Ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

1.

Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej, zwana dalej „Prokuratorią Generalną”,

stoi na straży praw i interesów Rzeczypospolitej Polskiej, w tym praw i interesów

Skarbu Państwa, oraz mienia państwowego nienależącego do Skarbu Państwa.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej wykonuje zadania określone w przepisach odrębnych.

Do decyzji administracyjnych wydawanych przez Prezesa Prokuratorii Generalnej stosuje

się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138) o decyzjach wydawanych przez ministra.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej może wchodzić w skład komitetów powoływanych przez

Prezesa Rady Ministrów.

4.

Nadzór nad Prezesem Prokuratorii Generalnej sprawuje Prezes Rady Ministrów.

1.

Obsługę Prokuratorii Generalnej oraz Prezesa Prokuratorii Generalnej zapewnia Urząd

Prokuratorii Generalnej.

2.

Siedzibą Urzędu Prokuratorii Generalnej jest miasto stołeczne Warszawa.

Prezes Prokuratorii Generalnej składa corocznie Sejmowi, w terminie do dnia 31 marca,

sprawozdanie ze swojej działalności oraz działalności Prokuratorii Generalnej w poprzednim

roku kalendarzowym.

1.

Do zadań Prokuratorii Generalnej należy

1)

wyłączne zastępstwo Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym;

2)

zastępstwo Skarbu Państwa przed sądami powszechnymi i polubownymi;

3)

zastępstwo organów administracji rządowej przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym;

4)

zastępstwo Skarbu Państwa, państwowych jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej albo organów administracji rządowej przed sądami administracyjnymi;

5)

zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi

w stosunkach międzynarodowych;

6)

zastępstwo osób prawnych, o których mowa w art. 12 ust. 1, przed sądami powszechnymi,

polubownymi i Sądem Najwyższym;

7)

przedstawianie sądom powszechnym, sądom administracyjnym, Sądowi Najwyższemu, Trybunałowi

Konstytucyjnemu istotnych dla spraw poglądów;

8)

przygotowywanie na wniosek Prezesa Rady Ministrów raportów, analiz i stanowisk obejmujących

zagadnienia prawne, dotyczące w szczególności projektów aktów normatywnych, czynności

prawnych dokonywanych przez podmioty państwowe, a także orzeczeń sądowych zapadających

w sprawach dotyczących Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

wydawanie opinii prawnych;

10)

wydawanie opinii o projektach aktów normatywnych dotyczących istotnych praw i interesów

Rzeczypospolitej Polskiej, w tym Skarbu Państwa, oraz organów wymiaru sprawiedliwości,

a także regulujących postępowania przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi;

11)

przygotowywanie rekomendacji i wzorów co do czynności prawnych lub ich części;

12)

udział w negocjacjach i mediacjach;

13)

prowadzenie działalności wydawniczej i szkoleniowej w zakresie ochrony praw i interesów

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Prezes Rady Ministrów może wyznaczyć Prokuratorię Generalną do zastępowania Rady Ministrów

lub ministra w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.

3.

Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa w postępowaniu karnym. Prokuratoria

Generalna może, na uzasadniony wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa lub

państwowej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przejąć zastępstwo

w postępowaniu karnym, jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu

Państwa. Przepisy art. 7 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

4.

Do zadań Prezesa Prokuratorii Generalnej należy

1)

rozstrzyganie sporów dotyczących praw i interesów Skarbu Państwa między państwowymi

jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej;

2)

rozstrzyganie sporów kompetencyjnych w zakresie reprezentacji procesowej Skarbu Państwa;

3)

organizacja Sądu Polubownego przy Prokuratorii Generalnej.

Prokuratoria Generalna jest niezależna w zakresie wykonywanych zadań.

1.

Przy wykonywaniu zadań Prokuratoria Generalna i Prezes Prokuratorii Generalnej współdziałają

z

1)

organami władzy publicznej;

2)

państwowymi jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej;

3)

organami jednostek samorządu terytorialnego i innymi podmiotami w zakresie, w jakim

wykonują zadania z zakresu administracji rządowej;

4)

innymi podmiotami uprawnionymi na podstawie odrębnych przepisów do reprezentowania

Skarbu Państwa lub Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

państwowymi osobami prawnymi i osobami zastępowanymi, o których mowa w art. 12 ust.

2.

2.

Prokuratoria Generalna i Prezes Prokuratorii Generalnej mogą żądać od podmiotów, o

których mowa w ust. 1 pkt 1-4, informacji i dokumentów, w tym stanowiących tajemnicę

prawnie chronioną, niezbędnych do wykonywania ich zadań.

1.

Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo Skarbu Państwa reprezentowanego przez organy

i podmioty, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym

(Dz. U. poz. 2259), zwane dalej „podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa”.

2.

Zastępstwo Skarbu Państwa wykonywane przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe

do zakończenia sprawy

1)

w sprawach rozpoznawanych w pierwszej instancji przez sąd okręgowy;

2)

w sprawach

a)

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

b)

o stwierdzenie zasiedzenia

- jeżeli wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł;

3)

w sprawach rozpoznawanych przez sądy polubowne, niezależnie od tego, czy miejsce postępowania

przed tym sądem znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy poza jej

granicami lub nie jest oznaczone;

4)

w sprawach o uchylenie wyroku sądu polubownego oraz uznanie albo stwierdzenie wykonalności

wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej.

3.

W sprawach wymienionych w ust. 2 pkt 2 obowiązkowe zastępstwo Skarbu Państwa przez

Prokuratorię Generalną nie ustaje mimo obniżenia się w toku sprawy wartości przedmiotu

sprawy do kwoty 1 000 000 zł lub poniżej.

4.

Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności.

5.

Prokuratoria Generalna może przejąć zastępstwo Skarbu Państwa w każdej sprawie, jeżeli

wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. Przejęcie zastępstwa

Skarbu Państwa może nastąpić w każdym stadium postępowania.

6.

Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie przejęcia albo odmowy przejęcia zastępstwa

Skarbu Państwa jest wiążące. Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa

Skarbu Państwa. Do zawiadomienia Prokuratoria Generalna załącza jego odpisy dla stron

lub uczestników postępowania.

1.

Prokuratoria Generalna może, z urzędu lub na wniosek, przekazać wykonywanie zastępstwa

podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa, jeżeli ze względu na charakter sprawy zastępstwo

Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną nie jest konieczne.

2.

Prokuratoria Generalna zawiadamia podmiot reprezentujący Skarb Państwa o stanowisku

w przedmiocie przekazania wykonywania zastępstwa w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku. Stanowisko w przedmiocie przekazania albo odmowy przekazania sprawy jest

wiążące.

3.

Przekazanie wykonywania zastępstwa może nastąpić w każdym stadium postępowania.

4.

Jeżeli przekazanie wykonywania zastępstwa nastąpiło przed wszczęciem postępowania,

podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa wraz z

pismem wszczynającym postępowanie. Do zawiadomienia sądu o przejęciu zastępstwa załącza

się jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania.

5.

Jeżeli przekazanie wykonywania zastępstwa nastąpiło po wszczęciu postępowania, Prokuratoria

Generalna zawiadamia sąd o przekazaniu zastępstwa podmiotowi reprezentującemu Skarb

Państwa. Do zawiadomienia sądu o przekazaniu zastępstwa Prokuratoria Generalna załącza

jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania. Do czasu zawiadomienia sądu o

przekazaniu sprawy zastępstwo w sprawie wykonuje Prokuratoria Generalna.

6.

W przypadku przekazania podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa wykonywania zastępstwa

zastępstwo przed Sądem Najwyższym wykonuje Prokuratoria Generalna.

Jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej Prokuratoria

Generalna może przejąć zastępstwo na uzasadniony wniosek organów administracji rządowej

przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym. Przepisy art. 7 ust. 5 i 6 stosuje się

odpowiednio.

Jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej, Prokuratoria

Generalna może przejąć zastępstwo w postępowaniach przed sądami administracyjnymi

na uzasadniony wniosek organu administracji rządowej, jednostki organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej lub podmiotu reprezentującego Skarb Państwa. Przepisy art. 7 ust.

5 i 6 stosuje się odpowiednio.

1.

W postępowaniach przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach

międzynarodowych Prokuratoria Generalna bierze udział na wezwanie organu władzy publicznej

we współdziałaniu z właściwym organem.

2.

W postępowaniach przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach

międzynarodowych Prokuratoria Generalna może również, na wniosek organu władzy publicznej,

przejąć zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw

lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku przepisy art. 7 ust. 5

i 6 stosuje się odpowiednio. Prezes Rady Ministrów może polecić Prokuratorii Generalnej

wykonywanie zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W postępowaniach przed organami sądowymi Unii Europejskiej i Trybunałem Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) Prokuratoria Generalna współpracuje z ministrem

właściwym do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

1.

Prokuratoria Generalna może wykonywać zastępstwo

1)

innych niż Skarb Państwa państwowych osób prawnych;

2)

osób prawnych z udziałem Skarbu Państwa;

3)

osób prawnych z udziałem państwowych osób prawnych.

2.

Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo osób określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3 lub w poleceniu Prezesa Rady Ministrów, o którym mowa w ust. 8,

zwanych dalej „osobami zastępowanymi”.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, osoby prawne, których zastępstwo

wykonuje Prokuratoria Generalna, mając na względzie przedmiot działalności osoby zastępowanej,

znaczenie prowadzonej działalności dla interesów Rzeczypospolitej Polskiej, zapewnienie

ochrony praw i interesów osób zastępowanych, zasady prawa konkurencji oraz poszanowanie

praw akcjonariuszy mniejszościowych.

4.

Prokuratoria Generalna wykonuje, aż do zakończenia sprawy, zastępstwo osób określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 przed

1)

sądami powszechnymi - w sprawach cywilnych rozpoznawanych w pierwszej instancji przez

sąd okręgowy,

2)

sądami polubownymi - w sprawach

- w których wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 5 000 000 zł.

5.

Zastępstwo, o którym mowa w ust. 4 w przypadku

1)

państwowych osób prawnych jest obowiązkowe;

2)

osób prawnych z udziałem Skarbu Państwa oraz osób prawnych z udziałem państwowych

osób prawnych jest wykonywane za zgodą, która ma charakter generalny.

6.

Na wniosek osoby prawnej określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 Prokuratoria

Generalna może również przejąć jej zastępstwo w każdej sprawie cywilnej. Przepisy

art. 7 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

7.

Jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw i interesów dotyczących mienia państwowego

Prokuratoria Generalna na polecenie Prezesa Rady Ministrów przejmuje, w sprawie cywilnej,

zastępstwo osoby prawnej wskazanej w ust. 1, za jej zgodą, bez względu na wartość

przedmiotu sprawy.

8.

Przejęcie zastępstwa, o którym mowa w ust. 6 i 7, może nastąpić w każdym stadium postępowania.

Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa, dołączając odpowiednio

wniosek osoby zastępowanej lub polecenie Prezesa Rady Ministrów oraz zgodę osoby zastępowanej

na przejęcie zastępstwa. Do zawiadomienia Prokuratoria Generalna załącza jego odpisy

dla stron lub uczestników postępowania.

9.

W sprawach, o których mowa w ust. 4 pkt 1, ust. 6 i 7, Prokuratoria Generalna wykonuje

zastępstwo również przed Sądem Najwyższym.

10.

Do wykonywania zastępstwa osób zastępowanych przepisy o zastępstwie Skarbu Państwa

stosuje się odpowiednio.

11.

Wykonywanie zastępstwa osoby zastępowanej jest odpłatne. Osoba zastępowana, uiszcza

na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej opłaty w sposób i w wysokości określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 27 pkt 2 lit. a.

Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa, o którym mowa w art. 12, w

1)

postępowaniach uregulowanych przepisami części pierwszej księgi pierwszej tytułu VII działów IVa-IVe ustawy z dnia 17 listopada

1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.;

2)

postępowaniach uregulowanych przepisami działu VI rozdziału 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm.;

3)

postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności;

4)

sprawach, w których inna osoba zastępowana, państwowa osoba prawna, Skarb Państwa

lub organ administracji rządowej jest stroną, interwenientem ubocznym albo interwenientem

głównym.

Jeżeli ze względu na charakter sprawy zastępstwo przez Prokuratorię Generalną nie

jest konieczne, Prokuratoria Generalna może, na wniosek osoby zastępowanej, przekazać

tej osobie wykonywanie zastępstwa, o którym mowa w art. 12 ust. 4, a w przypadku,

o którym mowa w art. 35, również zastępstwa, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepisy

art. 8 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Prokuratoria Generalna może przedstawiać sądom powszechnym, sądom administracyjnym,

Sądowi Najwyższemu oraz Trybunałowi Konstytucyjnemu poglądy istotne dla spraw przez

nie rozpatrywanych, w których Prokuratoria Generalna nie bierze udziału w postępowaniu.

Prezes Rady Ministrów może zlecić Prokuratorii Generalnej przygotowanie raportu, analizy

lub stanowiska obejmującego zagadnienia z zakresu działania Prokuratorii Generalnej,

dotyczące w szczególności projektów ustaw, umów, a także orzeczeń sądowych zapadających

w sprawach dotyczących Rzeczypospolitej Polskiej. Prezes Rady Ministrów określa termin

przygotowania przez Prokuratorię Generalną wykonania raportu, analizy lub stanowiska

uwzględniający pilność, wagę i zawiłość sprawy.

1.

W sprawach dotyczących praw i interesów Rzeczypospolitej Polskiej, w tym praw i interesów

Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna wydaje opinie prawne na wniosek podmiotu reprezentującego

Skarb Państwa. W szczególności Prokuratoria Generalna opiniuje projekty umów, ugód

oraz jednostronnych czynności prawnych.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej nie może odmówić wydania opinii prawnej, jeżeli wartość

przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł.

3.

Wydanie opinii prawnej lub odmowa jej wydania następuje w terminie 14 dni od dnia

doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Odmowa wydania opinii prawnej jest wiążąca.

W uzgodnieniu z podmiotem reprezentującym Skarb Państwa termin wydania opinii prawnej

może ulec wydłużeniu.

1.

Podmioty reprezentujące Skarb Państwa są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii

Generalnej o projektach umów, ugód oraz jednostronnych czynności prawnych dokonywanych

przez Skarb Państwa, jeżeli wartość przedmiotu czynności prawnej przekracza kwotę

100 000 000 zł. Wniosek o wydanie opinii prawnej przedkładany jest Prokuratorii Generalnej

nie później niż na 15 dni, a w uzgodnieniu z Prezesem Prokuratorii Generalnej nie

później niż na 4 dni, przed planowanym dokonaniem czynności prawnej.

2.

Podmioty reprezentujące Skarb Państwa są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii

Generalnej w przedmiocie wzoru umowy, istotnych postanowień umowy, ogólnych warunków

umowy lub projektu umowy udzielanych na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, jeżeli wartość przedmiotu zamówienia przekracza kwotę 100 000 000 zł. Wniosek o

wydanie opinii prawnej przedkładany jest Prokuratorii Generalnej nie później niż na

15 dni, a w uzgodnieniu z Prezesem Prokuratorii Generalnej nie później niż na 4 dni,

przed planowanym udostępnieniem specyfikacji istotnych warunków zamówienia albo zawarciem

umowy, w przypadku gdy sporządzenie specyfikacji istotnych warunków zamówienia nie

jest wymagane.

3.

Opinie, o których mowa w ust. 1 i 2, Prokuratoria Generalna wydaje w terminie 14 dni

od dnia otrzymania wniosku, nie później jednak niż w dniu poprzedzającym dzień dokonania

planowanej czynności prawnej lub udostępnienia specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

Niewydanie w tym terminie opinii przez Prokuratorię Generalną jest równoznaczne z

brakiem zastrzeżeń Prokuratorii Generalnej do opiniowanej czynności prawnej, wzoru

umowy, istotnych postanowień umowy lub ogólnych warunków umowy.

1.

Prokuratoria Generalna wydaje opinie prawne na zlecenie osoby zastępowanej. W szczególności

Prokuratoria Generalna opiniuje projekty umów, ugód oraz jednostronnych czynności

prawnych.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej nie może odmówić wydania opinii prawnej, jeżeli wartość

przedmiotu sprawy przekracza kwotę 10 000 000 zł.

3.

Wydanie opinii prawnej lub odmowa jej wydania następuje w terminie 14 dni od dnia

doręczenia zlecenia, o którym mowa w ust. 1. Odmowa wydania opinii prawnej jest wiążąca.

W uzgodnieniu z osobą zastępowaną termin wydania opinii prawnej może ulec wydłużeniu.

4.

Opinie wydawane na zlecenie osoby zastępowanej są odpłatne. Osoba zastępowana, uiszcza

na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej opłaty w sposób i w wysokości wskazanych

w przepisach wydanych na podstawie art. 27 pkt 2 lit. b.

1.

Podmioty reprezentujące Skarb Państwa oraz osoby zastępowane będące państwowymi osobami

prawnymi, są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii Generalnej w przedmiocie

projektu

1)

umowy o doradztwo prawne, jeżeli wysokość wynagrodzenia przewidzianego łącznie za

świadczone usługi przekracza kwotę 500 000 zł netto, w stosunku rocznym;

2)

zmiany umowy o doradztwo prawne podwyższającej wynagrodzenie do kwoty przekraczającej

kwotę, o której mowa w pkt 1;

3)

umowy o doradztwo prawne, w której maksymalna wysokość wynagrodzenia nie jest określona.

2.

Osoby zastępowane niebędące państwowymi osobami prawnymi mogą zwrócić się do Prokuratorii

Generalnej o wydanie opinii prawnej, o której mowa w ust. 1.

3.

Wniosek o wydanie opinii prawnej jest przedkładany Prokuratorii Generalnej nie później

niż na 15 dni, a w uzgodnieniu z Prezesem Prokuratorii Generalnej nie później niż

na 4 dni, przed planowanym zawarciem umowy.

4.

Opinie prawne, o których mowa w ust. 1, Prokuratoria Generalna wydaje w terminie 14

dni od dnia otrzymania wniosku, nie później jednak niż w dniu poprzedzającym dzień

dokonania planowanej czynności prawnej. Niewydanie w tym terminie opinii prawnej przez

Prokuratorię Generalną jest równoznaczne z brakiem zastrzeżeń Prokuratorii Generalnej

do opiniowanej umowy.

5.

Do opinii prawnych wydawanych na wniosek osób zastępowanych stosuje się przepis art.

19 ust. 4.

1.

Prokuratoria Generalna może przygotowywać rekomendacje co do postanowień wzorów umów

lub innych czynności prawnych.

2.

Prokuratoria Generalna może tworzyć i publikować wzory postanowień umów lub innych

czynności prawnych, uwzględniając kompetencje innych organów w tym zakresie oraz praktykę

podmiotów reprezentujących Skarb Państwa i osób zastępowanych.

Jeżeli w postępowaniu, w którym zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, strony

podejmą negocjacje lub mediację w celu zawarcia ugody, Prokuratoria Generalna bierze

udział w negocjacjach lub mediacji w zakresie i charakterze określonym przez Prezesa

Prokuratorii Generalnej.

1.

W przypadku sporu dotyczącego praw lub interesów Skarbu Państwa między państwowymi

jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, każda z tych jednostek

może wystąpić do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej może z urzędu rozstrzygać spory dotyczące praw lub

interesów Skarbu Państwa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi

osobowości prawnej.

3.

Rozstrzygnięcie Prezesa Prokuratorii Generalnej jest wiążące dla jednostek, o których

mowa w ust. 2.

Prezes Prokuratorii Generalnej z urzędu lub na wniosek sądu wskazuje, który organ

jest właściwy do podejmowania czynności procesowych za Skarb Państwa.

Działalność wydawnicza i szkoleniowa prowadzona przez Prokuratorię Generalną może

obejmować w szczególności organizację konferencji naukowych, wydawanie publikacji

naukowych, a także przeprowadzanie szkoleń wewnętrznych oraz szkoleń na rzecz podmiotów

reprezentujących Skarb Państwa i osób zastępowanych.

1.

Prezes Prokuratorii Generalnej tworzy Sąd Polubowny przy Prokuratorii Generalnej właściwy

w sprawach sporów między innymi niż Skarb Państwa państwowymi osobami prawnymi, osobami

prawnymi z udziałem Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych, zwany dalej „Sądem

Polubownym”.

2.

W przypadku sporu między innymi niż Skarb Państwa państwowymi osobami prawnymi, osobami

prawnymi z udziałem Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych, każda z nich może

wystąpić do Sądu Polubownego z wnioskiem o

1)

rozstrzygnięcie sporu;

2)

przeprowadzenie mediacji lub inne polubowne rozwiązanie sporu.

3.

Postępowanie prowadzi się za zgodą drugiej strony lub na podstawie zapisu na sąd polubowny.

4.

Sędziowie i mediatorzy są uprawnieni do wynagrodzenia za podejmowane czynności pokrywane

z opłaty, o której mowa w ust. 5. Wysokość i termin wypłaty wynagrodzenia określa

umowa cywilnoprawna zawarta na zasadach określonych w regulaminie Sądu i postępowania

przed Sądem Polubownym, zwanym dalej „regulaminem Sądu”.

5.

Wnioskodawcy wnoszą opłaty za przeprowadzenie postępowania oraz ponoszą wydatki na

wynagrodzenie i zwrot kosztów poniesionych przez biegłych, tłumaczy oraz koszty przeprowadzenia

innych dowodów w postępowaniu przed Sądem Polubownym. Wysokość opłaty ustalana jest

w stosunku do wartości przedmiotu sprawy i nie może być wyższa niż 100 000 zł.

6.

Obsługę Sądu Polubownego zapewnia Urząd Prokuratorii Generalnej.

7.

Prezes Prokuratorii Generalnej określi, w drodze zarządzenia, regulamin Sądu.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb uiszczania oraz

wysokość

1)

opłat, o których mowa w art. 26 ust. 5, mając na względzie rodzaj i wartość przedmiotu

sprawy, jak również jej zawiłość;

2)

opłat za

a)

wykonywanie zastępstwa przez Prokuratorię Generalną, o których mowa w art. 12 ust.

11,

b)

wydawanie opinii prawnych przez Prokuratorię Generalną, o których mowa w art. 19 ust.

4

- mając na względzie rynkową wartość świadczonych usług oraz szczególny charakter

podmiotów, na rzecz których usługi te będą wykonywane.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana

przez Prokuratorię Generalną przekazuje Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie lub

z własnej inicjatywy, informacje i dokumenty, w tym niejawne objęte tajemnicą prawnie

chronioną na podstawie odrębnych przepisów, niezbędne do wykonywania przez Prokuratorię

Generalną zastępstwa.

2.

W sprawie, w której zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, podmiot reprezentujący

Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana przekazuje na jej

żądanie lub z własnej inicjatywy stanowisko w sprawie.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana

zawiadamia niezwłocznie Prokuratorię Generalną o stanie prawnym lub faktycznym związanym

z działalnością tego organu lub podmiotu, który uzasadnia wszczęcie postępowania sądowego

w sprawie, w której zastępstwo Prokuratorii Generalnej jest obowiązkowe, przekazując

jednocześnie informacje i dokumenty niezbędne do wszczęcia postępowania sądowego.

2.

W przypadku wyłącznego lub obowiązkowego zastępstwa przed Sądem Najwyższym, niezwłocznie

po powzięciu wiadomości o zaistnieniu okoliczności, które czynią dopuszczalnym podjęcie

czynności przed Sądem Najwyższym, podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji

rządowej lub osoba zastępowana przekazuje Prokuratorii Generalnej informacje i dokumenty

zgromadzone w sprawie wraz ze swoim stanowiskiem co do potrzeby podjęcia czynności

przed Sądem Najwyższym.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana

będąca państwową osobą prawną, składa Prokuratorii Generalnej, pisemne i uzasadnione

wnioski w przedmiocie wszczęcia postępowania lub czynności procesowych w sprawie,

w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo. Prokuratoria Generalna nie jest

związana treścią wniosków.

2.

Pisemny i uzasadniony wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, organu administracji

rządowej lub osoby zastępowanej w przedmiocie wszczęcia postępowania, cofnięcia pozwu

lub wniosku, uznania roszczenia lub wniosku, zrzeczenia się roszczenia, ograniczenia

roszczenia lub zawarcia ugody sądowej jest wiążący dla Prokuratorii Generalnej.

3.

Jeżeli podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba

zastępowana będąca państwową osobą prawną, pomimo żądania Prokuratorii Generalnej,

nie składa w określonym terminie wniosków, o których mowa w ust. 1 lub 2, Prokuratoria

Generalna, jeżeli jest to konieczne dla zachowania terminów wynikających z przepisów

prawa albo ustalonych przez sąd, trybunał lub inny organ orzekający, podejmuje czynności

według swojego uznania, zawiadamiając o tym podmiot reprezentujący Skarb Państwa,

organ administracji rządowej lub osobę zastępowaną będącą państwową osobą prawną.

Radcowie Prokuratorii Generalnej, zwani dalej „radcami”, mają prawo sporządzania poświadczeń

odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi

przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy, datę i oznaczenie miejsca

jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument

zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca stwierdza to w

poświadczeniu.

1.

Wydatki i koszty postępowania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje

zastępstwo Skarbu Państwa, ponosi podmiot reprezentujący Skarb Państwa, którego dotyczy

przedmiot tego postępowania.

2.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa nie ponosi kosztów zastępstwa wykonywanego przez

Prokuratorię Generalną.

3.

Koszty zastępstwa zasądzone lub przyznane Skarbowi Państwa w sprawie, w której zastępstwo

Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna, przysługują Skarbowi Państwa - Prokuratorii

Generalnej. Koszty te są egzekwowane przez Skarb Państwa - Prokuratorię Generalną

na podstawie tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wydaną na

rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach

zastępstwa.

4.

W sprawach, w których Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo Rzeczypospolitej

Polskiej lub organów administracji rządowej lub państwowej jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej, ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

5.

Wydatki i koszty postępowania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje

zastępstwo osoby zastępowanej ponosi ta osoba.

6.

Koszty zastępstwa zasądzone lub przyznane osobie zastępowanej, w sprawie, w której

zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, uzyskane od strony przeciwnej, osoba ta

przekazuje Prokuratorii Generalnej. Prokuratoria Generalna może podejmować czynności

w postępowaniu egzekucyjnym w imieniu osoby zastępowanej będącej państwową osobą prawną,

w celu ściągnięcia zasądzonych lub przyznanych tej osobie kosztów zastępstwa.

1.

Czynności zastępstwa przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi wykonują

Prezes Prokuratorii Generalnej, wiceprezesi Prokuratorii Generalnej, radcowie i referendarze.

2.

Dokumentem upoważniającym Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesa Prokuratorii

Generalnej i radcę do wykonywania czynności zastępstwa jest legitymacja służbowa,

która zawiera w szczególności imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe.

3.

Dokumentami upoważniającymi referendarza do wykonywania czynności zastępstwa jest

legitymacja służbowa, która zawiera w szczególności imię i nazwisko oraz stanowisko

służbowe i upoważnienie udzielone przez Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesa

Prokuratorii Generalnej lub radcę prowadzącego sprawę.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzory legitymacji służbowych

Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesa Prokuratorii Generalnej, radcy i referendarza

oraz sposób postępowania z nimi, w tym w szczególności termin ważności legitymacji

służbowej, okoliczności uzasadniające jej wymianę i zwrot oraz postępowanie w razie

utraty legitymacji służbowej, biorąc pod uwagę przeznaczenie tych dokumentów oraz

konieczność właściwego ich zabezpieczenia przed przerobieniem lub podrobieniem oraz

użyciem przez osobę nieuprawnioną.

1.

Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa Skarbu Państwa lub Rzeczypospolitej

Polskiej przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym w sprawach wymagających

znajomości prawa obcego albo procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria

Generalna może powierzyć to zastępstwo lub wykonywanie określonych czynności, w drodze

umowy cywilnoprawnej, radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie uprawnionej do występowania

w charakterze pełnomocnika procesowego.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej udziela pełnomocnictwa osobom, o których mowa w ust.

1.

3.

Wydatki i koszty postępowania związane z wykonywaniem zastępstwa w sprawach, o których

mowa w ust. 1, ponosi podmiot reprezentujący Skarb Państwa lub organ władzy publicznej,

z wyjątkiem wydatków związanych z usługami, o których mowa w ust. 1, które ponosi

Prokuratoria Generalna.

4.

Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych.

1.

Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa osoby zastępowanej przed sądem,

trybunałem lub innym organem orzekającym w sprawach wymagających znajomości prawa

obcego albo procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria Generalna może,

za zgodą osoby zastępowanej, powierzyć to zastępstwo lub wykonywanie określonych czynności,

w drodze umowy cywilnoprawnej, radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie uprawnionej

do występowania w charakterze pełnomocnika procesowego.

2.

Odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jest równoznaczna z wnioskiem osoby

zastępowanej o przejęcie wykonywania zastępstwa.

3.

Prokuratoria Generalna może, za zgodą osoby zastępowanej, zlecać przygotowanie opinii,

analiz i raportów osobom posiadającym wiedzę z danej dziedziny, a także korzystać

z usług tłumaczy.

4.

Wydatki i koszty postępowania związane z wykonywaniem zastępstwa w sprawach, o których

mowa w ust. 1, ponosi osoba zastępowana.

5.

Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych.

1.

Dane służące do składania podpisu elektronicznego są udzielane radcom i referendarzom

po złożeniu stosownego wniosku za pośrednictwem Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Dopuszcza się również komunikowanie się radcy i referendarza z sądem przy wykorzystaniu

kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu potwierdzonego profilem zaufanym

ePUAP.

1.

Jeżeli na stanowisko sędziowskie albo asesorskie swoje kandydatury zgłosiły osoby

wykonujące zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza albo zajmujące stanowisko prokuratora,

asesora prokuratorskiego, radcy lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, o posiedzeniu zespołu zawiadamia się odpowiednio: Naczelną Radę Adwokacką,

Krajową Radę Radców Prawnych, Krajową Radę Notarialną, Krajową Radę Prokuratorów przy

Prokuratorze Generalnym, Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przedstawiciel Naczelnej Rady Adwokackiej, Krajowej

Rady Radców Prawnych, Krajowej Rady Notarialnej, Krajowej Rady Prokuratorów przy Prokuratorze

Generalnym, Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej może wziąć udział

w posiedzeniu zespołu z głosem doradczym.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb współdziałania

Prokuratorii Generalnej i Prezesa Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zadań z

organami władzy publicznej, państwowymi osobami prawnymi, osobami zastępowanymi, państwowymi

jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej oraz organami jednostek

samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono wykonywanie zadań

publicznych na podstawie ustaw lub porozumień, w tym w szczególności zakres czynności

wykonywanych w ramach współdziałania przez Prokuratorię Generalną i te podmioty, terminy

wykonywania tych czynności oraz wymieniane informacje i dokumenty, mając na względzie

zapewnienie należytej ochrony praw i interesów Rzeczypospolitej Polskiej lub osób

zastępowanych, sprawności postępowania w tym dostępu Prokuratorii Generalnej do niezbędnych

informacji i dokumentów, a także wymogi wynikające z przepisów dotyczących właściwych

postępowań.

1.

Czynności Prokuratorii Generalnej związane z wykonywaniem zastępstwa, wydawaniem opinii,

sporządzaniem raportów, analiz i stanowisk, udziałem w negocjacjach i mediacjach oraz

w postępowaniach przed organami międzynarodowymi, a także informacje i dokumenty stanowiące

podstawę dokonania takich czynności są objęte tajemnicą Prokuratorii Generalnej.

2.

Dokumenty sporządzone w związku z czynnościami, o których mowa w ust. 1, przez Prokuratorię

Generalną, podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ lub osobę zastępowaną mogą

być udostępnione przez właściwą jednostkę albo osobę prawną po zakończeniu sprawy.

3.

W przypadku gdy dokumenty zakończonej sprawy są związane z inną sprawą prowadzoną

przez Prokuratorię Generalną, podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ lub osobę

zastępowaną mogą być one udostępnione po zakończeniu tej sprawy.

1.

Do zachowania tajemnicy Prokuratorii Generalnej są obowiązani

1)

Prezes Prokuratorii Generalnej oraz wiceprezesi Prokuratorii Generalnej;

2)

radcowie Prokuratorii Generalnej;

3)

referendarze;

4)

inni pracownicy zatrudnieni w Prokuratorii Generalnej;

5)

członkowie Kolegium Prokuratorii Generalnej;

6)

członkowie Sądu Polubownego.

2.

Dla osób, o których mowa w ust. 1, tajemnica Prokuratorii Generalnej stanowi tajemnicę

zawodową w rozumieniu przepisów odrębnych.

3.

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, trwa również po ustaniu zatrudnienia

lub pełnienia członkostwa w organach, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6.

4.

Zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

5.

Obowiązek zachowania tajemnicy nie dotyczy informacji udostępnianych na podstawie

przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2016 r. poz. 299, 615 i 1948) w zakresie określonym tymi przepisami.

1.

Pracami Prokuratorii Generalnej kieruje Prezes Prokuratorii Generalnej przy pomocy

wiceprezesów Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej ponadto

1)

reprezentuje Prokuratorię Generalną;

2)

kieruje Urzędem Prokuratorii Generalnej;

3)

jest przełożonym radców, referendarzy i innych pracowników Urzędu Prokuratorii Generalnej.

3.

Wiceprezesi Prokuratorii Generalnej kierują działami jej pracy, wyznaczonymi przez

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

4.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do Prezesa Prokuratorii Generalnej i

wiceprezesów Prokuratorii Generalnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące radców

i podejmowanych przez nich czynności.

5.

Prokuratoria Generalna używa wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej

Polskiej oraz pieczęci urzędowej określonej w przepisach o pieczęciach państwowych.

1.

Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa

Prokuratorii Generalnej oraz podejmuje inne czynności z zakresu prawa pracy w stosunku

do Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej oraz wiceprezesi Prokuratorii Generalnej, obejmując

stanowisko, składają wobec Prezesa Rady Ministrów ślubowanie według następującej roty

„Ślubuję uroczyście służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży Jej praw

i interesów, obowiązki swoje wypełniać sumiennie, zachować w tajemnicy informacje

mi powierzone, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”. Składający

ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

3.

Wiceprezesów Prokuratorii Generalnej, w liczbie nieprzekraczającej 3, powołuje Prezes

Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru,

na wniosek Prezesa Prokuratorii Generalnej. Prezes Rady Ministrów odwołuje, na wniosek

Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesów Prokuratorii Generalnej.

4.

Stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej może zajmować osoba, która

1)

posiada kompetencje kierownicze;

2)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

3)

spełnia wymagania do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej.

5.

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej ogłasza się przez

umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w

Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Prokuratorii Generalnej

i Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów.

6.

Ogłoszenie o naborze powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

7.

Termin, o którym mowa w ust. 6 pkt 6, nie może być krótszy niż 14 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów.

8.

Nabór na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej przeprowadza zespół, powołany

przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, liczący co najmniej 3 osoby, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru

ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań

na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

9.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 8, może być dokonana,

na zlecenie zespołu, przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

10.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 9, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w toku naboru.

11.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia Prezesowi

Rady Ministrów.

12.

Zespół sporządza protokół przeprowadzonego naboru zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

13.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Prokuratorii Generalnej i Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o

wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380, 585, 1579 i 2255) albo informację o niewyłonieniu kandydata.

14.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

15.

Nabór na stanowisko wiceprezesa Prokuratorii Generalnej przeprowadza zespół powołany

przez Prezesa Prokuratorii Generalnej.

16.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska wiceprezesów Prokuratorii Generalnej

oraz do wymogów dotyczących tego naboru stosuje się odpowiednio przepisy ust. 4-14.

17.

Powołanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255).

18.

Prezesowi Prokuratorii Generalnej oraz wiceprezesom Prokuratorii Generalnej przysługuje

wynagrodzenie w wysokości odpowiadającej 130% wynagrodzenia zasadniczego w najwyższej

stawce awansowej sędziego sądu apelacyjnego powiększonego o dodatek funkcyjny ustalony

przez Prezesa Rady Ministrów w wysokości odpowiadającej odpowiednio dodatkowi funkcyjnemu

prezesa oraz wiceprezesa sądu apelacyjnego.

19.

Do Prezesa Prokuratorii Generalnej i wiceprezesów Prokuratorii Generalnej stosuje

się odpowiednio przepisy art. 68-72.

1.

Ze stanowiskami Prezesa Prokuratorii Generalnej lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej

nie można łączyć przynależności do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej nie mogą prowadzić

działalności zarobkowej, z wyjątkiem działalności naukowej, naukowo-dydaktycznej,

dydaktycznej i publicystycznej.

3.

Osoba pozostająca z Prezesem Prokuratorii Generalnej lub wiceprezesem Prokuratorii

Generalnej w takiej relacji, która uprawniałaby tę osobę do odmowy składania zeznań

na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Urzędzie Prokuratorii Generalnej.

1.

W Prokuratorii Generalnej działa Kolegium Prokuratorii Generalnej.

2.

W skład Kolegium Prokuratorii Generalnej wchodzą w liczbie nie większej niż 24

1)

Prezes Prokuratorii Generalnej i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej;

2)

powoływani i odwoływani przez Prezesa Prokuratorii Generalnej radcowie wyróżniający

się w szczególny sposób doświadczeniem i wiedzą prawniczą;

3)

3 członkowie powoływani i odwoływani przez Prezesa Rady Ministrów oraz inne osoby

powoływane i odwoływane przez Prezesa Prokuratorii Generalnej w liczbie nie większej

niż 7 spośród osób w szczególny sposób wyróżniających się doświadczeniem i wiedzą

prawniczą, których działalność nie pozostaje w sprzeczności z prawami i interesami

chronionymi przez Prokuratorię Generalną.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej może powierzyć Kolegium Prokuratorii Generalnej przygotowywanie,

zatwierdzanie lub opiniowanie w szczególności

1)

opinii, analizy lub raportu przygotowanego dla Prezesa Rady Ministrów;

2)

istotnego dla sprawy poglądu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7;

3)

stanowiska co do istotnego zagadnienia prawnego budzącego wątpliwości w orzecznictwie;

4)

stanowiska co do innego zagadnienia prawnego istotnego z punktu widzenia interesu

Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

stanowiska co do innego zagadnienia dotyczącego działalności Prokuratorii Generalnej,

a w szczególności

a)

kodeksu dobrych praktyk, w zakresie wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej,

zwanego dalej „kodeksem dobrych praktyk”,

b)

regulaminu wewnętrznego urzędowania,

c)

zasad awansowania, dokonywania ocen okresowych i nagradzania radców, referendarzy

i innych pracowników Prokuratorii Generalnej.

4.

Posiedzeniom Kolegium Prokuratorii Generalnej przewodniczy Prezes Prokuratorii Generalnej

lub wyznaczony przez niego wiceprezes Prokuratorii Generalnej.

5.

Prezes Prokuratorii Generalnej może zapraszać na posiedzenia Kolegium Prokuratorii

Generalnej osoby niewchodzące w skład tego Kolegium. Osobom tym przysługuje zwrot

kosztów przejazdów na zasadach przewidzianych w przepisach wydanych na podstawie art.

77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

6.

Za udział w pracach Kolegium Prokuratorii Generalnej jego członkom niezatrudnionym

w Urzędzie Prokuratorii Generalnej przysługuje wynagrodzenie miesięczne, nie wyższe

niż półtorakrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie przepisów

ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2008 oraz z 2016 r. poz. 1265).

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia, o

którym mowa w ust. 6, biorąc pod uwagę funkcję pełnioną w Kolegium Prokuratorii Generalnej

oraz zakres zadań wykonywanych przez członka tego Kolegium.

8.

Wydatki, o których mowa w ust. 5 i 6, są pokrywane przez Urząd Prokuratorii Generalnej.

9.

Prezes Prokuratorii Generalnej określi, w drodze zarządzenia, regulamin działania

Kolegium Prokuratorii Generalnej, w tym sposób i tryb przygotowywania, przyjmowania

i prezentowania stanowisk Prokuratorii Generalnej, z uwzględnieniem przesłanek kwalifikowania

spraw do kategorii spraw o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Rzeczypospolitej

Polskiej.

W sprawach, w których zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, sąd, trybunał lub

inny organ orzekający dokonuje doręczeń pism i orzeczeń do Urzędu Prokuratorii Generalnej.

Urząd Prokuratorii Generalnej jest jednostką budżetową i prowadzi gospodarkę finansową

na zasadach określonych w odrębnych przepisach dla państwowych jednostek budżetowych,

z uwzględnieniem przepisów ustawy.

1.

Prezes Prokuratorii Generalnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej może przyznać

radcy lub referendarzowi nagrodę z funduszu nagród. Fundusz nagród pozostaje w dyspozycji

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, obejmuje środki w wysokości

1)

do 3% planowanych wynagrodzeń osobowych;

2)

35% zasądzonych i uzyskanych kosztów zastępstwa.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej może podwyższyć fundusz nagród w zakresie środków,

o których mowa w ust. 2 pkt 1, w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

4.

Środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, gromadzone są na wydzielonym rachunku bankowym.

5.

W budżecie państwa tworzy się rezerwę celową na sfinansowanie wypłaty nagród ze środków,

o których mowa w ust. 2 pkt 2.

W przypadkach, o których mowa w art. 56 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1870, 1948, 1984 i 2260), należności Skarbu Państwa przypadające Prokuratorii Generalnej z tytułu prawomocnie

zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego mogą być umarzane w całości lub części

również z urzędu.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje Prokuratorii Generalnej statut

określający jej organizację wewnętrzną i funkcje występujące w Prokuratorii Generalnej

oraz organizację i szczegółowe zasady funkcjonowania Urzędu Prokuratorii Generalnej.

Prezes Prokuratorii Generalnej ustala, w drodze zarządzenia

1)

regulamin wewnętrznego urzędowania Prokuratorii Generalnej, który określa w szczególności

a)

tryb wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej,

b)

rozkład czasu pracy w Prokuratorii Generalnej w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych

dniach tygodnia, w tym czas rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególnych dniach

tygodnia, z uwzględnieniem zasad dotyczących pracowników urzędów państwowych;

2)

kodeks dobrych praktyk.

Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych

związanych z ochroną praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej, dyrektor właściwej

jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba

zwraca się do Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o wydanie

opinii prawnej w tej sprawie.

1.

W Urzędzie Prokuratorii Generalnej są zatrudnieni radcowie.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej prowadzi w systemie teleinformatycznym wykaz radców,

który zawiera imię i nazwisko radcy, datę jego zatrudnienia na podstawie mianowania

albo umowy o pracę, a także informacje o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub

zawieszeniu stosunku pracy.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej zapewnia sądom dostęp do wykazu radców za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego.

1.

Radcowie przy wykonywaniu czynności kierują się własnym przekonaniem, opartym na doświadczeniu

i wiedzy prawniczej.

2.

Radcowie przy wykonywaniu czynności są niezależni.

3.

Radcowie są zobowiązani do stosowania dobrych praktyk zawartych w kodeksie dobrych

praktyk. Radca, który zamierza odstąpić od dobrej praktyki, powinien przedstawić Prezesowi

Prokuratorii Generalnej pisemne uzasadnienie swojej decyzji.

1.

Radcowie wykonują polecenia przełożonych dotyczące treści czynności. Na żądanie radcy

przełożony wydaje polecenie na piśmie wraz z uzasadnieniem.

2.

Jeżeli radca nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 1, może żądać, aby

zmieniono polecenie albo wyłączono go od udziału w sprawie.

3.

W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym

ujawnią się nowe okoliczności, radca samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym

tokiem postępowania.

1.

Radcowie, biorąc udział w rozprawach sądowych, występują w stroju urzędowym. Strojem

urzędowym jest toga.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego

radców, uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej

tradycji.

1.

Nabór na stanowisko radcy jest otwarty i konkurencyjny.

2.

Radcą może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

3)

posiada dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej Polskiej

lub dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych za granicą uznany

w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 191a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1842, 1933, 2169 i 2260) albo dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych za granicą uznany

za równoważny z polskim dyplomem potwierdzającym uzyskanie tytułu zawodowego magistra

na podstawie umowy międzynarodowej albo w drodze nostryfikacji;

4)

posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza albo zajmowała stanowisko

sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego lub sędziego sądu administracyjnego,

asesora sądowego albo stanowisko prokuratora;

5)

nie była karana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo nieumyślne

przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu;

6)

jest nieskazitelnego charakteru i swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego

wykonywania zawodu radcy.

3.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która

1)

posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych

lub doktora nauk prawnych;

2)

pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator lub specjalista

do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co najmniej 5 lat;

3)

pracowała na stanowisku referendarza przez co najmniej 3 lata;

4)

pracowała na stanowisku asystenta sędziego przez co najmniej 5 lat.

4.

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie na stanowisku radcy, urodzona przed dniem 1 sierpnia

1972 r., składa oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1721, 1948 i 2260) albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

1.

Radców mianuje Prezes Prokuratorii Generalnej.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

mianowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

3.

Osoba podejmująca po raz pierwszy pracę na stanowisku radcy może być zatrudniona na

podstawie umowy o pracę na czas określony, nie dłuższy niż 33 miesiące.

4.

Do radcy zatrudnionego na podstawie umowy o pracę stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące radcy mianowanego, z wyłączeniem przepisów art. 73-75 i rozdziału 9.

Przed nawiązaniem stosunku pracy radca składa wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej

ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, stać na straży Jej praw i interesów, obowiązki swoje wypełniać sumiennie,

zachować w tajemnicy informacje mi powierzone, a w postępowaniu kierować się zasadami

godności i uczciwości.”. Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi

dopomóż Bóg.”.

Radca wypełnia obowiązki wynikające ze ślubowania, w szczególności przez

1)

staranne, rzetelne i terminowe wykonywanie powierzonych zadań i czynności służbowych;

2)

dbałość o celowość podejmowanych działań przy wykonywaniu zadań i czynności służbowych;

3)

współpracę z przełożonymi i innymi radcami, a także podmiotami reprezentującymi Skarb

Państwa, organ administracji rządowej lub osobę zastępowaną;

4)

podnoszenie kwalifikacji zawodowych;

5)

dbałość o właściwą organizację zadań oraz czynności służbowych;

6)

podejmowanie działań zgodnych z kodeksem dobrych praktyk.

Osoba pozostająca z radcą w takiej relacji, która uprawniałaby tę osobę do odmowy

składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Urzędzie Prokuratorii Generalnej.

Czas pracy radcy jest określony wymiarem jego zadań i czynności służbowych i nie może

przekraczać norm określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1511, 2074 i 2261).

1.

Na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa Prezes Prokuratorii Generalnej

może delegować radcę, za jego zgodą, do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami

w jednostce organizacyjnej Skarbu Państwa podległej, nadzorowanej lub kierowanej przez

ten podmiot - na czas określony, nie dłuższy niż 33 miesiące.

2.

Radca delegowany na podstawie ust. 1, może być odwołany z delegowania lub z niego

ustąpić za trzymiesięcznym uprzedzeniem.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb oddelegowania,

uprawnienia i obowiązki radcy w czasie oddelegowania, wysokość i sposób wypłacania

uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących oddelegowanemu radcy, uwzględniając

miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych przez niego zadań służbowych poza Prokuratorią

Generalną.

1.

Radca delegowany do pełnienia czynności w jednostce organizacyjnej innej niż Prokuratoria

Generalna ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego mu na zajmowanym

stanowisku radcowskim oraz dodatku za długoletnią pracę. W okresie delegowania radca

otrzymuje dodatek funkcyjny, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 67

ust. 5.

2.

Radcy delegowanemu do wykonywania czynności służbowych w innej miejscowości niż miejscowość,

w której znajduje się jego miejsce służbowe lub miejsce delegowania, o którym mowa

w art. 60 ust. 1, przysługują należności, określone w przepisach w sprawie wysokości

oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

3.

Prokuratoria Generalna może się zwrócić do jednostki, do której delegowany jest radca,

o zwrot kosztów w wysokości odpowiadającej wysokości kosztów pracowniczych dotyczących

stanowiska zajmowanego przez radcę.

1.

Radca nie może wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi

z ustawy lub naruszających dobre obyczaje, w szczególności wzbudzających podejrzenie

o stronniczość lub interesowność.

2.

Radca może podejmować dodatkowe zatrudnienie lub zajęcie zarobkowe po uzyskaniu uprzedniej

pisemnej zgody Prezesa Prokuratorii Generalnej. Prezes Prokuratorii Generalnej odmawia

zgody w przypadku, gdyby mogło dojść do naruszenia zakazów, o których mowa w ust.

1.

3.

W okresie roku od ustania stosunku pracy radca nie może

1)

świadczyć pomocy prawnej w sprawie przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, Skarbowi Państwa

lub osobie prawnej, którą Prokuratoria Generalna zastępowała w trakcie jego zatrudnienia;

2)

podjąć zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego na rzecz innego niż Skarb Państwa podmiotu,

w związku z którego działalnością wykonywał czynności zastępstwa.

4.

Prezes Prokuratorii Generalnej może wyrazić zgodę na podjęcie zatrudnienia lub zajęcia

zarobkowego, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, jeżeli nie występuje konflikt interesów.

5.

Z tytułu zakazów, o których mowa w ust. 1-3, radcy nie przysługuje odszkodowanie.

Radca nie może wykonywać mandatu posła, senatora lub radnego, być członkiem partii

politycznej, ani manifestować publicznie poglądów politycznych.

1.

Radcy nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających normalne funkcjonowanie

Prokuratorii Generalnej albo w działalności sprzecznej z obowiązkami radcy.

2.

Radcowie nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.

Radca niezwłocznie zawiadamia Prezesa Prokuratorii Generalnej o toczącej się sprawie

sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.

1.

Radca podlega corocznej ocenie kwalifikacyjnej. Ocena kwalifikacyjna może być ponadto

dokonana w każdym czasie na polecenie Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Ocena kwalifikacyjna dotyczy wykonywania przez radcę czynności służbowych oraz przestrzegania

kodeksu dobrych praktyk.

3.

Oceny kwalifikacyjnej dokonuje Prezes Prokuratorii Generalnej lub osoba przez niego

wyznaczona.

4.

Ocenę kwalifikacyjną doręcza się na piśmie radcy, którego ocena dotyczy.

5.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia negatywnej oceny kwalifikacyjnej, radca może

zwrócić się do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o dokonanie ponownej oceny

kwalifikacyjnej.

6.

Od negatywnej oceny kwalifikacyjnej przysługuje odwołanie do właściwego dla siedziby

Urzędu Prokuratorii Generalnej sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych,

za pośrednictwem Prezesa Prokuratorii Generalnej, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego skarga kasacyjna nie przysługuje.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób dokonania oraz

kryteria oceny kwalifikacyjnej, uwzględniając wśród kryteriów

1)

staranność, rzetelność i terminowość wykonywania zadań i czynności służbowych,

2)

celowość podejmowanych działań przy wykonywaniu zadań i czynności służbowych,

3)

współpracę z przełożonymi i innymi radcami,

4)

współpracę z podmiotami zewnętrznymi, w szczególności podmiotami reprezentującymi

Skarb Państwa i osobami prawnymi,

5)

rozwój zawodowy,

6)

umiejętność planowania i organizowania zadań oraz czynności służbowych,

7)

zgodność podejmowanych działań z kodeksem dobrych praktyk,

8)

nieskazitelny charakter,

9)

zdolności kierownicze, w przypadku radców pełniących funkcje kierownicze

- biorąc pod uwagę obiektywność i porównywalność ocen, mając na uwadze cel oceny kwalifikacyjnej,

jakim jest sprawdzenie czy radca wykonuje obowiązki służbowe zgodnie z zasadami wynikającymi

z treści ślubowania, o którym mowa w art. 56.

1.

Wynagrodzenie radcy składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za wieloletnią

pracę oraz dodatku funkcyjnego w razie powierzenia funkcji w Prokuratorii Generalnej.

2.

Radca wykonujący samodzielnie czynności zastępstwa jest uprawniony do dodatkowego

wynagrodzenia w wysokości 65% kosztów zastępstwa zasądzonych lub przyznanych w sprawie,

w której czynności te były przez niego wykonywane, jeżeli koszty te zostały uzyskane

od strony przeciwnej lub przekazane Prokuratorii Generalnej przez osobę zastępowaną,

jednak nie większej niż sześciokrotność stawki minimalnej określonej w przepisach

wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1999 i 2261). Termin i warunki wypłaty dodatkowego wynagrodzenia określa umowa cywilnoprawna.

3.

Jeżeli czynności zastępstwa w sprawie były wykonywane przez więcej niż jednego radcę,

kwotę dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, Prezes Prokuratorii Generalnej

dzieli między radców, z uwzględnieniem nakładu pracy poszczególnych radców. Suma kwot

przyznanych radcom nie może przekroczyć 65% kosztów zastępstwa, zasądzonych lub przyznanych

w sprawie.

4.

Prezesowi Prokuratorii Generalnej i wiceprezesom Prokuratorii Generalnej nie przysługuje

prawo do dodatkowego wynagrodzenia.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

1)

stawek wynagrodzenia zasadniczego radców,

2)

dodatków funkcyjnych osób pełniących w Prokuratorii Generalnej funkcje określone w

art. 43 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 oraz w zarządzeniu, o którym mowa w art. 48

- z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych i dodatków funkcyjnych sędziów

sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze

radców nie może być niższe niż 80% wynagrodzenia zasadniczego w najniższej stawce

sędziego sądu rejonowego i nie wyższe niż 130% wynagrodzenia zasadniczego w najwyższej

stawce awansowej sędziego sądu apelacyjnego, a najwyższy dodatek funkcyjny nie może

przekraczać kwoty dodatku funkcyjnego przewidzianego dla prezesa sądu apelacyjnego.

1.

Radcy przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po 5 latach

pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy

dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie

poprzednie, zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z

mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w Polskiej

Partii Robotniczej lub Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jak również w organach

bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób zaliczania zakończonych

okresów zatrudnienia do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę

oraz okresy, za które przysługuje ten dodatek, i terminy jego wypłaty, z uwzględnieniem

przepisów dotyczących takiego dodatku dla pracowników urzędów państwowych.

Radcom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

Radcy wykonującemu na polecenie przełożonego czynności służbowe poza stałym miejscem

pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową na

zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

1.

Radcy przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

6 dni - po 10 latach pracy w Prokuratorii Generalnej;

2)

12 dni - po 15 latach pracy w Prokuratorii Generalnej.

2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej na stanowiskach referendarza, radcy,

wiceprezesa i Prezesa oraz w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach asesorów sądowych,

asesorów prokuratorskich, sędziów i prokuratorów.

1.

Radcy, którego stosunek pracy został rozwiązany z powodu nabycia prawa do renty z

tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli radca przepracował co najmniej 20 lat - w

wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę ustalenia wysokości odprawy, o którym

mowa w ust. 1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 173 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

1.

Stosunek pracy radcy tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu na czas

trwania tego aresztowania.

2.

W okresie zawieszenia stosunku pracy radcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości połowy

wynagrodzenia miesięcznego przysługującego mu w dniu tymczasowego aresztowania.

3.

W przypadku prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego wypłaca

się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie umorzono warunkowo albo z

powodu przedawnienia lub amnestii.

4.

Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu

zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze radcy.

1.

Stosunek pracy radcy ulega rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia w przypadku

1)

niespełniania wymogów koniecznych do zajmowania stanowiska służbowego radcy, o których

mowa w art. 54 ust. 2 pkt 1, 2 lub 5;

2)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym

orzeczeniem sądu;

3)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych albo zakazu zajmowania

stanowiska w urzędach organów władzy publicznej lub wykonywania zawodu prawniczego;

4)

nieobecności w pracy przez okres 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;

5)

dwukrotnego otrzymania negatywnej oceny kwalifikacyjnej;

6)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą bez wypowiedzenia może nastąpić w razie ciągłej,

trwającej dłużej niż rok nieobecności w pracy z powodu choroby.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą następuje z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie stwierdzonej orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych albo innym równorzędnym orzeczeniem całkowitej lub częściowej niezdolności

do pracy.

4.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie reorganizacji Prokuratorii Generalnej, jeżeli przeniesienie

radcy na inne stanowisko służbowe nie jest możliwe.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, w okresie między rozwiązaniem stosunku pracy

a podjęciem zatrudnienia lub działalności gospodarczej, nie dłużej niż przez 6 miesięcy,

przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, obliczone według zasad

obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 173 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

6.

W przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 5, były radca pobiera świadczenie

określone w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm., wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu, a jeżeli radca nabył

prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 887, 1948 i 2036) - świadczenie pieniężne nie przysługuje.

7.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresu

pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, a także do okresów

składkowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Od świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, Prokuratoria Generalna odprowadza

składkę na ubezpieczenia społeczne na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą mianowanym może nastąpić

1)

w drodze porozumienia stron;

2)

za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez radcę.

2.

Okres wypowiedzenia stosunku pracy z radcą mianowanym kończy się ostatniego dnia miesiąca

kalendarzowego.

3.

W okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub w okresie ustalonym w porozumieniu stron,

nie dłuższym niż 3 miesiące, radca mianowany może być zwolniony z obowiązku wykonywania

czynności służbowych, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku

pracy.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do stosunku pracy radców stosuje

się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

1.

W Urzędzie Prokuratorii Generalnej są zatrudniani referendarze.

2.

Referendarz wykonuje, pod nadzorem radcy

1)

czynności procesowe przed sądami powszechnymi i polubownymi;

2)

inne czynności związane z wykonywaniem zadań Prokuratorii Generalnej.

3.

Referendarz wykonuje polecenia przełożonych oraz radców, dotyczące treści czynności.

4.

Jeżeli referendarz nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 3, może żądać,

by zmieniono polecenie albo by wyłączono go od udziału w sprawie. W sprawach tych

rozstrzyga ostatecznie przełożony lub radca, który wydał polecenie.

5.

W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem ujawnią się nowe okoliczności, referendarz

samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym tokiem postępowania.

Na stanowisku referendarza może być zatrudniona osoba o nieskazitelnym charakterze,

spełniająca warunki, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 1-3 i 5, oraz która przez

co najmniej 2 lata wykonywała wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio

związane ze świadczeniem pomocy prawnej, stosowaniem lub tworzeniem prawa lub pracowała

na stanowisku związanym bezpośrednio z działalnością orzeczniczą i pomocą w tym zakresie

w pracy sędziów.

Przed nawiązaniem stosunku pracy referendarz składa wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej

ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, stać na straży Jej praw i interesów, obowiązki swoje wypełniać sumiennie,

zachować w tajemnicy informacje mi powierzone, a w postępowaniu kierować się zasadami

godności i uczciwości.”. Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi

dopomóż Bóg.”.

1.

Wynagrodzenie referendarza składa się z wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego

zajmowanemu stanowisku służbowemu oraz dodatku za wieloletnią pracę ustalanego na

zasadach określonych w art. 68.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość miesięcznych stawek

wynagrodzenia zasadniczego referendarzy, z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych

sędziów sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze

referendarzy nie może przekraczać 85% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego

w trzeciej stawce awansowej.

3.

Referendarz wykonujący pod nadzorem radcy czynności zastępstwa jest uprawniony do

dodatkowego wynagrodzenia w wysokości nie większej niż 65% kosztów zastępstwa zasądzonych

lub przyznanych w sprawie, w której czynności te były przez niego wykonywane, jeżeli

radca nadzorujący złoży wniosek o podział kosztów zastępstwa pomiędzy radcę nadzorującego

i referendarza oraz jeżeli koszty te zostały uzyskane od strony przeciwnej lub przekazane

do Urzędu Prokuratorii Generalnej przez osobę zastępowaną, jednak nie większej niż

sześciokrotność stawki minimalnej określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze. Termin i warunki wypłaty dodatkowego wynagrodzenia określa umowa cywilnoprawna.

4.

Jeżeli czynności zastępstwa w sprawie były wykonywane przez więcej niż jednego radcę

lub referendarza, kwotę dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3 oraz art.

67 ust. 2, Prezes Prokuratorii Generalnej dzieli między radców lub referendarzy, z

uwzględnieniem nakładu pracy poszczególnych radców lub referendarzy oraz uwzględniając

wniosek radcy nadzorującego co do podziału kosztów między referendarzy.

5.

Suma kwot przyznanych radcom lub referendarzom nie może przekroczyć 65% kosztów zastępstwa

zasądzonych lub przyznanych w sprawie.

1.

Do osób zatrudnionych na stanowisku referendarza stosuje się przepisy art. 31, art.

51 ust. 3, art. 59, art. 62-66, art. 69, art. 70, art. 72 i art. 76.

2.

Osoba pozostająca z referendarzem w takiej relacji, która uprawniałaby tę osobę do

odmowy składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Prokuratorii Generalnej.

1.

W Urzędzie Prokuratorii Generalnej mogą być zatrudnieni pracownicy inni niż radcowie

i referendarze, w tym asystenci radców, biegli i tłumacze.

2.

Na stanowisku asystenta radcy może być zatrudniona osoba o nieskazitelnym charakterze,

spełniająca warunki, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 i 5.

3.

Asystent radcy wykonuje zadania związane z przygotowaniem czynności radcy w postępowaniu

przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi oraz inne czynności związane

z wykonywaniem zadań Prokuratorii Generalnej.

4.

Prezes Prokuratorii Generalnej może przyznać pracownikom innym niż radcowie i referendarze

nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej z funduszu nagród, o którym mowa

w art. 46 ust. 2.

5.

Osoba pozostająca z pracownikiem Prokuratorii Generalnej w takiej relacji, która uprawniałaby

tę osobę do odmowy składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Prokuratorii Generalnej.

6.

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą, do pracowników innych niż radcowie i

referendarze, stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, a w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

1.

Radca ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą

obrazę przepisów prawa i za uchybienia godności zawodu.

2.

Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu czynności służbowych, stanowiące ścigane

z oskarżenia prywatnego zniewagę i zniesławienie strony, jej pełnomocnika, kuratora,

świadka, biegłego lub tłumacza, radca odpowiada tylko dyscyplinarnie.

1.

Za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nieuzasadniające wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, Prezes Prokuratorii Generalnej może udzielić radcy ostrzeżenia na

piśmie, po uprzednim wysłuchaniu radcy. Przepisy art. 91 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio.

2.

Radca może w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostrzeżenia na piśmie wystąpić do

sądu pracy właściwego ze względu na siedzibę Urzędu Prokuratorii Generalnej o uchylenie

ostrzeżenia. Od orzeczenia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna nie przysługuje.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

nagana z pozbawieniem możliwości objęcia funkcji przez okres do 3 lat;

5)

pozbawienie funkcji;

6)

wydalenie z pracy w Prokuratorii Generalnej.

1.

Postępowanie dyscyplinarne może być wszczęte niezależnie od innych rodzajów odpowiedzialności

za ten sam czyn.

2.

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia uzyskania

wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani

po upływie 3 lat od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w

pracy radca nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie

rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się radcy do pracy.

Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

następuje wcześniej niż przedawnienie karne.

3.

W razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem terminu, o którym mowa

w ust. 2 w zdaniu pierwszym, karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje, jeżeli

od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat. Jeżeli jednak przed upływem terminu, o którym

mowa w ust. 2 w zdaniu pierwszym, sprawa nie została prawomocnie zakończona, komisja

dyscyplinarna orzeka o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego i umarza postępowanie

w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

4.

Jeżeli czyn uzasadniający odpowiedzialność dyscyplinarną zawiera znamiona przestępstwa,

ustanie karalności przewinienia dyscyplinarnego następuje nie wcześniej niż ustanie

karalności przestępstwa.

5.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy radcy w Prokuratorii Generalnej

w toku postępowania dyscyplinarnego, postępowanie to umarza się.

1.

Radca może być zawieszony w czynnościach służbowych, jeżeli z uwagi na charakter czynu

konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania czynności służbowych.

2.

Prawo zawieszenia w czynnościach służbowych przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej.

Na decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego

- sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na siedzibę Urzędu Prokuratorii

Generalnej, za pośrednictwem Prezesa Prokuratorii Generalnej. Do rozpoznania zażalenia

stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o apelacji.

3.

Zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje z mocy prawa, jeżeli w terminie 3 miesięcy

od dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko radcy postępowania dyscyplinarnego, a także

z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania.

4.

W toku postępowania dyscyplinarnego komisja dyscyplinarna może w każdym czasie uchylić

zawieszenie w czynnościach.

5.

Komisja dyscyplinarna II instancji, wydając orzeczenie dyscyplinarne, może orzec o

utrzymaniu w mocy zawieszenia w czynnościach służbowych do dnia wniesienia odwołania,

o którym mowa w art. 94 ust. 2, lub upływu terminu do jego wniesienia. W przypadku

wniesienia odwołania zawieszenie w czynnościach pozostaje w mocy do czasu rozpoznania

odwołania, chyba że sąd apelacyjny uchyli zawieszenie wcześniej.

6.

Prezes Prokuratorii Generalnej może w każdym czasie uchylić zawieszenie w czynnościach

służbowych, także w przypadkach, o których mowa w ust. 5.

7.

W przypadku gdy radca został zawieszony w czynnościach służbowych, Prezes Prokuratorii

Generalnej obniża wysokość jego wynagrodzenia miesięcznego na czas trwania zawieszenia

maksymalnie do 50%. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte w terminie

3 miesięcy od dnia zawieszenia w czynnościach albo zostało umorzone, z innej przyczyny

niż rozwiązanie stosunku pracy przez radcę, lub zakończyło się uniewinnieniem, radcy

wypłaca się zatrzymane wynagrodzenie.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej

w I instancji i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej w II instancji.

2.

Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,

powołuje na okres 5 lat Prezes Prokuratorii Generalnej.

3.

Członkiem komisji dyscyplinarnej może być radca dający należytą rękojmię wykonywania

tej funkcji.

4.

Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.

5.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

1.

Pełnomocnikiem może być adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio art. 77, art. 78, art. 81a § 1-3,

art. 83, art. 84, art. 86 § 2 oraz przepisy wydane na podstawie art. 81a § 4.

2.

Na zasadach określonych w odrębnej ustawie czynności zastępstwa wykonuje Prokuratoria

Generalna Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego Prokuratorii Generalnej powołuje, na okres kadencji komisji

dyscyplinarnej, Prezes Prokuratorii Generalnej spośród radców Prokuratorii Generalnej.

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie Prezesa Prokuratorii

Generalnej. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia radcę,

którego ono dotyczy.

3.

Decyzję o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego podejmuje Prezes Prokuratorii Generalnej na podstawie wniosku rzecznika

dyscyplinarnego.

4.

Prezes Prokuratorii Generalnej ma prawo zasięgać informacji od rzecznika dyscyplinarnego

o treści rozstrzygnięć podjętych przez rzecznika dyscyplinarnego i komisję dyscyplinarną.

Prezes Prokuratorii Generalnej ma prawo otrzymywać od rzecznika dyscyplinarnego odpisy

orzeczeń i protokołów posiedzeń, jeżeli są one w posiadaniu rzecznika dyscyplinarnego.

5.

Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności

1)

prowadzenie postępowania wyjaśniającego;

2)

składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania

wyjaśniającego to uzasadniają;

3)

udział w rozprawach przed komisjami dyscyplinarnymi w charakterze strony;

4)

wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej;

5)

udział w postępowaniu odwoławczym.

1.

Jeżeli postępowanie wyjaśniające nie dostarczyło podstaw do sporządzenia wniosku o

wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

2.

W postanowieniu o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wskazuje się przyczyny umorzenia.

Od postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśniającego nie przysługuje odwołanie.

1.

Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem złożenia

wniosku przez rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z uwzględnieniem

przepisów o tajemnicy prawnie chronionej.

3.

W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy

w Prokuratorii Generalnej, a obwiniony w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku

rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania nie wskaże obrońcy, przewodniczący

składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród radców. Obrońca wyznaczony przez przewodniczącego

pełni swoje obowiązki do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie,

o ile nie zostanie zwolniony wcześniej z tego obowiązku przez komisję dyscyplinarną

albo sąd.

4.

Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w

toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,

jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie

w sprawie.

5.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy. Należyte usprawiedliwienie niestawiennictwa obwinionego

lub jego obrońcy na rozprawie wymaga wskazania i uprawdopodobnienia wyjątkowych przyczyn,

zaś w przypadku choroby - przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego

niemożność stawienia się na rozprawie.

6.

W przypadku ustanowienia obrońcy usprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy, o ile obrońca stawił się na rozprawie. W przypadku

usprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego komisja dyscyplinarna może zamknąć

rozprawę, jeżeli obwiniony został wcześniej wysłuchany albo pouczony na rozprawie

o prawie złożenia wyjaśnień nie skorzystał z tego prawa.

7.

Rozstrzygnięcia komisji dyscyplinarnej zapadają w formie orzeczeń i postanowień.

8.

Przewodniczący składu orzekającego w toku postępowania może wydawać zarządzenia, w

szczególności dotyczące pozostawienia pism w aktach bez nadania dalszego biegu.

9.

Rozprawa jest jawna dla radców. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może

wyłączyć jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

10.

Orzeczenie ogłasza się bezpośrednio po naradzie.

11.

W wyjątkowych przypadkach komisja dyscyplinarna I instancji może odroczyć ogłoszenie

orzeczenia na czas nie dłuższy niż 7 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący

składu orzekającego zawiadamia strony bezpośrednio po zakończeniu narady.

12.

Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze

motywy rozstrzygnięcia.

13.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w terminie

14 dni od dnia jego ogłoszenia.

1.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji kończącego postępowanie w sprawie

strony mają prawo wniesienia odwołania. W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia

lub jego część. Od innych orzeczeń, postanowień i zarządzeń można się odwołać w odwołaniu

od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

2.

Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji

dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

3.

W przypadku złożenia odwołania od orzeczenia innego niż kończące sprawę lub postanowienia

albo zarządzenia, komisja dyscyplinarna wydaje postanowienie o odrzuceniu odwołania,

na które przysługuje odwołanie wyłącznie w odwołaniu od orzeczenia kończącego postępowanie

w sprawie.

1.

Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie podlega wykonaniu.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.

2.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do sądu apelacyjnego

- sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na siedzibę Urzędu Prokuratorii

Generalnej. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego skarga kasacyjna nie przysługuje.

3.

Odwołanie, o którym mowa w ust. 2, wnosi się za pośrednictwem komisji dyscyplinarnej

II instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Przepis art. 93 stosuje się odpowiednio.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

radcy.

2.

Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.

3.

Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej,

uważa się za niebyłą i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i

akt osobowych radcy po upływie 2 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja

dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia w pracy i zachowanie się radcy, może na

jego wniosek lub jego przełożonego uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie

w terminie wcześniejszym.

4.

Po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany

może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

5.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w art. 84 ust.

1, z tym że uprawnienie do uznania ostrzeżenia za niebyłe i zarządzenia jego wykreślenia

przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej.

W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, 1948 i 2138). Nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym, powodzie cywilnym, przedstawicielu

społecznym, postępowaniu przygotowawczym oraz środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów

o karze pieniężnej.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, 1823, 1860, 1948, 2138 i 2260) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 67 § 1

„

§ 1

W zakresie określonym odrębną ustawą za inne niż Skarb Państwa państwowe osoby prawne,

osoby z udziałem Skarbu Państwa i osoby prawne z udziałem państwowych osób prawnych

czynności procesowe może podejmować Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

2)

w art. 259 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wojskowi i urzędnicy niezwolnieni od zachowania w tajemnicy informacji niejawnych

o klauzuli „zastrzeżone” lub „poufne” oraz osoby zobowiązane do zachowania tajemnicy

Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli ich zeznanie miałoby być

połączone z jej naruszeniem;

”

;

3)

użyte w art. 5, w art. 67 w § 2 w zdaniu drugim, w art. 87„Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”.

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. z 2011 r. poz. 430 i 654 oraz z 2015 r. poz. 1348 i 1960) w art. 2

1)

w pkt 2 skreśla się wyrazy „Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa”;

2)

w pkt 3 skreśla się wyrazy „wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa”.

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1999) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 66

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

osób, które przez okres co najmniej 3 lat zajmowały stanowisko Prezesa Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jej wiceprezesa lub radcy albo wykonywały zawód

komornika;

”

,

b)

w ust. 2 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

osoby, które zajmują stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

”

;

2)

w art. 72 w ust. 1 pkt 4a otrzymuje brzmienie

„

4a)

podjęcia zatrudnienia na stanowisku Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, jej wiceprezesa, radcy lub referendarza;

”

;

3)

w art. 78a w ust. 4 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

dokumenty potwierdzające zatrudnienie na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej;

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 233 i 1579) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 25

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

osób, które przez okres co najmniej 3 lat zajmowały stanowisko Prezesa Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jej wiceprezesa lub radcy albo wykonywały zawód

komornika;

”

,

b)

w ust. 2 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

osoby, które zajmują stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

”

;

2)

w art. 28 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

podjęcia zatrudnienia na stanowisku Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, jej wiceprezesa, radcy lub referendarza.

”

;

3)

w art. 36

„

9)

dokumenty potwierdzające zatrudnienie na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej;

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(Dz. U. z 2016 r. poz. 790, 996, 1159, 1948 i 2175) w art. 36

„

17)

Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej;

”

.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1511 i 2074) w art. 1 w ust. 1 pkt 8a otrzymuje brzmienie

„

8a)

Urzędzie Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach nieuregulowanych

w odrębnych przepisach;

”

.

W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1796 i 1948) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12

a)

w § 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

co najmniej przez 3 lata zajmowały stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, jej wiceprezesa lub radcy.

”

,

b)

w § 2 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

zajmują stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

”

;

2)

w art. 74a w § 4 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

dokumenty potwierdzające zatrudnienie na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej;

”

.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 720 i 1165) w art. 34a w ust. 5 w pkt 10 wyrazy „Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1096 oraz z 2016 r. poz. 677) art. 49a otrzymuje brzmienie

„

Art. 49a.

Jeżeli w toku kontroli powstanie wątpliwość wymagająca interpretacji przepisów prawnych

związanych z ochroną praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej, dyrektor właściwej

jednostki organizacyjnej Najwyższej Izby Kontroli lub upoważniona przez niego osoba

zwraca się do Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o wydanie

opinii prawnej w tej sprawie.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, 1948 i 2138) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 88 otrzymuje brzmienie

„

Art. 88.

1.

Pełnomocnikiem może być adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio art. 77, art. 78, art. 81a § 1-3,

art. 83, art. 84, art. 86 § 2 oraz przepisy wydane na podstawie art. 81a § 4.

2.

Na zasadach określonych w odrębnej ustawie czynności zastępstwa wykonuje Prokuratoria

Generalna Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

2)

w art. 180 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy notarialnej, adwokackiej, radcy prawnego,

doradcy podatkowego, lekarskiej, dziennikarskiej lub statystycznej oraz tajemnicy

Prokuratorii Generalnej, mogą być przesłuchiwane co do faktów objętych tą tajemnicą

tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność

nie może być ustalona na podstawie innego dowodu. W postępowaniu przygotowawczym w

przedmiocie przesłuchania lub zezwolenia na przesłuchanie decyduje sąd, na posiedzeniu

bez udziału stron, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od daty doręczenia wniosku prokuratora.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2006 r. poz. 1584, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

pkt 3a otrzymuje brzmienie

„

3a)

radców Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej i referendarzy zatrudnionych

w Urzędzie Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej;

”

,

b)

po pkt 3b dodaje się pkt 3c w brzmieniu

„

3c)

pracowników zatrudnionych w Urzędzie Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

do wykonywania zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. poz. 2261);

”

;

2)

w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakaz zajmowania stanowisk w organach spółek, o którym mowa w art. 4 pkt 1, nie dotyczy

osób wymienionych w art. 2 pkt 1, 2, 3a, 3c i 6-10, o ile zostały zgłoszone do objęcia

takich stanowisk w spółce prawa handlowego przez: Skarb Państwa, inne państwowe osoby

prawne, spółki, w których udział Skarbu Państwa przekracza 50% kapitału zakładowego

lub 50% liczby akcji, jednostki samorządu terytorialnego, ich związki lub inne osoby

prawne jednostek samorządu terytorialnego; osoby te nie mogą zostać zgłoszone do więcej

niż dwóch spółek prawa handlowego z udziałem podmiotów zgłaszających te osoby.

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 358 i 2103) w art. 22 w § 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

adwokatów, radców prawnych oraz notariuszy, którzy wykonywali ten zawód co najmniej

przez 3 lata, a także osób, które, przez taki sam okres, zajmowały stanowiska: prezesa,

wiceprezesa lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1138 i 1358) w art. 10 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8-10, nie dotyczą sędziów, asesorów sądowych,

prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, notariuszy, radców Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej oraz osób posiadających stopień doktora nauk prawnych.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm. w art. 298 w pkt 6b wyrazy „Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2062, 1948 i 2103) wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w art. 51 w § 1, w art. 53b, w art. 57a w § 10, w art. 57i w § 2, w art. 92

w § 2, w art. 106h w § 3 w pkt 1, w art. 106o w § 11, w art. 106w w § 2 i w art. 118,

w różnym przypadku wyrazy „Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”;

2)

użyte w art. 57a w § 3, w art. 61 w § 2 w pkt 5, w art. 63 w § 2 w pkt 1a, w art.

106h w § 3, w art. 106o w § 3 i w art. 106s w § 1 i 2, w różnym przypadku wyrazy „starszy radca lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”;

3)

w art. 57f

a)

§ 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza

albo zajmującego stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

jest dokonywana w oparciu o badanie jakości, sprawności, rzetelności i terminowości

dokonywanych czynności bądź jakości i rzetelności sporządzonych opinii prawnych lub

innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa, a także

podnoszenia kwalifikacji zawodowych i kultury urzędowania obejmującej kulturę osobistą

oraz sposób zachowania wobec uczestników postępowania i współpracowników.

§ 2.

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata lub radcy prawnego albo zajmującego

stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej jest dokonywana

na podstawie badania akt co najmniej pięćdziesięciu spraw różnych kategorii lub opinii

prawnych i innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem

prawa, wybranych losowo spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 57a §

3. Przepis art. 57b § 4 stosuje się odpowiednio. Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji

może objąć badaniem także akta spraw sądowych, w których kandydat występował w charakterze

zastępcy procesowego, a których nie ujęto w wykazie, oraz zwracać się do prezesów

sądów o wskazanie sygnatur i przedstawienie akt takich spraw.

”

,

b)

§ 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

Do oceny kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej dołącza się protokoły okresowych ocen kwalifikacyjnych oraz

odpisy prawomocnych orzeczeń o ukaraniu karą dyscyplinarną, chyba że kara została

uznana za niebyłą.

”

;

4)

w art. 64 w § 2 pkt 1a otrzymuje brzmienie

„

1a)

zajmował stanowisko Prezesa, wiceprezesa, radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej - co najmniej przez osiem lat;

”

;

5)

w art. 92 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach: asesorów sądowych,

asesorów prokuratorskich, sędziów i prokuratorów, w Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej na stanowiskach: Prezesa, wiceprezesa lub radcy, a także okresy wykonywania

zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach

władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne okresy zatrudnienia,

jeżeli z tego tytułu przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

”

;

6)

w art. 106s § 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

Do oceny kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej dołącza się protokoły okresowych ocen kwalifikacyjnych oraz

odpisy prawomocnych orzeczeń o ukaraniu karą dyscyplinarną, chyba że kara została

uznana za niebyłą.

”

.

W ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w § 1 w pkt 7 wyrazy „starszego radcy lub radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”;

2)

w art. 6a w § 1 w pkt 2 wyrazy „starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”;

3)

w art. 7 w § 1 wyrazy „starszego radcy lub radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 718, 846, 996, 1579, 1948 i 2103) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 28 w § 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

W zakresie określonym ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. poz. 2261) za Skarb Państwa czynności w postępowaniu podejmuje Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej

Polskiej.

”

;

2)

w art. 175 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator,

notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub

doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem

albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik

Praw Dziecka.

”

;

3)

w art. 264 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 2, Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje

na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokuratora Generalnego, Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw

Dziecka, a uchwały, o których mowa w art. 15 § 1 pkt 3, na podstawie postanowienia

składu orzekającego.

”

.

W ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1254 i 2103) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 w § 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

ma co najmniej dziesięcioletni staż pracy na stanowisku sędziego, prokuratora, Prezesa

Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jej wiceprezesa lub radcy albo

wykonywania w Polsce zawodu adwokata, radcy prawnego lub notariusza.

”

;

2)

w art. 60 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Z wnioskiem, o którym mowa w § 1, mogą wystąpić również Rzecznik Praw Obywatelskich

i Prokurator Generalny oraz, w zakresie swojej właściwości, Prokuratoria Generalna

Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Dziecka, Przewodniczący Rady Dialogu Społecznego,

Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego i Rzecznik Finansowy.

”

.

W ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2171 i 2260) w art. 218a wyrazy „radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”.

W ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1721, 1948 i 2260) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 pkt 16 otrzymuje brzmienie

„

16)

radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

”

;

2)

w art. 8 pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

pkt 16 - Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

”

;

3)

w art. 21f ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przepisy art. 21e ust. 1 i 3 nie dotyczą sędziów, prokuratorów, radców Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, adwokatów, radców prawnych, notariuszy i komorników,

którzy w tym zakresie podlegają sądownictwu dyscyplinarnemu. Przepis art. 21e ust.

2 stosuje się odpowiednio.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie

Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1203, z 2015 r. poz. 1607 oraz z 2016 r. poz. 1948) uchyla się art. 12 i art. 13.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Komitecie do Spraw Europejskich

(Dz. U. poz. 1277) w art. 2 w ust. 2 w pkt 2 w lit. b kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. c w brzmieniu

„

c)

Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo wyznaczony przez niego

wiceprezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

”

.

W ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 976) art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

Jeżeli na stanowisko sędziowskie albo asesorskie swoje kandydatury zgłosiły osoby

wykonujące zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza albo zajmujące stanowisko prokuratora,

asesora prokuratorskiego, radcy lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, o posiedzeniu zespołu zawiadamia się odpowiednio: Naczelną Radę Adwokacką,

Krajową Radę Radców Prawnych, Krajową Radę Notarialną, Krajową Radę Prokuratorów przy

Prokuratorze Generalnym, Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przedstawiciel Naczelnej Rady Adwokackiej, Krajowej

Rady Radców Prawnych, Krajowej Rady Notarialnej, Krajowej Rady Prokuratorów przy Prokuratorze

Generalnym, Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej może wziąć udział

w posiedzeniu zespołu z głosem doradczym.

”

.

W ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. poz. 177, 1579, 2103 i 2149) wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w art. 75 w § 2 w pkt 3 i w art. 76 w § 1-3 wyrazy „, starszego radcy i radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „i radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”;

2)

w art. 83

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Kandydat na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który wykonuje

zawód adwokata lub radcy prawnego bądź zajmuje stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej, do zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt 50 spraw sądowych

różnych kategorii, w których występował w charakterze zastępcy procesowego, a jeżeli

występował w mniejszej liczbie spraw - wykaz sygnatur akt wszystkich tych spraw, ze

wskazaniem sądów, w których sprawy te toczyły się lub toczą, lub odpisy wszystkich,

jednak nie więcej niż 50 opinii prawnych i innych dokumentów sporządzonych w związku

ze stosowaniem lub tworzeniem prawa; radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej dołącza ponadto opinię przełożonego.

”

,

b)

w § 6 wyrazy „Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „Rzeczypospolitej Polskiej”;

3)

użyte w art. 88 w § 1, 2 i 6 wyrazy „, starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”;

4)

w art. 89 wyrazy „Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „Rzeczypospolitej Polskiej”;

5)

w art. 119 w § 2 wyrazy „w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku: prezesa, wiceprezesa, starszego

radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa” zastępuje się wyrazami „w Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisku: Prezesa, wiceprezesa,

radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej”;

6)

art. 159 otrzymuje brzmienie

„

Art. 159.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego prokuratora w toku postępowania

dyscyplinarnego postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w organach

administracji publicznej, urzędzie obsługującym organ administracji publicznej, Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jako adwokat, radca prawny albo notariusz, sąd

przesyła wyrok odpowiednio właściwemu organowi administracji publicznej, kierownikowi

urzędu, Prezesowi Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelnej Radzie

Adwokackiej lub Krajowej Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.

”

.

Prezes Prokuratorii Generalnej składa sprawozdanie z działalności Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa za rok 2016 w terminie określonym w art. 3.

1.

Z dniem 1 stycznia 2017 r.

1)

zadania Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przejmuje Prokuratoria Generalna;

2)

państwową jednostkę organizacyjną Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa przekształca

się w Urząd Prokuratorii Generalnej;

3)

wierzytelności i zobowiązania Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa stają się wierzytelnościami i zobowiązaniami Skarbu Państwa

reprezentowanego przez Prezesa Prokuratorii Generalnej;

4)

stroną umów i porozumień, zawartych przez Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa staje się Skarb Państwa reprezentowany przez

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej może dysponować środkami zgromadzonymi na rachunkach

bankowych prowadzonych dotychczas dla Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

3.

Nagrody ze środków, o których mowa w art. 46 ust. 2 pkt 2, wypłaca się po raz pierwszy

w roku 2018.

1.

W sprawach, w których czynności zastępstwa przed dniem wejścia w życie ustawy wykonywała

Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna.

2.

Legitymacje służbowe radców i starszych radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

mogą być używane jako legitymacje służbowe radców Prokuratorii Generalnej, o których

mowa w art. 33 ust. 2, przez okres ważności tych legitymacji nie dłużej jednak niż

do dnia 30 czerwca 2017 r.

Do spraw przekazanych przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa do prowadzenia właściwym

jednostkom organizacyjnym Skarbu Państwa przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

Umowy cywilnoprawne określające wysokość i termin wypłaty dodatkowego wynagrodzenia

radcy lub starszego radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa zawarte przed dniem

wejścia w życie ustawy wygasają w dniu wejścia w życie ustawy.

2.

Rozliczenie kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych lub przyznanych na rzecz Skarbu

Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przed dniem wejścia w życie ustawy

następuje na zasadach dotychczasowych.

1.

Urząd Prokuratorii Generalnej staje się z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach

pracy z pracownikami Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

2.

Osoby zatrudnione na stanowisku Prezesa albo wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa w dniu wejścia w życie ustawy stają się odpowiednio Prezesem Prokuratorii

Generalnej albo wiceprezesami Prokuratorii Generalnej.

3.

Osoby będące w dniu wejścia w życie ustawy starszymi radcami Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa albo radcami Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa stają się radcami

Prokuratorii Generalnej. Pozostałe warunki zatrudnienia i wysokość wynagrodzenia pozostają

bez zmian.

4.

Inne osoby będące w dniu wejścia w życie ustawy pracownikami Głównego Urzędu Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa, w tym asystenci radców, stają się pracownikami Urzędu Prokuratorii

Generalnej.

5.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy Urząd Prokuratorii Generalnej

jest obowiązany zaproponować nowe warunki pracy i płacy pracownikom, o których mowa

w ust. 3 i 4, oraz wskazać termin, nie krótszy niż 7 dni, do którego pracownicy mogą

złożyć oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W razie

nieuzgodnienia nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje

się z upływem okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik

złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków, albo od dnia, do którego

mógł złożyć takie oświadczenie.

1.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy Prezes Prokuratorii Generalnej oraz

wiceprezesi Prokuratorii Generalnej, złożą wobec Prezesa Rady Ministrów ślubowanie,

o którym mowa w art. 41 ust. 2.

2.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy radcowie Prokuratorii Generalnej

złożą wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej ślubowanie, o którym mowa w art. 56.

1.

Ilekroć przepisy odrębne uzależniają skutki prawne, w tym nabycia uprawnień do wykonywania

zawodu notariusza, radcy prawnego lub adwokata, a także objęcia stanowiska sędziego

lub prokuratora, od określonego stażu na stanowisku radcy w Prokuratorii Generalnej

do stażu tego zalicza się również okres zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa na stanowisku radcy lub starszego radcy, wiceprezesa i Prezesa.

2.

Do okresu pracy na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej, od którego zależą uprawnienia

pracownicze, wlicza się okresy zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

na stanowiskach Prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy.

1.

Sprawy dyscyplinarne radców i starszych radców Prokuratorii Generalnej wszczęte przed

dniem wejścia w życie ustawy toczą się na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.

2.

Komisje dyscyplinarne Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa i rzecznik dyscyplinarny

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa powołani przed dniem wejścia w życie ustawy

stają się komisjami dyscyplinarnymi Prokuratorii Generalnej i rzecznikiem dyscyplinarnym

Prokuratorii Generalnej i pełnią swoje funkcje przez okres, na jaki zostały powołane.

1.

Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa staje

się Zakładowym Funduszem Świadczeń Socjalnych Prokuratorii Generalnej.

2.

Członkowie Komisji Socjalnej i reprezentanci pracowników powołani w Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa stają się członkami Komisji Socjalnej i reprezentantami pracowników

Prokuratorii Generalnej i pełnią swoje funkcje przez okres, na jaki zostali powołani.

Ilekroć w przepisach jest mowa o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa należy przez

to rozumieć Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy, o której

mowa w art. 134, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 37, jednak nie dłużej niż do dnia 1 lipca 2017 r.

1.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań Prokuratorii

Generalnej i Prezesa Prokuratorii Generalnej, wynikających z ustawy w poszczególnych

latach wynosi w

1)

2017 r. - 54 446 744 zł;

2)

2018 r. - 51 498 193 zł;

3)

2019 r. - 51 498 193 zł;

4)

2020 r. - 51 498 193 zł;

5)

2021 r. - 51 498 193 zł;

6)

2022 r. - 51 498 193 zł;

7)

2023 r. - 51 498 193 zł;

8)

2024 r. - 51 498 193 zł;

9)

2025 r. - 51 498 193 zł;

10)

2026 r. - 51 498 193 zł.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym

mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa w ust. 3.

3.

W przypadku gdy wysokość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie

więcej niż 65% limitu wydatków przewidzianych na dany rok, dysponent środków zmniejsza

wysokość środków przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę

pomiędzy wysokością tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.

4.

W przypadku gdy wysokość wydatków w poszczególnych miesiącach jest zgodna z planem

finansowym, przepisu ust. 3 nie stosuje się.

Traci moc ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1313 i 1579).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 1 pkt 6

i ust. 4 pkt 3, art. 12-14, art. 18-20, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 5 i 6 oraz

art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego prokuratora w toku postępowania

dyscyplinarnego postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w organach

administracji publicznej, urzędzie obsługującym organ administracji publicznej, Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jako adwokat, radca prawny albo notariusz, sąd

przesyła wyrok odpowiednio właściwemu organowi administracji publicznej, kierownikowi

urzędu, Prezesowi Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelnej Radzie

Adwokackiej lub Krajowej Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.