Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym

Ustawa reguluje zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej,

w szczególności produkcji przemysłowej i rolnej, budownictwie, handlu i usługach -

w interesie publicznym, przedsiębiorców oraz klientów.

Ustawa określa nieuczciwe praktyki rynkowe w działalności gospodarczej i zawodowej

oraz zasady przeciwdziałania tym praktykom w interesie konsumentów i w interesie publicznym.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

przedsiębiorcy - rozumie się przez to osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki

organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą działalność gospodarczą

lub zawodową, nawet jeżeli działalność ta nie ma charakteru zorganizowanego i ciągłego,

a także osoby działające w ich imieniu lub na ich rzecz;

2)

konsumencie - rozumie się przez to konsumenta w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.;

3)

produkcie - rozumie się przez to każdy towar lub usługę, w tym nieruchomości, prawa

i obowiązki wynikające ze stosunków cywilnoprawnych;

4)

praktykach rynkowych - rozumie się przez to działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy,

sposób postępowania, oświadczenie lub informację handlową, w szczególności reklamę

i marketing, bezpośrednio związane z promocją lub nabyciem produktu przez konsumenta;

5)

kodeksie dobrych praktyk - rozumie się przez to zbiór zasad postępowania, a w szczególności

norm etycznych i zawodowych, przedsiębiorców, którzy zobowiązali się do ich przestrzegania

w odniesieniu do jednej lub większej liczby praktyk rynkowych;

6)

propozycji nabycia produktu - rozumie się przez to informację handlową określającą

cechy produktu oraz jego cenę, w sposób właściwy dla użytego środka komunikowania

się z konsumentami, która bezpośrednio wpływa bądź może wpływać na podjęcie przez

konsumenta decyzji dotyczącej umowy;

7)

decyzji dotyczącej umowy - rozumie się przez to podejmowaną przez konsumenta decyzję,

co do tego, czy, w jaki sposób i na jakich warunkach dokona zakupu, zapłaci za produkt

w całości lub w części, zatrzyma produkt, rozporządzi nim lub wykona uprawnienie umowne

związane z produktem, bez względu na to, czy konsument postanowi dokonać określonej

czynności, czy też powstrzymać się od jej dokonania;

8)

przeciętnym konsumencie - rozumie się przez to konsumenta, który jest dostatecznie

dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników

społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej

grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować

grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt,

którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek,

niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa;

9)

państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej

lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

10)

systemie konsorcyjnym - rozumie się przez to prowadzenie działalności gospodarczej

polegającej na zarządzaniu mieniem gromadzonym w ramach grupy z udziałem konsumentów,

utworzonej w celu sfinansowania zakupu produktu na rzecz uczestników grupy.

Zakazane jest stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych.

1.

Praktyka rynkowa stosowana przez przedsiębiorców wobec konsumentów jest nieuczciwa,

jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami i w istotny sposób zniekształca lub może

zniekształcić zachowanie rynkowe przeciętnego konsumenta przed zawarciem umowy dotyczącej

produktu, w trakcie jej zawierania lub po jej zawarciu.

2

Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się w szczególności praktykę rynkową wprowadzającą

w błąd oraz agresywną praktykę rynkową, a także stosowanie sprzecznego z prawem kodeksu

dobrych praktyk. Praktyki te nie podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych

w ust. 1.

3.

Za nieuczciwą praktykę rynkową uznaje się prowadzenie działalności w formie systemu

konsorcyjnego lub organizowanie grupy z udziałem konsumentów w celu finansowania zakupu

w systemie konsorcyjnym. Praktyki te nie podlegają ocenie w świetle przesłanek określonych

w ust. 1.

1.

Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to

w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta

decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął.

2.

Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności

1)

rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji;

2)

rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd;

3)

działanie związane z wprowadzeniem produktu na rynek, które może wprowadzać w błąd

w zakresie produktów lub ich opakowań, znaków towarowych, nazw handlowych lub innych

oznaczeń indywidualizujących przedsiębiorcę lub jego produkty, w szczególności reklama

porównawcza w rozumieniu art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm.;

4)

nieprzestrzeganie kodeksu dobrych praktyk, do którego przedsiębiorca dobrowolnie przystąpił,

jeżeli przedsiębiorca ten informuje w ramach praktyki rynkowej, że jest związany kodeksem

dobrych praktyk.

3.

Wprowadzające w błąd działanie może w szczególności dotyczyć

1)

istnienia produktu, jego rodzaju lub dostępności;

2)

cech produktu, w szczególności jego pochodzenia geograficznego lub handlowego, ilości,

jakości, sposobu wykonania, składników, daty produkcji, przydatności, możliwości i

spodziewanych wyników zastosowania produktu, wyposażenia dodatkowego, testów i wyników

badań lub kontroli przeprowadzanych na produkcie, zezwoleń, nagród lub wyróżnień uzyskanych

przez produkt, ryzyka i korzyści związanych z produktem;

3)

obowiązków przedsiębiorcy związanych z produktem, w tym usług serwisowych i procedury

reklamacyjnej, dostawy, niezbędnych usług i części;

4)

praw konsumenta, w szczególności prawa do naprawy lub wymiany produktu na nowy albo

prawa do obniżenia ceny lub do odstąpienia od umowy;

5)

ceny, sposobu obliczania ceny lub istnienia szczególnej korzyści cenowej;

6)

rodzaju sprzedaży, powodów stosowania przez przedsiębiorcę praktyki rynkowej, oświadczeń

i symboli dotyczących bezpośredniego lub pośredniego sponsorowania, informacji dotyczących

sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorcy lub jego przedstawiciela, w tym jego

imienia i nazwiska (nazwy) i majątku, kwalifikacji, statusu, posiadanych zezwoleń,

członkostwa lub powiązań oraz praw własności przemysłowej i intelektualnej lub nagród

i wyróżnień.

4.

Przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez działanie, należy uwzględnić

wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób

jego prezentacji.

1.

Praktykę rynkową uznaje się za zaniechanie wprowadzające w błąd, jeżeli pomija istotne

informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy

i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji

dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął.

2.

W razie wątpliwości za istotne informacje, o których mowa w ust. 1, uważa się informacje,

które przedsiębiorca stosujący praktykę rynkową jest obowiązany podać konsumentom

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Wprowadzającym w błąd zaniechaniem może być w szczególności

1)

zatajenie lub nieprzekazanie w sposób jasny, jednoznaczny lub we właściwym czasie

istotnych informacji dotyczących produktu;

2)

nieujawnienie handlowego celu praktyki, jeżeli nie wynika on jednoznacznie z okoliczności

i jeżeli powoduje to lub może spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji

dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął.

4.

W przypadku propozycji nabycia produktu, za istotne informacje, o których mowa w ust.

1, uznaje się w szczególności

1)

istotne cechy produktu w takim zakresie, w jakim jest to właściwe dla danego środka

komunikowania się z konsumentami i produktu;

2)

imię, nazwisko (nazwę) i adres przedsiębiorcy (siedzibę) oraz przedsiębiorcy, na którego

rzecz działa;

3)

cenę uwzględniającą podatki lub, w przypadku gdy charakter produktu nie pozwala w

sposób racjonalny na wcześniejsze obliczenie ceny, sposób, w jaki cena jest obliczana,

jak również wszelkie dodatkowe opłaty za transport, dostawę lub usługi pocztowe lub,

w sytuacji gdy wcześniejsze obliczenie tych opłat nie jest w sposób racjonalny możliwe,

informację o możliwości powstania takich dodatkowych kosztów;

4)

uzgodnienia dotyczące sposobu płatności, dostawy lub wykonania produktu oraz procedury

rozpatrywania reklamacji;

5)

informacje o istnieniu prawa do odstąpienia od umowy lub rozwiązania umowy, jeżeli

prawo takie wynika z ustawy lub umowy.

5.

Przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez zaniechanie, należy uwzględnić

wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób

jego prezentacji.

6.

W przypadku gdy ze specyfiki środka komunikowania się z konsumentami stosowanego dla

danej praktyki rynkowej wynikają ograniczenia przestrzenne lub czasowe, ograniczenia

te i wszystkie środki podjęte przez przedsiębiorcę w celu udostępnienia informacji

konsumentom w inny sposób uwzględnia się przy ocenie, czy doszło do pominięcia informacji.

Nieuczciwymi praktykami rynkowymi w każdych okolicznościach są następujące praktyki

rynkowe wprowadzające w błąd

1)

podawanie przez przedsiębiorcę informacji, że zobowiązał się on do przestrzegania

kodeksu dobrych praktyk, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;

2)

posługiwanie się certyfikatem, znakiem jakości lub równorzędnym oznaczeniem, nie mając

do tego uprawnienia;

3)

twierdzenie, że kodeks dobrych praktyk został zatwierdzony przez organ publiczny lub

inny organ, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;

4)

twierdzenie, że

a)

przedsiębiorca uzyskał stosowne uprawnienie od organu publicznego lub podmiotu prywatnego,

b)

praktyki rynkowe lub produkt zostały zatwierdzone, zaaprobowane lub uzyskały inne

stosowne uprawnienie od organu publicznego lub podmiotu prywatnego

- przy jednoczesnym niespełnieniu warunków zatwierdzenia, aprobaty lub warunków niezbędnych

do uzyskania innego stosownego uprawnienia;

5)

reklama przynęta, która polega na propozycji nabycia produktu po określonej cenie,

bez ujawniania, że przedsiębiorca może mieć uzasadnione podstawy, aby sądzić, że nie

będzie w stanie dostarczyć lub zamówić u innego przedsiębiorcy dostawy tych lub równorzędnych

produktów po takiej cenie, przez taki okres i w takich ilościach, jakie są uzasadnione,

biorąc pod uwagę produkt, zakres reklamy produktu i oferowaną cenę;

6)

reklama przynęta i zamiana, która polega na propozycji nabycia produktu po określonej

cenie, a następnie odmowie pokazania konsumentom reklamowanego produktu lub odmowie

przyjęcia zamówień na produkt lub dostarczenia go w racjonalnym terminie lub demonstrowaniu

wadliwej próbki produktu, z zamiarem promowania innego produktu;

7)

twierdzenie, że produkt będzie dostępny jedynie przez bardzo ograniczony czas lub

że będzie on dostępny na określonych warunkach przez bardzo ograniczony czas, jeżeli

jest to niezgodne z prawdą, w celu nakłonienia konsumenta do podjęcia natychmiastowej

decyzji dotyczącej umowy i pozbawienia go możliwości świadomego wyboru produktu;

8)

zobowiązanie się do zapewnienia usług serwisowych konsumentom, z którymi przedsiębiorca

przed zawarciem umowy komunikował się w języku niebędącym językiem urzędowym państwa

członkowskiego, na którego terytorium przedsiębiorca ma swoją siedzibę, a następnie

udostępnienie takich usług jedynie w innym języku, bez wyraźnego poinformowania o

tym konsumenta przed zawarciem przez niego umowy;

9)

twierdzenie lub wywoływanie wrażenia, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, jeżeli

jest to niezgodne z prawdą;

10)

prezentowanie uprawnień przysługujących konsumentom z mocy prawa, jako cechy wyróżniającej

ofertę przedsiębiorcy;

11)

kryptoreklama, która polega na wykorzystywaniu treści publicystycznych w środkach

masowego przekazu w celu promocji produktu w sytuacji gdy przedsiębiorca zapłacił

za tę promocję, a nie wynika to wyraźnie z treści lub z obrazów lub dźwięków łatwo

rozpoznawalnych przez konsumenta;

12)

przedstawianie nierzetelnych informacji dotyczących rodzaju i stopnia ryzyka, na jakie

będzie narażone bezpieczeństwo osobiste konsumenta lub jego rodziny, w przypadku gdy

nie nabędzie produktu;

13)

reklamowanie produktu podobnego do produktu innego przedsiębiorcy w sposób celowo

sugerujący konsumentowi, że produkt ten został wykonany przez tego samego przedsiębiorcę,

jeżeli jest to niezgodne z prawdą;

14)

zakładanie, prowadzenie lub propagowanie systemów promocyjnych typu piramida, w ramach

których konsument wykonuje świadczenie w zamian za możliwość otrzymania korzyści materialnych,

które są uzależnione przede wszystkim od wprowadzenia innych konsumentów do systemu,

a nie od sprzedaży lub konsumpcji produktów;

15)

twierdzenie, że przedsiębiorca wkrótce zakończy działalność lub zmieni miejsce jej

wykonywania, jeżeli jest to niezgodne z prawdą;

16)

twierdzenie, że nabycie produktu jest w stanie zwiększyć szanse na wygraną w grach

losowych;

17)

twierdzenie, że produkt jest w stanie leczyć choroby, zaburzenia lub wady rozwojowe,

jeżeli jest to niezgodne z prawdą;

18)

przekazywanie nierzetelnych informacji dotyczących warunków rynkowych lub dostępności

produktu, z zamiarem nakłonienia konsumenta do zakupu produktu na warunkach mniej

korzystnych niż warunki rynkowe;

19)

twierdzenie, w ramach praktyki rynkowej, że organizowany jest konkurs lub promocja

z nagrodami, a następnie nieprzyznanie opisanych nagród lub ich odpowiedniego ekwiwalentu;

20)

prezentowanie produktu jako „gratis”, „darmowy”, „bezpłatny” lub w podobny sposób,

jeżeli konsument musi uiścić jakąkolwiek należność, z wyjątkiem bezpośrednich kosztów

związanych z odpowiedzią na praktykę rynkową, odbiorem lub dostarczeniem produktu;

21)

umieszczanie w materiałach marketingowych faktury lub podobnego dokumentu, sugerującego

obowiązek zapłaty, który wywołuje u konsumenta wrażenie, że już zamówił reklamowany

produkt, mimo że tego nie zrobił;

22)

twierdzenie lub stwarzanie wrażenia, że sprzedawca nie działa w celu związanym z jego

działalnością gospodarczą lub zawodową, lub podawanie się za konsumenta, jeżeli jest

to niezgodne z prawdą;

23)

wywoływanie u konsumenta wrażenia, że usługi serwisowe dotyczące danego produktu są

dostępne w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym produkt

ten został sprzedany, jeżeli jest to niezgodne z prawdą.

1.

Praktykę rynkową uznaje się za agresywną, jeżeli przez niedopuszczalny nacisk w znaczny

sposób ogranicza lub może ograniczyć swobodę wyboru przeciętnego konsumenta lub jego

zachowanie względem produktu, i tym samym powoduje lub może powodować podjęcie przez

niego decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął.

2.

Za niedopuszczalny nacisk uważa się każdy rodzaj wykorzystania przewagi wobec konsumenta,

w szczególności użycie lub groźbę użycia przymusu fizycznego lub psychicznego, w sposób

znacznie ograniczający zdolność przeciętnego konsumenta do podjęcia świadomej decyzji

dotyczącej umowy.

3.

Przy ocenie, czy praktyka rynkowa jest agresywna, należy uwzględnić wszystkie jej

cechy i okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, a w szczególności

1)

czas, miejsce, rodzaj lub uciążliwość danej praktyki;

2)

celowe wykorzystanie przez przedsiębiorcę przymusowego położenia konsumenta lub innych

okoliczności na tyle poważnych, że ograniczają one zdolność konsumenta do podjęcia

świadomej decyzji dotyczącej umowy;

3)

uciążliwe lub niewspółmierne bariery pozaumowne, które przedsiębiorca wykorzystuje,

aby przeszkodzić konsumentowi w wykonaniu jego praw umownych, w tym prawa do odstąpienia

i wypowiedzenia umowy lub do rezygnacji na rzecz innego produktu lub przedsiębiorcy;

4)

groźby podjęcia działania niezgodnego z prawem lub użycie obraźliwych sformułowań

bądź sposobów zachowania.

Nieuczciwymi praktykami rynkowymi w każdych okolicznościach są następujące agresywne

praktyki rynkowe

1)

wywoływanie wrażenia, że konsument nie może opuścić pomieszczeń przedsiębiorcy bez

zawarcia umowy;

2)

składanie wizyt w miejscu zamieszkania konsumenta, nawet jeżeli nie przebywa on tam

z zamiarem stałego pobytu, ignorując prośbę konsumenta o jego opuszczenie lub zaprzestanie

takich wizyt, z wyjątkiem przypadków egzekwowania zobowiązań umownych, w zakresie

dozwolonym przez obowiązujące przepisy;

3)

uciążliwe i niewywołane działaniem albo zaniechaniem konsumenta nakłanianie do nabycia

produktów przez telefon, faks, pocztę elektroniczną lub inne środki porozumiewania

się na odległość, z wyjątkiem przypadków egzekwowania zobowiązań umownych, w zakresie

dozwolonym przez obowiązujące przepisy;

4)

żądanie od konsumenta zgłaszającego roszczenie, w związku z umową ubezpieczenia, przedstawienia

dokumentów, których w sposób racjonalny nie można uznać za istotne dla ustalenia zasadności

roszczenia, lub nieudzielanie odpowiedzi na stosowną korespondencję, w celu nakłonienia

konsumenta do odstąpienia od zamiaru wykonania jego praw wynikających z umowy ubezpieczenia;

5)

umieszczanie w reklamie bezpośredniego wezwania dzieci do nabycia reklamowanych produktów

lub do nakłonienia rodziców lub innych osób dorosłych do kupienia im reklamowanych

produktów;

6

żądanie natychmiastowej lub odroczonej zapłaty za produkty bądź zwrotu lub przechowania

produktów, które zostały dostarczone przez przedsiębiorcę, ale nie zostały zamówione

przez konsumenta;

7)

informowanie konsumenta o tym, że jeżeli nie nabędzie produktu, przedsiębiorcy może

grozić utrata pracy lub środków do życia;

8)

wywoływanie wrażenia, że konsument już uzyskał, uzyska bezwarunkowo lub po wykonaniu

określonej czynności nagrodę lub inną porównywalną korzyść, gdy w rzeczywistości nagroda

lub inna porównywalna korzyść nie istnieje lub uzyskanie nagrody lub innej porównywalnej

korzyści uzależnione jest od wpłacenia przez konsumenta określonej kwoty pieniędzy

lub poniesienia innych kosztów.

1.

Nieuczciwą praktyką rynkową jest prowadzenie działalności w formie systemu konsorcyjnego.

2.

Nieuczciwą praktyką rynkową jest również organizowanie grupy z udziałem konsumentów

w celu finansowania zakupu w systemie konsorcyjnym.

1.

Nieuczciwą praktyką rynkową jest stosowanie kodeksu dobrych praktyk, którego postanowienia

są sprzeczne z prawem.

2.

Nieuczciwej praktyki rynkowej dopuszcza się twórca kodeksu dobrych praktyk, którego

postanowienia są sprzeczne z prawem.

3.

W razie wątpliwości za twórcę kodeksu dobrych praktyk uważa się każdy podmiot, w szczególności

przedsiębiorcę lub związek przedsiębiorców, odpowiedzialny za przygotowanie i wprowadzenie

w życie lub nadzór nad przestrzeganiem kodeksu dobrych praktyk.

1.

W razie dokonania nieuczciwej praktyki rynkowej konsument, którego interes został

zagrożony lub naruszony, może żądać

1)

zaniechania tej praktyki;

2)

usunięcia skutków tej praktyki;

3)

złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej

formie;

4)

naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach ogólnych, w szczególności żądania unieważnienia

umowy z obowiązkiem wzajemnego zwrotu świadczeń oraz zwrotu przez przedsiębiorcę kosztów

związanych z nabyciem produktu;

5)

zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny związany ze wspieraniem

kultury polskiej, ochroną dziedzictwa narodowego lub ochroną konsumentów.

2.

Z roszczeniami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 5, mogą również wystąpić

1)

Rzecznik Praw Obywatelskich;

2

Rzecznik Finansowy;

3)

krajowa lub regionalna organizacja, której celem statutowym jest ochrona interesów

konsumentów;

4)

powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów.

Ciężar dowodu, że dana praktyka rynkowa nie stanowi nieuczciwej praktyki wprowadzającej

w błąd spoczywa na przedsiębiorcy, któremu zarzuca się stosowanie nieuczciwej praktyki

rynkowej.

Roszczenia z tytułu nieuczciwej praktyki rynkowej, o których mowa w art. 12 ust. 1

pkt 1-3 i 5, ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech. Bieg przedawnienia rozpoczyna

się oddzielnie, co do każdego naruszenia.

1.

Kto stosuje agresywną praktykę rynkową, podlega karze grzywny.

2.

W sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, orzekanie następuje w trybie przepisów

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm..

1.

Kto stosuje nieuczciwą praktykę rynkową polegającą na zarządzaniu mieniem gromadzonym

w ramach grupy z udziałem konsumentów w celu finansowania zakupu produktu w systemie

konsorcyjnym, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Tej samej karze podlega, kto stosuje nieuczciwą praktykę rynkową polegającą na organizowaniu

grupy konsumentów, o której mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli wartość mienia zgromadzonego w celu finansowania zakupów w systemie konsorcyjnym

jest wielka, sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2, podlega karze pozbawienia wolności

od 6 miesięcy do lat 8.

4.

Karom określonym w ust. 1-3 podlega także ten, kto dopuszcza się czynów w nich określonych,

działając w imieniu lub w interesie przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą

określoną w art. 10 ust. 1 lub 2.

1.

Ściganie przewidzianych w ustawie przestępstw następuje na wniosek pokrzywdzonego,

a wykroczenia na żądanie pokrzywdzonego.

2.

Z wnioskiem o ściganie przestępstw określonych w art. 16 mogą wystąpić także podmioty,

o których mowa w art. 12 ust. 2.

3.

Z żądaniem ścigania wykroczenia określonego w art. 15 mogą wystąpić także podmioty,

o których mowa w art. 12 ust. 2.

W ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Ustawa reguluje zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej,

w szczególności produkcji przemysłowej i rolnej, budownictwie, handlu i usługach -

w interesie publicznym, przedsiębiorców oraz klientów.

”

;

2)

uchyla się art. 17b;

3)

uchyla się art. 17e;

4)

w art. 19 w ust. 1 uchyla się pkt 3;

5)

uchyla się art. 24b;

6)

w art. 25 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu nieuczciwej konkurencji w zakresie

reklamy lub sprzedaży, o której mowa w art. 17a.

”

;

7)

w art. 27 uchyla się ust. 1a.

(pominięte)

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku

Ubezpieczonych

(Dz. U. Nr 124, poz. 1153, z późn. zm. w art. 26

1)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Rzecznik może wytaczać powództwo na rzecz konsumentów w sprawach dotyczących nieuczciwej

praktyki rynkowej dotyczącej działalności ubezpieczeniowej, jak również za zgodą powoda

wziąć udział w toczącym się już postępowaniu. W takim przypadku stosuje się odpowiednio

przepisy o prokuratorze.

”

;

2)

dodaje się ust. 7 w brzmieniu

„

7.

Do Rzecznika Ubezpieczonych stosuje się odpowiednio przepis art. 63 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. Nr 50, poz. 331 i Nr 99, poz. 660) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie

bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności

1)

stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień

wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.;

2)

naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji;

3)

nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji.

”

;

2)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

Ochrona zbiorowych interesów konsumentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony

wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym

praktykom rynkowym i przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepisów ustawy

nie stosuje się do spraw o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.”.

”

;

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ochrona zbiorowych interesów konsumentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony

wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym

praktykom rynkowym i przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepisów ustawy

nie stosuje się do spraw o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.”.

Do umów zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 62, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

rozdziału 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.