Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej

1

Ustawa określa położenie prawne obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, pasa

nadbrzeżnego, portów i przystani morskich oraz zasady korzystania z tych obszarów,

a także organy administracji morskiej i ich kompetencje oraz zadania Państwowej Morskiej

Służby Hydrograficznej.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną, stanowi inaczej.

1

Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są

1)

morskie wody wewnętrzne,

2)

morze terytorialne,

3)

strefa przyległa,

4)

wyłączna strefa ekonomiczna

- zwane dalej „polskimi obszarami morskimi”.

2.

Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętrznymi

i morzem terytorialnym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad tymi wodami

oraz na dno morskie wód wewnętrznych i morza terytorialnego, a także na wnętrze ziemi

pod nimi.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa

1)

na morskich wodach wewnętrznych oraz na morzu terytorialnym mogą być ustanawiane strefy

zamknięte dla żeglugi i rybołówstwa;

2)

poza morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym mogą być ogłaszane strefy

niebezpieczne dla żeglugi lub rybołówstwa.

1a

Strefy, o których mowa w ust. 1, mogą być zamykane na stałe albo na czas określony.

Czasowe przejście przez strefę zamkniętą jest możliwe po uzyskaniu zgody właściwego

kierownika jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez

niego nadzorowanej, określonego w przepisach wydawanych na podstawie ust. 2.

2

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, w drodze rozporządzenia

1)

ustanawia strefy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, określając granicę każdej ze stref,

zgodnie z państwowym systemem odniesień przestrzennych,

2)

określa sposób rozpowszechniania informacji o terminach zamykania stref oraz warunki

i tryb czasowego umożliwienia przejścia przez strefę zamkniętą dla żeglugi i rybołówstwa

- mając na względzie konieczność zapewnienia obronności i bezpieczeństwa państwa oraz

bezpieczeństwa żeglugi, ochrony życia i mienia na morzu.

Działania prowadzone na obszarach morskich, w tym których wyłącznym celem jest obrona

lub bezpieczeństwo państwa, przeprowadza się, w stopniu racjonalnym, przy podjęciu

niezbędnych środków na rzecz osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska morskiego,

w szczególności zapewniając pobór próbek w punktach pomiarowych zlokalizowanych na

polskich obszarach morskich dla celów monitoringu wód, o którym mowa w art. 155a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 469, 1590, 1642 i 2295 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1250).

Morskimi wodami wewnętrznymi są

1)

część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i Dziwną

oraz Zalewem Kamieńskim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą

Polską a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzeka Odra pomiędzy Zalewem Szczecińskim

a wodami portu Szczecin;

2

część Zatoki Gdańskiej zamknięta linią podstawową morza terytorialnego;

3)

część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państwowej

między Rzecząpospolitą Polską a Federacją Rosyjską na tym Zalewie;

4)

wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w morze stałe

urządzenia portowe, stanowiące integralną część systemu portowego;

5

wody znajdujące się pomiędzy linią brzegu morskiego ustaloną zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, a linią podstawową morza terytorialnego.

1.

Morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o szerokości

12 mil morskich (22 224 m), liczonych od linii podstawowej tego morza.

2

Linię podstawową morza terytorialnego, zwaną dalej „linią podstawową”, stanowi linia

łącząca odpowiednie punkty wyznaczające najniższy stan wody wzdłuż wybrzeża albo inne

punkty wyznaczone zgodnie z zasadami określonymi w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzonej w Montego Bay dnia 10

grudnia 1982 r.

(Dz. U. z 2002 r. poz. 543).

2a

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg linii podstawowej

w formie tekstowej i graficznej zgodnie z państwowym systemem odniesień przestrzennych,

uwzględniając zasady określone w Konwencji, o której mowa w ust. 2.

3.

Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, której każdy punkt jest oddalony

o 12 mil morskich od najbliższego punktu linii podstawowej, z zastrzeżeniem ust. 4.

3a

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg zewnętrznej

granicy morza terytorialnego w formie tekstowej i graficznej, zgodnie z państwowym

systemem odniesień przestrzennych, z uwzględnieniem umów międzynarodowych dotyczących

granicy państwowej.

4.

Redy, na których odbywa się normalnie załadunek, wyładunek i kotwiczenie statków,

położone całkowicie lub częściowo poza obszarem wód morskich określonym zgodnie z

ust. 1 i 3, są włączone do morza terytorialnego.

5.

Granice red, o których mowa w ust. 4, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

1.

Obce statki, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, korzystają z prawa nieszkodliwego przepływu

przez morze terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Nieszkodliwy przepływ oznacza żeglugę przez morze terytorialne w celu

1)

przejścia przez nie bez wchodzenia na morskie wody wewnętrzne lub bez dobijania do

urządzeń portowych albo znajdujących się poza morskimi wodami wewnętrznymi urządzeń

redowych;

2)

wejścia lub opuszczenia morskich wód wewnętrznych;

3)

dobijania lub opuszczania urządzeń portowych albo redowych, o których mowa w pkt 1.

3.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określa przepływ okrętów wojennych

obcych państw przez polskie morze terytorialne oraz warunki ich wejścia na polskie

morskie wody wewnętrzne.

Przepływ powinien być nieprzerwany i szybki. Zatrzymanie się lub kotwiczenie jest

dozwolone wyłącznie, jeżeli wiąże się ze zwyczajną żeglugą lub jest konieczne ze względu

na siłę wyższą albo inne niebezpieczeństwo lub też w celu udzielenia pomocy ludziom,

jak również statkom morskim bądź powietrznym znajdującym się w niebezpieczeństwie.

Obce statki rybackie podczas przepływu są obowiązane usunąć z pokładu sprzęt rybacki

lub złożyć go w sposób wyłączający użycie.

Przepływ uważa się za nieszkodliwy dopóty, dopóki nie zagraża pokojowi, porządkowi

publicznemu lub bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepływ uważa się za zagrażający pokojowi, porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli obcy statek lub okręt wojenny podejmuje na morzu

terytorialnym działania polegające na

1)

groźbie użycia siły lub użyciu siły przeciwko suwerenności, integralności terytorialnej

lub niezawisłości politycznej Rzeczypospolitej Polskiej albo pogwałceniu w jakikolwiek

inny sposób zasad prawa międzynarodowego zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych;

2)

ćwiczeniach lub użyciu broni wszelkiego rodzaju;

3)

zbieraniu informacji na szkodę obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

propagandzie mającej na celu osłabienie obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego;

6)

startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek urządzenia wojskowego;

7)

ładowaniu lub wyładowywaniu towarów, walut albo przyjmowaniu na statek lub wysadzaniu

ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

umyślnym zanieczyszczeniu morza;

9)

uprawianiu rybołówstwa;

10)

prowadzeniu badań lub działalności hydrograficznej;

11)

zakłócaniu systemu łączności lub innych urządzeń i instalacji Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

wszelkich innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z przepływem.

1.

Jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo żeglugi, minister właściwy do

spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia,

może wyznaczyć na morzu terytorialnym trasy przepływu, systemy rozgraniczenia ruchu

i zgłaszania pozycji statku, a także określić sposób sprawowania kontroli ruchu statków

w tym systemie.

2.

Trasy przepływu i systemy rozgraniczenia ruchu uwidacznia się na mapach morskich.

Rozpoczęte przez dyrektora urzędu morskiego, przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, prace nad projektami planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, mogą być kontynuowane i nie

wymagają powtórzenia.

Obce statki korzystające z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne

są obowiązane do przestrzegania prawa polskiego oraz przepisów międzynarodowych dotyczących

zapobiegania zderzeniom na morzu i ochrony środowiska morskiego.

1.

Do wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach o wydanie

pozwolenia, o którym mowa w art. 26 ust. 1, i uzgodnienia, o którym mowa w art. 27

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, wydane dla morskich farm wiatrowych od dnia 30 lipca 2011 r. do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy ulegają przedłużeniu na okres 35 lat, liczony od

dnia wydania pozwolenia.

3.

Do wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną postępowań administracyjnych w

sprawach o wymierzenie kary pieniężnej stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Do wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawie o wydanie

pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1b pkt 2 lit. b ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu dotychczasowym dotyczących przedsięwzięć niewymagających pozwolenia

na budowę, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Polskiej jurysdykcji karnej nie stosuje się odnośnie do przestępstw popełnionych na

obcych statkach podczas przepływu przez morze terytorialne, chyba że

1)

skutki przestępstwa rozciągają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przestępstwo narusza spokój lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;

3)

kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub konsularny państwa bandery statku

zwróci się do właściwych polskich organów o pomoc;

4)

jest to konieczne do zwalczania nielegalnego handlu narkotykami lub substancjami psychotropowymi.

2.

Przepisy ust. 1 nie ograniczają wykonywania polskiej jurysdykcji karnej, jeżeli obcy

statek przepływa przez morze terytorialne po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.

3.

W stosunku do obcego statku przepływającego przez morze terytorialne nie podejmuje

się żadnych czynności w związku z przestępstwem popełnionym przed wejściem statku

na polskie morze terytorialne, jeżeli statek, płynąc z obcego portu, przepływa jedynie

przez to morze, nie wchodząc na morskie wody wewnętrzne.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli czyn naruszył prawa Rzeczypospolitej Polskiej

określone w art. 17, jak również w wypadku ścigania sprawców zanieczyszczeń środowiska

morskiego.

5.

Organy podejmujące czynności z zakresu jurysdykcji karnej, na wniosek kapitana statku,

są obowiązane powiadomić przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd konsularny

państwa bandery.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 37b ust.

4 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 37b ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Nie można zatrzymać obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne,

w celu dokonania jakiejkolwiek czynności w postępowaniu cywilnym w stosunku do osoby

fizycznej znajdującej się na statku.

2.

W stosunku do obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne nie można

prowadzić egzekucji ani dokonywać zajęcia statku w związku z jakimkolwiek postępowaniem

cywilnym, chyba że dotyczy ono roszczeń wynikających ze zobowiązań powstałych podczas

lub w związku z przepływem statku przez polskie morskie wody wewnętrzne lub polskie

morze terytorialne.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy obcy statek stoi na polskim morzu terytorialnym

lub przepływa przez to morze po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.

1.

Ustanawia się strefę przyległą do morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej,

której zewnętrzna granica jest oddalona nie więcej niż 24 mile morskie od linii podstawowej.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg zewnętrznej

granicy strefy przyległej w formie tekstowej i graficznej zgodnie z państwowym systemem

odniesień przestrzennych, z uwzględnieniem zasad określonych w Konwencji, o której

mowa w art. 5 ust. 2.

W strefie przyległej Rzeczpospolita Polska ma prawo do

1)

zapobiegania naruszaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polskich przepisów

celnych, skarbowych, dotyczących nielegalnej imigracji i sanitarnych;

2)

ścigania, zatrzymywania i karania sprawców naruszeń przepisów, o których mowa w pkt

1, jeżeli

a)

miały one miejsce na terytorium lądowym, morskich wodach wewnętrznych, albo morzu

terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej albo

b)

obowiązek ścigania, zatrzymania i karania sprawców wynika z prawa Unii Europejskiej

lub umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustanawia się wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega

do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.

1.

Granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.

2.

W razie braku umów międzynarodowych, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów, w drodze

rozporządzenia, może określić przebieg granicy wyłącznej strefy ekonomicznej.

Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej

1)

suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów naturalnych,

zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim oraz pokrywających

je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w odniesieniu do innych

gospodarczych przedsięwzięć w strefie;

2)

władztwo w zakresie

a)

budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,

b)

badań naukowych morza,

c)

ochrony i zachowania środowiska morskiego;

3)

inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.

Obce państwa korzystają w wyłącznej strefie ekonomicznej z wolności żeglugi i przelotu,

układania kabli podmorskich i rurociągów oraz innych, zgodnych z prawem międzynarodowym,

sposobów korzystania z morza, wiążących się z tymi wolnościami, z zastrzeżeniem przepisów

ustawy.

W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje prawo polskie dotyczące ochrony środowiska.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie

i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju

konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania

lub eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie

gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności

wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

2.

Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu

polskiemu.

1

Wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich

obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego

warunki ich wykorzystania na tych obszarach.

1a.

Zakazuje się wznoszenia i wykorzystywania elektrowni wiatrowych na morskich wodach

wewnętrznych i morzu terytorialnym.

1b

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych

lub eksploatowanych

a)

na obszarze morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego, jeżeli dla tych obszarów

nie został przyjęty plan, o którym mowa w art. 37a ust. 1, i przedsięwzięcia te wymagają

pozwolenia na budowę,

b)

w wyłącznej strefie ekonomicznej;

2)

właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych

lub eksploatowanych na obszarach morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego,

jeżeli dla tych obszarów

a)

został przyjęty plan, o którym mowa w art. 37a ust. 1,

b)

nie został przyjęty plan, o którym mowa w art. 37a ust. 1, i przedsięwzięcia te nie

wymagają pozwolenia na budowę.

1c

W przypadku gdy przedsięwzięcie jest zlokalizowane na morskich wodach wewnętrznych

lub morzu terytorialnym, a właściwym do wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1,

jest dwóch lub więcej dyrektorów urzędów morskich, pozwolenie wydaje dyrektor urzędu

morskiego, właściwy dla obszaru, na którym znajduje się większa część przedsięwzięcia.

2

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku o wydanie

tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: energii, gospodarki, kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych

oraz Ministra Obrony Narodowej.

2a.

Organy, o których mowa w ust. 2, wydają opinię w terminie nie dłuższym niż 90 dni

od dnia otrzymania wniosku; niewydanie opinii w tym terminie traktuje się jako brak

zastrzeżeń.

2b

Opiniowanie, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku przedsięwzięć niewymagających

pozwolenia na budowę.

3

Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jego wydanie spowodowałoby

wystąpienie zagrożenia dla

1)

środowiska, zasobów morza lub zasobów podmorskich, w tym racjonalnej gospodarki złożami

kopalin;

2)

interesu gospodarki narodowej;

3)

obronności i bezpieczeństwa państwa;

4)

bezpieczeństwa żeglugi morskiej;

5)

bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego;

6)

bezpieczeństwa lotów statków powietrznych;

7)

podwodnego dziedzictwa archeologicznego;

8)

bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych

dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi;

9)

realizacji funkcji podstawowych, o których mowa w art. 37a ust. 3, o ile zostały określone.

4

Organy, o których mowa w ust. 2, wskazują na podstawie przepisów odrębnych wystąpienie

zagrożeń, o których mowa w ust. 3, lub szczegółowe warunki i wymagania, o których

mowa w ust. 5.

5

W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się rodzaj przedsięwzięcia i jego lokalizację

za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych, charakterystyczne parametry

techniczne przedsięwzięcia, szczegółowe warunki i wymagania wynikające z przepisów

odrębnych, a w szczególności w zakresie, o którym mowa w ust. 3.

6

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane na okres niezbędny do wznoszenia

lub wykorzystywania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, jednak nie dłuższy niż

35 lat.

6a

Jeżeli w okresie 8 lat od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot,

któremu udzielono pozwolenia, nie uzyska pozwolenia na budowę dla całości albo części

przedsięwzięcia realizowanego etapowo objętego tym pozwoleniem organ, który wydał

pozwolenie stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie tego pozwolenia.

6b

Jeżeli podmiot, któremu udzielono pozwolenia, nie później niż 60 dni przed upływem

8 lat od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, złoży organowi, który wydał

pozwolenie, wyjaśnienia na piśmie i dokumenty potwierdzające podjęcie wszystkich czynności

wymaganych przez prawo, zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę, termin, o

którym mowa w ust. 6a, zostaje przedłużony na czas niezbędny do uzyskania pozwolenia

na budowę, jednak nie dłuższy niż 2 lata od dnia, w którym upłynął 8-letni termin

od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1. Przedłużenie terminu stwierdza,

w drodze decyzji, organ, który wydał pozwolenie.

6c.

Jeżeli w ciągu

1)

3 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, nie zostanie

rozpoczęta budowa sztucznej wyspy, konstrukcji i urządzeń albo

2)

5 lat od dnia rozpoczęcia budowy nie zostanie podjęte wykorzystywanie sztucznej wyspy,

konstrukcji i urządzeń - organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza,

w drodze decyzji, wygaśnięcie tego pozwolenia.

6d.

Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może, w drodze decyzji stwierdzić

dla całości lub, w przypadku etapowanego przedsięwzięcia, dla części obszaru objętego

pozwoleniem, jego wygaśnięcie, jeżeli wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznej wyspy,

konstrukcji i urządzeń, jest niezgodne z warunkami określonymi w pozwoleniu, jednocześnie

nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 55 ust. 2.

6e.

W przypadku utraty ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub stwierdzenia jego

wygaśnięcia organ, który wydał pozwolenie, może nakazać, w drodze decyzji, podmiotowi,

któremu udzielono pozwolenia, całkowite lub częściowe usunięcie na koszt tego podmiotu

konstrukcji, urządzeń i elementów infrastruktury oraz spowodowanych szkód w środowisku,

określając warunki i termin wykonania tych czynności.

6f.

Jeżeli konstrukcje, urządzenia i elementy infrastruktury oraz szkody w środowisku

nie zostaną usunięte zgodnie z warunkami i terminami określonymi w decyzji, o której

mowa w ust. 6e, prace te mogą być wykonane przez właściwego terytorialnie dyrektora

urzędu morskiego na koszt podmiotu zobowiązanego decyzją do wykonania tych prac.

6g.

Jeżeli sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia zostały wzniesione oraz były wykorzystywane

zgodnie z wymaganiami określonymi w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ, który

wydał pozwolenie, może przedłużyć jego ważność na okres do 20 lat. Przedłużenie ważności

następuje w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, któremu udzielono pozwolenia, złożony

nie później, niż 120 dni przed upływem terminu określonego w ust. 6. Przepisy ust.

2-5, art. 27a i art. 27b ust. 1 stosuje się odpowiednio.

7.

(uchylony)

8.

W przypadku nieprzyjęcia planu, o którym mowa w art. 37a, gdy znajduje się on na etapie

opracowywania, postępowanie o wydanie pozwolenia może zostać zawieszone do czasu przyjęcia

planu.

(uchylony)

Wokół sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń dyrektor właściwego urzędu morskiego

może ustanowić strefy bezpieczeństwa, sięgające nie dalej niż 500 metrów od każdego

punktu ich zewnętrznej krawędzi, chyba że inny zasięg strefy jest dozwolony przez

powszechnie przyjęte normy prawa międzynarodowego lub zalecony przez właściwą organizację

międzynarodową.

Informacje o budowie sztucznych wysp, ustawianiu konstrukcji i urządzeń, ustanowieniu

wokół nich stref bezpieczeństwa, jak również całkowitej lub częściowej likwidacji

sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń są podawane do publicznej wiadomości w urzędowych

publikacjach Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.

1.

Układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego lokalizację i warunki

ich utrzymywania na tych obszarach.

2

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, właściwy terytorialnie

dyrektor urzędu morskiego po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia przez

ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa w zakresie stwierdzenia zgodności z ustaleniami koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju, ministrów właściwych do spraw: gospodarki, kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz

Ministra Obrony Narodowej.

3.

Jeżeli ułożenie kabli lub rurociągów jest projektowane na obszarach morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego, a będą one przebiegały również na odcinku lądowym - pozwolenie,

o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia

przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zgodnie z właściwością miejscową tego

organu.

4.

Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 23 ust. 1c, 2a oraz 3-5 stosuje

się odpowiednio.

5.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane na okres wskazany we wniosku o wydanie

tego pozwolenia, jednak nie dłuższy niż 35 lat.

6.

Jeżeli w okresie

1)

10 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, stała się ostateczna,

nie zostanie rozpoczęte układanie kabli lub rurociągów albo

2)

15 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, stała się ostateczna,

nie zostanie podjęte wykorzystywanie kabli lub rurociągów zgodnie z warunkami określonymi

w tym pozwoleniu

- organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji,

wygaśnięcie tego pozwolenia.

7.

Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji stwierdza

dla całości lub, w przypadku przedsięwzięcia realizowanego etapami, dla części obszaru

objętego pozwoleniem, jego wygaśnięcie, jeżeli układanie i utrzymywanie kabli lub

rurociągów jest niezgodne z warunkami określonymi w pozwoleniu i jednocześnie nakłada

karę pieniężną, o której mowa w art. 55 ust. 2. Przepisy art. 23 ust. 6e i 6f stosuje

się odpowiednio.

8.

Jeżeli kable lub rurociągi zostały ułożone i były utrzymywane zgodnie z wymaganiami

określonymi w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ, który wydał pozwolenie, może

przedłużyć jego ważność na okres do 20 lat. Przedłużenie ważności pozwolenia następuje

w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, któremu udzielono pozwolenia, złożony nie później

niż 120 dni przed upływem terminu określonego w ust. 5. Przepisy art. 23 ust. 2a,

3-5, art. 27a i art. 27b ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1

Układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów w wyłącznej strefie ekonomicznej jest

dozwolone, jeśli nie utrudnia to wykonywania praw Rzeczypospolitej Polskiej i pod

warunkiem uzgodnienia ich lokalizacji oraz sposobów utrzymywania z ministrem właściwym

do spraw gospodarki morskiej. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wydaje

decyzję w tym zakresie po zasięgnięciu opinii ministrów właściwych do spraw: energii,

gospodarki, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki

wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej.

1a

Do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 ust.

2a, 3-5, 6e i 6f oraz art. 26 ust. 5, 6 i 8.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może cofnąć zgodę w razie niespełniania

uzgodnionych warunków układania i utrzymywania kabli i rurociągów.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, powinien zawierać nazwę,

oznaczenie siedziby i adres wnioskodawcy, szczegółowe określenie przedsięwzięcia wymagającego

pozwolenia i jego celu ze wskazaniem

1

proponowanej lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych

naniesionych na mapę morską, wyznaczających akwen przeznaczony na realizację i eksploatację

przedsięwzięcia;

2)

powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację i eksploatację przedsięwzięcia oraz

okresu niezbędnego do realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia;

3)

charakterystycznych parametrów technicznych i wartości planowanego przedsięwzięcia,

łącznie z przedstawieniem etapów i harmonogramu realizacji przedsięwzięcia oraz z

przedstawieniem sposobów przekazywania produktu na ląd;

4)

oceny skutków ekonomicznych, społecznych i oddziaływania na środowisko.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć

1)

zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do właściwego rejestru zawierające w szczególności

numer tego wpisu;

2)

opis technologii planowanego przedsięwzięcia;

3)

informacje o środowisku znajdującym się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;

4)

opis potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko i jego zasoby

naturalne zarówno żywe, jak i mineralne oraz ich ocenę;

5)

opis środków zmniejszających szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na

środowisko morskie;

6)

opis przyjętych założeń i zastosowanych metod prognozy oraz wykorzystanych danych

o środowisku morskim, ze wskazaniem trudności powstałych przy gromadzeniu niezbędnych

informacji;

7)

projekt programu monitoringu, w tym monitoringu środowiska i zarządzania procesem

inwestycyjnym i eksploatacyjnym;

8)

opis elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422), znajdujących się w zasięgu przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

2a.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

2b.

Wniosek wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 2, należy złożyć w 7 egzemplarzach.

3

Przepisy ust. 1-2b stosuje się odpowiednio do wniosków o wydanie pozwolenia, o którym

mowa w art. 26 ust. 1, a także wniosków o wydanie uzgodnienia, o którym mowa w art.

27 ust. 1.

1.

Za wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz za uzgodnienie,

o którym mowa w art. 27 ust. 1, podmiot, któremu udzielono pozwolenia albo uzgodnienia,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zapłaty, uiszcza opłatę w wysokości

1500 zł. Jeżeli wydane pozwolenie dotyczy zajęcia wyłącznej strefy ekonomicznej pod

wznoszenie oraz wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, podmiot,

któremu udzielono pozwolenia, uiszcza dodatkową opłatę w wysokości stanowiącej 1%

wartości planowanego przedsięwzięcia, określonej zgodnie z ust. 1b, w następujący

sposób

1)

10% pełnej kwoty opłaty w ciągu 90 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym

mowa w art. 23 ust. 1, stała się ostateczna;

2)

30% pełnej kwoty w ciągu 30 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia

stała się ostateczna, a w przypadku gdy decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest wymagana

w ciągu 30 dni od dnia, w którym rozpoczęto budowę przedsięwzięcia;

3)

30% pełnej kwoty w ciągu 30 dni od dnia, w którym rozpoczęto wykorzystanie sztucznych

wysp, konstrukcji i urządzeń;

4)

30% pełnej kwoty po 3 latach od dnia dokonania wpłaty, o której mowa w pkt 3.

1a.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, związane z decyzją wymienioną w art. 23 w ust. 6g,

wnoszone są w całości w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o przedłużeniu ważności

pozwolenia stała się ostateczna.

1b.

Wartość planowanego przedsięwzięcia oblicza się na potrzebę dodatkowej opłaty, o której

mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę ceny rynkowe urządzeń i usług niezbędnych do całkowitej

realizacji przedsięwzięcia, na dzień składania wniosku o wydanie pozwolenia, o którym

mowa w art. 23 ust. 1.

1c.

Podmiot, któremu udzielono pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, przed dokonaniem

opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 3, przedstawia organowi, który wydał to pozwolenie,

informację o rzeczywistej wartości zrealizowanego przedsięwzięcia.

1d.

Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, określa, w drodze decyzji,

wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, biorąc pod uwagę różnicę pomiędzy

faktyczną wartością zrealizowanego przedsięwzięcia oraz wysokością opłat wniesionych

zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1 pkt 1 i 2.

1e.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zwrotowi.

1f

W przypadku niewniesienia opłat, o których mowa w ust. 1, we wskazanych terminach,

organ właściwy do wydania pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust.

1, albo uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji,

utratę ważności pozwolenia albo uzgodnienia. Przepisy art. 23 ust. 6e i 6f stosuje

się odpowiednio.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

3

Pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz uzgodnienie, o

którym mowa w art. 27 ust. 1, określają warunki korzystania z obszaru objętego pozwoleniem

albo uzgodnieniem przez podmioty wskazane w pozwoleniu albo uzgodnieniu i dają tym

podmiotom prawo korzystania z tego obszaru zgodnie z warunkami określonymi w tym pozwoleniu

albo uzgodnieniu.

4

Prawa wynikające z pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, lub

uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, mogą być przenoszone na inne podmioty

na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1578 i 1579), za zgodą podmiotu, któremu udzielono pozwolenia albo uzgodnienia, jeżeli podmiot,

na rzecz którego ma zostać przeniesione pozwolenie lub uzgodnienie, przyjmuje wszystkie

warunki zawarte w tym pozwoleniu lub uzgodnieniu oraz jeżeli nie wystąpią zagrożenia,

o których mowa w art. 23 ust. 3.

5

Prawa wynikające z pozwoleń wydanych w trybie, o którym mowa w art. 27k ust. 1 pkt

1, mogą być przenoszone na inne podmioty, jeżeli podmiot, na rzecz którego ma zostać

przeniesione pozwolenie, spełnia kryteria, o których mowa w art. 27g, w stopniu nie

mniejszym niż podmiot, który został wyłoniony w postępowaniu rozstrzygającym i uzyskał

pozwolenie.

6

Organ, który wydał pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 albo art. 26 ust. 1,

albo wydał uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, wydaje decyzję przenoszącą

to pozwolenie albo uzgodnienie kierując się zasadami niedyskryminacji i równego traktowania

wszystkich podmiotów.

1.

W przypadku złożenia wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1,

dotyczącego wyłącznej strefy ekonomicznej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

niezwłocznie zamieszcza ogłoszenie o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie

pozwolenia dotyczących akwenu objętego tym wnioskiem w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.

2.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o

1)

przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;

2

lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych;

3)

powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem;

4)

organie właściwym do wydania pozwolenia;

5)

możliwości składania kolejnych wniosków, o których mowa w ust. 1, w terminie 60 dni

od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej;

6)

obowiązujących kryteriach oceny wniosków;

7)

najistotniejszym kryterium oceny wniosków.

1.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 27c ust. 2 pkt 5, zostanie złożony co najmniej

jeden kolejny kompletny wniosek, o którym mowa w art. 27c ust. 1, minister właściwy

do spraw gospodarki morskiej przeprowadza postępowanie rozstrzygające.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po upływie terminu, o którym mowa

w art. 27c ust. 2 pkt 5

1)

informuje wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, o wszczęciu

postępowania rozstrzygającego;

2)

wzywa wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, do przedłożenia

w terminie 21 dni, informacji i dokumentów pozwalających na ustalenie spełnienia przez

wnioskodawców kryteriów, o których mowa w art. 27g.

3.

Termin zakończenia postępowania rozstrzygającego nie może być dłuższy niż 4 miesiące

od dnia wpłynięcia ostatniej opinii, o której mowa w art. 23 ust. 2 i 2a.

1.

Do wniosków, o których mowa w art. 27c, przepisy art. 23 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku gdy opinia, o której mowa w art. 23 ust. 2, do wniosku jest negatywna,

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie wydania

pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego.

Postępowanie rozstrzygające jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie

o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1. Do postępowania rozstrzygającego

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ocenia złożone w postępowaniu rozstrzygającym

wnioski, w szczególności według następujących kryteriów

1)

zgodność planowanych przedsięwzięć z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego,

o którym mowa w art. 37a, lub w przypadku jego braku możliwość przeznaczenia akwenu

na wnioskowane cele z uwzględnieniem opinii, o których mowa w art. 23 ust. 2;

2)

proponowane przez wnioskodawców okresy obowiązywania pozwolenia, w tym daty rozpoczęcia

i zakończenia budowy i eksploatacji planowanych przedsięwzięć;

3)

sposób zabezpieczenia środków finansowych przeznaczonych na wniesienie opłaty, o której

mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1;

4)

sposoby finansowania planowanych przedsięwzięć, z uwzględnieniem środków własnych,

kredytów, pożyczek oraz proponowanego dofinansowania realizacji inwestycji ze środków

publicznych;

5)

możliwości stworzenia zaplecza kadrowego, organizacyjnego i logistycznego, pozwalającego

na realizację planowanych przedsięwzięć;

6)

wkład planowanych przedsięwzięć w realizację unijnych i krajowych polityk sektorowych.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej umożliwia wnioskodawcom wgląd w dokumentację

dotyczącą postępowania rozstrzygającego, w której w szczególności

1)

dokonano wyboru najistotniejszego kryterium oceny wniosków w postępowaniu rozstrzygającym

spośród kryteriów, o których mowa w art. 27g;

2)

określono liczbę punktów za każde kryterium wymienione w art. 27g;

3)

określono minimum kwalifikacyjne.

Podmiotem wyłonionym w postępowaniu rozstrzygającym jest wnioskodawca, który

1)

osiągnął minimum kwalifikacyjne;

2)

uzyskał największą liczbę punktów spośród wszystkich uczestników.

Wyniki postępowania rozstrzygającego ogłasza się w siedzibie oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

gospodarki morskiej, ze wskazaniem wnioskodawców, którzy osiągnęli minimum kwalifikacyjne,

uszeregowanych w kolejności według malejącej liczby uzyskanych punktów.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po przeprowadzeniu postępowania rozstrzygającego

1)

wydaje pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiotowi wyłonionemu, nie wcześniej

niż 14 dni od dnia ogłoszenia wyników tego postępowania albo

2)

uznaje to postępowanie za nierozstrzygnięte w przypadku, gdy żaden z wnioskodawców

nie osiągnął minimum kwalifikacyjnego albo

3)

unieważnia postępowanie rozstrzygające, jeśli zachodzą przesłanki określone w art.

27m ust. 1.

2.

Decyzja o wydaniu pozwolenia jest decyzją administracyjną.

W przypadku gdy podmiot wyłoniony w postępowaniu rozstrzygającym zrezygnuje z ubiegania

się o pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, przed jego wydaniem lub nie wniesie

opłaty za wydanie pozwolenia, o której mowa w art. 27b ust. 1, lub w przypadku wystąpienia

zagrożeń, o których mowa w art. 23 ust. 3, pozwolenie zostaje wydane uczestnikowi,

który uzyskał kolejno największą liczbę punktów.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej z urzędu lub na wniosek uczestnika

postępowania rozstrzygającego, złożony w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyników

tego postępowania, unieważnia to postępowanie w drodze decyzji, jeżeli zostały rażąco

naruszone przepisy prawa lub interesy uczestników konkursu.

2.

Od decyzji w sprawie unieważnienia postępowania rozstrzygającego uczestnikowi tego

postępowania przysługuje, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

Po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 27m ust. 2, uczestnikowi postępowania rozstrzygającego

przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Uczestnikowi postępowania rozstrzygającego nie przysługuje inny, niż określony w art.

27m ust. 2 i art. 27n, tryb kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu rozstrzygającym.

Unieważnienie postępowania rozstrzygającego stanowi podstawę wznowienia postępowania

w sprawie o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1.

Wydanie pozwoleń wodnoprawnych oraz decyzji o pozwoleniu na budowę dla obiektów budowlanych

w polskich obszarach morskich wymaga uzgodnienia z właściwym terytorialnie dyrektorem

urzędu morskiego.

1.

Właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego wydaje, w drodze decyzji, pozwolenie

na czasowe zajęcie morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego w celu zrealizowania

przedsięwzięć związanych z wykonywaniem infrastruktury transportowej, energetycznej

lub służącej do uprawiania rekreacji, turystyki lub sportów wodnych.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa warunki w zakresie bezpieczeństwa morskiego,

jakie musi spełnić wnioskodawca.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas niezbędny do realizacji zamierzonego

przedsięwzięcia.

4.

Za wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, organ wydający pozwolenie pobiera opłatę

w wysokości 250 zł.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, jest wnoszona w terminie 7 dni od dnia doręczenia

pozwolenia, o którym mowa w ust. 1.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi dochód budżetu państwa.

7.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 4, w terminie, organ właściwy

do wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji, utratę

jego ważności.

Badania naukowe na polskich morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym mogą

być prowadzone przez obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także przez

właściwe organizacje międzynarodowe, po uzyskaniu pozwolenia ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej, z zastrzeżeniem art. 32a.

1.

Badania naukowe w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej mogą być prowadzone przez

państwa, osoby i organizacje, o których mowa w art. 28, po uzyskaniu pozwolenia ministra

właściwego do spraw gospodarki morskiej. Wniosek o wydanie pozwolenia, zawierający

informacje o zamierzonych badaniach i ich program, powinien być przedstawiony nie

później niż na trzy miesiące przed przewidywaną datą rozpoczęcia badań.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw środowiska, odmawia wydania pozwolenia lub je cofa, jeżeli badania naukowe

zagrażają zanieczyszczeniem środowiska. W tym samym trybie minister właściwy do spraw

gospodarki morskiej może odmówić wydania pozwolenia na prowadzenie takich badań, jeżeli

badania te

1)

dotyczą bezpośrednio zasobów naturalnych strefy;

2)

wymagają drążenia dna, użycia środków wybuchowych lub wprowadzenia do środowiska morskiego

substancji szkodliwych;

3)

wymagają budowy lub użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń.

Obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także właściwe organizacje międzynarodowe

przeprowadzające badania naukowe na polskich obszarach morskich są obowiązane do

1)

zapewnienia udziału polskich przedstawicieli w badaniach, włączając w to ich obecność

na pokładach statków badawczych i innych urządzeń;

2

poinformowania ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o wynikach badań w

terminie 6 miesięcy od dnia ich zakończenia;

3

udostępnienia nieodpłatnie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej danych

uzyskanych w ramach badań w terminie 6 miesięcy od dnia ich zakończenia;

4)

niezwłocznego informowania ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o każdej

istotnej zmianie w programie badań;

5)

niezwłocznego usunięcia urządzeń naukowo-badawczych i wyposażenia po zakończeniu badań,

chyba że na ich pozostawienie uzyskano odrębne pozwolenie.

Niespełnienie przez podmioty, o których mowa w art. 30, wymagań określonych w tym

przepisie, stanowi podstawę do odmowy wydania kolejnych pozwoleń, o których mowa w

art. 28 i art. 29, albo do stwierdzenia utraty ważności wydanych już pozwoleń.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, polskie osoby prawne i fizyczne mogą prowadzić badania naukowe

na polskich obszarach morskich bez pozwolenia. Osoby te są obowiązane do informowania

dyrektora właściwego urzędu morskiego o rejonie i sposobie prowadzenia badań na 14

dni przed ich rozpoczęciem oraz o zakończeniu badań.

1a

Do polskich osób prawnych i fizycznych prowadzących badania naukowe na polskich obszarach

morskich przepisy art. 30 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Do połowów prowadzonych w ramach badań naukowych stosuje się przepisy o rybołówstwie

morskim.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wydaje decyzje o wstrzymaniu badań

na polskich obszarach morskich, o których mowa w art. 28 i 29, lub o cofnięciu pozwolenia

wydanego na podstawie art. 29, jeżeli badania są prowadzone niezgodnie z przepisami

ustawy, przepisami szczególnymi, udzielonym pozwoleniem lub powodują ujemne skutki

dla środowiska.

1.

Jeżeli badania, o których mowa w art. 28 i 29 ust. 1, dotyczą żywych zasobów morza,

pozwolenie wydaje minister właściwy do spraw rybołówstwa.

2.

Przepisy art. 30 i 32 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

Do poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania zasobów mineralnych w polskich obszarach

morskich stosuje się odpowiednie przepisy prawa geologicznego i górniczego oraz przepisy dotyczące ochrony środowiska morskiego, bezpieczeństwa żeglugi i życia

na morzu.

Uprawianie na polskich obszarach morskich turystyki oraz sportów wodnych może się

odbywać na warunkach i w sposób zgodny z przepisami prawa polskiego.

1.

Przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości może być dokonywane przez osoby

fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej

wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia dyrektora właściwego urzędu morskiego.

2.

Pozwolenie na przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości wydawane jest na

wniosek zainteresowanych podmiotów, o których mowa w ust. 1, w uzgodnieniu z komendantem

morskiego oddziału Straży Granicznej oraz wojewódzkim konserwatorem zabytków właściwymi

dla siedziby urzędu morskiego oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Biura Hydrograficznego

Marynarki Wojennej.

3.

W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się

1)

pozycję lub obszar przeszukiwania;

2)

nazwę lub określenie wraku;

3)

nazwę statku, z którego będzie dokonywane przeszukiwanie, warunki przeszukiwania,

łącznie z warunkami bezpieczeństwa, oraz

4)

okres przeszukiwania, który nie może być dłuższy niż 30 dni.

3a

W przypadku gdy podczas przeszukania wraku statku lub jego pozostałości zostaną wykryte

materiały mogące zagrażać bezpieczeństwu osób lub środowisku, w szczególności: amunicja,

torpedy lub miny, podmiot, który uzyskał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest

obowiązany niezwłocznie poinformować o tym właściwego terytorialnie dyrektora urzędu

morskiego i przekazać opis wykrytego niebezpieczeństwa oraz dane umożliwiające jego

lokalizację i identyfikację.

4.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może także nakładać na wnioskodawcę obowiązek

zapewnienia inspektorowi inspekcji morskiej odpowiednich warunków pracy oraz zakwaterowania

i wyżywienia na statku, z którego będzie dokonywane przeszukiwanie wraku lub jego

pozostałości, i umożliwienia inspektorowi korzystania w celach służbowych ze środków

łączności znajdujących się na statku.

5.

W tym samym czasie na przeszukiwanie określonego wraku statku lub jego pozostałości

pozwolenie może być wydane tylko jednemu podmiotowi.

6.

Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

1)

istnieje zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi morskiej lub zanieczyszczenia środowiska

morskiego;

2)

wrak statku lub jego pozostałości znajdują się w obszarze składowania lub zatopienia

uzbrojenia, materiałów wybuchowych lub broni chemicznej;

3)

wrak statku lub jego pozostałości podlegają szczególnej ochronie.

1.

Podróż statku, z którego ma nastąpić przeszukanie wraku lub jego pozostałości, powinna

zaczynać się i kończyć w porcie polskim.

2.

Wszelkie przedmioty znalezione i wydobyte w trakcie przeszukiwania wraków statków

lub ich pozostałości mogą znajdować się wyłącznie na statku objętym pozwoleniem, o

którym mowa w art. 35a ust. 1, i podlegają przekazaniu dyrektorowi urzędu morskiego,

który wydał pozwolenie, najpóźniej w dniu upływu ważności pozwolenia.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach uzyskiwania pozwolenia, o którym mowa w art. 35a ust.

1, a także wzór pozwolenia oraz wzór wniosku o wydanie pozwolenia, mając na uwadze

bezpieczeństwo osób przeszukujących wraki lub ich pozostałości oraz względy bezpieczeństwa

żeglugi morskiej.

1

Pasem nadbrzeżnym jest obszar lądowy przyległy do linii brzegu morskiego.

2.

W skład pasa nadbrzeżnego wchodzą

1)

pas techniczny - stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i

lądu; jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami

bezpieczeństwa i ochrony środowiska;

2)

pas ochronny - obejmujący obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni

wpływ na stan pasa technicznego.

3.

Pas nadbrzeżny przebiega wzdłuż wybrzeża morskiego.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa minimalną i maksymalną szerokość

pasa technicznego i ochronnego oraz sposób wyznaczania ich granic, kierując się uwarunkowaniami

lokalnymi, rzeźbą terenu, formą jego zabudowy oraz uwzględniając oddziaływanie żywiołu

morskiego na brzeg morski.

5.

Dyrektor właściwego urzędu morskiego, w drodze zarządzenia, określa

1)

granice pasa technicznego, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin, a

na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony

Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa technicznego

w terenie;

2)

granice pasa ochronnego w uzgodnieniu z właściwym wojewodą i właściwymi radami gmin,

a na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi

Obrony Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa

ochronnego.

1

Pas techniczny może być wykorzystywany do innego celu niż określony w art. 36 ust.

2 pkt 1, za zgodą właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego, wydaną w drodze

decyzji, która jednocześnie określa warunki takiego wykorzystania.

1a

W celu zapewnienia bezpieczeństwa brzegu morskiego w pasie technicznym określa się

minimalne poziomy bezpieczeństwa brzegu morskiego oraz położenie granicznej linii

ochrony niezbędnej dla utrzymania brzegu.

1b

Minimalny poziom bezpieczeństwa brzegu morskiego w pasie technicznym określa się przez

prawdopodobieństwo zdarzenia sztormu na tym obszarze.

1c

Graniczną linię ochrony stanowi linia, poza którą nie dopuszcza się cofania linii

brzegu morskiego.

1d

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wymagane

dla utrzymania bezpieczeństwa brzegu minimalne poziomy bezpieczeństwa brzegu morskiego,

położenie granicznej linii ochrony oraz odcinki linii brzegowej, dla których zostaną

wyznaczone, mając na względzie zagospodarowanie wybrzeża oraz obszary podlegające

ochronie zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

2.

Zabrania się tworzenia obwodów łowieckich na obszarze pasa technicznego.

3.

Pozwolenia wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje

o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu

obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów

zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego

oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu

morskiego.

4.

Wszystkie plany i projekty związane z zagospodarowaniem morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego są zatwierdzane przez organy administracji morskiej w uzgodnieniu

z właściwymi gminami nadmorskimi.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z

ministrami właściwymi do spraw: środowiska, gospodarki wodnej, kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego, rolnictwa, rybołówstwa, transportu, wewnętrznych oraz Ministrem Obrony

Narodowej przyjmuje, w drodze rozporządzenia, plany zagospodarowania przestrzennego

morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając

rozstrzygnięcia określone w ust. 2 oraz wydane ważne pozwolenia, o których mowa w

art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1, i uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1.

2.

Plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej, zwane dalej „planami”, rozstrzygają o

1)

przeznaczeniu, w tym funkcjach podstawowych, obszarów morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej;

2)

zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem

wymogów ochrony przyrody;

3)

rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego;

4)

kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej;

5)

obszarach i warunkach

a)

ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego,

b)

uprawiania rybołówstwa i akwakultury,

c)

pozyskiwania energii odnawialnej,

d)

poszukiwania, rozpoznawania złóż kopalin oraz wydobywania kopalin ze złóż.

3.

Funkcje podstawowe oznaczają wiodące przeznaczenia obszaru wydzielonego w planie,

o którym mowa w ust. 1, którego pozostałe dopuszczalne funkcje nie mogą zakłócać.

Dopuszczalne funkcje obszaru oznaczają możliwe sposoby wykorzystania obszaru, których

współistnienie nie wpłynie negatywnie na zrównoważony rozwój obszaru.

4.

Plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej mogą zawierać ustalenia informacyjne w zakresie przewidywanego

rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, inne niż określone w ust. 2.

5.

Organami właściwymi w sprawie morskiego planowania przestrzennego jest odpowiednio

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej i dyrektor urzędu morskiego.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej i odpowiednim

państwom członkowskim kopie oraz wszelkie kolejne zmiany planów w terminie trzech

miesięcy od dnia ich ogłoszenia.

1

Projekt planu sporządza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego, stosując

podejście ekosystemowe oraz mając na względzie

1)

wsparcie zrównoważonego rozwoju w sektorze morskim z uwzględnieniem aspektów gospodarczych,

społecznych i środowiskowych, w tym poprawy stanu środowiska i odporności na zmiany

klimatu;

2)

obronność i bezpieczeństwo państwa;

3)

koordynację działań odpowiednich podmiotów i sposobów wykorzystania morza.

1a

Podejście ekosystemowe, o którym mowa w ust. 1, oznacza, że w zarządzaniu działalnością

człowieka spełnione zostaną łącznie następujące warunki

1)

wpływ na ekosystem planowanej działalności człowieka będzie utrzymywany na poziomie

umożliwiającym osiągnięcie i utrzymanie dobrego stanu ekologicznego środowiska;

2)

zostanie zachowana zarówno zdolność do prawidłowego funkcjonowania ekosystemu, jak

i odporność na zmiany środowiskowe, powstałe w wyniku działalności człowieka;

3)

zostanie umożliwione jednoczesne, trwałe i zrównoważone użytkowanie zasobów i usług

ekosystemowych przez obecne i przyszłe pokolenia.

2.

Do projektu planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza się prognozę oddziaływania

na środowisko.

3.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz opracowania prognozy oddziaływania

na środowisko obciążają budżet państwa albo inwestora realizującego inwestycję, jeżeli

ustalenia tego planu są bezpośrednią konsekwencją realizacji tej inwestycji.

4

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw rybołówstwa oraz ministrem właściwym do spraw środowiska

określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów zawarty w części tekstowej

oraz części graficznej sporządzanej w formie cyfrowego opracowania kartograficznego

tworzonego na podstawie baz danych, określając w szczególności materiały planistyczne,

rodzaj opracowań kartograficznych, skalę opracowań kartograficznych, stosowane oznaczenia,

nazewnictwo, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych, mając na względzie

czytelność i przejrzystość planów oraz wytyczne przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska

Morskiego Morza Bałtyckiego oraz organy Unii Europejskiej w zakresie planowania przestrzennego

obszarów morskich.

Organy administracji morskiej mogą prowadzić analizy i studia oraz opracowują koncepcje

i programy, w celu opracowania planu, a także współpracują z samorządami województw

i gmin nadmorskich w celu zapewnienia spójności tego planu ze studiami uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowymi planami zagospodarowania

przestrzennego i planami zagospodarowania przestrzennego województw.

Plan może zawierać ustalenia wiążące samorządy województw oraz gminy, w obszarze których

występują morskie wody wewnętrzne, lub gminy sąsiadujące z obszarem planu poprzez

linię brzegową lub odpowiadające tej linii granice obszarów morskich, przy sporządzaniu

odpowiednio planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego w zakresie

1)

rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym określonych w średniookresowej

strategii rozwoju kraju i innych strategiach rozwoju, koncepcji przestrzennego zagospodarowania

kraju oraz programach określających zadania rządowe, o których mowa w art. 48 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 778, 904, 961, 1250 i 1579);

2)

obszarów chronionych, w tym obszarów przestrzeni chronionej;

3)

sposobu korzystania z obszarów morskich, w tym ograniczeń i dopuszczeń.

1.

Przystępując do sporządzenia projektu planu, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu

morskiego, kolejno

1)

podaje do publicznej wiadomości, poprzez ogłoszenie w prasie ogólnopolskiej, wywieszenie

na tablicy ogłoszeń i zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego tego dyrektora, informacje o

a)

przystąpieniu do sporządzania projektu planu,

b)

możliwości składania uwag i wniosków dotyczących projektu planu określając formę,

miejsce i termin składania tych uwag i wniosków, nie krótszy niż 60 dni od dnia podania

informacji do publicznej wiadomości;

2)

zawiadamia na piśmie o przystąpieniu do sporządzania projektu planu instytucje i organy

właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu planu;

3)

rozpatruje uwagi i wnioski, o których mowa w pkt 1 lit. b, rozstrzyga o sposobie ich

uwzględnienia w projekcie planu i sporządza wykaz uwag i wniosków złożonych do projektu

planu, w którym umieszcza uwagi i wnioski, wraz ze złożonym opisem przedsięwzięcia,

o którym mowa w art. 37f ust. 3, a także ogólne uzasadnienie dotyczące sposobu uwzględnienia

wniosków do projektu planu;

4)

wykłada wykaz, o którym mowa w pkt 3, do publicznego wglądu i udostępnia w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego dyrektora,

do dnia zakończenia wyłożenia projektu planu, o którym mowa w pkt 10, oraz podaje

informacje o tym do publicznej wiadomości, wskazując miejsce jego wyłożenia;

5)

występuje do właściwych organów o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości informacji

wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 53 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2016 r. poz. 353, 831, 961, 1250 i 1579);

6)

sporządza projekt planu, uwzględniający w szczególności alternatywne rozmieszczenie

wybranych przedsięwzięć wraz z uzasadnieniem ich rozmieszczenia, i prognozę oddziaływania

na środowisko dla tego projektu;

7)

występuje o opinie o projekcie planu do

a)

wojewódzkiego konserwatora zabytków - właściwego w zakresie obszarów objętych ochroną

konserwatorską oraz obszarów proponowanych do objęcia taką ochroną,

b)

dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w zakresie

-

wpływu na obszary szczególnego zagrożenia powodzią z wyłączeniem pasa technicznego,

-

dostosowania ustaleń projektu planu do wymagań wynikających z warunków korzystania

z wód regionu wodnego oraz, o ile zostały sporządzone, warunków korzystania z wód

zlewni,

-

zgodności z planami gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy,

c)

ministra właściwego do spraw zdrowia - w zakresie zagospodarowania stref ochronnych

uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej,

d)

właściwego organu nadzoru górniczego - w zakresie terenów górniczych i ich zagospodarowania,

e)

organów właściwych w zakresie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko zgodnie

z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, załączając prognozę oddziaływania na środowisko,

f)

Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w zakresie zgodności z krajowym programem

ochrony wód morskich oraz w zakresie celów środowiskowych dla wód morskich, ustanowionych

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

8)

uzgadnia projekt planu z

a)

wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast położonych w bezpośrednim sąsiedztwie

obszaru objętego projektem planu - w zakresie wpływu jego ustaleń na zagospodarowanie

pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani oraz zagospodarowanie

przestrzenne gminy,

b)

regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w zakresie ustaleń projektu planu, mogących

mieć wpływ na cele ochrony rezerwatu przyrody, na ochronę przyrody parku krajobrazowego

i obszaru chronionego krajobrazu oraz w zakresie ustaleń projektu planu, mogących

znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

c)

Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrami właściwymi do spraw: gospodarki, rybołówstwa,

środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych, turystyki, łączności, transportu, kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego w zakresie ich właściwości,

d)

marszałkiem województwa - w zakresie terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego

o znaczeniu wojewódzkim, ustalonego w planie zagospodarowania przestrzennego województwa,

e)

dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń projektu planów, mogących mieć wpływ

na ochronę przyrody parku narodowego zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

f)

podmiotami zarządzającymi portami morskimi o podstawowym znaczeniu dla gospodarki

narodowej - w zakresie ustaleń projektu planu mogących mieć wpływ na rozwój portów;

9)

podaje do publicznej wiadomości, w sposób określony w pkt 1, w terminie nie krótszym

niż 14 dni przed dniem wyłożenia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko

do publicznego wglądu, informacje o terminie i miejscu wyłożenia tych dokumentów oraz

o możliwości składania w tym terminie uwag i wniosków do projektu planu i prognozy

oddziaływania na środowisko dla tego projektu oraz gromadzi te uwagi i wnioski;

10)

wykłada projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko na okres nie krótszy

niż 6 tygodni, a także udostępnia go wraz z prognozą w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego dyrektora oraz organizuje w trzecim

tygodniu wyłożenia tego projektu dyskusję publiczną nad przyjętymi w nim rozwiązaniami;

11)

rozpatruje złożone uwagi i wnioski, o których mowa w pkt 9, oraz opinie, o których

mowa w pkt 7, wprowadza zmiany do projektu planu wynikające z prognozy oddziaływania

na środowisko oraz uwzględnionych opinii i dokonanych uzgodnień, o których mowa w

pkt 7 i 8;

12)

ponawia uzgodnienia, o których mowa w pkt 8, w niezbędnym zakresie oraz sporządza

wykaz nieuwzględnionych uwag i wniosków wraz z uzasadnieniem ich nieuwzględnienia;

13

przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu

stwierdzenia jego zgodności z celami i kierunkami określonymi w długookresowej strategii

rozwoju kraju, ustaleniami średniookresowej strategii rozwoju kraju i innymi strategiami

rozwoju;

13a

przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i

zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w celu stwierdzenia jego zgodności

z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju oraz programami określającymi zadania

rządowe, o których mowa w art. 48 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

14)

informuje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w przypadku stwierdzenia możliwości

znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko na skutek realizacji zamierzeń

związanych z ustaleniami planu, o możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko

skutków realizacji planu i przekazuje mu projekt planu wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko;

15)

uczestniczy w postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko,

zgodnie z przepisami działu VI rozdziału 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko;

16)

może ponownie wystąpić o opinie i uzgodnienia, o których mowa w pkt 7, 8 i 13, w zakresie

zmian projektu planu wynikających z przeprowadzonego postępowania w sprawie transgranicznego

oddziaływania na środowisko;

17)

przedkłada projekt planu wraz z wykazem, o którym mowa w pkt 12, oraz projektem podsumowania,

o którym mowa w art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej w celu jego przyjęcia zgodnie

z art. 37a ust. 1.

2.

Jeżeli po przedstawieniu projektu planu do przyjęcia zgodnie z art. 37a ust. 1 dokonane

zostaną zmiany w projekcie planu, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej,

po rozpatrzeniu zgłoszonych uwag i wniosków, może przekazać projekt planu do właściwego

terytorialnie dyrektora urzędu morskiego w celu ponowienia czynności, o których mowa

w ust. 1, w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem ponowionych czynności

jest wyłącznie część projektu planu objęta zmianami.

1.

W odniesieniu do uwag i wniosków, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 9, właściwy

terytorialnie dyrektor urzędu morskiego sporządza każdorazowo uzasadnienie sposobu

ich rozpatrzenia.

2.

Rozstrzygnięcia dyrektora urzędu morskiego o nieuwzględnieniu złożonych uwag i wniosków

do projektu planu nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

3.

W przypadku wniosku, o którym mowa w art. 37e ust. 1 pkt 1 lit. b, dotyczącego uwzględnienia

w planie przedsięwzięcia należącego do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub

potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do wniosku dołącza się opis przedsięwzięcia

zawierający dane, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko.

1.

Organy, o których mowa w art. 37e ust. 1, w zakresie swojej właściwości rzeczowej

i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu planu, polegającej na wyrażaniu

opinii, składaniu wniosków oraz udostępnianiu informacji.

2.

Koszty związane ze współpracą, o której mowa w ust. 1, obciążają organy współpracujące.

3.

Organy, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 7, 8, 13, dokonują uzgodnień albo przedstawiają

opinie w terminie nie dłuższym niż 45 dni od dnia udostępnienia projektu planu.

4.

Dyrektor urzędu morskiego może uznać za uzgodniony projekt planu w przypadku, w którym

organy, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 7, 8, 13, nie określą warunków, na jakich

uzgodnienie może nastąpić.

5.

Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w ust. 4, w terminie, o

którym mowa w ust. 3, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem

projektu planu.

Dyrektor urzędu morskiego, podejmując rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 37e ust.

1 pkt 3, 6 i 11, ma na względzie

1)

osiągnięcie zrównoważonego rozwoju obszaru objętego planem oraz obszarów do niego

przyległych w wymiarze ekonomicznym, społecznym i środowiskowym;

2)

zapewnienie obronności i bezpieczeństwa państwa;

3)

wzajemne oddziaływanie lądu i morza.

1.

Plan podlega okresowej ocenie, co najmniej raz na 10 lat.

2.

W celu oceny aktualności planów właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego występuje

do organów, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 7 i 8, o przekazanie informacji dotyczących

zmian w zagospodarowaniu przestrzennym obszaru objętego planem oraz dokonuje analizy

zmian na tym obszarze, z uwzględnieniem wydanych pozwoleń, o których mowa w art. 23

ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1.

3

Po przeprowadzeniu oceny dyrektor urzędu morskiego opracowuje raport o stanie zagospodarowania

obszarów morskich. Wyniki tej oceny oraz raport są przekazywane ministrom właściwym

do spraw: gospodarki morskiej, gospodarki wodnej, rozwoju regionalnego, budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

4.

Na podstawie raportu, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej podejmuje decyzję o przystąpieniu do zmiany planu oraz zakresie niezbędnych

zmian.

5.

Jeżeli w wyniku zmiany przepisów prawa zachodzi konieczność dokonania zmiany planu,

czynności, o których mowa w art. 37e, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym

do dokonania tych zmian. Przystąpienie do zmiany planu powinno nastąpić nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie zmienionego przepisu prawa.

6.

Zmiana planu następuje w trybie, w jakim plan został przyjęty.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej prowadzi współpracę transgraniczną

w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz wymianę transgraniczną w

zakresie danych przestrzennych niezbędnych w procesie planowania przestrzennego obszarów

morskich.

2.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres i sposób uzgodnień

transgranicznych planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, mając na względzie w szczególności

zalecenia przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego oraz

organy Unii Europejskiej w zakresie planowania przestrzennego na morzu.

Dyrektor urzędu morskiego gromadzi i przechowuje materiały dotyczące planów.

1.

Organami administracji morskiej są

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jako naczelny organ administracji

morskiej;

2)

dyrektorzy urzędów morskich - jako terenowe organy administracji morskiej.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów

urzędów morskich w zakresie uregulowanym w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.

1.

Dyrektor urzędu morskiego podlega ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.

2.

Dyrektora urzędu morskiego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej. Zastępców dyrektora urzędu morskiego powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw gospodarki morskiej na wniosek dyrektora urzędu morskiego.

3.

Na stanowisko dyrektora i zastępcy dyrektora urzędu morskiego może być powołany wyłącznie

obywatel polski posiadający wykształcenie wyższe oraz wiedzę, kwalifikacje zawodowe

i doświadczenie z zakresu gospodarki morskiej oraz funkcjonowania administracji rządowej.

4.

Dyrektor urzędu morskiego wykonuje swoje kompetencje przy pomocy urzędu morskiego,

który jest państwową jednostką budżetową.

5.

W skład urzędu morskiego wchodzą w szczególności

1)

inspekcja morska, inspekcja bandery, inspekcja portu - przy pomocy których dyrektor

urzędu morskiego realizuje swoje zadania w zakresie inspekcji statków;

1a)

Służba Kontroli Ruchu Statków (Służba VTS) - przy pomocy której dyrektor urzędu morskiego

realizuje swoje zadania w zakresie monitorowania ruchu statków i przekazywania informacji;

2)

kapitanaty i bosmanaty portów - przy pomocy których dyrektor urzędu morskiego wykonuje

swoje kompetencje w portach i przystaniach morskich;

3)

Biuro Spraw Obronnych Żeglugi - do realizacji zadań, o których mowa w art. 42 ust.

2 pkt 1a.

1.

Urzędy morskie tworzy i znosi minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w drodze

rozporządzenia.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej po zasięgnięciu opinii właściwych wojewodów,

w drodze rozporządzenia, określa terytorialny zakres działania dyrektorów urzędów

morskich i siedziby urzędów.

3.

Organizację urzędu morskiego oraz szczegółowy zakres działania dyrektora urzędu morskiego

określa statut nadany przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 15 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia

2016 r.;

3)

art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r.

1.

Pracownicy organów administracji morskiej określonych kategorii noszą w czasie pełnienia

obowiązków służbowych umundurowanie.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze rozporządzenia, określa kategorie

pracowników obowiązanych do noszenia umundurowania, sposób jego przydziału oraz wzór

tego umundurowania.

1.

Zadania państwa związane z prowadzeniem, koordynowaniem i nadzorowaniem prac w zakresie

hydrografii i kartografii morskiej, publikacji nautycznych i informacji nautycznej

wykonuje Państwowa Morska Służba Hydrograficzna, zwana dalej „służbą hydrograficzną”.

2.

Zadania służby hydrograficznej wykonuje Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej we

współpracy z dyrektorami urzędów morskich oraz innymi podmiotami.

1.

Do zadań służby hydrograficznej należy

1)

prowadzenie, koordynowanie i nadzorowanie pomiarów hydrograficznych na polskich obszarach

morskich dla potrzeb bezpieczeństwa żeglugi i kartografii morskiej;

2)

prowadzenie i koordynowanie prac geodezyjnych na polskich obszarach morskich oraz

w pasie nadbrzeżnym, w portach i przystaniach morskich dla potrzeb bezpieczeństwa

żeglugi i kartografii morskiej;

3)

opracowywanie i wydawanie map morskich oraz innych publikacji nautycznych;

4)

utrzymywanie serwisu cyfrowych map nawigacyjnych;

5)

koordynowanie krajowego systemu obiegu informacji nautycznej i ostrzeżeń nawigacyjnych;

6)

reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej w Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej;

7)

przekazywanie nieodpłatnie organom administracji morskiej danych batymetrycznych i

oceanograficznych oraz map i publikacji nautycznych;

8)

przekazywanie nieodpłatnie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska danych batymetrycznych

i hydrologicznych niezbędnych do właściwego i bezpiecznego wykonywania monitoringu

wód morskich;

9)

przekazywanie nieodpłatnie Głównemu Geodecie Kraju danych batymetrycznych oraz danych

dotyczących linii brzegowej w celu wykonywania zadań przewidzianych w ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej

(Dz. U. poz. 489, z 2012 r. poz. 951 oraz z 2016 r. poz. 1250);

10)

prowadzenie zasobu danych hydrograficznych;

11)

wydawanie dokumentów potwierdzających kwalifikacje hydrografa morskiego;

12)

weryfikowanie oraz uznawanie instytucji, organizacji i ośrodków szkolenia prowadzących

szkolenia hydrografów kategorii A lub B.

2.

Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej w celu realizacji zadań, o których mowa w

ust. 1 pkt 7 i 8, zawiera porozumienia określające formę i zakres przekazywanych danych

oraz ilość i rodzaje map i publikacji nautycznych.

1.

Podmiot prowadzący na polskich obszarach morskich pomiary hydrograficzne niezwłocznie

przekazuje nieodpłatnie służbie hydrograficznej kopię uzyskanych danych pomiarowych.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób przekazywania służbie hydrograficznej

kopii danych pomiarowych, mając na względzie konieczność zapewnienia aktualności i

interoperacyjności danych, w celu zapewnienia ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa

żeglugi na polskich obszarach morskich.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposób realizacji

zadań służby hydrograficznej, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa

żeglugi i obiektów lokalizowanych na obszarach morskich oraz rozpowszechniania informacji

o niebezpieczeństwach występujących na polskich obszarach morskich.

1.

Wykonywanie pomiarów hydrograficznych na polskich obszarach morskich na potrzeby bezpieczeństwa

żeglugi, kartografii morskiej, projektowania posadawiania oraz kontroli budowli hydrotechnicznych,

planowania przestrzennego oraz ochrony środowiska wymaga

1)

odpowiednich kwalifikacji z zakresu hydrografii morskiej;

2)

spełniania minimalnych wymagań dla pomiarów hydrograficznych określonych w przepisach

wydanych na podstawie ust. 5 pkt 1.

2.

Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do wykonywania pomiarów hydrograficznych

na polskich obszarach morskich na potrzeby bezpieczeństwa żeglugi, kartografii morskiej,

projektowania posadawiania oraz kontroli budowli hydrotechnicznych, planowania przestrzennego,

a także ochrony środowiska jest

1)

dyplom hydrografa morskiego kategorii A;

2)

dyplom hydrografa morskiego kategorii B.

3.

Dyplomy, o których mowa w ust. 2, wydaje Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.

4.

Osoby ubiegające się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego są obowiązane

1)

posiadać co najmniej wykształcenie

a)

wyższe - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego

kategorii A,

b)

średnie - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego

kategorii B;

2)

odbyć szkolenie prowadzone przez

a)

instytucje, organizacje i ośrodki szkolenia zweryfikowane i uznane przez Szefa Biura

Hydrograficznego Marynarki Wojennej w zakresie programu szkolenia oraz uprawnień kadry

dydaktycznej lub ośrodki akademickie posiadające aktualne certyfikaty Międzynarodowej

Organizacji Hydrograficznej uprawniające do realizacji szkolenia hydrografów kategorii

A lub B,

b)

zagraniczne instytucje, organizacje, ośrodki szkolenia lub ośrodki akademickie posiadające

aktualne certyfikaty Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej uprawniające do realizacji

szkolenia hydrografów kategorii A lub B;

3)

odbyć praktykę polegającą na uczestnictwie w pracach związanych z pomiarami hydrograficznymi

w okresie

a)

dwóch lat - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego

kategorii A,

b)

roku - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego

kategorii B.

5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalne wymagania dla pomiarów hydrograficznych,

2)

szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do wykonywania pomiarów hydrograficznych, w tym

sposób ustalania okresu praktyki, o której mowa w ust. 4 pkt 3,

3)

ramowe programy szkoleń dla hydrografów morskich,

4)

tryb uzyskiwania i wzory dyplomów hydrografa morskiego, o których mowa w ust. 2,

5)

tryb weryfikacji oraz uznawania instytucji, organizacji i ośrodków szkolenia prowadzących

szkolenia hydrografów kategorii A lub B oraz warunki cofnięcia uznania tych podmiotów

i ubiegania się o ponowne uznanie

- biorąc pod uwagę wytyczne Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej oraz potrzebę

zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

1.

Do organów administracji morskiej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane

z korzystaniem z morza w zakresie unormowanym niniejszą ustawą i innymi ustawami.

2.

W szczególności do organów administracji morskiej należą sprawy

1)

bezpieczeństwa żeglugi morskiej;

1a)

ochrony portów morskich i żeglugi morskiej, w tym związane z wykonywaniem zadań obronnych

oraz zadań o charakterze niemilitarnym, w szczególności zapobieganie aktom terroru

oraz likwidacji skutków zaistniałych zdarzeń;

2)

korzystania z dróg morskich oraz portów i przystani morskich;

3)

(uchylony)

4)

bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych

dna morskiego;

5)

ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem wskutek korzystania z morza oraz

przez zatapianie odpadów i innych substancji w zakresie nieuregulowanym przepisami

prawa geologicznego i górniczego;

6)

ratowania życia, prowadzenia prac podwodnych i wydobywania mienia z morza;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

nadzoru przeciwpożarowego w polskich obszarach morskich oraz morskich portach i przystaniach;

10

uzgadniania decyzji w sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych i pozwoleń na budowę

dla obiektów budowlanych w polskich obszarach morskich, pasie technicznym, pasie ochronnym

oraz portach i przystaniach morskich;

10a)

(uchylony)

11)

budowy, utrzymywania i ochrony umocnień brzegowych, wydm i zalesień ochronnych w pasie

technicznym;

11a

użytkowania lasów będących własnością Skarbu Państwa położonych w pasie technicznym;

11b

nadzoru nad zapewnieniem ochrony przed powodzią od strony wód morskich w tym poprzez

budowę, rozbudowę i utrzymywanie budowli hydrotechnicznych oraz umocnień brzegowych

w pasie technicznym;

12)

wyznaczania dróg morskich, kotwicowisk i badania warunków ich żeglowności;

12a

wykonywania i nadzorowania pomiarów hydrograficznych;

12b

prowadzenia zasobów danych hydrograficznych dla obszaru kompetencji właściwego terytorialnie

dyrektora urzędu morskiego;

13

oznakowania nawigacyjnego w polskich obszarach morskich;

14)

nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym za wykroczenia w trybie przewidzianym

w przepisach o postępowaniu w sprawach o wykroczenia;

15)

wydawania oraz uzgadniania decyzji wynikających z przepisów ustawy o portowych urządzeniach

do odbioru odpadów i pozostałości ładunkowych ze statków;

16)

sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej;

17

wykonywania kontroli w zakresie zgodności z wymaganiami wprowadzonych do obrotu lub

oddanych do użytku wyrobów wyposażenia morskiego, rekreacyjnych jednostek pływających

i skuterów wodnych;

18)

nadawania nazw statkom morskim;

19)

organizacji pilotażu morskiego;

20

budowy i utrzymania obiektów infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani

morskich, z wyłączeniem infrastruktury dostępu służącej wyłącznie na użytek morskich

portów wojennych, o których mowa w art. 45 ust. 2a;

21)

zarządzania portami niemającymi podstawowego znaczenia dla gospodarki narodowej i

przystaniami morskimi, w których nie powołano podmiotu zarządzającego w trybie przepisów

ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich

(Dz. U. z 2010 r. poz. 179 oraz z 2015 r. poz. 1569 i 1642), w zakresie przewidzianym w tych przepisach;

22)

planowania rozwoju portów i przystani morskich, o których mowa w pkt 21;

23)

monitorowania i informowania o ruchu statków;

24)

ewidencji ładunków i pasażerów;

25

nadzoru nad wprowadzonymi do obrotu lub oddanymi do użytku wyrobami wyposażenia morskiego,

o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2016 r. poz. 655 i 1228);

25a

nadzoru nad wprowadzonymi do obrotu lub oddanymi do użytku rekreacyjnymi jednostkami

pływającymi i skuterami wodnymi, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579);

26)

zarządu nad morzem terytorialnym i morskimi wodami wewnętrznymi oraz nad gruntami

pokrytymi tymi wodami, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

26a)

wykonywania zadań w dziedzinie ochrony środowiska morskiego i ochrony przed powodzią

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

27)

kontroli paliwa u dostawców paliwa dostarczanego na statki;

28

związane z wykonywaniem zadań organu krajowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada

2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz

zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1177/2010”, w zakresie usług przewozu drogą morską,

z tym że rozpatrywanie skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia,

należy do zadań dyrektora urzędu morskiego określonego w przepisach wydanych na podstawie

art. 43a ust. 5;

29

kwalifikacji członków załóg statków morskich i pilotów morskich;

30

nadzoru nad obszarami Natura 2000 wyznaczonymi na polskich obszarach morskich i sporządzania

projektów planów ochrony tych obszarów w trybie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;

31

opiniowania i uzgadniania

a)

dokumentów dotyczących obszarów morskich w ramach postępowania w sprawie strategicznej

oceny oddziaływania na środowisko,

b)

realizacji przedsięwzięć dotyczących obszarów morskich w ramach postępowania w sprawie

oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000

- o których mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko;

32

ochrony i opieki nad zabytkami znajdującymi się w polskich obszarach morskich w zakresie

przewidzianym w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1446, z 2015 r. poz. 397, 774 i 1505 oraz z 2016 r. poz. 1330 i 1887).

3.

Do organów administracji morskiej należy także wykonywanie zadań w dziedzinie współpracy

międzynarodowej w zakresie spraw określonych w ust. 1 i 2.

4.

Wydawanie decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 10 i 11, następuje po zasięgnięciu

opinii właściwego organu samorządu terytorialnego.

5.

Ustawa nie narusza przepisów prawa geologicznego i górniczego.

6.

W celu wymiany wiedzy i doświadczenia w zakresie, o którym mowa w ust. 1, organy administracji

morskiej odbywają regularne spotkania, a w wyjątkowych okolicznościach odbywają także

spotkania doraźne.

1.

Kapitan portu może, na wniosek wierzyciela, zatrzymać tymczasowo na czas nieprzekraczający

72 godzin, z wyłączeniem dni uznanych ustawowo za wolne od pracy

1)

statek w celu zabezpieczenia roszczenia należnego od statku z tytułu opłat portowych,

szkód wyrządzonych w urządzeniach portowych, dokach lub drogach żeglugowych oraz z

tytułu zanieczyszczenia środowiska;

2)

wydobyty wrak i inne przedmioty, które utrudniały żeglugę, w celu zabezpieczenia roszczenia

z tytułu ich usunięcia.

2.

Tymczasowe zatrzymanie traci moc w razie złożenia odpowiedniego zabezpieczenia lub

w razie dokonania zajęcia na podstawie właściwych przepisów.

3.

Wierzyciel, o którym mowa w ust. 1, odpowiada za wszelkie szkody wynikłe wskutek nieuzasadnionego

zatrzymania. Roszczenie z tego tytułu przedawnia się z upływem roku od dnia jego powstania.

W sprawach należących do właściwości organów administracji morskiej, rozstrzyganych

w trybie postępowania administracyjnego, decyzje w pierwszej instancji wydają dyrektorzy

urzędów morskich, chyba że w myśl przepisu szczególnego organem właściwym w pierwszej

instancji jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.

1.

W przypadku gdy pasażer nie jest zadowolony ze sposobu rozpatrzenia przez przewoźnika

lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, skargi, o której

mowa w art. 24 tego rozporządzenia, lub nie uzyska on odpowiedzi na taką skargę, może

wnieść skargę do dyrektora urzędu morskiego określonego w przepisach wydanych na podstawie

ust. 5.

2.

Do skargi wnoszonej do dyrektora urzędu morskiego pasażer dołącza

1)

kopię skargi skierowanej do przewoźnika lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia

nr 1177/2010;

2)

kopię odpowiedzi na skargę, o której mowa w pkt 1, albo oświadczenie, że odpowiedź

nie została udzielona w terminie określonym w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1177/2010;

3)

kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę.

3.

Do rozpatrywania skarg pasażerów przez dyrektora urzędu morskiego stosuje się przepisy

działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lub operatora terminalu,

w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, dyrektor urzędu morskiego określa, w drodze

decyzji administracyjnej, zakres stwierdzonych nieprawidłowości oraz wyznacza termin

ich usunięcia.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, dyrektora

urzędu morskiego właściwego do rozpatrywania skarg, o których mowa w art. 25 ust.

3 rozporządzenia nr 1177/2010, biorąc pod uwagę natężenie ruchu pasażerskiego w portach

i przystaniach morskich.

1

Organy administracji morskiej działają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

w wyłącznej strefie ekonomicznej, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

2.

Organy administracji morskiej są także właściwe do wykonywania określonych umowami

międzynarodowymi i prawem polskim zadań na morzu pełnym.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

granice portów morskich od strony morza i ich red, z wyłączeniem portów wojennych,

z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4,

2)

po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin - granice portów morskich od strony lądu

- z uwzględnieniem współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych lub granicznych punktów

geodezyjnych.

2.

Dyrektorzy urzędów morskich, po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin oraz organów

ochrony granicy państwowej, określają granice przystani morskich.

2a

Morski port wojenny obejmuje obszar portu morskiego lub te jego części, które są przeznaczone

do wykorzystywania przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej oraz przez nie zarządzane

i utrzymywane.

2b

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej określi, w drodze rozporządzenia, granice morskich portów wojennych, mając

na względzie zapewnienie obronności i bezpieczeństwa państwa, a także przyjęte strategie

rozwoju portów i przystani morskich.

3.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i formy współpracy urzędów morskich z Marynarką Wojenną i Strażą Graniczną

w zakresie wymienionym w art. 42 oraz w zakresie hydrografii i kartografii morskiej.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich wydają przepisy prawne na podstawie upoważnień udzielonych

im w ustawach.

2.

Z zastrzeżeniem art. 48 przepisy, o których mowa w ust. 1, są wydawane w formie zarządzenia.

3.

Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku

urzędowym właściwym ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.

4.

Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego wchodzi w życie po upływie czternastu dni od

daty jego ogłoszenia, chyba że określa inny termin albo termin taki wynika z ustawy,

na podstawie której zostało ono wydane.

1

W zakresie nieuregulowanym w przepisach, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia,

zdrowia lub mienia, obronności i bezpieczeństwa państwa, ochrony środowiska morskiego

na morzu, w porcie morskim, przystani oraz w pasie technicznym, a także ochrony żeglugi

i portów morskich - dyrektor urzędu morskiego może ustanawiać w zakresie określonym

w art. 42 ust. 2 przepisy porządkowe zawierające zakazy lub nakazy określonego zachowania

oraz tworzyć i ogłaszać strefy czasowo zamknięte dla żeglugi i rybołówstwa, uprawiania

sportów wodnych i nurkowych, znajdujące się w strefie odpowiedzialności terytorialnej

danego urzędu i będące w granicach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego.

2.

Przepisy porządkowe, o których mowa w ust. 1, ustanawia się w formie zarządzenia porządkowego.

3.

(uchylony)

4.

Zarządzenie porządkowe wchodzi w życie z dniem w nim określonym, nie wcześniej jednak

niż z dniem jego ogłoszenia, w sposób określony w ust. 5 lub 6.

5.

Zarządzenie porządkowe podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym

ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.

6.

W razie konieczności natychmiastowego wprowadzenia w życie zarządzenia porządkowego,

może ono być publikowane w drodze obwieszczeń w miejscach jego obowiązywania, drogą

radiową lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty w żegludze morskiej lub na danym terenie.

Dzień takiego opublikowania zarządzenia porządkowego jest dniem jego ogłoszenia.

7.

Zarządzenie porządkowe ogłoszone w sposób określony w ust. 6 podaje się następnie

do wiadomości we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym.

(uchylony)

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy sprawują na obszarze swego działania dyrektorzy

urzędów morskich.

1.

Wykonując w polskich obszarach morskich zadania, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt

1-6, 9 i 28

1)

inspekcja morska ma prawo

a)

kontrolowania, czy statki są uprawnione do działalności, którą wykonują, oraz czy

posiadają wymagane pozwolenie,

b)

kontrolowania, czy żegluga lub inna działalność jest wykonywana zgodnie z przepisami

prawa polskiego i umowami międzynarodowymi,

c)

wykrywania zanieczyszczeń środowiska morskiego powodowanych działalnością na morzu

i ich sprawców,

d)

kontrolowania, czy statki spełniają wymagania w zakresie ochrony żeglugi morskiej,

e

kontrolowania, czy przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów, w rozumieniu

rozporządzenia nr 1177/2010, wypełniają obowiązki określone w rozporządzeniu nr 1177/2010;

2)

inspekcja bandery ma prawo kontrolowania statków o polskiej przynależności w zakresie

wymagań określonych w przepisach prawa polskiego, przepisach prawa Unii Europejskiej

oraz w ratyfikowanych umowach międzynarodowych dotyczących

a)

budowy statków, stałych urządzeń i ich wyposażenia,

b)

składu i kwalifikacji załóg,

c)

ochrony środowiska,

d)

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków sanitarno-bytowych,

e)

ochrony żeglugi morskiej;

3)

inspekcja portu ma prawo kontrolowania statków obcej przynależności zawijających do

polskich portów w zakresie wymagań określonych w umowach międzynarodowych i przepisach

prawa Unii Europejskiej dotyczących

a)

bezpieczeństwa żeglugi,

b)

składu i kwalifikacji załóg,

c)

ochrony środowiska,

d)

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków sanitarno-bytowych,

e)

ochrony żeglugi morskiej.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie podlegają jednostki pływające Marynarki

Wojennej, Straży Granicznej i Policji.

3.

Kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie podlegają

1)

okręty wojenne i jednostki pomocnicze;

2)

statki rybackie;

3)

statki drewniane o prostej konstrukcji;

4)

statki specjalnej służby państwowej nieużywane do celów handlowych oraz

5)

statki rekreacyjne lub sportowe nieużywane do celów handlowych.

4.

Określone w ust. 1 pkt 1 uprawnienia inspekcja morska może realizować we współdziałaniu

ze Strażą Graniczną, przy użyciu jej sił i środków, a w razie konieczności także w

porozumieniu z Marynarką Wojenną.

5.

W przypadku nieobecności inspektora inspekcji morskiej na pokładzie jednostki pływającej

Straży Granicznej, Straż Graniczna może samodzielnie realizować uprawnienia określone

w ust. 1 pkt 1 w imieniu terenowego organu administracji morskiej.

6.

Przekazanie Straży Granicznej środków posiadanych przez urzędy morskie do realizacji

uprawnień określonych w ust. 1 pkt 1 nastąpi w drodze porozumienia ministrów właściwych

do spraw gospodarki morskiej i spraw wewnętrznych.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5, uprawnienia inspektora inspekcji morskiej,

określone w art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1, przysługują odpowiednio dowódcom jednostek

pływających Straży Granicznej.

1.

W ramach nadzoru przeciwpożarowego, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 9, dyrektorzy

urzędów morskich, mając na względzie znaczenie portu dla gospodarki narodowej

1)

wydają, w drodze zarządzenia, przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym dotyczące

a)

zapobiegania powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru,

b)

bezpieczeństwa ruchu i postoju statków przewożących substancje niebezpieczne,

c)

przeładunku określonych rodzajów substancji;

2)

wykonują inspekcje instalacji przeciwpożarowych oraz sprzętu gaśniczego będącego na

wyposażeniu statków oraz innych obiektów pływających znajdujących się na akwenach

im podległych;

3)

zatwierdzają, zgodnie z przepisami o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki,

plany zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych;

4)

uzgadniają

a)

instrukcje technologiczne,

b)

instrukcje technologiczno-ruchowe,

c)

instrukcje bezpiecznej obsługi statku,

d)

regulaminy organizacyjne podmiotów wykonujących zadania związane z ochroną przeciwpożarową

w portach, w zakresie ochrony przeciwpożarowej od strony wody.

2.

W celu potwierdzenia właściwego stosowania planów, instrukcji i regulaminów, o których

mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, dyrektorzy urzędów morskich przeprowadzają inspekcje i kontrole

obejmujące planowane i doraźne inspekcje i kontrole

1)

terenów i obiektów portowych;

2)

statków;

3)

przeładunków towarów niebezpiecznych;

4)

podmiotów wykonujących zadania związane z ochroną przeciwpożarową w portach.

3.

Inspekcje i kontrole, o których mowa w ust. 2, na podstawie upoważnienia dyrektora

urzędu morskiego, przeprowadza inspektor ochrony przeciwpożarowej, zwany dalej „inspektorem”.

4.

Inspektorem może być osoba, która posiada kwalifikacje, doświadczenie oraz wiedzę

w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

5.

Inspektor jest uprawniony do wstępu do wszystkich obiektów zlokalizowanych w porcie

oraz na wszystkie statki znajdujące się w polskich obszarach morskich, za okazaniem

dokumentu identyfikacyjnego.

6.

W ramach wykonywanych czynności służbowych inspektor jest uprawniony do wydawania

doraźnych poleceń w zakresie posiadanego upoważnienia podmiotom poddanym kontroli

lub inspekcji.

7.

Z przeprowadzonych inspekcji i kontroli inspektor sporządza protokół zawierający w

szczególności opis stwierdzonego w wyniku kontroli lub inspekcji stanu faktycznego,

w tym ujawnionych nieprawidłowości, wraz z określeniem terminu ich usunięcia.

8.

Podmioty zarządzające portem, przystanią, terminalem lub stocznią remontową w zakresie

ochrony przeciwpożarowej, oprócz obowiązków wynikających z przepisów o ochronie przeciwpożarowej,

są obowiązane do

1)

sporządzania, zgodnie z przepisami o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki,

planów zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych oraz, w zależności od prowadzonej

działalności, instrukcji technologicznych i technologiczno-ruchowych oraz instrukcji

bezpiecznej obsługi statku oraz ich uzgadniania;

2)

uzgadniania z właściwym terytorialnie dyrektorem urzędu morskiego regulaminów organizacyjnych

podmiotów wykonujących zadania związane z ochroną przeciwpożarową w portach, w zakresie

ochrony przeciwpożarowej od strony wody;

3)

wykonywania poleceń inspektora, o którym mowa w ust. 3, wydawanych doraźnie lub zawartych

w protokole, o którym mowa w ust. 7;

4)

informowania właściwego kapitana portu o każdej sytuacji wymagającej interwencji służb

ratowniczo-gaśniczych w zarządzanym obiekcie lub na zarządzanym terenie znajdującym

się w granicach administracyjnych portu.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres nadzoru przeciwpożarowego sprawowanego przez organy administracji

morskiej,

2)

szczegółowy sposób sprawowania nadzoru przeciwpożarowego, w tym tryb przeprowadzania

inspekcji i kontroli, o których mowa w ust. 2, oraz szczegółowy zakres informacji

zawartych w protokole, o którym mowa w ust. 7,

3)

warunki współpracy organów administracji morskiej z podmiotami, które uczestniczą

w działaniach ratowniczo-gaśniczych w obrębie polskich obszarów morskich oraz portów

i przystani morskich,

4)

szczegółowy zakres informacji niezbędnych do określenia w planach zwalczania zagrożeń

i zanieczyszczeń wód portowych oraz instrukcjach technologicznych i technologiczno-ruchowych

oraz instrukcjach bezpiecznej obsługi statku,

5)

szczegółowy zakres informacji, o których mowa w ust. 8 pkt 4

- mając na względzie znaczenie portu dla gospodarki narodowej oraz konieczność zapewnienia

właściwego poziomu ochrony przeciwpożarowej w polskich obszarach morskich oraz morskich

portach i przystaniach.

1.

W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor inspekcji morskiej, zwany dalej

„inspektorem”, jest uprawniony do

1)

kontroli dokumentów zezwalających na uprawianie rybołówstwa morskiego lub innej działalności

na polskich obszarach morskich;

1a

kontroli dokumentów statku i dokumentów kwalifikacyjnych załogi statku;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

żądania wyjaśnień i wykonywania czynności niezbędnych do przeprowadzenia kontroli,

a w przypadkach uzasadnionego podejrzenia naruszenia ustawy lub przepisów wydanych

na jej podstawie, do

a

zatrzymania dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 1a,

b)

(uchylona)

c)

sprawdzenia pomieszczeń statku.

2.

Inspektor inspekcji bandery oraz inspektor inspekcji portu w czasie wykonywania czynności

służbowych mających na celu stwierdzenie, czy statek spełnia wymagania określone w

art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 3, są uprawnieni do kontroli dokumentów potwierdzających

spełnienie tych wymagań, a także do sprawdzenia ogólnego stanu technicznego statku,

łącznie z warunkami sanitarno-bytowymi. Przepisy ust. 1 oraz art. 52-54 stosuje się

odpowiednio.

1.

Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia przepisów ustawy, inspektor może

skontrolować obcy statek znajdujący się w polskich obszarach morskich i zmusić go

do zawinięcia do wskazanego portu, przy zastosowaniu wszelkich niezbędnych środków.

2.

O zatrzymaniu i doprowadzeniu obcego statku do portu polskiego terenowy organ administracji

morskiej zawiadamia niezwłocznie właściwy organ państwa bandery statku.

3.

Kontrolę w zakresie ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem ze statków

reguluje odrębna ustawa.

4.

Kontrolę w zakresie ochrony żeglugi i portów morskich reguluje odrębna ustawa.

1.

Kierownik statku znajdującego się na polskich obszarach morskich powinien, na sygnał

nadany z jednostki pływającej Straży Granicznej, zatrzymać statek i umożliwić dokonanie

czynności inspekcyjnych.

2.

Inspektor uprawniony jest do przebywania na każdym statku prowadzącym jakąkolwiek

działalność w polskich obszarach morskich.

3.

W czasie przebywania inspektora na statku kierownik tego statku powinien umożliwić

mu dokonanie kontroli przestrzegania obowiązujących przepisów i obserwacji prowadzonej

działalności, a w szczególności

1)

udzielić niezbędnych wyjaśnień;

2)

przedstawić do wglądu żądane dokumenty łącznie z dziennikiem pokładowym;

3)

umożliwić obejrzenie złowionych ryb i sprzętu połowowego, sprzętu używanego do badań

oraz pobranych w trakcie badań próbek i dokonanych analiz;

4)

umożliwić dokonanie wpisów do dziennika pokładowego;

5)

umożliwić korzystanie ze środków łączności oraz zapewnić pomoc przy przekazywaniu

i otrzymywaniu depesz;

6)

udzielić wszelkiej innej pomocy niezbędnej do prawidłowego przeprowadzenia kontroli;

7)

zapewnić niezbędne zakwaterowanie i wyżywienie w czasie dłuższego pobytu na statku.

W czasie wykonywania czynności służbowych pracownicy terenowego organu administracji

morskiej, wykonując zadania, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 1-9, 11, 14, 17,

25 i 27, mają prawo do legitymowania lub ustalania w inny sposób tożsamości osób.

W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor jest obowiązany do noszenia munduru

i oznaki inspekcyjnej.

1.

Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonuje

się, z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy i innych ustaw oraz przepisów wydanych

na ich podstawie

1)

eksploatacji zasobów mineralnych lub żywych zasobów morza,

2)

zanieczyszczania środowiska morskiego,

3)

badań naukowych morza i dna morskiego,

4)

budowy sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń,

5

układania kabli lub rurociągów

- wymierza się karę pieniężną o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych,

zwanych „Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR)”, określanych przez Międzynarodowy Fundusz

Walutowy.

2

Tej samej karze podlega, kto wznosi lub wykorzystuje sztuczne wyspy, konstrukcje,

urządzenia albo układa lub utrzymuje kable lub rurociągi bez uzyskania pozwolenia,

o którym mowa odpowiednio w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, albo uzgodnienia, o którym

mowa w art. 27 ust. 1, albo niezgodnie z warunkami określonymi w tych decyzjach.

2a.

Przepisu ust. 1 pkt 1, w części dotyczącej eksploatacji żywych zasobów morza, nie

stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o rybołówstwie morskim.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o zapobieganiu

zanieczyszczaniu morza przez statki.

Kto

1)

zatrzymuje lub zakotwicza statek poza miejscem do tego przeznaczonym,

2)

prowadzi statek poza torami wodnymi lub nie utrzymuje kursu wskazanego przez właściwy

organ,

3)

(uchylony)

4)

wyprowadza statek z portu wbrew otrzymanemu zakazowi,

5)

ładuje lub wyładowuje towar ze statku w miejscu do tego niewyznaczonym,

6)

nawiązuje łączność z wybrzeżem, powodując zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi,

7)

opuszcza statek w miejscu niedozwolonym,

8)

przyjmuje lub wysadza ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych,

imigracyjnych lub sanitarnych,

9)

wykracza przeciwko przepisom wydanym na podstawie art. 47 i 48,

9a

wykorzystuje pas techniczny do innego celu niż utrzymanie brzegu w stanie zgodnym

z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska bez zgody dyrektora urzędu morskiego

albo wykorzystuje pas techniczny niezgodnie z warunkami określonymi przez dyrektora

urzędu morskiego,

10)

nie stosuje się do nakazów określonych w art. 52 ust. 1,

11)

(uchylony)

12)

uszkadza lub przesuwa znaki nawigacyjne albo użytkuje je niezgodnie z przeznaczeniem,

13)

uruchamia urządzenia pogarszające skuteczność oznakowania nawigacyjnego,

14)

wykracza przeciwko przepisom o prowadzeniu i przechowywaniu na statku dokumentów,

15)

wykracza przeciwko przepisom o okazywaniu bądź podnoszeniu bandery,

16)

wykracza przeciwko obowiązkowi przedstawiania statku do pomiaru,

17)

wykracza przeciwko obowiązkowi zgłoszenia statku lub okoliczności podlegającej wpisowi

do rejestru okrętowego albo do rejestracji w urzędzie morskim,

17a

utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie inspekcji, o której mowa w art. 50 ust.

1,

18)

wykracza przeciwko obowiązkowi umieszczania na statku oznaczenia nazwy, portu macierzystego

i numeru identyfikacyjnego statku,

19)

przeszukuje wraki statków lub ich pozostałości bez wymaganego pozwolenia albo nie

stosuje się do warunków określonych w pozwoleniu,

19a)

uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności

za roszczenia morskie, o którym mowa w art. 102c Kodeksu morskiego,

20)

podejmuje się przewozu pasażerów z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 182 § 3 lub art. 182a § 2 Kodeksu

morskiego

- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów, w rozumieniu rozporządzenia

nr 1177/2010, którzy działają z naruszeniem obowiązków lub warunków określonych w

art. 4 ust. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, 3 i 5, art. 9 ust. 1, 2 i 4, art. 10, art. 11

ust. 1, 4 i 5, art. 12-19, art. 22, art. 23 ust. 1 i 3 oraz art. 24 rozporządzenia

nr 1177/2010, podlegają karze pieniężnej do 50 000 zł.

2.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, ustala dyrektor urzędu morskiego,

z uwzględnieniem w szczególności zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń lub korzyści

finansowych uzyskanych z tytułu naruszenia.

1.

Postępowania administracyjne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania i kompetencje

na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują

wszystkie związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które

utraciły te zadania i kompetencje.

3.

Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują

niezwłocznie akta spraw administracyjnych oraz inne dokumenty organom, które przejęły

te zadania i kompetencje.

1

Kary pieniężne, o których mowa w art. 55-56a, wymierza dyrektor urzędu morskiego w

drodze decyzji administracyjnej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej.

3

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z

wyłączeniem decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 56a

ust. 1.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

1.

W celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może

zażądać od sprawcy zabezpieczenia należności, a w razie odmowy występuje do organu

egzekucyjnego o zajęcie statku lub innych przedmiotów, za pomocą których dokonano

naruszenia przepisów.

2.

Do czasu wydania postanowienia o zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza

zatrzymanie statku, nie dłużej jednak niż na 48 godzin.

3.

Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez

organ prowadzący postępowanie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji

bankowej przez bank albo zakład ubezpieczeń mający siedzibę w Polsce.

4

Kary ustalone na podstawie art. 55-56a, nieuiszczone w wyznaczonym terminie, podlegają,

wraz z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych są dochodami budżetu państwa.

Kto na obszarze morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego

1)

wprowadza statek do strefy zamkniętej dla żeglugi i rybołówstwa oraz pozostawia w

tej strefie sprzęt rybacki,

2)

przeprowadza próby statecznościowe lub testuje urządzenia napędowe statku bez zgody

kapitana portu,

3)

nadużywa środków sygnałowych i pirotechnicznych lub usuwa i uszkadza środki ratunkowe,

4)

zakrywa i tarasuje urządzenia cumownicze oraz zasłania znaki ostrzegawcze,

5)

bez zgody kapitana portu spłukuje nadbudówki i pokłady statku,

6)

przewozi pasażerów statkiem, którego dokument bezpieczeństwa takiego przewozu nie

przewiduje,

7)

uprawiając żeglugę statkiem przekracza dopuszczalną prędkość określoną obowiązującymi

przepisami,

8)

cumuje do znaku nawigacyjnego

- podlega karze grzywny.

Kto na obszarze portu morskiego lub przystani morskiej, a także kotwicowisk położonych

poza obszarem portów oraz torów wodnych łączących te kotwicowiska z wodami portowymi

1)

kąpie się lub bez zezwolenia nurkuje,

2)

zanieczyszcza lub zaśmieca teren,

3)

zacumował jednostkę burta w burtę bez zgody kapitana portu,

4)

wchodzi lub wjeżdża na lód,

5)

łowi ryby wbrew zakazowi lub bez wydanego zezwolenia,

6)

opuszcza na wodę łodzie ze statku bez zgody kapitana portu,

7)

usuwa lub uszkadza środki ratunkowe,

8)

zakrywa i tarasuje urządzenia cumownicze, hydranty oraz zasłania znaki ostrzegawcze,

9)

nie oświetla statku zacumowanego do nabrzeża od zachodu do wschodu słońca lub od wschodu

do zachodu słońca podczas ograniczonej widzialności,

10)

nie używa tarcz przeciw szczurom na linach cumowniczych statku zacumowanego do nabrzeża,

11)

nie zacumował lub nieprawidłowo zacumował statek do urządzeń cumowniczych,

12)

nie zapewnia bezpiecznego połączenia statku z lądem

- podlega karze grzywny.

Kto na obszarze pasa technicznego

1)

zaśmieca lub zanieczyszcza teren,

2)

rozpala ognisko na plaży,

3)

używa pojazdu silnikowego, zaprzęgowego lub motoroweru,

4)

jako osoba nieupoważniona przebywa na terenach (ogrodzonych lub oznakowanych) objętych

pracami hydrotechnicznymi lub pomiarowymi, zagrożonych erozją, pożarem i innymi zdarzeniami,

w szczególności skażeniami, zanieczyszczeniami lub obecnością niebezpiecznych przedmiotów

- podlega karze grzywny.

1.

Orzekanie w sprawach o czyny, określone w art. 60a-60c, następuje w trybie przewidzianym

w przepisach ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713).

2.

Pracownicy terenowego organu administracji morskiej mają prawo do nakładania grzywien

w drodze mandatu karnego.

(pominięte)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 58 ust.

2 i art. 59 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

(pominięty)

1.

Umowami, o których mowa w art. 16 ust. 1, są

1)

umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich

o rozgraniczeniu morza terytorialnego (wód terytorialnych), strefy ekonomicznej, strefy

rybołówstwa morskiego i szelfu kontynentalnego na Morzu Bałtyckim, podpisana w Moskwie

dnia 17 lipca 1985 r.

(Dz. U. z 1986 r. poz. 85);

2)

umowa w sprawie rozgraniczenia szelfu kontynentalnego i stref rybołówczych między

Polską Rzecząpospolitą Ludową a Królestwem Szwecji, sporządzona w Warszawie dnia 10

lutego 1989 r.

(Dz. U. poz. 323);

3)

umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Niemiecką Republiką Demokratyczną w sprawie

rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej, podpisana w Berlinie dnia 22

maja 1989 r.

(Dz. U. poz. 233).

2.

Do czasu zawarcia umowy o rozgraniczeniu obszarów morskich między Rzecząpospolitą

Polską a Królestwem Danii pozostaje w mocy art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1977 r. o polskiej strefie rybołówstwa

morskiego

(Dz. U. poz. 163), z tym że przez pojęcie polskiej strefy rybołówstwa morskiego rozumie się polską

wyłączną strefę ekonomiczną.

(pominięty)

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

dotychczasowe przepisy, o ile nie są z nią sprzeczne.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o terenowych organach administracji morskiej

(Dz. U. poz. 35, z 1961 r. poz. 42, z 1971 r. poz. 117 oraz z 1989 r. poz. 192);

2)

ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o morzu terytorialnym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. poz. 162);

3)

ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o szelfie kontynentalnym Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. poz. 164 oraz z 1989 r. poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1991 r.

1.

Do kontroli wszczętych i niezakończonych przed dniem

1)

wejścia w życie ustawy - w stosunku do wyrobów, o których mowa w

a)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w

sprawie bezpieczeństwa zabawek

(Dz. Urz. UE L 170 z 30.06.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2009/48/WE”,

b)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w

sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania

na rynku wyrobów pirotechnicznych

(Dz. Urz. UE L 178 z 28.06.2013, str. 27), zwanej dalej „dyrektywą 2013/29/UE”,

c)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/53/UE z dnia 20 listopada 2013 r.

w sprawie rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów wodnych, i uchylającej dyrektywę

94/25/WE

(Dz. Urz. UE L 354 z 28.12.2013, str. 90), zwanej dalej „dyrektywą 2013/53/UE”,

d)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/28/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na

rynku i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą 2014/28/UE”,

e)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na

rynku prostych zbiorników ciśnieniowych

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 45), zwanej dalej „dyrektywą 2014/29/UE”,

f)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności

elektromagnetycznej

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 79), zwanej dalej „dyrektywą 2014/30/UE”,

g)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na

rynku wag nieautomatycznych

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 107), zwanej dalej „dyrektywą 2014/31/UE”,

h)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/32/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na

rynku przyrządów pomiarowych

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 149, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2014/32/UE”,

i)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów i elementów bezpieczeństwa

do dźwigów

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 251), zwanej dalej „dyrektywą 2014/33/UE”,

j)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/34/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń i systemów

ochronnych przeznaczonych do użytku w atmosferze potencjalnie wybuchowej

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 309), zwanej dalej „dyrektywą 2014/34/UE”,

k)

dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na

rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia

(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 357), zwanej dalej „dyrektywą 2014/35/UE”,

2)

13 czerwca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w

sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na

rynku urządzeń radiowych i uchylającej dyrektywę 1999/5/WE

(Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014, str. 62), zwanej dalej „dyrektywą 2014/53/UE”,

3)

19 lipca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie

harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na

rynku urządzeń ciśnieniowych

(Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str. 164), zwanej dalej „dyrektywą 2014/68/UE”

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Postępowania wszczęte w wyniku kontroli wszczętych przed dniem

1)

wejścia w życie ustawy - w stosunku do wyrobów, o których mowa w

a)

dyrektywie 2009/48/WE,

b)

dyrektywie 2013/29/UE,

c)

dyrektywie 2013/53/UE,

d)

dyrektywie 2014/28/UE,

e)

dyrektywie 2014/29/UE,

f)

dyrektywie 2014/30/UE,

g)

dyrektywie 2014/31/UE,

h)

dyrektywie 2014/32/UE,

i)

dyrektywie 2014/33/UE,

j)

dyrektywie 2014/34/UE,

k)

dyrektywie 2014/35/UE,

2)

13 czerwca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie 2014/53/UE,

3)

19 lipca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie 2014/68/UE

- wszczyna się i prowadzi na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

W stosunku do wyrobów, o których mowa w

1)

dyrektywie 2009/48/WE,

2)

dyrektywie 2013/29/UE,

3)

dyrektywie 2013/53/UE,

4)

dyrektywie 2014/28/UE,

5)

dyrektywie 2014/29/UE,

6)

dyrektywie 2014/30/UE,

7)

dyrektywie 2014/31/UE,

8)

dyrektywie 2014/32/UE,

9)

dyrektywie 2014/33/UE,

10)

dyrektywie 2014/34/UE,

11)

dyrektywie 2014/35/UE

- przepisy ustawy stosuje się od dnia jej wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 102 pkt 1 lit. c w zakresie art. 1 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem

22 lipca 2016 r.;

2)

art. 105 pkt 4-8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

3)

art. 107 pkt 15 w zakresie art. 158a, który wchodzi w życie z dniem 12 czerwca 2018 r.