Rozporządzenie Ministra Energii z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sposobu obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej przez odbiorcę przemysłowego

1.

Współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej określony w sposób wskazany

w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, zwanej dalej „ustawą”, oznaczony symbolem „Ei”, oblicza się według wzoru

\(

Ei = \left( {{C \over {GVA}}} \right) \times 100\%

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

C

-

koszty energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby w trzech ostatnich latach poprzedzających

rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, a w przypadku gdy

działalność gospodarcza, o której mowa w art. 52 ust. 6 ustawy, jest wykonywana w

okresie krótszym niż trzy lata, w okresie wykonywania tej działalności, wyrażone w

złotych,

GVA

-

wartość dodaną brutto w trzech ostatnich latach poprzedzających rok realizacji obowiązku,

o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, a w przypadku gdy działalność gospodarcza,

o której mowa w art. 52 ust. 6 ustawy, jest wykonywana w okresie krótszym niż trzy

lata, w okresie wykonywania tej działalności, wyrażoną w złotych.

2.

Do kosztów energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby, oznaczonych symbolem „C”,

o którym mowa w ust. 1, zalicza się koszty

1)

zakupu lub wytworzenia energii elektrycznej na własne potrzeby przez odbiorcę przemysłowego,

w tym także

a)

uiszczoną opłatę OZE, o której mowa w art. 95 ust. 1 ustawy,

b)

koszty realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lub w art. 188 ust. 1,

lub w art. 188a ust. 1 ustawy oraz w art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.,

c)

opłaty za usługi dystrybucji lub przesyłania energii elektrycznej;

2)

udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone symbolem

„Ui”, o którym mowa w ust. 3, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał

z ulg, o których mowa w art. 53 ust. 1 lub w art. 188 ust. 7, lub w art. 188a ust.

3, lub w art. 96 ust. 2 ustawy.

3.

Koszty udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone

symbolem „Ui”, oblicza się według wzoru

\(

Ui = {{{{100\% - Eui} \over {100\% }} \times Zoi \times Ozji \times Eoi} \over {100\%

}} + {{(100\% - Ri) \times SRi \times Epi} \over {100\% }}

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Eui

-

ilość energii elektrycznej określoną w art. 53 ust. 1 lub w art. 188 ust. 7, lub w

art. 188a ust. 3 ustawy, w odniesieniu do której został dla danego odbiorcy przemysłowego

wykonany obowiązek, o którym mowa odpowiednio w art. 52 ust. 1 lub w art. 188 ust.

1, lub w art. 188a ust. 1 ustawy, w danym roku „i”, wyrażoną w procentach,

Zoi

-

udział, o którym mowa w art. 59 ustawy lub w przepisach wydanych na podstawie art.

60, lub w art. 188a ust. 7, lub w art. 190 ustawy, w danym roku „i”, wyrażony w procentach,

Ozji

-

jednostkową opłatę zastępczą, o której mowa w art. 56 lub w art. 188 ust. 16, lub

w art. 188a ust. 6, lub w art. 190 ust. 3 ustawy, obowiązującą w danym roku „i”, wyrażoną

w zł/MWh,

Eoi

-

ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek przez odbiorcę przemysłowego

w danym roku „i”, w odniesieniu do której został dla danego odbiorcy przemysłowego

wykonany obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lub w art. 188 ust. 1, lub w art.

188a ust. 1 ustawy, w sposób określony odpowiednio w art. 53 ust. 1 lub w art. 188

ust. 7, lub w art. 188a ust. 3 ustawy, wyrażoną w MWh,

Ri

-

ilość energii elektrycznej określoną zgodnie z art. 96 ust. 2 ustawy, w odniesieniu

do której została od danego odbiorcy przemysłowego pobrana opłata OZE, o której mowa

w art. 95 ust. 1 ustawy, w danym roku „i”, wyrażoną w procentach,

SRi

-

stawkę opłaty OZE, o której mowa w art. 98 ust. 1 lub w art. 185 ustawy, obowiązującą

w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh,

Epi

-

ilość energii elektrycznej pobranej z sieci i zużytej przez danego odbiorcę przemysłowego

w danym roku „i”, wyrażoną w MWh; przy czym dla roku 2016 uwzględnia się ilość energii

elektrycznej od dnia wejścia w życie rozdziału 4 ustawy.

4.

Wartość dodaną brutto, oznaczoną symbolem „GVA”, o której mowa w ust. 1, oblicza się

dla

1)

jednostek sporządzających rachunek zysków i strat zgodnie z art. 47 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047) w wariancie porównawczym, jako przychody netto ze sprzedaży i zrównane z nimi pomniejszone

o koszty działalności operacyjnej po wyłączeniu kosztów amortyzacji, wynagrodzeń oraz

ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń pracowniczych, powiększone o pozostałe

przychody operacyjne oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;

2)

jednostek sporządzających rachunek zysków i strat zgodnie z art. 47 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w wariancie kalkulacyjnym, jako przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i

materiałów pomniejszone o koszty sprzedanych produktów, towarów i materiałów, koszty

sprzedaży oraz koszty ogólnego zarządu po wyłączeniu kosztów amortyzacji, wynagrodzeń

oraz ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń pracowniczych, powiększone o pozostałe

przychody operacyjne oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;

3)

jednostek sporządzających sprawozdania finansowe jednostki zgodnie z Międzynarodowymi

Standardami Rachunkowości na podstawie art. 45 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, jako przychody ze sprzedaży powiększone o pozostałe przychody operacyjne, pomniejszone

o koszty działalności operacyjnej po wyłączeniu kosztów amortyzacji oraz kosztów świadczeń

pracowniczych, w tym kosztów wynagrodzeń oraz ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń

pracowniczych, oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;

4)

jednostek niesporządzających sprawozdań finansowych jednostki zgodnie z Międzynarodowymi

Standardami Rachunkowości na podstawie art. 45 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, w sposób określony dla jednostek, o których mowa w pkt 1 albo w pkt 2.

5.

Do obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej stosuje się

dane rzeczywiste, a dla okresu od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego

rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim

danych tych nie da się jeszcze ustalić, dane oszacowane na podstawie dostępnych wielkości

z analogicznego okresu dwóch lat poprzedzających ten rok, przy uwzględnieniu okoliczności

mających wpływ na zmianę warunków wykonywania działalności gospodarczej przez odbiorcę

przemysłowego.

W przypadku gdy wartość dodana brutto, o której mowa w § 1 ust. 1, jest mniejsza lub

równa zero, przyjmuje się, że wartość współczynnika intensywności zużycia energii

elektrycznej, oznaczonego symbolem „Ei”, o której mowa w § 1 ust. 1, wynosi więcej

niż 40%.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.