Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 marca 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

1.

Świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom

objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm., zwanym dalej „ubezpieczonymi”.

2.

Świadczenia pieniężne z tytułu następstw wypadków przy pracy i chorób zawodowych określa

odrębna ustawa.

Świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,

zwanego dalej „ubezpieczeniem chorobowym”, obejmują

1)

zasiłek chorobowy;

2)

świadczenie rehabilitacyjne;

3)

zasiłek wyrównawczy;

4)

(uchylony)

5)

zasiłek macierzyński;

6)

zasiłek opiekuńczy.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

tytuł ubezpieczenia chorobowego - zatrudnienie lub inną działalność, których podjęcie

rodzi obowiązek ubezpieczenia chorobowego lub uprawnienie do objęcia tym ubezpieczeniem

na zasadach dobrowolności w rozumieniu przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

2)

płatnik składek - płatnika składek na ubezpieczenie chorobowe w rozumieniu przepisów

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

3)

wynagrodzenie - przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne,

rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe;

4)

przychód - kwotę stanowiącą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe ubezpieczonego

niebędącego pracownikiem, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% podstawy wymiaru

składki na ubezpieczenie chorobowe;

5)

wypadek w drodze do pracy lub z pracy - zdarzenie, które nastąpiło w drodze do lub

z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia

chorobowego uznane za wypadek na zasadach określonych w przepisach o emeryturach i

rentach z FUS.

1.

Ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego

1)

po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego - jeżeli podlega obowiązkowo

temu ubezpieczeniu;

2)

po upływie 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego - jeżeli jest ubezpieczony

dobrowolnie.

2.

Do okresów ubezpieczenia chorobowego, o których mowa w ust. 1, wlicza się poprzednie

okresy ubezpieczenia chorobowego, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni

lub była spowodowana urlopem wychowawczym, urlopem bezpłatnym albo odbywaniem czynnej

służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego.

3.

Od pierwszego dnia ubezpieczenia chorobowego prawo do zasiłku chorobowego przysługuje

1)

absolwentom szkół lub szkół wyższych, którzy zostali objęci ubezpieczeniem chorobowym

lub przystąpili do ubezpieczenia chorobowego w ciągu 90 dni od dnia ukończenia szkoły

lub uzyskania dyplomu ukończenia studiów wyższych;

2)

jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem w drodze do pracy lub z

pracy;

3)

ubezpieczonym obowiązkowo, którzy mają wcześniejszy co najmniej 10-letni okres obowiązkowego

ubezpieczenia chorobowego;

4)

posłom i senatorom, którzy przystąpili do ubezpieczenia chorobowego w ciągu 90 dni

od ukończenia kadencji.

(uchylony)

1.

Zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z

powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

2.

Na równi z niezdolnością do pracy z powodu choroby traktuje się niemożność wykonywania

pracy

1)

w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie

przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

2)

z powodu przebywania w

a)

stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego w celu leczenia uzależnienia alkoholowego,

b

szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w celu leczenia

uzależnienia od środków odurzających lub substancji psychotropowych;

3)

wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na

dawców komórek, tkanek i narządów.

Zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po

ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy

co najmniej 30 dni i powstała

1)

nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego;

2)

nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego - w

razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej

choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku

choroby.

Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby

lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej

jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą

lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.

1.

Do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej „okresem zasiłkowym”, wlicza się

wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności

wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2.

2.

Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej

tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej

niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni.

3.

Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresu niezdolności do pracy przypadającego w

okresach, o których mowa w art. 4 ust. 1.

(uchylony)

1.

Miesięczny zasiłek chorobowy, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, wynosi 80% podstawy wymiaru

zasiłku.

1a.

Miesięczny zasiłek chorobowy, z zastrzeżeniem ust. 1b i 2, za okres pobytu w szpitalu

wynosi 70% podstawy wymiaru zasiłku.

1b.

Miesięczny zasiłek chorobowy za okres pobytu w szpitalu od 15 do 33 dnia niezdolności

do pracy w roku kalendarzowym w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia,

wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku.

2.

Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli niezdolność

do pracy lub niemożność wykonywania pracy, o której mowa w art. 6 ust. 2

1)

przypada w okresie ciąży;

2)

powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów

na dawców komórek, tkanek i narządów oraz zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów;

3)

powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy.

3.

(uchylony)

4.

Zasiłek chorobowy przysługuje za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając

dni wolnych od pracy.

5.

Ilekroć przy ustalaniu prawa do zasiłku chorobowego lub jego wysokości okres jest

oznaczony w miesiącach, za miesiąc uważa się 30 dni.

1.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony

na podstawie przepisów o wynagradzaniu zachowuje prawo do wynagrodzenia. Okresy te

wlicza się do okresu zasiłkowego.

2.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje również za okresy niezdolności do pracy przypadającej

w czasie

1)

urlopu bezpłatnego;

2)

urlopu wychowawczego;

3)

tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem przypadków,

w których prawo do zasiłku wynika z ubezpieczenia chorobowego osób wykonujących odpłatnie

pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności

lub tymczasowego aresztowania.

3.

Okresów niezdolności do pracy, o których mowa w ust. 2, w których zasiłek nie przysługuje,

nie wlicza się do okresu zasiłkowego.

1.

Zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia

chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia

nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba

niezdolna do pracy

1)

ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy;

2)

kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł

do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą

prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby;

3)

nie nabyła prawa do zasiłku w czasie ubezpieczenia, w przypadkach określonych w art.

4 ust. 1;

4)

jest uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia

przedemerytalnego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego;

5)

podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu rolników określonemu w przepisach o

ubezpieczeniu społecznym rolników.

2.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres niezdolności do pracy po ustaniu tytułu

ubezpieczenia chorobowego, jeżeli ubezpieczenie to ustało po wyczerpaniu prawa do

zasiłku chorobowego.

Ubezpieczonemu będącemu pracownikiem, odsuniętemu od pracy w trybie określonym w art.

6 ust. 2 pkt 1, z powodu podejrzenia o nosicielstwo zarazków choroby zakaźnej, zasiłek

chorobowy nie przysługuje, jeżeli nie podjął proponowanej mu przez pracodawcę innej

pracy niezabronionej takim osobom, odpowiadającej jego kwalifikacjom zawodowym lub

którą może wykonywać po uprzednim przeszkoleniu.

1.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje ubezpieczonemu za cały okres niezdolności do pracy,

jeżeli niezdolność ta spowodowana została w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia

popełnionego przez tego ubezpieczonego.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia

sądu.

Ubezpieczonemu, którego niezdolność do pracy spowodowana została nadużyciem alkoholu,

zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres pierwszych 5 dni tej niezdolności.

1.

Ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową

lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia

traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

2.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje w przypadku, gdy zaświadczenie lekarskie zostało

sfałszowane.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, ustala się w trybie określonym w art. 68.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

12, który wchodzi w życie z dniem 30 sierpnia 2015 r.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku

chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza

rokują odzyskanie zdolności do pracy.

2.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności

do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

3.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

4.

Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia lekarza

orzecznika w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

6.

Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego

nie wniesiono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego.

7.

Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty

z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego,

świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego oraz do

urlopu dla poratowania zdrowia, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres

pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność

do pracy przypada w okresie ciąży - 100% tej podstawy.

2.

Dla celów obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego

przyjęta do obliczenia tego świadczenia podlega waloryzacji według następujących zasad

1)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w I kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w III kwartale w stosunku do I kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego;

2)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w II kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w IV kwartale w stosunku do II kwartału

ubiegłego roku kalendarzowego;

3)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w III kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w I kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do III kwartału ubiegłego roku kalendarzowego;

4)

jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada

w IV kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta

do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w II kwartale tego roku kalendarzowego

w stosunku do IV kwartału ubiegłego roku kalendarzowego.

3.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do ostatniego dnia każdego kwartału kalendarzowego,

wskaźnik waloryzacji, obliczony według zasad określonych w ust. 2, obowiązujący w

następnym kwartale.

Przepis art. 53 § 5 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio do pracownika pobierającego świadczenie rehabilitacyjne,

jeżeli zgłosi on swój powrót do pracodawcy niezwłocznie po wyczerpaniu tego świadczenia,

choćby nastąpiło to po upływie 6 miesięcy od rozwiązania stosunku pracy.

1.

Przepisy ustaw, o których mowa w art. 2, art. 3, art. 6-10, art. 12, art. 13, art.

15 i art. 16, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się również do osób, które

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pobierają zasiłek macierzyński lub uposażenie

za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, okres

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego lub okres urlopu rodzicielskiego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podwyższony zasiłek macierzyński lub uposażenie

przysługują przez okres od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do końca okresu

odpowiadającego okresowi urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego lub urlopu rodzicielskiego.

Ilekroć w przepisach o ubezpieczeniu społecznym, o ubezpieczeniu zdrowotnym, o emeryturach

i rentach, a także w przepisach, które uzależniają uprawnienia od dochodu rodziny,

jest mowa o zasiłku chorobowym, należy przez to rozumieć również świadczenie rehabilitacyjne.

1.

Zasiłki chorobowe, wyrównawcze, macierzyńskie i opiekuńcze oraz świadczenie rehabilitacyjne,

do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie art. 1 pkt 8-12, wypłaca się

na zasadach i w wysokości obowiązujących przed tym dniem za cały okres nieprzerwanej

niezdolności do pracy.

2.

(uchylony);

3.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1 lit. a,

pkt 2 lit. b tiret pierwsze i lit. c tiret pierwsze oraz pkt 6, art. 14 pkt 1 lit.

a i pkt 2 lit. a oraz art. 17, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do świadczenia rehabilitacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 4 i

5, art. 12, art. 13 ust. 1, art. 15 i 17.

„1. Lekarze, lekarze dentyści, felczerzy i starsi felczerzy upoważnieni do wystawiania

zaświadczeń lekarskich o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w

szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczności

osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny, zwanych dalej „zaświadczeniami

lekarskimi”, mogą wystawiać zaświadczenia lekarskie zgodnie z przepisami ustawy, o

której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2017 r.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, lekarz, lekarz dentysta, felczer lub starszy

felczer wystawiający zaświadczenia lekarskie informują ubezpieczonego o konieczności

doręczenia zaświadczenia lekarskiego odpowiednio płatnikowi zasiłku lub płatnikowi

składek w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Przepisy art. 62 ustawy, o której

mowa w art. 1, stosuje się w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Zasiłek wyrównawczy przysługuje ubezpieczonemu będącemu pracownikiem ze zmniejszoną

sprawnością do pracy, wykonującemu pracę

1)

w zakładowym lub międzyzakładowym ośrodku rehabilitacji zawodowej,

2)

u pracodawcy na wyodrębnionym stanowisku pracy, dostosowanym do potrzeb adaptacji

lub przyuczenia do określonej pracy,

jeżeli jego miesięczne wynagrodzenie osiągane podczas rehabilitacji jest niższe od

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ustalonego w myśl art. 36-42.

2.

O potrzebie przeprowadzenia rehabilitacji zawodowej orzeka wojewódzki ośrodek medycyny

pracy lub lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Zasiłek wyrównawczy przysługuje przez okres rehabilitacji zawodowej w warunkach, o

których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Prawo do zasiłku wyrównawczego ustaje

1)

z dniem zakończenia rehabilitacji zawodowej i przesunięcia do innej pracy, nie później

jednak niż po 24 miesiącach od dnia, w którym ubezpieczony będący pracownikiem podjął

rehabilitację;

2)

jeżeli z uwagi na stan zdrowia ubezpieczonego będącego pracownikiem rehabilitacja

zawodowa stała się niecelowa.

5.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 4 pkt 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych.

6.

Do orzeczeń lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o których mowa w ust.

2 i 5, mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 18 ust. 4 i 5.

1.

Płatnicy składek na ubezpieczenie chorobowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 121, 689 i 1037), obowiązani do przekazywania dokumentów niezbędnych do prowadzenia kont płatników

składek i kont ubezpieczonych oraz korekty tych dokumentów przez transmisję danych

w formie dokumentu elektronicznego na podstawie art. 47a ust. 1 tej ustawy, są obowiązani

utworzyć profil informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie później niż do dnia

31 grudnia 2015 r.

2.

Płatnik składek nieposiadający profilu informacyjnego płatnika składek informuje ubezpieczonego

podlegającego ubezpieczeniu chorobowemu, w formie pisemnej, do dnia 31 grudnia 2015 r.,

o obowiązku dostarczania, począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r., wydruku zaświadczenia

lekarskiego albo zaświadczenia lekarskiego, o których mowa w art. 55a ust. 6 i 7 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Płatnik składek, o którym mowa w ust. 2, w przypadku utworzenia profilu informacyjnego

płatnika składek, w terminie 7 dni od dnia utworzenia tego profilu informuje ubezpieczonego,

w formie pisemnej, o ustaniu obowiązku dostarczania wydruku zaświadczenia lekarskiego

albo zaświadczenia lekarskiego, o których mowa w art. 55a ust. 6 i 7 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Zasiłek wyrównawczy stanowi różnicę między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem

ustalonym w myśl art. 36-42 a miesięcznym wynagrodzeniem osiągniętym za pracę w warunkach

rehabilitacji zawodowej.

2.

Jeżeli ubezpieczony będący pracownikiem przepracował tylko część miesiąca wskutek

nieobecności w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, zasiłek wyrównawczy za ten miesiąc

przysługuje w wysokości różnicy między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem ustalonym

w myśl art. 36-42, zmniejszonym o jedną trzydziestą część za każdy dzień tej nieobecności,

a wynagrodzeniem osiągniętym w tym miesiącu.

Ubezpieczonemu, o którym mowa w art. 29 ust. 4 i 5b ustawy, o której mowa w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

spełnia warunki do wypłaty zasiłku macierzyńskiego, przysługuje prawo do tego zasiłku

również za okres przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, od dnia zaistnienia

przesłanek uprawniających do tego zasiłku.

Zasiłek wyrównawczy nie przysługuje ubezpieczonemu będącemu pracownikiem, uprawnionemu

do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub nauczycielskiego świadczenia

kompensacyjnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-7, art. 2, art. 3 pkt 1 lit. b, art. 4 pkt 1 i 4, art. 5 pkt 1 i 4, art.

7 pkt 1 i 4, art. 9 pkt 1 i 4, art. 10 pkt 1 lit. b, art. 11 pkt 1 i 4, art. 13 pkt

1 lit. b, art. 14 pkt 1 i 4, art. 16 pkt 1 i 3, art. 17 pkt 1 i 4, art. 20 pkt 1 i

5, art. 24 i art. 25, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

(uchylony);

3)

art. 6 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

(uchylony)

1.

Zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonej, która w okresie ubezpieczenia chorobowego

albo w okresie urlopu wychowawczego

1)

urodziła dziecko;

2)

przyjęła na wychowanie dziecko w wieku do 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec

którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego - do 10 roku życia, i wystąpiła

do sądu opiekuńczego w sprawie jego przysposobienia;

3)

przyjęła na wychowanie w ramach rodziny zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej

zawodowej, dziecko w wieku do 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto

decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego - do 10 roku życia.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio do ubezpieczonego.

3.

W przypadku rezygnacji przez ubezpieczoną - matkę dziecka z pobierania zasiłku macierzyńskiego,

po wykorzystaniu przez nią tego zasiłku za okres co najmniej 14 tygodni po porodzie,

zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonemu - ojcu dziecka, który uzyskał prawo

do urlopu macierzyńskiego lub przerwał działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do ubezpieczonych, o których mowa w ust. 1

pkt 2 i 3 oraz ust. 2.

5.

W przypadku rezygnacji przez ubezpieczoną - matkę dziecka, legitymującą się orzeczeniem

o niezdolności do samodzielnej egzystencji, z pobierania zasiłku macierzyńskiego,

po wykorzystaniu przez nią tego zasiłku za okres co najmniej 8 tygodni po porodzie,

zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonemu - ojcu dziecka albo ubezpieczonemu

- innemu członkowi najbliższej rodziny, który uzyskał prawo do urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego albo urlopu rodzicielskiego lub przerwał

działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem.

6.

Po wykorzystaniu przez ubezpieczoną - matkę dziecka zasiłku macierzyńskiego za okres

co najmniej 8 tygodni po porodzie, ubezpieczonemu - ojcu dziecka albo innemu ubezpieczonemu

członkowi najbliższej rodziny, który uzyskał prawo do urlopu macierzyńskiego, urlopu

na warunkach urlopu macierzyńskiego albo urlopu rodzicielskiego lub przerwał działalność

zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, przysługuje prawo do

zasiłku macierzyńskiego za okres, w którym ubezpieczona - matka dziecka przebywa w

szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, ze względu na

stan zdrowia uniemożliwiający jej sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem. Zasiłek

macierzyński ubezpieczonej - matki dziecka przerywa się na okres, w którym z zasiłku

tego korzysta ubezpieczony - ojciec dziecka albo inny ubezpieczony członek najbliższej

rodziny.

7.

W przypadku zgonu ubezpieczonej - matki dziecka albo porzucenia przez nią dziecka,

zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonemu - ojcu dziecka albo innemu ubezpieczonemu

członkowi najbliższej rodziny, który uzyskał prawo do urlopu macierzyńskiego, urlopu

na warunkach urlopu macierzyńskiego albo urlopu rodzicielskiego lub przerwał działalność

zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem. W przypadku porzucenia

dziecka przez ubezpieczoną - matkę dziecka, zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonemu

- ojcu dziecka albo innemu ubezpieczonemu członkowi najbliższej rodziny, za okres

przypadający po dniu porzucenia dziecka przez ubezpieczoną - matkę dziecka, nie wcześniej

jednak niż po wykorzystaniu przez nią 8 tygodni zasiłku macierzyńskiego po porodzie.

8.

Przepisy ust. 3-7 stosuje się odpowiednio w przypadku gdy matka albo ojciec dziecka

korzysta z prawa do urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

albo urlopu rodzicielskiego na podstawie przepisów odrębnych.

9.

W przypadku

1)

zgonu matki dziecka nieobjętej ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa,

określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, albo nieposiadającej tytułu do objęcia takim ubezpieczeniem,

2)

porzucenia dziecka przez matkę nieobjętą ubezpieczeniem, o którym mowa w pkt 1, albo

nieposiadającą tytułu do objęcia takim ubezpieczeniem,

3)

niemożności sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez matkę nieobjętą ubezpieczeniem,

o którym mowa w pkt 1, albo nieposiadającą tytułu do objęcia takim ubezpieczeniem,

legitymującą się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji

- zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonemu - ojcu dziecka albo innemu ubezpieczonemu

członkowi najbliższej rodziny, który uzyskał prawo do urlopu macierzyńskiego, urlopu

na warunkach urlopu macierzyńskiego albo urlopu rodzicielskiego lub przerwał działalność

zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, za okres przypadający

po dniu zaistnienia tych okoliczności.

10.

W przypadku podjęcia przez matkę dziecka, nieposiadającą tytułu do objęcia ubezpieczeniem

społecznym w razie choroby i macierzyństwa, określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zatrudnienia w wymiarze nie niższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy, zasiłek

macierzyński przysługuje ubezpieczonemu - ojcu dziecka, który uzyskał prawo do urlopu

macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego albo urlopu rodzicielskiego

lub przerwał działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem,

do wyczerpania wymiaru zasiłku, nie dłużej niż przez okres trwania zatrudnienia matki.

1.

Zasiłek macierzyński przysługuje przez okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

rodzicielskiego oraz urlopu ojcowskiego.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 29 ust. 3-7, okres wypłaty zasiłku macierzyńskiego

zmniejsza się o okres wypłaty tego zasiłku ubezpieczonej - matce dziecka, a w przypadku,

o którym mowa w art. 29 ust. 8, o okres, przez który matka dziecka korzystała, na

podstawie przepisów odrębnych, z prawa do urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego albo urlopu rodzicielskiego.

3.

Z zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu rodzicielskiego mogą

jednocześnie korzystać ubezpieczeni rodzice dziecka. W takim przypadku łączny okres

zasiłku macierzyńskiego nie może przekraczać wymiaru urlopu rodzicielskiego określonego

przepisami Kodeksu pracy.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w przypadku gdy drugi z rodziców dziecka korzysta

z prawa do urlopu rodzicielskiego na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Zasiłek macierzyński przysługuje również w razie urodzenia dziecka po ustaniu ubezpieczenia

chorobowego, jeżeli ubezpieczenie to ustało w okresie ciąży

1)

wskutek ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy;

2)

z naruszeniem przepisów prawa, stwierdzonym prawomocnym orzeczeniem sądu.

2.

(uchylony)

3.

Ubezpieczonej będącej pracownicą, z którą rozwiązano stosunek pracy w okresie ciąży

z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy i której nie zapewniono innego

zatrudnienia, przysługuje do dnia porodu zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego.

4

Ubezpieczonej będącej pracownicą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę na czas określony,

z którą umowa o pracę na podstawie art. 177 § 3 Kodeksu pracy została przedłużona do dnia porodu - przysługuje prawo do zasiłku macierzyńskiego

po ustaniu ubezpieczenia.

1.

Ubezpieczona - matka dziecka, nie później niż 21 dni po porodzie, może złożyć pisemny

wniosek o wypłacenie jej zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu

macierzyńskiego i urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

2.

Ubezpieczony, nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu

do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia

dziecka albo po przyjęciu dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem

rodziny zastępczej zawodowej, może złożyć pisemny wniosek o wypłacenie mu zasiłku

macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

i urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

3.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, ubezpieczona - matka dziecka

może dzielić się z ubezpieczonym - ojcem dziecka korzystaniem z zasiłku macierzyńskiego

za okres odpowiadający okresowi urlopu rodzicielskiego albo jego części.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wniosku, o którym mowa w ust. 2.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 2, ubezpieczony ma prawo do zasiłku, w wymiarze,

o którym mowa w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 10, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, przez okres stanowiący różnicę pomiędzy okresem określonym w tym

przepisie a okresem pobierania zasiłku macierzyńskiego za okres dodatkowego urlopu

macierzyńskiego albo dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub ich

części na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Przepisy art. 31 ust. 3d i 3e ustawy zmienianej w art. 10, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą stosuje się odpowiednio.

1

Miesięczny zasiłek macierzyński za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku.

2

Miesięczny zasiłek macierzyński za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi

1)

100% podstawy wymiaru zasiłku - za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% podstawy wymiaru zasiłku - za okres urlopu rodzicielskiego przypadający po okresach,

o których mowa w pkt 1.

3

Miesięczny zasiłek macierzyński w przypadku

1)

ubezpieczonej będącej pracownicą, która złożyła wniosek o udzielenie jej, bezpośrednio

po urlopie macierzyńskim, urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, o którym mowa

w art. 179,

2)

ubezpieczonej niebędącej pracownicą, która złożyła wniosek, o którym mowa w art. 30a

ust. 1,

3)

ubezpieczonego będącego pracownikiem, który złożył wniosek, o którym mowa w art. 182,

4)

ubezpieczonego niebędącego pracownikiem, który złożył wniosek, o którym mowa w art.

30a ust. 2

- wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku za cały okres odpowiadający okresowi urlopu

macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego.

3a

W przypadku gdy miesięczna kwota zasiłku macierzyńskiego pomniejszonego o zaliczkę

na podatek dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-3, jest niższa

niż kwota świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 114, z późn. zm., kwotę zasiłku macierzyńskiego pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy od

osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

3b

Podwyższenie, o którym mowa w ust. 3a, podlega finansowaniu z budżetu państwa w ramach

dotacji do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

3c

W przypadku gdy zasiłek macierzyński przysługuje za część miesiąca, podwyższenie,

o którym mowa w ust. 3a, ustala się proporcjonalnie do okresu, za który jest wypłacany

zasiłek macierzyński.

3d

W przypadku gdy oboje rodzice dziecka mają prawo do zasiłku macierzyńskiego za okres

urlopu rodzicielskiego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, od tego samego dnia, okres pobierania

tego zasiłku dzieli się proporcjonalnie między rodziców, z zachowaniem podstawy wymiaru

zasiłku określonej w tym przepisie.

3e

W przypadku gdy o zasiłek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, wystąpią oboje rodzice dziecka,

zasiłek ten przysługuje temu z rodziców, który rozpoczął pobieranie tego zasiłku jako

pierwszy.

4

W przypadku rezygnacji z zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu

rodzicielskiego w pełnym wymiarze albo rezygnacji z zasiłku macierzyńskiego za okres

odpowiadający okresowi urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt

2, przysługuje jednorazowe wyrównanie pobranego zasiłku macierzyńskiego do 100% podstawy

wymiaru zasiłku, pod warunkiem niepobrania zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający

okresowi urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2. Przepis

art. 64 stosuje się odpowiednio.

4a

Wysokość zasiłku macierzyńskiego zmniejsza się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy,

w którym pracownik łączy korzystanie z urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem pracy

u pracodawcy udzielającego takiego urlopu.

5

Do zasiłku macierzyńskiego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 4 oraz art.

12 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3.

Przepisy art. 28-31 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego

oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej, korzystających

w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu

na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego albo urlopu wychowawczego.

1.

Zasiłek opiekuńczy przysługuje ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu

konieczności osobistego sprawowania opieki nad

1)

dzieckiem w wieku do ukończenia 8 lat w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2016 r. poz. 157), lub dziennego opiekuna sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b

porodu lub choroby małżonka ubezpieczonego lub rodzica dziecka, stale opiekujących

się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi lub rodzicowi

sprawowanie opieki,

c

pobytu małżonka ubezpieczonego lub rodzica dziecka, stale opiekujących się dzieckiem,

w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

2)

chorym dzieckiem w wieku do ukończenia 14 lat;

3)

innym chorym członkiem rodziny.

2

Za członków rodziny, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uważa się małżonka, rodziców,

rodzica dziecka, ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci

w wieku powyżej 14 lat - jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym

w okresie sprawowania opieki.

3

Za dzieci w rozumieniu ust. 1 i 2 uważa się dzieci własne ubezpieczonego lub jego

małżonka oraz dzieci przysposobione, a także dzieci przyjęte na wychowanie i utrzymanie.

1

W przypadku gdy ubezpieczona matka dziecka przed upływem 8 tygodni po porodzie

1)

przebywa w szpitalu albo w innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne ze

względu na stan zdrowia uniemożliwiający jej sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem

albo

2)

legitymuje się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo

3)

porzuciła dziecko

- ubezpieczonemu - ojcu dziecka przysługuje dodatkowo, niezależnie od zasiłku określonego

w art. 32, zasiłek opiekuńczy w wymiarze do 8 tygodni, jeżeli przerwie zatrudnienie

lub inną działalność zarobkową w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innego ubezpieczonego członka najbliższej

rodziny.

Okresy dodatkowego urlopu macierzyńskiego i dodatkowego urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego w wymiarze określonym, odpowiednio, w art. 182

1.

Zasiłek opiekuńczy przysługuje przez okres zwolnienia od wykonywania pracy z powodu

konieczności osobistego sprawowania opieki, nie dłużej jednak niż przez okres

1)

60 dni w roku kalendarzowym, jeżeli opieka sprawowana jest nad dziećmi, o których

mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

14 dni w roku kalendarzowym, jeżeli opieka sprawowana jest nad innymi członkami rodziny,

o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 3.

2.

Zasiłek opiekuńczy przysługuje łącznie na opiekę nad dziećmi i innymi członkami rodziny

za okres nie dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym.

3

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się niezależnie od liczby osób uprawnionych do zasiłku

opiekuńczego oraz bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny wymagających

opieki.

Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o dodatkowym urlopie macierzyńskim należy

przez to rozumieć urlop rodzicielski, o którym mowa w przepisach ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Zasiłek opiekuńczy nie przysługuje, jeżeli poza ubezpieczonym są inni członkowie rodziny

pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym, mogący zapewnić opiekę dziecku lub

choremu członkowi rodziny. Nie dotyczy to jednak opieki sprawowanej nad chorym dzieckiem

w wieku do 2 lat.

1.

Miesięczny zasiłek opiekuńczy wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku.

2.

Do zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 4 oraz art.

12 i 17.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 6, który

wchodzi w życie z dniem 1 marca 2016 r.

1.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem

stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych

poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

2.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za

pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.

3.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi

jedna trzydziesta część wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.

4.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego

u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego

powstała niezdolność do pracy.

1.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego

ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie,

które ubezpieczony będący pracownikiem osiągnąłby, gdyby pracował pełny miesiąc kalendarzowy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi

1)

wynagrodzenie miesięczne określone w umowie o pracę lub w innym akcie, na podstawie

którego powstał stosunek pracy, jeżeli wynagrodzenie przysługuje w stałej miesięcznej

wysokości;

2)

wynagrodzenie miesięczne obliczone przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego za

przepracowane dni robocze przez liczbę dni przepracowanych i pomnożenie przez liczbę

dni, które ubezpieczony będący pracownikiem był obowiązany przepracować w tym miesiącu,

jeżeli przepracował choćby 1 dzień;

3)

kwota zmiennych składników wynagrodzenia w przeciętnej miesięcznej wysokości, wypłacona

za miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, pracownikom zatrudnionym na takim

samym lub podobnym stanowisku pracy u pracodawcy, u którego przysługuje zasiłek chorobowy,

jeżeli ubezpieczony będący pracownikiem nie osiągnął żadnego wynagrodzenia.

1.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego

ustala się przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez ubezpieczonego będącego

pracownikiem za okres, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2, przez liczbę miesięcy,

w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, ubezpieczony będący pracownikiem nie osiągnął

wynagrodzenia wskutek nieobecności w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, przy ustalaniu

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

1)

wyłącza się wynagrodzenie za miesiące, w których przepracował mniej niż połowę obowiązującego

go czasu pracy;

2)

przyjmuje się, po uzupełnieniu według zasad określonych w art. 37 ust. 2, wynagrodzenie

z miesięcy, w których ubezpieczony będący pracownikiem przepracował co najmniej połowę

obowiązującego go czasu pracy.

3.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, ubezpieczony będący pracownikiem w każdym

miesiącu z przyczyn usprawiedliwionych wykonywał pracę przez mniej niż połowę obowiązującego

go czasu pracy, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przyjmuje się

wynagrodzenie za wszystkie miesiące po uzupełnieniu według zasad określonych w art.

37 ust. 2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego wypłacany zasiłek wyrównawczy

traktuje się na równi z wynagrodzeniem.

W razie zmiany umowy o pracę lub innego aktu, na podstawie którego powstał stosunek

pracy, polegającej na zmianie wymiaru czasu pracy, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego

stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy, jeżeli zmiana ta nastąpiła

w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, lub w miesiącach, o których mowa

w art. 36.

1.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników

wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania tego zasiłku

zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych pracy lub przepisami o wynagradzaniu,

jeżeli są one wypłacane za okres pobierania tego zasiłku.

2.

Składników wynagrodzenia przysługujących w myśl umowy o pracę lub innego aktu, na

podstawie którego powstał stosunek pracy, tylko do określonego terminu nie uwzględnia

się przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego należnego za okres po tym

terminie.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do składników wynagrodzenia, których wypłaty

zaprzestano na podstawie układu zbiorowego pracy lub przepisów o wynagradzaniu.

1.

Premie, nagrody i inne składniki wynagrodzenia przysługujące za okresy miesięczne

wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w kwocie wypłaconej pracownikowi

za miesiące kalendarzowe, z których wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia podstawy

wymiaru zasiłku.

2.

Składniki wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, przysługujące za okresy kwartalne,

wlicza się do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjmowanego do ustalenia podstawy

wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej jedną dwunastą kwot wypłaconych

pracownikowi za cztery kwartały poprzedzające miesiąc, w którym powstała niezdolność

do pracy.

3.

Składniki wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, przysługujące za okresy roczne,

wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej jedną dwunastą

kwoty wypłaconej pracownikowi za rok poprzedzający miesiąc, w którym powstała niezdolność

do pracy.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do składników wynagrodzenia wypłacanych

za inne okresy.

5.

Jeżeli składniki wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1-4, nie zostały wypłacone do

czasu ostatecznego sporządzenia listy wypłat zasiłków chorobowych, do podstawy wymiaru

zasiłku przyjmuje się składniki wypłacone za okres poprzedni.

Podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania

zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa

była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe.

(uchylony)

1.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy

nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty

odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia, a w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2008) - od kwoty wynagrodzenia, o którym mowa w tym przepisie, po odliczeniu kwoty odpowiadającej

13,71% tego wynagrodzenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do ubezpieczonych będących pracownikami, do których

wynagrodzenia nie mają zastosowania przepisy ustawy powołanej w ust. 1.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia

chorobowego nie może być wyższa niż kwota wynosząca 100% przeciętnego wynagrodzenia.

Kwotę tę ustala się miesięcznie, poczynając od 3. miesiąca kwartału kalendarzowego,

na okres 3 miesięcy, na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych.

Przepisy art. 36-42 i art. 45 stosuje się odpowiednio przy ustalaniu podstawy wymiaru

świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku

w wysokości zasiłku macierzyńskiego i zasiłku opiekuńczego, a do świadczenia rehabilitacyjnego

także art. 46.

1.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu niebędącemu pracownikiem

stanowi przeciętny miesięczny przychód za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających

miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

2.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu

niebędącemu pracownikiem stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38

ust. 1, art. 42, art. 43 i art. 46, z zastrzeżeniem art. 48a-50.

1.

W przypadku ubezpieczonego, dla którego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe stanowi zadeklarowana kwota, podlegającego ubezpieczeniu chorobowemu przez

okres krótszy niż okres, o którym mowa w art. 48 ust. 1, podstawę wymiaru zasiłku

chorobowego stanowi suma

1)

przeciętnej miesięcznej najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe,

po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4, za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia,

z których przychód podlega uwzględnieniu w podstawie wymiaru zasiłku, oraz

2)

kwoty stanowiącej iloczyn jednej dwunastej przeciętnej kwoty zadeklarowanej jako podstawa

wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, w części przewyższającej najniższą podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniach, o których mowa w art.

3 pkt 4, za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia, z których przychód podlega

uwzględnieniu w podstawie wymiaru zasiłku, oraz liczby tych miesięcy.

2.

Jeżeli okres ubezpieczenia chorobowego rozpoczął się po przerwie nieprzekraczającej

30 dni od ustania ubezpieczenia chorobowego z innego tytułu, w liczbie pełnych miesięcy

kalendarzowych ubezpieczenia, o której mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględnia się również

pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia z poprzedniego tytułu. Liczba pełnych miesięcy

kalendarzowych ubezpieczenia uwzględnionych z poprzedniego i aktualnego tytułu nie

może przekraczać 12.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

przyjmuje się przeciętną miesięczną najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe oraz przeciętną kwotę zadeklarowaną jako podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia, w części przewyższającej najniższą

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w ust. 1, za okres

pełnych miesięcy kalendarzowych ubezpieczenia z aktualnego tytułu.

4.

Jeżeli przerwa w ubezpieczeniu chorobowym, o której mowa w ust. 2, nie jest związana

z ustaniem tytułu do ubezpieczeń społecznych, a związana jest jedynie z nieopłaceniem

składki na ubezpieczenie chorobowe bądź z opóźnieniem w jej opłaceniu, w podstawie

wymiaru zasiłku uwzględnia się również przeciętny miesięczny przychód za miesiące

przed przerwą.

5.

Jeżeli ubezpieczony przez cały okres wykonywania pozarolniczej działalności deklaruje

podstawę wymiaru składek w kwocie nie niższej niż określona w art. 18 ust. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, za najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, o której mowa

w ust. 1, uważa się kwotę określoną w art. 18 ust. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego

ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku stanowi

1)

najniższa miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za miesiąc,

w którym powstało prawo do zasiłku, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4

- dla ubezpieczonych, dla których określono najniższą podstawę wymiaru składek;

2

kwota przychodu określona w umowie przypadająca za miesiąc, w którym powstało prawo

do zasiłku, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4, a jeżeli kwota ta w umowie

nie została określona, kwota przeciętnego miesięcznego przychodu innych ubezpieczonych,

z którymi płatnik składek zawarł takie same lub podobne umowy - dla ubezpieczonych

wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia;

3)

przeciętny miesięczny przychód innych członków spółdzielni za miesiąc, w którym powstało

prawo do zasiłku - dla ubezpieczonych będących członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych

i spółdzielni kółek rolniczych;

4)

przeciętny miesięczny przychód osób wykonujących pracę nakładczą na rzecz danego płatnika

składek za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku - dla osób wykonujących pracę

nakładczą.

2

Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego

ubezpieczenia chorobowego, a okres ubezpieczenia chorobowego rozpoczął się po przerwie

nieprzekraczającej 30 dni od ustania ubezpieczenia chorobowego z innego tytułu, przy

ustaleniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego stosuje się odpowiednio przepis art.

37 ust. 1.

3

W przypadku ubezpieczonego, dla którego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe stanowi zadeklarowana kwota, jeżeli niezdolność do pracy powstała przed

upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego, a okres tego ubezpieczenia

rozpoczął się po przerwie nieprzekraczającej 30 dni od ustania ubezpieczenia chorobowego

z innego tytułu, stosuje się odpowiednio przepisy art. 48a. Przy ustalaniu podstawy

wymiaru zasiłku chorobowego

1)

przyjmuje się miesięczną najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe

oraz kwotę zadeklarowaną, w przeliczeniu na pełny miesiąc kalendarzowy ubezpieczenia,

w części przewyższającej najniższą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe,

za miesiąc kalendarzowy, w którym powstała niezdolność do pracy, po odliczeniach,

o których mowa w art. 3 pkt 4;

2)

w liczbie pełnych miesięcy kalendarzowych ubezpieczenia, o której mowa w art. 48a

ust. 1 pkt 2, uwzględnia się również miesiąc kalendarzowy, w którym powstała niezdolność

do pracy.

1.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 48 lub art. 48a, przychód ubezpieczonego niebędącego

pracownikiem uległ zmniejszeniu wskutek niewykonywania pracy lub działalności w okresie

pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego

albo odbywania ćwiczeń wojskowych, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

1)

wyłącza się przychód za miesiące, w których ubezpieczony wykonywał pracę lub działalność

przez mniej niż połowę miesiąca;

2)

przyjmuje się przychód za miesiące, w których ubezpieczony wykonywał pracę lub działalność

przez co najmniej połowę miesiąca.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, przychód ubezpieczonego w każdym miesiącu

uległ zmniejszeniu z przyczyn wymienionych w ust. 1, przy ustalaniu podstawy wymiaru

zasiłku chorobowego przyjmuje się przychód za wszystkie miesiące.

(uchylony)

Przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku macierzyńskiego

i zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38

ust. 1, art. 42, art. 43, art. 48 ust. 1 i art. 48a-50, a do świadczenia rehabilitacyjnego

także przepisy art. 19 ust. 2 i art. 46.

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego dla osób odbywających służbę zastępczą stanowi

kwota świadczenia pieniężnego, określona w przepisach o służbie zastępczej, w miesiącu,

w którym powstała niezdolność do pracy, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt

4.

1

Przy ustalaniu prawa do zasiłków i ich wysokości dowodami stwierdzającymi czasową

niezdolność do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie

podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne albo konieczność osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem

rodziny są zaświadczenia lekarskie, o których mowa w art. 55 ust. 1 i art. 55a ust.

7, albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6.

2.

Przewidywaną datę porodu określa zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym

druku, datę porodu zaś dokumentuje się skróconym odpisem aktu urodzenia dziecka.

3.

Przyczynę niemożności wykonywania pracy wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim

przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności

do pracy wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów określa

zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku.

1

Zakład Ubezpieczeń Społecznych upoważnia do wystawiania zaświadczeń lekarskich o czasowej

niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie

podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne albo o konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym

członkiem rodziny, zwanych dalej „zaświadczeniem lekarskim”, lekarza, lekarza dentystę,

felczera lub starszego felczera, zwanych dalej „wystawiającym zaświadczenie lekarskie”,

po złożeniu, w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego uwierzytelnionego

z wykorzystaniem kwalifikowanego certyfikatu w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262, z 2014 r. poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1893), zwanego dalej „kwalifikowanym certyfikatem”, lub profilu zaufanego ePUAP w rozumieniu

art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114), zwanego dalej „profilem zaufanym ePUAP”, na elektroniczną skrzynkę podawczą Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych utworzoną zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne, zwaną dalej „elektroniczną skrzynką podawczą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych”, oświadczenia,

że zobowiązuje się do przestrzegania zasad orzekania o czasowej niezdolności do pracy

i wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy i przepisów o ochronie danych

osobowych.

2

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może udzielić upoważnienia, o którym mowa w ust.

1, lekarzom i lekarzom dentystom w okresie odbywania stażu podyplomowego.

3.

Upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, Zakład Ubezpieczeń Społecznych udziela w formie

decyzji.

1.

Zaświadczenie lekarskie jest wystawiane w formie dokumentu elektronicznego uwierzytelnionego

z wykorzystaniem kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufanego ePUAP, zgodnie

z wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego udostępnionego bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Wystawiający zaświadczenie lekarskie przekazuje zaświadczenie lekarskie na elektroniczną

skrzynkę podawczą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Zaświadczenie lekarskie zawiera

1)

identyfikator i datę wystawienia zaświadczenia lekarskiego;

2)

dane ubezpieczonego: pierwsze imię, nazwisko, numer Powszechnego Elektronicznego Systemu

Ewidencji Ludności, zwany dalej „numerem PESEL”, albo serię i numer paszportu i datę

urodzenia, jeżeli nie nadano numeru PESEL, oraz adres miejsca pobytu ubezpieczonego

w czasie trwania niezdolności do pracy;

3)

dane płatnika składek: numer identyfikacji podatkowej, zwany dalej „NIP”, lub numer

PESEL albo serię i numer paszportu, jeżeli nie ma obowiązku posługiwania się NIP i

nie nadano numeru PESEL, oraz rodzaj identyfikatora płatnika składek;

4)

imię, nazwisko i numer prawa wykonywania zawodu wystawiającego zaświadczenie lekarskie

oraz adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

5)

okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy, w tym okres pobytu w szpitalu;

6)

informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego

wysokość, zgodnie z art. 7 pkt 2, art. 8, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art.

16, podane z zastosowaniem kodów literowych, o których mowa w art. 57 ust. 1;

7)

wskazania lekarskie - odpowiednio: chory powinien leżeć albo chory może chodzić;

8)

okres zwolnienia od wykonywania pracy z powodu konieczności sprawowania osobistej

opieki nad chorym członkiem rodziny, datę urodzenia tego członka rodziny i stopień

jego pokrewieństwa lub powinowactwa z ubezpieczonym;

9)

numer statystyczny choroby ubezpieczonego ustalony według Międzynarodowej Statystycznej

Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych;

10)

oznaczenie instytucji, w której ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczenia.

4.

Orzekanie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo

innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne lub o konieczności osobistego

sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny

1)

następuje po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub

chorego członka rodziny;

2)

jest dokumentowane w dokumentacji medycznej na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2016 r. poz. 186).

1.

W celu wystawiania zaświadczeń lekarskich wystawiający zaświadczenie lekarskie tworzy

za pomocą systemu teleinformatycznego udostępnionego bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych profil informacyjny.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w celu wystawienia zaświadczenia lekarskiego udostępnia

bezpłatnie wystawiającemu zaświadczenie lekarskie na jego profilu informacyjnym

1)

dane zgromadzone w prowadzonych na podstawie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

a)

Centralnym Rejestrze Ubezpieczonych - pierwsze imię, nazwisko, datę urodzenia i adres

zamieszkania ubezpieczonego,

b)

Centralnym Rejestrze Płatników Składek - nazwę skróconą oraz NIP lub numer PESEL albo

serię i numer paszportu płatnika składek, jeżeli nie ma obowiązku posługiwania się

NIP i nie nadano numeru PESEL,

c)

Centralnym Rejestrze Członków Rodziny Ubezpieczonych Uprawnionych do Ubezpieczenia

Zdrowotnego - datę urodzenia chorego członka rodziny i stopień jego pokrewieństwa

lub powinowactwa z ubezpieczonym;

2)

informacje o wcześniejszych zaświadczeniach lekarskich wystawionych ubezpieczonemu,

zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w art. 55b ust. 1, oraz o zaświadczeniach,

o których mowa w art. 59 ust. 8;

3)

informacje, czy płatnik składek posiada profil informacyjny płatnika składek, o którym

mowa w art. 58 ust. 1.

3.

Dane i informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 i 3, Zakład

Ubezpieczeń Społecznych udostępnia po podaniu przez wystawiającego zaświadczenie lekarskie

numeru PESEL ubezpieczonego albo serii i numeru paszportu, jeżeli ubezpieczonemu nie

nadano numeru PESEL, a dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. c, po podaniu numeru

PESEL członka rodziny albo serii i numeru paszportu, jeżeli członkowi rodziny nie

nadano numeru PESEL.

4.

Prawidłowość i aktualność danych i informacji udostępnionych na profilu informacyjnym

wystawiający zaświadczenie lekarskie potwierdza u ubezpieczonego.

5.

W przypadku gdy na profilu informacyjnym wystawiającego zaświadczenie lekarskie nie

zostaną udostępnione dane lub informacje albo zostaną udostępnione dane lub informacje

niekompletne lub nieaktualne, brakujące lub aktualne dane lub informacje wystawiający

zaświadczenie lekarskie uzyskuje od ubezpieczonego.

6.

Na żądanie ubezpieczonego oraz w przypadku gdy z informacji udostępnionych na profilu

informacyjnym wystawiającego zaświadczenie lekarskie wynika, że płatnik składek nie

posiada profilu informacyjnego płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1, wystawiający

zaświadczenie lekarskie przekazuje ubezpieczonemu wydruk wystawionego zaświadczenia

lekarskiego z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, zawierający dane

i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10, opatrzony jego podpisem

i pieczątką.

7.

W przypadku gdy wystawienie zaświadczenia lekarskiego w formie dokumentu elektronicznego,

o którym mowa w art. 55 ust. 1, nie jest możliwe, w szczególności w przypadku braku

możliwości dostępu do Internetu lub braku możliwości uwierzytelnienia zaświadczenia

lekarskiego z wykorzystaniem kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufanego ePUAP,

wystawiający zaświadczenie lekarskie w dniu badania przekazuje ubezpieczonemu zaświadczenie

lekarskie wystawione na formularzu zaświadczenia lekarskiego wydrukowanym z systemu

teleinformatycznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, zawierające dane i informacje,

o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1-8 i 10, opatrzone jego podpisem i pieczątką.

Dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 2, 3 i 10, oraz dane i informacje

dotyczące daty urodzenia członka rodziny i stopnia jego pokrewieństwa lub powinowactwa

z ubezpieczonym, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 8, wystawiający zaświadczenie

lekarskie uzyskuje od ubezpieczonego.

8.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4, 5 i 7, ubezpieczony jest obowiązany przekazać

wystawiającemu zaświadczenie lekarskie dane i informacje w zakresie niezbędnym do

wystawienia zaświadczenia lekarskiego.

9.

Wystawiający zaświadczenie lekarskie, w terminie 3 dni roboczych od dnia wystawienia

zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w ust. 7, przekazuje na elektroniczną skrzynkę

podawczą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenie lekarskie wystawione w formie

dokumentu elektronicznego, o którym mowa w art. 55 ust. 1, zawierające dane i informacje

zawarte w wystawionym zaświadczeniu lekarskim, o którym mowa w ust. 7, oraz informację,

o której mowa w art. 55 ust. 3 pkt 9. Jeżeli przekazanie zaświadczenia lekarskiego

w tym terminie nie jest możliwe, w szczególności w przypadku braku możliwości dostępu

do Internetu lub braku możliwości uwierzytelnienia zaświadczenia lekarskiego z wykorzystaniem

kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufanego ePUAP, wystawiający zaświadczenie

lekarskie przekazuje zaświadczenie lekarskie nie później niż w terminie 3 dni roboczych

od ustania przyczyn uniemożliwiających przekazanie zaświadczenia lekarskiego.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi rejestr zaświadczeń lekarskich zawierający

dane i informacje, o których mowa w art. 55 ust. 3.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych przechowuje zaświadczenie lekarskie przez okres 3 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym je wystawiono.

3.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych udostępnia bezpłatnie Kasie Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego zaświadczenia lekarskie, o których mowa w art. 55 ust. 1, oraz informacje,

o których mowa w art. 58a, jeżeli dotyczą osób ubezpieczonych w Kasie.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi rejestr lekarzy, lekarzy dentystów, felczerów

i starszych felczerów, którzy zgłosili wniosek w sprawie upoważnienia ich do wystawiania

zaświadczeń lekarskich.

2

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

numer prawa wykonywania zawodu;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL albo serię i numer paszportu, w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL;

4)

rodzaj i stopień specjalizacji;

5)

adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

6)

nazwę i siedzibę właściwej izby lekarskiej;

7)

informację o cofnięciu upoważnienia, o którym mowa w art. 54 ust. 1.

3

Lekarze, lekarze dentyści, felczerzy i starsi felczerzy, o których mowa w ust. 1,

informują Zakład Ubezpieczeń Społecznych o zmianach w zakresie danych i informacji

gromadzonych w rejestrze, o których mowa w ust. 2.

4.

(uchylony)

5.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych

1)

udostępnia Naczelnej Radzie Lekarskiej oraz systemowi informacji w ochronie zdrowia,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2015 r. poz. 636, z późn. zm., informacje zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w ust. 1;

2

jest uprawniony do korzystania z informacji, o których mowa w ust. 2, zgromadzonych

w rejestrach lekarzy prowadzonych przez okręgowe rady lekarskie oraz zgromadzonych

w Centralnym Rejestrze Lekarzy i Lekarzy Dentystów prowadzonym przez Naczelną Radę

Lekarską.

6.

(uchylony)

1.

W zaświadczeniu lekarskim o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu

w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne informacje o okolicznościach

mających wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość zgodnie z art. 7

pkt 2, art. 8, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 1 i art. 16 podaje się z zastosowaniem

następujących kodów literowych

1)

kod A - oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni

- spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą;

2)

kod B - oznacza niezdolność do pracy przypadającą w okresie ciąży;

3)

kod C - oznacza niezdolność do pracy spowodowaną nadużyciem alkoholu;

4)

kod D - oznacza niezdolność do pracy spowodowaną gruźlicą;

5)

kod E - oznacza niezdolność do pracy spowodowaną chorobą, o której mowa w art. 7 pkt

2.

2.

W zaświadczeniu lekarskim, na pisemny wniosek ubezpieczonego, nie umieszcza się kodu

„B” i „D”.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych udostępnia bezpłatnie zaświadczenie lekarskie płatnikowi

składek na profilu informacyjnym płatnika składek, bez informacji, o której mowa w

art. 55 ust. 3 pkt 9, nie później niż w dniu następującym po dniu otrzymania zaświadczenia

lekarskiego.

2.

Profil informacyjny płatnika składek jest tworzony przez płatnika składek za pomocą

systemu teleinformatycznego udostępnionego bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Profil informacyjny płatnika składek są obowiązani utworzyć płatnicy składek obowiązani

na podstawie art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych do przekazywania dokumentów niezbędnych do prowadzenia kont płatników składek i kont

ubezpieczonych oraz korekty tych dokumentów przez transmisję danych w formie dokumentu

elektronicznego.

4.

Płatnicy składek, którzy utworzyli profil informacyjny płatnika składek, są obowiązani

do jego utrzymywania także wówczas, gdy nie ma do nich zastosowania obowiązek przekazywania

dokumentów niezbędnych do prowadzenia kont płatników składek i kont ubezpieczonych

oraz korekty tych dokumentów przez transmisję danych w formie dokumentu elektronicznego,

o którym mowa w art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

5.

Płatnik składek nieposiadający profilu informacyjnego płatnika składek informuje ubezpieczonego,

w formie pisemnej, w pierwszym dniu podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, o obowiązku

dostarczania mu przez ubezpieczonego wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa

w art. 55a ust. 6, albo zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 7.

6.

Płatnik składek, o którym mowa w ust. 5, w przypadku utworzenia profilu informacyjnego

płatnika składek, w terminie 7 dni od dnia utworzenia tego profilu, informuje ubezpieczonego,

w formie pisemnej, o ustaniu obowiązku dostarczania mu przez ubezpieczonego wydruku

zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6, albo zaświadczenia lekarskiego,

o którym mowa w art. 55a ust. 7.

1.

W przypadku gdy w zaświadczeniu lekarskim został popełniony błąd, wystawiający zaświadczenie

lekarskie, który wystawił zaświadczenie lekarskie, w którym został popełniony błąd,

albo inny wystawiający zaświadczenie lekarskie, w terminie 3 dni roboczych od dnia

stwierdzenia błędu lub otrzymania informacji o stwierdzeniu błędu, w szczególności

od płatnika składek, ubezpieczonego lub Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przekazuje

na elektroniczną skrzynkę podawczą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o której mowa

w art. 55 ust. 2, odpowiednio

1)

informację o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym został popełniony

błąd, albo

2)

informację, o której mowa w pkt 1, oraz nowe zaświadczenie lekarskie, zawierające

identyfikator i datę jego wystawienia oraz dane i informacje, o których mowa w art.

55 ust. 3 pkt 2-10, zawarte w zaświadczeniu lekarskim, w którym został popełniony

błąd, po sprostowaniu tego błędu

- uwierzytelnione z wykorzystaniem kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufanego

ePUAP. Przepisu art. 55 ust. 4 pkt 1 nie stosuje się.

2.

Jeżeli przekazanie informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego,

w którym został popełniony błąd, lub nowego zaświadczenia lekarskiego w terminie,

o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe, w szczególności w przypadku braku możliwości

dostępu do Internetu lub braku możliwości uwierzytelnienia informacji lub zaświadczenia

lekarskiego z wykorzystaniem kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufanego ePUAP,

wystawiający zaświadczenie lekarskie przekazuje informację lub zaświadczenie lekarskie

nie później niż w terminie 3 dni roboczych od ustania przyczyn uniemożliwiających

przekazanie informacji lub zaświadczenia lekarskiego.

3.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie później niż w dniu następującym po dniu otrzymania

informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym został popełniony

błąd, albo informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym

został popełniony błąd, oraz nowego zaświadczenia lekarskiego udostępnia bezpłatnie

na profilu informacyjnym płatnika składek

1)

informację o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym został popełniony

błąd, płatnikowi składek wskazanemu w zaświadczeniu lekarskim, w którym został popełniony

błąd;

2)

nowe zaświadczenie lekarskie, bez informacji, o której mowa w art. 55 ust. 3 pkt 9,

płatnikowi składek wskazanemu w nowym zaświadczeniu lekarskim.

4.

Informację o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym został popełniony

błąd, wystawiający zaświadczenie lekarskie przekazuje także, w formie pisemnej, ubezpieczonemu,

informując go równocześnie o obowiązku doręczenia tej informacji płatnikowi składek,

w przypadku gdy z informacji udostępnionych na profilu informacyjnym wystawiającego

zaświadczenie lekarskie wynika, że płatnik składek nie posiada profilu informacyjnego

płatnika składek.

5.

Wydruk nowego zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6, wystawiający

zaświadczenie lekarskie przekazuje także ubezpieczonemu, informując go równocześnie

o obowiązku doręczenia nowego zaświadczenia lekarskiego płatnikowi składek, w przypadku

gdy z informacji udostępnionych na profilu informacyjnym wystawiającego zaświadczenie

lekarskie wynika, że płatnik składek nie posiada profilu informacyjnego płatnika składek.

6.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 55a ust. 7, w zaświadczeniu lekarskim na

formularzu wydrukowanym z systemu teleinformatycznego błąd został stwierdzony w dniu

badania w obecności ubezpieczonego, wystawiający zaświadczenie lekarskie informuje

ubezpieczonego o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym został

popełniony błąd, oraz przekazuje ubezpieczonemu nowe zaświadczenie lekarskie. Wystawiający

zaświadczenie lekarskie przesyła informację o stwierdzeniu nieważności formularza

zaświadczenia lekarskiego w systemie teleinformatycznym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

7.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, jeżeli w przypadku, o którym mowa w art.

55a ust. 7, błąd w zaświadczeniu lekarskim wystawionym na formularzu wydrukowanym

z systemu teleinformatycznego zostanie stwierdzony przed przekazaniem zaświadczenia

lekarskiego wystawionego w formie dokumentu elektronicznego, o którym mowa w art.

55 ust. 1, na elektroniczną skrzynkę podawczą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Jeżeli błąd w zaświadczeniu lekarskim ma wpływ na prawo do przyznanego zasiłku lub

jego wysokość, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzję o braku prawa do zasiłku

lub o zmianie jego wysokości. W przypadku gdy do wypłaty zasiłku jest obowiązany płatnik

składek, decyzja jest wydawana na wniosek płatnika składek lub ubezpieczonego.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania

zaświadczeń lekarskich podlega kontroli.

2.

Kontrolę wykonują lekarze orzecznicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

W celu kontroli lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może

1)

przeprowadzić badanie lekarskie ubezpieczonego

a)

w wyznaczonym miejscu,

b)

w miejscu jego pobytu;

2)

skierować ubezpieczonego na badanie specjalistyczne przez lekarza konsultanta Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych;

3)

zażądać od wystawiającego zaświadczenie lekarskie udostępnienia dokumentacji medycznej

dotyczącej ubezpieczonego stanowiącej podstawę wydania zaświadczenia lekarskiego lub

udzielenia wyjaśnień i informacji w sprawie;

4)

zlecić wykonanie badań pomocniczych w wyznaczonym terminie.

4.

Ubezpieczony jest obowiązany udostępnić posiadaną dokumentację medyczną lekarzowi

przeprowadzającemu badanie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 i 2.

5.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wysyła do ubezpieczonego, za zwrotnym potwierdzeniem

odbioru, wezwanie, w którym określa termin badania przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych albo przez lekarza konsultanta lub dostarczenia posiadanych

wyników badań pomocniczych. Wezwanie zawiera informację o skutkach, o których mowa

w ust. 6 i 10.

6.

W razie uniemożliwienia badania lub niedostarczenia posiadanych wyników badań w terminie,

o którym mowa w ust. 5, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia następującego

po tym terminie.

7.

Jeżeli po analizie dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego

lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określi wcześniejszą datę ustania

niezdolności do pracy niż orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, za okres od tej daty

zaświadczenie lekarskie traci ważność.

8.

W przypadkach, o których mowa w ust. 7, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

wystawia zaświadczenie, które jest traktowane na równi z zaświadczeniem stwierdzającym

brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku, wydanym w myśl art. 229 § 4 Kodeksu pracy.

9

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

wystawia w formie dokumentu elektronicznego uwierzytelnionego z wykorzystaniem kwalifikowanego

certyfikatu lub profilu zaufanego ePUAP, zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład

Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego

bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Przepisy art. 55 ust. 2 i art. 55a

ust. 7-9 stosuje się odpowiednio.

9a.

W przypadku wystawienia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 8, Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje o tym fakcie wystawiającego

zaświadczenie lekarskie.

9b

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8, zawiera

1)

datę wystawienia;

2)

dane ubezpieczonego: pierwsze imię, nazwisko, numer PESEL albo serię i numer paszportu

i datę urodzenia, jeżeli nie nadano numeru PESEL, oraz adres jego pobytu w czasie

trwania niezdolności do pracy;

3)

dane płatnika składek: NIP lub numer PESEL albo serię i numer paszportu, jeżeli nie

ma obowiązku posługiwania się NIP i nie nadano numeru PESEL, oraz rodzaj identyfikatora

płatnika składek;

4)

datę ustania niezdolności do pracy;

5)

identyfikator zaświadczenia lekarskiego, które traci ważność za okres od daty wskazanej

w pkt 4, wskutek okoliczności, o których mowa w ust. 7;

6)

imię i nazwisko lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wystawiającego

zaświadczenie;

7)

oznaczenie terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

8)

informacje dla ubezpieczonego o okolicznościach, o których mowa w ust. 7, a także

o konieczności doręczenia zaświadczenia płatnikowi składek, w przypadku gdy nie posiada

on profilu informacyjnego płatnika składek.

9c

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8, jest udostępniane płatnikowi składek na zasadach

określonych dla zaświadczenia lekarskiego.

9d

Lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazuje ubezpieczonemu w dniu

badania

1)

wydruk zaświadczenia, o którym mowa w ust. 8, z systemu teleinformatycznego, o którym

mowa w ust. 9, albo

2)

zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8, wystawione na formularzu zaświadczenia wydrukowanym

z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 9

- opatrzone jego podpisem i pieczątką.

9e

Ubezpieczony dostarcza płatnikowi składek

1)

wydruk zaświadczenia, o którym mowa w ust. 9d pkt 1, jeżeli płatnik składek nie posiada

profilu informacyjnego płatnika składek;

2)

zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 9d pkt 2.

10.

W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje

decyzję o braku prawa do zasiłku.

11.

Kopię decyzji, o której mowa w ust. 10, Zakład Ubezpieczeń Społecznych przesyła pracodawcy

ubezpieczonego, którego ta decyzja dotyczy.

12.

Pracodawca może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przeprowadzenie kontroli

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania

zaświadczeń lekarskich dla celów wypłaty wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy,

o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy. Zakład informuje pracodawcę o wyniku postępowania.

13.

Poniesione przez ubezpieczonego koszty przejazdu na badania kontrolne Zakład Ubezpieczeń

Społecznych zwraca do wysokości kosztów przejazdu najtańszym środkiem komunikacji

publicznej.

14.

(uchylony)

15.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

tryb i sposób orzekania o czasowej niezdolności do pracy oraz wystawiania zaświadczenia

lekarskiego i zaświadczenia, o którym mowa w art. 59 ust. 8,

2)

sposób dokumentowania orzeczonej niezdolności do pracy,

3)

tryb i sposób sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim oraz przekazywania ubezpieczonemu

i płatnikowi składek informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego,

w którym został popełniony błąd, i wydruku nowego zaświadczenia lekarskiego, o którym

mowa w art. 55a ust. 6

- mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i sprawnego orzekania o czasowej

niezdolności do pracy, jednolitości trybu i sposobu wystawiania zaświadczeń lekarskich

i zaświadczeń, o których mowa w art. 59 ust. 8, oraz sposobu dokumentowania orzeczonej

niezdolności do pracy, a także sprawnego sprostowania błędów w wystawionych zaświadczeniach

lekarskich.

1

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wystawianiu zaświadczeń lekarskich, w

szczególności gdy zaświadczenie lekarskie zostało wystawione

1)

bez przeprowadzenia bezpośredniego badania ubezpieczonego,

2)

bez udokumentowania rozpoznania stanowiącego podstawę orzeczonej czasowej niezdolności

do pracy

- Zakład Ubezpieczeń Społecznych może, w formie decyzji, cofnąć upoważnienie do wystawiania

zaświadczeń lekarskich na okres nieprzekraczający 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja

stała się ostateczna.

2

W przypadku powtarzającego się naruszania zasad określonych w art. 55a ust. 6, 7 i

9 oraz art. 57, Zakład Ubezpieczeń Społecznych może, w drodze decyzji, cofnąć upoważnienie

do wystawiania zaświadczeń lekarskich na okres nieprzekraczający 3 miesięcy od dnia,

w którym decyzja stała się ostateczna.

3.

(uchylony)

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 13, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

5.

Do decyzji, o których mowa w ust. 13 iart. 54, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Zaświadczenia, o których mowa w art. 55 ust. 1 oraz art. 59 ust. 8, mogą być wystawiane

przez system teleinformatyczny Elektroniczna Platforma Gromadzenia, Analizy i Udostępniania

Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, za pośrednictwem którego są przekazywane do systemu informatycznego, o którym mowa

w art. 55 ust. 1 oraz art. 59 ust. 9.

2.

Dane zawarte w zaświadczeniu lekarskim, o których mowa w art. 55 ust. 3, są udostępniane

systemowi informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.

1.

Prawo do zasiłków określonych w ustawie i ich wysokość ustalają oraz zasiłki te wypłacają

1)

płatnicy składek na ubezpieczenie chorobowe, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego

powyżej 20 ubezpieczonych, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. d;

2)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych

a)

ubezpieczonym, których płatnicy składek zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego nie

więcej niż 20 ubezpieczonych,

b)

ubezpieczonym prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym,

c)

ubezpieczonym będącym duchownymi,

d)

osobom uprawnionym do zasiłków za okres po ustaniu ubezpieczenia,

e)

ubezpieczonym podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu w Polsce z tytułu zatrudnienia

u pracodawcy zagranicznego.

2.

Liczbę ubezpieczonych, o której mowa w ust. 1, ustala się według stanu na dzień 30

listopada poprzedniego roku kalendarzowego, a w stosunku do płatników składek, którzy

na ten dzień nie zgłaszali nikogo do ubezpieczenia chorobowego - według stanu na pierwszy

miesiąc, w którym dokonali takiego zgłoszenia.

3.

Jeżeli do wypłaty zasiłku obowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, płatnik

składek przedkłada zaświadczenie zawierające zestawienie składników wynagrodzenia

lub przychodu, stanowiących podstawę wymiaru zasiłku, którego wzór określi, w drodze

rozporządzenia, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych kontynuuje po dniu 31 grudnia podjętą wcześniej wypłatę

zasiłku, nawet jeżeli od dnia 1 stycznia płatnik składek jest zobowiązany, zgodnie

z ust. 1, do wypłaty zasiłków.

W celu ustalenia prawa do zasiłku i jego wypłaty Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma

prawo do przetwarzania danych i informacji niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłków,

ich wysokości, podstawy wymiaru oraz do ich wypłaty.

1.

Postępowanie w sprawie przyznania i wypłaty zasiłku wszczyna się na wniosek złożony

w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego uwierzytelnionego z wykorzystaniem

kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufanego ePUAP na elektroniczną skrzynkę

podawczą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Postępowanie w sprawie przyznania i wypłaty zasiłku chorobowego lub zasiłku opiekuńczego

z tytułu opieki nad chorym członkiem rodziny wszczyna się

1)

jeżeli płatnikiem zasiłku jest płatnik składek

a)

posiadający profil informacyjny płatnika składek, na podstawie

-

zaświadczenia lekarskiego w formie dokumentu elektronicznego, o którym mowa w art.

55 ust. 1, otrzymanego na tym profilu,

-

wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6, albo zaświadczenia

lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 7, przekazanych przez ubezpieczonego,

b)

nieposiadający profilu informacyjnego płatnika składek - na podstawie wydruku zaświadczenia

lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6, albo zaświadczenia lekarskiego, o którym

mowa w art. 55a ust. 7, przekazanych przez ubezpieczonego;

2)

jeżeli płatnikiem zasiłku jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych - na podstawie wydruku

zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6, zaświadczenia lekarskiego,

o którym mowa w art. 55a ust. 7, albo wniosku, o którym mowa w ust. 1, przekazanych

przez ubezpieczonego albo płatnika składek upoważnionego przez ubezpieczonego.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

dane ubezpieczonego - pierwsze imię, nazwisko, numer PESEL albo serię i numer paszportu

i datę urodzenia, jeżeli nie nadano numeru PESEL, oraz adres zamieszkania;

2)

dane płatnika składek - NIP lub numer PESEL albo serię i numer paszportu, jeżeli nie

ma obowiązku posługiwania się NIP i nie nadano numeru PESEL;

3)

informacje o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku lub jego wysokość.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty niezbędne do przyznania

i wypłaty zasiłku.

5.

W przypadku ubezpieczonych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. a, płatnik

składek przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek, wydruk zaświadczenia

lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6, albo zaświadczenie lekarskie, o którym

mowa w art. 55a ust. 7, wraz z dokumentami niezbędnymi do przyznania i wypłaty zasiłku

niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłku lub jego wysokość,

o których mowa w ust. 3 pkt 3, oraz dokumenty niezbędne do przyznania i wypłaty zasiłków,

o których mowa w ust. 4, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego i terminowego

ustalania prawa do zasiłków i dokonywania ich wypłaty.

1

Ubezpieczony dostarcza wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a

ust. 6, albo zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7

1)

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - jeżeli płatnikiem zasiłku jest Zakład Ubezpieczeń

Społecznych;

2)

płatnikowi składek - jeżeli płatnikiem zasiłku jest płatnik składek nieposiadający

profilu informacyjnego płatnika składek.

2

Ubezpieczony, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. a, który został poinformowany,

w formie pisemnej, o obowiązku dostarczania płatnikowi składek wydruku zaświadczenia

lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6, albo zaświadczenia lekarskiego, o którym

mowa w art. 55a ust. 7, dostarcza odpowiednio wydruk zaświadczenia lekarskiego albo

zaświadczenie lekarskie płatnikowi składek, który przekazuje je niezwłocznie do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, podając datę dostarczenia odpowiednio wydruku zaświadczenia

lekarskiego albo zaświadczenia lekarskiego przez ubezpieczonego.

3.

(uchylony)

4

Ubezpieczony, uprawniony do zasiłku macierzyńskiego z więcej niż jednego tytułu, jest

obowiązany do poinformowania każdego płatnika zasiłku o prawie do zasiłku macierzyńskiego

z innych tytułów oraz jego wysokości.

5

W przypadku gdy ubezpieczony jest uprawniony do zasiłku macierzyńskiego z więcej niż

jednego tytułu, a łączna kwota wypłacanych zasiłków macierzyńskich jest niższa niż

wysokość świadczenia rodzicielskiego, podwyższony zasiłek macierzyński, o którym mowa

w art. 31 ust. 3a, wypłaca płatnik wskazany przez ubezpieczonego, z uwzględnieniem

ust. 6.

6

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, gdy jednym z płatników zasiłku jest Zakład Ubezpieczeń

Społecznych, podmiotem wypłacającym kwotę podwyższenia jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Ubezpieczony może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ustalenie

uprawnień do zasiłku, jeżeli uważa, że zostały naruszone jego uprawnienia w tym zakresie.

2.

Z wnioskiem o ustalenie uprawnień do zasiłku przysługującego ubezpieczonemu może wystąpić

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych także płatnik składek na ubezpieczenie chorobowe.

3.

Środki odwoławcze od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określają odrębne przepisy.

1.

Płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, wypłacają zasiłki w terminach

przyjętych dla wypłaty wynagrodzeń lub dochodów, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych

bieżąco po stwierdzeniu uprawnień. Zasiłki te wypłaca się nie później jednak niż w

ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do

zasiłków.

2.

Jeżeli płatnik składek nie wypłacił zasiłku w terminie, o którym mowa w ust. 1, jest

on obowiązany do wypłaty odsetek od tego zasiłku w wysokości i na zasadach określonych

w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Zasiłki wypłaca się osobie, której zasiłki te przysługują, lub osobie przez nią upoważnionej

albo osobie, do której rąk wypłaca się wynagrodzenie lub dochód ubezpieczonego.

2.

W razie śmierci ubezpieczonego przed podjęciem należnego mu zasiłku, zasiłek wypłaca

się osobom uprawnionym do podjęcia wynagrodzenia lub dochodu ubezpieczonego.

1.

Wypłatę zasiłku wstrzymuje się, jeżeli prawo do zasiłku ustało albo okaże się, że

prawo takie w ogóle nie istniało.

2.

Jeżeli świadczenie zostało pobrane nienależnie z winy ubezpieczonego lub wskutek okoliczności,

o których mowa w art. 15-17 i art. 59 ust. 6 i 7, wypłacone kwoty podlegają potrąceniu

z należnych ubezpieczonemu zasiłków bieżących oraz z innych świadczeń z ubezpieczeń

społecznych lub ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie zwrotu bezpodstawnie pobranych zasiłków

stanowi tytuł wykonawczy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Roszczenie o wypłatę zasiłku chorobowego, wyrównawczego, macierzyńskiego oraz opiekuńczego

przedawnia się po upływie 6 miesięcy od ostatniego dnia okresu, za który zasiłek przysługuje.

2.

(uchylony)

3.

Jeżeli niezgłoszenie roszczenia o wypłatę zasiłku nastąpiło z przyczyn niezależnych

od osoby uprawnionej, termin 6 miesięcy liczy się od dnia, w którym ustała przeszkoda

uniemożliwiająca zgłoszenie roszczenia.

4.

Jeżeli niewypłacanie zasiłku w całości lub w części było następstwem błędu płatnika

składek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, albo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

roszczenie o wypłatę zasiłku przedawnia się po upływie 3 lat.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust.

1 pkt 1, są uprawnieni do kontrolowania ubezpieczonych co do prawidłowości wykorzystywania

zwolnień od pracy zgodnie z ich celem oraz są upoważnieni do formalnej kontroli zaświadczeń

lekarskich.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb kontroli

prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy oraz formalnej kontroli zaświadczeń

lekarskich.

Do świadczenia rehabilitacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 61, art. 61a,

art. 61b ust. 1, 3 i 4 i art. 63-68 oraz przepisy wydane na podstawie art. 61b ust.

6.

1.

Jeżeli niezdolność ubezpieczonego do pracy uzasadniająca wypłatę zasiłku chorobowego

lub świadczenia rehabilitacyjnego została spowodowana przez inną osobę w wyniku popełnienia

przez nią umyślnego przestępstwa lub wykroczenia, Zakład Ubezpieczeń Społecznych albo

płatnik składek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, może dochodzić od sprawcy zwrotu

wypłaconego zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia

sądu.

(pominięte)

1.

Zasiłki chorobowe, do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy, wypłaca

się w wysokości, na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych,

za cały okres nieprzerwanej niezdolności do pracy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego,

zasiłku macierzyńskiego i zasiłku opiekuńczego.

3.

Wysokość świadczenia rehabilitacyjnego, przyznanego po zakończeniu pobierania zasiłku

chorobowego ustalonego według przepisów dotychczasowych, ustala się z uwzględnieniem

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego ustalonej według dotychczasowych zasad.

Do okresu ubezpieczenia chorobowego, o którym mowa w art. 4, wlicza się okresy ubezpieczenia

społecznego, uprawniającego do świadczeń pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa,

przed wejściem w życie ustawy, jeżeli przerwa między tymi okresami albo między nimi

i ubezpieczeniem chorobowym nie przekracza 30 dni.

(pominięty)

(pominięty)

1.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 1983 r. poz. 143, z późn. zm.;

2)

art. 6 ust. 1 pkt 2 i 8, ust. 2 pkt 1 i 2 i ust. 5, art. 7, art. 9-11 oraz art. 36-38

ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę

na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia

(Dz. U. z 1995 r. poz. 333, z późn. zm.

3)

art. 3 ust. 1 pkt 2 i 10, ust. 2 pkt 1 i 2, art. 4 oraz art. 6-10 dekretu z dnia 4

marca 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych

i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. poz. 135, z późn. zm.

4)

art. 5 pkt 2 i 8, art. 7, 13-14, art. 15 ust. 1 oraz art. 30 ustawy z dnia 18 grudnia

1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 1989 r. poz. 250, z późn. zm.

5)

art. 7 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 9, art. 18-20 oraz art. 23 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. o ubezpieczeniu społecznym duchownych

(Dz. U. poz. 156, z późn. zm.

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy aktów wykonawczych wydane na podstawie ustawy wymienionej w ust. 1 pkt 1,

jeżeli nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1999 r., z tym że

1)

art. 54, 56, 59, 79 i 83 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

2)

art. 80 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1999 r.