Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo celne

Ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego

1

zasady przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej, zwanej dalej „Unią”, i

wywozu towarów z tego obszaru,

2)

zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną,

3

sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu

towarowego z państwami członkowskimi Unii

- oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów

celnych.

Wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje

z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.

Ustawa ma zastosowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że umowa międzynarodowa

stanowi inaczej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

terytorium kraju - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2

terytorium państwa trzeciego - terytorium państwa nienależącego do Unii;

3

unijny kodeks celny - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.;

4

rozporządzenie wykonawcze - rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające

szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z późn. zm.)

4a

rozporządzenie delegowane - rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych

zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego

(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.)

5)

Rozporządzenie ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych - rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy

system zwolnień celnych

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2009, str. 23).

1

Przepisy art. 134 ust. 1 oraz art. 267 ust. 1 unijnego kodeksu celnego stosuje się odpowiednio do przemieszczania towarów pomiędzy terytorium kraju a pozostałą

częścią obszaru celnego Unii, którymi obrót podlega na mocy przepisów krajowych, przepisów

unijnych lub umów międzynarodowych zakazom lub ograniczeniom, a także do przemieszczania

towarów, których nabycie wewnątrzwspólnotowe lub dostawa wewnątrzwspólnotowa podlega

opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

2.

W przypadku uzasadnionego przypuszczenia lub stwierdzenia naruszenia przepisów mających

zastosowanie do towarów, o których mowa w ust. 1, organ celny, w sprawach nienależących

do jego właściwości, niezwłocznie zawiadamia właściwe organy nadzoru i kontroli, które

podejmują stosowne działania. Jeżeli jest to uzasadnione, organ celny może również

w takim przypadku zatrzymać towar i niezwłocznie przekazać go tym organom.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia

1)

wnioski, do których stosuje się alternatywne wymogi dla danych w stosunku do wymogów

określonych w załączniku A do rozporządzenia delegowanego, oraz alternatywne wymogi

dla danych zamieszczanych w tych wnioskach;

2)

wnioski, do których stosuje się wymogi dla danych określone w załączniku 12 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341 z dnia 17 grudnia 2015 r. uzupełniającego

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do przepisów

przejściowych dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego w okresie,

gdy nie działają jeszcze odpowiednie systemy teleinformatyczne, i zmieniającego rozporządzenie

delegowane Komisji (UE) 2015/2446 (Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016, str. 1), zamiast wymogów dla danych określonych w

załączniku A do rozporządzenia delegowanego;

3)

wnioski inne niż określone w pkt 1 i 2, dla których w unijnym prawie celnym nie określono szczegółowych wymogów dla danych zawartych w tych wnioskach, a także

takie wymogi;

4)

wymogi dla danych zamieszczanych w deklaracji do czasowego składowania, powiadomieniu

o przybyciu oraz powiadomieniu o powrotnym wywozie;

5)

dokumenty załączane do wniosków, deklaracji i powiadomień, o których mowa w pkt 1-4.

2.

Przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę standaryzację

i ułatwienie formalności celnych.

Termin przechowywania dokumentów i informacji, o którym mowa w art. 51 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, wynosi 5 lat.

1.

Na wniosek eksportera lub nadawcy towaru świadectwa pochodzenia towarów wywożonych

z terytorium kraju są wystawiane przez organy celne, chyba że ratyfikowane umowy międzynarodowe

stanowią inaczej.

2.

Świadectwa potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie towarów, o którym mowa w tytule II w rozdziale 2 w sekcji 1 unijnego kodeksu celnego, dotyczące towarów wywożonych z terytorium kraju mogą być wystawiane również przez

inne podmioty upoważnione na podstawie odrębnych ustaw.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wystawienie świadectwa potwierdzającego

niepreferencyjne pochodzenie towaru, oraz to świadectwo,

2)

wzór świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne pochodzenie towaru i wniosku o jego

wystawienie,

3)

sposób i tryb wystawiania przez organy celne świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne

pochodzenie towaru

- mając na uwadze zapewnienie kompletności informacji niezbędnych do udokumentowania

niepreferencyjnego pochodzenia towaru oraz ułatwienie formalności celnych.

1.

Wymiana informacji z organami celnymi drogą elektroniczną, w szczególności deklaracji

lub zgłoszeń, jest dokonywana przez Platformę Usług Elektronicznych Służby Celnej,

zwaną dalej „PUESC”.

2.

Wymiana informacji, o której mowa w ust. 1, wymaga uprzedniej rejestracji na PUESC

oraz przedstawienia organowi celnemu dokumentu potwierdzającego zakres uprawnień do

korzystania z usług oferowanych na PUESC.

3.

Doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej może następować przez

PUESC.

1.

Dokumenty elektroniczne przesyłane organom celnym podpisuje się kwalifikowanym podpisem

elektronicznym, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP lub zaawansowanym podpisem

elektronicznym weryfikowanym za pomocą certyfikatu Służby Celnej albo zapewnia się

w inny sposób możliwość potwierdzenia pochodzenia oraz integralności przesłanych danych

w postaci elektronicznej, jeżeli w przepisach wydanych na podstawie art. 3b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm. minister właściwy do spraw finansów publicznych umożliwił podpisywanie określonych

dokumentów w taki sposób.

2.

Decyzje i inne dokumenty wydawane przez organ celny w postaci elektronicznej podpisuje

się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym

ePUAP lub zaawansowanym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą certyfikatu

Służby Celnej.

W celu ustalenia wartości celnej stosuje się bieżące kursy średnie walut obcych ogłaszane

przez Narodowy Bank Polski.

(uchylony)

(uchylony)

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

dla procedur specjalnych, o których mowa w art. 210 lit. b-d unijnego kodeksu celnego, w przypadku przeniesienia na terytorium kraju praw i obowiązków osoby korzystającej

z procedury, szczegółowe warunki lub tryb takiego przeniesienia, a także wzór dokumentu

stosowanego przy takim przeniesieniu, mając na uwadze zapewnienie skutecznego dozoru

celnego.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z właściwym ministrem

może upoważnić, w drodze rozporządzenia, inne organy administracji rządowej do wykonywania

niektórych zadań organów celnych określając szczegółowy zakres upoważnienia tych organów

oraz miejsca, w których wykonują one zadania organów celnych.

2.

Organom administracji rządowej przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, przysługują

prawa i obowiązki organów celnych.

Towary mogą być wprowadzane na obszar celny Unii lub wyprowadzane z tego obszaru przez

przejścia graniczne otwarte dla danego ruchu, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

1.

(uchylony)

2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć trasy przewozu do właściwego

miejsca, o których mowa w art. 135 ust. 1 unij

nego kodeksu celnego, trasy wyprowadzenia towarów poza obszar celny Unii, o których mowa w art. 267 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, a także określić

1)

sposób poruszania się i przemieszczania towarów po tych trasach;

2)

przypadki i warunki, które powinny zostać spełnione, aby przewóz towarów oraz ich

wprowadzenie i wyprowadzenie mogły odbywać się poza wyznaczonymi trasami.

3

Przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2, bierze się pod uwagę przepisy

dotyczące ruchu turystycznego, ruchu przygranicznego, obrotu pocztowego lub ruchu

o mało istotnym znaczeniu ekonomicznym, a także potrzebę zabezpieczenia towarów przed

ich usunięciem spod dozoru celnego.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

urzędy celne, w których są dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego w zależności od rodzaju towarów lub procedur celnych, którymi mogą być obejmowane

towary. Rozporządzenie powinno uwzględniać możliwość sprawowania dozoru celnego i

kontroli celnej.

1.

Organ celny może udzielić osobie mającej siedzibę na terytorium kraju i posiadającej

możliwość wykonywania regularnych przewozów międzynarodowych pozwolenia na korzystanie

z procedury TIR.

2.

Organ celny może udzielić pozwolenia na uproszczenie przy obejmowaniu towarów procedurą

TIR, które polega na umożliwieniu upoważnionemu nadawcy w procedurze TIR samodzielnego

otwierania procedury tranzytu TIR bez przedstawiania towaru i karnetu TIR organowi

celnemu w urzędzie celnym wyjścia. Pozwolenie określa szczegółowy sposób korzystania

z tego uproszczenia.

3.

Uproszczenia, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się, jeżeli procedura tranzytu TIR

została otwarta poza terytorium kraju. Uproszczenie ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji,

gdy dotyczy objęcia karnetem TIR w pierwszym urzędzie celnym wyjścia na terytorium

kraju.

4.

Do udzielenia pozwolenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio warunki

określone w art. 191 rozporządzenia delegowanego. Do oceny spełnienia kryteriów, o

których mowa w art. 39 lit. a, b i d unijnego kodeksu celnego, stosuje się przepisy art. 24, art. 25 i art. 27 rozporządzenia wykonawczego.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

dane wymagane we wnioskach o udzielenie pozwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz

dokumenty załączane do tych wniosków, a także szczegółowy sposób korzystania z uproszczenia,

o którym mowa w ust. 2, mając na uwadze ułatwienie formalności celnych oraz zapewnienie

skutecznego dozoru celnego.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne, w tym dokonywane z wykorzystaniem

systemu teleinformatycznego, dokumenty, które mogą być wykorzystywane w charakterze

zgłoszenia celnego, oraz dokumenty dołączane do zgłoszenia celnego. W rozporządzeniu

należy w szczególności określić rodzaje i wzory dokumentów, które mogą być wykorzystywane

w charakterze zgłoszenia celnego, sposób dokonywania zgłoszeń celnych dokonywanych

z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego oraz wymogi dotyczące dokumentów dołączanych

do zgłoszenia celnego. Rozporządzenie powinno uwzględniać różne formy dokonywania

zgłoszenia celnego.

2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

dokumenty, na podstawie których odbywa się przewóz przesyłek pocztowych wprowadzanych

na obszar celny Unii i wyprowadzanych poza ten obszar, oraz tryb przedstawiania towarów

i dokonywania zgłoszeń celnych w obrocie pocztowym realizowanym przez operatora wyznaczonego,

mając na uwadze specyfikę obrotu pocztowego, ułatwienie formalności celnych i zapewnienie

skutecznego dozoru celnego.

3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb wprowadzania na obszar celny Unii i wyprowadzania poza ten obszar,

a także obejmowania procedurą celną i powrotnym wywozem okrętów wojennych

i wojskowych statków powietrznych oraz wyposażenia i sprzętu jednostek wojskowych

i jednostek organizacyjnych służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

lub nadzorowanych przez tego ministra, mając na uwadze prawidłową realizację obrotu

towarowego oraz ułatwienie formalności celnych.

W przypadku powstania przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy długu celnego

na podstawie art. 202-205, art. 210 i art. 211 Wspólnotowego Kodeksu Celnego nie stosuje się przepisu art. 65 ust. 6a ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Zgłoszenie celne lub zgłoszenie do powrotnego wywozu dotyczące towaru niemającego

charakteru handlowego wprowadzanego na obszar celny Unii lub wyprowadzanego z tego

obszaru, dokonywane przez podróżnych, powinno być złożone najpóźniej w chwili przystąpienia

organu celnego do kontroli celnej.

1.

Organ celny odmawia, w postaci papierowej lub elektronicznej, przyjęcia zgłoszenia

celnego, wskazując przyczyny odmowy, jeżeli

1)

zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym przewidzianym w przepisach prawa celnego, określającym formy dokonania takiego zgłoszenia, wymagane dane oraz dołączane do

niego dokumenty;

2)

nie są spełnione warunki do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną;

3)

objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną nie może nastąpić z powodu obowiązujących

zakazów lub ograniczeń.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zgłoszenia do powrotnego wywozu.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub

wywozowych.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Towary zwolnione przez organ celny powinny zostać podjęte w terminie 30 dni od dnia

ich zwolnienia.

2

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać przedłużony na wniosek

osoby zainteresowanej.

(uchylony)

Wolne obszary celne działające na podstawie przepisów dotychczasowych stają się wolnymi

obszarami celnymi w rozumieniu art. 26 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

1.

Wolne obszary celne mogą być tworzone na wniosek w celu

1)

ułatwienia międzynarodowego ruchu tranzytowego towarów, w szczególności w portach

morskich, lotniczych, rzecznych lub miejscach przyległych do przejść granicznych;

2)

rozwoju eksportu i tworzenia nowych miejsc pracy.

2

Wolne obszary celne tworzy się w miejscach niezamieszkanych, umożliwiających sprawowanie

skutecznego dozoru celnego towarów wprowadzanych do wolnego obszaru celnego i z niego

wyprowadzanych.

3

Zarządzającym wolnym obszarem celnym może być osoba, która spełnia następujące warunki

1)

ma siedzibę na obszarze celnym Unii;

2)

przysługuje jej prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, na której

ma być utworzony wolny obszar celny;

3)

zapewnia prawidłową realizację operacji dokonywanych w wolnym obszarze celnym;

4)

wykaże, że utworzenie wolnego obszaru celnego jest uzasadnione gospodarczo.

3a

Wolny obszar celny może zostać utworzony, jeżeli organy celne mogą sprawować dozór

celny bez konieczności stosowania środków administracyjnych niewspółmiernych do istniejącej

potrzeby gospodarczej.

3b

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji, odmawia utworzenia

wolnego obszaru celnego w przypadku niespełnienia przesłanek jego utworzenia.

4.

Wstęp do wolnego obszaru celnego oraz przemieszczanie się w nim odbywa się według

zasad i na warunkach ustalonych z organem celnym.

5

Wolny obszar celny znosi się z urzędu lub na wniosek zarządzającego.

6.

Wolny obszar celny znosi się z urzędu, w przypadku gdy

1)

wymagają tego zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zarządzający rażąco naruszył przepisy podatkowe lub celne;

3

w wolnym obszarze celnym nie została podjęta działalność gospodarcza w terminie 24

miesięcy od dnia jego utworzenia.

7.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku o utworzenie, zmianę powierzchni lub zniesienie wolnego obszaru celnego

oraz dokumenty, które należy do niego dołączyć, uwzględniając zakres informacji niezbędnych

do rozstrzygnięcia sprawy.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi wolne obszary celne,

określa ich obszar i wyznacza osobę zarządzającego, mając na uwadze spełnienie wymogów,

o których mowa w art. 26 ust. 1-3a.

(uchylony)

1

Osoba zamierzająca prowadzić działalność przemysłową, handlową lub usługową w wolnym

obszarze celnym składa powiadomienie, o którym mowa w art. 244 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, do organu celnego właściwego ze względu na położenie wolnego obszaru celnego.

2.

Powiadomienie powinno zawierać w szczególności

1)

określenie osoby, która zamierza prowadzić działalność w wolnym obszarze celnym;

2)

numer identyfikacyjny EORI.

3.

Do powiadomienia należy dołączyć kopię zezwolenia lub koncesji, w przypadku działalności,

której prowadzenie wymaga zezwolenia lub koncesji.

4

Zmiana danych, o których mowa w powiadomieniu lub załączonych dokumentach, wymaga

zgłoszenia do organu celnego właściwego ze względu na miejsce złożenia powiadomienia,

w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

(uchylony)

Do postępowań w sprawach dotyczących zwrotu lub umorzenia opłat, o których mowa w

art. 93b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1

W celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego, organ celny może dokonać zajęcia towaru.

2.

Zajęcie towaru może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich i z pierwszeństwem

przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami.

3

Zajęcie towaru następuje w drodze decyzji.

4.

(uchylony)

5.

W sprawach o zajęcie towaru, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące zajęcia ruchomości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 173 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 98 - w zakresie art. 138d, art. 138i § 1, art. 138j § 1 pkt 1 i art. 138k,

pkt 104, pkt 130, pkt 151 - w zakresie art. 274c § 1 pkt 2 i § 1b, pkt 161 lit. a

tiret drugie, art. 4 pkt 3 lit. a - w zakresie art. 13b ust. 1 pkt 2 oraz lit. b -

w zakresie art. 13b ust. 1a, art. 14 oraz art. 29, które wchodzą w życie z dniem 1

lipca 2016 r.;

3)

art. 1 pkt 41 i 42, art. 7, art. 8 pkt 2, art. 17 oraz art. 18, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2017 r.

1.

Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują posiadania towarów, ich

rozpowszechniania lub obrotu nimi albo uzależniają ich posiadanie, rozpowszechnianie

lub obrót nimi od spełnienia określonych wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione,

organ celny w celu uregulowania sytuacji towaru może

1

cofnąć towar poza obszar celny Unii lub nie zezwolić na opuszczenie tego obszaru,

2)

zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa,

3

wyrazić zgodę na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z art. 199

unijnego kodeksu celnego

- chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują inny sposób postępowania.

2.

O przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa orzeka, na wniosek organu celnego, sąd,

stosując przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Niemożność ustalenia osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego, nie stanowi przeszkody do wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie przepadku towaru

i do orzeczenia tego przepadku.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się również, gdy umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne

przewidują przepadek towaru.

4

Wyroby tytoniowe oraz produkty lecznicze, których przepadek orzeczono lub które były

przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, podlegają zniszczeniu.

5

Napoje alkoholowe oraz kosmetyki, których przepadek orzeczono lub które były przedmiotem

zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, podlegają zniszczeniu w całości albo w części,

jeżeli sprzedaż tych towarów jest niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona

lub towary te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do obrotu określonym w przepisach

odrębnych.

6.

(uchylony)

1.

W celu uregulowania sytuacji towarów innych niż będące przedmiotem zakazów lub ograniczeń

organ celny może zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu

Państwa, chyba że przepisy prawa celnego stanowią inaczej.

2.

(uchylony)

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepis art. 31 ust. 2.

4.

(uchylony)

1

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do sprzedaży towaru, o której mowa

w art. 250 rozporządzenia wykonawczego, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

2.

Przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 599, 868, 1228, 1244 i 1579) dotyczące zobowiązanego stosuje się do osoby, na której ciążą obowiązki wynikające

z przepisów prawa celnego, lub każdej innej osoby, w której posiadaniu znajduje się towar.

3.

W przypadku gdy zobowiązany jest nieznany, w dokumentach stosowanych przy sprzedaży

wskazuje się ten fakt.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6

Jeżeli sprzedaż towaru jest dokonywana pod warunkiem objęcia określoną procedurą celną

albo powrotnym wywozem, obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego powstają z chwilą wydania towaru nabywcy.

(uchylony)

1.

W depozycie urzędu celnego przechowuje się czasowo

1

towary nieunijne przed objęciem procedurą celną lub uregulowaniem sytuacji towarów

w inny sposób bądź towary unijne niedopuszczone do wywozu, jeżeli cofnięcie towarów

odpowiednio poza obszar celny Unii lub na ten obszar albo ich złożenie w magazynie

czasowego składowania jest niemożliwe lub utrudnione;

2

towary zajęte w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego;

3)

inne towary, w przypadkach przewidzianych w przepisach odrębnych.

2.

Towary przyjęte do przechowania w depozycie mogą być przekazane przez organ celny

innej osobie do przechowania pod dozorem celnym.

3.

Przechowaniu w depozycie nie podlegają towary niebezpieczne, szkodliwe dla zdrowia

lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujące się.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki przyjmowania towarów do depozytu i wydawania towarów z depozytu,

2)

przypadki, w których organ celny odmówi przyjęcia towarów do depozytu,

3)

terminy przechowywania towarów w depozycie

- mając na uwadze, w szczególności, rodzaj towarów oraz uproszczenie formalności w

przyjmowaniu towarów do depozytu.

Pozwolenia, o których mowa w art. 185 unijnego kodeksu celnego, są udzielane przedsiębiorcom dokonującym zgłoszeń celnych w swoim imieniu i na swoją

rzecz.

Składający rozliczenie zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia delegowanego,

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy,

że w przypadku nieuiszczenia w terminie w całości lub w części należności pieniężnej

wynikającej z rozliczenia zamknięcia, rozliczenie niniejsze stanowi podstawę do wystawienia

tytułu wykonawczego.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie, że rozliczenie zamknięcia

stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Zwolnienie od należności przywozowych lub należności wywozowych stosuje się na wniosek

zgłaszającego.

1.

Zwolnione od należności przywozowych są paliwa, smary i inne materiały eksploatacyjne

niezbędne do funkcjonowania środków transportu, innych niż wymienione w art. 107 ust.

1 lit. a Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, przewożone

w tych środkach transportu, wykorzystywane do ich napędu lub działania instalacji,

w które są wyposażone.

2.

Towary, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wykorzystywane w innych środkach transportu

niż ten, w którym zostały przywiezione, ani nie mogą zostać usunięte z tego środka

transportu, chyba że jest to konieczne ze względu na jego naprawę, oraz nie mogą zostać

odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia.

3

W przypadku naruszenia warunku, o którym mowa w ust. 2, powstaje dług celny. Wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości

celnej towaru w dniu naruszenia warunku i według stawek celnych obowiązujących w tym

dniu. Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia warunku, przepis art. 85 unijnego kodeksu

celnego stosuje się odpowiednio.

Rejestrację na Platformie Usług Elektronicznych Służby Celnej działającej przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje się za rejestrację dokonaną na Platformie

Usług Elektronicznych Służby Celnej w rozumieniu art. 10a ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Zwolnione od należności przywozowych są środki spożywcze oraz zapasy pokładowe przywożone

w innych niż wymienione w art. 107 ust. 1 lit. a Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy

system zwolnień celnych środkach transportu, użytkowanych w celach zarobkowych, przeznaczone

do konsumpcji lub jednorazowego zużycia przez załogę lub pasażerów w tych środkach

transportu w czasie rejsu lub podróży, jeżeli tego rodzaju usługa jest normalną praktyką.

2.

W przypadku sprzedaży podróżnym towarów, o których mowa w ust. 1, opakowania towarów

muszą być oznaczone w sposób umożliwiający ich identyfikację poza środkiem transportu.

3.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do alkoholu i napojów alkoholowych

z pozycji 2208 Taryfy celnej oraz tytoniu i wyrobów tytoniowych przewożonych w wagonach

restauracyjnych kolejowych środków transportu.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15 ust. 2, art. 96 ust.

5, art. 98 ust. 2 i art. 100 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15 ust. 2, art.

96 ust. 5 oraz art. 98 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Zachowują moc przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, w zakresie dotyczącym wolnych obszarów celnych.

(uchylony)

(uchylony)

Na zasadzie wzajemności i pod warunkiem nieodstępowania towarów przez okres 3 lat

od dnia dopuszczenia do obrotu osobom innym niż wymienione w tym artykule zwolnione

od należności przywozowych, zgodnie z postanowieniami Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18

kwietnia 1961 r.

(Dz. U. z 1965 r. poz. 232), Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych, sporządzonej w Wiedniu dnia 24 kwietnia

1963 r.

(Dz. U. z 1982 r. poz. 98), oraz Konwencji o misjach specjalnych, otwartej do podpisu w Nowym Jorku dnia 16

grudnia 1969 r. (Dz. U. z 1985 r. poz. 245), są towary przeznaczone do użytku

1)

urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji

specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych mających

siedzibę lub placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw

dyplomatycznych państw obcych, osób należących do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw

i misji specjalnych, osób należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz

innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również pozostających z nimi

we wspólnocie domowej członków ich rodzin;

3)

osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi we wspólnocie

domowej członków ich rodzin;

4)

osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do cudzoziemskiego personelu

przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej

Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Zwolnione od należności przywozowych są towary przywożone w zakresie przewidzianym

w Umowie między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu

ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz. U. z 2000 r.

poz. 257 oraz z 2008 r. poz. 1052).

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw nauki, ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, ministrem właściwym

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz jednostek i organizacji

uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa

w art. 43 lit. b Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych,

mając na uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te jednostki i organizacje.

Minister właściwy do spraw nauki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego, ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz prywatnych

instytucji, których podstawową działalnością jest nauczanie lub prowadzenie badań

naukowych, uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych, o

których mowa w art. 44 ust. 2 lit. b Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system

zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te instytucje.

Minister właściwy do spraw nauki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa,

ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz prywatnych instytucji,

których podstawową działalnością jest nauczanie lub prowadzenie badań naukowych, uprawnionych

do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 53

ust. 2 lit. b Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych,

mając na uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te instytucje.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

nauki, ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz instytucji

i laboratoriów uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych,

o których mowa w art. 55 lit. a Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system

zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te instytucje

i laboratoria.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

nauki, ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz szpitali i

innych jednostek służby zdrowia oraz medycznych instytutów badawczych uprawnionych

do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 57

ust. 1 Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. W wykazie

mogą być umieszczone tylko jednostki, które gwarantują wykorzystanie zwolnionych od

należności przywozowych towarów zgodnie z przeznaczeniem.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze

rozporządzenia, wykaz instytucji powołanych do kontroli jakości surowców używanych

do produkcji produktów leczniczych, uprawnionych do korzystania ze zwolnienia

od należności przywozowych, o których mowa w art. 59 Rozporządzenia ustanawiającego

wspólnotowy system zwolnień celnych. W wykazie mogą być umieszczone tylko instytucje,

które wykorzystują substancje posiadające atest Światowej Organizacji Zdrowia w celu

kontroli jakości surowców używanych do produkcji produktów leczniczych oraz gwarantują

wykorzystanie zwolnionych od należności przywozowych towarów zgodnie z przeznaczeniem.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakie muszą spełniać instytucje i organizacje, o których mowa w art. 61 ust. 1 Rozporządzenia

ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj i charakter

działalności prowadzonej przez te instytucje i organizacje.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakie muszą spełniać instytucje i organizacje, o których mowa w art. 67 ust. 1 lit.

b oraz w art. 68 ust. 1 lit. b Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień

celnych, mając na uwadze rodzaj i charakter działalności prowadzonej przez te instytucje

i organizacje.

(uchylony)

1

Gwarantem zatwierdzonym przez organy celne, o którym mowa w art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, jest osoba wpisana do wykazu gwarantów uprawnionych do udzielania gwarancji składanych

jako zabezpieczenie pokrycia kwot wynikających z długów celnych, zwanego dalej „wykazem”.

2.

Do wykazu wpisuje się osobę, która

1

ma siedzibę na obszarze celnym Unii;

2)

prowadzi na terytorium kraju działalność

a)

bankową albo

b)

ubezpieczeniową;

3)

posiada uprawnienie do udzielania gwarancji;

4)

daje rękojmię prawidłowego wywiązywania się z zobowiązań wobec organów celnych.

3.

Wykaz prowadzi i dokonuje w nim odpowiednich wpisów minister właściwy do spraw finansów

publicznych.

4.

Wpis do wykazu następuje na wniosek zainteresowanej osoby, złożony do ministra właściwego

do spraw finansów publicznych, po uzyskaniu od Komisji Nadzoru Finansowego informacji

1)

potwierdzającej spełnianie przez tę osobę

a)

warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3,

b)

wymogów kapitałowych określonych przepisami prawa;

2)

o toczących się przed Komisją Nadzoru Finansowego postępowaniach wobec tej osoby.

5

W przypadku instytucji kredytowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm., oraz zakładu ubezpieczeń, który wykonuje działalność na podstawie przepisów rozdziału 8 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615), Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informację, o której mowa w ust. 4, niezwłocznie

po otrzymaniu informacji od właściwego organu nadzoru państwa członkowskiego Unii

Europejskiej.

6.

Wykaz składa się z dwóch części, w których wpisuje się

1)

w części I - banki i instytucje kredytowe;

2)

w części II - zakłady ubezpieczeń.

7.

Wpis do wykazu zawiera nazwę osoby oraz adres jej siedziby.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzje o wpisie do wykazu,

odmowie dokonania wpisu oraz skreśleniu z wykazu. Decyzje są przekazywane do wiadomości

Komisji Nadzoru Finansowego.

9.

Komisja Nadzoru Finansowego jest zobowiązana niezwłocznie powiadamiać ministra właściwego

do spraw finansów publicznych o zmianach

1)

dotyczących informacji, o których mowa w ust. 4;

2)

danych, o których mowa w ust. 7.

10.

Z wykazu skreśla się osobę, jeżeli

1)

nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 2;

2)

nie wywiązuje się z zobowiązań wobec organów celnych;

3)

złożyła wniosek o skreślenie z wykazu;

4)

uległa likwidacji.

11

Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia i aktualizuje do celów

informacyjnych w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw finansów publicznych wykaz, a także informację o gwarantach

akredytowanych w Unii, o których mowa w art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób złożenia zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce,

2)

dokumenty uważane za równoważne z depozytem w gotówce, mające wartość płatniczą, które

mogą być przyjmowane przez organy celne,

3)

sposób potwierdzenia przez organ celny złożenia zabezpieczenia

- mając na uwadze, w szczególności, jednolitość postępowania w tym zakresie, a także

uwzględniając potrzeby gospodarcze przedsiębiorców.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia

1)

określić formy zabezpieczenia, o których mowa w art. 92 ust. 1 lit. c unijnego kodeksu celnego, oraz przypadki i warunki korzystania z tych form zabezpieczenia,

2)

zezwolić, aby zobowiązanie gwaranta było składane w formie innej niż określono w załącznikach

32-01, 32-02 i 32-03 do rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z art. 151 ust. 7 rozporządzenia

wykonawczego, a także określić tę formę

- biorąc pod uwagę zapewnienie skuteczności poboru należności celnych.

Organ celny odstępuje od powiadomienia o długu celnym w przypadku, o którym mowa w

art. 88 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego.

W przypadku, o którym mowa w art. 103 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc

od dnia powstania długu celnego.

1

Za termin dokonania zapłaty kwoty należności uważa się

1)

przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty należności w kasie urzędu celnego lub

w kasie podmiotu obsługującego organ celny lub na rachunek tego organu w banku, w

placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 i 1250), w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w

instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego;

2)

w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego dłużnika lub rachunku

dłużnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego

dłużnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie

polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu

płatniczego, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym”.

2

W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego dłużnika w banku lub instytucji

kredytowej lub rachunku płatniczego dłużnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1572) lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego niemających siedziby lub oddziału

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty kwoty należności uważa się

dzień złożenia zlecenia płatniczego przez dłużnika, jeżeli wpłacana kwota zostanie

uznana na rachunku bankowym organu celnego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty

na rachunku bankowym organu celnego.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może

określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia

przelewu na rachunek organu celnego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego

oraz tytuł wpłaty.

1

Zlecenia płatnicze na rzecz organów celnych mogą być składane również w postaci elektronicznej,

przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez bank lub innego dostawcę usług płatniczych

w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych, albo w inny sposób uzgodniony z

bankiem lub z innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

2.

Zlecenie płatnicze, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego

oraz wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji

stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu.

3.

Rozliczanie płatności na rzecz organów celnych następuje poprzez międzybankowy system

rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez system

elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2, dłużnik ponosi koszty opłat i prowizji

związanych z zapłatą kwoty należności za pomocą innego instrumentu płatniczego.

2.

W miejscu zapłaty innym instrumentem płatniczym organ celny jest obowiązany zamieścić

informację o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z tytułu płatności za pomocą

tego instrumentu. Przed dokonaniem zapłaty należności za pomocą innego instrumentu

płatniczego dłużnik jest informowany o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z tytułu

zapłaty za pomocą tego instrumentu.

3.

Zapłata należności za pomocą innego instrumentu płatniczego jest możliwa, jeżeli organ

celny dysponuje odpowiednim urządzeniem do autoryzacji transakcji płatniczych.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wyrażoną w euro równowartość kwoty, powyżej której należności uiszcza się w formie

bezgotówkowej. Rozporządzenie powinno uwzględniać zachowanie bezpieczeństwa w obrocie

pieniężnym.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

termin, w którym może być złożony wniosek o wydanie pozwolenia na odroczenie terminu

płatności należności celnych w przypadku, o którym mowa w art. 110 lit. a unijnego kodeksu celnego,

2)

termin, od którego możliwe jest korzystanie z odroczenia płatności należności celnych

w przypadkach, o których mowa w art. 110 lit. b lub c unijnego kodeksu celnego,

3)

termin płatności należności celnych w przypadkach, o których mowa w art. 111 ust.

3 lub 4 unijnego kodeksu celnego

- biorąc pod uwagę zapewnienie jednolitości postępowania organów celnych oraz ułatwienie

formalności celnych.

(uchylony)

1.

Jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo gdyby kwota złożonego zabezpieczenia

nie pokryła kwoty wynikającej z długu celnego, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że przepisy prawa celnego stanowią inaczej.

2.

Zabezpieczenia można dokonać również

1)

przed zaksięgowaniem kwoty należności;

2)

w toku postępowania celnego lub kontroli celnej, przed wydaniem decyzji określającej

kwotę należności wynikającą z długu celnego.

3.

Zabezpieczenie następuje w drodze decyzji. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ

celny określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę należności w oparciu o

dane dotyczące podstawy ustalenia wysokości tej kwoty.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Decyzja o zabezpieczeniu, o której mowa w art. 61, wygasa po upływie 10 dni od dnia

powiadomienia dłużnika o wysokości zaksięgowanej kwoty należności.

2.

(uchylony)

1.

W przypadku uchylenia decyzji określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego

i przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi celnemu kwota należności

uiszczona na podstawie decyzji określającej tę kwotę staje się zabezpieczeniem kwoty

wynikającej z długu celnego w dniu następującym po dniu doręczenia decyzji o uchyleniu

przez organ celny lub po dniu doręczenia organowi celnemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego

stwierdzającego nieważność lub uchylającego tę decyzję, wraz ze stwierdzeniem jego

prawomocności.

2.

Jeżeli zostanie wydana nowa decyzja określająca kwotę należności w tej sprawie, to

1)

różnica pomiędzy zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 1, a kwotą wynikającą z nowej

decyzji jako nadwyżka zabezpieczenia podlega zwolnieniu;

2)

pozostała część zabezpieczenia jest zaliczana na poczet należności wynikających z

nowej decyzji.

(uchylony)

1

Termin, o którym mowa w art. 108 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, wynosi 10 dni.

2.

Jeżeli kwota należności nie została uiszczona w terminie, organ celny pokrywa ją ze

złożonego zabezpieczenia.

3

Do ustalenia stawki odsetek kredytowych, o której mowa w art. 112 unijnego kodeksu celnego, oraz stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego, stosuje się stopę referencyjną ustalaną zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

6a.

(uchylony)

6b.

(uchylony)

7.

Kwot należności można dochodzić w terminie 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały

zaksięgowane.

8.

Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje przerwany wskutek zastosowania

środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu

przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono

postępowanie egzekucyjne.

9.

Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia.

10.

Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje zawieszony z dniem

1)

wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

o którym dłużnik został zawiadomiony;

2)

wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

11.

Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu

1)

prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo

skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

2)

doręczenia organowi celnemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.

1.

W przypadku doręczania przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, zwanego dalej „operatorem”, przesyłek zawierających towary, w stosunku do których

istnieje obowiązek uiszczenia należności przywozowych, operator jest zobowiązany pobrać

te należności od odbiorcy przed wydaniem mu przesyłki.

2.

Pobrane należności przywozowe operator jest zobowiązany przekazać na rachunek właściwej

izby celnej w terminie 10 dni od dnia wydania przesyłki odbiorcy.

3.

Najpóźniej następnego dnia roboczego po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, operator

jest zobowiązany dostarczyć do urzędu celnego, w którym przesyłka została przedstawiona,

dowód przekazania należności przywozowych wraz z wykazem zawierającym numery dokumentów

celnych dotyczących przesyłki, datę wydania przesyłki odbiorcy oraz kwotę należności

przywozowych.

4.

W przypadku niepobrania należności przywozowych od odbiorcy przesyłki, operator jest

zobowiązany do uiszczenia tych należności w terminie 10 dni od dnia wydania przesyłki

odbiorcy.

5

W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 2 i 4, operator jest zobowiązany

do zapłaty odsetek, o których mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

Organ celny, w drodze decyzji, określa

1)

kwotę należności przywozowych wynikającą z dokumentów celnych towarzyszących przesyłce,

nieprzekazanych lub nieuiszczonych przez operatora w terminie, o którym mowa w ust.

2 lub 4;

2)

równowartość kwoty uiszczonej przez Rzeczpospolitą Polską za nieterminowe przekazanie

środka własnego do budżetu Unii spowodowane niedotrzymaniem przez operatora terminów

a)

zwrotu organowi celnemu uzupełnionych i podpisanych przez odbiorcę przesyłki kart

dokumentów celnych,

b)

dostarczenia organowi celnemu dowodu przekazania należności przywozowych wraz z wykazem

zawierającym numery dokumentów celnych, datę pobrania należności od odbiorcy oraz

ich kwotę.

9.

Operator jest zobowiązany do uiszczenia równowartości kwoty, o której mowa w ust.

8 pkt 2, pomniejszonej o kwotę odsetek, o których mowa w ust. 5.

10.

W przypadku gdy organ celny wyda, na podstawie przepisów unijnego kodeksu celnego, decyzję o zwrocie lub umorzeniu w całości lub części należności przywozowych wynikających

z dokumentów celnych, to

1)

zwrot tych należności następuje na rzecz operatora, jeżeli operator uiścił je w sytuacji,

o której mowa w ust. 4;

2)

umorzenie tych należności następuje również w stosunku do operatora.

W przypadku przyjęcia przez operatora przesyłek zawierających towary przeznaczone

do wywozu poza obszar celny Unii, w stosunku do których na nadawcy ciąży obowiązek

uiszczenia należności wywozowych, przepisy art. 65a stosuje się odpowiednio, przy

czym termin określony w art. 65a ust. 2 i 4 liczony jest od dnia, w którym nadawca

przesyłki uzupełnił i podpisał odpowiedni dokument celny.

Organ celny zawiadamia dłużnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia kwoty należności

w przypadku, o którym mowa w art. 65 ust. 10 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia,

o którym mowa w art. 65 ust. 7, oraz o dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie

okresu zawieszenia.

1

Do odpowiedzialności z tytułu długu celnego oraz odsetek, o których mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego, stosuje się odpowiednio przepisy art. 29 oraz działu III rozdziałów 14 i 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

podatkowa.

2.

W zakresie wykonania obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, wynikających

z przepisów prawa celnego, organy celne stosują przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, chyba

że przepisy prawa celnego stanowią inaczej.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4

Od ceł antydumpingowych zwracanych na podstawie decyzji Komisji Europejskiej, o której

mowa w art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w

sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących

członkami Wspólnoty Europejskiej

(Dz. Urz. UE L 343 z 22.12.2009, str. 51, z późn. zm.)

5

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odsetki oblicza się w wysokości i według zasad

obowiązujących dla wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych.

Do zaokrąglania podstaw naliczania należności przywozowych i wywozowych, kwoty tych

należności oraz odsetek stosuje się odpowiednio art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Kwota należności podlegających zwrotowi może zostać zaliczona na zaległe lub bieżące

zobowiązania dłużnika wobec organu celnego.

(uchylony)

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia delegowanego, urząd celny,

o którym mowa w art. 221 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, wydaje na wniosek osoby

zainteresowanej zaświadczenie potwierdzające wywóz towarów.

2.

Warunkiem wydania zaświadczenia jest przedstawienie przez wnioskodawcę dokumentów,

z których jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem wywozu zostały dostarczone

do miejsca ich przeznaczenia i odebrane przez odbiorcę wskazanego w dokumentach przewozowych

i fakturze.

1.

W postępowaniu celnym organami właściwymi są

1)

naczelnik urzędu celnego - jako organ pierwszej instancji;

2)

dyrektor izby celnej - jako

a)

organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego,

b)

organ pierwszej instancji w sprawach określonych w przepisach prawa celnego oraz przepisach odrębnych,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji, chyba

że przepis szczególny stanowi inaczej;

3)

Szef Służby Celnej - jako organ odwoławczy od decyzji, o których mowa w art. 70 ust.

2;

4)

minister właściwy do spraw finansów publicznych - jako

a)

(uchylona)

b)

organ odwoławczy od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji.

2.

Organami wyższego stopnia są organy odwoławcze.

1

Dyrektor izby celnej jest właściwy w sprawach, o których mowa w

1)

art. 38 ust. 1, art. 89 ust. 5, art. 110, art. 112 ust. 1, art. 166 ust. 2, art. 179

ust. 1, art. 182 ust. 1, art. 185 ust. 1, art. 214 ust. 1 - w zakresie dotyczącym

zatwierdzania ewidencji w wolnych obszarach celnych, art. 230, art. 233 ust. 4, art.

243 ust. 1 - w zakresie dotyczącym określania miejsc wejścia i wyjścia w wolnym obszarze

celnym, i art. 244 ust. 2-4 unijnego kodeksu celnego;

2)

art. 115 - z wyjątkiem wyznaczenia lub uznania miejsca w celu jednorazowego przedstawienia

towarów organom celnym, art. 120 ust. 1 i art. 128 rozporządzenia delegowanego;

3)

art. 17a ust. 2, art. 65 ust. 2 i art. 96 ust. 1 pkt 4-6.

2.

Dyrektor lub dyrektorzy izb celnych wyznaczeni przez ministra właściwego do spraw

finansów publicznych są właściwi w sprawach dotyczących

1)

pozwoleń na korzystanie z procedury TIR;

2)

wiążącej informacji taryfowej i wiążącej informacji o pochodzeniu towaru;

3)

prowadzenia listy agentów celnych oraz wydawania decyzji w sprawach wpisu osoby na

listę agentów celnych, skreślenia osoby z listy agentów celnych i zawieszenia w działalności

agenta celnego;

4)

wydawania decyzji w sprawach ochrony praw własności intelektualnej.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, wyznaczy

dyrektora lub dyrektorów izb celnych właściwych do prowadzenia spraw, o których mowa

w ust. 2. Rozporządzenie powinno szczegółowo określać zakres spraw, które może prowadzić

wyznaczony dyrektor izby celnej, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań

oraz jednolitości postępowania.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć

dyrektora lub dyrektorów izb celnych właściwych do prowadzenia spraw innych niż określone

w ust. 2. Rozporządzenie powinno szczegółowo określać zakres spraw, które może prowadzić

wyznaczony dyrektor izby celnej, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań

oraz jednolitości postępowania.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

izbę celną lub izby celne, na których rachunek bankowy dokonuje się wpłaty kwot z

tytułu należności przywozowych lub wywozowych oraz z których rachunku bankowego dokonuje

się wypłaty z tytułu zwrotu należności przywozowych lub wywozowych, uwzględniając

potrzebę zapewnienia sprawnego poboru i zwrotu tych należności.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów celnych, mając na uwadze, w szczególności, zakres zadań

wykonywanych przez te organy, a także rodzaje procedur celnych, którymi mogą być obejmowane

towary. Rozporządzenie powinno uwzględniać możliwość sprawowania dozoru celnego i

kontroli celnej, a także gospodarcze potrzeby przedsiębiorców.

W przypadku sporu o właściwość miejscową i rzeczową, przepisy art. 19 i 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio.

1.

Do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10,

11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

- Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3,

art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220-223,

art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

2.

Czynności podjęte w sprawach celnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem rozstrzygnięć, o których mowa w art. 163 § 2, art. 179 § 2, art. 228

§ 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz art. 270a tej ustawy

1)

nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego;

2)

są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji.

3.

Do wydawania zaświadczeń stosuje się odpowiednio przepisy działu VIIIa ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę

ubiegającą się o nie następuje w drodze decyzji w rozumieniu przepisów prawa celnego.

(uchylony)

W sprawie wstrzymania wykonania decyzji właściwy jest

1)

organ celny, który wydał decyzję - do czasu przekazania odwołania wraz z aktami sprawy

właściwemu organowi odwoławczemu;

2)

organ odwoławczy - po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy.

Na potrzeby stosowania przepisów prawa celnego za osobę uznaje się również spółkę cywilną.

W zakresie praw i obowiązków następców prawnych i podmiotów przekształconych stosuje

się odpowiednio przepisy rozdziału 14 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

(uchylony)

Czynności dokonane przez przedstawiciela celnego w granicach upoważnienia pociągają

za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła.

Przedstawiciel celny może udzielić dalszego upoważnienia do wykonania określonych

czynności za zgodą osoby udzielającej upoważnienia.

(uchylony)

Agentem celnym jest osoba wpisana na listę agentów celnych.

1.

Na listę agentów celnych wpisuje się osobę fizyczną, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada kwalifikacje lub doświadczenie w zakresie obsługi celnej podmiotów gospodarczych;

3)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub

przestępstwo skarbowe;

4)

wystąpiła z wnioskiem o wpis na listę agentów celnych.

2.

Warunek określony w ust. 1 pkt 2 należy uznać za spełniony, jeżeli wnioskodawca posiada

1)

dyplom ukończenia studiów wyższych, na kierunku w dziedzinie nauk ekonomicznych, prawnych

lub technicznych, obejmującym wiedzę i umiejętności z zakresu prawa administracyjnego

i finansowego, w szczególności prawa celnego, albo świadectwo ukończenia studiów podyplomowych w tym zakresie, lub

2)

co najmniej trzyletnie doświadczenie w sprawach celnych albo

3

decyzję o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu agenta celnego wydaną na podstawie

przepisów ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65).

3.

Przez doświadczenie w sprawach celnych należy rozumieć okres zawodowego wykonywania

przed organem celnym czynności określonych przepisami prawa celnego lub okres kształcenia specjalistycznego w szkołach policealnych, przygotowującego

do wykonywania takich czynności, w przypadku ukończenia go nie wcześniej niż 5 lat

przed złożeniem wniosku o wpis.

4.

Działalność agenta celnego może zostać zawieszona na czas toczącego się przeciwko

agentowi postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

5.

Agent celny jest obowiązany zawiadomić organ prowadzący listę agentów celnych o zaprzestaniu

spełniania warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 3, w terminie 30 dni od dnia

zaistnienia tego faktu.

6.

Z listy agentów celnych skreśla się osobę w przypadku

1)

gdy przestała ona spełniać jeden z warunków, o których mowa w ust. 1;

2)

jej śmierci.

7

Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia do celów informacyjnych

listę agentów celnych w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia listy agentów celnych oraz tryb dokonywania wpisu na listę, a także

dokumenty dołączane do wniosku o wpis, mając na uwadze zapewnienie sprawnego i jednolitego

postępowania przy dokonywaniu wpisu.

(uchylony)

1

W przypadku niemożności ustalenia osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z przepisów

prawa celnego, organ celny może podejmować wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji

towaru, w tym także prowadzić postępowanie i wydawać decyzje w stosunku do osoby nieznanej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzja jest wydawana bez oznaczania strony.

Pisma, w tym decyzje, skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu lub adresu oraz

decyzje, o których mowa w art. 82, wywiesza się na okres 14 dni w siedzibie organu

celnego prowadzącego postępowanie. Pisma oraz decyzje uważa się za doręczone po upływie

tego terminu.

1

Osoba, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby na terytorium

kraju lub w innym państwie członkowskim Unii, jeżeli nie ustanowiła przedstawiciela

celnego, jest obowiązana do ustanowienia w kraju pełnomocnika do spraw doręczeń. Ustanowienie

pełnomocnika jest skuteczne także w postępowaniu, o którym mowa w art. 31 ust. 2.

1a

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli doręczanie pism osobie następuje za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

2.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

art. 83.

3.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy

celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego.

2.

Organ celny może żądać od strony postępowania

1)

urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym;

2)

przedłożenia dokumentów zagranicznych zalegalizowanych przez właściwe organy polskie

działające w kraju albo polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne lub urzędy konsularne.

(uchylony)

Prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe lub

postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie

celnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.

1.

Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu

prawnego w drodze zaświadczenia, organ celny przyjmuje od strony, na jej wniosek,

oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

2.

Przed przyjęciem oświadczenia organ celny uprzedza stronę o odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.

Organ celny może połączyć toczące się przed nim oddzielne sprawy w celu ich łącznego

rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą

w związku.

(uchylony)

Odwołanie od decyzji organu celnego powinno również wskazywać osobę, od której pochodzi,

jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia

działalności) lub adres do doręczeń w kraju, numer EORI, o ile go posiada, a w przypadku

nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość,

lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają numeru EORI.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu organ odwoławczy wydaje

jedną decyzję w sprawie nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i uchybienia

terminowi do wniesienia odwołania.

Przed wydaniem decyzji organ odwoławczy wyznacza osobie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia

się w sprawie zebranego materiału dowodowego; termin ten za zgodą osoby może zostać

skrócony.

1.

Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu

2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy.

2.

Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa celnego dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy osoby

składającej odwołanie albo z przyczyn niezależnych od organu.

Badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria

akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez jednostki naukowe lub inne

podmioty, które dysponują metodami i wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań

lub analiz.

1.

Organ celny pobiera opłaty z tytułu przeprowadzonych badań lub analiz towarów, w przypadku

gdy

1)

badanie lub analiza zostaną przeprowadzone na żądanie osoby;

2)

rozpatrzenie wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej lub wiążącej informacji

o pochodzeniu towaru wymaga przeprowadzenia badania lub analizy.

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

2

Osoba, na wezwanie organu celnego, jest obowiązana do uiszczenia zaliczki w określonej

wysokości na pokrycie opłat za badania lub analizy, o których mowa w ust. 1.

2a

W przypadku nieuiszczenia zaliczki w wyznaczonym terminie

1)

uznaje się żądanie osoby za wycofane - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

organ celny odmawia przyjęcia wniosku lub wydaje decyzję o odmowie wydania wiążącej

informacji - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Kwota opłat powinna odpowiadać rzeczywistym wydatkom poniesionym z tytułu przeprowadzonych

badań lub analiz.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

ryczałtowe stawki opłat za badania lub analizy przeprowadzane przez laboratoria celne.

Określając stawki opłat, należy uwzględnić rodzaj przeprowadzanych badań lub analiz,

stopień ich skomplikowania i pracochłonność.

1.

Organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za

1)

przechowanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym

przez organ celny;

2)

wykonywanie na wniosek osoby zainteresowanej czynności przewidzianych w przepisach

prawa celnego w miejscu innym niż urząd celny lub poza czasem pracy urzędu celnego.

1a.

W przypadku przechowywania w depozycie urzędu celnego towarów zajętych na podstawie

art. 30 ust. 1 całkowita opłata za to przechowywanie nie może być niższa niż równowartość

kwoty 10 euro i wyższa niż wartość celna towaru.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

stawki opłat oraz sposób ich obliczania za

1)

przechowywanie towarów w depozycie, w tym w depozycie, o którym mowa w ust. 1a, oraz

w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny, uwzględniając wartość

celną tych towarów albo wartość rynkową towaru identycznego lub podobnego;

2)

czynności przewidziane w przepisach prawa celnego, o których mowa w ust. 1 pkt 2,

uwzględniając ich charakter.

1

Kwoty opłat, o których mowa w art. 92 i art. 93, są ustalane przez organ celny w drodze

decyzji.

2

Doręczenie decyzji, o której mowa w ust. 1, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc

od dnia zakończenia czynności, za dokonanie których pobierane są opłaty.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2, w odniesieniu do zabezpieczania i poboru

opłat stosuje się odpowiednio przepisy prawa celnego, dotyczące zabezpieczania i poboru należności przywozowych.

1.

Opłaty podlegają odpowiednio zwrotowi lub umorzeniu, gdy okaże się, że w chwili ich

uiszczenia lub ustalenia, kwota tych opłat była nienależna.

2.

Opłaty nie podlegają zwrotowi lub umorzeniu, w przypadku gdy fakty, które doprowadziły

do uiszczenia lub ustalenia opłat nienależnych, są wynikiem świadomego działania osoby

zobowiązanej.

3

Opłaty są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem roku od dnia doręczenia

decyzji, o której mowa w art. 93a ust. 1.

4

W sprawie zwrotu lub umorzenia opłat w całości lub części organ celny orzeka w drodze

decyzji.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 3 i 4, w odniesieniu do zwrotu lub umorzenia opłat

stosuje się odpowiednio przepisy prawa celnego, dotyczące zwrotu lub umorzenia należności przywozowych.

(uchylony)

Pozwolenia wydawane na podstawie przepisów prawa celnego nie podlegają opłacie skarbowej oraz innym opłatom o charakterze publicznoprawnym.

(uchylony)

1.

W zakresie przewidzianym dla organów celnych postępowanie z towarami objętymi Wspólną

Polityką Rolną obejmuje czynności związane z przywozem towarów na obszar celny Unii

i wywozem towarów z tego obszaru oraz

1)

sprawdzanie i saldowanie pozwoleń na przywóz lub wywóz oraz świadectw IP, o których

mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1488/2001 z dnia 19 lipca 2001 r. ustanawiającego

zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do obejmowania

pewnych ilości niektórych produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do Traktatu

ustanawiającego Wspólnotę Europejską ustaleniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego

bez uprzedniego badania warunków gospodarczych

(Dz. Urz. UE L 196 z 20.07.2001, str. 9, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 33, str. 126, z późn. zm.);

2)

przyjmowanie, sprawdzanie i potwierdzanie wniosków o refundację;

3)

pobór i badania laboratoryjne próbek towarów;

4)

wydawanie pozwoleń na prowadzenie magazynów żywnościowych;

5)

wydawanie pozwoleń na stosowanie procedury planowej;

6)

uznawanie miejsc załadunku dla potrzeb odpraw towarów wywożonych z wnioskiem o refundację;

7)

wykonywanie czynności dozoru i kontroli celnej w miejscach, w których towary objęte

refundacją są składowane lub przetwarzane przed ich wywozem;

8

inne czynności wynikające z przepisów unijnych regulujących Wspólną Politykę Rolną.

2

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, przepisy dotyczące przywozu towarów

na obszar celny Unii i wywozu towarów z tego obszaru oraz wykonywania czynności kontroli

celnej stosuje się odpowiednio.

3

Czynności w ramach postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną w zakresie

przewidzianym dla organów celnych są realizowane we współpracy z właściwą agencją

płatniczą ustanowioną w przepisach odrębnych.

4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw rynków rolnych może określić, w drodze rozporządzenia, sposób współpracy

organów celnych z agencją płatniczą przy wykonywaniu zadań wynikających z przepisów

unijnych regulujących Wspólną Politykę Rolną, uwzględniając konieczność zapewnienia

prawidłowej realizacji tych zadań.

5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw rynków rolnych może określić, w drodze rozporządzenia, dokumenty stosowane

w obrocie towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną oraz szczegółowe warunki i tryb

postępowania z tymi towarami, w zakresie przewidzianym dla organów celnych, mając

na uwadze zapewnienie właściwego dozoru i kontroli celnej oraz wykonywania zadań wynikających

z przepisów unijnych regulujących Wspólną Politykę Rolną. Rozporządzenie powinno określać

wzory i szczegółowy sposób stosowania dokumentów, szczegółowe warunki i tryb wydawania

pozwoleń na prowadzenie magazynów żywnościowych i stosowanie procedury planowej oraz

szczegółowe warunki i tryb uznawania miejsc uznanych na potrzeby załadunku.

Użyte w niniejszym rozdziale określenia oznaczają

1)

zgłoszenie INTRASTAT - przekazanie organom celnym w postaci elektronicznej, sporządzonych

w określony sposób, informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu

towarowego z państwami członkowskimi Unii;

2)

osoba zobowiązana - osobę fizyczną lub osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, uczestniczącą w obrocie towarowym z państwami członkowskimi

Unii i zobowiązaną do przekazywania informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej

obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii, zgodnie z przepisami unijnymi regulującymi

statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami członkowskimi Unii, przepisami

o statystyce publicznej oraz przepisami niniejszej ustawy, lub jej przedstawiciela

podatkowego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.

1.

Osoba zobowiązana dokonuje zgłoszeń INTRASTAT na zasadach i w terminach określonych

w przepisach unijnych regulujących statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy

państwami członkowskimi Unii, przepisach o statystyce publicznej oraz przepisach niniejszej

ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb, sposób i terminy dokonywania zgłoszeń INTRASTAT i korekt tych zgłoszeń

oraz przypadki, gdy dokonanie zgłoszenia INTRASTAT lub korekty tego zgłoszenia nie

jest wymagane,

2)

wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie INTRASTAT oraz korekta tego zgłoszenia,

3)

szczegółowy tryb, sposób i terminy dokonywania upomnień oraz szczegółowy tryb dokonywania

wezwań,

4)

właściwość miejscową organów celnych w sprawach dotyczących zgłoszeń INTRASTAT i ich

korekty

- mając na względzie wysokość progów statystycznych, która jest ustalana corocznie

w programie badań statystycznych statystyki publicznej, zakres przekazywanych informacji

wymaganych od osoby zobowiązanej oraz możliwość wykorzystania systemu teleinformatycznego,

a także potrzebę zapewnienia skutecznego egzekwowania wykonania obowiązku przekazywania

prawidłowych informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego

z państwami członkowskimi Unii.

1.

Osoba zobowiązana może dokonywać zgłoszeń INTRASTAT przez przedstawiciela.

2.

Przedstawicielem, o którym mowa w ust. 1, może być osoba, o której mowa w art. 5 pkt 4 unijnego kodeksu celnego, w szczególności przedstawiciel celny.

1.

W przypadku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania obowiązku, o którym mowa w

art. 98 ust. 1, organ celny, nie więcej niż trzykrotnie, upomina w postaci papierowej

lub elektronicznej osobę zobowiązaną o konieczności złożenia zgłoszenia INTRASTAT

lub dokonania korekty zgłoszenia już dokonanego.

2.

Organ celny, przed skierowaniem upomnienia o konieczności dokonania korekty zgłoszenia

INTRASTAT, może wezwać, telefonicznie, telefaksem lub za pomocą innego środka łączności,

osobę zobowiązaną do dokonania korekty zgłoszenia lub złożenia wyjaśnień w tym zakresie.

1.

Na osobę zobowiązaną, która pomimo trzykrotnego upomnienia, o którym mowa w art. 100

ust. 1, za okres sprawozdawczy

1)

nie dokonała zgłoszenia INTRASTAT lub

2)

nie dokonała korekty złożonego uprzednio zgłoszenia INTRASTAT

- organ celny może nałożyć karę pieniężną w wysokości 3000 zł.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, organ celny nakłada w drodze decyzji.

3.

Termin płatności kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

4.

Karę pieniężną uiszcza się gotówką w kasie urzędu celnego lub przekazuje na rachunek

bankowy właściwego organu celnego.

5.

Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.

6.

Do dochodzenia kary pieniężnej stosuje się odpowiednio art. 65 ust. 7-11.

Do postępowania w sprawach ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego z państwami

członkowskimi Unii, w zakresie nieuregulowanym przepisami unijnymi regulującymi statystykę

dotyczącą obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii, przepisami o statystyce

publicznej oraz przepisami niniejszej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, działu III rozdziału 14 oraz działów IV i VIIIa ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych ustawą z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne

(Dz. U. poz. 623 oraz z 2005 r. poz. 214)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22, art.

24-26 i art. 96 pkt 4 w zakresie zmienianego art. 20a ust. 1 pkt 1, które wchodzą

w życie z dniem 29 września 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 478, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 ust. 1 pkt 4, 5, 12, 17, 21, 23-25, 29, 32, 44 i 48 oraz ust. 6 i 7, art. 44,

art. 374-377, art. 387, art. 390, art. 395, art. 397, art. 398, art. 404, art. 405,

art. 416-418, art. 464 pkt 1 lit. a - w zakresie art. 3 pkt 2a lit. c, oraz art. 500,

które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 18, art. 19 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2016 r.;

4)

art. 4 ust. 11 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2016 r.;

5)

art. 291, art. 335 ust. 7 i 8, art. 410 ust. 5 i 6 oraz art. 412 ust. 5, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.