Umowa międzynarodowa Decyzja Rady Unii Europejskiej nr 2014/335/UE, Euratom, z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

W niniejszej decyzji ustanawia się zasady przydziału zasobów własnych Unii w celu

zapewnienia, na mocy art. 311 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

finansowania rocznego budżetu Unii.

1.

Na zasoby własne zapisane w budżecie Unii składają się dochody pochodzące z następujących

źródeł

a)

tradycyjne zasoby własne składające się z opłat, składek, kwot dodatkowych lub wyrównawczych,

kwot lub czynników dodatkowych, ceł pobieranych na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej

i innych ceł, które zostały lub zostaną ustanowione przez instytucje Unii w odniesieniu

do handlu z państwami trzecimi, ceł na produkty objęte nieobowią-zującym już Traktatem

ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, a także wkładów i innych opłat

przewidzianych w ramach wspólnej organizacji rynków cukru;

b)

bez uszczerbku dla ust. 4 akapit drugi, zastosowanie stawki jednolitej obowiązującej

wszystkie państwa członkowskie w odniesieniu do zharmonizowanych podstaw VAT określonych

zgodnie z przepisami unijnymi. Podstawa brana pod uwagę w tym celu nie może przekraczać

50 % dochodu narodowego brutto (DNB) dla każdego państwa członkowskiego, jak określono

w ust. 7;

c)

bez uszczerbku dla ust. 5 akapit drugi, zastosowanie stawki jednolitej - która zostanie

określona zgodnie z procedurą budżetową z uwzględnieniem łącznej kwoty wszystkich

innych dochodów - do sumy DNB wszystkich państw członkowskich.

2.

Dochody pochodzące z wszelkich nowych opłat wprowadzonych w ramach wspólnej polityki

- zgodnie z TFUE - pod warunkiem zastosowania procedury określonej w art. 311 TFUE,

także stanowią zasoby własne zapisane w budżecie Unii.

3.

Państwa członkowskie zatrzymują - na poczet kosztów poboru - 20 % kwot, o których mowa w ust. 1 lit. a).

4.

Stawkę jednolitą, o której mowa w ust. 1 lit. b), ustala się na 0,30 %.

Wyłącznie w okresie 2014-2020 stawka poboru zasobów własnych opartych na VAT dla Niemiec,

Niderlandów i Szwecji jest ustalona na poziomie 0,15 %.

5.

Stawkę jednolitą, o której mowa w ust. 1 lit. c), stosuje się do DNB każdego państwa

członkowskiego.

Wyłącznie w okresie 2014-2020 Dania, Niderlandy i Szwecja korzystają z obniżek brutto

swoich rocznych wkładów opartych na DNB w wysokości, odpowiednio, 130 mln EUR, 695

mln EUR i 185 mln EUR. Austria korzysta z obniżek brutto swoich rocznych wkładów opartych

na DNB w wysokości 30 mln EUR w 2014 r., 20 mln EUR w 2015 r. i 10 mln EUR w 2016 r.

Kwoty te mierzone są w cenach z 2011 r. i są dostosowywane do cen bieżących poprzez

zastosowanie najnowszego deflatora PKB dla UE wyrażonego w euro i podanego przez Komisję,

który dostępny jest po sporządzeniu projektu budżetu. Te obniżki brutto przyznawane

są po obliczeniu korekty na rzecz Zjednoczonego Królestwa oraz jej finansowania, o

którym mowa w art. 4 i 5 niniejszej decyzji, i nie mają żadnego wpływu na tę korektę.

Te obniżki brutto finansowane są przez wszystkie państwa członkowskie.

6.

Jeżeli na początku roku budżetowego budżet nie został jeszcze przyjęty, do czasu wejścia

w życie nowych stawek nadal stosuje się obowiązujące stawia poboru zasobów opartych

na VAT i DNB.

7.

DNB, o którym mowa w ust. 1 lit. c), oznacza roczny DNB w cenach rynkowych, podany

przez Komisję w ramach stosowania rozporządzenia (UE) nr 549/2013 („ESA 2010”).

Gdyby zmiany wprowadzone do ESA 2010 miały spowodować istotne zmiany w DNB, o którym

mowa w ust. 1 lit. c), Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji i po konsultacji

z Parlamentem Europejskim, decyduje o tym, czy zmiany te mają mieć zastosowanie do

celów niniejszej decyzji.

1.

Łączna kwota zasobów własnych przydzielonych Unii na pokrycie rocznych środków na

płatności nie przekracza 1,23 % sumy DNB wszystkich państw członkowskich.

2.

Łączna kwota rocznych środków na zobowiązania zapisana w budżecie Unii nie przekracza

1,29 % sumy DNB wszystkich państw członkowskich.

Zachowuje się odpowiedni stosunek środków na zobowiązania do środków na płatności

dla zagwarantowania ich kompatybilności i umożliwienia przestrzegania w kolejnych

latach pułapu zgodnie z ust. 1.

3.

Do celów niniejszej decyzji, gdy tylko wszystkie państwa członkowskie przekażą swoje

dane na podstawie ES A 2010, Komisja przeliczy pułapy określone w ust. 1 i 2 według

następującego wzoru

\(

1,23\% (1,29\% ) \times {{GNIt - 2 + GNIt - 1 + GNItESA95} \over {GNIt - 2 + GNIt

- 1 + GNItESA2010}}

\)

We wzorze tym „t” oznacza ostatni pełny rok, dla którego dostępne są dane dotyczące

wyliczenia DNB.

4.

W przypadku gdy zmiany wprowadzone do ESA 2010 spowodują istotne zmiany poziomu DNB,

Komisja przeliczy pułapy określone w ust. 1 i 2, przeliczone zgodnie z ust. 3, według

następującego wzoru

\(

x\% (y\% ) \times {{GNIt - 2 + GNIt - 1 + GNItESAobecny} \over {GNIt - 2 + GNIt -

1 + GNItESAzmieniony}}

\)

We wzorze tym „t” oznacza ostatni pełny rok, dla którego dostępne są dane dotyczące wyliczenia DNB.

We wzorze tym „x” i „y” oznaczają, odpowiednio, pułapy przeliczone zgodnie z ust.

3.

Zjednoczonemu Królestwu przyznana zostaje korekta w odniesieniu do zakłóceń równowagi

budżetowej.

Korektę tę ustala się przez

a)

obliczenie różnicy, w poprzednim roku budżetowym, między

-

procentowym udziałem Zjednoczonego Królestwa w sumie nieograniczonych podstaw VAT,

a

-

procentowym udziałem Zjednoczonego Królestwa w sumie wydatków na rzecz państw członkowskich;

b)

pomnożenie tak obliczonej różnicy przez sumę wydatków na rzecz państw członkowskich;

c)

pomnożenie wyniku z lit. b) przez 0,66;

d)

odjęcie od wyniku z lit. c) skutków wynikających dla Zjednoczonego Królestwa z przejścia

na ograniczoną podstawę VAT oraz płatności, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. c),

a mianowicie różnicy między

-

tym, co Zjednoczone Królestwo musiałoby wpłacić na kwoty finansowane z zasobów, o

których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) i c), gdyby stawka jednolita została zastosowana

do nieograniczonych podstaw VAT, a

-

płatnościami Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art, 2 ust. 1 lit. b) i c);

e)

odjęcie od wyniku z lit. d) zysków netto Zjednoczonego Królestwa wynikających ze wzrostu

udziału procentowego zasobów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), zatrzymywanych

przez państwa członkowskie na pokrycie kosztów poboru i kosztów pokrewnych;

f)

dostosowanie obliczenia przez zmniejszenie sumy wydatków na rzecz państw członkowskich

o sumę wydatków na rzecz państw członkowskich w odniesieniu do tych z nich, które

przystąpiły do Unii po dniu 30 kwietnia 2004 r.,z wyjątkiem płatności bezpośrednich

w rolnictwie oraz wydatków związanych z rynkiem, jak również tej części wydatków na

rozwój obszarów wiejskich, która pochodzi z EFOGR, Sekcja Gwarancji.

1.

Koszt korekty ustalonej w art. 4 ponoszą państwa członkowskie inne niż Zjednoczone

Królestwo zgodnie z następującymi ustaleniami

a)

rozkład kosztów oblicza się najpierw przez odniesienie do udziału każdego państwa

członkowskiego w płatnościach, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. ć), z wyłączeniem

Zjednoczonego Królestwa i bez uwzględnienia przyznanych Danii, Niderlandom, Austrii

i Szwecji obniżek brutto wkładów opartych na DNB, o których mowa w art. 2 ust. 5;

b)

następnie rozkład kosztów dostosowuje się w taki sposób, aby ograniczyć udział Niemiec,

Niderlandów, Austrii i Szwecji w finansowaniu tej korekty do jednej czwartej ich normalnego

udziału wynikającego z tego obliczenia.

2.

Korekta zostaje przyznana Zjednoczonemu Królestwu przez obniżenie jego płatności wynikających

z zastosowania art. 2 ust. 1 lit. c). Koszty ponoszone przez pozostałe państwa członkowskie

dodaje się do ich płatności wynikających z zastosowania art. 2 ust. 1 lit. c) w odniesieniu

do każdego państwa członkowskiego.

3.

Komisja przeprowadza obliczenia wymagane w celu stosowania art. 2 ust. 5, art. 4 oraz

niniejszego artykułu.

4.

Jeżeli na początku roku budżetowego budżet nie został jeszcze przyjęty, zastosowanie

ma nadal korekta przyznana Zjednoczonemu Królestwu oraz koszty poniesione przez pozostałe

państwa członkowskie zgodnie z zapisami w ostatnim ostatecznie przyjętym budżecie.

Dochody, o których mowa w art. 2, wykorzystywane są, bez rozróżniania, na finansowanie

wszystkich wydatków zapisanych w rocznym budżecie Unii.

Wszelkie nadwyżki dochodów Unii w stosunku do całkowitych rzeczywistych wydatków podczas

roku budżetowego przenosi się na następny rok budżetowy.

1.

Zasoby własne Unii, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), pobierane są przez państwa

członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi,

które w stosownych przypadkach zostają dostosowane tak, aby spełniały wymagania określone

w przepisach unijnych.

Komisja analizuje odpowiednie przepisy krajowe przekazywane jej przez państwa członkowskie,

przekazuje państwom członkowskim dostosowania, które uważa za niezbędne w celu zapewnienia

zgodności tych przepisów z przepisami unijnymi, oraz - w razie potrzeby - składa sprawozdania

władzy budżetowej.

2.

Państwa członkowskie udostępniają Komisji zasoby przewidziane w art. 2 ust. 1 lit.

a), b) i c), zgodnie z rozporządzeniami przyjętymi na mocy art. 322 ust. 2 TFUE.

Rada, zgodnie z procedurą określoną w art. 311 akapit czwarty TFUE, ustanawia środki

wykonawcze w odniesieniu do następujących elementów systemu zasobów własnych

a)

procedury obliczania i zapisywania w budżecie rocznego salda budżetowego zgodnie z

art. 7;

b)

przepisów i ustaleń koniecznych do kontrolowania i nadzorowania dochodów, o których

mowa w art. 2, w tym wszelkich odpowiednich wymogów sprawozdawczych.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, uchyla się decyzję 2007/436/WE, Euratom. Wszelkie odniesienia

do: decyzji Rady 70/243/EWWiS, EWG, Euratom

2.

Artykuły 2, 4 i 5 decyzji 94/728/WE, Euratom, 2000/597/WE, Euratom i 2007/436/WE,

Euratom stosuje się nadal do obliczania i dostosowywania dochodów pochodzących ze

stosowania stawki poboru do podstawy VAT określanej w sposób jednolity i mieszczącej

się w przedziale od 50 % do 55 % PNB lub DNB każdego państwa członkowskiego, zależnie

od danego roku, oraz do obliczania rabatu przyznanego Zjednoczonemu Królestwu z tytułu

zakłóceń równowagi budżetowej na lata od 1995 do 2013 r.

3.

Państwa członkowskie zatrzymują nadal na poczet kosztów poboru 10 % kwot, o których

mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i które powinny były zostać udostępnione przez państwa

członkowskie przed dniem 28 lutego 2001 r., zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami

unijnymi.

Państwa członkowskie zatrzymują nadal na poczet kosztów poboru 25 % kwot, o których

mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i które powinny były zostać udostępnione przez państwa

członkowskie między dniem 1 marca 2001 r. a dniem 28 lutego 2014 r., zgodnie z mającymi

zastosowanie przepisami unijnymi.

4.

Na potrzeby niniejszej decyzji wszystkie kwoty pieniężne muszą być wyrażone w euro.

Sekretarz Generalny Rady powiadamia o niniejszej decyzji państwa członkowskie.

Państwa członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Sekretarza Generalnego Rady o zakończeniu

procedur związanych z przyjęciem niniejszej decyzji zgodnie z ich odpowiednimi wymogami

konstytucyjnymi.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po otrzymaniu

ostatniego z powiadomień, o których mowa w akapicie drugim.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,