Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o diagnostyce laboratoryjnej

Ustawa określa

1)

zasady i warunki wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w medycznym laboratorium

diagnostycznym;

2)

zasady i warunki wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;

3)

zasady organizacji i działania samorządu diagnostów laboratoryjnych.

Medyczne laboratorium diagnostyczne, zwane dalej „laboratorium”, wykonuje badania

in vitro materiału biologicznego.

Czynności diagnostyki laboratoryjnej obejmują

1)

badania laboratoryjne, mające na celu określenie właściwości fizycznych, chemicznych

i biologicznych oraz składu płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek pobranych

dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;

2)

mikrobiologiczne badania laboratoryjne płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek

pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;

3)

działania zmierzające do ustalenia zgodności tkankowej;

4)

wykonywanie oceny jakości i wartości diagnostycznej badań, o których mowa w pkt 1-3,

oraz laboratoryjnej interpretacji i autoryzacji wyniku badań;

5)

działalność naukową i dydaktyczną prowadzoną w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej.

1.

Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1535 i 1579), zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie

1)

diagnosta laboratoryjny;

2)

kierownik specjalizacji.

2

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 1 czynności za pomocą SMK jest

potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej

osoby.

3

Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 2, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień

1)

opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem

zaufanym ePUAP w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579) lub

2)

potwierdzonego przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych w zakresie tożsamości

osoby, która konto założyła.

4.

Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje w stosunku do

1)

diagnosty laboratoryjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych;

2)

kierownika specjalizacji - właściwa akredytowana podstawowa jednostka organizacyjna

uczelni, która prowadzi studia na kierunku analityka medyczna.

(uchylony)

Tytuł zawodowy „diagnosta laboratoryjny” podlega ochronie prawnej.

1.

Diagności laboratoryjni zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego, zwanego

dalej „samorządem”.

2.

Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega wyłącznie przepisom

ustawy.

3.

Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest Krajowa Izba

Diagnostów Laboratoryjnych, z siedzibą w Warszawie.

4.

Nadzór nad działalnością samorządu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie

i formach określonych niniejszą ustawą.

Osobą uprawnioną do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej

w laboratorium jest

1)

diagnosta laboratoryjny;

2)

osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza i prawo wykonywania zawodu lekarza oraz wiedzę

i umiejętności w zakresie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej, o których

mowa w art. 2, uzyskane w ramach specjalizacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2015 r. poz. 464, z późn. zm. lub posiadająca umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny, o których mowa

w art. 17 ust. 1 tej ustawy.

1.

Osobą uprawnioną do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium

jest również osoba, która posiada

1)

tytuł zawodowy technika analityki medycznej;

2)

tytuł zawodowy licencjata uzyskany na kierunku analityka medyczna;

3)

tytuł zawodowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wykonują samodzielnie czynności diagnostyki

laboratoryjnej, o których mowa w art. 2 pkt 1-3, a czynności, o których mowa w art.

2 pkt 4, pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.

3.

Osoby, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, wykonują wszystkie czynności diagnostyki

laboratoryjnej pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.

4.

Osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza i prawo wykonywania zawodu lekarza, w czasie

realizacji programu specjalizacji i innych form kształcenia podyplomowego, odbywanych

na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, wykonuje czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium pod nadzorem osób,

o których mowa w art. 6.

1.

Osoby uprawnione, o których mowa w art. 6 i 6a, w zależności od posiadanych kwalifikacji

zawodowych, mogą wykonywać zabiegi i czynności polegające na pobraniu od pacjenta

materiału do badań laboratoryjnych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zabiegów i czynności, o których mowa w ust.

1, uwzględniając w szczególności bezpieczeństwo pacjenta oraz kwalifikacje zawodowe

osób uprawnionych do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

1.

Diagnostą laboratoryjnym jest osoba, która

1)

ukończyła studia wyższe na kierunku analityka medyczna i uzyskała tytuł zawodowy magistra

lub

2)

ukończyła studia wyższe na kierunkach

a)

biologia lub farmacja i uzyskała tytuł zawodowy magistra,

b)

chemia lub biotechnologia i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub magistra inżyniera,

c)

weterynaria i uzyskała tytuł zawodowy lekarza weterynarii

- oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, potwierdzone egzaminem,

albo uzyskała specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityki

klinicznej, diagnostyki laboratoryjnej, mikrobiologii lub toksykologii, lub

3)

ukończyła studia wyższe na kierunku lekarskim i uzyskała tytuł zawodowy lekarza oraz

odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, lub

4)

posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej

lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacja Szwajcarska uznany w Rzeczypospolitej

Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym

tytuł zawodowy magistra na kierunku analityka medyczna, lub

5

posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej

Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65);

6)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

7)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego;

8)

została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych.

2.

Diagnostą laboratoryjnym może być również osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu

lekarza i specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityka

kliniczna, analityka lekarska, diagnostyka laboratoryjna lub mikrobiologia, mikrobiologia

i serologia, mikrobiologia lekarska, jeżeli została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych.

1.

Kształcenie podyplomowe osób, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3, przeprowadzają

szkoły wyższe, które prowadzą studia na kierunku analityka medyczna, zwane dalej „jednostkami

szkolącymi”.

2.

Kształcenie podyplomowe może być prowadzone w trybie: dziennym, wieczorowym, zaocznym

lub eksternistycznym, na podstawie programów nauczania opracowanych przez zespół ekspertów

powołany przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

3.

Programy nauczania, opracowane na podstawie standardów nauczania dla kierunku analityka

medyczna, powinny uwzględniać różnice między treściami programowymi określonymi w

standardach kształcenia dla kierunków: farmacja, lekarski, weterynaria oraz biologia,

biotechnologia, chemia, zakończonego uzyskaniem tytułu zawodowego magistra albo tytułu

zawodowego magistra inżyniera.

4.

Egzamin, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, organizuje jednostka szkoląca, a przeprowadza

komisja egzaminacyjna powołana przez kierownika jednostki szkolącej.

5.

Koszty kształcenia podyplomowego i egzaminu ponosi osoba odbywająca kształcenie podyplomowe.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób opracowania programu nauczania, o którym mowa w ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem

składu zespołu ekspertów powołanego do opracowania programu;

2)

sposób i tryb odbywania kształcenia podyplomowego oraz wzór dokumentacji przebiegu

kształcenia podyplomowego, ze szczególnym uwzględnieniem przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego, zakresu oraz form zdobywania wiedzy teoretycznej i umiejętności

praktycznych, czasu odbywania kształcenia podyplomowego i wykonywania nadzoru nad

jego merytoryczną realizacją;

3)

sposób przeprowadzania egzaminu oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu,

ze szczególnym uwzględnieniem składu komisji egzaminacyjnej oraz wymagań dotyczących

egzaminu.

1.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi listę diagnostów laboratoryjnych

oraz na wniosek zainteresowanego podejmuje w drodze uchwały decyzję o wpisie.

2.

Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych obejmuje

1)

numer i datę wpisu;

2)

nazwisko, imię lub imiona, datę urodzenia, numer PESEL lub - gdy ten numer nie został

nadany - numer paszportu, dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

3)

adres zamieszkania;

4)

numer prawa wykonywania zawodu;

5

datę zgonu.

3.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych

o wszelkich zmianach danych, o których mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia

tych zmian.

4.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udostępnia systemowi informacji w ochronie

zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, listę, o której mowa w ust. 1.

1.

Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza Krajowa Rada Diagnostów

Laboratoryjnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która złożyła

1)

wniosek o wydanie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;

2)

dokument stwierdzający spełnienie jednego z wymagań, o których mowa w art. 7 ust.

1 pkt 1-5;

3)

oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;

4)

zaświadczenie o stanie zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego.

1a.

Osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza do wniosku, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, dołącza dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza”, poświadczający spełnienie

przez lekarza warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2, w odniesieniu do osoby niebędącej

obywatelem polskim oraz w art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz ust. 2.

2.

Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza Krajowa Rada Diagnostów

Laboratoryjnych w odniesieniu do osoby niebędącej obywatelem polskim, która

1)

złożyła dokumenty, o których mowa w ust. 1;

2)

włada językiem polskim w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego

w mowie i w piśmie, potwierdzonym urzędowym dokumentem wydanym na podstawie odrębnych

przepisów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W odniesieniu do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym wystarczającym dokumentem, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jest oświadczenie

o znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania

zawodu diagnosty laboratoryjnego.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, udziela organowi innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat

prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego osoby wskazanej we wniosku, do

celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem

Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 19 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893).

1.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w art. 7, Krajowa Rada

Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wymaganych

dokumentów, uchwałę w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu i wpisu na listę

diagnostów laboratoryjnych oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu diagnosty

laboratoryjnego”.

2.

Do uchwał, o których mowa w ust. 1, art. 10a ust. 2 , art. 12 oraz art. 15, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Na uchwały, o których mowa w ust. 2, służy skarga do sądu administracyjnego.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności dane dotyczące diagnosty laboratoryjnego

oraz posiadanych przez niego kwalifikacji i informacji odnoszących się do wykonywania

zawodu.

W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w art. 10 ust. 1, w stosunku do osoby,

posiadającej prawo wykonywania zawodu lekarza, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych,

w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia uchwały, powiadamia o tym właściwą, ze względu

na miejsce wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego, okręgową radę lekarską.

Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych poprzedza złożenie przez wnioskodawcę ślubowania.

1.

Rota ślubowania składanego przez diagnostę laboratoryjnego ma następujące brzmienie

„

Ślubuję uroczyście, że jako diagnosta laboratoryjny będę wykonywał czynności diagnostyki

laboratoryjnej z całą sumiennością i rzetelnością, zgodnie z najlepszą wiedzą, zgodnie

z prawem i prawami pacjenta „Salus aegroti suprema lex” i zasadami etyki zawodowej.

Poznane w związku z wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej fakty i informacje

zachowam w tajemnicy w zakresie określonym przepisami prawa.

”

.

2.

Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.

3.

Ślubowanie odbiera Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych. Ślubowanie może

być również złożone w formie pisemnej.

1.

Diagnosta laboratoryjny traci prawo wykonywania zawodu i zostaje skreślony z listy

diagnostów laboratoryjnych na mocy uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

w przypadku

1)

ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;

2)

pozbawienia praw publicznych;

3)

orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o zakazie wykonywania zawodu;

4)

utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów laboratoryjnych prawa wykonywania

zawodu lekarza.

2.

W przypadku utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów laboratoryjnych prawa

wykonywania zawodu lekarza właściwa okręgowa izba lekarska powiadamia o tym Krajową

Radę Diagnostów Laboratoryjnych.

3.

W przypadku śmierci diagnosty laboratoryjnego następuje skreślenie diagnosty laboratoryjnego

z listy, o której mowa w ust. 1.

4.

Diagnosta laboratoryjny, który utracił prawo wykonywania zawodu i został skreślony

z listy diagnostów laboratoryjnych z przyczyn, o których mowa w ust. 1, podlega na

swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, jeżeli spełnia wymagania, o których mowa

w art. 7 ust. 1 pkt 1-7 i ust. 2, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1 oraz art. 58 ust.

3.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

8, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych jest uprawniona do kontroli i oceny wykonywania

czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego. Kontrolę przeprowadzają

i oceny dokonują wizytatorzy powołani przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych

spośród diagnostów laboratoryjnych.

2.

Wizytatorzy są uprawnieni w szczególności do

1)

wizytowania pomieszczeń laboratorium;

2)

obserwowania sposobu wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej;

3)

żądania informacji, wyjaśnień i udostępnienia dokumentacji medycznej;

4)

wydawania zaleceń powizytacyjnych.

3.

Wizytator ma obowiązek przedstawić diagnoście laboratoryjnemu, o którym mowa w ust.

1, a także do wiadomości kierownikowi laboratorium protokół z wizytacji w terminie

nie dłuższym niż 14 dni od dnia przeprowadzenia wizytacji.

4.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości mających wpływ na wyniki badań diagnostycznych

wizytator powiadamia właściwego wojewodę.

1.

Diagnosta laboratoryjny, który nieprzerwanie nie wykonywał czynności diagnostyki laboratoryjnej

przez okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza podjąć ich wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia

o tym Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych i odbycia przeszkolenia. Tryb i zakres

przeszkolenia ustala Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

2.

Koszt przeszkolenia teoretycznego ponosi diagnosta laboratoryjny.

3.

Warunki odbywania przeszkolenia praktycznego, w tym sposób jego finansowania, określa

umowa o szkolenie zawarta między diagnostą laboratoryjnym a podmiotem prowadzącym

przeszkolenie praktyczne.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do osób, które nabyły prawo do wykonywania zawodu

diagnosty laboratoryjnego w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich

Unii Europejskiej lub państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji

Szwajcarskiej.

1.

Jeżeli Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych stwierdzi, że istnieje uzasadnione

podejrzenie niezdolności diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu diagnosty

laboratoryjnego lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności diagnostyki

laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów

z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności

diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo ograniczenia

wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej.

2.

Diagnosta laboratoryjny ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w

ust. 1, i poddania się niezbędnym badaniom.

3.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie orzeczenia komisji o niezdolności

diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu lub ograniczenia wykonywania określonych

czynności diagnostyki laboratoryjnej, podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania

zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu

wykonywania określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej na okres trwania niezdolności.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, jest uprawniony do uczestnictwa w

posiedzeniu Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w czasie rozpatrywania jego sprawy.

4.

Jeżeli diagnosta laboratoryjny odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego,

uzna, że dalsze wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego lub ściśle określonych

czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego grozi niebezpieczeństwem

dla pacjentów, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje uchwałę o zawieszeniu

diagnosty laboratoryjnego w prawie wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo

o ograniczeniu wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej

do czasu zakończenia postępowania.

5.

Diagnosta laboratoryjny, w stosunku do którego podjęto uchwałę, o której mowa w ust.

3 i 4, może wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o uchylenie uchwały,

jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po

upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

6.

(uchylony)

7.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-5, jest poufne.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i organizację

komisji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania

czynności diagnostyki laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia.

1

Wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego polega na wykonywaniu czynności, o których

mowa w art. 2, w laboratorium.

2

Za wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego uznaje się również postępowanie z

komórkami rozrodczymi i zarodkami w ośrodku medycznie wspomaganej prokreacji, także

poza laboratorium.

1

Laboratorium jest zakładem leczniczym podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1638 i 1948).

2

Laboratorium może być także jednostką organizacyjną zakładu leczniczego podmiotu leczniczego,

instytutu badawczego albo uczelni medycznej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinno odpowiadać

laboratorium, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań fachowych wobec personelu i kierownika

laboratorium, warunków sanitarnych pomieszczeń i urządzeń.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy jakości dla medycznych

laboratoriów diagnostycznych i mikrobiologicznych, w celu zapewnienia właściwego poziomu

i jakości czynności diagnostyki laboratoryjnej.

(uchylony)

1.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi ewidencję laboratoriów, zwaną dalej

„ewidencją”.

2.

Podmiot, który prowadzi laboratorium, jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wpis

laboratorium do ewidencji.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

pełną i skróconą nazwę laboratorium, jego siedzibę i adres;

2

nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, siedzibę i adres podmiotu, który prowadzi

laboratorium, oraz numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym

albo w innym właściwym rejestrze, o ile podmiot taki numer posiada, a także numer

identyfikacji podatkowej (NIP).

4.

Wpis do ewidencji zawiera dane, o których mowa w ust. 3.

5.

Dane wpisane do ewidencji są jawne.

6.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udostępnia dane z ewidencji najpóźniej w terminie

14 dni od dnia złożenia wniosku.

Podmiot, który utworzył lub zlikwidował laboratorium w trybie przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w terminie 14 dni od daty odpowiedniego wpisu do rejestru, o którym mowa w tej ustawie,

składa wniosek o wpis lub wykreślenie z ewidencji.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do postępowania zgodnego ze wskazaniami wiedzy

zawodowej, z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

Diagnosta laboratoryjny może przeprowadzić zabiegi i czynności diagnostyki laboratoryjnej

po wyrażeniu przez pacjenta albo przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego

zgody na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2016 r. poz. 186, 823, 960 i 1070).

(uchylony)

(uchylony)

Zgoda, o której mowa w art. 22, nie jest wymagana w przypadku wykonywania przez diagnostę

laboratoryjnego zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej przeprowadzanych na

zlecenie lekarskie.

1.

Wykonywanie zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej bez zgody pacjenta jest

dopuszczalne, jeżeli konieczne jest niezwłoczne przeprowadzenie badań diagnostycznych,

a ze względu na stan zdrowia lub wiek pacjent ten nie może wyrazić zgody, a nie ma

możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2.

Decyzję o podjęciu zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej w okolicznościach,

o których mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny podejmuje na pisemne zlecenie lekarza

leczącego pacjenta, odnotowane w dokumentacji medycznej pacjenta.

Diagnosta laboratoryjny bierze udział w postępowaniu diagnostycznym, profilaktycznym

i monitorowaniu terapii. O ostatecznym zestawie zleconych badań decyduje prowadzący

terapię lekarz.

1.

Diagnosta laboratoryjny jest uprawniony do zgłaszania Prezesowi Urzędu Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu

za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu działania niepożądanego produktu leczniczego.

2.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny dokonuje zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. poz. 271, z późn. zm..

1.

Diagnosta laboratoryjny ma prawo odmówić wykonania zlecenia lekarskiego, jeżeli wykonanie

tego zlecenia może zagrozić życiu lub zdrowiu pacjenta, chyba że po zwróceniu lekarzowi

uwagi na wspomniane niebezpieczeństwo ten ostatni ponowi zlecenie na piśmie.

2.

Odmowę wykonania zlecenia diagnosta laboratoryjny uzasadnia na piśmie oraz powiadamia

o tym fakcie niezwłocznie swojego bezpośredniego przełożonego.

1.

Podmioty, które przed dniem 1 maja 2016 r. uzyskały wpis na listę prowadzoną przez

ministra właściwego do spraw zdrowia na realizację staży kierunkowych, określonych

programem specjalizacji, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30c

ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym, mogą prowadzić staż kierunkowy

dla osób, które rozpoczęły specjalizację przed dniem 1 maja 2016 r.

2.

Szkoły wyższe, które przed dniem 1 maja 2016 r. prowadziły szkolenie specjalizacyjne,

mogą prowadzić szkolenie specjalizacyjne dla osób, które rozpoczęły specjalizację

przed dniem 1 maja 2016 r. na podstawie dotychczasowych przepisów.

3.

Lista, o której mowa w ust. 1, prowadzona jest do zakończenia rozpoczętych przed dniem

1 maja 2016 r. staży, o których mowa w ust. 1.

4.

Członkowie zespołów ekspertów oceniających spełnienie przez jednostki szkolące wymagań

niezbędnych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, działających przed dniem 1

maja 2016 r., stają się, z dniem 1 maja 2016 r., członkami zespołów ekspertów, o których

mowa w art. 30b ust. 8 ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

5.

Programy specjalizacji obowiązujące przed dniem 1 maja 2016 r. zachowują ważność do

dnia wejścia w życie nowych programów szkolenia specjalizacyjnego, o których mowa

w art. 30e ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

6.

Członkowie zespołów ekspertów do spraw programów specjalizacji działających przed

dniem 1 maja 2016 r. stają się, z dniem 1 maja 2016 r., członkami zespołów ekspertów,

o których mowa w art. 30e ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

7.

CMKP przekazuje do SMK programy specjalizacji obowiązujące przed dniem 1 maja 2016 r.

diagnostów laboratoryjnych zakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

po dniu 1 maja 2016 r., w terminie do dnia 31 lipca 2016 r.

1.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej.

2.

Od zachowania tajemnicy zawodowej diagnosta laboratoryjny jest zwolniony

1)

w stosunku do osoby, pod której opieką medyczną znajduje się pacjent;

2)

w stosunku do samego pacjenta, a gdy jest on niepełnoletni lub ubezwłasnowolniony

- w stosunku do jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego;

3)

gdy badanie diagnostyczne zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych na podstawie

odrębnych ustaw organów lub instytucji; wówczas diagnosta laboratoryjny jest obowiązany

poinformować o wynikach badań wyłącznie te organy lub instytucje;

4)

gdy jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych;

5)

gdy jest to niezbędne dla celów naukowych;

6)

w przypadkach gdy przewidują to przepisy szczególne.

3.

Ujawnianie tajemnicy poza przypadkami, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, może nastąpić

wyłącznie w niezbędnym zakresie.

1.

Do postępowania kwalifikacyjnego, które odbywać się będzie w okresie od dnia 1 czerwca

2016 r. do dnia 30 czerwca 2016 r., oraz do odbywania specjalizacji przez osoby zakwalifikowane

w tym postępowaniu, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Diagności laboratoryjni, którzy rozpoczęli przed dniem 1 maja 2016 r. szkolenie specjalizacyjne

na podstawie programów specjalizacji obowiązujących przed tym dniem, odbywają, po

tym dniu, szkolenie specjalizacyjne na podstawie tych programów.

3.

Rejestr diagnostów laboratoryjnych odbywających specjalizację, prowadzony na podstawie

dotychczasowych przepisów, staje się z dniem 1 maja 2016 r. rejestrem, o którym mowa

w art. 30j ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Właściwi

wojewodowie w terminie do dnia 31 maja 2016 r. przekażą dane znajdujące się w dotychczasowym

rejestrze do CMKP, które przeniesie je do SMK.

Diagnosta laboratoryjny ma prawo i obowiązek pogłębiania i aktualizowania wiedzy i

umiejętności zawodowych, w tym w szczególności ma prawo do uzyskiwania tytułu specjalisty

w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia.

1.

Diagnosta laboratoryjny uzyskuje tytuł specjalisty, o którym mowa w art. 30, po odbyciu

szkolenia specjalizacyjnego, ustalonego programem specjalizacji i zdaniu Państwowego

Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej „PESDL”.

2.

Opłatę za szkolenie specjalizacyjne i PESDL ponosi diagnosta laboratoryjny odbywający

specjalizację.

3.

Wysokość opłaty za szkolenie specjalizacyjne ustala kierownik jednostki szkolącej,

o której mowa w art. 30b ust. 1. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż planowane

koszty związane z przeprowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego. Opłata stanowi dochód

jednostki szkolącej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których

jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym diagnostów

laboratoryjnych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, uznać dziedziny

diagnostyki laboratoryjnej za priorytetowe, kierując się potrzebami w zakresie realizacji

świadczeń zdrowotnych.

1.

Szkolenie specjalizacyjne w ramach kształcenia podyplomowego jest prowadzone przez

podstawowe jednostki organizacyjne uczelni, które prowadzą studia na kierunku analityka

medyczna, po uzyskaniu akredytacji, zwane dalej „jednostkami szkolącymi”, udzielonej

przez dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, zwanego dalej „dyrektorem

CMKP”.

2.

Akredytacja może zostać udzielona podstawowym jednostkom organizacyjnym uczelni

1)

które powołały zespół do spraw szkolenia specjalizacyjnego, w tym podpisały umowy

na pełnienie obowiązków kierowników specjalizacji z osobami posiadającymi tytuł specjalisty

w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej, z zastrzeżeniem art. 30zd ust. 5;

2)

które spełniają standardy kształcenia w danym szkoleniu specjalizacyjnym określone

w programie szkolenia specjalizacyjnego;

3)

których działalność obejmuje profil prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego i które

zawarły porozumienia z innymi podmiotami na realizację staży kierunkowych lub kursów

specjalizacyjnych określonych programem szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli podstawowa

jednostka organizacyjna uczelni nie może zapewnić ich odbywania w ramach swojej struktury

organizacyjnej;

4)

opracowały regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego.

3.

Regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 4,

określa w szczególności

1)

maksymalną liczbę osób, które mogą zostać przyjęte na szkolenie specjalizacyjne;

2)

organizację szkolenia specjalizacyjnego, w tym harmonogram zajęć i staży kierunkowych;

3)

szczegółowy zakres obowiązków kierowników specjalizacji, opiekunów staży kierunkowych,

wykładowców i innych osób prowadzących zajęcia;

4)

sposoby sprawdzania wiadomości i umiejętności;

5)

sposoby oceny organizacji i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego przez osoby w nim

uczestniczące.

4.

Podstawowa jednostka organizacyjna uczelni zamierzająca prowadzić szkolenie specjalizacyjne

składa do dyrektora CMKP za pomocą SMK wniosek o udzielenie akredytacji w postaci

elektronicznej, podpisany przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo

podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne. Wniosek zawiera następujące dane

1)

oznaczenie podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni;

2)

dziedzinę specjalizacji, w której podstawowa jednostka organizacyjna uczelni zamierza

prowadzić szkolenie specjalizacyjne;

3)

liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne i praktyczne

na kursie specjalizacyjnym (wymagana specjalizacja, posiadany stopień naukowy lub

tytuł naukowy);

4)

opis bazy dydaktycznej i warunków organizacyjnych właściwych dla danego szkolenia

specjalizacyjnego;

5)

plan realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie;

6)

oświadczenie o spełnieniu warunków niezbędnych do realizacji planu, o którym mowa

w pkt 5.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się

1)

odwzorowanie cyfrowe dokumentów potwierdzających status prawny podmiotu;

2)

informacje o dotychczasowym przebiegu prowadzonej przez podmiot działalności;

3)

odwzorowanie cyfrowe dokumentów potwierdzających spełnianie warunków, o których mowa

w ust. 2.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, składa się najpóźniej na 4 miesiące przed planowanym

terminem rozpoczęcia przez podstawową jednostkę organizacyjną uczelni prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego.

7.

Dyrektor CMKP sprawdza pod względem formalnym dokumenty, o których mowa w ust. 5.

W przypadku stwierdzenia braków formalnych podstawowa jednostka organizacyjna uczelni,

która złożyła wniosek, jest wzywana do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia

wezwania, przekazywanego za pomocą SMK. Po bezskutecznym upływie tego terminu wniosek

jest pozostawiany bez rozpoznania.

8.

Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków, o których

mowa w ust. 2, powołuje zespół ekspertów, w składzie

1)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie, zgłoszony

przez zarząd tego stowarzyszenia;

2)

dwóch ekspertów w danej dziedzinie, zgłoszonych przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta krajowego;

3)

przedstawiciel Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych, zwanej dalej „KIDL”.

9.

Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę potrzeby, nie rzadziej

niż raz na kwartał, i przekazuje swoją opinię dyrektorowi CMKP niezwłocznie po jej

sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia. Wnioski

mogą być opiniowane w trybie obiegowym, z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych

lub systemów łączności.

10.

Dyrektor CMKP

1)

dokonuje wpisu podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, o której mowa w ust.

1, na prowadzoną przez siebie, za pomocą SMK, listę jednostek posiadających akredytację,

wraz z określeniem maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych w zakresie danego szkolenia

specjalizacyjnego dla osób mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne, na okres 5

lat, w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 8, jest pozytywna,

albo

2)

odmawia wpisu podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, o której mowa w ust. 1,

na prowadzoną przez siebie, za pomocą SMK, listę jednostek posiadających akredytację,

w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 8, jest negatywna,

i zawiadamia o tym niezwłocznie wnioskodawcę.

11.

Dyrektor CMKP występuje do jednostki organizacyjnej wpisanej na listę, o której mowa

w ust. 10, na 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, o którym mowa w ust. 10 pkt 1,

o weryfikację akredytacji, mając na względzie konieczność zapewnienia diagnostom laboratoryjnym

ciągłości szkolenia specjalizacyjnego w tej jednostce. Przepisy ust. 1-10 stosuje

się odpowiednio.

12.

Dyrektor CMKP publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz w SMK listę

jednostek posiadających akredytację.

13.

W przypadku gdy jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1, przestała spełniać warunki

niezbędne do uzyskania akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, powiadamia

o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.

14.

Dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla z listy, o której mowa w ust. 10, jednostkę

szkolącą, która nie realizuje szczegółowego programu szkolenia specjalizacyjnego lub

nie przestrzega standardów szkolenia specjalizacyjnego diagnostów laboratoryjnych,

o których mowa w art. 30b ust. 2 pkt 2, albo przestała spełniać warunki niezbędne

do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego. Od decyzji tej przysługuje

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

15.

Staże kierunkowe i kursy specjalizacyjne objęte programem danej specjalizacji prowadzą

jednostki szkolące, o których mowa w ust. 1. Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego,

zwane dalej „CMKP”, koordynuje organizację staży kierunkowych oraz kursów specjalizacyjnych

objętych programem danej specjalizacji zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji

oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym diagnostów laboratoryjnych odbywających

szkolenie specjalizacyjne.

16.

Dyrektor CMKP publikuje na swojej stronie internetowej i w SMK listę staży kierunkowych

oraz listę kursów specjalizacyjnych, objętych programami specjalizacji, które zawierają

1)

nazwę i siedzibę jednostki szkolącej i podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt3, lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej prowadzącej kurs specjalizacyjny;

2)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w stażu kierunkowym albo kursie

specjalizacyjnym.

17.

Jednostki szkolące i podmioty, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przekazują na bieżąco

do CMKP informacje niezbędne do prowadzenia staży kierunkowych i kursów specjalizacyjnych,

za pomocą SMK.

18.

Podmiot, który zrealizował staż albo kurs specjalizacyjny, o których mowa w ust. 15,

przekazuje do CMKP listę diagnostów laboratoryjnych, którzy ukończyli staż kierunkowy

lub kurs specjalizacyjny, zawierającą imię i nazwisko oraz numer PESEL diagnosty laboratoryjnego,

a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer

dokumentu oraz kraj wydania.

1.

Nadzór nad prowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do

spraw zdrowia za pośrednictwem dyrektora CMKP.

2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, dyrektor CMKP jest uprawniony do

1)

kontroli jednostki szkolącej;

2)

żądania przedstawienia dokumentacji i wyjaśnień dotyczących prowadzonego szkolenia

specjalizacyjnego;

3)

wydawania zaleceń dotyczących usunięcia stwierdzonych uchybień.

3.

Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny

powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu kontrolnego mogą wchodzić, poza pracownikami

CMKP

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

2)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającego specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki

laboratoryjnej, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo decyzję ministra

właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku

naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwej

specjalizacji, uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów;

3)

osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub legitymujące się dorobkiem

naukowym i zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta krajowego;

4)

przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody;

5)

przedstawiciel KIDL, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo w dziedzinie

pokrewnej.

4.

Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,

za okazaniem upoważnienia, ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzonej przez jednostkę

szkolącą;

4)

żądania od kierownika jednostki szkolącej ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników szkolenia i kadry dydaktycznej.

5.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres jednostki szkolącej;

2)

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości albo informację o braku zastrzeżeń;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

w przypadku odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki szkolącej, informację

o takiej odmowie.

6.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki szkolącej.

Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki szkolącej nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

7.

Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden jest przekazywany kierownikowi

jednostki szkolącej.

8.

Kierownik jednostki szkolącej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo

do wniesienia pisemnie umotywowanych zastrzeżeń co do faktów stwierdzonych w trakcie

kontroli i opisanych w protokole oraz co do sposobu przeprowadzania czynności kontrolnych.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić

protokół w terminie 14 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń.

9.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 8, w całości albo części,

zespół kontrolny przekazuje na piśmie swoje stanowisko kierownikowi kontrolowanej

jednostki szkolącej.

10.

Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące

stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych

nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. Kopię pisma z zaleceniami pokontrolnymi dyrektor

CMKP przekazuje do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny

albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta

krajowego, i właściwemu konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie albo w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta wojewódzkiego.

11.

W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor

CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy jednostek szkolących. Z dniem

skreślenia jednostka traci akredytację. Od decyzji tej przysługuje wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

12.

Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje

1)

wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej niż 300 złotych;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666) przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa

do wynagrodzenia.

Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na analizie

danych o liczbie osób odbywających szkolenie specjalizacyjne oraz obrazujących jego

przebieg, znajdujących się w SMK.

1.

Program szkolenia specjalizacyjnego zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe, określające

a)

cele szkolenia,

b)

uzyskane kompetencje zawodowe,

c)

sposób organizacji szkolenia specjalizacyjnego;

2)

okres szkolenia specjalizacyjnego, w tym liczbę godzin stażu podstawowego;

3)

szczegółowy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności praktycznych

będących przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego;

4)

moduły szkolenia specjalizacyjnego oraz formy i metody kształcenia stosowane w ramach

modułów, w tym

a)

kursy obejmujące szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych

będących przedmiotem kursu, zwane dalej „kursami”, oraz ich wymiar godzinowy, w tym

kurs w zakresie prawa medycznego,

b)

staże kierunkowe obejmujące określony zakres wymaganych umiejętności praktycznych

będących przedmiotem stażu kierunkowego oraz miejsce, liczbę godzin i sposób zaliczenia

poszczególnych staży kierunkowych;

5)

formy i metody samokształcenia, w tym przygotowanie opracowań teoretycznych, pracy

poglądowej lub pracy oryginalnej, której temat odpowiada programowi danego szkolenia

specjalizacyjnego;

6)

metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności praktycznych, w tym

a)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej objętej programem danego modułu,

b)

sprawdzian z zakresu określonego programem kursu,

c)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i sprawdzian umiejętności praktycznych objętych

programem stażu kierunkowego,

d)

ocenę złożonych opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy oryginalnej.

2.

Program, o którym mowa w ust. 1, określa ponadto standardy kształcenia w danym szkoleniu

specjalizacyjnym, uwzględniając dane dotyczące

1)

liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej;

2)

bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów i staży kierunkowych;

3)

sposobu realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego, w tym oceny wiedzy i umiejętności

praktycznych;

4)

wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia.

3.

Program szkolenia specjalizacyjnego oraz program szkolenia specjalizacyjnego uzupełniającego

opracowuje zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP.

4.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 3, wchodzą

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

2)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającego specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki

laboratoryjnej, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo dziedzinie

pokrewnej;

3)

przedstawiciel Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, który posiada tytuł specjalisty

w danej dziedzinie albo dziedzinie pokrewnej;

4)

dwie osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub legitymujące się dorobkiem

naukowym i zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta krajowego.

5.

Opracowany przez zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 3, i zredagowany przez CMKP

program szkolenia specjalizacyjnego zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

6.

CMKP publikuje programy szkolenia specjalizacyjnego zatwierdzone przez ministra właściwego

do spraw zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK.

7.

Program specjalizacji aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów, o

którym mowa w ust. 3. Program specjalizacji redaguje CMKP i zatwierdza minister właściwy

do spraw zdrowia.

8.

Diagnosta laboratoryjny, posiadający odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną

na podstawie dotychczasowych przepisów, odbywa szkolenie specjalizacyjne według programu

uzupełniającego, który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej i umiejętności

objętych programem specjalizacji I stopnia i zawiera elementy, o których mowa w ust.

1 i 2.

1.

Jednostki szkolące przekazują do wojewody za pomocą SMK informacje o kosztach szkolenia

specjalizacyjnego w danej dziedzinie, co najmniej na 2 miesiące przed terminem danego

postępowania kwalifikacyjnego.

2.

Wojewoda określa i ogłasza za pomocą SMK listę wolnych miejsc szkoleniowych w poszczególnych

dziedzinach, co najmniej na miesiąc przed terminem danego postępowania kwalifikacyjnego.

1.

Szkolenie specjalizacyjne może rozpocząć diagnosta laboratoryjny, który spełnia łącznie

następujące warunki

1)

złożył wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie, zwany

dalej „wnioskiem”;

2)

posiada prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;

3)

został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego w postępowaniu kwalifikacyjnym.

2.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, składa za pomocą SMK wniosek do wojewody

właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza odbywać szkolenie

specjalizacyjne.

3.

Wniosek zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

2)

nazwisko rodowe;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

płeć;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;

7)

obywatelstwo (obywatelstwa);

8)

adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli

wnioskodawca takie posiada;

9)

cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

10)

posiadany stopień naukowy;

11)

okres zatrudnienia w zawodzie;

12)

liczbę publikacji i ich wykaz.

4.

Do wniosku dołącza się

1)

odwzorowanie cyfrowe dyplomu ukończenia uczelni wyższej;

2)

odwzorowanie cyfrowe dokumentu potwierdzającego uzyskanie stopnia naukowego doktora

nauk medycznych;

3)

odwzorowanie cyfrowe dokumentu potwierdzającego okres zatrudnienia w zawodzie;

4)

oświadczenie dotyczące rodzaju publikacji.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 4, diagnosta laboratoryjny składa pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

6.

Wniosek składa się w terminie od dnia 15 listopada do dnia 15 grudnia na postępowanie

kwalifikacyjne przeprowadzane w terminie od dnia 16 grudnia do dnia 15 stycznia albo

od dnia 30 kwietnia do dnia 31 maja każdego roku na postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane

w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca. Wojewoda potwierdza elektronicznie

zapisanie zgłoszonych we wniosku danych.

7.

Do terminów, o których mowa w ust. 6, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579). W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie

zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, o których mowa

w ust. 6, terminy te przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia.

Przedłużenie terminu następuje z urzędu przez operatora systemu.

8.

Diagnosta laboratoryjny ubiegający się o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego może

być w danym terminie dopuszczony do postępowania kwalifikacyjnego tylko w jednej dziedzinie

diagnostyki laboratoryjnej i tylko w jednym województwie.

1.

W celu zakwalifikowania wnioskodawcy do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza

się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie

szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.

2.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się dwa razy w roku w terminie od dnia 16

grudnia do dnia 15 stycznia oraz od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca.

3.

Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego spełniających warunki określone w art. 30g ust. 1 jest większa niż

liczba miejsc szkoleniowych. W postępowaniu konkursowym przyznaje się punkty za

1)

staż pracy w zawodzie diagnosty laboratoryjnego, w pełnym wymiarze czasu pracy - 10

punktów za co najmniej 3-letni staż pracy;

2)

posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych - 10 punktów;

3)

opublikowanie jako autor lub współautor

a)

książki naukowej - 3 punkty,

b)

artykułu naukowego oryginalnego - 1 punkt,

c)

artykułu o charakterze poglądowym, rozdziału w książce naukowej lub popularnonaukowej

- 1 punkt,

d)

artykułu popularnonaukowego, programu multimedialnego lub komunikatu z badań naukowych

- 1 punkt

- z zakresu diagnostyki laboratoryjnej.

4.

W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie ma identyczny wynik w postępowaniu konkursowym, uwzględnia

się wynik studiów na dyplomie ukończenia studiów wyższych.

5.

W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie ma identyczny wynik studiów na dyplomie ukończenia studiów

wyższych, uwzględnia się średnią ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch

znaków po przecinku, ze wskazaniem skali ocen, jaka obowiązywała na uczelni.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, wojewoda, za pomocą SMK, wzywa niezwłocznie kandydatów

do dostarczenia dokumentu albo jego odwzorowania cyfrowego, poświadczającego średnią

ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku.

7.

Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się diagnostów laboratoryjnych,

w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne

w danej dziedzinie w danym województwie, w kolejności od najwyższego wyniku uzyskanego

w postępowaniu konkursowym.

8.

O wyniku postępowania kwalifikacyjnego wojewoda zawiadamia wnioskodawcę za pomocą

SMK.

9.

Wnioskodawca, który nie został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

może zwrócić się do wojewody o weryfikację postępowania kwalifikacyjnego, w terminie

7 dni od dnia przekazania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 8. O rozstrzygnięciu

sprawy wojewoda zawiadamia wnioskodawcę niezwłocznie, nie później niż w terminie 7

dni od dnia otrzymania wniosku, za pomocą SMK.

10.

Wojewoda, uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, kieruje

wnioskodawcę do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej, posiadającej

wolne miejsca szkoleniowe, za pomocą SMK.

11.

Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego właściwy wojewoda

tworzy w SMK elektroniczną kartę przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzoną

w SMK, zwaną dalej „EKS”, z określoną planowaną datą rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego.

12.

EKS z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie

z jego programem.

13.

W tym samym czasie można odbywać tylko jedno szkolenie specjalizacyjne. Szkolenie

specjalizacyjne jest jednostopniowe.

Diagnosta laboratoryjny zakwalifikowany do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego,

rozpoczyna je w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia określonego w EKS jako

planowany dzień rozpoczęcia szkolenia. Kierownik specjalizacji potwierdza faktyczny

dzień rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w EKS.

1.

Rejestr osób odbywających szkolenie specjalizacyjne jest prowadzony przez dyrektora

CMKP, za pomocą SMK, z wykorzystaniem danych na bieżąco zamieszczanych w SMK bezpośrednio

przez wojewodów.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

unikalny identyfikator wpisu nadawanego przez SMK,

b)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

2)

imię (imiona) i nazwisko;

3)

obywatelstwo (obywatelstwa);

4)

numer i data wydania dyplomu ukończenia studiów wyższych;

5)

nazwa odbywanego szkolenia specjalizacyjnego;

6)

nazwa i adres jednostki szkolącej, w której jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;

7)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

8)

data postępowania kwalifikacyjnego;

9)

data rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

10)

data skreślenia z rejestru;

11)

data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie

specjalizacyjne zostało przedłużone albo skrócone;

12)

data wydania EKS i jej numer;

13)

data uzyskania tytułu specjalisty.

3.

Kierownik specjalizacji prowadzi EKS i wprowadza na bieżąco do SMK informacje niezbędne

do prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 1, i oceny przebiegu szkolenia specjalizacyjnego

danego diagnosty laboratoryjnego odbywającego to szkolenie.

1.

Diagnosta laboratoryjny uprawniony do podjęcia specjalizacji może ją odbywać na podstawie

1)

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony czasem specjalizacji z

podmiotem, który uzyskał akredytację do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i

płatnego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, udzielonych na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy na czas realizacji kursów i staży kierunkowych w oparciu o zasady określone w umowie,

o której mowa w ust. 2, albo

2)

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony okresem specjalizacji z

innym podmiotem niż określony w pkt 1 i płatnego urlopu szkoleniowego udzielonego

na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy na czas realizacji podstawowego stażu specjalizacyjnego, kursów i staży kierunkowych

w oparciu o zasady określone w umowie, o której mowa w ust. 2, albo

3)

umowy cywilnoprawnej zawartej na okres specjalizacji z podmiotem, o którym mowa w

pkt 1, albo

4)

poszerzenia zajęć programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program specjalizacji

zgodny z kierunkiem tych studiów.

2.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, zawiera z pracodawcą umowę

cywilnoprawną określającą wzajemne prawa i obowiązki stron wynikające z realizowania

programu specjalizacji.

3.

Diagnosta laboratoryjny odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały jego okres w pełnym

wymiarze czasu pracy diagnosty laboratoryjnego zatrudnionego w podmiocie leczniczym

lub w innej jednostce właściwej dla danej dziedziny.

4.

Jeżeli diagnosta laboratoryjny pracuje w krótszym wymiarze czasu pracy, okres szkolenia

specjalizacyjnego ulega proporcjonalnemu wydłużeniu.

1.

Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie ulega przedłużeniu o

czas nieobecności w pracy diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne

1)

o okres pobierania świadczenia przewidzianego w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 372, 960, 1265 i 1579);

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3

miesiące w okresie szkolenia specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, art. 176-179, art. 182, art. 185, art. 187 i art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca

1974 r. - Kodeks pracy;

4)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie

jednostki szkolącej;

5)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji

odbywanej w trybie poszerzenia zajęć programowych studiów doktoranckich o program

specjalizacji zgodny z kierunkiem tych studiów.

2.

Okres szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres udzielonego

diagnoście laboratoryjnemu odbywającemu szkolenie przez pracodawcę urlopu wychowawczego

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

3.

Diagnosta laboratoryjny odbywający szkolenie specjalizacyjne, o którym mowa w ust.

1 i 2, ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej nieobecności w pracy z powodów,

o których mowa w ust. 1 i 2, trwającej dłużej niż 3 miesiące.

4.

W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu szkolenia specjalizacyjnego

może wyrazić wojewoda, na wniosek diagnosty laboratoryjnego.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, diagnosta laboratoryjny odbywający szkolenie specjalizacyjne

składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji.

6.

Wojewoda rozstrzyga o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, po

zasięgnięciu opinii konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie albo w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta.

7.

Informacja o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa

w ust. 1, 2 i 4, jest zamieszczana w EKS.

8.

Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 3, może skierować

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej na okres tej nieobecności

innego diagnostę laboratoryjnego zakwalifikowanego do odbywania tego szkolenia, biorąc

pod uwagę możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji

oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.

1.

Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie może być skrócony na

uzasadniony wniosek diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne,

pod warunkiem pełnego zrealizowania programu szkolenia specjalizacyjnego, o okres

nie dłuższy niż 1/2 okresu szkolenia.

2.

Wniosek o skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego diagnosta laboratoryjny

odbywający szkolenie specjalizacyjne składa do dyrektora CMKP.

3.

Dyrektor CMKP rozstrzyga o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu. Rozstrzygnięcie następuje w drodze

decyzji przekazywanej za pomocą SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

4.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 3, wchodzą

1)

konsultant wojewódzki w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie ma powołanego konsultanta;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie, zgłoszony

przez zarząd tego stowarzyszenia;

4)

przedstawiciel KIDL, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo w dziedzinie

pokrewnej.

5.

Od decyzji, o której mowa w ust. 3, odmawiającej skrócenia okresu odbywania szkolenia

specjalizacyjnego przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.

6.

Informacja o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego jest zamieszczana

w EKS.

1.

Szkolenie specjalizacyjne odbywa się pod nadzorem kierownika specjalizacji, który

jest odpowiedzialny za ustalenie szczegółowych warunków i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego

w sposób zapewniający realizację jego programu.

2.

Kierownika specjalizacji powołuje i odwołuje, za jego zgodą, kierownik jednostki szkolącej.

3.

Kierownikiem specjalizacji może być osoba posiadająca tytuł specjalisty w dziedzinie

będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego, a w uzasadnionych przypadkach w dziedzinie

pokrewnej albo osoba, o której mowa w art. 30zd ust. 5 pkt 2.

4.

Kierownik specjalizacji może wykonywać swoje obowiązki związane ze szkoleniem specjalizacyjnym

trzech osób, a w uzasadnionych przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej

dziedzinie albo pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta

- czterech osób.

5.

Do obowiązków kierownika specjalizacji należy

1)

udział w ustaleniu szczegółowych warunków odbywania szkolenia specjalizacyjnego w

sposób umożliwiający nabycie wiadomości i umiejętności określonych programem szkolenia

specjalizacyjnego;

2)

udział w ustaleniu szczegółowego planu zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego

i nadzór nad realizacją tego planu;

3)

wprowadzenie do EKS szczegółowego planu zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego;

4)

wskazanie niezbędnego piśmiennictwa i innych źródeł ułatwiających samokształcenie;

5)

prowadzenie ewaluacji szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z jego programem;

6)

wystawienie opinii dotyczącej przebiegu szkolenia specjalizacyjnego i uzyskanych przez

diagnostę laboratoryjnego umiejętności zawodowych, a także jego stosunku do współpracowników

i pacjentów, zamieszczanej w EKS;

7)

potwierdzanie w EKS realizacji elementów szczegółowego planu zajęć objętych programem

szkolenia specjalizacyjnego w terminie;

8)

coroczne potwierdzanie w EKS zrealizowania zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego,

wyznaczonych do odbycia w danym roku;

9)

potwierdzenie w EKS odbycia szkolenia zgodnie z jego programem;

10)

zawiadomienie, za pomocą SMK, wojewody o przerwaniu szkolenia specjalizacyjnego przez

diagnostę laboratoryjnego, który nie realizuje lub nie może realizować programu szkolenia

specjalizacyjnego.

6.

Kierownik specjalizacji dokonuje potwierdzeń, o których mowa w ust. 5 pkt 8 i 9, w

terminie 14 dni odpowiednio od zakończenia danego roku albo odbycia szkolenia specjalizacyjnego.

7.

W umowie, o której mowa w art. 30b ust. 2 pkt 1, mogą zostać ustalone dodatkowe obowiązki

kierownika specjalizacji, niewymienione w ust. 5.

8.

Kierownik specjalizacji ma prawo do

1)

udziału w egzaminie ustnym lub praktycznym wchodzącym w skład PESDL w charakterze

obserwatora;

2)

upoważnienia osoby, o której mowa w ust. 10, za jej zgodą, do wykonywania czynności

opiekuna stażu kierunkowego.

9.

Odwołanie kierownika specjalizacji może nastąpić w przypadku

1)

niewypełniania przez kierownika specjalizacji obowiązków, o których mowa w ust. 5;

2)

uzasadnionego wniosku kierownika specjalizacji;

3)

uzasadnionego wniosku diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne

pod nadzorem danego kierownika specjalizacji.

10.

Nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych, wynikających z programu danej specjalizacji,

może sprawować osoba posiadająca tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo osoba posiadająca

decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia

zawodowego i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem

programu właściwej specjalizacji, uzyskanej na podstawie dotychczasowych przepisów,

zwana dalej „opiekunem stażu kierunkowego”. Osoba upoważniona do wykonywania czynności

opiekuna stażu kierunkowego zapewnia bezpośrednio nadzór nad realizacją programu staży

kierunkowych nie więcej niż trzech osób.

1.

Jeżeli jednostka szkoląca ulegnie likwidacji albo restrukturyzacji uniemożliwiającej

prowadzenie szkolenia specjalizacyjnego albo utraci akredytację, wojewoda w porozumieniu

z kierownikiem specjalizacji i kierownikiem innej jednostki szkolącej wskazuje za

pomocą SMK miejsce i termin kontynuowania szkolenia specjalizacyjnego.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach wojewoda może, na wniosek diagnosty laboratoryjnego

odbywającego szkolenie specjalizacyjne, skierować go do innej jednostki szkolącej

posiadającej akredytację do tego szkolenia oraz wolne miejsce szkoleniowe.

3.

Jeżeli jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1 i 2, znajduje się na obszarze innego

województwa, zmiana miejsca szkolenia specjalizacyjnego następuje po wyrażeniu zgody

przez właściwego wojewodę oraz właściwego konsultanta wojewódzkiego województwa, na

którego obszarze diagnosta laboratoryjny ma kontynuować odbywanie tego szkolenia.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, wojewoda wydaje diagnoście laboratoryjnemu skierowanie

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz odnotowuje ten fakt w EKS na podstawie

dokumentów przekazanych przez wojewodę, na obszarze którego diagnosta laboratoryjny

odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne.

5.

Wojewoda wydaje decyzję o skreśleniu z rejestru diagnosty laboratoryjnego odbywającego

szkolenie specjalizacyjne na obszarze danego województwa

1)

w przypadku nierozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w terminie 3 miesięcy od daty

określonej w EKS jako planowana data rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego lub upływu

czasu, w którym diagnosta laboratoryjny zobowiązany był ukończyć szkolenie specjalizacyjne,

z zastrzeżeniem art. 30l ust. 1, 2 i 4;

2)

po zawiadomieniu przez kierownika specjalizacji i po uzyskaniu opinii konsultanta

wojewódzkiego w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie

nie ma powołanego konsultanta, w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny odbywający

szkolenie specjalizacyjne nie realizuje lub nie może realizować programu szkolenia

specjalizacyjnego;

3)

na wniosek diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne;

4)

w przypadku niedokonania potwierdzeń, o których mowa w art. 30n ust. 6, w okresie

3 miesięcy od dokonania ostatniego wpisu z przyczyn leżących po stronie diagnosty

laboratoryjnego.

6.

Wojewoda powiadamia diagnostę laboratoryjnego o decyzji, o której mowa w ust. 5, również

na piśmie.

7.

Do decyzji, o której mowa w ust. 5, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie

z programem specjalizacji diagnosty laboratoryjnego, który uzyskał potwierdzenie zrealizowania

szkolenia specjalizacyjnego zgodnie programem specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

2.

Wojewoda w terminie 14 dni od otrzymania informacji o uzyskaniu potwierdzenia, o którym

mowa w ust. 1, zwraca się do właściwych konsultantów krajowych o weryfikację zgodności

odbytego szkolenia specjalizacyjnego z jego programem. Konsultant krajowy dokonuje

weryfikacji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia wojewody. Czynności te

odbywają się za pomocą SMK.

3.

W przypadku niezrealizowania przez diagnostę laboratoryjnego programu szkolenia specjalizacyjnego,

właściwy konsultant krajowy za pomocą SMK wskazuje brakujące elementy.

4.

Wojewoda niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta krajowego

1)

potwierdza zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 3, odmawia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego

oraz kieruje do zrealizowania brakującego elementu programu szkolenia specjalizacyjnego

i przedłuża okres szkolenia na czas niezbędny do realizacji tego elementu, uwzględniając

okres przerwy wynikającej z procedur weryfikacji realizacji programu specjalizacji.

5.

Wojewoda zawiadamia diagnostę laboratoryjnego o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust.

4, za pomocą SMK. O odmowie potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego

wojewoda powiadamia diagnostę laboratoryjnego również na piśmie. W przypadku odmowy

potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego diagnosta laboratoryjny w terminie

14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia może zwrócić się do wojewody o weryfikację

rozstrzygnięcia.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, po zrealizowaniu brakującego elementu programu

szkolenia specjalizacyjnego przez diagnostę laboratoryjnego przepisy ust. 2-5 stosuje

się.

1.

Diagnosta laboratoryjny, który uzyskał potwierdzenie zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego,

może wystąpić do dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych, zwanego dalej „dyrektorem

CEM”, z wnioskiem o przystąpienie do PESDL.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

3)

numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;

4)

adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli

wnioskodawca takie posiada;

5)

nazwę uczelni medycznej oraz podstawowej jednostki organizacyjnej, w której wnioskodawca

ukończył studia wyższe;

6)

wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne;

7)

numer i datę wydania decyzji, o której mowa w art. 30zd ust. 3, jeśli wnioskodawca

taką posiada;

8)

imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy lub tytuł naukowy kierownika

specjalizacji;

9)

wskazanie właściwego wojewody;

10)

wskazanie dziedziny, w której wnioskodawca zamierza przystąpić do PESDL;

11)

wskazanie części PESDL, do której zamierza przystąpić wnioskodawca.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pomocą SMK.

4.

Zgłoszenie do PESDL składa się w terminie do dnia 15 lipca każdego roku dla sesji

jesiennej albo do dnia 15 stycznia każdego roku dla sesji wiosennej. Do tych terminów

nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Dyrektor CEM ustala listy diagnostów laboratoryjnych zdających PESDL w danym miejscu

i terminie oraz zawiadamia te osoby o terminie i miejscu egzaminu oraz nadanym numerze

kodowym nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem egzaminu. Zawiadomienie jest przekazywane

za pomocą SMK lub pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku, o którym mowa

w ust. 1.

6.

W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie zgłoszenia

w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, o których mowa w ust. 4, terminy

te przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie terminu

następuje z urzędu przez operatora systemu.

1.

Wnioskodawca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej niż 25% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za

ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia

15 stycznia każdego roku.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM,

podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku, o którym mowa w art. 30q.

3.

Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie później niż w terminie

5 dni od upływu terminu składania wniosków, o którym mowa w art. 30q.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych,

za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres wskazany we

wniosku, o którym mowa w art. 30q ust. 1. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od

skierowania wezwania dotknięty nim wniosek traktuje się jako niezłożony. O konsekwencji

tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

1.

PESDL dla każdej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej i dziedziny pokrewnej organizuje

CEM.

2.

PESDL jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

3.

Przewodniczącego PKE, przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego i jej członków powołuje

i odwołuje dyrektor CEM.

4.

Przewodniczący PKE i jej członkowie powinni posiadać tytuł specjalisty w odpowiedniej

dziedzinie, albo w uzasadnionych przypadkach, w dziedzinie pokrewnej albo decyzję,

o której mowa w art. 30zd ust. 3.

5.

Członkiem PKE nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

6.

Powołanie następuje na czas nieokreślony. Powołanie nie skutkuje powstaniem stosunku

pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

7.

Kandydatów do PKE mogą zgłaszać

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej albo w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

2)

KIDL;

3)

stowarzyszenie będące zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem naukowym

o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki

laboratoryjnej.

8.

W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7, zamieszcza się

1)

imię i nazwisko kandydata;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

3)

określenie posiadanej specjalizacji;

4)

wskazanie dziedziny diagnostyki laboratoryjnej, w której kandydat ma być powołany

do PKE;

5)

adres korespondencyjny kandydata.

9.

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7, należy dołączyć kopię dyplomu specjalisty albo

decyzji, o której mowa w art. 30zd ust. 3, poświadczoną za zgodność z oryginałem.

10.

Kopia dyplomu specjalisty nie jest wymagana, w przypadku gdy kandydat uzyskał dyplom

specjalisty wydany przez dyrektora CEM. W takim przypadku w zgłoszeniu należy podać

datę wydania i numer dyplomu.

11.

Osoby powołane do PKE otrzymują akt powołania.

12.

Dyrektor CEM powołuje na przewodniczącego PKE konsultanta krajowego w danej dziedzinie

diagnostyki laboratoryjnej albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie

nie ma powołanego konsultanta krajowego.

13.

Członkostwo w PKE wygasa w przypadku śmierci członka PKE.

14.

Dyrektor CEM odwołuje członka PKE w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka PKE;

3)

niewykonywania albo nienależytego wykonywania obowiązków;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w art. 30t ust. 4.

15.

Dyrektor CEM może odwołać członka PKE w wypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania

karnego w związku z podejrzeniem o popełnienie przez niego umyślnego przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego.

16.

Wygaśnięcie członkostwa albo odwołanie członka ze składu PKE w czasie sesji egzaminacyjnej

nie wstrzymuje prac PKE.

1.

Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PESDL w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza

spośród członków PKE Zespoły Egzaminacyjne. Zespół Egzaminacyjny składa się co najmniej

z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w art. 30s

ust. 7.

2.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia PESDL w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

3.

Powody wyłączenia określone w ust. 2 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania małżeństwa

albo przysposobienia.

4.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PESDL składają dyrektorowi CEM

pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z żadnym

z kandydatów do złożenia PESDL w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa

w ust. 2, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

5.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 złotych

dla przewodniczącego Zespołu oraz nie wyższej niż 300 złotych dla członka Zespołu;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77, przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

6.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 5 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

Do zadań Zespołu Egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PESDL należy

1)

przeprowadzenie PESDL zgodnie z regulaminem porządkowym, o którym mowa w art. 30v

ust. 8;

2)

przekazanie do CEM kart odpowiedzi, niezwłocznie po zakończonym egzaminie testowym,

w sposób uniemożliwiający dokonywanie zmian w ich treści;

3)

przekazanie do CEM ocen z egzaminu ustnego i praktycznego oraz dokumentacji związanej

z przeprowadzonym PESDL, niezwłocznie po zakończonym PESDL, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia zakończenia PESDL.

1.

Zakres PESDL jest zgodny z programem danego szkolenia specjalizacyjnego.

2.

PESDL jest przeprowadzany dwa razy w roku w sesji wiosennej od dnia 15 kwietnia do

dnia 31 maja oraz w sesji jesiennej od dnia 2 listopada do dnia 15 grudnia.

3.

PESDL dla każdej dziedziny składa się z dwóch części w następującej kolejności - egzaminu

teoretycznego i egzaminu praktycznego. Warunkiem dopuszczenia do części praktycznej

PESDL jest uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego.

4.

Egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie

1)

testu, gdy do PESDL w danej dziedzinie w sesji zostanie dopuszczonych co najmniej

30 osób;

2)

egzaminu ustnego.

5.

Egzamin testowy dla danej dziedziny odbywa się jednocześnie w całym kraju, w terminie

ustalonym przez dyrektora CEM. Egzamin testowy polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających

pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Osoba zdająca może

wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź osoba zdająca uzyskuje

1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, udzielenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia

więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane. Pozytywny wynik egzaminu testowego

otrzymuje osoba egzaminowana, która uzyskała co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów

z testu.

6.

W przypadku uwag merytorycznych do pytań testowych, osoba zdająca ma prawo złożyć

zastrzeżenie w trakcie trwania egzaminu testowego albo niezwłocznie po jego zakończeniu,

przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej. Zgłoszone zastrzeżenie zostanie zweryfikowane

bezpośrednio po egzaminie testowym, przed obliczeniem jego wyników. W przypadku uznania

zgłoszonego zastrzeżenia, zadanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy

ustalaniu wyniku egzaminu testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio

obniża liczbę możliwych do uzyskania punktów. Punkty za zadania unieważnione nie są

przyznawane.

7.

Miejsca i terminy egzaminu praktycznego i ustnego ustala dyrektor CEM w porozumieniu

z przewodniczącym PKE.

8.

PESDL przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora

CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Zadania egzaminacyjne dla PESDL są opracowywane przez autorów wskazanych przez dyrektora

CEM spośród osób posiadających wysokie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w danej

dziedzinie. Test przygotowuje się odrębnie dla każdej dziedziny oraz na każdą sesję

egzaminacyjną.

2.

Zadania egzaminacyjne podlegają weryfikacji przez recenzentów, wyznaczonych przez

dyrektora CEM w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym.

3.

Opracowanie zadań egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie PESDL jest finansowane przez

CEM.

4.

Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych są opracowywane,

przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich

przez osoby inne niż uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu,

przechowywaniu, przeprowadzające PESDL lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

5.

Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych nie podlegają

udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).

6.

Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe po ich wykorzystaniu na danym PESDL

wyłącznie osobom przystępującym do tego egzaminu. Udostępnienie oraz jego dokumentowanie

następuje w sposób określony w zarządzeniu dyrektora CEM.

1.

PESDL odbywa się w obecności co najmniej trzech członków PKE.

2.

Nieobecność osoby egzaminowanej podczas PESDL, bez względu na jej przyczynę, uważa

się za odstąpienie od udziału w PESDL.

3.

Diagnosta laboratoryjny może składać PESDL po okazaniu dokumentu potwierdzającego

jego tożsamość.

4.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas PESDL osoba egzaminowana

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może posiadać

urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie tego

zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby egzaminowanej, co jest równoznaczne

z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

5.

Przebieg PESDL może być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

W przypadku ujawnienia po egzaminie na zarejestrowanych materiałach korzystania przez

osobę egzaminowaną z pomocy naukowych, dydaktycznych lub urządzeń służących do kopiowania,

przekazywania i odbioru informacji, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, osoba

taka zostaje zdyskwalifikowana. Dyskwalifikacji dokonuje przewodniczący PKE, na wniosek

Zespołu Egzaminacyjnego. Fakt ten jest odnotowany w protokole, o którym mowa w ust.

7.

6.

Dyrektor CEM zawiadamia o dyskwalifikacji osoby egzaminowanej Prezesa Krajowej Rady

Diagnostów Laboratoryjnych.

7.

Z przebiegu PESDL sporządza się protokół, który podpisują członkowie Zespołu Egzaminacyjnego

przeprowadzający dany egzamin.

8.

Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego przesyła protokół egzaminacyjny dyrektorowi

CEM w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.

1.

CEM ustala wyniki PESDL i zamieszcza je w SMK, a w zakresie egzaminu testowego publikuje

je także na swojej stronie internetowej. Wynik PESDL nie stanowi decyzji w rozumieniu

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

Diagnosta laboratoryjny, który nie przystąpił do PESDL w wyznaczonym terminie albo

uzyskał wynik negatywny z PESDL, może przystąpić do PESDL w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, diagnosta laboratoryjny składa do dyrektora CEM

zgłoszenie. Przepisy art. 30q stosuje się.

4.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 3, zostaje wpisany na listę osób składających

PESDL w danej sesji egzaminacyjnej przez dyrektora CEM.

5.

Za wynik pozytywny PESDL uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu jego części,

o których mowa w art. 30v ust. 3.

6.

Wynik pozytywny z części PESDL jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach egzaminacyjnych

po sesji, w której został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku pozytywnego z

egzaminu praktycznego albo nieprzystąpienia do egzaminu praktycznego w ustalonym terminie,

diagnosta laboratoryjny może przystąpić w innej sesji egzaminacyjnej tylko do tej

części PESDL.

7.

Oceną końcową PESDL jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen z egzaminu

teoretycznego i praktycznego.

8.

Wyniki PESDL dyrektor CEM za pomocą SMK przekazuje wojewodom, dyrektorowi CMKP oraz

właściwym jednostkom szkolącym.

1.

Potwierdzeniem złożenia PESDL jest dyplom wydany przez dyrektora CEM.

2.

Dyrektor CEM wydaje dyplom, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej.

3.

Na wniosek diagnosty laboratoryjnego, który złożył PESDL, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie,

duplikat albo odpis dyplomu albo dokonuje korekty dyplomu PESDL. Opłata wynosi 50

zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.

4.

CEM przekazuje do KIDL, po zakończeniu każdej sesji PESDL, informację o uzyskaniu

przez danego diagnostę laboratoryjnego tytułu specjalisty.

5.

Dokumentacja dotycząca PESDL, która nie jest gromadzona w SMK, jest przechowywana

przez CEM zgodnie z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1506).

1.

W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PESDL lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PESDL, dyrektor CEM może unieważnić PESDL

albo jego część, w danym terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich

zdających.

2.

Postępowanie wszczyna się na wniosek członka Zespołu Egzaminacyjnego, przeprowadzającego

dany PESDL, osoby przystępującej do danego PESDL albo z urzędu.

3.

Unieważnienie PESDL albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PESDL albo

jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna.

4.

Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia

informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PESDL albo jego części.

5.

Decyzja przesyłana jest diagnostom laboratoryjnym, którzy przystępowali do danego

PESDL. Dyrektor CEM przekazuje informację o unieważnieniu PESDL albo jego części do

KIDL. Informacja o decyzji o unieważnieniu PESDL albo jego części jest również ogłaszana

na stronie internetowej CEM. Do doręczeń decyzji przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Dyrektor CEM zamieszcza decyzję w SMK, podając

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

6.

Od decyzji o unieważnieniu egzaminu przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw zdrowia.

7.

Za powtórzony PESDL albo jego część nie pobiera się opłaty egzaminacyjnej.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz dziedzin diagnostyki laboratoryjnej, w których jest możliwe odbywanie szkolenia

specjalizacyjnego, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dostępu do świadczeń zdrowotnych

w określonym zakresie,

2)

wykaz kodów specjalizacji w określonych dziedzinach

- uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej do prowadzenia

specjalizacji;

3)

wysokość wynagrodzenia za wykonanie czynności kontrolnych, o którym mowa w art. 30c

ust. 12 pkt 1, uwzględniając nakład pracy związany z przeprowadzaniem czynności kontrolnych;

4)

wykaz specjalności, w których diagnosta laboratoryjny posiadający odpowiednią specjalizację

I stopnia, uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów, może uzyskać tytuł specjalisty

w określonej dziedzinie po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem,

o którym mowa w art. 30e ust. 3, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dostępu do

świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie;

5)

zakres danych zawartych w EKS,

6)

zakres informacji, o których mowa w art. 30j ust. 3, wprowadzanych do SMK przez kierownika

specjalizacji

- uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej do prowadzenia

specjalizacji;

7)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 30t ust. 4,

8)

szczegółowy tryb działania PKE, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków

PKE,

9)

szczegółowy sposób i tryb składania PESDL oraz ustalania jego wyników

- uwzględniając konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia PESDL oraz

zapewnienia bezstronności pracy PKE, a także nakład pracy przewodniczącego i członków

PKE;

10)

wzór dyplomu, o którym mowa w art. 30z, uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości

dokumentu;

11)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu lub odpisu dyplomu PESDL oraz sposób

uiszczania opłaty za wydanie duplikatu lub odpisu dyplomu PESDL,

12)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty dyplomu PESDL oraz sposób uiszczania

opłaty za dokonanie korekty dyplomu

- uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu potwierdzającego

uzyskanie tytułu specjalisty;

13)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 30r, uwzględniając koszty przeprowadzenia PESDL

oraz wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje, na wniosek, uzyskany za granicą tytuł specjalisty

w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli zostały spełnione następujące warunki

1)

czas specjalizacji odbytej za granicą nie odbiega od czasu określonego w programie

specjalizacji w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej realizowanego w Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych

odpowiada w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej dziedzinie diagnostyki

laboratoryjnej w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Osoba, która uzyskała za granicą tytuł specjalisty, o którym mowa w ust. 1, występuje

do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem, do którego dołącza, wraz z tłumaczeniem

na język polski, następujące dokumenty

1)

oryginał dokumentu nadania tytułu specjalisty;

2)

dokument zawierający dane o miejscu odbycia specjalizacji i jej okresie oraz zrealizowanym

programie;

3)

informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu końcowego lub innej formie potwierdzającej

nabytą wiedzę i umiejętności praktyczne;

4)

zaświadczenia o miejscu, okresie i rodzaju czynności zawodowych wykonywanych po uzyskaniu

tytułu specjalisty.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje albo odmawia uznania tytułu specjalisty

w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej, w drodze decyzji, na podstawie opinii sporządzonej

przez dyrektora CMKP.

4.

Opinia, o której mowa w ust. 3, jest sporządzona na podstawie oceny merytorycznej

wniosku, dokonanej przez zespół ekspertów, o którym mowa w art. 30e ust. 3. W wyniku

dokonania oceny zespół ekspertów może wnioskować o podjęcie jednej z następujących

decyzji

1)

uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą bez żadnych dodatkowych warunków;

2)

uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą po odbyciu stażu adaptacyjnego w

jednostce szkolącej, którego zakres i program określi w indywidualnych przypadkach

zespół ekspertów;

3)

uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą po złożeniu PESDL;

4)

odmowę uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

5.

Obsługę organizacyjną i finansowanie prac zespołu ekspertów, o którym mowa w art.

30e ust. 3, zapewnia CMKP.

6.

Staż adaptacyjny, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, jest odbywany w jednostce szkolącej,

na podstawie umowy o odbycie stażu adaptacyjnego zawartej z tą jednostką na warunkach

określonych w umowie.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje albo odmawia uznania tytułu specjalisty

uzyskanego przez diagnostę laboratoryjnego w państwach członkowskich Unii Europejskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej za równoważny

z tytułem specjalisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z zasadami określonymi

w przepisach dotyczących zasad uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w innym

niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej, w drodze decyzji.

8.

W SMK w odniesieniu do decyzji, o których mowa w ust. 3 i 7, zamieszcza się dane

1)

numer decyzji;

2)

datę wydania decyzji;

3)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

4)

obywatelstwo (obywatelstwa) osoby, której decyzja dotyczy;

5)

państwa, w którym osoba, której decyzja dotyczy uzyskała tytuł specjalisty;

6)

przedmiot decyzji;

7)

rodzaj rozstrzygnięcia;

8)

organ wydający decyzję.

1.

W przypadku wprowadzenia nowej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej, diagnosta laboratoryjny

legitymujący się dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie może wystąpić z wnioskiem

do ministra właściwego do spraw zdrowia o uznanie dotychczasowego doświadczenia zawodowego

i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu

właściwego szkolenia specjalizacyjnego.

2.

Po wpłynięciu wniosku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia

występuje do dyrektora CMKP o wydanie opinii w sprawie oceny dorobku naukowego i zawodowego

wnioskodawcy. Opinię sporządza zespół, o którym mowa w art. 30e ust. 3.

3.

Na podstawie opinii, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw zdrowia wydaje

decyzję o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku naukowego diagnosty

laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwego szkolenia specjalizacyjnego.

Informację o wydanej decyzji, w tym jej przedmiot, numer i datę wydania, zamieszcza

się w SMK.

4.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1-3, może być wszczęte w terminie 3 lat od dnia

wprowadzenia nowej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej.

5.

Osoba, która uzyskała decyzję, o której mowa w ust. 3, może

1)

wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 8;

2)

pełnić funkcję kierownika specjalizacji w danej dziedzinie;

3)

wchodzić w skład zespołu kontrolnego, o którym mowa w art. 30c ust. 3;

4)

wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30e ust. 3;

5)

przystąpić do PESDL.

Na podstawie ustawy, dane zamieszczane w SMK mogą zostać udostępnione

1)

diagnoście laboratoryjnemu w zakresie śledzenia przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;

2)

uczelniom w zakresie wykonywanych zadań określonych ustawą oraz monitorowania karier

zawodowych swoich absolwentów na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 i 1933);

3)

konsultantom w ochronie zdrowia w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie

oraz w zakresie zadań, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2015 r. poz. 126 oraz z 2016 r. poz. 960);

4)

CEM w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, w szczególności organizowania

i przeprowadzania PESDL;

5)

CMKP w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, w szczególności udzielania

akredytacji podmiotom zamierzającym prowadzić szkolenie specjalizacyjne, koordynacji

organizacji staży kierunkowych i kursów specjalizacyjnych, kontroli i monitorowania

realizacji szkolenia specjalizacyjnego;

6)

wojewodom w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, w szczególności przebiegu

szkolenia specjalizacyjnego diagnostów laboratoryjnych;

7)

jednostkom szkolącym w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie;

8)

KIDL w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie.

1.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez

uczestnictwo w ciągłym szkoleniu, celem aktualizacji posiadanego zasobu wiedzy oraz

stałego dokształcania się w zakresie nowych osiągnięć w zakresie diagnostyki laboratoryjnej.

2.

Ciągłe szkolenia mogą być prowadzone w jednostkach szkolących, które posiadają akredytację.

3.

Za ciągłe szkolenia prowadzone przez jednostki szkolące pobiera się opłaty w wysokości

nieprzekraczającej 1% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” za jedną godzinę szkolenia.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program ciągłego szkolenia,

2)

zakres oraz formy zdobywania wiedzy teoretycznej w ramach ciągłego szkolenia,

3)

sposób odbywania ciągłego szkolenia, w tym tryb dokumentowania jego przebiegu,

4)

standardy ciągłego szkolenia,

5)

wysokość opłat za ciągłe szkolenie

- mając na celu zapewnienie właściwej jakości ciągłego szkolenia oraz rzetelnego sposobu

ich dokumentowania.

1.

Diagnosta laboratoryjny, któremu przed dniem 1 maja 2016 r. minister właściwy do spraw

zdrowia wydał decyzję o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku

naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwej

specjalizacji, w oparciu o przepisy wydane na podstawie art. 30c ustawy, o której

mowa w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym, i który do dnia 1 maja 2016 r. nie przystąpił

do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej

„PESDL”, albo po przystąpieniu do niego nie uzyskał wyniku pozytywnego z jego części

albo całości, może przystąpić do PESDL, w danej dziedzinie, zgodnie z przepisami art.

30q-30y ustawy o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem

ust. 2-4.

2.

Do sesji wiosennej PESDL, która odbywać się będzie w okresie od dnia 15 kwietnia 2016 r.

do dnia 31 maja 2016 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Do sesji jesiennej PESDL, która odbywać się będzie w okresie od dnia 2 listopada 2016 r.

do dnia 15 grudnia 2016 r., zgłoszenie do PESDL składa się w terminie od dnia 1 maja

2016 r. do dnia 15 lipca 2016 r.

4.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, składa wniosek pobrany z SMK o przystąpienie

do PESDL.

1.

Przewodniczący i członkowie Państwowej Komisji Egzaminacyjnej powołanej do przeprowadzania

PESDL, działającej przed dniem 1 maja 2016 r., stają się, z dniem 1 maja 2016 r.,

odpowiednio przewodniczącym i członkami Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, o których

mowa w art. 30s ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2.

Testy, pytania i zadania egzaminacyjne PESDL opracowane przed dniem 1 maja 2016 r.

uznaje się za opracowane i udostępniane w trybie przewidzianym w ustawie, o której

mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Regulamin porządkowy PESDL obowiązujący przed dniem 1 maja 2016 r. zachowuje ważność

do dnia wejścia w życie nowego regulaminu porządkowego PESDL.

4.

Zarządzenia dyrektora CEM dotyczące organizacji i przebiegu PESDL obowiązujące w dniu

1 maja 2016 r. zachowują moc do dnia wydania nowych zarządzeń.

1.

Diagnosta laboratoryjny, który na podstawie dotychczasowych przepisów rozpoczął szkolenie

specjalizacyjne w danej dziedzinie i nie uzyskał potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego przez wojewodę, o którym mowa w art. 30p ust. 1 ustawy, o której

mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, albo ukończył szkolenie specjalizacyjne

i nie został dopuszczony do PESDL, może przystąpić do PESDL w danej dziedzinie, w

której rozpoczął albo ukończył szkolenie specjalizacyjne, zgodnie z przepisami ustawy,

o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem ust.

2-4.

2.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewody, wydrukowany

z SMK, wniosek o potwierdzenie zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z

programem specjalizacji.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL - a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4)

obywatelstwo (obywatelstwa);

5)

adres do korespondencji, numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

6)

dziedzinę, w której było realizowane szkolenie specjalizacyjne;

7)

nazwę i adres jednostki szkolącej, w której było odbywane szkolenie specjalizacyjne;

8)

stopień albo tytuł naukowy, imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

9)

informacje o skróceniu albo przedłużeniu szkolenia specjalizacyjnego.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się w postaci papierowej dokumentację,

określoną w dotychczasowych przepisach.

5.

Wojewoda, w terminie 14 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji, o której mowa

w ust. 4, przekazuje ją właściwemu konsultantowi krajowemu i zwraca się o weryfikację,

w terminie 14 dni od dnia jej przekazania, z informacją, czy wnioskodawca odbył szkolenie

specjalizacyjne zgodnie z jego programem. Konsultant krajowy przekazuje właściwemu

wojewodzie rozstrzygnięcie i przekazuje zwrotnie dokumentację, która jest następnie

przechowywana przez wojewodę zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

6.

W przypadku niezrealizowania przez wnioskodawcę programu szkolenia specjalizacyjnego,

właściwy konsultant krajowy wskazuje brakujące elementy.

7.

Wojewoda niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta krajowego

1)

potwierdza zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5, kieruje do zrealizowania brakującego elementu

programu szkolenia specjalizacyjnego i przedłuża okres trwania szkolenia specjalizacyjnego

na czas niezbędny do realizacji tego elementu.

8.

Wojewoda zawiadamia wnioskodawcę o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 7, za pomocą

SMK.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, wnioskodawca po zrealizowaniu brakującego

elementu programu szkolenia specjalizacyjnego i potwierdzeniu tego przez kierownika

specjalizacji w karcie szkolenia specjalizacyjnego może wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie

przez wojewodę zakończenia szkolenia specjalizacyjnego. Przepisy ust. 2-8 stosuje

się.

1.

Do diagnosty laboratoryjnego, który został zakwalifikowany do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego i został dopuszczony do PESDL przed dniem 1 maja 2016 r., ale do

niego nie przystąpił albo, po przystąpieniu, nie uzyskał wyniku pozytywnego z części

albo całości PESDL, stosuje się odpowiednio art. 30q-30y ustawy, o której mowa w art.

5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisu art. 30p

ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje

się.

2.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, składa wniosek pobrany z SMK o przystąpienie

do PESDL.

1.

Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych tworzą zamieszkali na terenie kraju diagności

laboratoryjni.

2.

Przynależność diagnostów laboratoryjnych do samorządu jest obowiązkowa.

1.

Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia, zwanym dalej „SMK”, diagnosta laboratoryjny zakłada w celu dokonywania czynności

w tym systemie.

2.

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w art. 31, art. 33 i art. 34 czynności

za pomocą SMK jest uwierzytelnienie tożsamości osoby, która konto założyła i weryfikacja

uprawnień tej osoby.

3.

Uwierzytelnienia, o którym mowa w ust. 2, dokonuje się przez

1)

złożenie bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego

certyfikatu w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym lub podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne lub

2)

potwierdzenie przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych.

4.

Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych.

5.

Przepisów art. 34 nie stosuje się do diagnosty laboratoryjnego, który został zakwalifikowany

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego przed dniem 1 maja 2016 r. i nie został dopuszczony

do PESDL.

Do zadań samorządu należy w szczególności

1)

sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej;

2)

reprezentowanie diagnostów laboratoryjnych oraz ochrona ich interesów zawodowych;

3)

działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez diagnostów laboratoryjnych;

4)

udział w ustalaniu standardów i zasad oceny pracy w diagnostyce laboratoryjnej;

5)

integrowanie środowiska diagnostów laboratoryjnych;

6)

prowadzenie badań w zakresie ochrony zdrowia.

Przepisy art. 30y ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się w zakresie części PESDL, złożonej po dniu 1 czerwca 2014 r.

1.

Organami samorządu są

1)

Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych;

2)

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych;

3)

Komisja Rewizyjna;

4)

Wyższy Sąd Dyscyplinarny;

5)

Sąd Dyscyplinarny.

2.

Członkami organów samorządu mogą być tylko diagności laboratoryjni.

1.

Kadencja organów samorządu trwa 4 lata, jednak organy są obowiązane działać do czasu

ukonstytuowania się nowo wybranych organów.

2.

Tę samą funkcję w organach samorządu można pełnić nie dłużej niż przez 2 następujące

po sobie kadencje.

1.

Wybory do organów samorządu odbywają się w głosowaniu tajnym.

2.

Czynne i bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom samorządu, z wyjątkiem

osób ukaranych karą, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3.

1.

Uchwały organów samorządu są podejmowane większością głosów, w obecności co najmniej

połowy członków danego organu.

2.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w terminie nie dłuższym niż 30 dni

od dnia ich podjęcia.

3.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,

w terminie do dnia 31 maja, sprawozdanie z działalności samorządu diagnostów laboratoryjnych

za rok ubiegły.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu Najwyższego sprzeczną z

prawem uchwałę organu samorządu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tej uchwały.

Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do Krajowego Zjazdu Diagnostów

Laboratoryjnych lub Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o podjęcie uchwały w

sprawie należącej do właściwości samorządu. Uchwała Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

powinna być podjęta w terminie 3 miesięcy, a uchwała Krajowego Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych

na najbliższym Zjeździe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 34, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 21 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2016 r.

Najwyższym organem samorządu jest Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych, zwany

dalej „Krajowym Zjazdem”.

1.

W Krajowym Zjeździe biorą udział delegaci wybrani przez zgromadzenia wojewódzkie diagnostów

laboratoryjnych, zwane dalej „zgromadzeniami wojewódzkimi”, oraz z głosem doradczym,

niebędący delegatami, członkowie ustępujących organów samorządu.

2.

W zgromadzeniu wojewódzkim uczestniczą diagności laboratoryjni zamieszkali na terenie

danego województwa.

3.

Jeżeli liczba diagnostów laboratoryjnych w danym województwie przekracza 300 osób,

wyboru delegatów na Krajowy Zjazd dokonują zebrania rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych dokonuje

podziału na rejony w danym województwie.

5.

Zasady przeprowadzania wyborów delegatów na Krajowy Zjazd oraz liczbę tych delegatów

z poszczególnych województw określa Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

6.

Krajowy Zjazd zwołuje Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

Do Krajowego Zjazdu należy

1)

wybór Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej „Prezesem Krajowej

Rady”;

2)

wybór Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego,

Wyższego Sądu Dyscyplinarnego oraz Rzecznika Dyscyplinarnego i jego zastępców;

3)

uchwalanie wytycznych działania samorządu i jego organów;

4)

określenie zasad przeprowadzania wyborów do organów samorządu, liczby członków tych

organów oraz trybu ich odwoływania, a także zasad podejmowania uchwał przez organy

samorządu;

5)

rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego i Rzecznika

Dyscyplinarnego;

6)

kodyfikowanie zasad etyki diagnostów laboratoryjnych;

7)

ustalanie podstawowych zasad gospodarki finansowej samorządu.

1.

Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych zwołuje Krajowa Rada Diagnostów

Laboratoryjnych

1)

z własnej inicjatywy;

2)

na wniosek prezydium Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;

3)

na wniosek Komisji Rewizyjnej;

4)

na wniosek co najmniej 500 diagnostów laboratoryjnych.

2.

Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych powinien być zwołany w terminie

3 miesięcy od dnia wpływu wniosku o jego zwołanie i obraduje nad sprawami, dla których

został zwołany.

1.

Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, zwaną dalej „Krajową Radą”, stanowią Prezes

Krajowej Rady i członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd.

2.

Prezydium Krajowej Rady stanowią Prezes Krajowej Rady i wybrani przez Krajową Radę

wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie.

3.

Prezydium Krajowej Rady jest organem wykonawczym Krajowej Rady i zdaje jej sprawę

ze swojej działalności.

4.

Prezydium działa w imieniu Krajowej Rady w sprawach określonych jej uchwałą, z wyjątkiem

uchwalania budżetu.

Do zakresu działania Krajowej Rady należy

1)

reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, Narodowego

Funduszu Zdrowia, instytucji i organizacji;

2)

wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu;

3)

udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących

unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia;

4)

opiniowanie programu studiów wyższych i studiów podyplomowych z zakresu diagnostyki

laboratoryjnej;

5)

uchwalanie budżetu Krajowej Rady i zatwierdzanie sprawozdań z jego wykonania oraz

rozpatrywanie wniosków Komisji Rewizyjnej;

6)

wybór Prezesa Krajowej Rady oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, jeżeli ich mandat wygasł

w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami;

7)

wybór przewodniczącego Zespołu Wizytatorów, jego zastępcy i członków;

8)

koordynowanie doskonalenia zawodowego diagnostów laboratoryjnych;

9)

uchwalanie regulaminów

a)

działalności samorządu i jego organów,

b)

zakresu i zasad działania wizytatorów,

c)

(uchylona)

d)

prowadzenia listy diagnostów laboratoryjnych,

e)

prowadzenia ewidencji;

10)

ustalanie zasad gospodarki finansowej samorządu;

11)

określanie wysokości składki członkowskiej i zasad jej podziału oraz wysokości opłat

związanych z decyzją w sprawie wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych oraz opłat

manipulacyjnych;

12)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz przepisach odrębnych.

„1. Akty wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 18 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

2)

art. 22 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 ust. 7 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

3)

art. 28 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

4)

art. 31 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 31 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

5)

art. 45 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 4, oraz art. 15a ust. 8 pkt 3-6 ustawy,

o której mowa w art. 15, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 96a ust. 12 ustawy, o której mowa w art. 6, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

6)

art. 28 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 6, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

7)

art. 96 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 6, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 96 ust. 9 i 10 ustawy, o której

mowa w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

8)

art. 38 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 13, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 38 ust. 7 ustawy, o której mowa

w art. 13, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

9)

art. 30c ustawy, o której mowa w art. 5, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 30zb ustawy, o której mowa w art. 5, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

10)

art. 89 ust. 7, art. 89a ust. 8 i art. 89b ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 6,

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 107zc ustawy, o której mowa w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

11)

art. 89e ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 6, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 107zf ust. 4 ustawy, o której mowa

w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

12)

art. 192 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 7, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 192 ust. 2 ustawy, o której mowa

w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

13)

art. 12 ust. 2 i art. 26 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 9, zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 12e i art. 26 ust.

5 ustawy, o której mowa w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

14)

art. 27 ust. 9 i art. 29 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 11, zachowują moc do

dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 27 ust. 9 i

art. 29 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż do dnia 1 stycznia 2017 r.

Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i

gospodarczej Krajowej Rady.

1.

Sąd Dyscyplinarny rozpatruje sprawy dyscyplinarne diagnostów laboratoryjnych, wniesione

przez Rzecznika Dyscyplinarnego, oraz sprawuje sądownictwo polubowne.

2.

Od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego służy odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny

1)

uchwala regulaminy wewnętrzne Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego;

2)

rozpatruje odwołania od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego.

Rzecznik Dyscyplinarny przygotowuje postępowanie dyscyplinarne i wykonuje czynności

oskarżyciela przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem Dyscyplinarnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 6 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;

2)

art. 6 pkt 7 lit. b i c oraz pkt 13 lit. c i d, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia

2016 r.;

3)

art. 3 pkt 2, art. 4 pkt 2 lit. b, pkt 3-32, art. 5, art. 6 pkt 16, art. 9 pkt 1-4,

10 i 11, art. 15 pkt 8-17 i art. 19-44, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2016 r.;

4)

art. 1 pkt 15 w zakresie art. 17a ust. 2 pkt 4 i art. 6 pkt 1, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2016 r.;

5)

art. 1 pkt 28, art. 6 pkt 3 i art. 13 pkt 2-10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2017 r.;

6)

art. 7 pkt 23 w zakresie art. 188c ust. 3, ust. 4 pkt 2 i ust. 6, które wchodzą w

życie z dniem 1 lipca 2017 r.;

7)

art. 9 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2017 r.

1.

Pracodawca nie może, bez zgody Krajowej Rady, wypowiedzieć lub rozwiązać umowy o pracę

ani wypowiedzieć warunków pracy i płacy diagnoście laboratoryjnemu pełniącemu funkcję

z wyboru w organach samorządu, w czasie jej pełnienia oraz w okresie jednego roku

po ustaniu kadencji.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40, 41.

Samorząd może prowadzić działalność gospodarczą.

Działalność samorządu jest finansowana

1)

ze składek członkowskich i opłat związanych z postępowaniem w sprawie wpisu na listę

diagnostów laboratoryjnych;

2)

z dochodów z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków;

3)

z działalności gospodarczej.

Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w przedmiocie odpowiedzialności

dyscyplinarnej podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

Diagności laboratoryjni podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione, nienależyte

wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej oraz za czyny sprzeczne z zasadami

etyki zawodowej lub przepisami dotyczącymi wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

2.

Od odpowiedzialności dyscyplinarnej wyłączone są czyny naruszające przepisy o odpowiedzialności

porządkowej pracowników, określone w Kodeksie pracy.

1.

Postępowanie dyscyplinarne o ten sam czyn toczy się niezależnie od postępowania karnego

lub postępowania dyscyplinarnego wszczętego w jednostce organizacyjnej, w której przepisy

szczególne przewidują takie postępowanie. Postępowanie dyscyplinarne może być jednak

zawieszone do czasu ukończenia postępowania karnego.

2.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli zaszła okoliczność,

która według ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749 i 1948) wyłącza ściganie.

Za obwinionego uważa się diagnostę laboratoryjnego, wobec którego w toku postępowania

wyjaśniającego Rzecznik Dyscyplinarny wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów

lub przeciwko któremu skierował do Sądu Dyscyplinarnego wniosek o ukaranie.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zawieszenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres od 12 miesięcy

do 5 lat;

4)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

2.

W przypadku prawomocnego ukarania karą, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, stosunek

pracy diagnosty laboratoryjnego wygasa z mocy prawa. Wygaśnięcie to pociąga za sobą

skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia

z winy pracownika.

3.

Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego powoduje skreślenie

z listy diagnostów laboratoryjnych bez prawa ubiegania się o ponowny wpis na listę

przez okres 10 lat od uprawomocnienia się orzeczenia kary pozbawienia prawa wykonywania

zawodu diagnosty laboratoryjnego.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego kończące postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności

dyscyplinarnej, są prawomocne z chwilą ogłoszenia.

2.

Orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego doręcza się podmiotom, o których mowa w art.

58b ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia jego ogłoszenia.

1.

Od prawomocnego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego kończącego postępowanie w

przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej

1)

osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przewinienie

dyscyplinarne,

2)

obwinionemu diagnoście laboratoryjnemu,

3)

Rzecznikowi Dyscyplinarnemu,

4)

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,

5)

Prezesowi Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

- przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia

orzeczenia.

2.

Kasację w stosunku do tego samego obwinionego i od tego samego orzeczenia każdy uprawniony

może wnieść tylko raz.

1.

Kasacja może być wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego lub innego rażącego naruszenia prawa. Kasacja może być wniesiona również z powodu

niewspółmierności kary.

2.

Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść obwinionego diagnosty laboratoryjnego

wniesionej po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

1.

W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie.

2.

Kasacja wnoszona przez podmioty, o których mowa w art. 58b ust. 1 pkt 1-3, powinna

być sporządzona i podpisana przez obrońcę będącego adwokatem albo radcą prawnym albo

pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.

1.

Diagnosta laboratoryjny, wobec którego Sąd Dyscyplinarny orzekł w pierwszej instancji

karę, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3 i 4, może być tymczasowo zawieszony w czynnościach

zawodowych. Postanowienie o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych wydaje

Sąd Dyscyplinarny z urzędu lub na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.

2.

Postanowienie Sądu Dyscyplinarnego o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych

jest natychmiast wykonalne. Jeżeli okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych

trwa dłużej niż 3 miesiące, Wyższy Sąd Dyscyplinarny bada z urzędu zasadność zawieszenia

i wydaje postanowienie w sprawie.

3.

Za okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych diagnosta laboratoryjny

zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia oraz do innych świadczeń ze stosunku

pracy. Pracodawca może w tym czasie powierzyć diagnoście laboratoryjnemu wykonywanie

innej pracy.

1.

Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych powołane są następujące sądy

1)

Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 59

ust. 1;

2)

Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 50 pkt 2 i art.

59 ust. 2;

3)

Sąd Najwyższy.

2.

Członkowie Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego orzekają na podstawie

swojego przekonania opartego na swobodnej ocenie całokształtu dowodów z uwzględnieniem

okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem

Dyscyplinarnym jest Rzecznik Dyscyplinarny. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się

na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego

1)

jeżeli od chwili popełnienia przewinienia upłynęły 3 lata;

2)

po upływie 6 miesięcy od powzięcia wiadomości przez Rzecznika Dyscyplinarnego o popełnieniu

przewinienia.

2.

Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

następuje wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach karnych.

3.

Przedawnienie dyscyplinarne przerywa każda czynność Rzecznika Dyscyplinarnego w sprawie.

Diagnosta laboratoryjny, którego dotyczy postępowanie oraz obwiniony diagnosta laboratoryjny

może ustanowić nie więcej niż dwóch obrońców spośród diagnostów laboratoryjnych, adwokatów

lub radców prawnych.

W razie śmierci obwinionego diagnosty laboratoryjnego przed ukończeniem postępowania

dyscyplinarnego toczy się ono nadal, jeżeli tego zażąda małżonek obwinionego, jego

krewny w linii prostej, brat lub siostra w terminie 2 miesięcy od dnia zgonu obwinionego.

1.

Osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości

prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przewinienie

dyscyplinarne, może ustanowić nie więcej niż dwóch pełnomocników spośród diagnostów

laboratoryjnych, adwokatów lub radców prawnych.

2.

W razie śmierci osoby, o której mowa w ust. 1, jej prawa w postępowaniu w przedmiocie

odpowiedzialności dyscyplinarnej, w tym prawo dostępu do informacji medycznej oraz

dokumentacji medycznej, może wykonywać małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty

w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej

małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.

3.

W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacjami o osobach, o

których mowa w ust. 2, powinien pouczyć o przysługujących uprawnieniach co najmniej

jedną z nich.

1.

W przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania w wyniku kasacji lub wznowienia

postępowania, diagnoście laboratoryjnemu przysługuje roszczenie w stosunku do Krajowej

Izby Diagnostów Laboratoryjnych za szkodę pozostającą w związku przyczynowym z prowadzonym

postępowaniem lub wydanym orzeczeniem.

2.

Roszczenie o odszkodowanie wygasa w razie niezgłoszenia wniosku w terminie 12 miesięcy

od daty uprawomocnienia się orzeczenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

W sprawach roszczeń o odszkodowanie orzeka sąd powszechny.

Na wniosek diagnosty laboratoryjnego orzeczenie o uniewinnieniu lub umorzeniu postępowania

w jego sprawie, z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega opublikowaniu

w organie prasowym samorządu.

1.

Krajowa Rada prowadzi Rejestr Ukaranych Diagnostów Laboratoryjnych, zwany dalej „Rejestrem

Ukaranych”.

2.

Usunięcie wzmianki o orzeczeniu dyscyplinarnym z Rejestru Ukaranych następuje z urzędu

po upływie

1)

3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę upomnienia

lub nagany;

2)

5 lat od upływu okresu zawieszenia prawa do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;

3)

15 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę pozbawienia

prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

3.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Sąd Dyscyplinarny w sporach dotyczących wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego,

za pisemną zgodą stron, może rozpatrywać jako sąd polubowny spory między diagnostami

laboratoryjnymi oraz między diagnostami laboratoryjnymi i innymi pracownikami ochrony

zdrowia lub innymi osobami i instytucjami ochrony zdrowia, jeżeli spory te dotyczą

wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Sąd Dyscyplinarny stosuje odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb postępowania dyscyplinarnego w stosunku do diagnostów laboratoryjnych

ze szczególnym uwzględnieniem składu, trybu powoływania

i właściwości sądów dyscyplinarnych, trybu postępowania wyjaśniającego, postępowania

dyscyplinarnego w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego, a także zasad

wykonania orzeczeń oraz obciążenia kosztami postępowania.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie odpowiedzialności

dyscyplinarnej stosuje się odpowiednio przepisy

1)

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego; nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym, powodzie cywilnym, przedstawicielu

społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów

o karze pieniężnej;

2)

rozdziałów I-III i art. 53 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 i 1948).

Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

1)

art. 10 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

2)

art. 18 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2,

3)

art. 35 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8,

4)

art. 75ab ust. 1 i art. 83a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9,

5)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 13,

6)

art. 16 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 15,

7)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 16,

8)

art. 16 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 18,

9)

art. 12 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 19,

10)

art. 16 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 20,

11)

art. 19 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 21,

12)

art. 39g ust. 4 ustawy zmienianej w art. 22,

13)

art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 23,

14)

art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 24,

15)

art. 95a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 25,

16)

art. 17 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 26,

17)

art. 48 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 28,

18)

art. 28 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 29,

19)

art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 30,

20)

art. 22 ust. 3 i art. 31 ust. 10b ustawy zmienianej w art. 31,

21)

art. 57 ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 32,

22)

art. 26 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 33,

23)

art. 26 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 34,

24)

art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 35,

25)

art. 10 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 36,

26)

art. 6 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 40,

27)

art. 21 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 42,

28)

art. 10 ust. 1 i art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 43,

29)

art. 35 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 1a ustawy zmienianej w art. 44,

30)

art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 45,

31)

art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 47,

32)

art. 49 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 57 ust. 1, art. 62a ust. 1 i

art. 81 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 48,

33)

art. 28 ust. 4, art. 85 ust. 4 i art. 115 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 51,

34)

art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 52,

35)

art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 53,

36)

art. 76 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 55,

37)

art. 122 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 56,

38)

art. 50 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 57

- uznaje się za wnioski złożone zgodnie z wymogami ustaw wymienionych w pkt 1-38 w

brzmieniu dotychczasowym.

1.

Kto bez uprawnień wykonuje czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,

podlega karze grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięty)

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie następujące warunki

1)

ukończyły studia wyższe,

2)

spełniają wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2-6,

3)

udzielają lub udzielały świadczeń zdrowotnych związanych z badaniem diagnostycznym,

w tym z analityką medyczną, w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej,

4)

wykonują lub wykonywały świadczenia zdrowotne, o których mowa w pkt 3, w wyodrębnionych

organizacyjnie jednostkach utworzonych i utrzymywanych w celu udzielania świadczeń

zdrowotnych i promocji zdrowia

- stają się diagnostami laboratoryjnymi w rozumieniu tej ustawy, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Jeżeli osoba ubiegająca się o wpis na listę diagnostów laboratoryjnych w trybie, o

którym mowa w ust. 1, w dniu wejścia w życie ustawy, nie wykonywała świadczeń zdrowotnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, od ponad 2 lat, licząc od dnia wejścia w życie ustawy,

osoba ta musi udokumentować, że wykonywała te świadczenia nieprzerwanie przez okres

5 lat i nie nabyła uprawnień emerytalnych.

(pominięty)

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy są obwinione o popełnienie wykroczenia

zawodowego w rozumieniu dotychczasowych przepisów, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności

zawodowej w tej sprawie nie zostało zakończone, nie mogą ubiegać się o wpis na listę

diagnostów laboratoryjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Czyny diagnostów laboratoryjnych popełnione przed wejściem w życie ustawy, które stanowią

wykroczenie zawodowe, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej w tej

sprawie, do dnia wejścia w życie ustawy, nie zostało wszczęte, podlegają rozpoznaniu

w trybie postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w ustawie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

8 pkt 1 i 2, art. 22 pkt 1, art. 27 oraz art. 58 pkt 1, które wchodzą w życie w dniu

następującym po dniu ogłoszenia.

(pominięte)

Przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. o odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników

służby zdrowia

(Dz. U. poz. 332 oraz z 2001 r. poz. 1207) nie stosuje się do osób wpisanych na listę diagnostów laboratoryjnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22, art.

24-26 i art. 96 pkt 4 w zakresie zmienianego art. 20a ust. 1 pkt 1, które wchodzą

w życie z dniem 29 września 2018 r.