek pokrzywdzonego upoważniony sędzia niezwłocznie zawiadamia pokrzywdzonego,

jego przedstawiciela ustawowego lub osobę, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje,

o zwolnieniu sprawcy z zakładu psychiatrycznego po uchyleniu lub zmianie środka zabezpieczającego,

ucieczce sprawcy z zakładu psychiatrycznego, a także o udzieleniu zezwolenia, o którym

mowa w art. 204d.

§ 2.

O prawie do złożenia wniosku, o którym mowa w § 1, poucza pokrzywdzonego sąd, kierując

orzeczenie do wykonania.

§ 3.

W uzasadnionych przypadkach zawiadomienie, o którym mowa w § 1, przekazuje się również

świadkowi.

Protokół zatrzymania rzeczy lub przeszukania powinien, oprócz wymagań wymienionych

w art. 148 i art. 148a, zawierać oznaczenie sprawy, z którą zatrzymanie rzeczy lub

przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej godziny rozpoczęcia i zakończenia

czynności, dokładną listę zatrzymanych rzeczy i w miarę potrzeby ich opis, a nadto

wskazanie polecenia sądu lub prokuratora. Jeżeli polecenie nie zostało uprzednio wydane,

zamieszcza się w protokole wzmiankę o poinformowaniu osoby, u której czynność przeprowadzono,

że na jej wniosek otrzyma postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia czynności.

§ 1.

Na postanowienie dotyczące przeszukania, zatrzymania rzeczy i w przedmiocie dowodów

rzeczowych oraz na inne czynności przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały

naruszone; zażalenie na postanowienie wydane lub czynność dokonaną w postępowaniu

przygotowawczym rozpoznaje sąd rejonowy, w okręgu którego prowadzone jest postępowanie.

§ 2.

Jeżeli jednak postanowienie albo zarządzenie wydał referendarz sądowy, stosuje się

art. 93a § 3 i 4.

Jeżeli w wyniku kontroli uzyskano dowód popełnienia przez osobę, wobec której kontrola

była stosowana, innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego

niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli, lub przestępstwa ściganego z urzędu

lub przestępstwa skarbowego popełnionego przez inną osobę niż objętą zarządzeniem

kontroli, prokurator podejmuje decyzję w przedmiocie wykorzystania tego dowodu w postępowaniu

karnym.

§ 1.

Podstawę orzeczenia o zastosowaniu lub przedłużeniu tymczasowego aresztowania mogą

stanowić ustalenia poczynione na podstawie

1)

dowodów jawnych dla oskarżonego i jego obrońcy,

2)

dowodów z zeznań świadków, o których mowa w art. 250 § 2b.

§ 2.

Sąd, uprzedzając o tym prokuratora, uwzględnia z urzędu także okoliczności, których

prokurator nie ujawnił, po ich ujawnieniu na posiedzeniu, jeżeli są one korzystne

dla oskarżonego.

§ 1.

Jeżeli istnieją podstawy do zamknięcia śledztwa, na wniosek podejrzanego lub jego

obrońcy o końcowe zaznajomienie z materiałami postępowania, prowadzący postępowanie

powiadamia podejrzanego i obrońcę o terminie końcowego zaznajomienia, pouczając ich

o prawie uprzedniego przejrzenia akt w terminie odpowiednim do wagi lub zawiłości

sprawy, określonym przez organ procesowy. W celu przejrzenia akt prokurator może udostępnić

akta w postaci elektronicznej.

§ 2.

Termin zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania powinien być tak wyznaczony,

aby od daty doręczenia zawiadomienia o nim podejrzanemu i jego obrońcy upłynęło co

najmniej 7 dni.

§ 3.

W czynnościach zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania ma prawo uczestniczyć

obrońca.

§ 4.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo podejrzanego lub jego obrońcy nie tamuje dalszego

postępowania.

§ 5.

W terminie 3 dni od daty zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania strony

mogą składać wnioski o uzupełnienie śledztwa. Przepis art. 315 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia śledztwa, wydaje się postanowienie o jego

zamknięciu i ogłasza się je lub o jego treści zawiadamia się podejrzanego oraz jego

obrońcę.

§ 1.

Z aktem oskarżenia przesyła się sądowi akta postępowania przygotowawczego wraz z załącznikami.

§ 2.

Do aktu oskarżenia dołącza się także

1)

załącznik adresowy do akt sprawy,

2)

po jednym odpisie tego aktu dla każdego oskarżonego, a w przypadku określonym w art.

335 § 2 także dla każdego pokrzywdzonego.

§ 3.

O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów art. 343 i art. 343a

oskarżyciel publiczny zawiadamia oskarżonego i ujawnionego pokrzywdzonego, a także

osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie. Pokrzywdzonego

należy pouczyć o treści przepisu art. 49a, a także o prawie do złożenia oświadczenia

o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

§ 1.

Na wniosek pokrzywdzonego należy poinformować go o dacie i miejscu rozprawy albo posiedzenia,

o którym mowa w art. 339 § 3 pkt 1 i 2, art. 341 lub art. 343, oraz o zarzutach oskarżenia

i ich kwalifikacji prawnej.

§ 2.

Jeżeli wnioski, o których mowa w § 1, złożyło tylu pokrzywdzonych, że ich indywidualne

poinformowanie spowodowałoby poważne utrudnienie w prowadzeniu postępowania, informację

zamieszcza się przez ogłoszenie na stronie internetowej sądu. W informacji wskazuje

się sygnaturę akt sprawy, a nie podaje się danych osobowych zawartych w zarzutach.

Oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat

pozbawienia wolności, może przed doręczeniem mu zawiadomienia o terminie rozprawy

złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka

karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzenia postępowania

dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie

poniesienia kosztów procesu.

§ 1.

Sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia,

jeżeli akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania, zwłaszcza na potrzebę

poszukiwania dowodów, zaś dokonanie niezbędnych czynności przez sąd powodowałoby znaczne

trudności.

§ 2.

Przekazując sprawę prokuratorowi, sąd wskazuje kierunek uzupełnienia, a w razie potrzeby

także odpowiednie czynności, jakie należy przedsięwziąć.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy stronom zażalenie.

Po uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia oskarżyciel publiczny składa nowy akt oskarżenia

lub podtrzymuje poprzedni, kieruje do sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania

albo postępowanie umarza.

§ 1.

Sędziego powołanego do orzekania w sprawie w składzie jednoosobowym albo sędziego

sprawozdawcę wyznacza się w kolejności według wpływu sprawy oraz jawnej dla stron

listy sędziów orzekających w danym sądzie lub wydziale. Odstępstwo od tej kolejności

jest dopuszczalne tylko w formie pominięcia sędziego z powodu jego dłuższej choroby

lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków służbowych, bądź też

ważnej przyczyny wynikającej z organizacji pracy w sądzie, co należy zaznaczyć w zarządzeniu

o wyznaczeniu sędziego albo członków składu orzekającego.

§ 2.

Jeżeli do orzekania w sprawie należy powołać więcej niż jednego sędziego, kolejnego

albo kolejnych sędziów wyznacza się w drodze losowania. Sędzia wyznaczony w drodze

losowania podlega wyłączeniu od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w

trybie niniejszego paragrafu, aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych sędziów

z listy, o której mowa w § 1.

§ 3.

Gdy w akcie oskarżenia zarzuca się popełnienie zbrodni zagrożonej karą 25 lat pozbawienia

wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, wyznaczenia składu orzekającego dokonuje

się na wniosek prokuratora lub obrońcy w drodze losowania. Sędzia wyznaczony w drodze

losowania podlega wyłączeniu od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w

trybie niniejszego paragrafu aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych sędziów

z listy, o której mowa w § 1. Prokurator może złożyć wniosek w akcie oskarżenia, a

obrońca w ciągu 3 dni od dnia doręczenia mu odpisu aktu oskarżenia.

§ 4.

Jeżeli sędzia wyznaczony w myśl przepisów § 1-3 nie może orzekać w sprawie z powodu

przeszkody procesowej, przeszkody wynikającej z przepisów prawa o ustroju sądów, jego

długotrwałej choroby lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków

służbowych, do orzekania w sprawie w jego miejsce wyznacza się innego sędziego w drodze

losowania.

§ 5.

W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony do orzekania w sprawie w miejsce sędziego

wyznaczonego w myśl § 1 podlega z tego powodu jednokrotnemu pominięciu w kolejności

wyznaczania do orzekania w trybie § 1. W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony

do orzekania w sprawie w miejsce sędziego wyznaczonego w myśl § 2 podlega wyłączeniu

od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w trybie § 4 w celu zastąpienia

sędziego wyznaczonego w myśl § 2 aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych

sędziów z listy, o której mowa w § 1. W wypadku wskazanym w § 4 sędzia wyznaczony

do orzekania w sprawie w miejsce sędziego wyznaczonego w myśl § 3 podlega wyłączeniu

od udziału w kolejnych losowaniach przeprowadzanych w trybie § 4 w celu zastąpienia

sędziego wyznaczonego w myśl § 3 aż do wyboru w tej drodze wszystkich pozostałych

sędziów z listy, o której mowa w § 1.

§ 6.

Jeżeli po wyznaczeniu składu orzekającego w myśl art. 349 § 1 albo art. 350 § 1 sprawa,

zgodnie z przepisami postępowania, ma być rozpoznana w składzie złożonym z większej

liczby sędziów, do orzekania w tej sprawie wyznacza się sędziego lub sędziów w drodze

losowania. W takim wypadku sędzia wyznaczony do orzekania w sprawie podlega z tego

powodu jednokrotnemu pominięciu w kolejności wyznaczania do orzekania w trybie § 1.

§ 7.

Od udziału w losowaniach wskazanych w § 2-6 wyłączeni są sędziowie, o których mowa

w § 1 zdanie drugie.

§ 8.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wyznaczania i losowania składu orzekającego, mając na uwadze konieczność zagwarantowania

równego prawdopodobieństwa udziału w składzie orzekającym w każdej sprawie wszystkim

sędziom danego sądu lub wydziału oraz zapewnienia obiektywizmu przy przeprowadzaniu

losowania, w szczególności poprzez udział w tej czynności osób niemających interesu

prawnego ani faktycznego w wyniku losowania, możliwość wyznaczania i losowania składu

orzekającego przy użyciu systemu informatycznego oraz możliwość rejestrowania obrazu

albo obrazu i dźwięku z przebiegu losowania, warunki tego rejestrowania oraz przechowywania

i udostępniania zapisów nagrań;

2)

warunki uznania choroby lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania obowiązków

służbowych za dłuższą lub długotrwałą oraz ważne przyczyny wynikające z organizacji

pracy w sądzie dopuszczające pominięcie sędziego do orzekania w sprawie, mając na

uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania oraz prawidłowego wyznaczania

sędziego do orzekania w sprawie.

§ 9.

Przepisy § 1-8 stosuje się do sędziów sądów powszechnych i wojskowych.

Przewodniczący składu orzekającego po rozważeniu wniosków stron albo sąd z urzędu

dopuszcza dowody, a przewodniczący zarządza ich sprowadzenie na rozprawę. Przepis

art. 368 stosuje się odpowiednio.

Rozprawę główną rozpoczyna wywołanie sprawy. Następnie przewodniczący sprawdza, czy

wszyscy wezwani stawili się oraz czy nie ma przeszkód do rozpoznania sprawy.

§ 1.

Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę, odmawia wyjaśnień lub wyjaśnia odmiennie

niż poprzednio albo oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta, wolno na rozprawie

odczytywać tylko w odpowiednim zakresie protokoły jego wyjaśnień złożonych poprzednio

w charakterze oskarżonego w tej lub innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub

przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.

§ 2.

Po odczytaniu protokołu przewodniczący zwraca się do oskarżonego o wypowiedzenie się

co do jego treści i o wyjaśnienie zachodzących sprzeczności.

§ 3.

Wolno na rozprawie odczytać wyjaśnienia współoskarżonego, który zmarł.

W warunkach określonych w art. 389 § 1 i 3, art. 391 § 1 i 2, art. 392 i art. 393

wolno również odczytywać lub odtwarzać zapisy, o których mowa w art. 145 § 1 i art.

147 § 1-2b.

§ 1.

Jeżeli dopiero w toku rozprawy ujawnią się istotne braki postępowania przygotowawczego,

a ich usunięcie przez sąd uniemożliwiałoby wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym

terminie, zaś przeszkód tych nie można usunąć, stosując przepis art. 396, sąd może

przerwać albo odroczyć rozprawę, zakreślając oskarżycielowi publicznemu termin do

przedstawienia dowodów, których przeprowadzenie pozwoliłoby na usunięcie dostrzeżonych

braków.

§ 2.

Oskarżyciel publiczny w celu zebrania dowodów, o których mowa w § 1, może przedsięwziąć

osobiście, a prokurator także zlecić Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych.

§ 3.

Oskarżyciel publiczny w wypadku niemożności dotrzymania zakreślonego terminu może

zwrócić się do sądu o jego przedłużenie.

§ 4.

Jeżeli oskarżyciel publiczny w wyznaczonym terminie nie przedstawi stosownych dowodów,

sąd rozstrzyga na korzyść oskarżonego wątpliwości wynikające z nieprzeprowadzenia

tych dowodów.

W wypadku wyrokowania na posiedzeniu odbywającym się z wyłączeniem jawności treść

wyroku udostępnia się publicznie przez złożenie jego odpisu na okres 7 dni w sekretariacie

sądu, o czym należy uczynić wzmiankę w protokole lub notatce urzędowej z posiedzenia.

Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie

od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo

w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu.

Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego

postępowanie, wydanego na posiedzeniu przysługuje apelacja.

§ 1.

Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora, powinna być

sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika.

§ 2.

Do apelacji dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla stron przeciwnych; do apelacji

wnoszonej do sądu apelacyjnego dołącza się dodatkowo jeden odpis.

§ 1.

Do zażalenia na postanowienie kończące postępowanie dołącza się odpowiednią liczbę

odpisów dla osób, których dotyczy zaskarżone postanowienie. Odpisy te doręcza się

tym osobom niezwłocznie.

§ 2.

O wniesieniu zażalenia na postanowienie inne niż wymienione w § 1 oraz sprzeciwu zawiadamia

się osoby, których dotyczy zaskarżone postanowienie.

§ 1.

Wyrokiem nakazowym można orzec karę ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości

do 200 stawek dziennych albo do 200 000 złotych.

§ 2.

Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w ustawie, orzec środek

karny, przepadek lub środek kompensacyjny.

§ 3.

Sąd może poprzestać na orzeczeniu środka karnego, przepadku lub środka kompensacyjnego,

jeżeli zachodzą warunki orzeczenia tylko tego środka.

§ 1.

Od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego

sprawę do ponownego rozpoznania stronom przysługuje skarga do Sądu Najwyższego.

§ 2.

Wyrok można zaskarżyć w całości lub w części.

§ 3.

Skarga może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień

określonych w art. 439 § 1.

§ 1.

Skargę wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Przepisy

art. 524 § 1 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Wniesienie skargi powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.

§ 1.

Do skargi dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla pozostałych stron.

§ 2.

Prezes sądu, doręczając odpis skargi pozostałym stronom, poucza o prawie wniesienia

pisemnej odpowiedzi na skargę w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu skargi. Po

upływie tego terminu prezes sądu niezwłocznie przesyła akta Sądowi Najwyższemu.

Po przekazaniu sprawy do Sądu Najwyższego orzeka on w razie potrzeby w przedmiocie

środka zapobiegawczego. Na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania

służy zażalenie do równorzędnego składu Sądu Najwyższego.

§ 1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę na posiedzeniu bez udziału stron.

§ 2.

Sąd Najwyższy postanowieniem oddala skargę albo wyrokiem uchyla zaskarżony wyrok w

całości lub w części i przekazuje sprawę właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego

rozpoznania.

Przepisy art. 425 § 3 i 4, art. 428 § 1, art. 431, art. 432, art. 435, art. 436, art.

442 § 1 i 3, art. 457 § 1 i 3, art. 525 § 1, art. 526, art. 527 § 1-4, art. 528 §

1, art. 530 § 2 i 3, art. 531, art. 534 § 1 i art. 536, a także przepisy wydane na

podstawie art. 527 § 5 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Roszczenie o odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie przysługuje temu, kto w zamiarze

wprowadzenia w błąd sądu lub organu ścigania złożył fałszywe zawiadomienie o popełnieniu

przestępstwa lub fałszywe wyjaśnienie i spowodował tym niekorzystne dla siebie orzeczenie

w przedmiocie skazania, tymczasowego aresztowania, zastosowania środka zabezpieczającego

albo zatrzymanie.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do osób składających oświadczenie w warunkach określonych

w art. 171 § 4, 5 i 7, jak również gdy szkoda lub krzywda powstała na skutek przekroczenia

uprawnień lub niedopełnienia obowiązku przez funkcjonariusza publicznego.

§ 3.

W wypadku przyczynienia się przez oskarżonego do wydania orzeczenia, o którym mowa

w § 1, przepis art. 362 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

Ustalając wysokość odszkodowania, sąd uwzględnia zaliczenie oskarżonemu okresu niesłusznego

stosowania kar, środków zabezpieczających, tymczasowego aresztowania lub zatrzymania,

których dotyczy wniosek o odszkodowanie, na poczet kar lub środków zabezpieczających

orzeczonych w innym postępowaniu.

Roszczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przedawniają się po upływie roku od

daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia,

w wypadku tymczasowego aresztowania - od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego

postępowanie w sprawie, w razie zaś zatrzymania - od daty zwolnienia.

W sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym kodeksie.

Sąd wojskowy pierwszej instancji sporządza uzasadnienie wyroku z urzędu; nie dotyczy

to wyroku uwzględniającego wnioski, o których mowa w art. 335 § 1 lub 2 oraz art.

387.