Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cudzoziemcach

Ustawa określa zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, tryb

postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach.

Ustawy nie stosuje się do

1)

członków misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innych osób

zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych

pod warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających

pełnienie przez nie funkcji uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i pobytu na tym terytorium, z wyjątkiem art. 23, art. 32, art. 58, art. 60-63,

art. 66 ust. 4 i 5, art. 67-74, art. 78 ust. 1, art. 79 ust. 1 i 2, art. 80, art.

90-92 oraz art. 96 i art. 97;

2)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają

lub z nimi przebywają.

1.

Do osób, o których mowa w art. 1, stosuje się przepisy art. 49-56, przepisy wydane

na podstawie art. 57 ust. 1, art. 336 ust. 3, art. 337 ust. 1, art. 338, przepisy wydane na podstawie

art. 339 ust. 1, art. 340-347, art. 394-427, art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. a i k oraz

pkt 3-5, art. 429 ust. 1 pkt 2, 7, 8 i 12 oraz ust. 2, art. 430 ust. 1, 2 pkt 5 i

7 oraz ust. 6 i 7, art. 432, art. 439-441, art. 444-447, art. 449-456 oraz przepisy

wydane na podstawie art. 457 ust. 1 i art. 458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach.

2.

Do osób, o których mowa w art. 1 pkt 4, stosuje się ponadto przepisy

1)

art. 3 pkt 20-22, art. 58, art. 59, art. 60 ust. 1 pkt 17, art. 66 ust. 1-3, art.

67-71, art. 73, art. 74, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 lit. a i e oraz ust. 7 i 8, art.

78, art. 79, przepisy wydane na podstawie art. 80 ust. 1, art. 96, przepisy wydane na podstawie art. 97 ust. 1, art. 360-379,

art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 429 ust. 1 pkt 1, art. 443 ust. 1 pkt 5 oraz art.

448 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2)

art. 34 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia

13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.) w zakresie

unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

azyl - azyl w rozumieniu art. 90 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z 2013 r. poz. 1650, z 2014 r. poz. 1004, z 2015 r. poz. 1607 oraz z 2016 r. poz. 783);

2)

cudzoziemiec - każdego, kto nie posiada obywatelstwa polskiego;

3)

dokument podróży - dokument uznany przez Rzeczpospolitą Polską, uprawniający do przekroczenia

granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego, organ polski lub organizację

międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego lub obcą władzę

o charakterze państwowym;

4)

doświadczenie zawodowe - doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia, wykonywania

innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej w danym zawodzie;

5)

granica - granicę Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 1-3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 930 i 1336 oraz z 2016 r. poz. 904);

6)

kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych - kwalifikacje uzyskane

w wyniku ukończenia z wynikiem pozytywnym, poświadczonego dyplomem, świadectwem lub

innym dokumentem wydanym przez właściwy organ programu studiów wyższych, czyli cyklu

zajęć prowadzonych przez instytucję edukacyjną uznaną za instytucję szkolnictwa wyższego

przez państwo, w którym ma ona siedzibę, pod warunkiem że czas trwania studiów niezbędny

do ich uzyskania wynosi co najmniej 3 lata;

7)

mały ruch graniczny - wjazd cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia

2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych

granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen

(Dz. Urz. UE L 405 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.), i ich pobyt na tym terytorium;

8)

naukowiec - cudzoziemca posiadającego co najmniej tytuł zawodowy odpowiadający w Rzeczypospolitej

Polskiej tytułowi zawodowemu magistra lub równorzędnemu, umożliwiający dostęp co najmniej

do studiów doktoranckich;

9)

ochrona czasowa - ochronę w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

10)

ochrona uzupełniająca - ochronę w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

11)

państwa obszaru Schengen - państwa, które w pełni stosują dorobek Schengen;

12)

powrót - powrót cudzoziemca do kraju jego pochodzenia, państwa tranzytu lub innego

państwa trzeciego, do którego zdecydował się powrócić i przez które został przyjęty;

13)

pracodawca użytkownik - pracodawcę użytkownika w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 360);

14)

przewoźnik - osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej zajmującą się zarobkowo przewozem osób drogą powietrzną, morską

lub lądową;

15)

sieć telekomunikacyjna - sieć w rozumieniu art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1489 i 1579);

16)

status uchodźcy - status w rozumieniu art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

17)

strefa tranzytowa lotniska międzynarodowego - teren lotniska międzynarodowego położonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozciągający się między pokładem statku powietrznego

a stanowiskiem kontroli granicznej, obejmujący także płytę oraz pomieszczenia lotniska;

18)

szkolenie zawodowe - zorganizowany proces dydaktyczny mający na celu uzyskanie, uzupełnienie

lub doskonalenie umiejętności, kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do

wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;

19)

urządzenia telekomunikacyjne - urządzenia telekomunikacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne;

20)

wiza - wizę Schengen lub wizę krajową;

21)

wiza krajowa - wizę, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia

14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej

Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych

granicach

(Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.), wydaną przez organ polski;

22)

wiza Schengen - wizę, o której mowa w art. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia

13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.);

23)

wykonywanie pracy - wykonywanie pracy przez cudzoziemca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 645, 691, 868, 1265 i 1579);

24)

wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji - wykonywanie pracy

przez cudzoziemca posiadającego kompetencje potwierdzone wyższymi kwalifikacjami zawodowymi,

który, niezależnie od zachodzącego między stronami stosunku prawnego, wykonuje pracę

na rzecz lub pod kierownictwem innej osoby za wynagrodzeniem;

25)

wyższe kwalifikacje zawodowe - kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych

albo co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe na poziomie porównywalnym z poziomem

kwalifikacji uzyskanych w wyniku ukończenia studiów wyższych, niezbędne do wykonywania

pracy określonej w umowie lub w ofercie pracy stanowiącej ofertę zawarcia umowy w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380, 585 i 1579).

W sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości wojewody, w których

wojewoda jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania lub w których organem wyższego

stopnia jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie stosuje się przepisu art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w

województwie

(Dz. U. z 2015 r. poz. 525 i 1960).

1

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne

(Dz. U. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz. 1579), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

W zakresie nieuregulowanym przepisami działu IV do wydawania, cofania lub unieważniania

wiz krajowych lub przedłużania okresu ich ważności lub okresu pobytu cudzoziemca na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej objętego tymi wizami stosuje się przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.

ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), zwanego dalej „Wspólnotowym Kodeksem Wizowym”.

Prawo do świadczeń w formie interwencji kryzysowej, schronienia, posiłku, niezbędnego

ubrania oraz zasiłku celowego przysługuje cudzoziemcom przebywającym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 176 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów

ustawy może odstąpić od sporządzenia ich uzasadnienia w części dotyczącej uzasadnienia

faktycznego, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub

ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Nie można odstąpić od sporządzenia uzasadnienia w części dotyczącej stwierdzenia przesłanki

polskiego pochodzenia cudzoziemca.

1.

Organ

1)

prowadzący postępowanie w sprawach o

a)

wydanie cudzoziemcowi wizy,

b)

przedłużenie okresu ważności wydanej wizy lub okresu pobytu objętego tą wizą,

c)

udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zwanego dalej „zezwoleniem

na pobyt rezydenta długoterminowego UE”,

d)

zobowiązanie cudzoziemca do powrotu,

2)

podejmujący czynności kontrolne wobec cudzoziemca

- poucza cudzoziemca pisemnie w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania

oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.

2.

W przypadku postępowania w sprawach o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu w pouczeniu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się także informację o możliwości

1)

wystąpienia z roszczeniem przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy oraz

wyegzekwowania orzeczenia wydanego przeciwko takiemu podmiotowi, w związku z zaległym

wynagrodzeniem, również w przypadku wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do

powrotu;

2)

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na okres trwania postępowania

karnego toczącego się przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy, w którym

cudzoziemiec występuje w charakterze pokrzywdzonego

a)

w wyniku przestępstwa powierzenia wykonywania pracy w warunkach szczególnego wykorzystania,

o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. poz. 769),

b)

małoletniego cudzoziemca przebywającego bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, któremu powierzono wykonywanie pracy;

3)

podjęcia innych działań przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy, w szczególności

zawiadomienia właściwych organów.

1.

Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim.

2.

Dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym

na podstawie ustawy, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, dokonanym

przez tłumacza przysięgłego.

3.

Wnioski składane w postępowaniu przed konsulem oraz dokumenty sporządzone w języku

obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy przed konsulem,

składa się w języku polskim lub języku wskazanym przez konsula.

4.

W protokołach przesłuchania cudzoziemców, w sprawach uregulowanych w ustawie, podaje

się imię i nazwisko tłumacza.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 5, 8 w zakresie art. 12 ust. 4, pkt 18-20, art. 7 oraz art. 8 ust. 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

W sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym

przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie.

2.

Cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem administracji

zakładu, w którym przebywają.

3.

W razie wyjazdu cudzoziemca za granicę stosuje się przepisy art. 40 § 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”.

W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy nie stosuje się art. 73 § 1 i 1a, art. 79 § 2 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli cudzoziemiec będący stroną postępowania przebywa za granicą i nie ustanowił

pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy funkcjonariusze Straży

Granicznej mogą

1)

przeprowadzać wywiad środowiskowy lub

2)

ustalać miejsce pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziemca, a także osoby,

z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzinnym.

2.

Wywiad środowiskowy obejmuje zebranie informacji dotyczących

1)

danych cudzoziemca, wobec którego prowadzone jest postępowanie, o którym mowa w ust.

1;

2)

miejsca pobytu cudzoziemca;

3)

członków rodziny cudzoziemca oraz osób, z którymi zamieszkuje on we wspólnym gospodarstwie

domowym;

4)

wykonywania przez cudzoziemca pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

podjęcia lub kontynuowania przez cudzoziemca nauki lub szkolenia zawodowego;

6)

sytuacji materialnej i warunków bytowych cudzoziemca;

7)

podejmowania przez cudzoziemca działań mogących mieć wpływ na ochronę bezpieczeństwa

i porządku publicznego albo stanowiących zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa;

8)

innych okoliczności, których istnienie mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w postępowaniu

prowadzonym wobec cudzoziemca.

3.

Jeżeli w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzono informacji podanych

przez cudzoziemca lub zgromadzone informacje okazały się sprzeczne albo nasuwają wątpliwości

odnośnie do ich prawdziwości, funkcjonariusze Straży Granicznej mogą dokonać sprawdzenia

lokalu, który cudzoziemiec wskazał jako miejsce swego pobytu. Do sprawdzenia lokalu

nie stosuje się przepisu art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Funkcjonariusz Straży Granicznej dokonujący sprawdzenia lokalu, o którym mowa w ust.

3, ma prawo

1)

wejścia do lokalu,

2)

żądania okazania przedmiotów należących do cudzoziemca i zamieszkującego z nim członka

rodziny,

3)

żądania udzielenia wyjaśnień

- w celu potwierdzenia pobytu cudzoziemca w sprawdzanym lokalu.

5.

Podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 4, powinien być obecny cudzoziemiec

lub osoba trzecia, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu, albo inny dorosły domownik.

Czynności te są podejmowane i przeprowadzane w godzinach od 6

6.

Czynności, o których mowa w ust. 4, funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzają

za zgodą cudzoziemca lub osoby trzeciej, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu,

albo innego dorosłego domownika. Czynności te wymagają późniejszego udokumentowania.

7.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyrazi zgody na dokonanie sprawdzenia lokalu albo

utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 4, uznaje

się, że informacje o faktycznym miejscu pobytu cudzoziemca nie zostały potwierdzone.

8.

Jeżeli dokonanie sprawdzenia lokalu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od cudzoziemca,

funkcjonariusze Straży Granicznej informują o tym fakcie organ prowadzący postępowanie

oraz przekazują temu organowi informacje zgromadzone w toku czynności, o których mowa

w ust. 1.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przeprowadzania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wywiadu środowiskowego;

2)

miejsce i czas przeprowadzania wywiadu, o którym mowa w pkt 1;

3)

formę sprawozdania z wywiadu, o którym mowa w pkt 1.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni konieczność takiej organizacji przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, aby

możliwe było zebranie informacji niezbędnych do postępowań prowadzonych na podstawie

ustawy oraz poszanowanie sfery prywatności cudzoziemca.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób dokonywania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej sprawdzenia lokalu, o którym

mowa w art. 11 ust. 3;

2)

dokumenty upoważniające do dokonania sprawdzenia lokalu, o którym mowa w art. 11 ust.

3, oraz sposób dokumentowania tego sprawdzenia.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni cel sprawdzenia lokalu, o którym mowa w art. 11 ust. 4, oraz poszanowanie

sfery prywatności osób, których sprawdzenie dotyczy.

1.

Jeżeli przepisy ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą uzależniają

udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

od okresu jego pobytu na tym terytorium w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej, do tego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zalicza się okres pobytu na tym terytorium w toku postępowania w sprawie

nadania statusu uchodźcy.

2.

W przypadku gdy na podstawie art. 211 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 11 do 5-letniego

okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zalicza się okresu pobytu

cudzoziemca w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, do tego

5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zalicza się okresu

pobytu cudzoziemca w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.

W rejestrach i ewidencji prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane następujące

dane lub informacje dotyczące cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

imię (imiona) i nazwiska poprzednie;

3)

nazwisko rodowe;

4)

płeć;

5)

imię ojca;

6)

imię i nazwisko rodowe matki;

7)

data urodzenia, a w razie braku dokumentu potwierdzającego datę urodzenia prawdopodobny

rok urodzenia;

8)

miejsce i państwo urodzenia;

9)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

10)

odciski linii papilarnych;

11)

obywatelstwo;

12)

narodowość;

13)

stan cywilny;

14)

wykształcenie;

15)

zawód wykonywany;

16)

krajowy numer identyfikacyjny;

17)

numer dokumentu podróży;

18)

oznaczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy;

19)

miejsce zamieszkania lub pobytu;

20)

numer telefonu;

21)

adres poczty elektronicznej;

22)

informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko cudzoziemcowi postępowaniach karnych

i postępowaniach w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w stosunku do niego orzeczeniach

w postępowaniu sądowym lub administracyjnym;

23)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);

24)

wizerunek twarzy;

25)

informacja o zamieszkiwaniu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

co najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu

pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE”;

26)

dane zapraszającego, o których mowa w art. 54 pkt 1.

Odciski linii papilarnych pobiera się od cudzoziemca za pomocą kart daktyloskopijnych

lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Aktualne fotografie cudzoziemca dołączane do wniosków o udzielenie mu zezwoleń pobytowych,

wniosków o wydanie wizy krajowej lub wniosków o wydanie dokumentów wydawanych cudzoziemcom

powinny odzwierciedlać, w sposób niebudzący uzasadnionych wątpliwości, wizerunek twarzy

cudzoziemca, przedstawiający ją bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami.

2.

Cudzoziemiec z wrodzonymi lub nabytymi wadami narządu wzroku może dołączyć do wniosku

fotografię przedstawiającą go w okularach z ciemnymi szkłami. W takim przypadku do

wniosku dołącza się również dokumenty potwier

dzające niepełnosprawność, a w przypadku braku możliwości ich przedstawienia oświadczenie

cudzoziemca o niepełnosprawności.

3.

Cudzoziemiec noszący nakrycie głowy zgodnie z zasadami swojego wyznania może dołączyć

do wniosku fotografię przedstawiającą go w nakryciu głowy, o ile wizerunek twarzy

jest w pełni widoczny. W takim przypadku do wniosku dołącza się oświadczenie cudzoziemca

o przynależności do wspólnoty wyznaniowej.

4.

W uzasadnionych przypadkach do wniosku można dołączyć fotografię przedstawiającą cudzoziemca

z zamkniętymi oczami, innym niż naturalny wyrazem twarzy lub z otwartymi ustami.

1.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, jest centralnym organem

administracji rządowej właściwym w sprawach

1)

wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium,

pobytu na nim i wyjazdu z niego;

2)

nadawania statusu uchodźcy;

3)

udzielania ochrony uzupełniającej;

4)

udzielania zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany;

5)

udzielania cudzoziemcom azylu;

6)

udzielania ochrony czasowej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad Szefem Urzędu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prezes Rady Ministrów powołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

2.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych powołuje zastępców Szefa Urzędu, na wniosek

Szefa Urzędu, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych odwołuje zastępców Szefa Urzędu, na wniosek

Szefa Urzędu.

Stanowisko Szefa Urzędu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Szefa Urzędu.

1.

Informację o naborze na stanowisko Szefa Urzędu upublicznia się w ogłoszeniu umieszczonym

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwanego

dalej „Urzędem”, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu do Spraw Cudzoziemców

i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

2.

Ogłoszenie zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4.

Nabór na stanowisko Szefa Urzędu przeprowadza zespół powołany przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów.

5.

W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania

zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

6.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych może być dokonana na zlecenie zespołu przez

osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania

tej oceny.

7.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 6, są obowiązani zachować w tajemnicy

informacje dotyczące osób ubiegających się o stanowisko, uzyskane w trakcie naboru.

8.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

9.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

skład zespołu;

3)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

4)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

5)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

6)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata.

10.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

11.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny albo informację o niewyłonieniu kandydata.

12.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

1.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w art. 17 ust. 3, powołuje

Szef Urzędu.

2.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w art. 17 ust. 3,

stosuje się przepisy art. 18 i art. 19.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

27 w zakresie art. 69c-69h, art. 69j, art. 69l i art. 69m, pkt 72 oraz art. 11 pkt

4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Szef Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu będącego urzędem administracji

rządowej.

2.

W Urzędzie, oprócz pracowników w nim zatrudnionych, obowiązki mogą pełnić funkcjonariusze

1)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu - na podstawie art. 56 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1929 i 2023 oraz z 2016 r. poz. 147, 437, 904 i 960);

2)

Biura Ochrony Rządu - na podstawie art. 31 ust. 2-4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu

(Dz. U. z 2016 r. poz. 552, 904, 960 i 1250);

3)

Państwowej Straży Pożarnej - na podstawie art. 28a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 603 i 960);

4)

Policji - na podstawie art. 36 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1782);

5)

Straży Granicznej - na podstawie art. 41 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1643);

6)

Służby Wywiadu Wojskowego i żołnierze tej służby - na podstawie art. 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służbie Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1318) oraz art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby

Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 740, 904 i 960).

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, nadaje Urzędowi statut

określający organizację Urzędu, mając na uwadze zakres zadań Szefa Urzędu oraz potrzebę

zapewnienia sprawnego funkcjonowania Urzędu.

1.

Do zadań Szefa Urzędu należy

1)

wydawanie decyzji i postanowień w pierwszej instancji oraz rozpatrywanie odwołań od

decyzji i zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez inne organy

w sprawach uregulowanych

a)

w niniejszej ustawie,

b)

w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

w ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1525, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz. 904);

2)

organizowanie i prowadzenie szkoleń w zakresie spraw należących do kompetencji Szefa

Urzędu;

3)

przekazywanie właściwym organom innych państw obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji, informacji dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu do Systemu

Informacyjnego Schengen do celów określonych w art. 25 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia

14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej

Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych

granicach, zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;

4)

kontrola wykonywania przez wojewodów zadań określonych w ustawach wymienionych w pkt

1;

5)

przekazywanie właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, na

ich wniosek, informacji o pobycie czasowym cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, o którym mowa w art. 144, jeżeli zamierza on na terytorium tych państw kontynuować

lub uzupełnić studia podjęte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do przekazywania organom innych państw

członkowskich Unii Europejskiej informacji o

a)

udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt

rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

b)

odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy lub cofnięciu zezwolenia

na pobyt czasowy cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej lub członkowi rodziny

tego cudzoziemca,

c)

udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, gdy posiada

on takie zezwolenie udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej;

7)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

20 grudnia 2006 r. ustanawiającego przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na

zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniającego postanowienia

Konwencji z Schengen, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1931/2006”, oraz przekazywanie właściwym organom

państw stosujących to rozporządzenie oraz Komisji Europejskiej informacji przechowywanych

w rejestrze przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;

8)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego w sprawach

a)

udzielania informacji o długości pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca

posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym

wysokich kwalifikacji, gdy informacje te są niezbędne do uzyskania przez niego statusu

rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

b)

uzyskiwania informacji o długości pobytu cudzoziemca w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej na podstawie dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r.

ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1030/2002”, z adnotacją „Niebieska Karta UE”,

gdy informacje te są niezbędne do obliczania długości pobytu uprawniającego do uzyskania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE,

c)

udzielania informacji innym państwom członkowskim Unii Europejskiej o udzieleniu lub

odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie

wymagającym wysokich kwalifikacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi

posiadającemu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokument pobytowy, o

którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska

Karta UE”,

d)

uzyskiwania od innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o udzieleniu

lub odmowie udzielenia cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym

wysokich kwalifikacji, dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta UE”,

e)

udzielania Komisji Europejskiej informacji w zakresie danych statystycznych dotyczących

liczby obywateli państw trzecich, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu

wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji lub którym cofnięto

to zezwolenie, oraz liczby członków rodziny takich obywateli, którym udzielono zezwolenia

na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną;

9)

przekazywanie do organów wizowych w Rzeczypospolitej Polskiej informacji i dokumentów,

o których mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 767/2008 z dnia

9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych

pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 60, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 767/2008”;

10)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do

a)

występowania, na wniosek wojewody, do właściwego organu innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej o udzielenie informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę

międzynarodową w tym państwie członkowskim,

b)

przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, na

ich wniosek, informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w Rzeczypospolitej

Polskiej,

c)

przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji

o udzieleniu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej lub przejęciu odpowiedzialności

za ochronę międzynarodową, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada zezwolenie na pobyt

rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

10a

pełnienie funkcji

a)

punktu kontaktowego do udzielania innym państwom członkowskim Unii Europejskiej informacji

w sprawach udzielania ochrony międzynarodowej oraz pozbawiania statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej,

b)

organu wyznaczonego do celów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia

26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków

palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia

kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich

przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o

porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na

potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1077/2011

ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami

Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 1), o którym mowa w

art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia, z wyłączeniem obowiązków wynikających z art. 9

ust. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia;

11)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2.

Szef Urzędu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach uregulowanych w ustawach, o których mowa w ust.

1 pkt 1.

Cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać

1)

ważny dokument podróży;

2)

ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;

3)

zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli

zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

1.

Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów

morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta

portowego oraz gmin z nim graniczących są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz w trakcie

pobytu statku w porcie.

2.

Cudzoziemcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r.

wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania

granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu

(Dz. Urz. WE L 81 z 21.03.2001, str. 1, z późn. zm.), są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz, gdy ich całkowity pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie przekracza 90 dni.

1.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

1)

uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

2)

posiadać oraz okazać na żądanie

a)

dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 581, z późn. zm. lub posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia

w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas

pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością podróży powrotnej z powodów medycznych,

potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym

ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń

zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie

wystawionego przez ten podmiot rachunku - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,

b)

środki finansowe wystarczające na pokrycie kosztów planowanego pobytu oraz podróży

powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub kosztów tranzytu do państwa

trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość

uzyskania takich środków zgodnie z prawem.

2.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy

w celu wykonywania pracy, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, obowiązek określony w ust. 1 pkt 2 lit. a realizuje poprzez okazanie podróżnego

ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro,

ważnego do dnia uzyskania przez niego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego wszelkie

wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością

podróży powrotnej z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem

szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów

udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego

takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku.

3.

Obowiązek okazania środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę

1)

na podstawie

a)

umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania

tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe

lub instytucje publiczne, lub

b)

wizy w celu repatriacji, lub

c)

wizy w celu wykonywania pracy, lub

d)

wizy w celu korzystania z ochrony czasowej, lub

e)

wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu, lub

f)

karty pobytu, lub

g)

wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka lub

2)

w związku z niesieniem pomocy charytatywnej, lub

3)

w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

4.

Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

lit. a lub ust. 2, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada

odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.

5.

Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków finansowych

lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 4, dokonuje funkcjonariusz Straży

Granicznej podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wymaganych od cudzoziemca wjeżdżającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

środków finansowych przeznaczonych na pokrycie kosztów

a)

utrzymania cudzoziemca w trakcie jego pobytu na tym terytorium,

b)

podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania,

c)

tranzytu przez to terytorium do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;

2)

dokumenty, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt

1, zgodnie z prawem;

3)

dokumenty, które mogą potwierdzić cel i czas trwania planowanego pobytu, jeżeli ze

względu na cel lub czas trwania planowanego pobytu następuje zróżnicowanie wysokości

środków.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni zróżnicowanie wysokości środków finansowych w zależności od celu lub długości

planowanego pobytu w taki sposób, aby zapewniona została możliwość pokrycia przez

cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia oraz kosztów tranzytu lub podróży powrotnej

do państwa pochodzenia lub zamieszkania.

Do przekraczania granicy przez cudzoziemców pochodzących z państw trzecich, będących

uczniami szkół, którzy uczestniczą w wycieczkach szkolnych z innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, oraz do pobytu tych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stosuje się przepisy decyzji Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych działań

przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b Traktatu o Unii Europejskiej

w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających

w Państwach Członkowskich

(Dz. Urz. WE L 327 z 19.12.1994, str. 1, z późn. zm.).

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy

1)

nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających

do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, lub

2)

nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit. a albo art. 25 ust.

2, lub

3)

wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium państw obszaru Schengen wynoszący

90 dni w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub

4)

nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego

pobytu, lub

5)

nie posiada wystarczających środków finansowych w wysokości uzależnionej od czasu

trwania i celu planowanego pobytu lub środków finansowych na podróż powrotną do państwa

pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokumentu potwierdzającego

możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub

6)

posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny dokument uprawniający

go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, lub

7)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

8)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

9)

jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może

stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub

10)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który

1)

posiada wizę Schengen wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub

2

podczas kontroli granicznej

a)

zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku,

o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom

ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, lub

3)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 2-6 i pkt 8-10 nie stosuje się do cudzoziemca, który przejeżdża

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadkach, o których mowa

w art. 5 ust. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ

osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)

(Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „kodeksem granicznym Schengen”.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do cudzoziemca, który wjeżdża na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 90 dni.

5.

Przepisów ust. 1 pkt 3-5 nie stosuje się do cudzoziemców będących członkami załóg

statków morskich przypływających do polskich portów morskich, przekraczających granicę

w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta portowego oraz gmin z nim graniczących

w trakcie pobytu statku w porcie.

6.

Wyłącznej podstawy do odmowy wjazdu cudzoziemcowi nie mogą stanowić okoliczności,

o których mowa w ust. 1

1)

pkt 3 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową lub wizę Schengen upoważniającą

tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium;

2)

pkt 8 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową, kartę pobytu lub wizę

Schengen upoważniającą tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu

na tym terytorium.

1.

Do przekraczania granicy przez członka rodziny obywatela polskiego, który powraca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po okresie zamieszkiwania w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia

Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, gdzie był pracownikiem lub pracował na własny rachunek, stosuje się

przepisy art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 11-14 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

2.

Członkami rodziny obywatela polskiego w rozumieniu ust. 1 są osoby, o których mowa

w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami kodeksu

granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 23, art. 25, art. 34, art. 35

oraz przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 5.

1.

Cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, można

- w szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na jego stan zdrowia - nie przekazywać

do państwa trzeciego. Cudzoziemcowi temu w przypadku wystąpienia zagrożenia życia

lub zdrowia zapewnia się opiekę medyczną.

2.

Koszty zapewnienia opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu

państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,

ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 lit. c kodeksu granicznego Schengen, komendant

placówki Straży Granicznej, po uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej,

może zezwolić cudzoziemcowi na wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres

pobytu nie dłuższy niż 15 dni.

2.

Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zostało udzielone cudzoziemcowi, którego

dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, Komendant

Główny Straży Granicznej informuje o udzieleniu tego zezwolenia właściwy organ innego

państwa obszaru Schengen, które dokonało wpisu danych do tego systemu.

3.

W sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Decyzję o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje cudzoziemcowi

komendant placówki Straży Granicznej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji, o której mowa w ust.

1, w dokumencie podróży cudzoziemca.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób odnotowywania

w dokumencie podróży cudzoziemca wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży cudzoziemca,

czy i na jakiej podstawie oraz w jakim dniu i przez kogo decyzja ta została wydana.

Do sposobu i trybu udostępniania danych zawartych w rejestrze, o którym mowa w art.

33, stosuje się odpowiednio przepisy art. 452-458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem cudzoziemcowi

decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, ogranicza się do

1)

przesłuchania cudzoziemca;

2)

kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca;

3)

przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu w podróży;

4)

dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach w sprawach cudzoziemców;

5)

uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów administracji

rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych prowadzących działalność

w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych

lub osób fizycznych.

2.

Czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone

jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli okoliczności

niespełnienia przez cudzoziemca warunków niezbędnych do przekroczenia granicy nie

budzą wątpliwości.

1.

Cudzoziemiec może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany

w strefie nadgranicznej bezpośrednio po przekroczeniu granicy nieumyślnie i wbrew

przepisom prawa.

2.

Organ, który zatrzymał cudzoziemca w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom

prawa, pobiera od niego odciski linii papilarnych, chyba że cudzoziemiec został niezwłocznie

doprowadzony do granicy.

3.

Organ, który pobrał odciski linii papilarnych, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji

obraz linii papilarnych, dane osobowe cudzoziemca oraz informacje, które umieszcza

się w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób zakaźnych mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, których

rozpoznanie lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę odmowy wjazdu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

kryteria pozwalające podejrzewać wystąpienie chorób mogących stanowić zagrożenie dla

zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia uwzględni

tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organizację Zdrowia oraz inne choroby

wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu u obywateli

polskich na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2013 r. poz. 947, z późn. zm., a także konieczność zapewnienia humanitarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenia

zagrożeniu dla zdrowia publicznego w obszarze przejścia granicznego i na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego można udzielić

cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.

Udzielenia zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego odmawia

się cudzoziemcowi, jeżeli nie spełnia warunków określonych w art. 9 rozporządzenia

nr 1931/2006.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego cofa się cudzoziemcowi,

jeżeli

1)

zostało udzielone z naruszeniem art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006 lub

2)

cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego udzielenia.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się,

gdy cudzoziemiec, który wjechał na jego podstawie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na

podstawie zezwolenia, lub

2)

przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać

- jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1.

2.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego można unieważnić,

jeżeli cudzoziemiec nadużywa zasad małego ruchu granicznego przebywając w strefie

przygranicznej określonej w zezwoleniu, w celach innych niż te, dla których zezwolenie

może być udzielone.

1.

Cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się

wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

1)

nie posiada ważnego zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego

lub

2)

wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach

małego ruchu granicznego, określony w umowie o małym ruchu granicznym, lub

3)

posiada podrobione lub przerobione zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego, lub

4)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

5)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

6)

jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może

stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub

7)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się

wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w drodze decyzji.

3.

Do odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach małego ruchu granicznego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust. 1-3 i art. 34.

1.

Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego udziela, odmawia

jego udzielenia lub cofa je konsul właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania

cudzoziemca.

2.

Odmowa udzielenia lub cofnięcie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego następuje w drodze decyzji.

3.

Od decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy przez konsula.

4.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od

dnia doręczenia decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się

w drodze decyzji.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży

Granicznej, który w wyniku kontroli legalności pobytu cudzoziemca stwierdził okoliczności

uzasadniające unieważnienie zezwolenia.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze

względu na siedzibę organu, który wydał decyzję.

1.

Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego udziela się

na wniosek cudzoziemca, złożony na formularzu.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego przedstawia konsulowi ważny dokument podróży oraz składa

1)

wypełniony formularz wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia, zawierający

a)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13,

b)

następujące dane dotyczące dokumentu podróży

-

serię i numer dokumentu,

-

datę wydania dokumentu i datę upływu jego ważności,

-

nazwę organu wydającego dokument,

c)

miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca,

d)

wskazanie powodów częstego przekraczania przez cudzoziemca granicy w ramach małego

ruchu granicznego,

e)

następujące dane osoby albo firmy lub instytucji w polskiej strefie przygranicznej,

które będą odwiedzane przez cudzoziemca w trakcie jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

-

imię i nazwisko osoby albo nazwę firmy lub instytucji,

-

adres,

-

numer telefonu i faksu,

f)

informację o wcześniej uzyskanych przez cudzoziemca zezwoleniach na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego,

g)

datę oraz okoliczności unieważnienia lub cofnięcia wcześniej posiadanego przez cudzoziemca

zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego - w przypadku

gdy takie unieważnienie lub cofnięcie nastąpiło;

2)

aktualną fotografię;

3)

dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej;

4)

dokumenty potwierdzające powody częstego przekraczania granicy.

3.

Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie mu zezwolenia na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego pobiera się odciski linii papilarnych.

4.

Jeżeli cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych w celu udzielenia mu zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, choć był do tego obowiązany,

odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia.

1.

W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego umieszcza

się

1)

informacje, o których mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

wskazanie płci posiadacza zezwolenia;

3)

serię i numer zezwolenia.

2.

W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się zabezpieczenia techniczne przewidziane

rozporządzeniem nr 1030/2002.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego,

2)

liczbę fotografii dołączanych do wniosku, o którym mowa w pkt 1,

3)

szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do wniosku, o którym

mowa w pkt 1,

4)

wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

5)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

6)

sposób utrwalania danych umieszczanych w zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego i przekazywania ich do spersonalizowania zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności prowadzonego postępowania oraz możliwości

kontroli przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli granicznej stwierdzi, że

zostało ono cofnięte lub unieważnione, i wydaje cudzoziemcowi zaświadczenie o zatrzymaniu

zezwolenia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania po zatrzymaniu zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego podczas kontroli granicznej

oraz wzór zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni liczbę niezbędnych egzemplarzy zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia na

przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz formę przekazania zaświadczenia

właściwemu organowi, a także konieczność umieszczenia we wzorze zaświadczenia informacji

o okoliczności stanowiącej podstawę zatrzymania zezwolenia.

W przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w której imieniu wnioskodawca występuje,

odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu ochrony

uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają się temu

okoliczności określone w art. 20.

Szef Urzędu przekazuje właściwym organom państw stosujących rozporządzenie nr 1931/2006

informacje o

1)

decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego;

2)

grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie

a)

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub

b)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

decyzjach o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanych z przyczyn, o których mowa

w art. 302 ust. 1 pkt 12 lub 13.

Organ, który wydał cudzoziemcowi decyzję o umorzeniu postępowania lub o odmowie nadania

statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, informuje o tym organ Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, gdy decyzja w tej sprawie stanie

się ostateczna.

1.

Cudzoziemiec może przedstawić zaproszenie jako dokument potwierdzający posiadanie

środków finansowych wystarczających na pokrycie kosztów związanych z planowanym pobytem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia,

oraz na pokrycie kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania

albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd.

2.

Zapraszającym może być

1)

obywatel polski zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia

Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej lub członek jego rodziny, zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, lub

2)

cudzoziemiec przebywający bezpośrednio przed wystawieniem zaproszenia legalnie i nieprzerwanie

co najmniej przez okres 5 lat na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadający

zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub

3)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej mające

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się przepis art. 195 ust. 4.

1.

Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia się albo unieważnia się ten wpis,

jeżeli

1)

zapraszający nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 49 ust. 2, lub

2)

obowiązuje wpis danych zapraszanego cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

3)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

zapraszający nie wykazał, że może pokryć koszty, o których mowa w art. 53 pkt 2, lub

5)

warunki mieszkaniowe zapraszającego wskazują, że nie będzie on w stanie wykonać zobowiązań

przyjętych na siebie w zaproszeniu, jeżeli jako miejsce zakwaterowania zapraszanego

cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego, a zapraszający nie wykazał,

że może zapewnić cudzoziemcowi zakwaterowanie w innym miejscu, lub

6)

zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z uprzednio wystawionego zaproszenia,

lub

7)

w postępowaniu w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń zapraszający

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia

go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

8)

okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu zapraszanego cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobytu na tym terytorium będzie inny niż deklarowany

przez zapraszającego.

2.

Przepis ust. 1 pkt 6 stosuje się, jeżeli zapraszający wystąpił z wnioskiem o wpisanie

zaproszenia do ewidencji zaproszeń przed upływem 3 lat po zakończeniu okresu ważności

zaproszenia zawierającego zobowiązania, których zapraszający nie wykonał.

1.

Wpisane do ewidencji zaproszeń zaproszenie jest ważne we wskazanym w nim okresie,

na jaki zapraszający zaprosił cudzoziemca, nie dłuższym niż 1 rok.

2.

Zaproszenie wpisuje się do ewidencji zaproszeń na wniosek zapraszającego, złożony

na formularzu zawierającym

1)

dane i informacje, o których mowa w art. 54 pkt 1, 2 i 4-8;

2)

informację o

a)

liczbie cudzoziemców zaproszonych w ciągu roku poprzedzającego złożenie wniosku o

wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń,

b)

możliwościach majątkowych i zarobkowych zapraszającego,

c)

warunkach zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca;

3)

zobowiązanie zapraszającego do pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,

w tym kosztów zakwaterowania, wyżywienia i ewentualnego leczenia, pokrycia kosztów

podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do

państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów wydania i wykonania

decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;

4)

poprzednie nazwiska zapraszanego cudzoziemca;

5)

imię ojca zapraszanego cudzoziemca;

6)

informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008.

3.

Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń dokonuje wojewoda właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego.

1.

Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia albo unieważnia ten wpis wojewoda

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego, w drodze

decyzji.

2.

Wojewoda wydaje decyzję o unieważnieniu wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń z

urzędu albo na wniosek zapraszającego, złożony co najmniej 7 dni przed wydaniem wizy.

3.

Zaproszenie traci ważność w dniu, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała

się ostateczna.

Zapraszający ubiegający się o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń składa

1)

wypełniony formularz wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

2)

dokumenty potwierdzające możliwość pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,

w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia, pokrycia kosztów podróży powrotnej do państwa

pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli

pozwolenia na wjazd;

3)

dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, jeżeli jako miejsce zakwaterowania

zapraszanego cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego, albo dokument

potwierdzający możliwość zapewnienia cudzoziemcowi zakwaterowania w innym miejscu.

W zaproszeniu umieszcza się

1)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, adres zamieszkania,

numer telefonu, rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości zapraszającego, a w przypadku

gdy zapraszającym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości

prawnej - firmę albo nazwę, numer REGON, adres siedziby i numer telefonu kontaktowego;

2)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, płeć, obywatelstwo, adres zamieszkania,

serię i numer dokumentu podróży zapraszanego cudzoziemca oraz stopień pokrewieństwa

z zapraszającym;

3)

informację o zobowiązaniu się zapraszającego do pokrycia kosztów, o których mowa w

art. 51 ust. 2 pkt 3;

4)

adres miejsca zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

określenie okresu, na który zapraszający zaprasza cudzoziemca, wyrażone datami;

6)

określenie celu pobytu zapraszanego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

nazwę organu, który wpisał zaproszenie do ewidencji zaproszeń;

8)

datę i numer wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

9)

okres ważności zaproszenia;

10)

informację, czy zapraszający zapewnia cudzoziemcowi zakwaterowanie w swoim lokalu

mieszkalnym.

Odbioru zaproszenia może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem szczególnym

do dokonania jego odbioru.

W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawionego zaproszenia,

Skarb Państwa lub inne podmioty mogą dochodzić od zapraszającego, w postępowaniu przed

sądem, zwrotu poniesionych kosztów, o których mowa w art. 51 ust. 2 pkt 3, wynikających

z wykonywania przez te podmioty ich ustawowych obowiązków.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

zaproszenia,

b)

formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

2)

wysokość środków, które powinien posiadać zapraszający na pokrycie kosztów, o których

mowa w art. 53 pkt 2.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni konieczność

1)

zapewnienia czytelności i kompletności wzoru zaproszenia;

2)

wskazania we wzorze formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń

danych w zakresie niezbędnym do wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

3)

określenia środków finansowych, które powinien posiadać zapraszający, w takiej wysokości

aby zapewnić pokrycie niezbędnych kosztów związanych z pobytem cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia, pokrycie kosztów

podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do

państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, i weźmie pod uwagę możliwość

zróżnicowania tej wysokości w zależności od miejsca zakwaterowania cudzoziemca, długości

okresu jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz więzi rodzinnych łączących

zapraszającego z zapraszanym.

Cudzoziemcowi można wydać wizę Schengen lub wizę krajową.

1.

Wiza krajowa uprawnia do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ciągłego

pobytu na nim lub do kilku pobytów na tym terytorium następujących po sobie, trwających

łącznie dłużej niż 90 dni w okresie ważności wizy.

2.

Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej ustala

się w granicach określonych w ust. 1 odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca.

3.

Okres ważności wizy krajowej rozpoczyna się nie później niż 3 miesiące od dnia jej

wydania i nie przekracza 1 roku.

1.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się w celu

1)

turystycznym;

2)

odwiedzin u rodziny lub przyjaciół;

3)

udziału w imprezach sportowych;

4)

prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

wykonywania pracy, w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy,

na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego

w powiatowym urzędzie pracy;

6)

wykonywania pracy na podstawie dokumentu innego niż określony w pkt 5;

7)

prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach;

8)

wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego lub organizacji

międzynarodowej;

9)

odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów

magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;

10)

szkolenia zawodowego;

11)

kształcenia się lub szkolenia w innej formie niż określona w pkt 9 lub 10;

12)

dydaktycznym;

13)

prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych;

14)

tranzytu;

15)

tranzytu lotniczego;

16)

leczenia;

17)

dołączenia do obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

18)

udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programie pomocy humanitarnej

lub programie pracy wakacyjnej;

19)

przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny

repatrianta; 19a)

20)

korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

21)

repatriacji;

22)

korzystania z ochrony czasowej;

23)

przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;

24)

realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin;

25)

innym niż określone w pkt 1-24.

2.

Wiza w celu, o którym mowa w ust. 1

1)

pkt 8 - może być wydana w szczególności jako wiza dyplomatyczna lub służbowa;

2)

pkt 14 lub 15 - może być wydana tylko jako wiza Schengen;

3)

pkt 19-22 - może być wydana tylko jako wiza krajowa.

Członkom misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innym osobom

zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych

minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje dokumenty potwierdzające pełnienie

funkcji, a członkom ich rodzin pozostającym z nimi we wspólnocie domowej dokumenty

określające ich status.

1.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych,

włączy dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym prowadzonym na podstawie art.

449a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 57 do krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i

wykazu w sprawach cudzoziemców, o którym mowa w art. 449 ust. 2 tej ustawy, w terminie

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Do czasu włączenia centralnego rejestru wizowego obejmującego dane z prowadzonych

przez ministra właściwego do spraw zagranicznych i konsulów rejestrów, o których mowa

w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy zmienianej w art. 57, do krajowego zbioru rejestrów,

ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, o którym mowa w art. 449a ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 57, dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym udostępnia

się konsulom, Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz Szefowi ABW w zakresie niezbędnym

do realizacji ich ustawowych zadań.

Dokumenty, o których mowa w art. 61, uprawniają do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i pobytu na tym terytorium.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji członków misji dyplomatycznych i urzędów

konsularnych państw obcych oraz innych osób zrównanych z nimi pod względem przywilejów

i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,

a także dokumenty potwierdzające status członków ich rodzin, uprawniające do wjazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium,

2)

wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,

3)

oznaczenie wiz Schengen lub wiz krajowych wydawanych osobom, o których mowa w pkt

1

- uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje

międzynarodowe.

1.

Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, może być wydana cudzoziemcowi,

który przedstawi zezwolenie na pracę, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze

powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.

2.

Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, wydaje się na okres pobytu,

który odpowiada okresowi wskazanemu w zezwoleniu lub oświadczeniu. Okres ten nie może

być dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy.

3.

W przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, okres pobytu

na który się ją wydaje, nie może być dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy

liczonym od dnia pierwszego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 43, który

wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wydania wizy krajowej odmawia się cudzoziemcowi, gdy zachodzi co najmniej jedna z

poniższych przesłanek

1)

obowiązuje wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany, lub

2)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

3)

nie posiada on wystarczających środków finansowych na czas trwania planowanego pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na podróż powrotną do państwa pochodzenia

lub zamieszkania albo na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na

wjazd, lub możliwości uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub

4)

nie posiada on ubezpieczenia zdrowotnego lub medycznego, o którym mowa w art. 25 ust.

1 pkt 2 lit. a, lub ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 2, lub

5)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6)

dokument podróży cudzoziemca nie spełnia kryteriów określonych w art. 77 ust. 5, z

wyłączeniem przypadku, gdy kryterium, o którym mowa w art. 77 ust. 5 pkt 1, zostało

pominięte ze względu na słuszny interes cudzoziemca, lub

7)

w postępowaniu w sprawie wydania wizy krajowej

a)

złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub

dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b)

zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

8)

nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu, lub

9)

zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zamiaru opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed upływem terminu ważności wizy.

2.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, wizę krajową można wydać tylko w razie istnienia poważnych przyczyn uzasadniających

jej wydanie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych,

z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego

Schengen.

1.

Wizę krajową wydaje albo odmawia jej wydania konsul.

2.

Wizę Schengen wydaje na granicy lub odmawia jej wydania komendant placówki Straży

Granicznej.

3.

Wizę krajową wydaje się na wniosek cudzoziemca, składany przez niego na formularzu.

4.

Wizę krajową wydaje członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa

obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na

podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także

członkom ich rodzin, lub odmawia im jej wydania

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych albo

2)

konsul.

5.

Minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje wizę krajową, o której mowa w ust.

4, na podstawie noty ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji

dyplomatycznej, a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.

6.

Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, wydaje lub odmawia

jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca,

a w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej

- konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił

złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

1.

Jeżeli wydanie wizy Schengen wymaga zasięgnięcia opinii centralnego organu innego

państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 22 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego,

konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen występuje za pośrednictwem Szefa

Urzędu o wyrażenie opinii do właściwego organu tego państwa.

2.

Szef Urzędu, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku w sprawie, o której mowa

w ust. 1, informuje konsula, czy centralny organ innego państwa obszaru Schengen sprzeciwił

się wydaniu wizy Schengen. Jeżeli centralny organ innego państwa obszaru Schengen

nie sprzeciwił się wydaniu wizy Schengen, Szef Urzędu nie udziela informacji.

1.

Jeżeli wydanie wizy Schengen przez organ innego państwa obszaru Schengen wymaga zasięgnięcia

opinii polskiego centralnego organu zgodnie z art. 22 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu

Wizowego, Szef Urzędu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku w tej sprawie,

informuje centralny organ innego państwa obszaru Schengen, czy sprzeciwia się wydaniu

wizy Schengen.

2.

Przed przekazaniem informacji, o której mowa w ust. 1, Szef Urzędu, w celu stwierdzenia,

czy istnieją podstawy do sprzeciwienia się wydaniu wizy Schengen ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsultuje

się z

1)

Komendantem Głównym Straży Granicznej;

2)

Komendantem Głównym Policji;

3)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefem Agencji Wywiadu;

5)

ministrem właściwym do spraw zagranicznych.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Główny Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu i minister właściwy do spraw zagranicznych przekazują

Szefowi Urzędu informacje niezbędne do ustalenia okoliczności, o których mowa w art.

32 ust. 1 lit. a tiret vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, w terminie 5 dni od dnia

otrzymania wniosku w tej sprawie. Nieprzekazanie informacji w tym terminie uważa się

za zgodę tych organów na wydanie wizy.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się także w przypadku, gdy o wyrażenie zgody na wydanie

wizy Schengen o ograniczonej ważności terytorialnej ważnej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wystąpi organ innego państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 25 ust. 2 Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego.

1.

Konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen zwraca się do Szefa Urzędu o przekazanie

informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi wizy

Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego Kodeksu

Wizowego, w przypadku gdy

1)

wniosek o wydanie wizy Schengen złożył obywatel państwa trzeciego, w stosunku do którego

istnieje wymóg zasięgnięcia opinii polskich organów przy rozpatrywaniu tego wniosku

lub

2)

taka konieczność wynika z dwustronnych umów międzynarodowych o reprezentacji wizowej,

zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z innymi państwami obszaru Schengen na podstawie

art. 8 ust. 4 lit. c Wspólnotowego Kodeksu Wizowego.

2.

Szef Urzędu przekazuje informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 10 dni od dnia

otrzymania wniosku konsula w tej sprawie.

3.

Przed przekazaniem informacji, o której mowa w ust. 1, Szef Urzędu konsultuje się

z

1)

Komendantem Głównym Straży Granicznej;

2)

Komendantem Głównym Policji;

3)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefem Agencji Wywiadu;

5)

ministrem właściwym do spraw zagranicznych;

6)

innym organem niż wymienione w pkt 1-5, w razie potrzeby.

4.

Do konsultacji, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis art. 68 ust. 3.

5.

W innych przypadkach niż określone w ust. 1 konsul może zwrócić się do Szefa Urzędu

o przekazanie informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi

1)

wizy Schengen - o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego, albo

2)

wizy krajowej - o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 5 lub 8.

1.

Na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, ministra właściwego do

spraw zagranicznych lub innego organu, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6, złożony

przed upływem 5-dniowego terminu wyznaczonego na przekazanie przez te organy Szefowi

Urzędu informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi

wizy Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego, albo wizy krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 5 lub 8,

Szef Urzędu może przedłużyć ten termin o 20 dni.

2.

W przypadku uwzględnienia przez Szefa Urzędu wniosku o przedłużenie terminu, o którym

mowa w ust. 1, lub konieczności przeprowadzenia przez niego dodatkowego postępowania

wyjaśniającego 10-dniowy termin wyznaczony Szefowi Urzędu na przekazanie informacji

konsulowi ulega przedłużeniu, nie dłużej jednak niż do 30 dni.

3.

O przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 2, Szef Urzędu powiadamia konsula.

1.

Wymiana informacji na podstawie art. 67-70 odbywa się za pomocą środków komunikacji

elektronicznej.

2.

Wymiana informacji na podstawie art. 67-70 może odbywać się w formie pisemnej w przypadku

1)

braku możliwości wymiany informacji za pomocą środków komunikacji elektronicznej z

powodu nadzwyczajnych okoliczności lub

2)

wymiany informacji z organem, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6.

Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o wydanie wizy krajowej znajdują się w Systemie

Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zachodzą poważne przyczyny uzasadniające

wydanie tej wizy, o których mowa w art. 65 ust. 2, konsul rozpatrujący wniosek o wydanie

wizy krajowej, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, zasięga opinii, o której

mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen i informuje, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, o wydaniu wizy krajowej właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen.

1.

Organem właściwym do informowania organów innych państw obszaru Schengen o wydaniu

wizy Schengen jest

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych - w przypadkach, o których mowa w art. 25

ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen

wydawanych przez konsula;

2)

Komendant Główny Straży Granicznej - w przypadkach, o których mowa w art. 25 ust.

4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen

wydawanych na granicy;

3)

minister właściwy do spraw zagranicznych - w przypadkach, o których mowa w art. 31

ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen wydawanych przez

ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2.

W przypadku gdy w odniesieniu do wiz krajowych zaistnieją okoliczności, o których

mowa w art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsul lub minister właściwy

do spraw zagranicznych informuje Szefa Urzędu o wydaniu wizy krajowej.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, konsul lub Komendant Główny Straży Granicznej

przekazuje informację o wydaniu wizy Schengen za pośrednictwem Szefa Urzędu.

4.

Szef Urzędu udostępnia informacje, o których mowa w ust. 1 i 2

1)

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej;

2)

Komendantowi Głównemu Policji;

3)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefowi Agencji Wywiadu;

5)

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

1.

Organ, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE, lub komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu

na siedzibę wojewody, który wydał decyzję w tej sprawie na wniosek Ministra Obrony

Narodowej lub z urzędu, pobiera od obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE odciski linii papilarnych oraz sporządza jego fotografię.

2.

Odciski linii papilarnych pobiera się za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia

do elektronicznego pobierania odcisków.

3.

Organ, który pobrał odciski linii papilarnych, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji

ich obraz, dane osobowe obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

oraz informacje, o których mowa w art. 430 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Decyzję o wydaleniu małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE do kraju jego pochodzenia lub do innego państwa wykonuje się, gdy cudzoziemiec

ten ma w państwie, do którego zostaje wydalony, zapewnioną opiekę rodziców, innych

osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze standardami określonymi

przez Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych

dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526, z 2000 r. Nr 2, poz.

11 oraz z 2013 r. poz. 677).

2.

Małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE można wydalić

tylko pod opieką przedstawiciela ustawowego, chyba że decyzja o wydaleniu jest wykonywana w taki sposób, że małoletniego przekazuje się

przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa, do którego następuje wydalenie.

1.

Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega

na doprowadzeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE do granicy

albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony.

2.

Doprowadzenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

1)

do granicy - wykonuje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki

Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony

- wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel UE lub członek rodziny niebędący

obywatelem UE przekracza granicę.

3.

Komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel

UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE przekracza granicę, odnotowuje w rejestrze,

o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. k ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, datę opuszczenia przez obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Wojewoda, który wydał decyzję o wydaleniu, informuje organ gminy właściwy ze względu

na miejsce zameldowania na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące

obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE o opuszczeniu przez niego

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wykonaniem decyzji o wydaleniu.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu

Wizowego, organem właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez

właściwe organy innych państw obszaru Schengen jest Szef Urzędu.

2.

Szef Urzędu udostępnia informacje, o których mowa w ust. 1, Komendantowi Głównemu

Straży Granicznej, Komendantowi Głównemu Policji, Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefowi Agencji Wywiadu i ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

1.

Organ Straży Granicznej właściwy do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

określa, w drodze decyzji, wysokość kosztów związanych z wydaniem i przymusowym wykonaniem

decyzji o wydaleniu, podmioty obowiązane do pokrycia tych kosztów oraz termin i sposób

ich uiszczenia.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

treść wniosku o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania,

a w szczególności konieczność uzyskania informacji niezbędnych do wydania decyzji

o wydaleniu;

2)

sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o wydaleniu, uwzględniając

zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży obywatela UE lub

członka rodziny niebędącego obywatelem UE, że decyzja ta została wydana.

1.

Odmowa wydania wizy krajowej następuje w drodze decyzji.

2.

Decyzję o odmowie wydania wizy krajowej wydaje się na formularzu.

1.

Od decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez

1)

konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;

2)

komendanta placówki Straży Granicznej - przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego

Straży Granicznej.

2.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od

dnia doręczenia decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej.

3.

Konsul rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 2, w terminie 7 dni.

1.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej składa osobiście

1)

wypełniony formularz wniosku o wydanie tej wizy, zawierający

a)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13,

b)

informację o obywatelstwie cudzoziemca w chwili urodzenia,

c)

następujące dane dotyczące posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży

-

rodzaj,

-

serię i numer,

-

datę wydania i datę upływu ważności,

-

nazwę organu wydającego,

d)

adres poczty elektronicznej cudzoziemca,

e)

nazwisko, imię, adres oraz obywatelstwo osoby sprawującej władzę rodzicielską nad

cudzoziemcem lub opiekuna prawnego cudzoziemca - w przypadku osoby małoletniej,

f)

nazwę i adres szkoły lub uczelni - w przypadku cudzoziemców będących uczniami lub

studentami,

g)

numer telefonu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy,

h)

posiadany przez cudzoziemca krajowy numer identyfikacyjny,

i)

informację o wydanych cudzoziemcowi w okresie ostatnich 5 lat wizach Schengen lub

wizach krajowych,

j)

wskazanie i uzasadnienie celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

k)

wskazanie państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego następuje pierwszy

wjazd cudzoziemca na terytorium Unii Europejskiej,

l)

informację o stałym zamieszkiwaniu cudzoziemca na terytorium innego państwa niż państwo,

którego jest obywatelem, oraz o dokumencie uprawniającym go do pobytu na tym terytorium,

m)

liczbę wjazdów cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do których uprawniać

ma wiza krajowa,

n)

wskazanie planowanego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

o)

informację o pobraniu odcisków linii papilarnych od cudzoziemca w toku poprzedniego

postępowania w sprawie wydania mu wizy,

p)

dane kontaktowe zapraszającego albo tymczasowy adres cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

r)

planowaną datę wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wyjazdu

z tego terytorium,

s)

informację dotyczącą pokrycia kosztów podróży cudzoziemca i jego utrzymania,

t)

następujące dane lub informacje dotyczące obywatela innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,

będącego członkiem rodziny cudzoziemca

-

imię (imiona) i nazwisko,

-

datę urodzenia,

-

numer dokumentu podróży lub dowodu tożsamości,

-

informację o obywatelstwie,

-

informację o stopniu pokrewieństwa z cudzoziemcem;

2)

aktualną fotografię;

3)

dokumenty potwierdzające

a)

cel i warunki planowanego pobytu,

b)

posiadanie wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania przez

cały okres planowanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na podróż

powrotną do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo na tranzyt do państwa trzeciego,

które udzieli pozwolenia na wjazd, albo możliwość uzyskania takich środków zgodnie

z prawem,

c)

posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub podróżnego ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit.

a,

d)

wiarygodność deklaracji cudzoziemca o zamiarze opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed upływem terminu ważności wizy,

e)

inne okoliczności podane we wniosku.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60

ust. 1 pkt 5 lub 6, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, składa dokument potwierdzający posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego, o

którym mowa w art. 25 ust. 2.

3.

Do wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. c lub ust. 2, stosuje się przepis art.

25 ust. 4.

4.

Konsul, dokonując oceny, czy cudzoziemiec spełnia wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt

3 lit. c lub ust. 2, ustala, czy ubezpieczenie zapewnia podmiotom udzielającym świadczeń

zdrowotnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczywistą możliwość zaspokajania

roszczeń wobec ubezpieczyciela.

5.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej przedstawia do wglądu dokument

podróży, który spełnia łącznie następujące kryteria

1)

jego okres ważności upłynie nie wcześniej niż po 3 miesiącach od upływu okresu ważności

wizy, o którą się ubiega;

2)

zawiera przynajmniej dwie wolne strony;

3)

został wydany w ciągu ostatnich 10 lat.

6.

W pilnych przypadkach uzasadnionych słusznym interesem cudzoziemca kryterium, o którym

mowa w ust. 5 pkt 1, może być pominięte.

7.

W szczególnych przypadkach uzasadnionych osobistą sytuacją cudzoziemca konsul może

odstąpić od wymogu osobistego złożenia wniosku.

8.

Przyjęcie wniosku o wydanie wizy krajowej odnotowuje się w dokumencie podróży cudzoziemca.

1.

Wizę krajową umieszcza się w formie naklejki wizowej w dokumencie podróży, a w szczególnych

przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca - na osobnym blankiecie wizowym.

2.

Na blankiecie wizowym umieszcza się dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa

w art. 13, oraz jego aktualną fotografię.

1.

Jeżeli w naklejce wizowej wizy krajowej został wykryty błąd przed jej umieszczeniem

w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym, naklejkę unieważnia się.

2.

Jeżeli błąd został wykryty po umieszczeniu naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie

podróży lub na blankiecie wizowym, minister właściwy do spraw zagranicznych, konsul

lub komendant placówki Straży Granicznej unieważnia naklejkę wizową wizy krajowej,

a w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym umieszcza nową naklejkę.

3.

Jeżeli dokument podróży należący do cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wizy krajowej został wymieniony, wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca, na jego wniosek, umieszcza w dokumencie wymienionym

nową naklejkę wizową wizy krajowej.

4.

Jeżeli komendant placówki Straży Granicznej wykrył błąd w naklejce wizowej wizy Schengen,

unieważnia tę naklejkę i umieszcza w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym

nową naklejkę.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

oznaczenie celów wydania wiz Schengen lub wiz krajowych, z wyłączeniem tranzytowej

wizy lotniskowej, o której mowa w art. 2 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, wizy

Schengen wydawanej w celu tranzytu oraz wiz wydawanych członkom misji dyplomatycznych

lub urzędów konsularnych państw obcych lub innym osobom zrównanym z nimi pod względem

przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów

międzynarodowych oraz członkom ich rodzin;

2)

wzór blankietu wizowego, o którym mowa w art. 78 ust. 1;

3)

wzory formularzy wniosków o wydanie wizy krajowej i szczegółowe wymogi techniczne

dotyczące fotografii dołączanej do wniosku;

4)

sposób odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej;

5)

sposób przekazywania Szefowi Urzędu przez

a)

konsula - danych wymienionych we wniosku o wydanie wizy,

b)

konsula, Komendanta Głównego Straży Granicznej i ministra właściwego do spraw zagranicznych

- informacji o wydaniu wizy Schengen;

6)

wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o odmowie wydania wizy krajowej;

7)

sposób umieszczania naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie podróży lub na osobnym

blankiecie wizowym;

8)

sposób unieważniania naklejki wizowej wizy krajowej w przypadku, o którym mowa w art.

79 ust. 2.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

typy wiz, o których mowa w art. 58, i cele wydania wizy określone w art. 60;

2)

konieczność zapewnienia czytelności blankietu wizowego, o którym mowa w art. 78 ust.

1;

3)

konieczność zapewnienia kontroli odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej;

4)

konieczność zapewnienia sprawnego i bezpiecznego przekazywania informacji oraz danych,

o których mowa w ust. 1 pkt 5;

5)

konieczność zapewnienia kontroli czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8.

1.

Do wydawania wiz członkowi rodziny obywatela polskiego, który powraca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej po okresie zamieszkiwania w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,

gdzie był pracownikiem lub pracował na własny rachunek, stosuje się przepisy art. 10 i art. 11a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

2.

Członkami rodziny obywatela polskiego w rozumieniu przepisu ust. 1 są osoby, o których

mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

1.

Przedłużenie okresu ważności wydanej wizy lub okresu pobytu objętego tą wizą cudzoziemcowi

przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „przedłużeniem

wizy”, może nastąpić, w przypadku wizy krajowej, jeżeli są spełnione łącznie następujące

warunki

1)

przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo ze względów

humanitarnych nie może on opuścić tego terytorium przed upływem terminu ważności wizy

krajowej lub przed końcem objętego tą wizą dozwolonego okresu pobytu;

2)

zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy krajowej, wystąpiły

niezależnie od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w dniu składania

wniosku o wydanie wizy krajowej;

3)

okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej będzie inny niż deklarowany;

4)

nie zachodzą okoliczności, z powodu których odmawia się wydania wizy krajowej.

2.

Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o przedłużenie wizy krajowej znajdują się

w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, wiza może być przedłużona

tylko z poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań

międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu

Informacyjnego Schengen.

Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o przedłużenie wizy krajowej znajdują się

w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zachodzą poważne przyczyny

uzasadniające przedłużenie tej wizy, wojewoda rozpatrujący wniosek o przedłużenie

wizy krajowej zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej

Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji i informuje, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, o przedłużeniu wizy krajowej właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen.

1.

Wizę Schengen lub wizę krajową przedłuża lub odmawia jej przedłużenia wojewoda właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.

2.

Wizę krajową można przedłużyć jednokrotnie, przy czym okres pobytu na podstawie przedłużonej

wizy krajowej nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla wizy krajowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca przebywającego w szpitalu, którego

stan zdrowia uniemożliwia opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 3, przedłuża się okres ważności wydanej wizy krajowej

lub okres pobytu objęty tą wizą do dnia, w którym stan jego zdrowia pozwoli na opuszczenie

przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 i 4, wojewoda może powołać biegłego lekarza w

celu wydania opinii, czy stan zdrowia cudzoziemca uniemożliwia opuszczenie przez niego

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Cudzoziemiec, który zamierza przedłużyć okres swojego pobytu na podstawie wizy Schengen

lub wizy krajowej, składa, nie później niż w dniu upływu okresu jego legalnego pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wypełniony formularz wniosku o przedłużenie

wizy.

2.

Formularz, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;

2)

następujące dane dotyczące posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży

a)

serię i numer,

b)

datę wydania i datę upływu ważności,

c)

nazwę organu wydającego,

d)

liczbę osób wpisanych do dokumentu podróży;

3)

informację o wydanych cudzoziemcowi wizach Schengen lub wizach krajowych;

4)

uzasadnienie wniosku o przedłużenie wizy;

5)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5

lat;

6)

informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;

7)

informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

8)

informację o zatrudnieniu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej stosuje się przepisy art.

77 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 i 4, z tym że do wymogów, o których mowa w art. 77

ust. 1 pkt 3 lit. c lub ust. 2, stosuje się przepis art. 25 ust. 4.

4.

Cudzoziemiec ubiegający się o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej przedstawia

do wglądu dokument podróży, do którego stosuje się przepisy art. 77 ust. 5 i 6.

Jeżeli cudzoziemiec złożył wniosek o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej

po terminie, o którym mowa w art. 85 ust. 1, odmawia się wszczęcia postępowania w

sprawie przedłużenia tej wizy.

1.

Jeżeli termin na złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej został

zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione

w terminie

1)

wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego

złożenie wniosku;

2)

pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od

dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie przedłużenia wizy Schengen

lub wizy krajowej stanie się ostateczna.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie przedłużenia

wizy na wniosek strony.

1.

Wnioskodawcę lub osobę, w której imieniu wnioskodawca występuje, w przypadkach, o

których mowa w art. 87, lub w przypadku gdy cudzoziemiec nie wywiązuje się z obowiązków

określonych w postanowieniu o zastosowaniu wobec niego środków, o których mowa w art.

88a ust. 1, umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.

2.

Areszt dla cudzoziemców stosuje się w przypadkach, gdy istnieje ryzyko, że cudzoziemiec

nie podporządkuje się zasadom pobytu obowiązującym w strzeżonym ośrodku.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

małoletniego bez opieki;

2)

cudzoziemca, którego stan psychofizyczny może uzasadniać domniemanie, że był poddany

przemocy albo że jest niepełnosprawny, z wyłączeniem przypadku, gdy zachowanie cudzoziemca

zagraża bezpieczeństwu, zdrowiu lub życiu innych cudzoziemców przebywających w ośrodku

lub pracownikom ośrodka oraz jeżeli mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla jego

życia lub zdrowia.

1.

Przedłużoną wizę krajową umieszcza się w dokumencie podróży w formie naklejki wizowej.

2.

W szczególnych przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca przedłużoną wizę krajową

umieszcza się na osobnym blankiecie wizowym.

1.

Wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca występuje, w przypadkach, o

których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1, można nie umieszczać w

strzeżonym ośrodku i wówczas zobowiązać do

1)

zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w postanowieniu,

2)

wpłaty zabezpieczenia pieniężnego w wysokości określonej w postanowieniu, nie niższej

niż dwukrotność minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę,

3)

zamieszkiwania w miejscu wyznaczonym w postanowieniu

- do czasu, gdy decyzja w sprawie nadania statusu uchodźcy stanie się ostateczna.

2.

Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, wydaje organ Straży

Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w której imieniu wnioskodawca

występuje. Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze

względu na siedzibę organu Straży Granicznej, który wydał postanowienie, w terminie

7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

3.

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, można orzec o zastosowaniu jednego lub więcej

niż jednego spośród środków, o których mowa w ust. 1.

1.

Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec nich aresztu dla cudzoziemców,

na wniosek organu Straży Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w której

imieniu wnioskodawca występuje. Sąd wydaje postanowienie po wysłuchaniu wnioskodawcy

lub osoby, w której imieniu wnioskodawca występuje.

2.

Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku, ocenia możliwość zastosowania środków, o których

mowa w art. 88a ust. 1.

3.

Sąd wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 88a ust. 1.

Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu okręgowego w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

Podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy w terminie 7 dni pisemnie powiadamia

wojewodę, który wydał zezwolenie na pracę, o następujących okolicznościach

1)

cudzoziemiec rozpoczął pracę o innym charakterze lub na innym stanowisku niż określone

w zezwoleniu na pracę, na warunkach, o których mowa w art. 88f ust. 1b;

2)

nastąpiła zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu

powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy lub przejęcie zakładu pracy lub jego

części przez innego pracodawcę;

3)

nastąpiło przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę;

4)

zmieniła się osoba reprezentująca pracodawcę, o której mowa w art. 88c ust. 6 pkt

3;

5)

cudzoziemiec nie podjął pracy w okresie 3 miesięcy od początkowej daty ważności zezwolenia

na pracę;

6)

cudzoziemiec przerwał pracę na okres przekraczający 3 miesiące;

7)

cudzoziemiec zakończył pracę wcześniej niż 3 miesiące przed upływem okresu ważności

zezwolenia na pracę.

1.

Wojewoda uchyla wydane zezwolenie, jeżeli

1)

uległy zmianie okoliczności lub dowody, odnoszące się do wydanej decyzji;

2)

ustała przyczyna udzielenia zezwolenia na pracę;

3)

podmiot powierzający wykonywanie pracy nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art.

88h ust. 4;

4)

cudzoziemiec przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 88d;

5)

zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 88i pkt 5 lub 6;

6)

otrzymał informację, że w stosunku do cudzoziemca obowiązuje wpis do wykazu cudzoziemców,

których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 88f ust. 1a

i 1b.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, gdy wojewoda otrzymał powiadomienie, o którym

mowa w art. 88i pkt 4.

4.

Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się, gdy wojewoda otrzymał powiadomienie, o którym

mowa w art. 88i pkt 5 lub 6, określające okoliczności wskazujące, że zezwolenie będzie

wykorzystane zgodnie z jego przeznaczeniem oraz

1)

przyczynę niepodjęcia pracy lub

2)

przyczynę przerwy w wykonywaniu pracy.

W przypadku uchylenia zezwolenia na pracę cudzoziemca przebywającego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej wojewoda informuje o uchyleniu

zezwolenia organ Straży Granicznej, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.

Zezwolenie na pracę wygasa z mocy prawa z dniem, w którym udzielono cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w związku z wykonywaniem pracy u tego samego pracodawcy

i na tym samym stanowisku.

1.

Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców na okres od 30 do 60

dni.

2.

Jeżeli cudzoziemiec przebywający w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców

wskutek wykonania postanowienia sądu, wydanego na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy, sąd może wydać postanowienie w sprawie

przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców,

jeżeli stwierdzi, że wniosek został złożony wyłącznie w celu opóźnienia lub uniemożliwienia

wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, okres pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku

lub areszcie dla cudzoziemców przedłuża się o 90 dni, począwszy od dnia złożenia przez

cudzoziemca wniosku o nadanie statusu uchodźcy.

4.

Jeżeli decyzja kończąca postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i udzielenie

ochrony uzupełniającej, na podstawie której nie nadano statusu uchodźcy i nie udzielono

ochrony uzupełniającej, została doręczona wnioskodawcy przed upływem okresów, o których

mowa w ust. 1-3, okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców może

być przedłużony na czas określony niezbędny do wydania decyzji ostatecznej w tej sprawie

lub do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

5.

Okres pobytu w strzeżonym ośrodku i areszcie dla cudzoziemców, o którym mowa w ust.

1-4, nie może przekroczyć 6 miesięcy.

6.

Postanowienie w sprawie przedłużenia okresu pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie

dla cudzoziemców wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej, sąd rejonowy, właściwy

dla siedziby tego organu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory formularzy wniosków o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej i szczegółowe

wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanej do wniosku;

2)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy

krajowej;

3)

sposób umieszczania naklejki wizowej przedłużonej wizy krajowej w dokumencie podróży

lub na osobnym blankiecie wizowym.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

konieczność zapewnienia przeprowadzenia kontroli prawidłowości złożenia wniosku o

przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej;

2)

konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji polityki wizowej i zwalczania nielegalnej

imigracji.

Wnioskodawcy lub osobie, w której imieniu wnioskodawca występuje, zwolnionym ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców na podstawie decyzji, o której mowa w art. 89b ust. 1 i 2, albo nieumieszczonym w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców

z przyczyn określonych w art. 400 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, Szef Urzędu może, w drodze decyzji, nakazać przebywanie w określonym miejscu pobytu

lub określonej miejscowości, których bez jego zezwolenia nie mogą opuszczać, do dnia,

w którym decyzja w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy stanie się ostateczna,

oraz zobowiązać do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego

w decyzji.

1.

Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony statusu uchodźcy, jest obowiązany niezwłocznie

zwrócić Szefowi Urzędu kartę pobytu i dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej,

nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w tej sprawie stała

się ostateczna.

2.

Cudzoziemiec zobowiązany do powrotu jest obowiązany zwrócić kartę pobytu komendantowi

placówki Straży Granicznej przy przekraczaniu granicy.

3.

Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony ochrony uzupełniającej, jest obowiązany zwrócić

Szefowi Urzędu kartę pobytu niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni

od dnia, w którym decyzja w tej sprawie stała się ostateczna.

1.

Wizę krajową cofa się z urzędu, jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy

krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 i 3-9, powstały po jej wydaniu, albo

na wniosek jej posiadacza.

2.

W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, organ właściwy do cofnięcia wizy ustala,

czy zachodzą przesłanki do cofnięcia cudzoziemcowi wizy krajowej i informuje o tym,

za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

Wizę krajową unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydania zachodziły okoliczności uzasadniające

odmowę jej wydania.

1.

Wizę Schengen lub wizę krajową cofa lub unieważnia, w drodze decyzji

1)

konsul;

2)

komendant oddziału Straży Granicznej;

3)

komendant placówki Straży Granicznej.

2.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydawaną członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu

konsularnego państwa obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów

i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,

a także członkom ich rodzin, cofa lub unieważnia minister właściwy do spraw zagranicznych,

kierując notę do ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej.

1.

Od decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez

1)

konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;

2)

komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej -

przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

2.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od

dnia doręczenia decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej.

3.

Konsul rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 2, w terminie 7 dni.

1.

Decyzja o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

2.

Decyzję o cofnięciu lub unieważnieniu wizy krajowej wydaje się na formularzu.

3.

Wydanie decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej odnotowuje

się w dokumencie podróży lub na osobnym blankiecie wizowym.

Organ, który unieważnił lub cofnął wizę krajową wydaną w celu wykonywania pracy, informuje

o tym starostę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, gdy decyzja w

tej sprawie stanie się ostateczna.

Cudzoziemcowi, któremu udzielono azylu, można wydać decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca

do powrotu tylko po uprzednim pozbawieniu go azylu.

1.

Organ, który unieważnił lub cofnął wizę Schengen wydaną przez inne państwo obszaru

Schengen zgodnie z art. 34 ust. 1-3 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, informuje o tym

właściwy organ państwa, które wydało wizę.

2.

Organem właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez polskie

organy, unieważnionych lub cofniętych przez organy innych państw obszaru Schengen

zgodnie z art. 34 ust. 1-3 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, jest Komendant Główny Straży

Granicznej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób odnotowywania przez konsula, ministra właściwego do spraw zagranicznych, komendanta

oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej wydania decyzji

o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej w dokumencie podróży

lub na osobnym blankiecie wizowym;

2)

wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o unieważnieniu lub cofnięciu wizy krajowej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzebę prawidłowej realizacji polityki wizowej i zwalczania nielegalnej

imigracji oraz zapewni możliwość kontroli czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których

mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia

wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą

ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na

pobyt czasowy, gdy

1)

udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE lub

2)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej

tylko do wjazdu na to terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt

23, lub

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt

czasowy, udzielonego w przypadkach, o których mowa w art. 181 ust. 1, lub

4)

udzielono mu zgody na pobyt tolerowany, zgody na pobyt ze względów humanitarnych,

azylu, ochrony uzupełniającej lub ochrony czasowej lub nadano mu status uchodźcy w

Rzeczypospolitej Polskiej, lub

5

ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub o udzielenie azylu, lub

6)

jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców

lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju,

lub

7)

odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub

8)

został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony

w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, także w przypadku przedłużenia tego

terminu, lub

9)

jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których

mowa w art. 299 ust. 6, lub

10)

przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub

11)

przy składaniu wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy nie złożył odcisków

linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego obowiązany.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 10 nie stosuje się w przypadku wniosku o udzielenie cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną.

1.

Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy

1)

nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany

cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie

uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy

niż 3 miesiące lub

2)

obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, lub

3)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

4)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

5)

w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy

a)

złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub

dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b)

zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

6)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

7)

nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa, lub

8)

podlegając obowiązkowi leczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie, lub

9)

złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub przebywa na tym terytorium nielegalnie.

2.

Cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku

niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113, jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego

zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego

zezwolenia.

Zezwolenie na pobyt czasowy cofa się cudzoziemcowi, gdy

1)

ustał cel pobytu, który był powodem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, lub

2)

przestał on spełniać wymogi udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na

deklarowany cel pobytu, lub

3)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2 lub 4-8.

Zezwolenie na pobyt czasowy wygasa z mocy prawa z dniem uzyskania przez cudzoziemca

kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego UE lub obywatelstwa polskiego.

W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi lub cofnięcia mu zezwolenia na pobyt

czasowy przy wykonywaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których

mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, nie stosuje się przepisu art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zezwolenia na pobyt czasowy udziela, odmawia jego udzielenia albo cofa je wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście,

nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca

osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem

pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

3.

W przypadku cudzoziemca będącego

1)

osobą małoletnią - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy składają rodzice

lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jedno z rodziców lub jeden z ustanowionych

przez sąd opiekunów;

2)

osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt

czasowy składa opiekun ustanowiony przez sąd;

3)

osobą małoletnią bez opieki - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy

składa kurator.

4.

Przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi będącemu

osobą małoletnią, która ukończyła 6. rok życia, jest wymagana jego obecność.

1.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec składa na formularzu

zawierającym

1

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do

wydania zezwolenia;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwie i miejscu zamieszkania

członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich

o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;

7)

informację o poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5

lat;

9)

(uchylony)

10)

informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;

11)

informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

12)

informację o deklarowanym celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie

dla cudzoziemców, zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia

wolności lub jego tymczasowym aresztowaniu;

14)

informację o zobowiązaniach cudzoziemca wynikających z orzeczeń sądowych, postanowień

i decyzji administracyjnych, w tym o zobowiązaniach alimentacyjnych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub poza tym terytorium;

15)

wzór podpisu cudzoziemca;

16

pisemne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

1a

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia

na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji

albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli

celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której

udziały lub akcje objął lub nabył, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt

czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy

załącznik zawierający

1)

informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika

a)

nazwę lub imię i nazwisko,

b)

adres siedziby lub miejsce zamieszkania,

c)

podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku

osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości,

serię i numer,

d)

numer PESEL,

e)

numer REGON;

2)

informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi

a)

stanowisko lub rodzaj pracy,

b)

miejsce wykonywania pracy,

c)

podstawę prawną wykonywania pracy,

d)

wymiar czasu pracy,

e)

wysokość wynagrodzenia,

f)

zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,

g)

okres, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy lub pracodawca użytkownik chce

powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy;

3)

oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy o niekaralności za przestępstwa

i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1.

1b

W przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust.

1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu.

1c

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania

pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji składając wniosek o udzielenie

zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego załącznik zawierający informację o

1)

posiadanych przez cudzoziemca wyższych kwalifikacjach zawodowych niezbędnych do wykonywania

pracy;

2)

zamieszkiwaniu przez cudzoziemca w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej co

najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu

pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE”.

2

Składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia

ważny dokument podróży i dołącza do wniosku

1)

aktualne fotografie;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

3.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

tożsamość.

4.

Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się

odciski linii papilarnych.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy;

1a

wzór załączników do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy,

o których mowa w art. 106 ust. 1a i 1c;

2)

liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na

pobyt czasowy i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do

wniosku;

3)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt czasowy;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania

karty pobytu.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt czasowy i możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek udzielenia

tego zezwolenia.

1.

Jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy

został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały

uzupełnione w terminie

1)

wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy;

2)

pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od

dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na

pobyt czasowy stanie się ostateczna.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia

cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na wniosek strony.

1.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda

zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji,

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego

ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów

z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub

bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

konsul przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60

dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę.

4.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania

informacji został spełniony.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który w dniu złożenia wniosku nie

ukończył 13. roku życia.

1.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić tylko w razie istnienia poważnych

przyczyn uzasadniających jego udzielenie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub

z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało

wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda

1)

rozpatrując wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, zasięga

opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji;

2)

informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen, o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.

W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda ustala, czy zachodzą przesłanki

do cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i informuje o tym, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

1.

Wojewoda lub Szef Urzędu informuje organ Straży Granicznej właściwy ze względu na

miejsce pobytu cudzoziemca o odmowie udzielenia lub o cofnięciu zezwolenia na pobyt

czasowy, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ Straży Granicznej ustala, czy zachodzą

przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę,

który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia

zezwolenia.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące

warunki

1)

cudzoziemiec posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2)

cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3)

podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych

na lokalnym rynku pracy;

4)

wysokość wynagrodzenia, która jest określona w posiadanej przez cudzoziemca umowie

z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej

w formie pisemnej, nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących

w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym

stanowisku.

2.

Wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa

niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych

w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 930 i 1583), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego

utrzymaniu.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, gdy

1)

zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która

jest mu powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

2)

cudzoziemiec bezpośrednio przed złożeniem wniosku posiadał zezwolenie na pracę lub

zezwolenie na pobyt i pracę u tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku, lub

3)

cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

4)

cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę,

określone odrębnymi przepisami.

4.

Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia

z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

Uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie zwalnia od spełnienia określonych

odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych lub działalności.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99 ust. 1, odmawia się wszczęcia postępowania

w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy cudzoziemiec

1)

jest pracownikiem delegowanym do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

określony czas przez pracodawcę mającego siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej - przez cały okres delegowania lub

2)

wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych

w umowach międzynarodowych dotyczących ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych

kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

3)

prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy

i pracę cudzoziemcowi odmawia się, gdy

1)

podmiot powierzający wykonywanie pracy

a)

został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, i w ciągu 2 lat od ukarania został ponownie ukarany za podobne wykroczenie lub

b)

został prawomocnie ukarany za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

c)

jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w

art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, lub

d)

jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w

art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę albo

jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę, lub

e)

jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w

art. 9 lub art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

f)

został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy

cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

cudzoziemiec

a

nie posiada formalnych kwalifikacji lub nie spełnia innych warunków, które są wymagane,

w przypadku zamiaru powierzenia mu wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu

art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65), lub

b)

został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę lub udzielenia

mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

1.

W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, poza okresem

ważności tego zezwolenia, wskazuje się

1)

podmiot powierzający wykonywanie pracy, a w przypadku gdy cudzoziemiec będzie pracownikiem

tymczasowym - także pracodawcę użytkownika;

2)

stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma wykonywać pracę;

3)

najniższe wynagrodzenie, które może otrzymywać cudzoziemiec na danym stanowisku;

4)

wymiar czasu pracy;

5)

rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę.

2.

W przypadku gdy w decyzji wskazuje się kilka podmiotów powierzających wykonywanie

pracy, warunki wykonywania pracy, o których mowa w ust. 1, określa się odrębnie dla

każdego podmiotu.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku

posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy

i pracę, poza okresem ważności zezwolenia, zamieszcza się informację, że cudzoziemiec

jest uprawniony do wykonywania pracy na warunkach określonych w przepisie będącym

podstawą zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę.

Zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego

wykonywanie pracy lub przejęcie pracodawcy lub jego części przez innego pracodawcę

nie wymagają zmiany lub wydania nowego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

1.

Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę może być w każdym czasie, na wniosek cudzoziemca,

zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca,

jeżeli cudzoziemiec zamierza wykonywać pracę u innego pracodawcy użytkownika lub na

innych warunkach niż określone w art. 118 ust. 1 pkt 2-5.

2.

Wojewoda może odmówić zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli

1)

cudzoziemiec nie spełnia warunków, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub

2)

podmiot, który powierza wykonywanie pracy, nie spełnia warunków, o których mowa w

art. 114 ust. 1 pkt 3 lub 4.

3.

Wojewoda odmawia zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli okres ważności

zmienianego zezwolenia przekroczy 3 lata.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia

na pobyt czasowy i pracę powiadamia pisemnie wojewodę właściwego ze względu na miejsce

swojego aktualnego pobytu, w ciągu 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek

z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu.

1.

Odciski linii papilarnych cudzoziemca, pobrane w celu wydania dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej lub karty pobytu, przechowuje się w rejestrze, o którym mowa

w art. 119 ust. 1 pkt 1, do dnia, w którym Szef Urzędu wpisze do rejestru potwierdzenie

odbioru dokumentu lub karty pobytu.

2.

W przypadku wydania cudzoziemcowi decyzji w sprawie odmowy

1)

nadania mu statusu uchodźcy,

2)

udzielenia mu ochrony uzupełniającej,

3)

wydania mu dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej lub karty pobytu,

4)

wymiany dokumentów, o których mowa w pkt 3

- dane w postaci odcisków linii papilarnych przechowuje się w rejestrze, o którym

mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, do dnia, w którym zostaną w nim umieszczone informacje

o prawomocnej decyzji w tej sprawie.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, wojewoda cofa zezwolenie na pobyt czasowy

i pracę, jeżeli stanowisko określone w zezwoleniu uległo zmianie lub wysokość wynagrodzenia

została obniżona, a zezwolenie to nie zostało zmienione.

1.

Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się w okresie 30 dni liczonych od dnia utraty

pracy na rzecz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, wymienionego w zezwoleniu

1)

jeżeli cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art.

121, lub

2)

jeżeli powiadomienie, o którym mowa w art. 121, nie zostało doręczone wojewodzie z

powodów niezależnych od cudzoziemca.

2.

Do utraty pracy u wszystkich podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych

w zezwoleniu, przepis ust. 1 ma zastosowanie nie więcej niż raz w trakcie ważności

zezwolenia.

Wojewoda zawiadamia starostę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca o

cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy decyzja w tej sprawie

stanie się ostateczna.

1.

Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia

potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy.

2.

O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3.

Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy

i pracę.

1.

Jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na pełnieniu

przez cudzoziemca funkcji w zarządzie osoby prawnej podlegającej wpisowi do rejestru

przedsiębiorców, której udziałów lub akcji cudzoziemiec nie posiada, zezwolenia na

pobyt czasowy i pracę udziela się, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 114

ust. 1 pkt 1 i 2, a podmiot, którym zarządza lub będzie zarządzał, spełnia wymogi,

o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 3.

2.

Do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 115, art. 117 i art.

118 ust. 1 pkt 1 i 2.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich

kwalifikacji udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji oraz

spełnione są łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec

a)

zawarł, na okres przynajmniej 1 roku, umowę o pracę, umowę o pracę nakładczą, umowę

cywilnoprawną, na podstawie której wykonuje pracę, świadczy usługi lub pozostaje w

stosunku służbowym,

b

posiada formalne kwalifikacje i spełnia inne warunki, które są wymagane, w przypadku

zamiaru wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

c)

posiada wyższe kwalifikacje zawodowe,

d)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

e)

posiada zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska, wykonywanie

zawodu lub prowadzenie innej działalności, gdy obowiązek jej uzyskania przed zawarciem

umowy wynika z odrębnych przepisów;

2)

podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie tej pracy nie ma możliwości zaspokojenia

potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;

3)

roczne wynagrodzenie brutto wynikające z miesięcznego lub rocznego wynagrodzenia,

wskazane w umowie, nie będzie niższe niż minimalne wynagrodzenie określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 139.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 127, udziela się na okres dłuższy o 3 miesiące od

okresu wykonywania pracy, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

Przepisu art. 127 pkt 2 nie stosuje się, gdy

1)

zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która

jest mu powierzona, znajduje się w wykazie zawodów i rodzajów pracy, o którym mowa

w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

2)

cudzoziemiec, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, posiadał zezwolenie na pracę lub

zezwolenie na pobyt i pracę, lub zezwolenie, o którym mowa w art. 127, u tego samego

podmiotu powierzającego mu wykonywanie pracy na tym samym stanowisku, lub

3)

cudzoziemiec był już legalnie zatrudniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez okres 2 lat na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, lub

4)

cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

5)

cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę,

określone odrębnymi przepisami.

Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nie zwalnia od spełnienia określonych

odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych lub działalności.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, gdy cudzoziemiec

1)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151, lub posiada takie zezwolenie lub

2)

jest pracownikiem przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej i jest czasowo oddelegowany przez pracodawcę w celu

świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych

w umowie międzynarodowej dotyczącej ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych

kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

4)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit. a.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, udzielenia zezwolenia,

o którym mowa w art. 127, cudzoziemcowi odmawia się, gdy zachodzą okoliczności, o

których mowa w art. 117 pkt 1 lit. a lub b.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, cudzoziemcowi cofa się zezwolenie, o

którym mowa w art. 127, gdy nie przestrzega on ograniczenia w dostępie do rynku pracy

określonego w art. 135 ust. 2.

2.

Przepisów art. 101 pkt 1 lub 2 nie stosuje się, jeżeli łącznie spełnione są następujące

warunki

1)

okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył 3 miesięcy w okresie ważności

zezwolenia, o którym mowa w art. 127;

2)

okres pozostawania cudzoziemca bez pracy wystąpił nie więcej niż 2 razy w okresie

ważności zezwolenia;

3)

cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 134

ust. 1, lub że powiadomienie nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych

od cudzoziemca.

1.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 127, w ciągu 15 dni roboczych powiadamia pisemnie o utracie pracy

wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca.

2.

Jeżeli w okresie pierwszych 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, zmieniły się określone

w zezwoleniu warunki pracy, o których mowa w art. 137 pkt 4, cudzoziemiec w ciągu

15 dni roboczych powiadamia o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli po upływie 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nastąpiła zmiana stanowiska, wynagrodzenia

na niższe lub zmiana minimalnego wymiaru czasu pracy i rodzaju umowy, na podstawie

której cudzoziemiec wykonuje pracę, cudzoziemiec w ciągu 15 dni roboczych powiadamia

o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 127, może być w każdym czasie, na wniosek cudzoziemca,

zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca,

jeżeli cudzoziemiec zamierza rozpocząć wykonywanie pracy u innego podmiotu niż określony

w zezwoleniu, zamierza zmienić stanowisko lub będzie otrzymywać niższe wynagrodzenie

niż określone w zezwoleniu.

2.

W okresie pierwszych 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127

1)

cudzoziemiec nie może rozpocząć wykonywania pracy u innego podmiotu niż określony

w zezwoleniu,

2)

cudzoziemiec nie może zmienić stanowiska, na jakim jest zatrudniony,

3)

cudzoziemcowi nie można wypłacać wynagrodzenia niższego niż określone w zezwoleniu

- bez zmiany tego zezwolenia.

3.

Zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nie jest wymagana w przypadku zmiany

nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy, a

także w przypadku przejęcia zakładu pracy lub jego części przez inny podmiot.

4.

Zmiany zezwolenia, o którym mowa w art. 127, wojewoda odmawia, gdy

1)

okres, w którym cudzoziemiec pozostaje bez pracy

a)

przekracza 3 miesiące liczone od dnia utraty pracy do dnia złożenia przez cudzoziemca

wniosku o zmianę zezwolenia ze względu na zmianę podmiotu powierzającego mu wykonywanie

pracy lub

b)

wystąpił więcej niż 2 razy w trakcie ważności zezwolenia, lub

2)

cudzoziemiec nie powiadomił wojewody o utracie pracy w terminie wskazanym w art. 134

ust. 1, lub

3)

cudzoziemiec przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 127 pkt 1, lub

4)

podmiot, który będzie powierzał pracę cudzoziemcowi, nie spełnia warunków, o których

mowa w art. 127 pkt 2 lub 3, lub

5)

okres ważności zmienionego zezwolenia przekroczy 3 lata.

1.

Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia

potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy.

2.

O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3.

Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia, o którym mowa

w art. 127.

W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, określa

się okres ważności tego zezwolenia i wskazuje się

1)

podmiot, u którego cudzoziemiec ma wykonywać pracę;

2)

stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma być zatrudniony;

3)

wynagrodzenie;

4)

minimalny wymiar czasu pracy i rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać

pracę.

Wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu odpis decyzji o

1)

udzieleniu, odmowie udzielenia i cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 127, cudzoziemcowi,

który zamieszkiwał przez okres 18 miesięcy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

na podstawie dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta UE”;

2)

udzieleniu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE posiadaczowi zezwolenia,

o którym mowa w art. 127.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość minimalnego wynagrodzenia wymaganego

do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, w taki sposób, aby

wysokość minimalnego wynagrodzenia nie była niższa niż równowartość 150% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku kalendarzowym

obliczanego na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego

w danym roku na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 887).

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca delegowanego

przez pracodawcę zagranicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się

cudzoziemcowi, jeżeli

1)

posiada zezwolenie na pracę w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia mu pracy, jeżeli zezwolenie

na pracę nie jest wymagane;

2)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia cudzoziemca na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów

utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

4)

ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania.

2.

Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się przepis art. 114

ust. 2.

Przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 nie stosuje się do cudzoziemca czasowo oddelegowanego

w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę

mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionego do

przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się

cudzoziemcowi, jeżeli celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest

prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym

zakresie na tym terytorium oraz spełnione są następujące warunki

1)

cudzoziemiec posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu,

c)

zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu,

gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów odrębnych;

2)

cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3)

podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą

a)

w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca osiągnął

dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie,

w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w trzecim kwartale roku

poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania

budownictwa mieszkaniowego

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2071 oraz z 2016 r. poz. 195, 615 i 1250) lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez

okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami

polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, lub

b)

wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych

w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków,

w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania

korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworzonej przez cudzoziemca spółki komandytowej,

komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej

albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął

lub nabył.

3.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się

cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji

w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył

lub której udziały lub akcje objął lub nabył, o ile cudzoziemiec spełnia warunki,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a spółka spełnia warunki, o których mowa w ust.

1 pkt 3.

4.

Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym

mowa w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy

art. 114 ust. 2.

5.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, obywatelowi

Republiki Tureckiej w związku z prowadzeniem lub zamiarem prowadzenia przez niego

działalności gospodarczej na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium, stosuje się

przepis art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie

między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz. Urz. WE L 293 z 29.12.1972,

str. 4, z późn. zm.).

Do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 142 ust. 3, stosuje

się przepisy art. 117.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia,

studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego

stopnia udziela się cudzoziemcowi, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych lub studiów

doktoranckich, zwanych dalej „studiami”, także wtedy, gdy studia te stanowią kontynuację

lub uzupełnienie studiów podjętych przez cudzoziemca na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, oraz gdy spełnione są łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec przedłoży

a)

zaświadczenie jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia lub o kontynuacji

studiów,

b)

dowód uiszczenia opłaty, jeżeli podejmuje lub kontynuuje studia odpłatne;

2)

cudzoziemiec posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i podróży powrotnej

do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,

które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów studiów.

2.

Zezwolenia w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego

stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia udziela

się także cudzoziemcowi, który zamierza odbyć kurs przygotowawczy do podjęcia nauki

na tych studiach w języku polskim i spełnia warunki określone w ust. 1.

1.

Pierwszego zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 1, udziela się na okres 15 miesięcy.

2.

Jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie, o którym mowa w art.

144 ust. 1, uzasadnia pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez

okres krótszy niż 1 rok, pierwszego zezwolenia udziela się na czas trwania roku akademickiego

lub studiów, przedłużony o 3 miesiące.

3.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 2, udziela się na okres trwania kursu przygotowawczego

do podjęcia nauki w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach

drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia

przedłużony o 3 miesiące.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia jednostki

prowadzącej studia o przyjęciu cudzoziemca na studia lub o kontynuowaniu przez niego

studiów, zawierającego imię i nazwisko cudzoziemca, datę i miejsce jego urodzenia,

obywatelstwo, numer dokumentu potwierdzającego jego tożsamość oraz państwo wydania

dokumentu tożsamości, nazwę i adres jednostki prowadzącej studia, termin rozpoczęcia

kształcenia, okres kształcenia, na jaki cudzoziemiec został przyjęty, określenie formy

i poziomu studiów, mając na uwadze uzyskanie informacji niezbędnych do wydania zezwolenia

na pobyt czasowy w celu kształcenia oraz ujednolicenie danych zawartych w zaświadczeniu

i formy zaświadczenia.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, cudzoziemcowi odmawia

się udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 144, gdy

1)

posiada zezwolenie na pobyt czasowy w celu podjęcia lub kontynuacji studiów lub szkolenia

zawodowego, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit. b, lub

2)

wykonuje pracę lub prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, chyba że ubiega się o udzielenie mu kolejnego zezwolenia, o którym mowa

w art. 144.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1, cudzoziemcowi można odmówić udzielenia

kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 144, gdy nie zaliczył roku studiów w określonym

terminie.

2.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, cudzoziemcowi można cofnąć kolejne zezwolenie,

o którym mowa w art. 144, gdy nie zaliczył roku studiów w określonym terminie.

1.

Postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144,

powinno być prowadzone z uwzględnieniem terminu rozpoczęcia nauki przewidzianego programem

studiów oraz w sposób ułatwiający przyjmowanie w celu podjęcia lub kontynuowania studiów

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców, którzy uczestniczą w programach

Unii Europejskiej wzmacniających mobilność do Unii Europejskiej jako obszaru docelowego

lub w obrębie Unii Europejskiej.

2.

O udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144, wojewoda zawiadamia

rektora uczelni lub kierownika innej jednostki prowadzącej studia, wskazanej przez

cudzoziemca we wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia.

3.

Rektor uczelni lub kierownik innej jednostki prowadzącej studia niezwłocznie zawiadamia

pisemnie wojewodę, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144,

o skreśleniu cudzoziemca z listy studentów, a także o niezaliczeniu roku studiów w

określonym terminie.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalną wysokość środków finansowych, jakie musi posiadać cudzoziemiec podejmujący

lub kontynuujący studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokrycie kosztów

utrzymania i kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo

kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;

2)

dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt 1,

zgodnie z prawem.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni konieczność określenia

takiej minimalnej wysokości środków finansowych, o których mowa w ust. 1, aby były

one wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

cudzoziemca i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu bez konieczności korzystania

z pomocy społecznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych udziela się cudzoziemcowi

będącemu naukowcem, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych na podstawie umowy o przyjęciu

go w celu realizacji projektu badawczego zawartej z jednostką naukową, o której mowa

w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1620, z 2015 r. poz. 249 i 1268 oraz z 2016 r. poz. 1020 i 1311), zatwierdzoną w tym celu przez ministra właściwego do spraw nauki na podstawie decyzji

oraz gdy cudzoziemiec przedstawi

1)

umowę o przyjęciu go w celu realizacji projektu badawczego zawartą z jednostką naukową

mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

pisemne oświadczenie jednostki naukowej, w którym zobowiązuje się ona do poniesienia

kosztów pobytu naukowca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także kosztów wykonania

decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu pokrytych ze środków publicznych przed

upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy, jeżeli podstawą do wydania decyzji o

zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu będzie jego nielegalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i kosztów podróży powrotnej

do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,

które udzieli pozwolenia na wjazd albo przedstawi dokumenty potwierdzające posiadanie

tych środków.

2.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych udziela się także cudzoziemcowi,

który posiada dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

Rady nr 1030/2002, opatrzony adnotacją „naukowiec”, wydany przez inne państwo członkowskie

Unii Europejskiej, jeżeli umowa o przyjęciu go w celu realizacji projektu badawczego

zawarta z właściwą jednostką naukową tego państwa przewiduje przeprowadzenie badań

naukowych lub prac rozwojowych także na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 2, zamiast umowy, o której mowa w ust. 1 pkt 1,

przedstawia umowę o przyjęciu go w celu realizacji projektu badawczego zawartą z jednostką

naukową mającą siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

Decyzję w sprawie zatwierdzenia jednostki naukowej wydaje się, na wniosek tej jednostki,

na okres 5 lat, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach na okres krótszy.

5.

Do przedłużenia zatwierdzenia jednostki naukowej stosuje się przepisy ust. 4.

6.

Minister właściwy do spraw nauki może wydać decyzję o odmowie przedłużenia okresu

zatwierdzenia albo o cofnięciu zatwierdzenia jednostki naukowej w przypadku, gdy

1)

jednostka naukowa zaprzestała prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, lub

2)

jednostka naukowa nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 152 ust. 4 i art.

156, lub

3)

umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego została zawarta

wskutek poświadczenia nieprawdy.

7.

Jednostka naukowa, której odmówiono przedłużenia okresu zatwierdzenia lub której cofnięto

zatwierdzenie ze względu na okoliczności, o których mowa w ust. 6 pkt 2 i 3, nie może

ponownie ubiegać się o zatwierdzenie przed upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się

decyzji o odmowie przedłużenia jego okresu lub cofnięciu zatwierdzenia.

8.

Aktualna lista zatwierdzonych jednostek naukowych jest ogłaszana w dzienniku urzędowym

ministra właściwego do spraw nauki.

Traci moc ustawa z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 389, 539 i 1137).

1.

Jednostka naukowa zawiera z naukowcem umowę o przyjęciu go w celu realizacji projektu

badawczego, gdy

1)

projekt ten został zatwierdzony przez właściwe organy jednostki naukowej;

2)

naukowiec posiada na czas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów pobytu i kosztów podróży powrotnej

do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,

które udzieli pozwolenia na wjazd,

b)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rozpatrując zatwierdzenie projektu badawczego,

uwzględniają

1)

cel i czas trwania badań naukowych lub prac rozwojowych oraz środki finansowe niezbędne

do ich przeprowadzenia;

2)

dokumenty potwierdzające kwalifikacje naukowca istotne ze względu na prowadzone badania

naukowe lub prace rozwojowe.

3.

Umowę o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego zawiera się jako

umowę o pracę, umowę o dzieło lub umowę zlecenia, obejmującą w szczególności

1)

zobowiązanie

a)

naukowca do uczestniczenia w realizacji projektu badawczego,

b)

jednostki naukowej do stworzenia naukowcowi warunków do realizacji jego zobowiązania;

2)

określenie wynagrodzenia naukowca oraz warunków jego pracy.

4.

Jednostka naukowa wydaje naukowcowi pisemne oświadczenie, w którym zobowiązuje się

do poniesienia kosztów pobytu naukowca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a

także kosztów wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, pokrytych ze

środków publicznych przed upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy, jeżeli przesłanką

wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu będzie jego nielegalny pobyt

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego wygasa, w przypadku

gdy cudzoziemcowi odmówi się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub udzielenia

zezwolenia na pobyt czasowy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2015 r., z wyjątkiem art. 21 ust. 2 i 3,

art. 41, art. 42 i art. 45 ust. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2018 r.

Jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy uzasadnia

zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy

niż 3 lata, zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych udziela

się na okres realizacji projektu badawczego lub na okres prowadzenia badań naukowych

lub prac rozwojowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych odmawia się w przypadkach,

o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych,

gdy cudzoziemiec

1)

zamierza prowadzić, w ramach studiów doktoranckich, badania naukowe i prace rozwojowe

w rozumieniu art. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki lub

2)

jest oddelegowany przez jednostkę naukową z siedzibą na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej do jednostki naukowej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Jednostka naukowa informuje niezwłocznie wojewodę, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt czasowy lub przed którym toczy się postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi

takiego zezwolenia, o zdarzeniach mogących stanowić przeszkodę w wykonaniu umowy o

przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego.

2.

Jednostka naukowa sporządza i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw nauki pisemne

potwierdzenie wykonania wszystkich badań naukowych lub prac rozwojowych w ramach projektu

badawczego, którego dotyczyła umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu

badawczego, w terminie 2 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalną wysokość środków finansowych, jakie musi posiadać cudzoziemiec prowadzący

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej badania naukowe lub prace rozwojowe na pokrycie

kosztów utrzymania i kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania

albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;

2)

dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt 1,

zgodnie z prawem.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni konieczność określenia

takiej minimalnej wysokości środków finansowych, o których mowa w ust. 1, aby były

one wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

cudzoziemca i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu bez konieczności korzystania

z pomocy społecznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej

udziela się cudzoziemcowi, gdy

1)

pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem

Rzeczypospolitej Polskiej albo

2)

jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca pozostającego w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej

Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego

zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela

Rzeczypospolitej Polskiej udziela się kolejnego zezwolenia w przypadku

1)

rozwodu lub separacji cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, gdy przemawia za

tym jego ważny interes, albo

2)

owdowienia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo

3)

śmierci rodzica małoletniego dziecka, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, gdy przemawia

za tym ważny interes tego dziecka.

3.

Zezwolenia na pobyt czasowy w przypadkach, o których mowa w ust. 2, udziela się jednorazowo

na okres nie dłuższy niż 3 lata.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną udziela się cudzoziemcowi,

jeżeli spełnia łącznie następujące warunki

1)

przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w

celu połączenia się z rodziną i jest członkiem rodziny cudzoziemca zamieszkującego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

na podstawie zezwolenia na pobyt stały,

b)

na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,

c)

w związku z nadaniem mu statusu uchodźcy,

d)

w związku z udzieleniem mu ochrony uzupełniającej,

e)

co najmniej przez okres 2 lat na podstawie kolejnych zezwoleń na pobyt czasowy, w

tym bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy

dla członka rodziny - na podstawie zezwolenia udzielonego mu na okres pobytu nie krótszy

niż 1 rok,

f)

na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 ust. 1,

g)

na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w celu prowadzenia badań naukowych,

gdy cudzoziemiec ten posiada dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit.

a rozporządzenia Rady nr 1030/2002, opatrzony adnotacją „naukowiec”, wydany przez

inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli umowa o przyjęciu cudzoziemca

w celu realizacji projektu badawczego zawarta z właściwą jednostką naukową tego państwa

przewiduje przeprowadzenie badań naukowych także na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

h)

na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym

wysokich kwalifikacji,

i)

w związku z udzieleniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych;

2)

posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

3)

ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się do zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia

się z rodziną udzielanego członkowi rodziny cudzoziemca, któremu nadano status uchodźcy

lub udzielono ochrony uzupełniającej, gdy wniosek o udzielenie mu tego zezwolenia

został złożony przed upływem 6 miesięcy od dnia uzyskania statusu uchodźcy lub udzielenia

ochrony uzupełniającej.

3.

Za członka rodziny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uważa się

1)

osobę pozostającą z cudzoziemcem w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej

związku małżeńskim;

2)

małoletnie dziecko cudzoziemca i osoby pozostającej z nim w uznawanym przez prawo

Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim, w tym także dziecko przysposobione;

3)

małoletnie dziecko cudzoziemca, w tym także dziecko przysposobione, pozostające na

jego utrzymaniu, nad którym cudzoziemiec sprawuje faktycznie władzę rodzicielską;

4)

małoletnie dziecko osoby, o której mowa w pkt 1, w tym także dziecko przysposobione,

pozostające na jej utrzymaniu, nad którym sprawuje ona faktycznie władzę rodzicielską.

4.

Za członka rodziny małoletniego cudzoziemca, któremu nadano status uchodźcy lub udzielono

ochrony uzupełniającej, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez

opieki, uważa się także jego wstępnego w linii prostej lub osobę pełnoletnią odpowiedzialną

za małoletniego zgodnie z prawem obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.

Zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić

1)

cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obywatela polskiego lub obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej innym niż

ten, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnie z tym obywatelem

- ze względu na

a)

zależność finansową od niego lub pozostawanie z nim w gospodarstwie domowym, w kraju,

z którego przybył cudzoziemiec, lub

b)

poważne względy zdrowotne wymagające osobistej opieki ze strony tego obywatela

- jeżeli cudzoziemiec spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2;

2)

małoletniemu dziecku cudzoziemca, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie wizy krajowej lub zezwolenia na pobyt czasowy, jeżeli dziecko to urodziło

się w okresie ważności tej wizy krajowej lub zezwolenia na pobyt czasowy, a cudzoziemiec

spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2 i 3;

3)

cudzoziemcowi prowadzącemu życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r.

(Dz. U. z 1993 r. poz. 284, z późn. zm., z zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelem polskim lub

obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, z którym przebywa wspólnie na tym terytorium,

jeżeli cudzoziemiec spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się cudzoziemcowi, który spełnia wymogi, o których

mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2 i 3, i który

1)

pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z cudzoziemcem

zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

a)

jednej z przesłanek, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. a-g i i, oraz przebywa

na tym terytorium,

b)

zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. h, i przebywa na tym terytorium

lub terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

- co najmniej od 5 lat na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy w celu połączenia się

z rodziną;

2)

jest pełnoletnim dzieckiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie

a)

jednej z przesłanek, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. a-g i i, oraz przebywa

na tym terytorium,

b)

zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. h, i przebywa na tym terytorium

lub terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

- co najmniej od 5 lat na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy w celu połączenia się

z rodziną.

2.

Cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną, udziela się zezwolenia

na pobyt czasowy, gdy przemawia za tym jego ważny interes, w przypadku

1)

rozwodu, separacji lub owdowienia tego cudzoziemca, jeżeli pozostawał w uznawanym

przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z cudzoziemcem zamieszkującym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie jednej z przesłanek, o których

mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1, lub

2)

śmierci jego rodzica będącego cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie jednej z przesłanek, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1,

lub

3)

śmierci jego małoletniego dziecka, któremu nadano status uchodźcy lub udzielono ochrony

uzupełniającej.

3.

Do okresu pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. b, zalicza się

okresy, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 159 ust. 1, udziela się cudzoziemcowi

na okres

1)

do dnia, w którym upływa termin ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego cudzoziemcowi,

do którego członek rodziny przybył lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

3 lat - w przypadku gdy cudzoziemcowi, do którego członek rodziny przybył lub z którym

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udzielono zezwolenia na pobyt stały,

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, ochrony uzupełniającej, zgody na

pobyt ze względów humanitarnych lub nadano mu status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 160 pkt 2, udziela się na okres

do dnia, w którym upływa termin ważności wizy krajowej lub zezwolenia na pobyt czasowy

udzielonych przedstawicielowi ustawowemu dziecka.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 161 ust. 2, zezwolenia na pobyt czasowy udziela

się jednorazowo na okres do 3 lat.

1.

Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt

czasowy dla członka rodziny cudzoziemca posiada dochód, o którym mowa w art. 159 ust.

1 pkt 2 lit. b, stosuje się przepis art. 114 ust. 2.

2.

Wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu uważa się za spełniony również

wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca będzie pokrywał członek rodziny obowiązany

do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1,

w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, cudzoziemcowi odmawia

się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy

1)

dla członka rodziny - obywatela Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku cudzoziemca

pozostającego w związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

w celu połączenia się z rodziną - w przypadku cudzoziemca pozostającego - w związku

małżeńskim z cudzoziemcem, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1

- gdy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy.

2.

Do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej

Polskiej lub zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną nie stosuje

się przepisu art. 100 ust. 1 pkt 8, w przypadku gdy cudzoziemiec ubiega się o kolejne

zezwolenie.

3.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 158 ust. 1 pkt 2 lub art. 160 pkt 2, nie można

odmówić udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, jeżeli wyłączną przyczyną odmowy byłby

nielegalny pobyt tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4

Do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną nie

stosuje się przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 w przypadku członka rodziny cudzoziemca,

o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d, jeżeli rodzina istniała już w

kraju pochodzenia cudzoziemca, a członek jego rodziny przebywał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w dniu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez tego cudzoziemca.

W przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub gdy wystąpiła przynajmniej

jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2, 4 lub 5, cudzoziemcowi

cofa się

1)

zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej

udzielone cudzoziemcowi pozostającemu w związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

zezwolenie w celu połączenia się z rodziną udzielone cudzoziemcowi pozostającemu w

związku małżeńskim z cudzoziemcem, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały lub

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym

mowa w art. 159 ust. 1, uwzględnia się

1)

interes małoletniego dziecka;

2)

charakter i trwałość więzi rodzinnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

okres pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

istnienie więzi rodzinnych, kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia.

Cudzoziemcowi udziela się zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną

na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do

którego członek jego rodziny przybywa lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, o którym

mowa w art. 158 ust. 1 pkt 1 lub art. 159 ust. 3 pkt 1, organ, który prowadzi to postępowanie,

ustala, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy.

2.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, w szczególności ustala się, czy okoliczności

sprawy wskazują na to, że

1)

jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie

małżeństwa, o ile nie wynikało to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub danej

grupie społecznej;

2)

małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;

3)

małżonkowie nie zamieszkują wspólnie lub nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego;

4)

małżonkowie nie spotkali się przed zawarciem małżeństwa;

5)

małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;

6)

małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych

okoliczności ich dotyczących;

7)

jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już pozorne małżeństwa.

3.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, o którym

mowa w art. 160 pkt 3, organ, który prowadzi to postępowanie, ustala w szczególności,

czy więzi tego cudzoziemca z obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej

są rzeczywiste i stałe.

4.

W celu dokonania ustaleń, o których mowa w ust. 1-3, organ prowadzący postępowanie

może zwrócić się z wnioskiem do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta

placówki Straży Granicznej, właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o

przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 11 ust. 1.

5.

Przy dokonywaniu ustaleń, o których mowa w ust. 1-3, oraz przeprowadzaniu czynności,

o których mowa w art. 11 ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Cudzoziemcowi, w stosunku do którego istnieje domniemanie, że jest ofiarą handlu ludźmi

w rozumieniu art. 115 § 22 Kodeksu karnego, wydaje się zaświadczenie potwierdzające istnienie tego domniemania.

1.

Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny przez

okres ważności wydanego mu zaświadczenia, o którym mowa w art. 170.

2.

Pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 170, przestaje się uważać za legalny z chwilą

odnotowania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rejestrze, o którym

mowa w art. 428 ust. 1 pkt 7, informacji, że cudzoziemiec aktywnie, dobrowolnie i

z własnej inicjatywy ponownie nawiązał kontakt z osobami podejrzanymi o popełnienie

przestępstwa, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.

3.

Informację, o której mowa w ust. 2, przekazuje organ, który wydał zaświadczenie, o

którym mowa w art. 170.

1.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, wydaje cudzoziemcowi organ właściwy do prowadzenia

postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.

2.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, jest ważne przez okres 3 miesięcy od dnia

jego wydania, a w przypadku małoletniego cudzoziemca - przez okres 4 miesięcy od dnia

jego wydania.

Organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym mowa

w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, poucza cudzoziemca na piśmie w języku dla niego zrozumiałym o przepisach zawartych

w art. 171 i art. 172.

Organ, który wydał cudzoziemcowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, powiadamia

o tym fakcie ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,

o którym mowa w art. 170, uwzględniając cel, w jakim zaświadczenie jest wydawane,

oraz dane potwierdzające tożsamość cudzoziemca.

Zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi udziela się cudzoziemcowi, jeżeli

łącznie spełnia następujące warunki

1)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

podjął współpracę z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo,

o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego;

3)

zerwał kontakty z osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstwa, o którym mowa w

art. 189a § 1 Kodeksu karnego.

Zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi udziela się na okres co najmniej

6 miesięcy.

W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy dla

ofiar handlu ludźmi nie stosuje się przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2 i 4-6 oraz art.

100 ust. 1 pkt 2, 3 i 6-9.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt

czasowy dla ofiar handlu ludźmi zapewnia cudzoziemcowi, który nie włada w wystarczającym

stopniu językiem polskim, możliwość korzystania z pomocy tłumacza.

Zezwolenie na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi cofa się cudzoziemcowi

1)

w przypadkach, o których mowa w art. 101 pkt 1 lub 2, w szczególności gdy cudzoziemiec

zaprzestał współpracy z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie o

przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, lub jeżeli postępowanie to zostało zakończone, lub

2)

gdy wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1

pkt 4 lub 5.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można udzielić cudzoziemcowi,

który przebywa na tym terytorium, jeżeli

1)

jest obowiązany do osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej

lub

2)

obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga jego wyjątkowa

sytuacja osobista, lub

3)

obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, można udzielić na okres niezbędny do realizacji

celu, ze względu na który zezwolenie zostało udzielone, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.

3.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, można także udzielić, gdy okoliczności ubiegania

się o to zezwolenie nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art.

181 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2, 3 i 6-8.

1.

Wojewoda, rozpatrując wniosek cudzoziemca o udzielenie mu zezwolenia, o którym mowa

w art. 181 ust. 1, zwraca się z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt na tym terytorium może stanowić zagrożenie

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,

do

1)

komendanta oddziału Straży Granicznej;

2)

komendanta wojewódzkiego Policji;

3)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Wojewoda, w razie potrzeby, może zwrócić się o przekazanie informacji, o których mowa

w ust. 1, także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania

cudzoziemca za granicą lub do innych organów.

3.

Komendanci, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

lub konsul przekazują wojewodzie informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 7

dni roboczych od dnia otrzymania wniosku o jej przekazanie.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 3, może być przedłużony

do 30 dni roboczych, o czym komendanci, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, i Szef

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 - także

konsul, informują wojewodę.

5.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3 lub 4, wymóg uzyskania informacji, o której

mowa w ust. 1, uznaje się za spełniony.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do cudzoziemca, który nie ukończył 13. roku życia.

Udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, odmawia się cudzoziemcowi

w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 i 3-5.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1, cofa się cudzoziemcowi, gdy ustał cel

pobytu, ze względu na który zezwolenie zostało udzielone, lub gdy wystąpiła przynajmniej

jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3-5.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności udziela się cudzoziemcowi,

jeżeli

1)

zamierza jako członek rodziny zamieszkiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wspólnie z pracownikiem migrującym, o którym mowa w pkt 19 części I i art. 19 części II Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w

Turynie dnia 18 października 1961 r.

(Dz. U. z 1999 r. poz. 67, z 2010 r. poz. 491 oraz z 2011 r. poz. 1007), lub z prowadzącym na tym terytorium działalność gospodarczą na własny rachunek cudzoziemcem,

o którym mowa w art. 19 ust. 10 części II Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia

18 października 1961 r., lub

2)

jest urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej małoletnim dzieckiem cudzoziemca

przebywającym na tym terytorium bez opieki, lub

3)

posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej oraz

a)

zamierza wykonywać pracę lub prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium lub

b)

zamierza podjąć lub kontynuować na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej studia lub

szkolenie zawodowe, lub

c)

wykaże, że zachodzą inne okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

jest członkiem rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 3, z którym przebywał na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i towarzyszy mu lub chce się z nim

połączyć, lub

5)

posiada uprawnienie do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

zasadach określonych w decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia Republiki Tureckiej i EWG

z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia, która to Rada została

powołana na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r. (Dz. Urz. WE L 217 z 29.12.1964, str. 3685; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,

rozdz. 11, t. 11 str. 1).

2.

Do członka rodziny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się załącznik do Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. w zakresie dotyczącym jej art. 19 ust. 6.

3.

Do członka rodziny cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się przepisy

art. 159 ust. 3.

Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi,

jeżeli

1)

zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować

a)

naukę lub

b)

szkolenie zawodowe, lub

2)

jest absolwentem polskiej uczelni oraz poszukuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

pracy, lub

3)

jest duchownym, członkiem zakonu lub osobą pełniącą funkcję religijną w kościele lub

związku wyznaniowym, którego status jest uregulowany umową międzynarodową, przepisami

obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawa lub który działa na podstawie

wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych, i jeżeli jego pobyt na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związany z pełnioną funkcją lub przygotowaniem

do jej pełnienia, lub

4)

jest pokrzywdzonym, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, lub

5)

bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia przebywał na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w pkt 4, do czasu otrzymania zaległego wynagrodzenia od podmiotu powierzającego wykonywanie

pracy albo podmiotu, o którym mowa w art. 6 lub art. 7 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r.

o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6)

jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność

poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r., a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, lub

7)

jego wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej naruszałby prawa dziecka, określone

w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych

dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. poz. 526, z 2000 r. poz. 11 oraz z 2013 r.

poz. 677), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, a cudzoziemiec

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, lub

8)

wykazał, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-7, rozdziałach 2-10 i

art. 186 ust. 1, uzasadniające jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 1, 3 lub 4, zezwolenia na pobyt

czasowy ze względu na inne okoliczności udziela się cudzoziemcowi, jeżeli posiada

1)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4, niezależnie od wymogów

określonych w ust. 1, zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności

udziela się cudzoziemcowi, jeżeli ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

miejsce zamieszkania.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 187, zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na

inne okoliczności można udzielić, jeżeli cudzoziemiec, o którym mowa w art. 187

1)

pkt 1-3, 5 lub 8, posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

pkt 1 lit. b, pkt 2 lub 8, posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego

na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

3)

pkt 1 lit. a, posiada wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów nauki, utrzymania

i powrotu;

4)

pkt 1-3, 5 lub 8, ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

5)

pkt 5, ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej utrzymanie.

4.

Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym

mowa w art. 186 ust. 1 lub art. 187, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

i ust. 3 pkt 2, stosuje się przepisy art. 114 ust. 2.

5.

Wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu uważa się za spełniony również

wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca będzie pokrywał członek rodziny obowiązany

do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne

okoliczności cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 5, stosuje się przepis

art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia Republiki Tureckiej i EWG z dnia 19 września

1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia, która to Rada została powołana na podstawie

Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r.

2.

W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ze względu

na inne okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 4, stosuje się przepisy

art. 169.

Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności cudzoziemcowi udziela

się na okres

1)

ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego cudzoziemcowi, któremu cudzoziemiec

ubiegający się o zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności towarzyszy

lub z którym zamierza się połączyć - w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1

pkt 4;

2)

nauki lub szkolenia zawodowego, nie na dłużej jednak niż na okres 1 roku - w przypadku,

o którym mowa w art. 187 pkt 1;

3)

1 roku - w przypadku, o którym mowa w art. 187 pkt 2.

1.

Do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne

okoliczności nie stosuje się przepisów

1)

art. 100 ust. 1 pkt 9 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 2 lub art.

187 pkt 4;

2)

art. 100 ust. 1 pkt 8 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4, jeżeli

cudzoziemiec ubiega się o udzielenie mu kolejnego zezwolenia;

3)

art. 100 ust. 1 pkt 6 i 7 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4;

4)

art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz 6-9 w przypadkach, o których mowa w art. 186 ust. 1

pkt 5 lub art. 187 pkt 6 lub 7.

2.

Cudzoziemcowi, który osiągnął pełnoletność w trakcie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na

inne okoliczności w ciągu 1 roku od dnia, w którym osiągnął pełnoletność, nie można

odmówić udzielenia tego zezwolenia, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes

cudzoziemca, a wyłączną podstawą odmowy byłby jego nielegalny pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Zezwolenia udzielonego ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 186 ust.

1 pkt 3 lub 4, nie cofa się cudzoziemcowi, gdy podlegając obowiązkowi leczenia na

podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie.

2.

Zezwolenie udzielone ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1

pkt 5 lub art. 187 pkt 6 lub 7, cofa się cudzoziemcowi w przypadkach, o których mowa

w art. 100 ust. 1 pkt 4 lub 5 lub art. 101 pkt 1.

Wojewoda informuje Szefa Urzędu o

1)

udzieleniu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3, zezwolenia na pobyt

czasowy ze względu na inne okoliczności, o cofnięciu mu takiego zezwolenia lub o odmowie

udzielenia kolejnego takiego zezwolenia;

2)

cofnięciu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 4, zezwolenia na pobyt

czasowy udzielonego ze względu na inne okoliczności lub o odmowie udzielenia mu kolejnego

takiego zezwolenia.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalną wysokość środków finansowych, jakie będzie musiał posiadać cudzoziemiec,

który zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować naukę,

na pokrycie kosztów utrzymania i kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia

lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia

na wjazd;

2)

dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt 1,

zgodnie z prawem.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni konieczność określenia

takiej minimalnej wysokości środków finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, aby

były one wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej cudzoziemca i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu bez konieczności

korzystania z pomocy społecznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

1.

Zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego

wniosek, jeżeli

1)

jest dzieckiem cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego UE pozostającym pod jego władzą rodzicielską

a)

urodzonym po udzieleniu temu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub

b)

urodzonym w okresie ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego temu cudzoziemcowi,

lub

2)

jest dzieckiem obywatela polskiego pozostającym pod jego władzą rodzicielską, lub

3)

jest osobą o polskim pochodzeniu i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na stałe, lub

4)

pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem

polskim przez co najmniej 3 lata przed dniem, w którym złożył wniosek o udzielenie

mu zezwolenia na pobyt stały, i bezpośrednio przed złożeniem tego wniosku przebywał

nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż

2 lata na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z pozostawaniem

w związku małżeńskim z obywatelem polskim lub w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy,

ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych, lub

5)

jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu art. 115 § 22 Kodeksu karnego i

a)

przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku

o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 1 rok na podstawie

zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi,

b)

współpracował z organami ścigania w postępowaniu karnym w sprawie o przestępstwo,

o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego,

c)

ma uzasadnione obawy przed powrotem do państwa pochodzenia, potwierdzone przez prokuratora

prowadzącego postępowanie w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, lub

6)

bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały przebywał

nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż

5 lat na podstawie statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt ze

względów humanitarnych, lub

7)

bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały przebywał

nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż

10 lat na podstawie zgody na pobyt tolerowany udzielonej na podstawie art. 351 pkt

1 lub 3, lub

8)

udzielono mu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej azylu, lub

9)

posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na stałe.

2.

Do ustalenia polskiego pochodzenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się

przepisy art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1392 oraz z 2015 r. poz. 1274).

3

Do okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lub 7, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie nadanego statusu uchodźcy lub udzielonej ochrony

uzupełniającej wlicza się okres jego pobytu na tym terytorium w toku postępowania

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, nawet jeżeli przebywał w tym okresie

w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.

4.

Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący podstawę do udzielenia

mu zezwolenia na pobyt stały uznaje się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw w nim

nie była dłuższa niż 6 miesięcy i wszystkie przerwy nie przekroczyły łącznie 10 miesięcy

w okresach stanowiących podstawę do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały, chyba

że przerwa była spowodowana

1)

wykonywaniem przez cudzoziemca obowiązków zawodowych lub świadczeniem przez niego

pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą,

którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

2)

towarzyszeniem cudzoziemcowi, o którym mowa w pkt 1, przez jego małżonka lub małoletnie

dziecko, lub

3)

szczególną sytuacją osobistą wymagającą obecności cudzoziemca poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i trwała nie dłużej niż 6 miesięcy, lub

4)

wyjazdem poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu odbycia praktyk lub uczestnictwa

w zajęciach, przewidzianych w toku studiów w polskiej uczelni.

1.

Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na

pobyt stały, gdy cudzoziemiec

1)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

nielegalnie lub

b)

na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i pobytu na tym terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1

pkt 23, lub

c)

na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, lub

d)

na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub

2)

jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców

lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju,

lub

3)

odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub

4)

został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony

w decyzji w tej sprawie, także w przypadku przedłużenia tego terminu, lub

5)

jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których

mowa w art. 299 ust. 6, lub

6)

przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub

7)

nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego

obowiązany.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1-5 nie stosuje się do cudzoziemca, któremu udzielono azylu w

Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 1 lit. a nie stosuje się do urodzonego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej małoletniego dziecka cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały

lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, oraz do dziecka obywatela polskiego,

które pozostaje pod władzą rodzicielską tego obywatela.

4.

Przepisu ust. 1 pkt 1 lit. c nie stosuje się do cudzoziemców, o których mowa w art.

195 ust. 1 pkt 3.

1.

Udzielenia zezwolenia na pobyt stały odmawia się cudzoziemcowi, jeżeli

1)

nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 195 ust. 1, lub

2)

obowiązuje wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany, lub

3)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

4)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

5)

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6)

podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie przez niego związku małżeńskiego

z obywatelem polskim, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej

ustawy, lub

7)

w postępowaniu w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia

a)

złożył on wniosek o udzielenie zezwolenia zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub

fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje,

lub

b)

zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

8)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał on przewidziane

prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie

w całości wykonania decyzji właściwego organu, lub

9)

nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa.

2.

Udzielenia zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust.

1 pkt 3, odmawia się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 lub 7.

3.

Udzielenia zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust.

1 pkt 8, odmawia się, jeżeli nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 195 ust.

1.

4.

Do ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 7, nie stosuje się przepisu

art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, zezwolenia na pobyt stały można udzielić tylko w razie istnienia poważnych

przyczyn uzasadniających jego udzielenie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub

z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało

wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda, rozpatrując wniosek o udzielenie cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt stały, zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji

Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji.

3.

Wojewoda informuje właściwy organ innego państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały

w przypadku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, jeżeli

1)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub

2)

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

w postępowaniu w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia

a)

złożył on wniosek o udzielenie zezwolenia zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub

fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje,

lub

b)

zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

4)

został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne

na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności, lub

5)

opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 6 lat.

2.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w

1)

art. 195 ust. 1 pkt 3, cofa się zezwolenie na pobyt stały w przypadkach, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, 3 lub 5;

2)

art. 195 ust. 1 pkt 8, cofa się zezwolenie na pobyt stały w przypadku pozbawienia

go azylu w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Jeżeli podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały był fakt pozostawania

w związku małżeńskim z obywatelem polskim, zezwolenie można cofnąć, jeżeli cudzoziemiec

rozwiódł się w ciągu 2 lat od dnia, w którym udzielono mu zezwolenia na pobyt stały.

4.

Do ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się przepisu

art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zezwolenie na pobyt stały wygasa z mocy prawa z dniem

1)

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE albo

2)

nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego.

1.

Zezwolenia na pobyt stały udziela cudzoziemcowi lub odmawia jego udzielenia wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.

2.

Zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, w drodze decyzji.

3.

Decyzję w sprawie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a w przypadku gdy cudzoziemiec

opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda, który udzielił tego zezwolenia

1)

z urzędu albo

2)

na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta

Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału Straży

Granicznej lub komendanta wojewódzkiego Policji.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały osobiście, nie

później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały nie został złożony przez cudzoziemca

osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem

pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

3.

W przypadku cudzoziemca będącego

1)

osobą małoletnią - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały składają rodzice

lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jedno z rodziców lub jeden z ustanowionych

przez sąd opiekunów;

2)

osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt

stały składa opiekun ustanowiony przez sąd;

3)

osobą małoletnią bez opieki - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały składa

kurator.

4.

Przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi będącemu

osobą małoletnią, która ukończyła 6. rok życia, jest wymagana jego obecność.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do małoletniego dziecka cudzoziemca, któremu udzielono

zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, oraz

do dziecka obywatela polskiego, które pozostaje pod władzą rodzicielską tego obywatela.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na formularzu zawierającym

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;

2)

dane lub informacje dotyczące małżonka cudzoziemca, o których mowa w art. 13;

3)

następujące dane dotyczące dokumentu podróży cudzoziemca

a)

serię i numer,

b)

datę wydania i datę upływu ważności,

c)

nazwę organu wydającego,

d)

liczbę osób wpisanych do dokumentu podróży;

4)

informacje o

a)

podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie 5 lat przed dniem złożenia

wniosku,

b)

poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie

dla cudzoziemców, o zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia

wolności lub o jego tymczasowym aresztowaniu;

6)

informację o zobowiązaniach podatkowych cudzoziemca wobec Skarbu Państwa;

7)

wzór podpisu cudzoziemca.

2.

Składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec uzasadnia go, składa pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań pisemne oświadczenie, że dane

zawarte we wniosku są prawdziwe, oraz przedstawia ważny dokument podróży i dołącza

do niego

1)

aktualną fotografię;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt stały.

3.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

tożsamość.

4.

Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt stały pobiera się

odciski linii papilarnych.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały;

2)

liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na

pobyt stały i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące tych fotografii;

3)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt stały;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania

karty pobytu.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt stały i możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek udzielenia

tego zezwolenia.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi będącemu

małżonkiem obywatela polskiego organ, który prowadzi to postępowanie, ustala, czy

związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy.

2.

Do ustalenia, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy art. 169 ust. 2, 4 i 5.

1.

Jeżeli wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały został złożony

w czasie jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie zawiera

braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie

1)

wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla, który potwierdza

złożenie wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały;

2)

pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od

dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia mu zezwolenia

na pobyt stały stanie się ostateczna.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia

cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały na wniosek strony.

1.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wojewoda

zasięga informacji, czy wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt na tym

terytorium stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Informacji, o której mowa w ust. 1, zasięga się na wniosek, który składa się do

1)

komendanta oddziału Straży Granicznej;

2)

komendanta wojewódzkiego Policji;

3)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, w szczególnie uzasadnionych przypadkach można złożyć

również do innych organów niż te, o których mowa w ust. 2.

4.

Komendanci, o których mowa w ust. 2, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

organy, o których mowa w ust. 3, przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w

terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60

dni.

6.

Organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę o przedłużeniu terminu,

o którym mowa w ust. 5.

7.

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 2 i 3, nie przekażą informacji w terminach, o

których mowa w ust. 4 lub 5, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.

8.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który nie ukończył 13. roku życia.

W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda ustala, czy zachodzą przesłanki

do cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały i informuje o tym, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

1.

Wojewoda informuje organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca

o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ Straży Granicznej ustala, czy zachodzą

przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

Postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały powinno

zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia, a postępowanie

odwoławcze - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania.

1.

Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi na czas

nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku

i spełnia łącznie następujące warunki

1)

posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów

utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli wymogi, o których mowa w art.

114 ust. 2, spełniał

1)

w ciągu 2 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem

wniosku - w przypadku, o którym mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1;

2)

w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem

wniosku - w pozostałych przypadkach.

1.

Do 5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa

w art. 211 ust. 1, zalicza się

1)

łączny okres legalnego pobytu na terytorium Unii Europejskiej, jeżeli cudzoziemiec

przebywał legalnie i nieprzerwanie na tym terytorium co najmniej przez 5 lat na podstawie

wydanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej dokumentu pobytowego, o którym

mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta

UE”, w tym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - co najmniej przez 2 lata bezpośrednio

przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym

wysokich kwalifikacji;

2

cały okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w toku postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej, jeżeli przekroczył on 18 miesięcy;

3)

połowę okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku cudzoziemca

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9 lub 10, lub

b)

na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 144 lub art. 187 pkt 1 lit. b, lub

c

w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

2.

Do 5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa

w art. 211 ust. 1, nie zalicza się pobytu cudzoziemca

1)

będącego pracownikiem delegowanym przez usługodawcę w celu transgranicznego świadczenia

usług lub będącego usługodawcą świadczącym usługi transgraniczne;

2)

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen

upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na

tym terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23;

3)

w okresie jego nauki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

który został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu

określony w decyzji w tej sprawie, także w przypadku przedłużenia tego terminu;

5)

który jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach,

o których mowa w art. 299 ust. 6;

6)

będącego członkiem misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego lub

inną osobą zrównaną z nimi na podstawie ustaw, umów międzynarodowych lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych;

7)

o którym mowa w art. 181 ust. 1;

8

w toku postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej, w przypadku gdy

postępowanie to zakończyło się odmową nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony

uzupełniającej;

9)

na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

3.

Pobyt cudzoziemca stanowiący podstawę do udzielenia mu zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego UE uznaje się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw w nim

1)

nie była dłuższa niż 6 miesięcy i wszystkie przerwy nie przekroczyły łącznie 10 miesięcy

w 5-letnim okresie, o którym mowa w art. 211 ust. 1 - w przypadku pobytu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

nie była dłuższa niż 12 miesięcy i wszystkie przerwy nie przekroczyły łącznie 18 miesięcy

w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - w przypadku pobytu na terytorium innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt

czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli przerwa była spowodowana

1)

wykonywaniem przez cudzoziemca obowiązków zawodowych lub świadczeniem przez niego

pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą,

którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

2)

towarzyszeniem cudzoziemcowi, o którym mowa w pkt 1, przez jego małżonka lub małoletnie

dziecko, lub

3)

szczególną sytuacją osobistą wymagającą obecności cudzoziemca poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i trwała nie dłużej niż 6 miesięcy, lub

4)

wyjazdem poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu odbycia praktyk lub uczestnictwa

w zajęciach, przewidzianych w toku studiów w polskiej uczelni.

Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na

pobyt rezydenta długoterminowego UE, gdy cudzoziemiec

1)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

nielegalnie lub

b)

na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i pobytu na tym terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1

pkt 23, lub

c)

w celu odbycia studiów lub szkolenia zawodowego, lub

d)

w związku z zamiarem podjęcia lub kontynuowania nauki na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

e)

w związku z uzyskaniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany,

azylu lub ochrony czasowej, lub

f

w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub udzielenie azylu,

lub

g)

na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, lub

h)

na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

lub

2)

jest pracownikiem delegowanym przez usługodawcę w celu transgranicznego świadczenia

usług lub usługodawcą świadczącym usługi transgraniczne, lub

3)

jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców

lub jest wobec niego stosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju,

lub

4)

odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub

5)

został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony

w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, także w przypadku przedłużenia tego

terminu, lub

6)

jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których

mowa w art. 299 ust. 6, lub

7)

przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub

8)

nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego

obowiązany.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE, jeżeli

1)

nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 211 ust. 1, lub

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

2.

Na okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie można się powoływać w celach gospodarczych.

1.

Cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli

1)

nabycie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nastąpiło w sposób niezgodny

z prawem lub

2)

stanowi on rzeczywiste i poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub

3)

opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 6 lat, lub

4)

opuścił on terytorium Unii Europejskiej na okres następujących kolejno po sobie

a)

12 miesięcy lub

b)

24 miesięcy, jeżeli posiadał zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy

w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji lub jest członkiem rodziny cudzoziemca,

który takie zezwolenie posiadał, lub

5)

uzyskał on na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zezwolenie

na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub

6)

został on pozbawiony statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej na podstawie przepisów

ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE zostało udzielone w związku

z pobytem na tym terytorium na podstawie statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

2.

Na zagrożenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie można się powoływać w celach gospodarczych.

3.

W postępowaniu w sprawie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE ze względu na okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględnia się

1)

okres pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wiek cudzoziemca;

3)

związki cudzoziemca z Rzecząpospolitą Polską lub brak związków z państwem pochodzenia;

4)

skutki cofnięcia zezwolenia dla cudzoziemca i członków jego rodziny.

Do udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE cudzoziemcowi,

któremu cofnięto takie zezwolenie ze względu na przesłanki, o których mowa w art.

215 ust. 1 pkt 3-5, nie stosuje się art. 219 ust. 1 pkt 4 i 9.

Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE wygasa z mocy prawa z dniem nabycia

obywatelstwa polskiego.

1.

Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela cudzoziemcowi lub odmawia

mu jego udzielenia, w drodze decyzji, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu

cudzoziemca.

2.

Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE cofa, w drodze decyzji, z urzędu

lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału

Straży Granicznej lub komendanta wojewódzkiego Policji, wojewoda

1)

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca albo

2)

który udzielił zezwolenia - w przypadku gdy cudzoziemiec opuścił terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE na formularzu zawierającym

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;

2)

imię, nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo i miejsce zamieszkania członków

rodziny cudzoziemca pozostających na jego utrzymaniu, zamieszkałych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa;

3)

następujące dane dotyczące dokumentu podróży cudzoziemca

a)

serię i numer,

b)

datę wydania i datę upływu ważności,

c)

nazwę organu wydającego,

d)

liczbę osób wpisanych do dokumentu podróży;

4)

informacje o

a)

podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie 5 lat przed dniem złożenia

wniosku,

b)

poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

informacje o

a)

źródle dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca i członków

rodziny pozostających na jego utrzymaniu,

b)

liczbie osób pozostających na utrzymaniu cudzoziemca,

c)

wysokości dochodu cudzoziemca w okresie ostatnich 3 lat, a w przypadku, o którym mowa

w art. 212 ust. 1 pkt 1 - w okresie ostatnich 2 lat;

6)

informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

7)

informację o udzielonym cudzoziemcowi w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

zezwoleniu na pobyt rezydenta długoterminowego UE;

8)

informację o pobycie na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej na

podstawie dokumentu pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE” wydanego przez inne

niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz o przerwach

w tym pobycie;

9)

informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie

dla cudzoziemców, o zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia

wolności lub o jego tymczasowym aresztowaniu;

10)

wzór podpisu cudzoziemca.

2.

Składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec uzasadnia go, składa pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań pisemne oświadczenie, że dane

zawarte we wniosku są prawdziwe, oraz przedstawia ważny dokument podróży oraz tytuł

prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym będzie przebywał, i dołącza do

niego

1)

aktualną fotografię;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

3.

Za tytuł prawny, o którym mowa w ust. 2, nie uznaje się umowy użyczenia lokalu, chyba

że użyczającym jest zstępny, wstępny, małżonek, rodzice małżonka lub rodzeństwo cudzoziemca.

4.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

tożsamość.

5.

Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE pobiera się odciski linii papilarnych.

W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda

informuje właściwy organ innego państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji, o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE.

W przypadku gdy cudzoziemiec posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, wojewoda przekazuje

Szefowi Urzędu kopię decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE;

2)

liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na

pobyt rezydenta długoterminowego UE i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące tych

fotografii;

3)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego UE;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania

karty pobytu.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE i możliwości skutecznej weryfikacji

przesłanek udzielenia tego zezwolenia.

Do udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE stosuje się przepisy art. 202 oraz art. 206-210.

Szef Urzędu w terminie 1 miesiąca od otrzymania wniosku innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej udziela informacji temu państwu, czy cudzoziemiec nadal posiada

ochronę międzynarodową w Rzeczypospolitej Polskiej.

Szef Urzędu w przypadku przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską odpowiedzialności za

ochronę międzynarodową zwraca się do właściwego organu innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, które wydało zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE

z adnotacją o przyznanej ochronie międzynarodowej, z wnioskiem o zmianę tej adnotacji.

Cudzoziemcowi mogą być wydane następujące dokumenty

1)

karta pobytu;

2)

polski dokument podróży dla cudzoziemca;

3)

polski dokument tożsamości cudzoziemca;

4)

tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca;

5)

dokument potwierdzający posiadanie zgody na pobyt tolerowany o nazwie „zgoda na pobyt

tolerowany”.

W przypadku gdy którykolwiek z dokumentów, o których mowa w art. 226, został wydany

osobie nieuprawnionej, organ wydający ten dokument stwierdza, w drodze decyzji, jego

nieważność.

W dokumentach, o których mowa w art. 226, nie umieszcza się podpisu ich posiadacza,

gdy są one wydawane

1)

osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia, lub

2)

osobie, która ukończyła 13. rok życia, ale z powodu swojej niepełnosprawności nie

może złożyć podpisu samodzielnie.

1.

Dokumenty, o których mowa w art. 226, wydaje się i wymienia na wniosek cudzoziemca.

2.

Pierwszą kartę pobytu wydaje się z urzędu.

3.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca, w przypadku małoletniego cudzoziemca urodzonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przebywającego na tym terytorium bez opieki

rodziców, można wydać także z urzędu.

4.

Pierwszą kartę pobytu w przypadku cudzoziemca, który

1)

przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w

celu połączenia z rodziną lub

2)

jest członkiem najbliższej rodziny repatrianta, lub

3)

uzyskał zgodę na pobyt ze względów humanitarnych

- wydaje się na wniosek cudzoziemca.

5.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca w przypadku cudzoziemca

1)

podlegającego relokacji lub przesiedleniu - wydaje się na wniosek Szefa Urzędu;

2)

o którym mowa w art. 268 pkt 2 - można wydać także z urzędu.

6.

Przed wydaniem pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na pobyt

rezydenta długoterminowego UE i wcześniej posiadał zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej w związku z pobytem

na podstawie ochrony międzynarodowej, wojewoda zwraca się, za pośrednictwem Szefa

Urzędu, do tego państwa członkowskiego w celu ustalenia, czy cudzoziemiec nie został

pozbawiony ochrony międzynarodowej.

7

Wydanie karty pobytu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9, następuje

po zwróceniu przez niego Karty Polaka, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1187, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz. 753).

1.

Wniosek o wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1-3 i 5, należy złożyć

w terminie 14 dni po wystąpieniu przesłanek do ich wymiany, o których mowa w przepisach

niniejszego działu.

2.

Wniosek o wydanie kolejnej karty pobytu należy złożyć co najmniej na 30 dni przed

upływem okresu ważności karty pobytu.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o wydanie lub wymianę dokumentów, o których mowa w art.

226, na formularzu zawierającym

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;

2)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, dotyczące objętych wnioskiem

dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu podróży - w przypadku wniosku o wydanie

lub wymianę polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca albo o wydanie tymczasowego

polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca;

3)

adres zameldowania na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące.

2.

Cudzoziemiec, składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia ważny dokument

podróży i dołącza do wniosku

1)

aktualne fotografie swoją i osób objętych wnioskiem;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych i okoliczności podanych we wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada lub nie ma możliwości

uzyskania dokumentu podróży, zamiast ważnego dokumentu podróży dopuszcza się przedstawienie

innego dokumentu potwierdzającego tożsamość cudzoziemca.

4.

Cudzoziemiec, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, składając wniosek o wydanie polskiego dokumentu

tożsamości cudzoziemca jest zwolniony z obowiązku przedstawienia ważnego dokumentu

podróży lub innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość, jeżeli z uwagi na szczególne

okoliczności nie posiada takich dokumentów i nie ma możliwości ich uzyskania.

1.

W przypadku utraty lub uszkodzenia dokumentu, o którym mowa w art. 226 pkt 1-3 i 5,

cudzoziemiec, w terminie 3 dni od dnia jego utraty lub uszkodzenia, zawiadamia o tym

fakcie organ, który wydał ten dokument.

2.

Cudzoziemcowi, który zawiadomił o utracie lub uszkodzeniu dokumentu, o którym mowa

w art. 226 pkt 1-3 i 5, wydaje się nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające ten fakt.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest ważne do czasu wydania cudzoziemcowi kolejnego

dokumentu, nie dłużej jednak niż przez 2 miesiące.

4.

Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu zawierającym dane,

o których mowa w art. 244 ust. 1, oraz podpis zawiadamiającego.

1.

Cudzoziemiec, który odzyskał utracony dokument, o którym mowa w art. 226 pkt 1-3 i

5, zawiadamia o tym fakcie, w terminie 3 dni od dnia jego odzyskania, organ, który

wydał ten dokument.

2.

Cudzoziemiec, który otrzymał kolejny dokument wydany w miejsce utraconego, niezwłocznie

zwraca odzyskany dokument organowi, który ten dokument wydał.

1.

Osoba, która znalazła cudzy dokument, o którym mowa w art. 226 pkt 1-3 i 5, niezwłocznie

przekazuje go wojewodzie, komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu), komendantowi powiatowemu

(miejskiemu) Policji, komendantowi komisariatu Policji, innemu organowi administracji

publicznej lub konsulowi Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, przekazują niezwłocznie znaleziony dokument organowi,

który go wydał, w celu unieważnienia.

1.

Dokumenty, o których mowa w art. 226, wydaje się lub wymienia po uiszczeniu opłaty.

2.

Dochody z opłat za wydanie i wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226, stanowią

dochód budżetu państwa.

Opłaty, o której mowa w art. 235 ust. 1, nie pobiera się w przypadku

1)

wydania pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, który w Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał

a)

status uchodźcy,

b)

ochronę uzupełniającą,

c)

zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;

2)

wydania pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej

udzielono zezwolenia na pobyt stały jako członkowi najbliższej rodziny repatrianta;

3)

gdy wydany lub wymieniony dokument zawierał wady techniczne;

4)

wydania z urzędu polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca małoletniemu cudzoziemcowi;

5)

wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży cudzoziemcowi relokowanemu lub przesiedlanemu

albo w przypadku przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;

6)

wymiany karty pobytu z powodu okoliczności, o których mowa w art. 241 pkt 5 lub 6.

1.

Ulga w opłacie za wydanie lub wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226, przysługuje

cudzoziemcom

1)

którzy znajdują się w trudnej sytuacji materialnej;

2)

których celem pobytu jest pobieranie nauki w szkole ponadgimnazjalnej i szkole wyższej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

małoletnim, którzy w dniu złożenia wniosku o wydanie lub wymianę karty pobytu lub

dokumentu nie ukończyli 16 lat.

2.

Ulga w opłacie, o której mowa w ust. 1, wynosi 50% kwoty określonej w przepisach wydanych

na podstawie art. 239 ust. 1.

W przypadku zawinionej utraty lub zawinionego zniszczenia dokumentów, o których mowa

w art. 226 pkt 1-3 i 5, opłatę za wymianę tych dokumentów podwyższa się do 300% w

stosunku do opłat określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 239 ust. 1.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłat pobieranych w Rzeczypospolitej Polskiej za wydanie i wymianę karty

pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości

cudzoziemca i dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” oraz za wydanie tymczasowego polskiego

dokumentu podróży dla cudzoziemca;

2)

tryb uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1;

3)

dokumenty wymagane do uzyskania ulg, o których mowa w art. 237 ust. 1;

4)

wysokość opłat pobieranych w Rzeczypospolitej Polskiej za wymianę karty pobytu, polskiego

dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca i dokumentu

„zgoda na pobyt tolerowany” w przypadku zawinionej ich utraty albo zawinionego ich

zniszczenia.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

jednostkowe koszty wytworzenia i wydania lub wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu

podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca i dokumentu „zgoda

na pobyt tolerowany” oraz wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca;

2)

zróżnicowanie wysokości opłat za wymianę dokumentów w przypadku zawinionej ich utraty

lub zniszczenia, w zależności od ilości zdarzeń powodujących konieczność wydania nowych

dokumentów.

Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono

1)

zezwolenia na pobyt czasowy;

2)

zezwolenia na pobyt stały;

3)

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;

4)

zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

Kartę pobytu wymienia się w przypadku

1)

zmiany danych umieszczonych w dotychczasowej karcie pobytu;

2)

zmiany wizerunku twarzy posiadacza karty pobytu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego

w tej karcie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza

karty;

3)

jej utraty;

4)

jej uszkodzenia;

5)

przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską odpowiedzialności za ochronę międzynarodową

posiadacza karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego UE z adnotacją, o której mowa w art. 244 ust. 1 pkt 18;

6)

przejęcia przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej odpowiedzialności za ochronę

międzynarodową posiadacza karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego

pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem

podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy.

1.

Karta pobytu wydana cudzoziemcowi w przypadku udzielenia mu

1)

zezwolenia na pobyt czasowy - jest ważna przez okres, na który udzielono mu tego zezwolenia;

2)

zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;

3)

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5 lat od

dnia jej wydania;

4)

zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia jej

wydania.

2.

Kolejna karta pobytu wydana cudzoziemcowi po upływie terminu ważności karty pobytu

wydanej w związku z udzieleniem mu

1)

zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;

2)

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5 lat od

dnia jej wydania;

3)

zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia jej

wydania.

1.

W karcie pobytu umieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy;

4)

informację o obywatelstwie;

5)

informację o płci;

6)

informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu;

7)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

8)

informację o rodzaju udzielonego zezwolenia;

9)

adnotację „naukowiec” - w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 151;

10)

adnotację „Niebieska Karta UE” - w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 127;

11)

adnotację „dostęp do rynku pracy” - w przypadku zezwolenia udzielonego cudzoziemcowi,

który jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę;

12)

adnotację „Poprzednio posiadacz Niebieskiej Karty UE” - w przypadku zezwolenia na

pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi, któremu udzielono zezwolenia

na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji;

13)

obraz linii papilarnych;

14)

nazwę organu wydającego kartę;

15)

datę wydania karty;

16)

datę upływu okresu ważności karty;

17)

fotografię cudzoziemca;

18)

adnotację „ochrona międzynarodowa przyznana przez... (wskazanie państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, które ją przyznało) w dniu... (data przyznania ochrony międzynarodowej)”

- w przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi,

któremu przyznano ochronę międzynarodową.

2.

Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, karta pobytu może zawierać podpis

cudzoziemca oraz zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5 lub

16.

3.

W karcie pobytu wydawanej osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest

fizycznie niemożliwe, nie umieszcza się obrazu linii papilarnych.

4.

W karcie pobytu nie umieszcza się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, gdy cudzoziemiec

nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące.

1.

Kartę pobytu wydaje lub odmawia jej wydania wojewoda, który udzielił cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego UE.

2.

Kartę pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody na pobyt ze względów

humanitarnych, wydaje lub odmawia jej wydania komendant oddziału Straży Granicznej

lub komendant placówki Straży Granicznej, który udzielił tej zgody.

3.

Kartę pobytu wymienia lub odmawia jej wymiany wojewoda właściwy ze względu na miejsce

pobytu cudzoziemca.

4.

Kartę pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody na pobyt ze względów

humanitarnych, wymienia lub odmawia jej wymiany komendant oddziału Straży Granicznej

lub komendant placówki Straży Granicznej, właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się do wydania lub odmowy wydania kolejnej karty pobytu.

6.

Odmowa wydania albo wymiany karty pobytu następuje w drodze decyzji.

7.

Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży

Granicznej w sprawach wydania albo wymiany karty pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu

udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jest Szef Urzędu.

8.

W przypadku gdy zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych

udzielił Szef Urzędu lub gdy Szef Urzędu wydał decyzję o wydaniu albo wymianie karty

pobytu, kartę pobytu wydaje lub wymienia odpowiednio organ, o którym mowa w ust. 1

lub 2, który orzekał w tych sprawach w pierwszej instancji.

Organ właściwy do wydania karty pobytu pobiera odciski linii papilarnych od cudzoziemca,

który składa wniosek o

1)

wydanie pierwszej karty pobytu w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4;

2)

wydanie kolejnej karty pobytu;

3)

wymianę karty pobytu.

Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie wydania karty pobytu lub jej wymiany,

gdy cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu

lub jej wymiany.

1.

Cudzoziemiec odbiera kartę pobytu osobiście.

2.

W przypadku gdy karta pobytu została wydana cudzoziemcowi, który nie ukończył 13.

roku życia, odbiera tę kartę jego przedstawiciel ustawowy lub kurator.

3.

Cudzoziemcowi odbierającemu kartę pobytu udostępnia się czytnik elektroniczny w celu

sprawdzenia, czy jego dane osobowe umieszczone w karcie są zgodne ze stanem faktycznym.

1.

Cudzoziemiec zwraca kartę pobytu organowi, który ją wydał, gdy

1)

nabył obywatelstwo polskie;

2)

wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności tego dokumentu;

3)

wydano decyzję o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego UE;

4)

wydano decyzję o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt czasowy;

5)

wydano decyzję o cofnięciu mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych;

6)

wydana decyzja o udzieleniu mu zezwolenia na pobyt czasowy wygasła z mocy prawa na

podstawie art. 102 albo na podstawie art. 307 ust. 1;

7)

wydana decyzja o udzieleniu mu zezwolenia na pobyt stały wygasła z mocy prawa na podstawie

art. 200 pkt 1;

8)

wydana decyzja o udzielaniu mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych wygasła z

mocy prawa na podstawie art. 354 ust. 1 pkt 1, 3 lub 4.

2.

Cudzoziemiec zwraca kartę pobytu niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14

dni od dnia, w którym

1)

doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo

2)

decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2-8, stała się ostateczna albo wygasła.

3.

Osoba obowiązana do zgłoszenia zgonu na podstawie art.65 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego

(Dz. U. z 2011 r. poz. 1264 oraz z 2012 r. poz. 1529)

4.

Organ, któremu zwrócono kartę pobytu, wydaje na wniosek cudzoziemca nieodpłatnie zaświadczenie

o zwrocie karty pobytu ważne przez okres 30 dni.

Kartę pobytu unieważnia się w przypadku

1)

jej utraty albo uszkodzenia - z dniem zgłoszenia utraty albo uszkodzenia do właściwego

organu;

2)

jej wymiany z powodu zmiany

a)

wizerunku twarzy posiadacza karty w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego w tej

karcie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza karty,

b)

danych w niej umieszczonych

- z dniem odbioru nowej karty;

3)

nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu karty;

4)

zgonu posiadacza karty pobytu - z dniem uzyskania informacji przez organ o zgonie

cudzoziemca;

5)

gdy cudzoziemiec nie zwróci jej, gdy wydano mu decyzję, o której mowa w art. 249 ust.

1 pkt 2-8 - z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna albo wygasła.

Kartę pobytu unieważnia

1)

organ, który tę kartę wydał, w przypadku

a)

nabycia przez posiadacza karty pobytu obywatelstwa polskiego albo jego zgonu,

b)

gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego UE, zgody na pobyt ze względów humanitarnych,

decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub decyzja o stwierdzeniu nieważności

karty pobytu stała się ostateczna,

c)

przekazania cudzej karty pobytu przez osobę, która ją znalazła, chyba że karta ta

została już unieważniona,

d)

zwrócenia przez cudzoziemca odzyskanej karty pobytu w przypadku, o którym mowa w art.

233 ust. 2, chyba że karta ta została już unieważniona,

e)

wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy w związku z uzyskaniem

przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE,

f)

wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały w związku z uzyskaniem

przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,

g)

wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych w związku

z uzyskaniem przez cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub zezwolenia

na pobyt stały,

h)

wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych w związku

z zawiadomieniem o zrzeczeniu się prawa do korzystania z tej zgody lub powrotem do

kraju pochodzenia;

2)

organ, który wymienia kartę pobytu, w przypadku

a)

zgłoszenia do właściwego organu utraty lub uszkodzenia karty pobytu,

b)

odbioru nowej karty pobytu w przypadkach, o których mowa w art. 241 pkt 1 i 2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się cudzoziemcowi, który utracił swój

dokument podróży albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność,

a nie jest możliwe otrzymanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży, gdy cudzoziemcowi

udzielono

1)

zezwolenia na pobyt stały;

2)

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;

3)

ochrony uzupełniającej;

4)

zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

1.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca w okresie swojej ważności uprawnia cudzoziemca

do wielokrotnego przekraczania granicy.

2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres jednego roku od dnia

jego wydania.

Wydanie cudzoziemcowi polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca nie zwalnia go z

obowiązku podjęcia działań zmierzających do uzyskania przez niego dokumentu podróży.

1.

W polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca umieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

informację o obywatelstwie;

4)

informację o płci;

5)

nazwę organu wydającego;

6)

datę wydania dokumentu;

7)

datę upływu okresu ważności dokumentu;

8)

fotografię cudzoziemca;

2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca zawiera podpis posiadacza i może zawierać

zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 lub 7.

Wymiana polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje w przypadku

1)

zmiany danych umieszczonych w dotychczasowym dokumencie;

2)

zmiany wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego

w dokumencie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza

dokumentu;

3)

utraty dokumentu;

4)

uszkodzenia dokumentu.

1.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje lub odmawia jego wydania, wymienia

lub odmawia jego wymiany wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

2.

Odmowa wydania lub wymiany dokumentu, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji.

1.

Cudzoziemiec zwraca polski dokument podróży dla cudzoziemca organowi, który go wydał,

gdy

1)

nabył obywatelstwo polskie;

2)

wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności tego dokumentu;

3)

wydano decyzję o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego UE lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych;

4)

wydano decyzję o pozbawieniu go ochrony uzupełniającej;

5)

otrzymał dokument podróży.

2.

Cudzoziemiec zwraca polski dokument podróży dla cudzoziemca niezwłocznie, nie później

jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym

1)

doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego;

2)

doręczono mu dokument podróży;

3)

decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2-4, stała się ostateczna.

3.

W pozostałym zakresie do zwrotu polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca stosuje

się przepisy art. 249 ust. 3 i 4.

1.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca unieważnia się w przypadku

1)

utraty albo uszkodzenia tego dokumentu - z dniem zgłoszenia jego utraty albo uszkodzenia

do właściwego organu;

2)

wymiany dokumentu z powodu zmiany

a)

wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego

w dokumencie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza

dokumentu,

b)

danych w nim umieszczonych

- z dniem odbioru nowego dokumentu;

3)

nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu dokumentu;

4)

zgonu posiadacza dokumentu - z dniem uzyskania przez organ informacji o jego zgonie;

5)

gdy cudzoziemiec, któremu po utracie polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca wydano

kolejny dokument, zwrócił odzyskany polski dokument podróży, chyba że dokument ten

został już unieważniony - z dniem jego zwrócenia;

6)

gdy cudzoziemiec nie zwrócił polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca po otrzymaniu

dokumentu podróży - niezwłocznie po uzyskaniu przez cudzoziemca informacji o otrzymaniu

dokumentu podróży.

2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca unieważnia

1)

organ, który ten dokument wydał, w przypadku

a)

nabycia przez posiadacza tego dokumentu obywatelstwa polskiego albo jego zgonu,

b)

gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE, zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub decyzja o pozbawieniu ochrony uzupełniającej

albo o stwierdzeniu nieważności dokumentu stała się ostateczna,

c)

przekazania dokumentu przez osobę, która go znalazła, chyba że dokument ten został

już unieważniony,

d)

zwrócenia przez cudzoziemca odzyskanego dokumentu w przypadku, o którym mowa w art.

233 ust. 2, chyba że dokument ten został już unieważniony,

e)

otrzymania przez cudzoziemca dokumentu podróży;

2)

organ, który ten dokument wymienił, w przypadku

a)

zgłoszenia do właściwego organu utraty lub uszkodzenia tego dokumentu,

b)

odbioru nowego dokumentu w przypadkach, o których mowa w art. 256 pkt 1 i 2.

1.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca może być wydany

1)

małoletniemu cudzoziemcowi urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przebywającemu

na tym terytorium bez opieki rodziców, jeżeli nie sprzeciwia się temu interes Rzeczypospolitej

Polskiej oraz przemawia za tym dobro dziecka;

2)

cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

zaświadczenia, o którym mowa w art. 170;

3)

cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiada

żadnego obywatelstwa, jeżeli przemawia za tym interes Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, polski dokument tożsamości cudzoziemca może

być wydany, jeżeli cudzoziemiec nie posiada dokumentu podróży i nie jest możliwe otrzymanie

przez niego innego dokumentu potwierdzającego tożsamość.

1.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca, w okresie swojej ważności, potwierdza tożsamość

cudzoziemca podczas pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz

nie potwierdza jego obywatelstwa.

2.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, nie uprawnia do przekroczenia granicy.

3.

Posiadanie przez cudzoziemca dokumentu, o którym mowa w ust. 1, nie zwalnia go z obowiązku

uzyskania wizy, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca jest ważny przez okres 1 roku od dnia wydania.

1.

W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca umieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona jego rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy;

4)

informację o płci;

5)

informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu;

6)

nazwę organu wydającego dokument;

7)

datę wydania dokumentu;

8)

datę upływu okresu ważności dokumentu;

9)

fotografię cudzoziemca;

10)

pouczenie, że dokument nie potwierdza obywatelstwa, nie uprawnia do przekraczania

granicy ani nie jest dokumentem potwierdzającym legalny pobyt.

2.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca zawiera podpis jego posiadacza i może zawierać

zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 8.

3.

W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca nie umieszcza się danych, o których mowa

w ust. 1 pkt 3, w przypadku gdy cudzoziemiec nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego

trwającego ponad 2 miesiące.

1.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca wydaje lub odmawia jego wydania, wymienia lub

odmawia jego wymiany wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

2.

Odmowa wydania lub wymiany polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca następuje w

drodze decyzji.

1.

Do wymiany polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca stosuje się przepisy art. 256.

2.

Cudzoziemiec zwraca polski dokument tożsamości cudzoziemca, gdy

1)

nabył obywatelstwo polskie;

2)

wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności tego dokumentu.

3.

Cudzoziemiec zwraca polski dokument tożsamości cudzoziemca organowi, który go wydał,

niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym

1)

doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo

2)

decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 2, stała się ostateczna.

4.

W pozostałym zakresie do zwrotu polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca stosuje

się przepisy art. 249 ust. 3 i 4.

1.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca unieważnia się w przypadku

1)

utraty albo uszkodzenia tego dokumentu - z dniem zgłoszenia jego utraty albo uszkodzenia

do właściwego organu;

2)

wymiany dokumentu z powodu zmiany

a)

wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego

w dokumencie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza

dokumentu,

b)

danych w nim umieszczonych

- z dniem odbioru nowego dokumentu;

3)

nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu dokumentu;

4)

zgonu posiadacza dokumentu - z dniem uzyskania informacji przez organ o jego zgonie;

5)

gdy cudzoziemiec, któremu po utracie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca wydano

kolejny dokument, zwrócił odzyskany polski dokument tożsamości cudzoziemca, chyba

że dokument ten został już unieważniony - z dniem jego zwrócenia.

2.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca unieważnia

1)

organ, który wydał ten dokument, w przypadku

a)

nabycia przez posiadacza tego dokumentu obywatelstwa polskiego albo jego zgonu,

b)

przekazania cudzego dokumentu przez osobę, która go znalazła, chyba że dokument został

już unieważniony,

c)

zwrócenia przez cudzoziemca odzyskanego dokumentu w przypadku, o którym mowa w art.

233 ust. 2, chyba że dokument został już unieważniony,

d)

gdy decyzja o stwierdzeniu nieważności dokumentu stała się ostateczna;

2)

organ, który wymienił ten dokument, w przypadku

a)

zgłoszenia do właściwego organu utraty lub uszkodzenia tego dokumentu,

b)

odbioru nowego dokumentu w przypadkach, o których mowa w art. 256 pkt 1 lub 2.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się cudzoziemcowi zamierzającemu

powrócić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który podczas pobytu za granicą

utracił swój dokument podróży albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź

utracił ważność, a nie jest możliwe otrzymanie przez niego nowego dokumentu podróży,

gdy

1)

cudzoziemcowi udzielono

a)

zezwolenia na pobyt stały,

b)

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,

c)

ochrony uzupełniającej,

d)

zgody na pobyt ze względów humanitarnych;

2)

cudzoziemcowi nadano status uchodźcy.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca może być wydany cudzoziemcowi,

który nie posiada dokumentu podróży i nie jest możliwe otrzymanie przez niego nowego

dokumentu podróży, gdy cudzoziemiec

1)

podlega relokacji lub przesiedleniu;

2)

zamierza opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub został zobowiązany do opuszczenia

tego terytorium.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca w okresie swojej ważności uprawnia

cudzoziemca

1)

o którym mowa w art. 267 i art. 268 pkt 1 - do jednokrotnego wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

o którym mowa w art. 268 pkt 2 - do wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres w nim oznaczony,

nie dłuższy jednak niż 7 dni.

1.

W tymczasowym polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca umieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia cudzoziemca;

3)

informację o obywatelstwie cudzoziemca;

4)

informację o płci cudzoziemca;

5)

informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu cudzoziemca;

6)

imiona i nazwiska, daty, miejsca i kraj urodzenia oraz płeć towarzyszących cudzoziemcowi

dzieci tego cudzoziemca lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką;

7)

nazwę organu wydającego dokument;

8)

imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby wydającej dokument;

9)

datę wydania dokumentu;

10)

datę upływu okresu ważności dokumentu;

11)

fotografię cudzoziemca;

12)

fotografie towarzyszących cudzoziemcowi jego dzieci lub innych małoletnich dzieci

znajdujących się pod jego opieką.

2.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca zawiera podpis posiadacza i może

zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 lub 10.

1.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje lub odmawia jego wydania

1)

w Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca,

a w przypadku, gdy cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej - komendant placówki Straży Granicznej;

2)

poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej - konsul.

2.

Odmowa wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje

w drodze decyzji.

3.

Od decyzji o odmowie wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

wydanej przez konsula przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten

sam organ.

4.

Organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta placówki Straży Granicznej w sprawach

dotyczących tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca jest Komendant

Główny Straży Granicznej.

5.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 7 dni od