Obwieszczenie Ministra Rozwoju z dnia 22 stycznia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych

1.

Rozporządzenie określa wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie

wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych.

2.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do

1)

zakładów górniczych, w zakresie transportu wewnątrzzakładowego materiałów wybuchowych;

2)

szkół wyższych, jednostek badawczo-rozwojowych, laboratoriów i zakładów doświadczalnych

oraz zakładów produkcji próbnej i doświadczalnej, z wyjątkiem wymagań w stosunku do

pomieszczeń, w których są stale wytwarzane lub przechowywane materiały wybuchowe;

3)

jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz organów podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, z wyjątkiem jednostek

wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania oraz obrotu

materiałami wybuchowymi.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Szczegółowe wymagania w stosunku do pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania

materiałów wybuchowych określają przepisy dotyczące pomieszczeń magazynowych i obiektów

do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

materiał wybuchowy - substancję chemiczną stałą lub ciekłą albo mieszaninę substancji,

zdolną do reakcji chemicznej, z wytwarzaniem gazu o takiej temperaturze i ciśnieniu

i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku, a także

przedmioty wypełnione materiałem wybuchowym;

2)

wrażliwość materiału wybuchowego - prawdopodobieństwo zainicjowania przemiany materiału

wybuchowego przy określonej intensywności bodźców zewnętrznych;

3)

wybuch - gwałtowną przemianę materiału wybuchowego powodującą wytworzenie fali uderzeniowej

w otaczającym środowisku;

4)

nadciśnienie fali uderzeniowej - przyrost ciśnienia w czole fali uderzeniowej;

5

obiekt - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego;

6)

obiekt klasy UZ - obiekt, który w przypadku wybuchu lub spalenia znajdującego się

w nim materiału wybuchowego ulega całkowitemu zniszczeniu;

7)

obiekt klasy MDO - obiekt, który w przypadku wybuchu lub spalenia znajdującego się

w nim materiału wybuchowego ulega częściowemu zniszczeniu, w stopniu umożliwiającym

jego odtworzenie;

8

strefa ochrony - oznaczony obszar terenu otaczający obiekt lub jego część, w którym

nie powinny pojawiać się czynniki stwarzające możliwość wybuchu lub spalenia materiału

wybuchowego;

9)

materiały pirotechniczne - rodzaj materiału wybuchowego, będący materiałem lub mieszaniną

materiałów przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych,

gazu, dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej

się reakcji chemicznej;

10

wyroby pirotechniczne - wyroby w rozumieniu art. 62a ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1100 i 1893);

11)

(uchylony);

11a

klasy wyrobów pirotechnicznych - klasy wprowadzanych do obrotu wyrobów pirotechnicznych,

określone przez producenta lub importera na podstawie art. 62c ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego;

12

załącznik A - załącznik A „Przepisy ogólne i przepisy dotyczące materiałów i przedmiotów

niebezpiecznych” do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2015 r. poz. 882);

13)

klasy - grupy materiałów i przedmiotów niebezpiecznych, wydzielone na podstawie dominującego

zagrożenia, o których mowa w załączniku A;

14)

podklasy - wydzielone w klasie 1 materiałów niebezpiecznych grupy materiałów i przedmiotów

wybuchowych o podobnym zachowaniu się podczas spalania, deflagracji lub detonacji,

o których mowa w załączniku A;

15)

grupy zgodności - oznaczone literowo grupy materiałów i przedmiotów wybuchowych, zaklasyfikowanych

do klasy 1, określone w załączniku A;

16)

kod klasyfikacyjny - symbol cyfrowo-literowy, składający się z oznaczenia podklasy

i litery grupy zgodności materiału i przedmiotu wybuchowego, nadany przez jednostkę

upoważnioną przez ministra właściwego do spraw gospodarki;

17)

znak zgodności - zastrzeżony znak, nadawany lub stosowany zgodnie z zasadami oceny

zgodności, określony w przepisach wydanych na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1645 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 1223 i 1918), wskazujący, że dany wyrób lub proces są zgodne z wymaganiami lub specyfikacjami

technicznymi.

1.

Materiał wybuchowy produkowany lub stosowany w produkcji, bądź wprowadzany do obrotu,

podlega ocenie pod względem bezpieczeństwa, zwanej dalej „oceną”.

2

Ocenie nie podlegają wyroby pirotechniczne spełniające zasadnicze wymagania określone

w przepisach rozdziału 5a ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego i posiadające oznakowanie CE.

1.

Oceny, z zastrzeżeniem ust. 6, dokonują jednostki organizacyjne upoważnione przez

ministra właściwego do spraw gospodarki, na wniosek producenta materiału wybuchowego

lub pracodawcy stosującego w produkcji lub wprowadzającego do obrotu materiał wybuchowy,

zwanych dalej „wnioskodawcą”.

2

Ocenie podlegają materiały wybuchowe w postaci gotowych wyrobów, a także występujących

w procesie technologicznym półproduktów, półfabrykatów, mieszanin reakcyjnych, surowców

i odpadów. Oceny dokonuje się na koszt wnioskodawcy, przy czym na jego wniosek może

być ona dokonana zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych.

3.

Wniosek o dokonanie oceny powinien zawierać

1)

nazwę handlową lub inną nazwę pozwalającą na zidentyfikowanie materiału wybuchowego;

2)

oznaczenie i adres producenta materiału wybuchowego;

3)

oznaczenie i adres wnioskodawcy zgłaszającego materiał wybuchowy do oceny;

4)

informacje dotyczące użytkownika materiału wybuchowego oraz przewidywanego zakresu

ich stosowania;

5)

numer normy lub określenie dokumentu ustalającego warunki techniczne materiału wybuchowego;

6)

informacje dotyczące wzoru chemicznego, receptury materiału wybuchowego oraz dokumentację

konstrukcyjną materiału wybuchowego;

7)

informacje dotyczące charakterystyk materiału wybuchowego, na przykład wyniki badań

na dopuszczenie tego materiału do stosowania w górnictwie;

8)

kod klasyfikacyjny materiału wybuchowego w transporcie wraz z kopią certyfikatu klasyfikacyjnego,

jeżeli wnioskodawca je posiada;

9)

inne istotne informacje dotyczące ocenianego materiału wybuchowego oraz propozycje

przedsiębiorcy dotyczące warunków dopuszczenia tego materiału do produkcji, stosowania

w produkcji oraz do obrotu.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, należy dołączyć reprezentatywną próbkę materiału

wybuchowego w ilości uzgodnionej z jednostką dokonującą oceny, a w przypadku wyrobów

pirotechniki widowiskowej, również instrukcję bezpieczeństwa obsługi oraz instrukcję

ich utylizacji.

5.

Sposób dokonywania oceny określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

6.

Podstawę do dokonania oceny materiału wybuchowego oznaczonego znakiem zgodności stanowi

dokumentacja oceny zgodności, dostarczona jednostce, o której mowa w ust. 1, przez

producenta lub przedsiębiorcę zainteresowanego wprowadzeniem do obrotu tego materiału.

1.

Dla materiału wybuchowego podlegającego ocenie jednostka, o której mowa w § 5 ust.

1, wystawia kartę oceny materiału wybuchowego pod względem bezpieczeństwa, zwaną dalej

„kartą oceny”, stanowiącą o dopuszczeniu materiału do produkcji, stosowania w produkcji,

magazynowania oraz obrotu.

2.

Karta oceny, z zastrzeżeniem ust. 3, powinna zawierać informacje dotyczące

1)

identyfikacji przedmiotu oceny;

2)

oznaczenia producenta;

3)

adresu i oznaczenia wnioskodawcy;

4)

przewidywanych użytkowników;

5)

oznaczenia materiału według Polskich Norm;

6)

podstawy prawnej oceny;

7)

ogólnej charakterystyki i przeznaczenia materiału wybuchowego;

8)

receptury, składu chemicznego lub konstrukcji materiału wybuchowego;

9)

zdolności do detonacji materiału wybuchowego;

10)

zachowania się materiału wybuchowego podczas spalania;

11)

ciepła wybuchu, objętości produktów wybuchu oraz współczynnika zagrożenia;

12)

wrażliwości materiału wybuchowego na bodźce mechaniczne, termiczne oraz współczynniki

wrażliwości;

13)

innych charakterystyk materiału wybuchowego - w miarę potrzeb;

14)

oceny bezpieczeństwa materiału wybuchowego w produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym

oraz obrocie handlowym;

15)

warunków dopuszczenia materiału do produkcji, stosowania w produkcji oraz do obrotu.

3.

W przypadku występowania w procesie produkcyjnym półproduktów, półfabrykatów, mieszanin

reakcyjnych, surowców lub odpadów będących materiałami wybuchowymi, w karcie oceny

określa się ich umownie przyjętą klasyfikację do podklas 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, 1.5,

1.6, do klasy 4.1 lub do przedmiotów ratowniczych klasy 9, zawierających materiały

wybuchowe, w celu ustalania lokalizacji obiektów zawierających te materiały wybuchowe.

1.

W przypadku zmiany charakterystyk materiału wybuchowego, dla którego została wydana

karta oceny, wnioskodawca powiadamia jednostkę, która dokonywała oceny tego materiału.

2.

Przepisy § 5 ust. 2-6 i § 6 stosuje się odpowiednio.

1.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w § 5 ust. 1, sporządzają i aktualizują wykaz

materiałów wybuchowych poddanych ocenie i dopuszczonych do produkcji, stosowania w

produkcji oraz obrotu w postaci zbiorów kart ocen.

2.

Karty ocen są jawne, z wyjątkiem kart zawierających dane stanowiące tajemnicę państwową

lub służbową, zastrzeżoną z uwagi na ochronę tajemnicy producenta.

1.

Dla obiektów na terenie zakładów pracy zagrożonych wybuchem lub spaleniem znajdującego

się w nich materiału wybuchowego ustala się kategorie zagrożenia MW1 i MW2, zwane

dalej odpowiednio „kategorią MW1” lub „MW2”.

2.

Pracodawca kwalifikuje obiekty do odpowiedniej kategorii zagrożeń MW1 lub kategorii

MW2, zgodnie z wymaganiami, o których mowa w ust. 3-5.

3.

Obiekty lub jego części, w których znajdują się materiały wybuchowe o współczynniku

wrażliwości mniejszym od 2 lub materiały wybuchowe nieopakowane lub w stanie niezaelaborowanym,

zalicza się do kategorii MW1, a pozostałe obiekty - do kategorii MW2.

4.

Obiekty lub pomieszczenia, w których znajdują się materiały wybuchowe opakowane lub

w stanie zaelaborowanym, mogą zostać zaliczone do kategorii MW1, jeżeli jest to uzasadnione

względami bezpieczeństwa.

5.

W stosunku do obiektów, w których równocześnie występuje zagrożenie wybuchem lub spaleniem

materiału wybuchowego i zagrożenie wybuchem mieszaniny materiału palnego z powietrzem,

należy

1)

zaliczyć obiekt do kategorii MW1 lub MW2, stosownie do występującego zagrożenia;

2)

dokonać oceny zagrożenia wybuchem pomieszczeń i przestrzeni zewnętrznych;

3)

określić i wyznaczyć odpowiednie strefy zagrożenia wybuchem, zgodnie z obowiązującymi

przepisami o ochronie przeciwpożarowej.

1.

W związku z przewidywanym stopniem zniszczeń w przypadku wybuchu lub spalenia materiału

wybuchowego obiekty, w których znajdują się materiały wybuchowe, zalicza się do klasy

UZ lub MDO.

2.

Zaliczenia projektowanego obiektu do klasy UZ lub MDO dokonuje projektant obiektu,

natomiast w przypadku obiektu istniejącego - pracodawca.

1.

Wokół obiektów zaliczonych do kategorii MW1 lub MW2 należy wyznaczyć i oznaczyć strefę

ochrony obiektu.

2.

Zasięg strefy ochrony obiektu ustala pracodawca w zależności od kategorii zagrożenia

obiektu wybuchem lub spaleniem materiału wybuchowego.

3.

Na obszarze strefy ochrony obiektu należy przeciwdziałać powstawaniu warunków dla

zaistnienia zjawisk lub sytuacji mogących spowodować wybuch lub pożar materiałów wybuchowych

znajdujących się w tym obiekcie.

1.

Dla obiektów zagrożonych wybuchem lub spaleniem materiału wybuchowego powinna zostać

opracowana karta kwalifikacyjna obiektu.

2.

Kartę kwalifikacyjną obiektu opracowuje i na bieżąco aktualizuje powoływany przez

pracodawcę zespół specjalistów posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane, kwalifikacje

w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej.

3.

Zatwierdzona przez pracodawcę karta kwalifikacyjna obiektu stanowi załącznik do książki

obiektu budowlanego.

4.

Karta kwalifikacyjna obiektu zagrożonego wybuchem lub spalaniem materiału wybuchowego,

o której mowa w ust. 1, powinna zawierać

1)

informacje identyfikujące obiekt, w szczególności numer, nazwę, przynależność do jednostki

organizacyjnej zakładu;

2)

schematyczny rysunek obiektu przedstawiający podział na pomieszczenia, usytuowanie

dróg: dojazdowych, pożarowych, dla pieszych i technologicznych oraz obwałowań, powierzchni

odciążających, osłon i sztolni;

3)

informacje o przeznaczeniu obiektu oraz poszczególnych pomieszczeń w obiekcie;

4)

kwalifikację obiektu i jego pomieszczeń do kategorii MW1 lub MW2, ze wskazaniem dominujących

rodzajów zagrożeń;

5)

kwalifikację obiektu do klasy UZ lub MDO;

6)

informacje o występowaniu w obiekcie lub jego pomieszczeniach zagrożenia wybuchem

mieszanin substancji palnych z powietrzem oraz związanych z tym stref zagrożeń wybuchem,

zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie przeciwpożarowej;

7

opis obiektu uwzględniający

a)

typ konstrukcji obiektu,

b)

parametry obwałowań, parametry osłon i sztolni,

c)

przegrody odciążające,

d)

rodzaj okien, drzwi i szyb okiennych,

e)

rodzaj wykończenia ścian i podłóg,

f)

lokalizacje i konstrukcje drzwi ewakuacyjnych;

8

informacje dotyczące

a)

maksymalnej ilości materiałów wybuchowych w obiekcie lub w jego pomieszczeniach,

b)

liczby osób mogących przebywać w obiekcie, z podziałem na osoby przebywające w pomieszczeniach

pracy stałej i czasowej,

c)

zasięgu strefy ochrony obiektu i sposobu oznaczenia,

d)

zasięgu stref zagrożenia;

9

opis uwzględniający

a)

stosowane w obiekcie lub w jego pomieszczeniach urządzenia, osprzęt i instalacje elektryczne

oraz inne instalacje energetyczne,

b)

rodzaje stosowanych w procesie technologicznym środków ogrzewających, chłodzących,

smarujących i konserwujących oraz ich temperatury robocze,

c)

urządzenia przeciwpożarowe, lokalizacje punktów sygnalizacji lub uruchamiania tych

urządzeń;

10

inne informacje dotyczące specyfiki obiektu oraz realizowanego procesu technologicznego.

5.

Do karty kwalifikacyjnej, o której mowa w ust. 1, należy dołączyć karty oceny znajdujących

się w obiekcie materiałów wybuchowych.

1.

Urządzenia elektryczne i osprzęt w obiektach i pomieszczeniach zagrożonych wybuchem

lub spalaniem materiału wybuchowego kategorii MW1 i MW2 powinny odpowiadać następującym

wymaganiom

1

określonym w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów

budowlanych i terenów;

2

określonym w Polskich Normach dotyczących instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych

- ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa;

3)

powinny posiadać stopień ochrony co najmniej IP 54, zgodny z Polską Normą, dotyczącą

instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych, w zakresie wymagań podstawowych

- w obiektach lub częściach obiektów zaliczonych do kategorii MW1.

2.

Budowa urządzeń elektrycznych i osprzętu powinna zapewniać łatwość czyszczenia oraz

jak najmniejsze odkładanie się na ich powierzchniach pyłu.

3.

Urządzenia elektryczne powinny być skutecznie zabezpieczone przed niedopuszczalnym

przegrzaniem.

4.

Temperatura powierzchni obudowy urządzeń elektrycznych powinna być co najmniej o 50

K niższa od temperatury rozkładu materiału wybuchowego, nie wyższa jednak niż 120°C

(393 K), a w przypadku materiałów wybuchowych o temperaturze rozkładu poniżej 200°C

(473 K), temperatura powierzchni powinna być zgodna z dopuszczalną temperaturą określoną

w karcie oceny materiału wybuchowego.

5.

Kable i przewody elektryczne powinny być odporne na mechaniczne, chemiczne i termiczne

wpływy otoczenia, ich zewnętrzne powłoki i otuliny powinny być wykonane z materiałów

niepalnych lub trudno zapalnych, chyba że są chronione w inny sposób przed zapaleniem,

a przejścia kabli przez ściany powinny być szczelne.

6.

W pomieszczeniach zaliczonych do kategorii MW1 nie należy instalować głównych urządzeń

rozdzielczych i łączników silnoprądowych oraz gniazd wtykowych.

7.

W obiektach i pomieszczeniach zaliczonych do kategorii MW1 i MW2 mogą być stosowane

urządzenia elektryczne i osprzęt niespełniające wymagań określonych w ust. 1-5, w

przypadku zastosowania układów automatycznych eliminujących stałą ich obsługę przez

pracowników, jeżeli nie pogorszy to warunków bezpieczeństwa.

1.

Osłony obiektów powinny odpowiadać następującym wymaganiom

1)

odległość podstawy wału ziemnego niepodpartego murem od zewnętrznej ściany budynku

powinna wynosić nie więcej niż 3 m;

2)

kąt pomiędzy podstawą a tworzącą wał ziemny powinien wynosić od 35 do 45 stopni;

3)

wał nie powinien być niższy od najwyższego punktu sklepienia pomieszczeń zagrożonych

wybuchem;

4)

szerokość korony wału powinna wynosić co najmniej 0,5 m;

5)

powierzchnie wałów ziemnych powinny być uodpornione na erozję powietrzną i wodną;

6)

wały ziemne mogą być podparte murem, jedno- lub dwustronnie, przy czym ściana budynku

może pełnić funkcję muru podpierającego, bez względu na wysokość wału;

7)

wały ziemne można zastąpić murami lub innymi osłonami, na przykład wynikającymi z

ukształtowania terenu, o takiej samej skuteczności.

2.

Obiekty klasy MDO posiadające osłonę od strony przegród odciążających uważa się za

obwałowane, jeżeli elementy konstrukcyjne obiektu gwarantują osłonę przed przeniesieniem

wybuchu na materiał wybuchowy znajdujący się w sąsiednich pomieszczeniach obiektu

lub w sąsiednim obiekcie.

1.

Wyloty przejść w wałach ziemnych wychodzące na drogi transportowe, drogi dla pieszych

lub budynki powinny być osłonięte wałami ziemnymi, murami oporowymi lub innymi osłonami.

2.

Wały, o których mowa w ust. 1, powinny być konstruowane i lokalizowane w sposób umożliwiający

pochłonięcie lub rozproszenie energii wybuchu przenoszonej przez przejście.

3.

Przejścia w wałach lub pod wałami powinny być załamane pod takim kątem, który zapewnia

niepowstawanie prześwitu.

1.

Lokalizacja obiektów, w których znajdują się materiały wybuchowe zaklasyfikowane lub

zaliczone umownie do klasy 1, podklasy 1.1 i 1.5, lub klasy 4.1 powinna odpowiadać

wymaganiom określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

2.

Lokalizacja obiektów, w których znajdują się materiały wybuchowe zaklasyfikowane lub

zaliczone umownie do klasy 1, podklasy 1.2, 1.3, 1.4 i 1.6 lub przedmioty ratownicze

klasy 9, zawierające materiały wybuchowe, powinna odpowiadać wymaganiom określonym

w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

3.

Przy określaniu wymagań dotyczących lokalizacji obiektów znajdujące się w nich półprodukty,

półfabrykaty, mieszaniny reakcyjne, surowce i odpady będące materiałami wybuchowymi

zalicza się umownie do podklasy 1.1, o ile w karcie oceny nie dokonano ich innej umownej

klasyfikacji.

1.

W obiektach zaliczonych do klasy MDO należy tak organizować proces technologiczny,

aby w razie wybuchu lub spalenia się materiału wybuchowego można było do odtworzenia

tych obiektów w jak największym stopniu wykorzystać podstawowe elementy ich konstrukcji

nośnej.

2.

Elementy budynku oddzielające pomieszczenia powinny, w miejscach gdzie to jest konieczne,

stanowić ochronę przed przeniesieniem wybuchu na materiał wybuchowy znajdujący się

w sąsiednim pomieszczeniu.

3.

W pomieszczeniach obiektów zaliczonych do klasy MDO należy stosować przegrody odciążające.

4.

Materiał użyty do budowy przegrody odciążającej powinien charakteryzować się masą

nie większą niż 75 kg na jednostkę powierzchni (m

5.

Przegrody powinny być tak konstruowane i usytuowane, aby wybuch w jednym pomieszczeniu

nie spowodował zagrożenia w innych pomieszczeniach i obiektach.

6.

Na zewnątrz obiektu naprzeciwko przegrody odciążającej należy umieszczać skuteczne

osłony, jeżeli jej elementy mogłyby w razie wybuchu zagrażać innym obiektom.

7.

Przegrodą odciążającą może być ściana pomieszczenia, okno lub dach.

1.

Powierzchnie elementów budowlanych obiektów, w których znajdują się materiały wybuchowe,

oraz wyposażenia tych obiektów powinny być trwałe, gładkie, łatwo zmywalne, bez szpar

oraz pęknięć.

2.

Powłoki ścian, sufitów oraz elementów wyposażenia powinny zostać wykonane z materiałów

trudno palnych.

3.

Powłoki, o których mowa w ust. 2, oraz podłogi powinny charakteryzować się odpornością

na działanie substancji stosowanych w procesie technologicznym oraz uniemożliwiać

reakcje chemiczne z tymi substancjami.

4.

Powłoki podłóg oraz elementów wyposażenia powinny spełniać wymagania Polskiej Normy

w zakresie ochrony przed elektrycznością statyczną, jeżeli wynika to z karty kwalifikacyjnej

obiektu.

5.

Okna usytuowane od strony nasłonecznionej należy zabezpieczyć przed bezpośrednim działaniem

promieni słonecznych na materiał wybuchowy.

6.

Okna w suficie, nawet przy zastosowaniu szkła zbrojonego, powinny być od spodu zabezpieczone

siatką ochronną o drobnych oczkach.

7.

Decyzję o rodzaju szkła do szklenia okien w pomieszczeniach, w których znajdują się

materiały wybuchowe, podejmuje projektant, biorąc pod uwagę rodzaj znajdującego się

w nich materiału wybuchowego. Decyzję dołącza się do karty kwalifikacyjnej obiektu.

8.

Drzwi ewakuacyjne powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia i posiadać zamki

rolkowe, działające w wyniku pchnięcia, albo rozsuwać się na zewnątrz.

9.

Okna służące jako wyjścia awaryjne powinny być łatwo dostępne oraz otwierać się na

zewnątrz, przy czym otwór okienny powinien posiadać wymiary nie mniejsze niż 0,75

m 0,75 m.

10.

Obiekty powinny posiadać odpowiednie zabezpieczenia przed wyładowaniami atmosferycznymi,

zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej zabezpieczeń przed wyładowaniami atmosferycznymi.

Ilość materiałów wybuchowych w poszczególnych obiektach, pomieszczeniach oraz na stanowiskach

pracy należy ograniczyć do wielkości niezbędnych dla zapewnienia prawidłowego przebiegu

procesu technologicznego, z zachowaniem stref zagrożenia wybuchem oraz minimalnych

dopuszczalnych odległości pomiędzy obiektami, określonych w załącznikach nr 2 i 3

do rozporządzenia.

1.

Prace stwarzające zagrożenie wybuchem lub spalaniem materiału wybuchowego powinny

być wykonywane za pomocą urządzeń samosterujących lub zdalnie sterowanych.

2.

Jeżeli zastosowanie urządzeń, o których mowa w ust. 1, nie jest możliwe, należy do

minimum ograniczyć liczbę osób narażonych oraz zastosować rozwiązania techniczne zmniejszające

zagrożenie.

1.

Parametry procesu technologicznego istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa powinny

być rejestrowane w sposób uniemożliwiający utratę informacji w razie wybuchu lub spalenia

materiału wybuchowego.

2.

Pracodawca określa parametry technologiczne podlegające rejestracji.

1.

Sygnały z urządzeń automatyki, pomiarów oraz kontroli procesu technologicznego, mające

istotne znaczenie dla bezpośredniego prowadzenia tego procesu, powinny, w miarę możliwości,

pochodzić z dwóch niezależnych źródeł.

2.

Sygnały, o których mowa w ust. 1, i ich źródła określa pracodawca.

3.

W razie przekroczenia dopuszczalnych parametrów technologicznych lub powstania innych

przyczyn mogących wywołać zagrożenie, układ sterowania powinien spowodować samoczynne

doprowadzenie procesu technologicznego do stanu bezpiecznego lub jego przerwanie.

4.

W razie awarii pracownicy obsługujący maszyny i inne urządzenia techniczne powinni

mieć możliwość przerwania procesu technologicznego za pomocą urządzeń sterowania ręcznego,

przy czym co najmniej jedno z tych urządzeń powinno być umieszczone na stanowisku

obsługi.

5.

Jeżeli podczas prowadzenia procesu technologicznego przerwanie stanów przedawaryjnych

jest możliwe wyłącznie przez mieszanie, odbieranie ciepła, rozcieńczanie lub rozpuszczanie,

należy zapewnić możliwość wykonania tych czynności w każdych warunkach.

6.

Podczas wykonywania czynności określonych w ust. 4 należy zapewnić możliwość opróżnienia

z materiału wybuchowego reaktorów i innych urządzeń technicznych.

1.

W maszynach i innych urządzeniach technicznych, w tym w instalacjach technologicznych,

należy stosować wyłącznie czynniki ogrzewające, chłodzące, smarne lub konserwujące,

które nie wchodzą w reakcje chemiczne z substancjami stosowanymi w procesie technologicznym.

Jeżeli stosowanie takich czynników jest niemożliwe, należy stosować urządzenia, których

konstrukcja nie dopuszcza do ich przenikania do przestrzeni zawierających substancje

stosowane w procesie technologicznym.

2.

Urządzenia służące do ogrzewania pomieszczeń powinny być dostosowane do rodzajów materiałów

wybuchowych i stosowanej technologii.

3.

Temperatura powierzchni urządzeń ogrzewających powinna być niższa co najmniej o 50

K od temperatury rozkładu materiału wybuchowego i nie przekraczać 120°C (393 K).

1.

Niedopuszczalne jest umieszczanie w jednym pomieszczeniu produkcyjnym materiałów wybuchowych

zaklasyfikowanych do grup zgodności A i B z materiałami wybuchowymi zaklasyfikowanymi

do pozostałych grup zgodności, chyba że wynika to z realizowanego procesu technologicznego.

2.

Podczas stosowania i przechowywania materiałów wybuchowych należy zapewnić takie warunki,

by uniemożliwiać zachodzenie niekorzystnych zmian właściwości materiałów wybuchowych,

zwłaszcza zwiększających prawdopodobieństwo zainicjowania wybuchu, a w szczególności

1)

przemian chemicznych w materiale wybuchowym;

2)

zwiększania wrażliwości materiału wybuchowego na bodźce;

3)

pogarszania stabilności chemicznej lub fizycznej materiału wybuchowego;

4)

wytwarzania innych substancji o właściwościach wybuchowych.

1.

Drogi na terenie zakładu pracy służące do transportu materiałów wybuchowych, surowców,

półproduktów, półfabrykatów, materiałów do ich produkcji, a także narzędzi i przedmiotów

służących do zapewnienia ciągłości procesów technologicznych, mogą być lokalizowane

w strefach zagrożenia, bezpośrednich oraz bliskich, określonych w załączniku nr 2

do rozporządzenia.

2.

Na drogach, o których mowa w ust. 1, należy stosować sygnalizację świetlną.

Podczas przejazdu środka transportu przewożącego materiał wybuchowy o współczynniku

wrażliwości mniejszym niż 2 ze znakiem „M”, na drodze powinien być zapewniony ruch

jednostronny.

1.

Pracownik może przenosić materiały wybuchowe o masie brutto do 25 kg, chyba że instrukcja

zakładowa ze względów bezpieczeństwa nakazuje ograniczenie tej masy.

2.

Przy ręcznym przenoszeniu materiału wybuchowego o współczynniku wrażliwości mniejszym

niż 2 całkowita masa ładunku nie może przekraczać 10 kg, w tym masa materiału wybuchowego

5 kg. Przenoszenie pomiędzy obiektami produkcyjnymi takiego ładunku powinna wykonywać

jedna osoba.

W transporcie wewnątrzzakładowym materiałów wybuchowych można używać urządzeń, które

są przystosowane do transportu przewożonego materiału.

1.

W obrębie jednego obiektu transport materiałów wybuchowych może się odbywać przewodami

rurowymi dostosowanymi do rodzaju materiału wybuchowego i stanu, w jakim on występuje

w danej operacji technologicznej.

2.

Transport materiałów wybuchowych pomiędzy obiektami może odbywać się przewodami rurowymi,

jeżeli te materiały są w postaci ciekłych roztworów lub zawiesin.

3.

Roztwory i zawiesiny, o których mowa w ust. 2, w miarę możliwości, nie powinny posiadać

cech materiałów wybuchowych.

4.

Dopuszcza się transport materiału wybuchowego przewodami rurowymi w postaci zawiesiny

w gazie, jeżeli karta oceny dopuszcza ten rodzaj transportu.

1.

Maszyny i inne urządzenia techniczne znajdujące się w obiekcie zagrożonym wybuchem

lub spaleniem materiału wybuchowego nie powinny powodować niezamierzonego zapłonu

lub wybuchu materiału wybuchowego w wyniku oddziaływania ciepła, tarcia, uderzenia

lub innych bodźców.

2.

Wymagania, o których mowa w ust. 1, powinny spełniać również środki transportu wewnątrzzakładowego,

pojemniki na materiały wybuchowe stosowane w operacjach technologicznych lub w transporcie

wewnątrzzakładowym, drzwi, okna, zamki, zawiasy, okucia, wyposażenie obiektów oraz

inne elementy konstrukcyjne.

3.

Narzędzia używane w obiektach zagrożonych wybuchem lub spaleniem materiału wybuchowego

powinny być wykonane z odpowiednio dobranych materiałów niepowodujących iskrzenia

oraz używane w sposób uniemożliwiający niezamierzony wybuch lub zapalenie materiału

wybuchowego.

4.

Materiały służące do wykonywania urządzeń i narzędzi, o których mowa w ust. 1-3, powinny

być dobrane w taki sposób, aby nie stanowiły źródła dodatkowych zagrożeń powstałych

w wyniku korozji i niebezpiecznych reakcji chemicznych.

1.

Maszyny i inne urządzenia techniczne znajdujące się w obiekcie zagrożonym wybuchem

lub spaleniem materiału wybuchowego powinny być konstruowane w sposób uniemożliwiający

gromadzenie się w miejscach do tego nieprzeznaczonych materiałów wybuchowych mogących

wywołać zagrożenie.

2.

Połączenia pomiędzy urządzeniami powinny być konstruowane w sposób uniemożliwiający

przenoszenie ognia w razie zapłonu materiału wybuchowego.

W pomieszczeniach, w których może wystąpić zagrożenie oparzeniem lub skażeniem twarzy,

rąk i oczu, powinny być zainstalowane natryski z zimną wodą. Konstrukcja oraz sposób

uruchamiania natrysków powinny być dostosowane do warunków pracy oraz rodzaju zagrożenia

w pomieszczeniu.

1.

Przy wyjściu z pomieszczeń, w których może wystąpić zagrożenie zapaleniem odzieży

na człowieku lub skażeniem powierzchni ciała i odzieży, powinny być zainstalowane

natryski uruchamiane samoczynnie w chwili wejścia pod natrysk.

2.

Natryski powinny działać niezawodnie, niezależnie od istniejących warunków atmosferycznych,

a ich szczegółowa lokalizacja i konstrukcja powinny być dostosowane do warunków pracy

i rodzaju zagrożenia.

3.

Liczba natrysków, o których mowa w ust. 1, powinna być dostosowana do liczby osób,

które mogą być jednocześnie zagrożone.

Jeżeli w obiektach znajdują się materiały wybuchowe, należy stosować środki chroniące

przed elektrycznością statyczną, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej ochrony

przed elektrycznością statyczną.

Przewody doprowadzające czynniki technologiczne powinny być

1)

dostępne do oczyszczania, naprawy i wymiany;

2)

prowadzone poza przejściami dla ludzi i drogami ewakuacyjnymi.

1.

Obiekty, w których wykonuje się operacje technologiczne grożące zapaleniem znajdujących

się w nich materiałów wybuchowych, powinny być wyposażone w stałe urządzenia gaśnicze,

odpowiednie do występującego zagrożenia.

2.

Urządzenia gaśnicze, o których mowa w ust. 1, powinny być uruchamiane automatycznie

oraz ręcznie z co najmniej dwóch punktów, z których jeden powinien znajdować się przy

wejściu do obiektu, a pozostałe przy drogach prowadzących do obiektu. Punkty ręcznego

uruchamiania stałych urządzeń gaśniczych powinny być oznakowane.

3.

W przypadku całodobowej obecności obsługi w obiekcie dopuszcza się ręczne uruchamianie

instalacji gaśniczej. W takim przypadku punkty uruchamiania instalacji powinny odpowiadać

wymaganiom określonym w ust. 2, przy czym co najmniej jeden punkt uruchamiania powinien

być usytuowany na stanowisku pracy.

4.

Obliczeniowa intensywność zraszania wodnych urządzeń gaśniczych powinna wynosić co

najmniej 25 dm· m· min

5.

Instalację tryskaczową można stosować jako stałe urządzenie gaśnicze pod warunkiem

zapewnienia intensywności zraszania, o której mowa w ust. 4.

6.

Jeżeli spalaniu materiału wybuchowego towarzyszy emisja silnie toksycznych produktów,

urządzenie gaśnicze powinno zawierać wodny roztwór substancji neutralizującej produkty

toksyczne.

Obiekty i urządzenia, w których zostały ujawnione wady lub uszkodzenia mogące mieć

wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji, powinny być niezwłocznie wyłączone z ruchu do

czasu naprawy.

Obiekty i ich wyposażenie oraz urządzenia, w których znajdują się materiały wybuchowe

lub służące do wykonywania operacji z tymi materiałami, powinny być poddawane przeglądom

i remontom w terminach ustalonych w instrukcjach eksploatacji obiektów i urządzeń.

1.

Ścieki produkcyjne zawierające materiały wybuchowe w postaci zawiesiny lub rozpuszczone,

albo substancje, z których może powstać materiał wybuchowy, powinny być obrabiane

przed ich wprowadzaniem do kanalizacji ściekowej celem uniemożliwienia wydzielania

się materiałów wybuchowych.

2.

Kanały ściekowe, którymi są odprowadzane ścieki, powinny być dostępne w celu oczyszczania,

naprawy i wymiany oraz zabezpieczone przed dostępem osób nieuprawnionych.

1.

Odpady materiałów wybuchowych i materiały wybuchowe nieodpowiadające wymaganiom lub

zanieczyszczone innymi materiałami, nienadające się do uzdatnienia lub wykorzystania,

należy zbierać, a następnie utylizować w sposób ustalony przez pracodawcę, z uwzględnieniem

wymagań określonych przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2010 r. poz. 1243, z późn. zm.

2.

Sposób postępowania z materiałami, o których mowa w ust. 1, powinien być określony

w dokumentach wymienionych w § 41 ust. 1.

1.

Przedsiębiorca opracowuje i na bieżąco aktualizuje projekty technologiczne i techniczne,

dokumentacje technologiczne, instrukcje i regulaminy zawierające szczegółowe wymagania

dotyczące wykonania, wyposażenia i wykorzystania obiektów oraz przebiegu procesu technologicznego,

a także wymagania dotyczące wykonywania innych czynności mogących mieć znaczenie dla

bezpieczeństwa.

2.

Przebieg procesu technologicznego powinien być zgodny z wymaganiami określonymi w

dokumentach, o których mowa w ust. 1.

1.

Pomieszczenia, w których jest prowadzony obrót wyrobami pirotechnicznymi, dzieli się

na pomieszczenia

1)

sklepowe - przeznaczone do realizacji bezpośredniej stałej sprzedaży;

2)

zaplecza - przeznaczone do przechowywania ilości wyrobów pirotechnicznych zapewniających

ciągłość sprzedaży;

3)

magazynowe - przystosowane do składowania wszystkich rodzajów wyrobów pirotechnicznych

w ilościach przekraczających łączną masę 1000 kg brutto, nieprzerwanie przez okres

co najmniej 90 dni w roku, oraz do sprzedaży wyrobów pirotechnicznych widowiskowych

klasy 4, wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do użytku teatralnego klasy T2 oraz

pozostałych wyrobów pirotechnicznych klasy P2;

4)

doraźnej sprzedaży - przeznaczone do realizacji okolicznościowej sprzedaży wyrobów

pirotechnicznych widowiskowych, nie dłużej niż 21 dni w roku.

2.

W pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza mogą znajdować się wyłącznie

wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 1, 2 i 3, wyroby pirotechniczne przeznaczone

do użytku teatralnego klasy T1 oraz pozostałe wyroby pirotechniczne klasy P1, w ilościach

nieprzekraczających 1000 kg brutto ich łącznej masy, odpowiednio dla każdego z tych

pomieszczeń.

3.

W pomieszczeniach doraźnej sprzedaży mogą znajdować się wyłącznie wyroby pirotechniczne

widowiskowe klasy 1, 2 i 3, w ilości nieprzekraczającej 300 kg brutto ich łącznej

masy.

4.

Prowadzenie sprzedaży wyrobów pirotechnicznych w innych obiektach handlowych musi

odbywać się wyłącznie na wyodrębnionych do tego celu stoiskach, bez możliwości sprzedaży

samoobsługowej.

1

Pomieszczenia, o których mowa w § 42 ust. 1 pkt 1 i 2, można lokalizować w obiektach

przeznaczonych na cele handlowe, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w §

44.

2

Pomieszczenia, o których mowa w § 42 ust. 1 pkt 4, można lokalizować w tymczasowych

obiektach budowlanych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w § 44 pkt 1-4, 7, 8, 11 i 12.

Pomieszczenia, o których mowa w § 42 ust. 1 pkt 1 i 2, można eksploatować, jeżeli

1)

temperatura w pomieszczeniach przy pomiarze na wysokości 1 m od podłogi nie przekracza

30°C (303 K) i zainstalowane są środki techniczne gwarantujące spełnienie tego wymogu;

2

są wyposażone w co najmniej dwie gaśnice pianowe o minimalnej 6-litrowej pojemności

środka gaśniczego oraz w koc gaśniczy;

3)

przechowywane wyroby pirotechniczne posiadają zabezpieczenie przed powstawaniem w

nich niekorzystnych przemian chemicznych lub fizycznych, mogących powodować zwiększenie

wrażliwości materiału na bodźce, pogorszenie trwałości chemicznej oraz powodujących

inicjację wybuchu lub zapłon;

4)

posiadają konstrukcję zabezpieczającą przechowywane materiały przed kradzieżą oraz

dostępem nieuprawnionych osób;

5)

posiadają system wentylacji wyciągowej;

6

są usytuowane w obiekcie, który posiada sprawną instalację odgromową, spełniającą

wymagania ochrony przed wyładowaniami atmosferycznymi;

7

urządzenia i instalacje elektryczne są sprawne technicznie i spełniają wymagania bezpieczeństwa

zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych;

8)

elementy i przewody grzewcze w pomieszczeniach są rozmieszczone przynajmniej w odległości

1 m od opakowań zawierających wyroby pirotechniczne, a ich temperatura nie przekracza

120°C (393 K);

9

drzwi ewakuacyjne otwierają się na zewnątrz pomieszczenia w wyniku pchnięcia lub rozsuwają

się po stronie zewnętrznej pomieszczenia;

10)

okna służące za wyjścia awaryjne otwierają się na zewnątrz, natomiast otwory okienne

posiadają wymiary co najmniej 0,75 m 0,75 m;

11)

wymiary wewnętrzne pomieszczeń zapewniają bezpieczne operowanie opakowaniami składowanych

wyrobów oraz swobodne poruszanie się osób kupujących i personelu;

12

półki, regały i inne wyposażenie pomieszczeń są wykonane z materiałów trudno zapalnych,

uniemożliwiających tworzenie się w czasie pożaru szkodliwych substancji chemicznych,

zagrażających zdrowiu lub życiu ludzi.

Pomieszczenia, o których mowa w § 42 ust. 1 pkt 1 i 2, zalicza się do kategorii MW2,

a obiekty, w których są zlokalizowane, zalicza się do klasy MDO.

1.

Strefa ochrony dla pomieszczeń, o których mowa w § 42 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, wydzielonych

przeciwpożarowo w sposób określony w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej

budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, obejmuje obszar tych pomieszczeń,

a w przypadku braku wydzielenia przeciwpożarowego tych pomieszczeń, obejmuje obszar

wokół nich o pasie szerokości co najmniej 8 m.

2.

W strefie ochrony pracodawca nie powinien dopuścić do

1)

palenia tytoniu;

2)

prowadzenia prac niebezpiecznych pod względem pożarowym, w szczególności

a)

używania otwartego ognia,

b)

prowadzenia prac spawalniczych lub prac związanych z wytwarzaniem iskier mechanicznych,

c)

prowadzenia innych prac mogących stworzyć warunki dla zapłonu lub wybuchu zgromadzonych

wyrobów pirotechnicznych;

3)

gromadzenia i przechowywania materiałów palnych innych niż wynikające z wyposażenia

obiektu handlowego.

3.

Jeżeli pomieszczenia, o których mowa w § 42 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, stanowiące części

obiektów handlowych nie są pomieszczeniami wydzielonymi przeciwpożarowo, wokół nich

wyznacza się strefę ochrony, o której mowa w ust. 1, w której poza czynnościami niedopuszczalnymi,

określonymi w ust. 2, nie należy przechowywać substancji i preparatów sklasyfikowanych

jako łatwopalne, skrajnie łatwopalne bądź wysoce łatwopalne oraz butli zawierających

sprężony gaz.

(uchylony).

Szczegółowe wymagania w stosunku do pomieszczeń magazynowych, o których mowa w § 42

ust. 1 pkt 3, określają przepisy dotyczące pomieszczeń magazynowych i obiektów do

przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym.

Pracodawca prowadzący obrót wyrobami pirotechnicznymi, w tym o przeznaczeniu widowiskowym,

powinien zapewnić bezpieczeństwo ludzi, mienia i środowiska, a w szczególności

1)

przechowywać wyroby pirotechniczne właściwie opakowane i oznakowane, w ustalonych

terminach ważności;

2)

opracować i posiadać aktualną instrukcję przechowywania wyrobów pirotechnicznych,

obejmującą zasady ich utylizacji, oraz instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy dla

wszystkich stanowisk pracy;

3)

zapewniać przestrzeganie instrukcji magazynowania wyrobów pirotechnicznych oraz instrukcji

bezpieczeństwa i higieny pracy na wszystkich stanowiskach pracy;

4)

zapewniać bezpieczny transport wewnątrzzakładowy wyrobów pirotechnicznych;

5)

zapewniać ochronę wyrobów pirotechnicznych przed kradzieżą oraz dostępem osób nieupoważnionych;

6)

w pomieszczeniach, w których znajdują się wyroby pirotechniczne, nie przechowywać

materiałów, narzędzi oraz wyposażenia innego niż określone w instrukcji przechowywania;

7)

wykluczyć możliwość wpływu na wyroby pirotechniczne bodźców mogących spowodować wybuch

lub zapłon;

8)

w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza prowadzić wyłącznie prace

związane z przeznaczeniem tych pomieszczeń;

9)

prace mogące doprowadzić do ogrzewania i zapłonu wyrobów pirotechnicznych, w szczególności

prace remontowe pomieszczeń, prowadzić wyłącznie po usunięciu wyrobów pirotechnicznych

z tych pomieszczeń oraz po potwierdzeniu na piśmie przez upoważnioną przez pracodawcę

osobę, że wyroby zostały usunięte;

10)

w razie uszkodzenia opakowania rozsypaną zawartość zbierać i neutralizować we właściwy

sposób, zgodnie z obowiązującą instrukcją magazynowania;

11)

urządzenia elektryczne, sygnalizacyjne, odgromowe oraz inne instalacje znajdujące

się w pomieszczeniach i obiektach poddawać kontroli przed dopuszczeniem do eksploatacji,

a następnie, raz w roku kontrolować, dokumentując wyniki kontroli pisemnym protokołem;

12)

opakowania lub pojemniki z wyrobami pirotechnicznymi przechowywać na półkach, regałach

lub w miejscach do tego przeznaczonych oraz układać w sposób uniemożliwiający ich

przypadkowe przemieszczanie się, przewracanie lub deformowanie pod wpływem nadmiernego

ciężaru, z zachowaniem możliwości ich przemieszczania zgodnie z potrzebami;

13)

w przypadku powstania zagrożenia spowodowanego zainicjowaniem przechowywanych wyrobów

pirotechnicznych działać zgodnie z instrukcją postępowania w sytuacji awaryjnej, o

której mowa w § 50;

14)

w pomieszczeniach, w których znajdują się wyroby pirotechniczne, nie używać otwartego

ognia.

Pracodawca prowadzący obrót wyrobami pirotechnicznymi, w tym o przeznaczeniu widowiskowym,

powinien opracować instrukcję postępowania w sytuacji awaryjnej i organizacji akcji

ratowniczej, określającą

1)

rodzaj i skalę zagrożeń;

2)

sposób postępowania w przypadku awarii i sposób organizacji akcji ratowniczej, ze

wskazaniem lokalizacji stosowanych środków gaśniczych;

3)

zasady oraz miejsce ewakuacji ludzi;

4)

sposób powiadamiania straży pożarnej, Policji lub innych jednostek ratowniczych;

5)

sposoby zabezpieczenia miejsca awarii, likwidacji bezpośrednich skutków oraz metody

przeciwdziałania rozszerzaniu się skutków awarii.

1

Pracodawca prowadzący obrót wyrobami pirotechnicznymi opracowuje karty kwalifikacyjne

obiektów, w których pomieszczeniach jest prowadzona sprzedaż lub składowanie tych

wyrobów.

2

Pracodawca nie opracowuje karty kwalifikacyjnej obiektu, w którym znajdują się pomieszczenia

doraźnej sprzedaży oraz pomieszczenia sklepowe i zaplecza, w których łączny czas przechowywania

wyrobów pirotechnicznych nie przekracza 90 dni w roku.

3.

Karta kwalifikacyjna obiektu zagrożonego wybuchem lub spalaniem wyrobów pirotechnicznych,

o której mowa w ust. 1, powinna zawierać

1)

oznaczenie oraz adres przedsiębiorcy;

2)

nazwę oraz adres obiektu;

3)

schematyczny rysunek obiektu ze wskazaniem podziału na pomieszczenia, usytuowanie

dróg dojazdowych i pożarowych, osłon, obwałowań oraz wyjść awaryjnych;

4)

określenie przeznaczenia obiektu oraz poszczególnych pomieszczeń;

5)

klasyfikację obiektu do kategorii MW2 ze wskazaniem dominujących zagrożeń;

6)

klasyfikację obiektu do klasy UZ lub MDO;

7)

stwierdzenie o niedopuszczalności występowania w obiekcie lub pomieszczeniach zagrożenia

wybuchem mieszanin substancji palnych z powietrzem;

8

opis obiektu uwzględniający

a)

typ konstrukcji obiektu,

b)

parametry obwałowań, parametry osłon i sztolni,

c)

rodzaj okien, drzwi i szyb okiennych,

d)

rodzaj wykończenia ścian i podłóg,

e)

lokalizacje i konstrukcje drzwi ewakuacyjnych;

9

informacje dotyczące

a)

maksymalnej ilości wyrobów pirotechnicznych w obiekcie lub w jego pomieszczeniach,

b)

liczby osób mogących znajdować się w obiekcie,

c)

faktycznych odległości od pobliskich obiektów,

d)

zasięgu strefy ochrony obiektu i sposobu jej wyznaczania;

10)

kod klasyfikacyjny wyrobów pirotechnicznych;

11

opis uwzględniający

a)

stosowane w obiekcie lub w jego pomieszczeniach urządzenia, osprzęt i instalacje elektryczne

oraz inne instalacje energetyczne,

b)

urządzenia przeciwpożarowe, lokalizacje punktów sygnalizacji lub uruchamiania tych

urządzeń;

12)

szczegółowe wymagania w stosunku do urządzeń elektrycznych, osprzętu i instalacji

elektrycznych w obiekcie.

W pomieszczeniach, o których mowa w § 42 ust. 1 pkt 1 i 2, transport wyrobów pirotechnicznych

może odbywać się przy użyciu wózków obsługiwanych ręcznie.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do konstrukcji obiektów zbudowanych zgodnie

z przepisami obowiązującymi w czasie ich wznoszenia, w których w dniu wejścia w życie

rozporządzenia wytwarza i przetwarza się materiały wybuchowe, przy czym ilość i rodzaj

materiałów wybuchowych w obiektach powinny odpowiadać wymaganiom określonym w niniejszym

rozporządzeniu.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia