Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 października 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o finansach publicznych

Ustawa określa

1)

zakres i zasady działania oraz organizację jednostek budżetowych i samorządowych zakładów

budżetowych;

2)

zakres i zasady działania agencji wykonawczych, instytucji gospodarki budżetowej i

państwowych funduszy celowych;

3)

zasady funkcjonowania jednostek sektora finansów publicznych w zakresie gospodarki

finansowej;

4)

zasady i tryb kontroli procesów związanych z gromadzeniem i rozdysponowywaniem środków

publicznych oraz gospodarowaniem mieniem;

5)

zasady zarządzania państwowym długiem publicznym oraz procedury ostrożnościowe i sanacyjne;

6)

zasady i tryb opracowywania oraz uchwalania Wieloletniego Planu Finansowego Państwa;

7)

zasady i tryb opracowywania oraz uchwalania wieloletniej prognozy finansowej jednostki

samorządu terytorialnego;

8)

zasady i tryb sporządzania budżetu państwa w układzie zadaniowym;

9)

zakres i szczegółowość oraz zasady i tryb planowania, uchwalania i wykonywania budżetu

państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

10)

szczególne zasady rachunkowości, planowania i sprawozdawczości obowiązujące w sektorze

finansów publicznych;

11)

zasady gospodarowania środkami publicznymi pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej

oraz z innych źródeł zagranicznych;

12)

zasady kontroli zarządczej i audytu wewnętrznego oraz koordynacji kontroli zarządczej

i audytu wewnętrznego w jednostkach sektora finansów publicznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Zysk pozostający w dyspozycji instytucji gospodarki budżetowej, który przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy zwiększył fundusz instytucji gospodarki budżetowej,

podlega przeniesieniu na fundusz zapasowy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do obliczenia kwoty wydatków, o której mowa w art. 112aa ustawy wymienionej w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na rok 2016 przyjmuje się kwotę wydatków

określoną w ustawie budżetowej na rok 2015 z dnia 15 stycznia 2015 r.

(Dz. U. poz. 153), powiększoną o kwotę odpowiadającą wydatkom Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w wysokości

3 292 932 570 zł.

1.

Do obliczenia kwoty wydatków, o której mowa w art. 112aa ustawy wymienionej w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na rok 2016 przyjmuje się WYDn-1 w wysokości 689 654 826 tys. zł.

2.

Przy obliczaniu nieprzekraczalnego limitu wydatków, o którym mowa w art. 112aa ustawy

wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na rok 2016 uwzględnia

się planowane koszty Narodowego Funduszu Zdrowia określone w planie finansowym Funduszu

obowiązującym na dzień 1 grudnia 2015 r.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

Ministrze Finansów - rozumie się przez to odpowiednio ministra właściwego do spraw

budżetu, ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz ministra właściwego

do spraw instytucji finansowych;

2)

zarządzie jednostki samorządu terytorialnego - rozumie się przez to również wójta,

burmistrza lub prezydenta miasta;

3)

układzie zadaniowym - rozumie się przez to zestawienie odpowiednio wydatków budżetu

państwa lub kosztów jednostki sektora finansów publicznych sporządzone według funkcji

państwa, oznaczających poszczególne obszary działań państwa, oraz

a)

zadań budżetowych grupujących wydatki według celów,

b)

podzadań budżetowych grupujących działania umożliwiające realizację celów zadania,

w ramach którego podzadania te zostały wyodrębnione

- wraz z opisem celów tych zadań i podzadań, a także z bazowymi i docelowymi miernikami

stopnia realizacji celów działalności państwa, oznaczającymi wartościowe, ilościowe

lub opisowe określenie bazowego i docelowego poziomu efektów z poniesionych nakładów;

4)

odrębnych ustawach - rozumie się przez to ustawy inne niż niniejsza ustawa oraz ustawa

budżetowa;

5

środkach europejskich - rozumie się przez to środki, o których mowa w art. 5 ust.

3 pkt 1, 2, 4 i 5a-5c;

6)

organizacjach pozarządowych - rozumie się przez to organizacje pozarządowe oraz podmioty

wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 239 i 395);

7)

jednostce w dziale - rozumie się przez to jednostkę sektora finansów publicznych podległą

ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej lub przez niego nadzorowaną

lub jednostkę sektora finansów publicznych obsługującą organ podległy ministrowi kierującemu

określonym działem administracji rządowej lub przez niego nadzorowany;

8)

dysponencie części budżetowej - rozumie się przez to kierowników jednostek oraz organy

wymienione w art. 139 ust. 2, właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych,

wojewodów oraz kierowników państwowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w

art. 114 ust. 3 pkt 2, dysponujących częściami budżetu państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1

pkt 1 i 3-5, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisy ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje

się po raz pierwszy do projektu ustawy budżetowej na rok 2016 oraz do ustawy budżetowej

na rok 2016.

Finanse publiczne obejmują procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz

ich rozdysponowywaniem, w szczególności

1)

gromadzenie dochodów i przychodów publicznych;

2)

wydatkowanie środków publicznych;

3)

finansowanie potrzeb pożyczkowych budżetu państwa;

4)

zaciąganie zobowiązań angażujących środki publiczne;

5)

zarządzanie środkami publicznymi;

6)

zarządzanie długiem publicznym;

7)

rozliczenia z budżetem Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

jednostek sektora finansów publicznych;

2)

innych podmiotów w zakresie, w jakim wykorzystują środki publiczne lub dysponują tymi

środkami.

2

Przepisy dotyczące jednostek samorządu terytorialnego stosuje się odpowiednio do związków

metropolitalnych oraz związków gmin i powiatów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Środkami publicznymi są

1)

dochody publiczne;

2)

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki

z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA);

3)

środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione

w pkt 2;

4)

przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych

jednostek sektora finansów publicznych pochodzące

a)

ze sprzedaży papierów wartościowych,

b)

z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego,

c)

ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych,

d)

z otrzymanych pożyczek i kredytów,

e)

z innych operacji finansowych;

5)

przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie

działalności oraz pochodzące z innych źródeł.

1a

Do przychodów budżetu państwa, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. e, zalicza się także

środki przekazane z rachunków depozytowych Ministra Finansów, o których mowa w art.

83a, na inne rachunki Ministra Finansów.

2.

Dochodami publicznymi są

1

daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku

przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków państwowych,

a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa,

jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek

sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw;

2)

inne dochody budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek

sektora finansów publicznych należne na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych;

3)

wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów

publicznych;

4)

dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w

szczególności

a)

wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze,

b)

odsetki od środków na rachunkach bankowych,

c)

odsetki od udzielonych pożyczek i od posiadanych papierów wartościowych,

d)

dywidendy z tytułu posiadanych praw majątkowych;

5)

spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz jednostek sektora finansów

publicznych;

6)

odszkodowania należne jednostkom sektora finansów publicznych;

7)

kwoty uzyskane przez jednostki sektora finansów publicznych z tytułu udzielonych poręczeń

i gwarancji;

8)

dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu

ust. 1 pkt 4 lit. a i b.

3.

Do środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się

1

środki pochodzące z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu

Rybackiego oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, z wyłączeniem środków,

o których mowa w pkt 5 lit. a i b;

2

niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), z wyłączeniem środków, o których mowa w pkt 5

lit. c i d

a)

Norweskiego Mechanizmu Finansowego,

b)

Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego,

c)

Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy;

3)

środki przeznaczone na realizację programów przedakcesyjnych oraz Programu Środki

Przejściowe;

4

środki na realizację wspólnej polityki rolnej;

5)

środki przeznaczone na realizację

a

programów w ramach celu Europejska Współpraca Terytorialna,

b

programów, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1638/2006 z dnia 24 października

2006 r. określającym przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu

Sąsiedztwa i Partnerstwa

(Dz. Urz. UE L 310 z 09.11.2006, str. 1) oraz programów Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa,

c)

Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2004-2009,

d)

Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego 2004-2009;

5a

środki przeznaczone na realizację Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych;

5b

środki Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym;

5c

środki pochodzące z instrumentu „Łącząc Europę”, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 z dnia 11 grudnia

2013 r. ustanawiającym instrument „Łącząc Europę”, zmieniającym rozporządzenie (UE)

nr 913/2010 oraz uchylającym rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010

(Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013, str. 129, z późn. zm.);

6)

inne środki.

4

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, środki publiczne niezaliczane

do środków, o których mowa w ust. 3 pkt 5c i 6, oraz termin, w którym środki te powinny

być wydatkowane, uwzględniając źródło ich pochodzenia, przeznaczenie oraz beneficjentów

tych środków.

5.

(uchylony)

1.

Jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 6 i 12 ustawy

zmienianej w art. 1, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których

podmiotem tworzącym jest minister, centralny organ administracji rządowej, wojewoda

lub uczelnia medyczna, państwowe instytucje kultury oraz wojewódzkie fundusze ochrony

środowiska i gospodarki wodnej są obowiązane

1)

w terminie do dnia 28 lutego 2015 r.

a)

zawrzeć umowę rachunku bankowego z Bankiem Gospodarstwa Krajowego - w przypadku gdy

nie posiadają rachunku w tym banku,

b)

przekazać ministrowi właściwemu do spraw budżetu w depozyt wolne środki, z zastrzeżeniem

pkt 2 i 3;

2)

przekazać ministrowi właściwemu do spraw budżetu w depozyt wolne środki znajdujące

się na rachunkach lokat terminowych otwartych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy - w dniu zakończenia lokaty, nie później jednak niż w terminie do dnia 28 lutego

2015 r.;

3)

przekazać ministrowi właściwemu do spraw budżetu w depozyt wolne środki ulokowane

w papierach wartościowych - najpóźniej w dniu wykupu tych papierów wartościowych.

2.

Do czasu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, minister właściwy do

spraw budżetu nie przyjmuje wolnych środków w depozyt na okres jednego dnia lub krótszy.

1.

Środki publiczne przeznacza się na

1)

wydatki publiczne;

2)

rozchody publiczne, w tym na rozchody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu

terytorialnego.

2.

Rozchodami publicznymi są

1)

spłaty otrzymanych pożyczek i kredytów;

2)

wykup papierów wartościowych;

3)

udzielone pożyczki i kredyty;

4)

płatności wynikające z odrębnych ustaw, których źródłem finansowania są przychody

z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa;

5)

inne operacje finansowe związane z zarządzaniem długiem publicznym i płynnością;

6)

płatności związane z udziałami Skarbu Państwa w międzynarodowych instytucjach finansowych.

Jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 6 i 12 ustawy

zmienianej w art. 1, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których

podmiotem tworzącym jest minister, centralny organ administracji rządowej, wojewoda

lub uczelnia medyczna, państwowe instytucje kultury oraz wojewódzkie fundusze ochrony

środowiska i gospodarki wodnej do dnia 31 grudnia 2014 r. mogą dokonywać lokat, o

których mowa w art. 48 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

na okres nie dłuższy niż do dnia 31 stycznia 2015 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Dodatnia różnica między dochodami publicznymi a wydatkami publicznymi, ustalona dla

okresu rozliczeniowego, stanowi nadwyżkę sektora finansów publicznych, zaś ujemna

różnica jest deficytem sektora finansów publicznych.

2.

Dochody publiczne i wydatki publiczne oraz nadwyżkę lub deficyt sektora finansów publicznych

ustala się po wyeliminowaniu przepływów finansowych między jednostkami tego sektora.

1.

Pieniądze, które do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zostały przyjęte do depozytu

sądowego albo złożone na rachunek depozytowy sądu, sądy przekazują, w terminie do

dnia 28 lutego 2015 r., na odpowiednie rachunki depozytowe Ministra Finansów, o których

mowa w art. 83a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

w sposób umożliwiający identyfikację podmiotu, którego dotyczy depozyt, oraz w podziale

na kwotę złożoną do depozytu albo na rachunek depozytowy sądu i odsetki naliczone

na dzień przekazania, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Pieniądze, które do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zostały umieszczone zgodnie

z art. 752 § 2 zdanie drugie ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym,

na rachunku bankowym oprocentowanym jak dla lokat terminowych, sądy przekazują na

odpowiednie rachunki depozytowe Ministra Finansów, o których mowa w art. 83a ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w sposób i w podziale

określonych w ust. 1, w dniu zakończenia lokaty.

3.

Pieniądze, o których mowa w ust. 2, mogą być przekazane na odpowiednie rachunki depozytowe

Ministra Finansów, o których mowa w art. 83a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w sposób i w podziale określonych w ust. 1, przed

dniem zakończenia lokaty na wniosek podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku, o którym

mowa w art. 752 § 2 zdanie drugie ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.

4.

Do przechowywania pieniędzy, o których mowa w ust. 1 i 2, do czasu ich przekazania

na odpowiednie rachunki depozytowe Ministra Finansów, o których mowa w art. 83a ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy

dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Okres, na który została założona lokata zgodnie z art. 752 § 2 zdanie drugie ustawy

zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, ustalony na dzień wejścia w życie

niniejszego przepisu, nie może być przedłużany.

6.

Do dnia 31 grudnia 2014 r. lokaty zakładane zgodnie z art. 752 § 2 zdanie drugie ustawy

zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, mogą być zakładane na okres nie dłuższy

niż do dnia 1 kwietnia 2015 r.

1.

Jednostki sektora finansów publicznych są tworzone w formach określonych w niniejszym

rozdziale.

2.

Jednostki sektora finansów publicznych mogą być tworzone na podstawie niniejszej ustawy

albo na podstawie odrębnych ustaw.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 7 i art. 8 ust.

5 i 6, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Sektor finansów publicznych tworzą

1)

organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej

i ochrony prawa oraz sądy i trybunały;

2)

jednostki samorządu terytorialnego oraz ich związki;

2a

związki metropolitalne;

3)

jednostki budżetowe;

4)

samorządowe zakłady budżetowe;

5)

agencje wykonawcze;

6)

instytucje gospodarki budżetowej;

7)

państwowe fundusze celowe;

8)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i zarządzane przez niego fundusze oraz Kasa Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego i fundusze zarządzane przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego;

9)

Narodowy Fundusz Zdrowia;

10)

samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej;

11)

uczelnie publiczne;

12)

Polska Akademia Nauk i tworzone przez nią jednostki organizacyjne;

13

państwowe i samorządowe instytucje kultury;

14)

inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw

w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, instytutów badawczych,

banków i spółek prawa handlowego.

1.

Jednostki budżetowe, samorządowe zakłady budżetowe, agencje wykonawcze, instytucje

gospodarki budżetowej i państwowe fundusze celowe stosują zasady gospodarki finansowej

określone w niniejszej ustawie.

2.

Do jednostek sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 8-14, działających

na podstawie odrębnych ustaw stanowiących podstawę ich utworzenia przepisy niniejszej

ustawy stosuje się odpowiednio.

1.

Jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające

osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane

dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu

jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej

nazwę, siedzibę i przedmiot działalności.

3.

Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków,

zwany dalej „planem finansowym jednostki budżetowej”.

1.

Państwowe jednostki budżetowe, dla których organem prowadzącym są organy administracji

państwowej, prowadzące działalność określoną w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 oraz z 2016 r. poz. 35, 64, 195, 668 i 1010) gromadzą na wydzielonym rachunku dochody uzyskiwane

1)

ze spadków, zapisów i darowizn w postaci pieniężnej na rzecz jednostki budżetowej;

2)

z odszkodowań i wpłat za utracone lub uszkodzone mienie będące w zarządzie bądź użytkowaniu

jednostki budżetowej;

3)

z działalności wykraczającej poza zakres działalności podstawowej, określonej w statucie,

polegającej między innymi na świadczeniu usług, w tym szkoleniowych i informacyjnych;

4)

z opłat egzaminacyjnych, za wydawanie świadectw i certyfikatów, jak również za sprawdzanie

kwalifikacji;

5)

z tytułu odpłatności za wyżywienie i zakwaterowanie uczniów i młodzieży w bursach

i internatach, ponoszonych przez rodziców lub opiekunów;

6)

z dopłat bezpośrednich i innych płatności stosowanych w ramach Wspólnej Polityki Rolnej

Unii Europejskiej, otrzymanych na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Decyzje o utworzeniu rachunku, o którym mowa w ust. 1, podejmują kierownicy państwowych

jednostek budżetowych, po uzyskaniu zgody organu prowadzącego szkołę.

3.

Dochody jednostek budżetowych, o których mowa w ust. 1, są przeznaczone na

1)

sfinansowanie wydatków bieżących i majątkowych;

2)

cele wskazane przez darczyńcę;

3)

remont lub odtworzenie mienia w przypadku uzyskania dochodów z tytułu wymienionego

w ust. 1 pkt 2.

4.

Dochody, o których mowa w ust. 1, wraz z odsetkami nie mogą być przeznaczone na finansowanie

wynagrodzeń osobowych.

1.

Jednostki budżetowe, z zastrzeżeniem odrębnych ustaw, tworzą, łączą i likwidują

1)

ministrowie, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie oraz inne organy działające

na podstawie odrębnych ustaw - państwowe jednostki budżetowe;

2)

organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego - gminne, powiatowe lub wojewódzkie

jednostki budżetowe.

2.

Tworząc jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, nadaje jej statut, chyba

że odrębne ustawy stanowią inaczej, oraz określa mienie przekazywane tej jednostce

w zarząd.

3.

Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, określa przeznaczenie

mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki, z zastrzeżeniem ust. 7. W przypadku

państwowej jednostki budżetowej decyzja o przeznaczeniu tego mienia jest podejmowana

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa.

4.

Z zastrzeżeniem ust. 7, należności i zobowiązania likwidowanej

1)

państwowej jednostki budżetowej - przejmuje organ, który podjął decyzję o likwidacji;

2)

gminnej, powiatowej lub wojewódzkiej jednostki budżetowej - przejmuje urząd odpowiedniej

jednostki samorządu terytorialnego.

5.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do łączenia jednostek budżetowych.

6.

Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, może postanowić o utworzeniu

jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, organ może również zdecydować o przejęciu należności

i zobowiązań likwidowanej jednostki budżetowej przez nowo utworzoną jednostkę.

Przepis art. 243 ust. 3a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, ma zastosowanie do wydatków wynikających z umowy o dofinansowanie, o której

mowa w art. 206 tej ustawy, zawartej po dniu 1 stycznia 2013 r. i poniesionych po

tym dniu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prezes Rady Ministrów może utworzyć jednostkę budżetową realizującą zadania na rzecz

administracji rządowej.

2.

Prezes Rady Ministrów, tworząc jednostkę budżetową, o której mowa w ust. 1, określi

zakres realizowanych przez nią zadań.

3.

Jednostka budżetowa, o której mowa w ust. 1, podlega Prezesowi Rady Ministrów albo

wskazanemu przez niego ministrowi lub kierownikowi urzędu centralnego.

4.

Przepisy art. 12 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.

1.

Przepisy ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje

się po raz pierwszy do ustawy budżetowej oraz planów finansowych funduszy utworzonych,

powierzonych lub przekazanych Bankowi Gospodarstwa Krajowego na podstawie odrębnych

ustaw, na rok 2015.

2.

Do obliczenia kwoty wydatków, o której mowa w art. 112aa ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na rok 2015, przyjmuje się, że wartość

WYDn-1 wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, została ustalona w oparciu

o następujące dane

1)

wynikające z ustawy budżetowej na rok 2013 z dnia 25 stycznia 2013 r.

(Dz. U. poz. 169 i 1212)

a)

wydatki

-

budżetu państwa,

-

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

-

Funduszu Pracy,

b)

koszty

-

Funduszu Emerytur Pomostowych, - Funduszu Emerytalno-Rentowego,

-

Funduszu Administracyjnego,

-

Funduszu Prewencji i Rehabilitacji,

-

Funduszu Kredytu Technologicznego;

2)

koszty Narodowego Funduszu Zdrowia określone w planie finansowym Narodowego Funduszu

Zdrowia obowiązującym na dzień 31 sierpnia 2013 r.;

3)

prognozę wykonania wydatków jednostek samorządu terytorialnego i ich związków w 2013 r.

zawartą w projekcie ustawy budżetowej na rok 2014 przedłożonym Sejmowi;

4)

wydatki funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych Bankowi Gospodarstwa Krajowego

na podstawie odrębnych ustaw, z wyłączeniem Krajowego Funduszu Drogowego, Funduszu

Kredytu Technologicznego, Funduszu Strefowego oraz Krajowego Funduszu Kapitałowego

S.A., uwzględnione przy sporządzeniu Programu Konwergencji Aktualizacja 2013;

5)

wydatki wynikające z planu Krajowego Funduszu Drogowego obowiązującego na dzień 23

sierpnia 2013 r.;

6)

wydatki wynikające z planu finansowego Funduszu Składkowego na rok 2013 oraz planowane

wykonanie kosztów Funduszu Motywacyjnego za rok 2013 zawarte w projekcie ustawy budżetowej

na rok 2014 przedłożonym Sejmowi;

7)

wydatki Funduszu Strefowego i Krajowego Funduszu Kapitałowego S.A. za rok 2012.

3.

W kwocie wydatków, o której mowa w ust. 2, nie uwzględnia się przepływów finansowych

między organami i jednostkami, o których mowa w ust. 2, z tytułu dotacji i subwencji

oraz przepływów finansowych między funduszami zarządzanymi przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych.

4.

W kwocie wydatków, o której mowa w ust. 2, nie uwzględnia się wydatków budżetu środków

europejskich oraz wydatków finansowanych środkami, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2 ustawy wymienionej w art. 1.

5.

Do obliczenia wartości WYDn-1

1)

prognozowany średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych na rok 2014,

o którym mowa w art. 112aa ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wynoszący 1,024;

2)

wskaźnik średniookresowej dynamiki wartości produktu krajowego brutto w cenach stałych,

o którym mowa w art. 112aa ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wynoszący 103,46%;

3)

wielkość korekty kwoty wydatków, o której mowa w art. 112aa ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wynoszącą minus dwa punkty procentowe;

4)

sumę, o której mowa w art. 112aa ust. 5 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wynoszącą zero.

6.

Do obliczenia kwoty wydatków, o której mowa w art. 112aa ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na rok 2015 przyjmuje się, że relacja

[CPIn-2]/[En-1(CPIn-2)] wynosi 1.

1.

Wielkość wynagrodzeń, z wyłączeniem wynagrodzeń finansowanych w ramach programów realizowanych

z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm., nie może przekroczyć w roku 2015 wielkości wynagrodzeń zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2014 z dnia 24 stycznia 2014 r.

(Dz. U. poz. 162) albo wynikających z planów finansowych na rok 2014, w przypadku gdy nie są one ujmowane

w ustawie budżetowej, z zastrzeżeniem ust. 9, w następujących jednostkach sektora

finansów publicznych

1)

urzędach organów władzy państwowej, kontroli, ochrony prawa, sądach i trybunałach

wymienionych w art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z wyłączeniem wynagrodzeń nauczycieli - w zakresie awansu zawodowego - zatrudnionych

w placówkach prowadzonych przez te organy oraz wynagrodzeń sędziów, prokuratorów i

referendarzy sądowych, oraz wynagrodzeń posłów i senatorów, a także innych wynagrodzeń

wypłacanych w związku z zakończeniem dotychczasowej kadencji Sejmu i Senatu;

2)

agencjach wykonawczych;

3)

instytucjach gospodarki budżetowej;

4)

państwowych funduszach celowych;

5)

Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i funduszach zarządzanych przez Prezesa

Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego;

6)

Polskiej Akademii Nauk i tworzonych przez nią jednostkach organizacyjnych, z wyłączeniem

instytutów naukowych;

7)

państwowych instytucjach kultury;

8)

innych państwowych osobach prawnych należących do sektora finansów publicznych, o

których mowa w art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

2.

W przypadku zmiany formy organizacyjno-prawnej jednostki lub podmiotu prawnego, o

których mowa w ust. 1, wielkość wynagrodzeń w roku 2015 ustala się w warunkach porównywalnych

z roku 2014.

3.

Do wielkości wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, nie wlicza się wynagrodzeń

1)

w państwowej instytucji kultury Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu w

części finansowanej z

a)

dochodów uzyskanych z inwestowania Kapitału Wieczystego Fundacji Auschwitz-Birkenau,

b)

dotacji z budżetu państwa, w wysokości 910 tys. zł, w związku z obowiązkiem wprowadzenia

odpowiedniej kontroli osób oraz wnoszonego bagażu osobistego;

2)

w państwowej instytucji kultury Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku w części finansowanej

ze środków Fundacji Rodziny Józefa Piłsudskiego;

3)

w państwowej instytucji kultury Narodowym Instytucie Dziedzictwa w Warszawie w części

finansowanej z przychodów z prowadzonej działalności oraz dotacji z budżetu państwa

w wysokości 420 tys. zł w związku z realizacją „Krajowego Programu Ochrony Zabytków

i Opieki nad Zabytkami na lata 2014-2017” oraz tworzonym Ośrodkiem do spraw Światowego

Dziedzictwa w Narodowym Instytucie Dziedzictwa;

4)

w Polskiej Akademii Nauk wypłaconych z tytułu zakończenia kadencji Prezesa i wiceprezesów;

5)

w Ośrodku Studiów Wschodnich im. Marka Karpia w części finansowanej z przychodów z

prowadzonej działalności, o której mowa w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o Ośrodku Studiów Wschodnich im. Marka

Karpia

(Dz. U. Nr 173, poz. 1029), z wyłączeniem dotacji z budżetu państwa, w wysokości 9123 tys. zł;

6)

związanych z utworzeniem w roku 2015 nowych etatów w

a)

części 05 - Naczelny Sąd Administracyjny, w wysokości 1626 tys. zł,

b)

części 09 - Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, w wysokości 300 tys. zł,

c)

części 10 - Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, w wysokości 685 tys. zł,

d)

części 11 - Krajowe Biuro Wyborcze, w wysokości 1102 tys. zł,

e)

części 12 - Państwowa Inspekcja Pracy, w wysokości 2500 tys. zł,

f)

Transportowym Dozorze Technicznym, w wysokości 2130 tys. zł,

g)

Urzędzie Dozoru Technicznego, w wysokości 5600 tys. zł,

h)

Centrum Zakupów dla Sądownictwa Instytucji Gospodarki Budżetowej, w wysokości 1500

tys. zł,

i)

Centrum Obsługi Kancelarii Prezydenta RP, w wysokości 1000 tys. zł,

j)

Centralnym Ośrodku Informatyki, w wysokości 11 730 tys. zł,

k)

Biurze Rzecznika Ubezpieczonych, w wysokości 126 tys. zł;

7)

związanych z koniecznością zapewnienia licencjonowanego personelu operacyjnego w Polskiej

Agencji Żeglugi Powietrznej, w wysokości 17 500 tys. zł;

8)

w Polskim Centrum Akredytacji, w wysokości 1000 tys. zł.

4.

W roku 2015 wielkość wynagrodzeń w Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji

ustala się na poziomie wynikającym z planu finansowego na rok 2015 zatwierdzonego

zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1138 i 1491).

5.

W roku 2015 wielkość wynagrodzeń osobowych ujętych w planie finansowym Polskiej Agencji

Żeglugi Powietrznej może być zwiększona o kwotę 20 000 tys. zł na sfinansowanie kosztów

restrukturyzacji jednostki, z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Zmiana planu finansowego Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej w zakresie zwiększenia

wielkości wynagrodzeń osobowych, o których mowa w ust. 5, może nastąpić po zaakceptowaniu

przez ministra właściwego do spraw transportu planu restrukturyzacji jednostki wraz

z harmonogramem finansowania kosztów restrukturyzacji.

7.

Wielkość wynagrodzeń w zakresie wynagrodzeń skazanych w instytucjach gospodarki budżetowej

utworzonych przez Ministra Sprawiedliwości może być w roku 2015 zwiększona ponad wielkości

wynikające z planów finansowych z przychodów osiągniętych z tytułu prowadzonej działalności.

8.

Wielkość wynagrodzeń w części 15 - Sądy powszechne, o której mowa w ust. 1, zwiększa

się wyłącznie w roku 2015 o 10 000 tys. zł z przeznaczeniem na wynagrodzenia niemające

charakteru stałego asystentów sędziów, urzędników oraz innych pracowników sądów powszechnych,

z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1.

9.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić

zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń w instytucji gospodarki budżetowej z pominięciem

ograniczeń, o których mowa w ust. 1, w przypadku przeniesienia zadań z innej jednostki

sektora finansów publicznych, nie więcej niż o kwotę zmniejszenia wielkości wynagrodzeń

w jednostce, z której przeniesiono zadanie, uwzględniając konieczność prawidłowej

realizacji zadań publicznych.

Zadania własne jednostki samorządu terytorialnego w zakresie

1)

gospodarki mieszkaniowej i gospodarowania lokalami użytkowymi,

2)

dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego,

3)

wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych,

utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania

odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz,

4)

lokalnego transportu zbiorowego,

5)

targowisk i hal targowych,

6)

zieleni gminnej i zadrzewień,

7)

kultury fizycznej i sportu, w tym utrzymywania terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych,

7a)

pomocy społecznej, reintegracji zawodowej i społecznej oraz rehabilitacji zawodowej

i społecznej osób niepełnosprawnych,

8)

utrzymywania różnych gatunków egzotycznych i krajowych zwierząt, w tym w szczególności

prowadzenia hodowli zwierząt zagrożonych wyginięciem, w celu ich ochrony poza miejscem

naturalnego występowania,

9)

cmentarzy

- mogą być wykonywane przez samorządowe zakłady budżetowe.

Do obliczenia kwoty wydatków, o której mowa w art. 112aa ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na rok 2015, przyjmuje się, że suma,

o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, wynosi zero.

1.

Wielkość wynagrodzeń w podmiotach, o których mowa w art. 14 ust. 1, finansowanych

w ramach programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w roku 2015 może przekroczyć wielkość wynagrodzeń finansowanych z udziałem tych

środków, zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2014 z dnia 24 stycznia 2014 r.

albo wynikających z planów finansowych na rok 2014, w przypadku gdy plany te nie są

ujmowane w ustawie budżetowej, w części finansowanej lub refundowanej z tych środków,

zaś w części współfinansowania krajowego jedynie wówczas, gdy te zwiększane wynagrodzenia

są finansowane w wysokości co najmniej 70%, a w przypadku Programu Rozwoju Obszarów

Wiejskich na lata 2014-2020 - co najmniej 63%, ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

2.

Zwiększenie wynagrodzeń, o którym mowa w ust. 1, wynikające z nowych zobowiązań zaciągniętych

w roku 2015, nie może powodować skutków finansowych na lata następne.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyrazić

zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń niezależnie od ograniczeń, o których mowa

w ust. 1 i 2, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia

prawidłowej realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości

wynagrodzeń.

1

Samorządowy zakład budżetowy odpłatnie wykonuje zadania, pokrywając koszty swojej

działalności z przychodów własnych.

2.

Podstawą gospodarki finansowej samorządowego zakładu budżetowego jest roczny plan

finansowy obejmujący przychody, w tym dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego,

koszty i inne obciążenia, stan środków obrotowych, stan należności i zobowiązań na

początek i koniec okresu oraz rozliczenia z budżetem jednostki samorządu terytorialnego.

3.

Samorządowy zakład budżetowy może otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego

1)

dotacje przedmiotowe;

2)

dotacje celowe na zadania bieżące finansowane z udziałem środków, o których mowa w

art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3;

3)

dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji.

4.

W zakresie określonym w odrębnych ustawach samorządowy zakład budżetowy może otrzymywać

dotację podmiotową.

4a

Samorządowy zakład budżetowy może otrzymać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego

środki finansowe wynikające z rozliczenia podatku od towarów i usług, z tym że ich

wysokość nie może być wyższa niż wynikająca z rozliczenia tego podatku związanego

z tym zakładem.

5.

Nowo tworzonemu samorządowemu zakładowi budżetowemu może być przyznana jednorazowa

dotacja z budżetu jednostki samorządu terytorialnego na pierwsze wyposażenie w środki

obrotowe.

6.

Dotacje dla samorządowego zakładu budżetowego, z wyłączeniem dotacji, o których mowa

w ust. 3 pkt 2 i 3, nie mogą przekroczyć 50% kosztów jego działalności.

7.

Samorządowy zakład budżetowy wpłaca do budżetu jednostki samorządu terytorialnego

nadwyżkę środków obrotowych, ustaloną na koniec okresu sprawozdawczego, chyba że organ

stanowiący jednostki samorządu terytorialnego postanowi inaczej.

8.

W planie finansowym samorządowego zakładu budżetowego mogą być dokonywane zmiany w

ciągu roku w przypadku realizowania wyższych od planowanych przychodów i kosztów,

pod warunkiem że nie spowoduje to zmniejszenia wpłat do budżetu jednostki samorządu

terytorialnego ani zwiększenia dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Wielkość wynagrodzeń bezosobowych, z wyłączeniem wynagrodzeń finansowanych w ramach

programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w częściach budżetu państwa będących w dyspozycji tego samego dysponenta oraz w

jednostkach sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1, których

plany finansowe nie są ujmowane w ustawie budżetowej, nie może przekroczyć w roku

2015 wielkości wynagrodzeń bezosobowych zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok

2014 z dnia 24 stycznia 2014 r. albo wynikających z planów finansowych na rok 2014,

z zastrzeżeniem ust. 3-7.

2.

Wielkość wynagrodzeń bezosobowych, z wyłączeniem wynagrodzeń finansowanych w ramach

programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w jednostkach sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1, których

plany finansowe są ujmowane w ustawie budżetowej, nie może w roku 2015 przekroczyć

wielkości wynagrodzeń bezosobowych ustalonych w planach finansowych stanowiących załącznik

do ustawy budżetowej na rok 2015, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Do wielkości wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, nie wlicza się wynagrodzeń

1)

przyznanych z rezerw celowych;

2)

wypłacanych w związku z prowadzonymi postępowaniami przygotowawczymi i sądowymi.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w terminie 4 dni roboczych od dnia

ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2015, przekaże dysponentom części budżetowych

informacje o kwotach zwiększenia wielkości wynagrodzeń bezosobowych ujętych w ustawie

budżetowej na rok 2015 w związku z włączeniem do budżetów właściwych dysponentów części

budżetowych wydatków na zadania, które w roku 2014 finansowane były z rezerw celowych.

5.

W roku 2015 wielkość wynagrodzeń bezosobowych w części

1)

02 - Kancelaria Sejmu powiększa się o kwotę 765 tys. zł;

2)

46 - Zdrowie powiększa się o kwotę 1200 tys. zł.

6.

W roku 2015 w uzasadnionych przypadkach wielkość wynagrodzeń bezosobowych ujętych

w planie finansowym parku narodowego może być zwiększona ze środków pochodzących z

przychodów, o których mowa w art. 8h ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2013 r. poz. 627, z późn. zm., z wyłączeniem ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 7, stanowiących nadwyżkę w stosunku do wielkości

tych przychodów ujętych w planie finansowym parku na rok 2015, z zastrzeżeniem art.

17.

7.

W roku 2015 w uzasadnionych przypadkach wielkość wynagrodzeń bezosobowych może być

powiększona o niewykorzystane wynagrodzenia.

1.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego tworzy, łączy, przekształca w

inną formę organizacyjno-prawną i likwiduje samorządowy zakład budżetowy.

2.

Tworząc samorządowy zakład budżetowy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego

określa

1)

nazwę i siedzibę zakładu;

2)

przedmiot jego działalności;

3)

źródła przychodów własnych zakładu;

4)

stan wyposażenia zakładu w środki obrotowe oraz składniki majątkowe przekazane zakładowi

w użytkowanie;

5)

terminy i sposób ustalania zaliczkowych wpłat nadwyżki środków obrotowych dokonywanych

przez zakład do budżetu jednostki samorządu terytorialnego oraz sposób i terminy rocznych

rozliczeń i dokonywania wpłat do budżetu;

6

zasady ustalania i przekazywania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego środków

finansowych wynikających z rozliczenia podatku od towarów i usług, jeżeli przewiduje

przekazywanie tych środków temu zakładowi.

3.

Likwidując samorządowy zakład budżetowy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego

określa przeznaczenie mienia znajdującego się w użytkowaniu tego zakładu.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do łączenia samorządowych zakładów budżetowych.

5.

Przekształcenie samorządowego zakładu budżetowego w inną formę organizacyjno-prawną

wymaga uprzednio jego likwidacji.

6.

Należności i zobowiązania likwidowanego samorządowego zakładu budżetowego przejmuje

organ, który podjął decyzję o likwidacji, z zastrzeżeniem ust. 7.

7.

Należności i zobowiązania samorządowego zakładu budżetowego likwidowanego w celu przekształcenia

w inną formę organizacyjno-prawną przejmuje utworzona jednostka.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1

pkt 2, 3, 12 oraz pkt 14 w zakresie art. 112b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2014 r.

Wielkość wynagrodzeń bezosobowych, finansowanych w ramach programów realizowanych

z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w częściach budżetu państwa będących w dyspozycji tego samego dysponenta oraz w

jednostkach sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1, może w

roku 2015 przekroczyć wielkość wynagrodzeń bezosobowych finansowanych z udziałem tych

środków zaplanowanych w ustawie budżetowej na rok 2014 z dnia 24 stycznia 2014 r.

albo wynikających z planów finansowych na rok 2014, w przypadku gdy plany te nie są

ujmowane w ustawie budżetowej, zwiększonych o środki przyznane z rezerw celowych,

w części finansowanej lub refundowanej z tych środków, zaś w części współfinansowania

krajowego jedynie wówczas, gdy te zwiększane wynagrodzenia są finansowane w wysokości

co najmniej 70% ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

1.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia gospodarki

finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych, a w szczególności

1)

sposób i tryb sporządzania planów finansowych,

2)

sposób dokonywania zmian w planach finansowych jednostek budżetowych oraz zatwierdzania

tych zmian,

3)

tryb pobierania dochodów i dokonywania wydatków państwowych jednostek budżetowych,

4)

sposób ustalania nadwyżki środków obrotowych w samorządowych zakładach budżetowych

- biorąc pod uwagę potrzebę przestrzegania zasad celowego i oszczędnego dokonywania

wydatków oraz jawności, przejrzystości i terminowej realizacji zadań.

2.

Minister Finansów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, uwzględni specyfikę

działalności jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych, Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefowi

Agencji Wywiadu i Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego, jednostek organizacyjnych

Służby Więziennej oraz jednostek organizacyjnych działających poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej.

Agencja wykonawcza jest państwową osobą prawną tworzoną na podstawie odrębnej ustawy

w celu realizacji zadań państwa.

„2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,

wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń o środki przyznane w ramach programów

realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej

realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.

1.

Zasady działania agencji wykonawczej określa ustawa, o której mowa w art. 18, oraz

statut.

2.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, wymogi, jakie powinien spełniać

statut agencji wykonawczej, w celu zapewnienia jednolitej i przejrzystej organizacji

wewnętrznej agencji wykonawczych pod względem instytucjonalnym.

„2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,

wyrazić zgodę na zwiększenie wielkości wynagrodzeń o środki przyznane w ramach programów

realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, uwzględniając stan finansów publicznych państwa, konieczność zapewnienia prawidłowej

realizacji zadań publicznych oraz źródło finansowania zwiększenia wielkości wynagrodzeń.

Agencja wykonawcza prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w niniejszej

ustawie i w ustawie, o której mowa w art. 18.

1.

Podstawą gospodarki finansowej agencji wykonawczej jest roczny plan finansowy, obejmujący

1)

przychody z prowadzonej działalności;

2)

dotacje z budżetu państwa;

3)

zestawienie kosztów

a)

funkcjonowania agencji wykonawczej,

b)

realizacji zadań ustawowych, z wyszczególnieniem kosztów realizacji tych zadań przez

inne podmioty

- z wyszczególnieniem wynagrodzeń i składek od nich naliczanych, płatności odsetkowych

wynikających z zaciągniętych zobowiązań oraz zakupu towarów i usług;

4)

wynik finansowy;

5)

środki na wydatki majątkowe;

6)

środki przyznane innym podmiotom;

7)

stan należności i zobowiązań na początek i koniec roku;

8)

stan środków pieniężnych na początek i koniec roku.

2.

Projekt rocznego planu finansowego agencji wykonawczej ustala jej właściwy organ w

porozumieniu z ministrem sprawującym nadzór nad agencją wykonawczą. Po zatwierdzeniu

przez ministra sprawującego nadzór projekt jest przekazywany Ministrowi Finansów,

w trybie i terminach określonych w przepisach dotyczących prac nad projektem ustawy

budżetowej.

3.

W ramach projektu planu finansowego sporządza się plan dochodów i wydatków agencji

wykonawczej ujmowanych w terminie ich zapłaty.

4.

W planie dochodów i wydatków agencji wykonawczej planowane wydatki nie powinny być

wyższe od planowanych dochodów. Planowane wydatki mogą przekraczać planowane dochody

za zgodą ministra sprawującego nadzór nad agencją wykonawczą, wydaną w porozumieniu

z Ministrem Finansów.

5.

W planie finansowym agencji wykonawczej mogą być dokonywane zmiany przychodów i kosztów

po uzyskaniu zgody ministra sprawującego nadzór nad agencją, wydanej po uzyskaniu

opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu, z zastrzeżeniem ust. 6. O dokonanych

zmianach należy niezwłocznie powiadomić Ministra Finansów.

6.

Zmiany planu finansowego agencji wykonawczej nie mogą powodować zwiększenia zobowiązań

agencji ani pogorszenia planowanego wyniku finansowego agencji, chyba że odrębne ustawy

stanowią inaczej.

7.

Agencja wykonawcza może otrzymywać dotacje z budżetu państwa, w zakresie określonym

w odrębnych ustawach.

8.

Agencja wykonawcza może zaciągać zobowiązania na okres realizacji danego zadania przekraczający

rok budżetowy, jeżeli wydatki niezbędne na obsługę zobowiązania znajdują się w rocznym

planie finansowym.

9.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 6, nie dotyczy zwiększenia planu finansowego agencji

wykonawczej z tytułu uzyskania pożyczki z budżetu państwa na finansowanie Wspólnej

Polityki Rolnej.

10.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia gospodarki

finansowej agencji wykonawczych, mając na względzie potrzebę zapewnienia jednolitości

zasad finansowania agencji wykonawczych oraz przestrzegania zasad jawności i przejrzystości.

1.

Agencja wykonawcza jest obowiązana corocznie wpłacać do budżetu państwa, na rachunek

bieżący dochodów państwowej jednostki budżetowej obsługującej ministra sprawującego

nadzór nad tą agencją, nadwyżkę środków finansowych ustaloną na koniec roku, pozostającą

po uregulowaniu zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Nadwyżkę, o której mowa w ust. 1, agencja wykonawcza przekazuje niezwłocznie po uregulowaniu

zobowiązań wymagalnych z okresu sprawozdawczego, nie później jednak niż do dnia 30

czerwca roku następującego po roku, w którym nadwyżka powstała.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach wynikających z konieczności zapewnienia sprawnego

i pełnego wykonywania zadań agencji wykonawczej Rada Ministrów może, na wniosek ministra

sprawującego nadzór nad agencją wykonawczą, wyrazić zgodę, w formie uchwały, na niewpłacenie

nadwyżki, o której mowa w ust. 1.

4.

Minister sprawujący nadzór nad agencją wykonawczą w porozumieniu z Ministrem Finansów

określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania nadwyżki, uwzględniając potrzebę

zapewnienia ciągłości finansowania zadań agencji, dokonywania inwestycji niezbędnych

do wykonywania zadań państwa oraz mając na względzie źródła finansowania zadań realizowanych

przez agencję.

Do postępowań dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w

art. 60 ustawy zmienianej w art. 10, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Instytucja gospodarki budżetowej jest jednostką sektora finansów publicznych tworzoną

w celu realizacji zadań publicznych, która

1)

odpłatnie wykonuje wyodrębnione zadania;

2)

pokrywa koszty swojej działalności oraz zobowiązania z uzyskiwanych przychodów.

2.

Instytucja gospodarki budżetowej może być tworzona przez

1)

ministra lub Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, za zgodą Rady Ministrów, udzieloną

na jego wniosek;

2)

organ lub kierownika jednostki, o których mowa w art. 139 ust. 2, jako organu wykonującego

funkcje organu założycielskiego.

3.

Organ lub kierownik jednostki, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, o utworzeniu instytucji

gospodarki budżetowej informuje Prezesa Rady Ministrów.

4.

We wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, minister lub Szef Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów określą

1)

organ administracji rządowej wykonujący funkcje organu założycielskiego;

2)

przedmiot działalności podstawowej;

3)

źródła przychodów;

4)

przeznaczenie zysku.

5.

Instytucja gospodarki budżetowej uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego

Rejestru Sądowego.

Do postępowań w sprawie zwrotu środków, o których mowa w art. 207 ustawy zmienianej

w art. 10, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Instytucja gospodarki budżetowej może otrzymywać dotacje z budżetu państwa na realizację

zadań publicznych, jeżeli odrębne ustawy tak stanowią.

1a

Instytucja gospodarki budżetowej może uzyskiwać przychody z odsetek od wolnych środków

przekazanych w depozyt, o którym mowa w art. 48 ust. 2.

2.

Podstawą gospodarki finansowej instytucji gospodarki budżetowej jest roczny plan finansowy,

obejmujący

1)

przychody z prowadzonej działalności;

2)

dotacje z budżetu państwa;

3)

zestawienie kosztów

a)

funkcjonowania instytucji gospodarki budżetowej,

b)

realizacji wyodrębnionych zadań

- z wyszczególnieniem wynagrodzeń i składek od nich naliczanych, płatności odsetkowych

wynikających z zaciągniętych zobowiązań oraz zakupu towarów i usług;

4)

środki na wydatki majątkowe;

5)

wynik finansowy;

6)

stan należności i zobowiązań na początek i koniec roku;

7)

stan środków pieniężnych na początek i koniec roku.

3

Koszty instytucji gospodarki budżetowej mogą być ponoszone tylko w ramach uzyskanych

przychodów, z uwzględnieniem możliwości wykorzystania środków pieniężnych z poprzednich

okresów, pozostających w dyspozycji instytucji gospodarki budżetowej.

4.

Nowo tworzonej instytucji gospodarki budżetowej może być przyznana jednorazowa dotacja

na pierwsze wyposażenie w środki obrotowe.

5.

W planie finansowym instytucji gospodarki budżetowej mogą być dokonywane zmiany przychodów

i kosztów w trakcie roku budżetowego po uzyskaniu zgody organu wykonującego funkcje

organu założycielskiego, z tym że nie mogą one spowodować zwiększenia dotacji z budżetu

państwa i pogorszenia planowanego wyniku finansowego. O dokonanych zmianach należy

niezwłocznie powiadomić Ministra Finansów.

6

Za zgodą organu wykonującego funkcje organu założycielskiego, wydaną w porozumieniu

z Ministrem Finansów, w trakcie roku budżetowego mogą być dokonywane zmiany planu

finansowego polegające na zwiększeniu kosztów ponad planowane przychody, jednak nie

więcej niż o środki pieniężne z poprzednich okresów, pozostające w dyspozycji instytucji

gospodarki budżetowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 1 pkt 4 lit. d i pkt 11 lit. a tiret szóste, art. 6 pkt 1 lit. c, art. 7 pkt

2-4 i 7 i art. 22, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 6 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 3 lat od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2016 r.

1.

Likwidując instytucję gospodarki budżetowej, organ wykonujący funkcje organu założycielskiego

określa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa, przeznaczenie

mienia tej instytucji.

2.

Należności i zobowiązania likwidowanej instytucji gospodarki budżetowej przejmuje

organ wykonujący funkcje organu założycielskiego.

3.

Należności i zobowiązania instytucji gospodarki budżetowej likwidowanej w celu przekształcenia

w inną formę organizacyjno-prawną przejmuje utworzona jednostka.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do łączenia instytucji gospodarki budżetowej.

1.

Instytucja gospodarki budżetowej działa na podstawie statutu nadanego przez organ

wykonujący funkcje organu założycielskiego.

2.

Statut instytucji gospodarki budżetowej określa w szczególności

1)

nazwę i siedzibę tej instytucji;

2)

przedmiot działalności podstawowej tej instytucji;

3)

źródła uzyskiwania przychodów tej instytucji;

4)

tryb i zasady dokonywania zmian w statucie tej instytucji;

5)

stan wyposażenia w środki obrotowe oraz składniki majątkowe przekazane tej instytucji;

6)

zasady prowadzenia działalności innej niż podstawowa, jeżeli ta instytucja będzie

prowadzić taką działalność.

3.

Organizację wewnętrzną instytucji gospodarki budżetowej określa regulamin organizacyjny

nadawany przez dyrektora instytucji gospodarki budżetowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Dyrektora instytucji gospodarki budżetowej powołuje i odwołuje organ wykonujący funkcje

organu założycielskiego.

2.

Do zadań dyrektora instytucji gospodarki budżetowej należy

1)

zarządzanie instytucją gospodarki budżetowej;

2)

reprezentowanie instytucji gospodarki budżetowej na zewnątrz;

3)

przygotowanie i nadanie regulaminu organizacyjnego instytucji gospodarki budżetowej;

4)

przygotowanie projektu rocznego planu finansowego;

5

przygotowanie rocznego sprawozdania finansowego instytucji gospodarki budżetowej;

6

przygotowanie rocznego sprawozdania z działalności instytucji gospodarki budżetowej,

którego zakres informacyjny określa art. 49 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047).

3.

Projekt rocznego planu finansowego jest przekazywany organowi wykonującemu funkcje

organu założycielskiego, w trybie i terminach określonych w przepisach dotyczących

prac nad projektem ustawy budżetowej.

1.

Instytucja gospodarki budżetowej samodzielnie gospodaruje mieniem, kierując się zasadą

efektywności jego wykorzystania.

2.

Na mienie instytucji gospodarki budżetowej mogą składać się

1)

przeniesione na własność nieruchomości;

2)

mienie stanowiące wyposażenie przekazane przez organ wykonujący funkcje organu założycielskiego

w formie użyczenia;

3)

mienie nabyte z własnych środków.

3.

Instytucja gospodarki budżetowej w celu zaciągnięcia zobowiązania przewyższającego

30% rocznych przychodów jest obowiązana uzyskać zgodę organu wykonującego funkcje

organu założycielskiego.

4.

Instytucja gospodarki budżetowej może zbywać środki trwałe. Zbycie (najem, dzierżawa,

użyczenie) aktywów może nastąpić wyłącznie na zasadach określonych przez organ wykonujący

funkcje organu założycielskiego, z uwzględnieniem przepisów o gospodarce nieruchomościami.

5.

Wartość majątku instytucji gospodarki budżetowej odzwierciedla fundusz instytucji

gospodarki budżetowej.

6.

Fundusz instytucji gospodarki budżetowej zwiększa się lub zmniejsza o kwotę zmian

wartości majątku będących skutkiem

1)

aktualizacji wyceny środków trwałych na podstawie odrębnych przepisów;

2)

(uchylony)

3)

łączenia i podziału instytucji gospodarki budżetowej na podstawie bilansów zamknięcia

dzielonych lub łączonych jednostek.

7.

(uchylony)

8

Instytucja gospodarki budżetowej tworzy fundusz zapasowy z zysku netto z przeznaczeniem

na

1)

finansowanie inwestycji;

2)

pokrycie straty netto.

1.

Państwowy fundusz celowy jest tworzony na podstawie odrębnej ustawy.

2.

Przychody państwowego funduszu celowego pochodzą ze środków publicznych, a koszty

są ponoszone na realizację wyodrębnionych zadań państwowych.

3.

Państwowy fundusz celowy nie posiada osobowości prawnej.

4.

Państwowy fundusz celowy stanowi wyodrębniony rachunek bankowy, którym dysponuje minister

wskazany w ustawie tworzącej fundusz albo inny organ wskazany w tej ustawie.

5.

Do państwowych funduszy celowych nie zalicza się funduszy, których jedynym źródłem

przychodów, z wyłączeniem odsetek od rachunku bankowego i darowizn, jest dotacja z

budżetu państwa.

6.

Podstawą gospodarki finansowej państwowego funduszu celowego jest roczny plan finansowy.

7.

Ze środków państwowego funduszu celowego mogą być udzielane pożyczki jednostkom samorządu

terytorialnego, jeżeli ustawa tworząca fundusz tak stanowi.

8.

Koszty państwowego funduszu celowego mogą być pokrywane tylko w ramach posiadanych

środków finansowych obejmujących bieżące przychody, w tym dotacje z budżetu państwa

i pozostałości środków z okresów poprzednich.

9.

W planie finansowym państwowego funduszu celowego mogą być dokonywane zmiany polegające

na zwiększeniu prognozowanych przychodów i odpowiednio kosztów.

10.

Zmiany planu finansowego państwowego funduszu celowego nie mogą powodować zwiększenia

dotacji z budżetu państwa.

11.

Jeżeli państwowy fundusz celowy posiada zobowiązania wymagalne, w tym kredyty i pożyczki,

zwiększenie przychodów w pierwszej kolejności przeznacza się na ich spłatę.

12.

Zmiany kwot przychodów i kosztów państwowego funduszu celowego ujętych w planie finansowym

dokonuje odpowiednio minister lub organ dysponujący tym funduszem po uzyskaniu zgody

Ministra Finansów i opinii sejmowej komisji do spraw budżetu.

1.

Państwowe i samorządowe osoby prawne są tworzone na podstawie odrębnych ustaw.

2.

Podstawą gospodarki finansowej państwowych i samorządowych osób prawnych jest plan

finansowy.

3.

Plany finansowe państwowych i samorządowych osób prawnych są sporządzane zgodnie z

ustawami o ich utworzeniu, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.

4.

Projekty planów finansowych państwowych osób prawnych, o których mowa w art. 9 pkt

14, są przekazywane Ministrowi Finansów w trybie i terminach określonych w przepisach

dotyczących prac nad projektem ustawy budżetowej.

Jednostki, o których mowa w art. 30 ust. 1, wyodrębniają w planach finansowych

1)

przychody z prowadzonej działalności;

2)

dotacje z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

3)

koszty, w tym

a)

wynagrodzenia i składki od nich naliczane,

b)

płatności odsetkowe wynikające z zaciągniętych zobowiązań,

c)

zakup towarów i usług;

4)

środki na wydatki majątkowe;

5)

środki przyznane innym podmiotom;

6)

stan należności i zobowiązań na początek i koniec roku;

7)

stan środków pieniężnych na początek i koniec roku.

Agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej, dysponenci państwowych funduszy

celowych oraz państwowe osoby prawne, o których mowa w art. 9 pkt 14, sporządzają

plany finansowe w układzie zadaniowym na rok budżetowy i dwa kolejne lata.

1.

Gospodarka środkami publicznymi jest jawna.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie

zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub jeżeli

wynika to z umów międzynarodowych.

Przepisów art. 119 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 121 oraz art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b i

c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się do ustawy budżetowej na rok 2015, w odniesieniu do środków w ramach

Polityki Spójności oraz Wspólnej Polityki Rybołówstwa dla Perspektywy Finansowej Unii

Europejskiej 2014-2020, a także do dochodów i wydatków w ramach Wspólnej Polityki

Rolnej w latach 2016 i 2017.

1.

Zasada jawności gospodarowania środkami publicznymi jest realizowana przez

1)

jawność debaty budżetowej w Sejmie i Senacie oraz debat budżetowych w organach stanowiących

jednostek samorządu terytorialnego;

2)

jawność debaty nad sprawozdaniem z wykonania budżetu państwa w Sejmie i debat nad

sprawozdaniami z wykonania budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

3)

podawanie do publicznej wiadomości

a)

kwot dotacji udzielanych z budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego,

b)

kwot dotacji udzielanych przez państwowe fundusze celowe,

c)

zbiorczych danych dotyczących finansów publicznych,

d)

informacji o wykonaniu budżetu państwa za okresy miesięczne;

4)

jawność debaty nad projektem uchwały w sprawie wieloletniej prognozy finansowej jednostki

samorządu terytorialnego;

5)

podawanie do publicznej wiadomości przez jednostki sektora finansów publicznych informacji

dotyczących

a)

zakresu zadań lub usług wykonywanych lub świadczonych przez jednostkę oraz wysokości

środków publicznych przekazanych na ich realizację,

b)

zasad i warunków świadczenia usług dla podmiotów uprawnionych,

c)

zasad odpłatności za świadczone usługi;

6)

zapewnianie radnym danej jednostki samorządu terytorialnego dostępu do

a)

dowodów księgowych i dokumentów inwentaryzacyjnych - z zachowaniem przepisów o rachunkowości

oraz o ochronie danych osobowych,

b)

informacji o wynikach przeprowadzonych kontroli gospodarki finansowej,

c)

sprawozdania z wykonania planu audytu za rok poprzedni;

7)

udostępnianie przez Narodowy Fundusz Zdrowia informacji o przychodach i kosztach oraz

o świadczeniodawcach realizujących świadczenia opieki zdrowotnej, z którymi Fundusz

zawarł umowy, o zakresie przedmiotowym umów oraz o sposobie ustalania ceny za zamówione

świadczenia;

8)

udostępnianie przez jednostki sektora finansów publicznych wykazu podmiotów spoza

sektora finansów publicznych, którym ze środków publicznych została udzielona dotacja,

dofinansowanie realizacji zadania lub pożyczka, lub którym została umorzona należność

wobec jednostki sektora finansów publicznych;

9)

udostępnianie corocznych sprawozdań dotyczących finansów i działalności jednostek

organizacyjnych należących do sektora finansów publicznych;

10)

podejmowanie, w głosowaniu jawnym i imiennym, uchwał organu wykonawczego jednostki

samorządu terytorialnego dotyczących gospodarowania środkami publicznymi;

11)

podawanie do publicznej wiadomości treści planów działalności, sprawozdań z wykonania

planów działalności oraz oświadczeń o stanie kontroli zarządczej, o których mowa w

art. 70.

2.

Minister Finansów podaje do publicznej wiadomości sprawozdanie z wykonania ustawy

budżetowej przyjęte przez Radę Ministrów.

1.

W roku 2015 do czasu zakończenia realizacji programów finansowanych z udziałem środków,

o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w ramach Perspektywy Finansowej 2007-2013 Unii Europejskiej, zwanych dalej „środkami”,

z budżetu państwa mogą być udzielane pożyczki na finansowanie ostatnich 5% płatności

w ramach tych programów dla beneficjentów mających siedzibę lub miejsce zamieszkania

na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Do obsługi środków minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego otwiera rachunek,

za pośrednictwem którego środki są przekazywane.

3.

Środki są przekazywane na podstawie umowy zawartej między beneficjentem a ministrem

właściwym do spraw rozwoju regionalnego. Przepisy art. 206 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

4.

Sposób i tryb przekazania środków na rachunek ministra właściwego do spraw rozwoju

regionalnego oraz sposób i tryb ich rozliczenia określa porozumienie zawarte między

ministrem właściwym do spraw finansów publicznych a ministrem właściwym do spraw rozwoju

regionalnego.

5.

Zwrot środków do budżetu państwa z rachunku ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

następuje niezwłocznie po dokonaniu ich refundacji przez Komisję Europejską na rzecz

programów, o których mowa w ust. 1, lub zwrotu środków przez beneficjenta.

6.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

może także udzielać dotacji celowej z budżetu państwa. Przepisy ust. 3 i 5 stosuje

się odpowiednio.

7.

Środki zrefundowane przez Komisję Europejską po zamknięciu programów lub zwrócone

przez beneficjentów, w przypadku gdy na finansowanie została udzielona dotacja, o

której mowa w ust. 6, stanowią dochód budżetu państwa.

Klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa

w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty,

o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji

ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych,

technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość

gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których

przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w

przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi

tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny

lub ważny interes państwa.

1.

Minister Finansów podaje do publicznej wiadomości zbiorcze dane dotyczące

1)

ogółu operacji finansowych sektora finansów publicznych, obejmujące w szczególności

dochody i wydatki, przychody i rozchody, zobowiązania i należności, gwarancje i poręczenia;

2)

wykonania budżetu państwa za okresy miesięczne, w tym kwotę deficytu lub nadwyżki.

2.

Minister Finansów podaje do publicznej wiadomości w terminie, o którym mowa w art.

38, informacje obejmujące wykaz udzielonych przez Skarb Państwa poręczeń i gwarancji,

wskazując osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

prawnej, których te poręczenia i gwarancje dotyczą.

3.

Dyrektor izby skarbowej ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym wykaz osób prawnych

i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym

umorzono zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłaty prolongacyjne w kwocie

przewyższającej 5000 zł, wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia.

4.

Podanie do publicznej wiadomości wykazu, o którym mowa w ust. 3, nie narusza przepisów

o tajemnicy skarbowej.

5.

Organy wydające decyzje o umorzeniu niepodatkowych należności budżetu państwa, o których

mowa w art. 60, podają informację kwartalną o udzielonych umorzeniach do publicznej

wiadomości w ogólnie dostępnym miejscu do końca miesiąca następującego po zakończeniu

kwartału.

6.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania umorzonych kwot

oraz termin ogłaszania wykazu, o którym mowa w ust. 3, a także organy obowiązane do

przekazywania dyrektorowi izby skarbowej danych umożliwiających sporządzenie tego

wykazu i termin ich przekazywania, uwzględniając rodzaje podmiotów, których informacje

dotyczą.

1.

Zarząd jednostki samorządu terytorialnego podaje do publicznej wiadomości w terminie

1)

do końca miesiąca następującego po zakończeniu kwartału - kwartalną informację o wykonaniu

budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwotę deficytu albo nadwyżki, oraz

o udzielonych umorzeniach niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w

art. 60;

2)

o którym mowa w art. 38 - informację obejmującą

a)

dane dotyczące wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego w poprzednim roku

budżetowym, w tym kwotę deficytu albo nadwyżki,

b)

kwotę wykorzystanych środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2,

c)

kwotę zobowiązań, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4,

d)

kwoty dotacji otrzymanych z budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz kwoty

dotacji udzielonych innym jednostkom samorządu terytorialnego,

e)

wykaz udzielonych poręczeń i gwarancji, z wymienieniem podmiotów, których gwarancje

i poręczenia dotyczą,

f)

wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości

prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub

rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł, wraz ze wskazaniem

wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia,

g)

wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości

prawnej, którym udzielono pomocy publicznej.

2.

Podanie do publicznej wiadomości wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f, nie

narusza przepisów o tajemnicy skarbowej.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 209 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 36

zachowują moc i mogą być zmieniane na podstawie tego przepisu.

Minister Finansów ogłasza, w terminie do dnia 31 maja roku następnego, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

1)

kwotę i relację do produktu krajowego brutto

a)

państwowego długu publicznego,

b)

długu Skarbu Państwa,

c)

niewymagalnych zobowiązań z tytułu poręczeń i gwarancji udzielonych przez Skarb Państwa,

2)

kwotę niewymagalnych zobowiązań z tytułu poręczeń i gwarancji udzielonych przez jednostki

sektora finansów publicznych

- według stanu na koniec roku budżetowego.

Minister Finansów ogłasza, w terminie do dnia 31 maja roku następnego, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

1)

kwotę ustaloną w wyniku przeliczenia kwoty państwowego długu publicznego, ogłoszonej

zgodnie z art. 38, na walutę polską z zastosowaniem dla zobowiązań wyrażonych w walutach

obcych średniej arytmetycznej średnich kursów każdej z walut obcych ogłaszanych przez

Narodowy Bank Polski i obowiązujących w dni robocze roku budżetowego, za który ogłaszana

jest relacja, o której mowa w art. 38 pkt 1 lit. a,

2)

kwotę wolnych środków służących finansowaniu potrzeb pożyczkowych budżetu państwa

w kolejnym roku budżetowym,

3)

kwotę obliczoną jako różnica kwoty, o której mowa w pkt 1, oraz kwoty, o której mowa

w pkt 2,

4)

relację kwoty, o której mowa w pkt 3, do produktu krajowego brutto

- według stanu na koniec roku budżetowego.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do dnia 16 kwietnia

1)

wynik nominalny sektora instytucji rządowych i samorządowych podawany do wiadomości

publicznej zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2009 z dnia 25 maja 2009 r. o stosowaniu Protokołu

w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego

Wspólnotę Europejską

(Dz. Urz. UE L 145 z 10.06.2009, s. 1, z późn. zm.), zwany dalej „wynikiem nominalnym”, za ostatnie cztery lata;

2)

łączną dynamikę wartości produktu krajowego brutto w cenach stałych za ostatnie sześć

lat.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do dnia 16 kwietnia, wysokość

kosztów reformy emerytalnej wskazanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1175/2011 z dnia 16 listopada

2011 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru

pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych

(Dz. Urz. UE L 306 z 23.11.2011, s. 12) za ostatnie cztery lata.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Dochody publiczne, wydatki publiczne i przychody, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt

5, oraz środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, klasyfikuje się, z zastrzeżeniem

ust. 2, według

1)

działów i rozdziałów - określających rodzaj działalności;

2)

paragrafów - określających rodzaj dochodu, przychodu lub wydatku oraz środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3.

2.

Wydatki publiczne klasyfikuje się również według dodatkowej klasyfikacji określającej

kody wydatków strukturalnych.

3.

Przychody, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, oraz rozchody, o których mowa w art.

6 ust. 2, klasyfikuje się według paragrafów określających źródło przychodu lub rodzaj

rozchodu.

4.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółową klasyfikację dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, z uwzględnieniem Polskiej Klasyfikacji Działalności;

2)

szczegółową klasyfikację wydatków strukturalnych, o których mowa w ust. 2, uwzględniając

potrzebę identyfikacji wydatków strukturalnych, ponoszonych przez jednostki sektora

finansów publicznych.

5.

Minister Finansów może określić w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, klasyfikację

wydatków o większej szczegółowości niż określona w ust. 1 dla zadań z zakresu bezpieczeństwa

wewnętrznego i zewnętrznego, z uwzględnieniem specyfiki jednostek realizujących zadania

z tego zakresu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

1.

Jednostki sektora finansów publicznych prowadzą rachunkowość zgodnie z przepisami

o rachunkowości, z uwzględnieniem zasad określonych w niniejszej ustawie.

2.

Plany kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek

budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz

państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej powinny uwzględniać, że

1)

dochody i wydatki ujmuje się w terminie ich zapłaty, niezależnie od rocznego budżetu,

którego dotyczą;

2)

ujmuje się również wszystkie etapy rozliczeń poprzedzające płatność dochodów i wydatków,

a w zakresie wydatków i kosztów - także zaangażowanie środków;

3)

odsetki od nieterminowych płatności nalicza się i ewidencjonuje nie później niż na

koniec każdego kwartału;

4)

wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walutach obcych dokonuje się nie

później niż na koniec kwartału.

3.

Szczególne zasady rachunkowości dla jednostek, o których mowa w ust. 2, dotyczą

1)

ewidencji wykonania budżetu;

2)

ewidencji wykonania budżetu w układzie zadaniowym;

3)

ewidencji aktywów trwałych stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu

terytorialnego;

4)

wyceny poszczególnych składników aktywów i pasywów;

5)

sporządzania sprawozdań finansowych oraz odbiorców tych sprawozdań.

4.

Minister Finansów określi

1)

w drodze rozporządzeń

a)

szczególne zasady rachunkowości, o których mowa w ust. 3, oraz plany kont, o których

mowa w ust. 2,

b)

zasady rachunkowości oraz plany kont dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego,

2

w drodze zarządzenia - zasady rachunkowości oraz plany kont dla organów podatkowych

podległych Ministrowi Finansów, w zakresie poboru i rozliczenia podatków, opłat, wpłat

z zysku przedsiębiorstw państwowych, jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz banków

państwowych, a także innych niepodatkowych należności budżetowych, do których poboru,

ustalania lub określania są uprawnione organy podatkowe

- uwzględniając potrzebę zapewnienia przejrzystości planów kont oraz charakter działalności

prowadzonej przez te jednostki.

1.

Jednostki sektora finansów publicznych sporządzają sprawozdania z wykonania procesów,

o których mowa w art. 3.

2.

Minister Finansów, po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje, formy, terminy i sposoby sporządzania sprawozdań

a)

z wykonania budżetów jednostek samorządu terytorialnego,

b)

z wykonania planów finansowych jednostek budżetowych,

c)

z dochodów i wydatków na rachunkach, o których mowa w art. 163 i art. 223,

d)

z wykonania planów finansowych samorządowych zakładów budżetowych,

e)

z wykonania planów finansowych agencji wykonawczych,

f)

z wykonania planów finansowych instytucji gospodarki budżetowej,

g)

z wykonania planów finansowych państwowych funduszy celowych,

h)

o stanie środków finansowych na rachunkach bankowych jednostek samorządu terytorialnego,

i)

z wykonania planów finansowych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

j)

z poniesionych przez jednostki sektora finansów publicznych wydatków strukturalnych;

2)

jednostki obowiązane do sporządzania poszczególnych sprawozdań, o których mowa w pkt

1, oraz odbiorców tych sprawozdań;

3)

rodzaje i zasady sporządzania sprawozdań w zakresie zobowiązań wynikających z umów

o partnerstwie publiczno-prywatnym zawieranych na podstawie odrębnych ustaw przez

podmioty sektora finansów publicznych.

3.

Minister Finansów może, w drodze rozporządzenia, określić wykaz zadań budżetowych

grupujących wydatki według celów, a także szczegółowy sposób i terminy sporządzania

przez dysponentów materiałów do informacji, o których mowa w art. 182 ust. 6, uwzględniając

właściwość podmiotów i dysponentów realizujących zadania budżetowe oraz zakres przedmiotowy

tych zadań.

4.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje, formy, terminy i sposoby

sporządzania przez państwowe jednostki budżetowe, dysponentów państwowych funduszy

celowych, agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej oraz państwowe osoby

prawne, o których mowa w art. 9 pkt 14, sprawozdań z wykonania planów finansowych

w układzie zadaniowym.

5.

Minister Finansów, po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje, formy, terminy i sposoby sporządzania przez jednostki sektora finansów publicznych

sprawozdań w zakresie ogółu operacji finansowych, w szczególności w zakresie należności

i zobowiązań, w tym państwowego długu publicznego oraz udzielonych poręczeń i gwarancji;

2)

odbiorców sprawozdań, o których mowa w pkt 1.

6.

Minister Finansów, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, 4 i 5, uwzględni

konieczność określenia wzorów formularzy sprawozdań i stopnia szczegółowości danych

umożliwiających podanie do publicznej wiadomości informacji, o których mowa w art.

36 ust. 1 oraz w art. 38 pkt 1, a także sporządzenie informacji z wykonania budżetu

państwa.

7.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego gromadzi i przetwarza dane oraz sporządza zbiorcze

sprawozdania w zakresie sprawozdań określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie

ust. 5.

1.

Sposób gromadzenia środków publicznych z poszczególnych tytułów określają odrębne

ustawy.

2.

Środki publiczne pochodzące z poszczególnych tytułów nie mogą być przeznaczane na

finansowanie imiennie wymienionych wydatków, chyba że odrębna ustawa stanowi inaczej.

3.

Ograniczenia wynikającego z ust. 2 nie stosuje się do

1)

wydatków finansowanych z kredytów udzielonych przez międzynarodowe instytucje finansowe,

o ile umowa tak stanowi;

2)

wydatków finansowanych ze środków europejskich;

3)

wydatków finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 i 6.

4.

Ograniczenia wynikającego z ust. 2 nie stosuje się również do kosztów ponoszonych

przez jednostki prowadzące działalność gospodarczą, agencje wykonawcze, instytucje

gospodarki budżetowej oraz inne państwowe osoby prawne i samorządowe zakłady budżetowe.

5.

Jednostki sektora finansów publicznych są obowiązane do ustalania przypadających im

należności pieniężnych, w tym mających charakter cywilnoprawny, oraz terminowego podejmowania

w stosunku do zobowiązanych czynności zmierzających do wykonania zobowiązania.

6

Jednostki sektora finansów publicznych mogą odstąpić od podejmowania w stosunku do

zobowiązanego czynności zmierzających do wykonania zobowiązania, jeżeli zachodzą przesłanki

odstąpienia przez te jednostki od czynności zmierzających do zastosowania środków

egzekucyjnych zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prawo realizacji zadań finansowanych ze środków publicznych przysługuje ogółowi podmiotów,

chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej.

1.

Wydatki publiczne mogą być ponoszone na cele i w wysokościach ustalonych w

1)

ustawie budżetowej;

2)

uchwale budżetowej jednostki samorządu terytorialnego;

3)

planie finansowym jednostki sektora finansów publicznych.

2.

Jednostki sektora finansów publicznych dokonują wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi

poszczególnych rodzajów wydatków.

3.

Wydatki publiczne powinny być dokonywane

1)

w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad

a)

uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów,

b)

optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów;

2)

w sposób umożliwiający terminową realizację zadań;

3)

w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.

4.

Jednostki sektora finansów publicznych zawierają umowy, których przedmiotem są usługi,

dostawy lub roboty budowlane, na zasadach określonych w przepisach o zamówieniach

publicznych, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Ze środków publicznych nie można tworzyć fundacji na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 40).

1.

Jednostki sektora finansów publicznych mogą zaciągać zobowiązania do sfinansowania

w danym roku do wysokości wynikającej z planu wydatków lub kosztów jednostki, pomniejszonej

o wydatki na wynagrodzenia i uposażenia, składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz

Pracy, inne składki i opłaty obligatoryjne oraz płatności wynikające z zobowiązań

zaciągniętych w latach poprzednich, z zastrzeżeniem art. 136 ust. 4 i art. 153.

2.

Dysponent części budżetowej lub zarząd jednostki samorządu terytorialnego może ustalić

dla podległych lub nadzorowanych jednostek dodatkowe ograniczenia zaciągania zobowiązań

lub dokonywania wydatków.

Podmiot wnioskujący o przyznanie środków publicznych na realizację wyodrębnionego

zadania powinien przedstawić ofertę wykonania zadania zgodnie z zasadami uczciwej

konkurencji, gwarantującą wykonanie zadania w sposób efektywny, oszczędny i terminowy.

1.

Jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 2, 8 i 11, samodzielne

publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest jednostka

samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury oraz samorządowe osoby prawne,

o których mowa w art. 9 pkt 14, z wyłączeniem wojewódzkich funduszy ochrony środowiska

i gospodarki wodnej, mogą dokonywać lokat wolnych środków, z wyjątkiem środków pochodzących

z dotacji z budżetu

1)

w skarbowych papierach wartościowych;

2)

w obligacjach emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego;

3)

na rachunkach bankowych w bankach mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

w formie depozytu u Ministra Finansów.

1a

Samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest

jednostka samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury oraz samorządowe

osoby prawne, o których mowa w art. 9 pkt 14, z wyłączeniem wojewódzkich funduszy

ochrony środowiska i gospodarki wodnej, mogą dokonywać lokat wolnych środków, z wyjątkiem

środków pochodzących z dotacji z budżetu, także w formie depozytu u jednostki samorządu

terytorialnego.

2

Jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 5, 6, 9 i 12,

samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest

minister, centralny organ administracji rządowej, wojewoda lub uczelnia medyczna,

państwowe instytucje kultury, państwowe osoby prawne, o których mowa w art. 9 pkt

14, oraz wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej dokonują lokat

wolnych środków, z wyjątkiem środków pochodzących z dotacji z budżetu, w formie depozytu

u Ministra Finansów.

3.

Obowiązek określony w ust. 2 obejmuje wolne środki jednostki sektora finansów publicznych

znajdujące się w jej dyspozycji, które nie są wydatkowane w określonym dniu na wykonywanie

zadań oraz funkcjonowanie danej jednostki.

4

Wolne środki, o których mowa w ust. 3, nie obejmują środków w walutach obcych. Środki

te mogą być lokowane w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

5.

Wolne środki agencji płatniczych będące środkami, o których mowa w art. 208 ust. 2,

oraz środki przeznaczone na współfinansowanie realizacji zadań finansowanych z udziałem

tych środków nie są objęte obowiązkiem lokowania w formie depozytu u Ministra Finansów.

Środki te mogą być lokowane w sposób określony w ust. 1.

1.

Jednostki sektora finansów publicznych, z wyłączeniem jednostek, o których mowa w

art. 9 pkt 2, nie mogą posiadać, obejmować lub nabywać udziałów lub akcji w spółkach

ani nabywać obligacji emitowanych przez podmioty inne niż Skarb Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego, a także udziałów w spółdzielniach, chyba że odrębna ustawa

stanowi inaczej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa przejmuje od jednostek sektora finansów

publicznych, z wyłączeniem jednostek, o których mowa w art. 9 pkt 2, akcje i udziały

w spółkach oraz obligacje wyemitowane przez podmioty inne niż Skarb Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego oraz wykonuje wynikające z nich uprawnienia Skarbu Państwa.

1.

Przyjmowane przez Radę Ministrów projekty ustaw oraz akty prawne, których skutkiem

finansowym może być zwiększenie wydatków lub zmniejszenie dochodów jednostek sektora

finansów publicznych w stosunku do wielkości wynikających z obowiązujących przepisów,

zawierają w uzasadnieniu

1)

określenie wysokości tych skutków;

2)

wskazanie źródeł ich sfinansowania;

3)

opis celów nowych zadań i mierników określających stopień realizacji celów.

1a.

W przyjmowanych przez Radę Ministrów projektach ustaw, których skutkiem finansowym

może być zmiana poziomu wydatków jednostek sektora finansów publicznych w stosunku

do wielkości wynikających z obowiązujących przepisów, określa się w treści projektu

maksymalny limit tych wydatków wyrażony kwotowo, na okres 10 lat budżetowych wykonywania

ustawy, oddzielnie dla każdego roku, poczynając od pierwszego roku planowanego wejścia

w życie ustawy, w podziale na

1)

budżet państwa;

2)

jednostki samorządu terytorialnego i ich jednostki organizacyjne;

3)

pozostałe jednostki sektora finansów publicznych.

1b.

W przypadku projektów ustaw, które przewidują obowiązywanie przepisów w okresie krótszym

niż 10 lat budżetowych, maksymalne limity wydatków, o których mowa w ust. 1a, określa

się na ten okres. Przepisu ust. 1c nie stosuje się.

1c.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi, trzy lata przed upływem okresu, o którym mowa

w ust. 1a, projekt zmiany ustawy określającej maksymalne limity wydatków jednostek

sektora finansów publicznych, wyrażone kwotowo, na kolejnych 10 lat budżetowych wykonywania

ustawy. Przepisy ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio.

2.

Projekt ustawy skutkującej zmianą poziomu dochodów lub wydatków jednostek samorządu

terytorialnego wymaga określenia wysokości skutków tych zmian, wskazania źródeł ich

sfinansowania oraz zaopiniowania przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego.

3.

Rada Ministrów, przekazując do Sejmu projekt ustawy, o którym mowa w ust. 2, dołącza

opinię Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego.

4.

Projekt ustawy, o którym mowa w ust. 1a, zawiera mechanizmy korygujące, mające zastosowanie

w przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

maksymalnego limitu wydatków, polegające na

1)

limitowaniu liczby udzielanych świadczeń w zależności od środków przeznaczonych na

ten cel w ustawie budżetowej lub

2)

uzależnieniu wypłat od kryterium dochodowego lub majątkowego albo zmianie kryterium

dochodowego lub majątkowego uprawniającego do nabycia świadczeń finansowanych ze środków

publicznych, lub

3)

zmianie kosztów realizacji zadań publicznych wykonywanych na rzecz obywateli.

5.

W projekcie ustawy, o której mowa w ust. 1a, określa się właściwy organ, który monitoruje

wykorzystanie limitu wydatków na wykonywanie zadania publicznego przez jednostki sektora

finansów publicznych oraz odpowiada za wdrożenie mechanizmów korygujących.

6

Przepisów ust. 1a-1c, 4 i 5 nie stosuje się do przyjmowanego przez Radę Ministrów

projektu ustawy, której skutkiem może być zwiększenie, w stosunku do wielkości wynikających

z obowiązujących przepisów, następujących wydatków budżetu państwa

1)

na obsługę długu publicznego;

2)

środków własnych Unii Europejskiej oraz obligatoryjnych składek wpłacanych do organizacji

międzynarodowych;

3)

na realizację programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5

ust. 1 pkt 2 i 3, w tym wydatków budżetu środków europejskich;

4

wypłat i obsługi świadczeń rodzinnych, świadczeń z funduszu alimentacyjnego, świadczenia

wychowawczego, dodatku wychowawczego, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny

i systemie pieczy zastępczej, oraz finansowania składek na ubezpieczenia emerytalne

i rentowe za osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy;

5)

składek na ubezpieczenie społeczne za osoby przebywające na urlopach wychowawczych

i macierzyńskich oraz za osoby niepełnosprawne;

6)

świadczeń emerytalno-rentowych funkcjonariuszy i uprawnionych członków ich rodzin

oraz uposażeń sędziów i prokuratorów w stanie spoczynku;

7)

dotacji dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Emerytur Pomostowych i Funduszu

Emerytalno-Rentowego Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego na sfinansowanie wypłat

świadczeń emerytalno-rentowych gwarantowanych przez państwo;

8

wydatków obronnych w części budżetu państwa „obrona narodowa” oraz w dziale „obrona

narodowa” w innych częściach budżetu państwa.

7.

Wejście w życie przepisów wykonawczych nie może skutkować zmianą limitu wydatków jednostek

sektora finansów publicznych określonego w ustawie, na podstawie której wydawane są

przepisy wykonawcze.

8.

Przepisów ust. 1a-1c, 4, 5 oraz ust. 7 nie stosuje się w przypadku wprowadzenia

1)

stanu wojennego;

2)

stanu wyjątkowego na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

stanu klęski żywiołowej na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister Finansów publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej wytyczne zapewniające

stosowanie jednolitych wskaźników makroekonomicznych, które będą stanowić podstawę

oszacowywania skutków finansowych projektowanej ustawy, w szczególności jednolitego

określania maksymalnego limitu wydatków jednostek sektora finansów publicznych na

dane zadanie, wyrażonego kwotowo, na okres 10 lat budżetowych wykonywania tej ustawy.

1.

Zamieszczenie w budżecie państwa dochodów z określonych źródeł lub wydatków na określone

cele nie stanowi podstawy roszczeń ani zobowiązań państwa wobec osób trzecich, ani

roszczeń tych osób wobec państwa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do

1)

jednostek samorządu terytorialnego;

2)

pozostałych jednostek sektora finansów publicznych.

1.

Ujęte w budżecie państwa, budżetach jednostek samorządu terytorialnego i planach finansowych

jednostek budżetowych

1)

dochody oraz przychody - stanowią prognozy ich wielkości;

2)

wydatki oraz łączne rozchody - stanowią nieprzekraczalny limit.

1a

Do rozchodów z tytułu zobowiązań finansowych zaciąganych i spłacanych przez Ministra

Finansów, działającego w imieniu Skarbu Państwa, w tym samym roku budżetowym oraz

do operacji finansowych dokonywanych pomiędzy rachunkami Ministra Finansów nie stosuje

się przepisu ust. 1 pkt 2 w zakresie limitu rozchodów.

1b

Do rozchodów z tytułu zobowiązań finansowych zaciąganych i spłacanych przez jednostki

samorządu terytorialnego w tym samym roku budżetowym w związku z przyjmowaniem depozytów,

o których mowa w art. 48 ust. 1a, nie stosuje się przepisu ust. 1 pkt 2 w zakresie

limitu rozchodów.

2.

Ujęte w rocznych planach finansowych jednostek sektora finansów publicznych

1)

przychody - stanowią prognozy ich wielkości;

2)

koszty - mogą ulec zwiększeniu, jeżeli

a)

zrealizowano przychody wyższe od prognozowanych,

b)

zwiększenie kosztów nie spowoduje zwiększenia dotacji z budżetu lub zwiększenia planowanego

stanu zobowiązań.

3.

Zmiany w zakresie przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 2, wymagają dokonania

zmian w rocznym planie finansowym.

1

Kierownik jednostki sektora finansów publicznych, zwany dalej „kierownikiem jednostki”,

jest odpowiedzialny za całość gospodarki finansowej tej jednostki, z zastrzeżeniem

ust. 5.

2.

Kierownik jednostki może powierzyć określone obowiązki w zakresie gospodarki finansowej

pracownikom jednostki. Przyjęcie obowiązków przez te osoby powinno być potwierdzone

dokumentem w formie odrębnego imiennego upoważnienia albo wskazania w regulaminie

organizacyjnym tej jednostki.

3

Minister właściwy do spraw zagranicznych może, w drodze zarządzenia, powierzyć określone

obowiązki w zakresie gospodarki finansowej jednostki podległej temu ministrowi, mającej

siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, kierownikowi innej jednostki podległej

temu ministrowi. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4

Kierownik jednostki, któremu powierzono zgodnie z ust. 3 określone obowiązki w zakresie

gospodarki finansowej innej jednostki, jest odpowiedzialny za gospodarkę finansową

tej jednostki w zakresie powierzonych obowiązków.

5

Kierownik jednostki obsługującej, o której mowa w art. 10b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 446 i 1579), art. 6b ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 814 i 1579) albo art. 8d ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 486), jest odpowiedzialny za gospodarkę finansową oraz rachunkowość i sprawozdawczość

jednostki obsługiwanej, o której mowa w art. 10a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 6a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym albo art. 8c pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa w zakresie obowiązków powierzonych uchwałą, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 6b ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym i art. 8d ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa albo porozumieniem, o którym mowa w art. 10b ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 6b ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym i art. 8d ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Głównym księgowym jednostki sektora finansów publicznych, zwanym dalej „głównym księgowym”,

jest pracownik, któremu kierownik jednostki powierza obowiązki i odpowiedzialność

w zakresie

1)

prowadzenia rachunkowości jednostki;

2)

wykonywania dyspozycji środkami pieniężnymi;

3)

dokonywania wstępnej kontroli

a)

zgodności operacji gospodarczych i finansowych z planem finansowym,

b)

kompletności i rzetelności dokumentów dotyczących operacji gospodarczych i finansowych.

2.

Głównym księgowym, z zastrzeżeniem ust. 9, może być osoba, która

1)

ma obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, chyba że odrębne ustawy uzależniają zatrudnienie

w jednostce sektora finansów publicznych od posiadania obywatelstwa polskiego;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi

gospodarczemu, przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego,

przeciwko wiarygodności dokumentów lub za przestępstwo skarbowe;

4)

posiada znajomość języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie koniecznym do wykonywania

obowiązków głównego księgowego;

5)

spełnia jeden z poniższych warunków

a)

ukończyła ekonomiczne jednolite studia magisterskie, ekonomiczne wyższe studia zawodowe,

uzupełniające ekonomiczne studia magisterskie lub ekonomiczne studia podyplomowe i

posiada co najmniej 3-letnią praktykę w księgowości,

b)

ukończyła średnią, policealną lub pomaturalną szkołę ekonomiczną i posiada co najmniej

6-letnią praktykę w księgowości,

c)

jest wpisana do rejestru biegłych rewidentów na podstawie odrębnych przepisów,

d)

posiada certyfikat księgowy uprawniający do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych

albo świadectwo kwalifikacyjne uprawniające do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych,

wydane na podstawie odrębnych przepisów.

2a

Jeżeli w ramach wspólnej obsługi, o której mowa w art. 10a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 6a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym i art. 8c ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, jednostka obsługująca zaliczana do sektora finansów publicznych zapewnia realizację

zadań głównego księgowego jednostki sektora finansów publicznych przez osobę spełniającą

wymogi, o których mowa w ust. 2, w jednostce obsługiwanej nie zatrudnia się głównego

księgowego.

3.

Dowodem dokonania przez głównego księgowego wstępnej kontroli, o której mowa w ust.

1 pkt 3, jest jego podpis złożony na dokumentach dotyczących danej operacji. Złożenie

podpisu przez głównego księgowego na dokumencie, obok podpisu pracownika właściwego

rzeczowo, oznacza, że

1)

nie zgłasza zastrzeżeń do przedstawionej przez właściwych rzeczowo pracowników oceny

prawidłowości tej operacji i jej zgodności z prawem;

2)

nie zgłasza zastrzeżeń do kompletności oraz formalno-rachunkowej rzetelności i prawidłowości

dokumentów dotyczących tej operacji;

3)

zobowiązania wynikające z operacji mieszczą się w planie finansowym jednostki.

4.

Główny księgowy, w razie ujawnienia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust.

3, zwraca dokument właściwemu rzeczowo pracownikowi, a w razie nieusunięcia nieprawidłowości

odmawia jego podpisania.

5.

O odmowie podpisania dokumentu i jej przyczynach główny księgowy zawiadamia pisemnie

kierownika jednostki. Kierownik jednostki może wstrzymać realizację zakwestionowanej

operacji albo wydać w formie pisemnej polecenie jej realizacji.

6.

Jeżeli kierownik jednostki wyda polecenie realizacji zakwestionowanej operacji, niezwłocznie

zawiadamia o tym w formie pisemnej dysponenta części budżetowej, a w przypadku jednostki

samorządu terytorialnego i jednostek wymienionych w art. 9 pkt 3, 4, 10, 13 i 14,

dla których organem założycielskim jest jednostka samorządu terytorialnego - zarząd

jednostki samorządu terytorialnego, uzasadniając realizację zakwestionowanej operacji.

W przypadku gdy polecenie wyda wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta lub marszałek

województwa, zawiadamia on organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego oraz

właściwą regionalną izbę obrachunkową.

7.

W celu realizacji swoich zadań główny księgowy ma prawo

1)

żądać od kierowników innych komórek organizacyjnych jednostki udzielania w formie

ustnej lub pisemnej niezbędnych informacji i wyjaśnień, jak również udostępnienia

do wglądu dokumentów i wyliczeń będących źródłem tych informacji i wyjaśnień;

2)

wnioskować do kierownika jednostki o określenie trybu, zgodnie z którym mają być wykonywane

przez inne komórki organizacyjne jednostki prace niezbędne do zapewnienia prawidłowości

gospodarki finansowej oraz ewidencji księgowej, kalkulacji kosztów i sprawozdawczości

finansowej.

8.

Przepisy dotyczące głównego księgowego stosuje się odpowiednio do głównego księgowego

budżetu państwa, głównego księgowego części budżetowej oraz skarbnika (głównego księgowego

budżetu jednostki samorządu terytorialnego).

9.

Głównym księgowym placówki zagranicznej podległej ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych

może być osoba, która spełnia wymagania określone w ust. 2 pkt 1-4, posiada wykształcenie

średnie oraz ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs administracyjno-finansowy organizowany

przez urząd obsługujący ministra właściwego do spraw zagranicznych.

10

Przepisy ust. 4-7 stosuje się odpowiednio do kierownika jednostki obsługującej.

Należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji

rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być

umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana

na raty.

1.

Należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości, jeżeli

1)

osoba fizyczna - zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek

niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty

codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6000 zł;

2)

osoba prawna - została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym

braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu

należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

3)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne

okazało się nieskuteczne;

4)

jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji;

5)

zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny.

2.

W przypadku gdy oprócz dłużnika głównego są zobowiązane inne osoby, należności, o

których mowa w ust. 1, mogą zostać umorzone tylko wtedy, gdy warunki umarzania są

spełnione wobec wszystkich zobowiązanych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 50, art. 51 i

art. 54, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Na wniosek dłużnika

1)

należności mogą być umarzane w części,

2)

mogą zostać odroczone terminy spłaty całości lub części należności,

3)

płatność całości lub części należności może zostać rozłożona na raty

- w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności

możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 53, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Do umarzania, odraczania terminów lub rozkładania na raty spłat należności, o których

mowa w art. 55, są uprawnieni

1)

minister właściwy do spraw Skarbu Państwa - w odniesieniu do należności Skarbu Państwa

wynikających ze stosunków prawnych, w zakresie których jest on właściwy;

2)

kierownik państwowej jednostki budżetowej - w odniesieniu do pozostałych należności

przypadających tej jednostce budżetowej, jeżeli wartość należności głównej nie przekracza

kwoty 40 000 zł;

3)

dysponent państwowego funduszu celowego - w odniesieniu do należności tego funduszu;

4)

dysponent części budżetowej - w pozostałych przypadkach.

2.

Umorzenie należności oraz odroczenie terminu spłaty całości lub części należności

albo rozłożenie płatności całości lub części należności na raty następuje, w formie

pisemnej, na podstawie przepisów prawa cywilnego.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, umorzenie należności

następuje w formie jednostronnego oświadczenia woli.

4.

Przepisy ust. 1-3 oraz art. 55-57 stosuje się odpowiednio do umarzania, odraczania

lub rozkładania na raty spłat odsetek od tych należności oraz do umarzania, odraczania

lub rozkładania na raty spłat innych należności ubocznych.

5.

Przepisów ust. 1-4 oraz art. 55-57 nie stosuje się do należności, których umarzanie,

odraczanie terminów spłaty oraz rozkładanie spłaty na raty określają odrębne przepisy.

6.

Dysponent części budżetowej lub dysponent państwowego funduszu celowego może wyrazić

zgodę na niedochodzenie należności budżetu państwa z tytułu umowy cywilnoprawnej,

której kwota wraz z odsetkami nie przekracza 100 zł.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 57, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 25, art. 29 pkt 1-10, pkt 11 w zakresie art. 88, art. 89 i art. 90 ust. 1 oraz

pkt 12, art. 32, art. 34, art. 37, art. 44, art. 51, art. 53 i art. 55 ust. 2-4, które

wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym należności

pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające jednostce samorządu terytorialnego

lub jej jednostkom podległym, mogą być umarzane albo ich spłata może być odraczana

lub rozkładana na raty, na zasadach określonych przez organ stanowiący jednostki samorządu

terytorialnego, z zastrzeżeniem ust. 4.

2.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określi szczegółowe zasady, sposób

i tryb udzielania ulg, o których mowa w ust. 1, warunki dopuszczalności pomocy publicznej

w przypadkach, w których ulga stanowić będzie pomoc publiczną, oraz wskaże organ lub

osobę uprawnione do udzielania tych ulg.

3.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, postanowić

o stosowaniu z urzędu ulg, o których mowa w ust. 1, w przypadku wystąpienia okoliczności

wymienionych w art. 56 ust. 1.

4.

Do należności cywilnoprawnych powstałych w związku z realizacją zadań z zakresu administracji

rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami

stosuje się przepisy art. 55-58, z tym że uprawnienia kierownika państwowej jednostki

budżetowej przysługują zarządowi jednostki samorządu terytorialnego.

Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze

publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu

jednostki samorządu terytorialnego

1)

kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie;

2)

należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki

samorządu terytorialnego;

3)

wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych;

4)

wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych;

5)

wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych;

6

należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych

z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów

finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności;

6a

należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w

sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe;

7)

dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych

ustaw;

8)

pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań

z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu

terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.

1

Organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności,

o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są

1)

w stosunku do należności budżetu państwa, z zastrzeżeniem pkt 3 - minister, wojewoda

oraz inni dysponenci części budżetowych;

2)

w stosunku do należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 - instytucje zarządzające,

organ odpowiedzialny za wdrożenie instrumentu „Łącząc Europę”, instytucje pośredniczące

lub wdrażające, będące jednostkami sektora finansów publicznych, jeżeli instytucja

pośrednicząca lub wdrażająca posiada upoważnienie od instytucji zarządzającej lub

organu odpowiedzialnego za wdrożenie projektów w ramach instrumentu „Łącząc Europę”,

a w przypadku instytucji wdrażającej - od instytucji pośredniczącej;

3)

w stosunku do należności, o których mowa w art. 60 pkt 6a, których pobór należy do

właściwości tego organu - naczelnik urzędu skarbowego;

4)

w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz,

prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa.

2.

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje odwołanie.

3.

Organami odwoławczymi są

1)

Minister Finansów - od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez wojewodę;

2

organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 930 i 1583), zwanej dalej „ustawą o pomocy społecznej”, albo ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2016 r. poz. 383 i 1250), zwanej dalej „ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju”, albo ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2016 r. poz. 217 i 1579), zwanej dalej „ustawą o zasadach realizacji programów”, lub organ odpowiedzialny

za realizację instrumentu „Łącząc Europę” - od decyzji wydanej przez instytucję pośredniczącą

lub wdrażającą;

2a

organ pełniący funkcję instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - od decyzji wydanej przez instytucję wdrażającą, jeżeli rozpatrywanie odwołań od

decyzji instytucji wdrażającej zostało powierzone przez organ, o którym mowa w pkt

2, instytucji pośredniczącej;

3

organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego

(Dz. U. poz. 1358 oraz z 2016 r. poz. 1203) albo organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego

(Dz. U. poz. 619 i 1241 oraz z 2015 r. poz. 1358) - od decyzji wydanej przez instytucję pośredniczącą;

3a

dyrektor izby skarbowej - od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez naczelnika

urzędu skarbowego;

4)

samorządowe kolegium odwoławcze - od decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

5)

organ wyższego stopnia - od decyzji wydanej przez inny organ lub innego dysponenta

części budżetowej.

4

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra, instytucję zarządzającą lub

organ odpowiedzialny za wdrożenie instrumentu „Łącząc Europę” nie służy odwołanie,

jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu, który ją wydał,

z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań

od decyzji.

1.

Zobowiązania z tytułu należności, o których mowa w art. 60, oraz zobowiązania wraz

z odsetkami za zwłokę stanowiące dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek zobowiązanego,

potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności zobowiązanego wobec

Skarbu Państwa z tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380, 585 i 1579), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 Kodeksu cywilnego;

3)

nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie

lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4)

odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego

na podstawie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 555, z późn. zm.;

5)

odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych

wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego;

6)

odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności

zobowiązanego wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych

przez niego na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych,

pod warunkiem że potrącenie jest dokonywane przez tego zobowiązanego i z tej wierzytelności.

3.

Potrącenia z tytułów wymienionych w ust. 1 i 2 można również dokonać z urzędu.

4.

Potrącenie następuje z dniem

1)

złożenia wniosku, który został uwzględniony;

2)

wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu.

5.

Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji.

6.

Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

7

Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności zobowiązanego,

jest zobowiązana wpłacić równowartość wygasłego zobowiązania do właściwego organu

w terminie 7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpłaconej w terminie równowartości

wygasłego zobowiązania nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie.

1.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 62 ust. 1, przysługuje również zobowiązanemu w stosunku

do gminy, powiatu lub województwa, z tytułu

1)

nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej

wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie odrębnych ustaw;

2)

odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta,

starostę lub marszałka województwa.

2.

Przepisy art. 62 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.

1.

Właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg

w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60.

2.

Właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może

udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których

mowa w art. 60 pkt 1-6, które

1)

nie stanowią pomocy publicznej;

2)

stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa

Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis ;

3)

stanowią pomoc publiczną

a)

udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne

zdarzenia,

b)

udzielaną w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom w gospodarce o charakterze ponadsektorowym

lub ich likwidacji,

c)

udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia

gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

d)

udzielaną w celu promowania i wspierania kultury i dziedzictwa narodowego, nauki oraz

oświaty,

e)

będącą rekompensatą za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych

na podstawie odrębnych przepisów,

f)

na szkolenia,

g)

na zatrudnienie,

h)

na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i)

na restrukturyzację,

j)

na ochronę środowiska,

k)

na prace badawczo-rozwojowe,

l)

regionalną.

3.

Ulgi w spłacie zobowiązań, określone w art. 55, w przypadku wymienionym w ust. 2 pkt

3 lit. a mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów pomocowych

określonych w odrębnych przepisach.

4.

Ulgi w spłacie zobowiązań, określone w art. 55, w przypadku wymienionym w ust. 2 pkt

3 lit. b-e, lit. j oraz lit. k mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z

programami rządowymi lub samorządowymi albo pomoc udzielana w ramach programów pomocowych

określonych w odrębnych przepisach.

Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania z tytułu należności, o których mowa

w art. 60 pkt 1-6, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Do egzekucji należności, o których mowa w art. 60, mają zastosowanie przepisy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą

ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm..

1.

Kontrolę zarządczą w jednostkach sektora finansów publicznych stanowi ogół działań

podejmowanych dla zapewnienia realizacji celów i zadań w sposób zgodny z prawem, efektywny,

oszczędny i terminowy.

2.

Celem kontroli zarządczej jest zapewnienie w szczególności

1)

zgodności działalności z przepisami prawa oraz procedurami wewnętrznymi;

2)

skuteczności i efektywności działania;

3)

wiarygodności sprawozdań;

4)

ochrony zasobów;

5)

przestrzegania i promowania zasad etycznego postępowania;

6)

efektywności i skuteczności przepływu informacji;

7)

zarządzania ryzykiem.

1.

Zapewnienie funkcjonowania adekwatnej, skutecznej i efektywnej kontroli zarządczej

należy do obowiązków

1)

ministra w kierowanych przez niego działach administracji rządowej, zwanego dalej

„ministrem kierującym działem”, z zastrzeżeniem ust. 2;

2)

wójta, burmistrza, prezydenta miasta, przewodniczącego zarządu jednostki samorządu

terytorialnego;

3)

kierownika jednostki.

2.

Minister Sprawiedliwości zapewnia funkcjonowanie adekwatnej, skutecznej i efektywnej

kontroli zarządczej w kierowanym przez niego dziale administracji rządowej, w zakresie

spraw niezastrzeżonych odrębnymi przepisami do kompetencji innych organów państwowych

i z uwzględnieniem zasady niezawisłości sędziowskiej.

3.

Minister Finansów określi w formie komunikatu i ogłosi, w Dzienniku Urzędowym Ministra

Finansów, standardy kontroli zarządczej dla sektora finansów publicznych, zgodne z

międzynarodowymi standardami.

4.

Minister Finansów może określić w formie komunikatu i ogłosić, w Dzienniku Urzędowym

Ministra Finansów, szczegółowe wytyczne w zakresie kontroli zarządczej dla sektora

finansów publicznych.

5.

Minister kierujący działem może określić w formie komunikatu i ogłosić, w dzienniku

urzędowym ministra, szczegółowe wytyczne w zakresie kontroli zarządczej dla kierowanych

przez niego działów administracji rządowej.

1.

Minister kierujący działem sporządza, do końca listopada każdego roku, plan działalności

na rok następny dla kierowanych przez niego działów administracji rządowej.

2.

Plan działalności zawiera w szczególności określenie celów w ramach poszczególnych

zadań budżetowych wraz ze wskazaniem podzadań służących osiągnięciu celów oraz mierniki

określające stopień realizacji celu i ich planowane wartości.

3.

Minister kierujący działem sporządza do końca kwietnia każdego roku sprawozdanie z

wykonania planu działalności oraz składa oświadczenie o stanie kontroli zarządczej

za poprzedni rok w zakresie kierowanych przez niego działów administracji rządowej.

4.

Minister kierujący działem może zobowiązać kierownika jednostki w dziale do sporządzania

planu działalności na rok następny dla tej jednostki oraz sporządzania sprawozdania

z wykonania planu działalności i składania oświadczenia o stanie kontroli zarządczej

za poprzedni rok w zakresie kierowanej przez niego jednostki.

5.

Plan działalności, sprawozdanie z wykonania planu działalności oraz oświadczenie o

stanie kontroli zarządczej podlegają publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej.

6.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, wzór oświadczenia o stanie kontroli

zarządczej, biorąc pod uwagę cele kontroli zarządczej oraz zakres odpowiedzialności

za jej funkcjonowanie.

7.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania oraz elementy

planu działalności i sprawozdania z wykonania planu działalności, mając na uwadze

potrzebę zapewnienia przejrzystości informacji zawartych w tych dokumentach.

Do zadań Ministra Finansów w zakresie koordynacji kontroli zarządczej w jednostkach

sektora finansów publicznych należy w szczególności

1)

upowszechnianie standardów, o których mowa w art. 69 ust. 3;

2)

wydawanie wytycznych;

3)

współpraca z krajowymi i zagranicznymi organizacjami;

4)

współpraca z komitetami audytu, o których mowa w art. 288.

1.

Państwowy dług publiczny obejmuje zobowiązania sektora finansów publicznych z następujących

tytułów

1)

wyemitowanych papierów wartościowych opiewających na wierzytelności pieniężne;

2)

zaciągniętych kredytów i pożyczek;

3)

przyjętych depozytów;

4)

wymagalnych zobowiązań

a)

wynikających z odrębnych ustaw oraz prawomocnych orzeczeń sądów lub ostatecznych decyzji

administracyjnych,

b)

uznanych za bezsporne przez właściwą jednostkę sektora finansów publicznych będącą

dłużnikiem.

2.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób klasyfikacji

tytułów dłużnych zaliczanych do państwowego długu publicznego, w tym rodzaje zobowiązań

zaliczanych do tytułów dłużnych, uwzględniając podstawowe kategorie przedmiotowe i

podmiotowe zadłużenia oraz okresy zapadalności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Państwowy dług publiczny oblicza się jako wartość nominalną zobowiązań jednostek sektora

finansów publicznych po wyeliminowaniu wzajemnych zobowiązań między jednostkami tego

sektora.

2.

Przez wartość nominalną zobowiązania rozumie się wartość nominalną

1)

wyemitowanych papierów wartościowych;

2)

zaciągniętej pożyczki, kredytu lub innego zobowiązania, to jest kwotę świadczenia

głównego, należną do zapłaty w dniu wymagalności zobowiązania.

3.

Wartość nominalna zobowiązań indeksowanych lub kapitalizowanych odpowiada początkowej

wartości nominalnej z uwzględnieniem przyrostu kapitału, wynikającego z indeksacji

lub kapitalizacji, naliczonego na koniec okresu sprawozdawczego.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do obliczania kwot niewymagalnych zobowiązań z tytułu

poręczeń i gwarancji niezaliczanych do państwowego długu publicznego, a także odpowiednio

do obliczania długu Skarbu Państwa oraz kwot niewymagalnych zobowiązań z tytułu poręczeń

i gwarancji niezaliczanych do długu Skarbu Państwa.

5.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób ustalania

1)

wartości zobowiązań zaliczanych do

a)

państwowego długu publicznego,

b)

długu Skarbu Państwa,

2)

wartości zobowiązań z tytułu poręczeń i gwarancji

- uwzględniając klasyfikację tytułów dłużnych zaliczanych do państwowego długu publicznego

oraz konieczność prawidłowego obliczenia relacji państwowego długu publicznego do

produktu krajowego brutto.

1.

Minister Finansów sprawuje kontrolę nad sektorem finansów publicznych w zakresie przestrzegania

zasady stanowiącej, że państwowy dług publiczny nie może przekroczyć 60% wartości

rocznego produktu krajowego brutto.

2.

Minister Finansów sprawuje kontrolę nad stanem długu Skarbu Państwa w celu zapewnienia

przestrzegania zasady, o której mowa w ust. 1.

3.

Minister Finansów sprawuje kontrolę, o której mowa w ust. 1 i 2, w szczególności przez

sprawdzanie realizacji obowiązków wynikających z art. 86.

4.

Minister Finansów, w związku ze sprawowaną kontrolą, o której mowa w ust. 1 i 2, ma

prawo żądania od jednostek sektora finansów publicznych dodatkowych informacji o bieżącym

i prognozowanym zadłużeniu tych jednostek oraz o strukturze zadłużenia.

5.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowej realizacji obowiązków wynikających z art.

86 Minister Finansów informuje o nieprawidłowościach organy nadzoru nad działalnością

jednostek sektora finansów publicznych.

1.

Minister Finansów opracowuje czteroletnią strategię zarządzania długiem Skarbu Państwa

oraz oddziaływania na państwowy dług publiczny, uwzględniając w szczególności

1)

uwarunkowania zarządzania długiem związane ze stabilnością makroekonomiczną gospodarki;

2)

analizę poziomu państwowego długu publicznego;

3)

prognozy poziomu państwowego długu publicznego i długu Skarbu Państwa;

4)

prognozy kosztów obsługi długu Skarbu Państwa;

5)

kształtowanie struktury zadłużenia;

6)

prognozy i analizę niewymagalnych zobowiązań z tytułu poręczeń i gwarancji Skarbu

Państwa.

2.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, Minister Finansów przedstawia Radzie Ministrów do

zatwierdzenia.

3.

Rada Ministrów po zatwierdzeniu dokumentu, o którym mowa w ust. 1, przedstawia go

Sejmowi wraz z uzasadnieniem projektu ustawy budżetowej.

Przez potrzeby pożyczkowe budżetu państwa rozumie się zapotrzebowanie na środki finansowe

niezbędne do sfinansowania

1)

deficytu

a)

budżetu państwa,

b)

budżetu środków europejskich;

2)

rozchodów budżetu państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

(uchylony)

2)

art. 14 ust. 7 i 8, art. 15, art. 18, art. 40, art. 47, art. 52, art. 54, art. 66

oraz art. 74 ust. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2015 r.;

2a)

art. 5, art. 39 pkt 2-14, 16, 18, 22 i 23, art. 41, art. 43, art. 45 pkt 1, pkt 2

lit. a tiret drugie, pkt 4-7, 10-14, 16 i 18, art. 49-51, art. 55, art. 68, art. 70,

art. 72, art. 74 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 75, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2016 r.;

3)

art. 57 ust. 2-4, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Minister Finansów w celu sfinansowania potrzeb pożyczkowych budżetu państwa oraz w

związku z zarządzaniem długiem Skarbu Państwa jest upoważniony do

1)

zaciągania zobowiązań finansowych w imieniu Skarbu Państwa, w szczególności w drodze

emisji papierów wartościowych oraz zaciągania pożyczek i kredytów na rynku krajowym

i zagranicznym;

2)

spłaty zaciągniętych zobowiązań, o których mowa w pkt 1;

3)

przeprowadzania innych operacji finansowych związanych z zarządzaniem długiem, w tym

operacji związanych z finansowymi instrumentami pochodnymi;

4)

zarządzania nadwyżką budżetu środków europejskich.

1.

Minister Finansów realizuje zadania wynikające z zarządzania długiem Skarbu Państwa

w szczególności przez

1)

dokonywanie czynności prawnych i faktycznych związanych z

a)

pozyskiwaniem zwrotnych środków finansujących potrzeby pożyczkowe budżetu państwa,

b)

obsługą zobowiązań Skarbu Państwa z tytułu wyemitowanych papierów wartościowych oraz

zaciągniętych kredytów i pożyczek;

2)

zarządzanie wolnymi środkami budżetu państwa, a także zarządzanie pasywami finansowymi

oraz aktywami finansowymi Skarbu Państwa, w tym środkami publicznymi wyodrębnionymi

w związku z zarządzaniem długiem Skarbu Państwa.

2.

Zarządzanie wolnymi środkami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje w szczególności

ich lokowanie na rynku finansowym.

3.

Zarządzanie pasywami finansowymi oraz aktywami finansowymi, o których mowa w ust.

1 pkt 2, obejmuje w szczególności wykonywanie operacji i działań na rynkach finansowych,

które wpływają na zmianę struktury zadłużenia Skarbu Państwa, w celu

1)

zwiększenia bezpieczeństwa finansowego potrzeb pożyczkowych budżetu państwa;

2)

obniżenia ryzyka lub kosztów obsługi długu Skarbu Państwa;

3)

realizacji innych zadań związanych z zarządzaniem długiem Skarbu Państwa, określonych

w dokumencie, o którym mowa w art. 75 ust. 1.

Minister Finansów, działając w imieniu Skarbu Państwa, w celu sfinansowania potrzeb

pożyczkowych budżetu państwa oraz w związku z zarządzaniem długiem Skarbu Państwa

jest upoważniony do przyjmowania wolnych środków w depozyt.

W przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 4

1)

Minister Finansów przyjmuje wolne środki w depozyt na warunkach określonych w umowie;

2)

przyjęcie wolnych środków w depozyt na okres do 3 dni może nastąpić wyłącznie, jeżeli

bankową obsługę jednostki sektora finansów publicznych prowadzi Bank Gospodarstwa

Krajowego.

W przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 2, wolne środki są przyjmowane w depozyt

przez Ministra Finansów na czas oznaczony i podlegają zwrotowi zgodnie z dyspozycją

danej jednostki sektora finansów publicznych.

1.

Minister Finansów, w ramach zarządzania długiem Skarbu Państwa, w tym aktywami finansowymi,

o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 2, oraz w celu sfinansowania potrzeb pożyczkowych

budżetu państwa jest upoważniony do przyjmowania w zarządzanie wolnych środków państwowych

funduszy celowych, o których mowa w art. 9 pkt 7.

2.

Dysponenci państwowych funduszy celowych, o których mowa w art. 9 pkt 7, przekazują

wolne środki Ministrowi Finansów w zarządzanie, z wyjątkiem środków pochodzących z

dotacji z budżetu. Przepisy art. 48 ust. 3 i 4 oraz art. 78c stosuje się odpowiednio.

1.

Wolne środki przyjęte w depozyt lub zarządzanie

1)

na okres do 3 dni są oprocentowane w wysokości nie niższej niż stopa depozytowa Narodowego

Banku Polskiego;

2)

na okres dłuższy niż 3 dni i nie dłuższy niż 6 dni są oprocentowane według stawki

wynikającej z równania prostej wyznaczonej przez stopę depozytową Narodowego Banku

Polskiego dla depozytu na okres 3 dni oraz przez stopę równą iloczynowi mnożnika,

który nie może być niższy niż 0,9, i stopy procentowej za depozyty na warszawskim

rynku międzybankowym, notowanej przez agencję informacyjną (WIBID), dla 1 tygodnia;

3)

na okres od 7 dni są oprocentowane w wysokości iloczynu stawki WIBID właściwej dla

danego okresu lokowania i mnożnika, o którym mowa w pkt 2.

2.

Wysokość mnożnika, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ustala Minister Finansów i ogłasza

ją w formie komunikatu na stronach internetowych urzędu obsługującego Ministra Finansów.

3.

W przypadku rozwiązania depozytu lub zwrotu środków przekazanych w zarządzanie przed

upływem terminu, na jaki został utworzony depozyt lub środki zostały przekazane w

zarządzanie, odsetki nie przysługują.

Minister Finansów może, w drodze umowy, zlecić za wynagrodzeniem Bankowi Gospodarstwa

Krajowego dokonywanie wszelkich czynności prawnych i faktycznych związanych z przyjmowaniem

wolnych środków w depozyt lub zarządzanie oraz ich zwrotem.

1.

Minister Finansów w odniesieniu do przypadków, o których mowa w art. 48 ust. 2 i art.

78d, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki przekazywania i przyjmowania wolnych środków w depozyt lub zarządzanie

przez Ministra Finansów, w szczególności terminy przekazywania środków i terminy ich

zwrotu;

2)

wysokość lub sposób obliczania oprocentowania środków przyjętych w depozyt lub zarządzanie;

3)

szczegółowe warunki rozwiązywania depozytów lub zwrotu środków przekazanych w zarządzanie

przed terminem, na jaki został utworzony depozyt lub środki zostały przekazane w zarządzanie;

4)

sposób składania i wzory dyspozycji przekazania środków w depozyt lub zarządzanie

Ministrowi Finansów i ich zwrotu oraz dyspozycji rozwiązania depozytu lub zwrotu środków

przekazanych w zarządzanie przed terminem, na jaki został utworzony depozyt lub środki

zostały przekazane w zarządzanie.

2.

Minister Finansów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, kieruje się potrzebą

zapewnienia bezpieczeństwa środków publicznych i terminowej realizacji zadań finansowanych

z tych środków przez jednostki sektora finansów publicznych oraz zwiększenia efektywności

zarządzania środkami publicznymi i dbałością o finanse publiczne, a w zakresie wysokości

oprocentowania również terminami, na jakie środki są przekazywane w depozyt lub zarządzanie,

natomiast w zakresie składania dyspozycji także potrzebą ujednolicenia składanych

dokumentów oraz możliwościami wykorzystania systemów teleinformatycznych.

W celu realizacji zadań związanych z zarządzaniem długiem Skarbu Państwa skarbowe

papiery wartościowe, o których mowa w art. 79 ust. 2 oraz art. 102 ust. 3, mogą być

przedmiotem pożyczki lub innych operacji finansowych dokonywanych przez Ministra Finansów.

1.

Z chwilą wykupu skarbowe papiery wartościowe podlegają umorzeniu.

2.

Nie podlegają umorzeniu skarbowe papiery wartościowe nabywane przez Skarb Państwa

w celu zarządzania długiem Skarbu Państwa.

1.

Skarb Państwa może zaciągać pożyczki i kredyty wyłącznie na finansowanie potrzeb pożyczkowych

budżetu państwa, z zastrzeżeniem art. 81.

2.

W imieniu Skarbu Państwa pożyczki i kredyty może zaciągać, z zastrzeżeniem ust. 3,

wyłącznie Minister Finansów.

3.

W przypadku zaciągania pożyczki lub kredytu w drodze umowy, w tym umowy międzynarodowej,

zgodnie z którą wymagane jest, aby organem działającym w imieniu pożyczkobiorcy (kredytobiorcy)

była Rada Ministrów, upoważnia ona Ministra Finansów do podpisania umowy i określa

warunki jej wykonywania.

1.

Na wniosek Rady Polityki Pieniężnej Skarb Państwa może zaciągać średnioterminowe pożyczki

i kredyty od Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich w celu wsparcia bilansu

płatniczego.

2.

Na wniosek Rady Unii Europejskiej Skarb Państwa może uczestniczyć w udzieleniu pożyczki

na wsparcie bilansu płatniczego innego państwa członkowskiego, na zasadach określanych

w ustawie budżetowej.

Kwota zaciągniętych pożyczek i kredytów, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81

ust. 1, nie może przekroczyć limitów określonych w ustawie budżetowej.

1.

Minister Finansów może dokonywać lokat w złotych i walutach obcych oraz przeprowadzać

inne operacje finansowe w Narodowym Banku Polskim lub innym banku.

2.

W przypadku zawierania transakcji na instrumentach pochodnych, dla których zawarto

umowę zabezpieczającą, Minister Finansów może otworzyć w Narodowym Banku Polskim lub

innym banku odrębny rachunek bankowy dla wnoszonego zabezpieczenia w pieniądzu. Minister

Finansów zwraca zabezpieczenie wniesione w pieniądzu, wraz z odsetkami, w wysokości

i w terminach wynikających z umowy zabezpieczającej.

3.

Środki znajdujące się na rachunku, o którym mowa w ust. 2, Minister Finansów może

lokować w Narodowym Banku Polskim lub innym banku.

1.

Minister Finansów otwiera w Banku Gospodarstwa Krajowego rachunki bankowe w złotych

lub walutach obcych, na których są przechowywane pieniądze przyjęte do depozytu sądowego

lub składane na tych rachunkach na podstawie odrębnych przepisów (rachunki depozytowe

Ministra Finansów).

2.

Minister Finansów jest upoważniony do czasowego zarządzania, w celu sfinansowania

potrzeb pożyczkowych budżetu państwa oraz w związku z zarządzaniem długiem Skarbu

Państwa, środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach depozytowych Ministra Finansów

z obowiązkiem ich zwrotu na każde żądanie wraz z należnymi odsetkami.

3.

Środki złożone na rachunkach depozytowych Ministra Finansów są oprocentowane w wysokości

1)

stopy depozytowej Narodowego Banku Polskiego - w przypadku środków zgromadzonych w

złotych;

2)

oprocentowania wkładów wypłacanych w danej walucie na każde żądanie przez Bank Gospodarstwa

Krajowego - w przypadku środków zgromadzonych w walutach obcych.

4.

Bank Gospodarstwa Krajowego, prowadząc rachunki depozytowe Ministra Finansów, zapewnia

w szczególności

1)

ewidencję analityczną środków dla poszczególnych depozytów (mikrorachunki) w ramach

każdego rachunku depozytowego Ministra Finansów;

2)

dzienne naliczanie odsetek oraz okresową kapitalizację odsetek należnych z tytułu

środków zgromadzonych na każdym mikrorachunku;

3)

możliwość wymiany informacji z centralnym systemem informatycznym zapewniającym obsługę

gospodarki finansowej sądów w zakresie stanu każdego mikrorachunku (kapitału i odsetek),

wpłat na każdy mikrorachunek i wypłat z każdego mikrorachunku.

Do zaciągania pożyczek i kredytów przez Skarb Państwa, emisji skarbowych papierów

wartościowych oraz innych operacji związanych bezpośrednio z zarządzaniem państwowym

długiem publicznym nie stosuje się przepisów art. 35 i art. 49 oraz przepisów o zamówieniach

publicznych.

Narodowy Bank Polski udostępnia Ministrowi Finansów dane, w tym dane indywidualne

oraz zestawienia i oceny, o których mowa w art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2013 r. poz. 908 i 1036, z 2015 r. poz. 855 i 1513 oraz z 2016 r. poz. 996), niezbędne w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 77 i art. 78.

1.

W przypadku, gdy wartość relacji kwoty państwowego długu publicznego do produktu krajowego

brutto, o której mowa w art. 38 pkt 1 lit. a, ogłoszonej zgodnie z art. 38

1)

(uchylony)

2)

jest większa od 55%, a mniejsza od 60%, to

a)

na kolejny rok Rada Ministrów uchwala projekt ustawy budżetowej, w którym

-

nie przewiduje się deficytu budżetu państwa lub przyjmuje się poziom różnicy dochodów

i wydatków budżetu państwa, zapewniający, że relacja długu Skarbu Państwa do produktu

krajowego brutto przewidywana na koniec roku budżetowego, którego dotyczy projekt

ustawy, będzie niższa od relacji, o której mowa w art. 38 pkt 1 lit. b, ogłoszonej

zgodnie z art. 38,

-

nie przewiduje się wzrostu wynagrodzeń pracowników państwowej sfery budżetowej, w

tym pracowników jednostek, o których mowa w art. 139 ust. 2,

-

waloryzacja rent i emerytur nie może przekroczyć poziomu odpowiadającego wzrostowi

cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłoszonego przez Główny Urząd Statystyczny za

poprzedni rok budżetowy,

-

wprowadza się zakaz udzielania pożyczek i kredytów z budżetu państwa z wyjątkiem rat

kredytów i pożyczek udzielonych w latach poprzednich,

-

nie przewiduje się wzrostu wydatków w jednostkach, o których mowa w art. 139 ust.

2, na poziomie wyższym niż w administracji rządowej,

b)

Rada Ministrów dokonuje przeglądu wydatków budżetu państwa finansowanych środkami

pochodzącymi z kredytów zagranicznych oraz przeglądu programów wieloletnich,

c)

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi program sanacyjny mający na celu obniżenie relacji,

o której mowa w art. 38 pkt 1 lit. a,

d)

wydatki budżetu jednostki samorządu terytorialnego określone w uchwale budżetowej

na kolejny rok mogą być wyższe niż dochody tego budżetu powiększone o nadwyżkę budżetową

z lat ubiegłych i wolne środki, jedynie o kwotę związaną z realizacją zadań ze środków,

o których mowa w art. 5 ust. 3,

e)

Rada Ministrów dokonuje przeglądu obowiązujących przepisów w celu przedstawienia propozycji

rozwiązań prawnych mających wpływ na poziom dochodów budżetu państwa, w tym dotyczących

stosowania stawek podatku od towarów i usług,

f)

Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych otrzymuje dotację celową z

budżetu państwa na realizację zadania, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2011 r. poz. 721, z późn. zm., w wysokości do 30% środków zaplanowanych na realizację tego zadania na dany rok,

g)

organy administracji rządowej mogą zaciągać nowe zobowiązania na przygotowanie inwestycji,

jeżeli mają zapewnione finansowanie z udziałem środków publicznych, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, na maksymalnym dopuszczalnym poziomie, określonym w przepisach

lub procedurach dotyczących danego rodzaju inwestycji, nie mniejszym niż 50% całości

kosztów, z tym że ograniczenia te nie dotyczą

-

odbudowy lub przebudowy dróg krajowych w celu usunięcia zagrożenia naruszenia bezpieczeństwa

w ruchu drogowym,

-

inwestycji, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r.

(Dz. U. poz. 835 i 993),

-

przygotowania, wdrożenia, budowy lub eksploatacji systemów elektronicznego poboru

opłat, o których mowa w art. 13i ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1440),

-

zobowiązania z tytułu odszkodowań za nieruchomości przejęte w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2031 oraz z 2016 r. poz. 1250);

3)

jest równa lub większa od 60%, to

a)

stosuje się odpowiednio postanowienia pkt 2 lit. a, b oraz e-g,

b)

Rada Ministrów, najpóźniej w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia relacji, o której

mowa w art. 38 pkt 1 lit. a, przedstawia Sejmowi program sanacyjny mający na celu

ograniczenie tej relacji do poziomu poniżej 60%,

c)

wydatki budżetu jednostki samorządu terytorialnego określone w uchwale budżetowej

na kolejny rok nie mogą być wyższe niż dochody tego budżetu,

d)

poczynając od siódmego dnia po dniu ogłoszenia relacji, o której mowa w art. 38 pkt

1 lit. a, jednostki sektora finansów publicznych nie mogą udzielać nowych poręczeń

i gwarancji.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 pkt 2 i 3 Rada Ministrów, w drodze uchwały, może wyrazić

zgodę na realizację inwestycji przewidzianych do finansowania ze środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, które nie spełniają wymagań określonych w ust. 1 pkt

2 lit. g.

3

W przypadku określonym w ust. 1 pkt 2 procedur, o których mowa w tym przepisie, nie

stosuje się, jeżeli relacja, o której mowa w art. 38a pkt 4, nie przekracza 55%.

Przepisu art. 86 ust. 1 pkt1 nie stosuje się w roku 2013.

Program sanacyjny obejmuje

1)

wskazanie przyczyn kształtowania się relacji państwowego długu publicznego, o której

mowa w art. 38 pkt 1 lit. a;

2)

program przedsięwzięć mających na celu doprowadzenie do ograniczenia relacji, o której

mowa w art. 38 pkt 1 lit. a, uwzględniający w szczególności propozycje rozwiązań prawnych

mających wpływ na poziom wydatków i rozchodów w sektorze finansów publicznych;

3)

trzyletnią prognozę dotyczącą relacji państwowego długu publicznego do produktu krajowego

brutto, wraz z przewidywanym rozwojem sytuacji makroekonomicznej kraju.

Przepisów art. 86 i art. 87 nie stosuje się w przypadku wprowadzenia

1)

stanu wojennego;

2)

stanu wyjątkowego na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

stanu klęski żywiołowej na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą zaciągać kredyty i pożyczki oraz emitować

papiery wartościowe na

1)

pokrycie występującego w ciągu roku przejściowego deficytu budżetu jednostki samorządu

terytorialnego;

2)

finansowanie planowanego deficytu budżetu jednostki samorządu terytorialnego;

3)

spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań z tytułu emisji papierów wartościowych oraz

zaciągniętych pożyczek i kredytów;

4)

wyprzedzające finansowanie działań finansowanych ze środków pochodzących z budżetu

Unii Europejskiej.

2.

Zaciągnięte kredyty i pożyczki oraz wyemitowane papiery wartościowe, z przeznaczeniem

na cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, podlegają spłacie lub wykupowi w tym samym roku,

w którym zostały zaciągnięte lub wyemitowane.

Na finansowanie wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne ujęte w ramach przedsięwzięć,

o których mowa w art. 226 ust. 3, jednostki samorządu terytorialnego mogą zaciągać

pożyczki w państwowych funduszach celowych, o ile ustawa tworząca fundusz tak stanowi.

1.

Suma zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz zobowiązań z wyemitowanych papierów wartościowych,

o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90, nie może przekroczyć kwoty określonej w

uchwale budżetowej jednostki samorządu terytorialnego.

2.

W przypadku ubiegania się przez jednostkę samorządu terytorialnego o kredyt lub pożyczkę

na cel, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2-4 i art. 90, a także w przypadku zamiaru

emisji przez jednostkę samorządu terytorialnego papierów wartościowych na cel, o którym

mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2-4 i art. 90, zarząd tej jednostki jest obowiązany uzyskać

opinię regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty kredytu lub pożyczki lub

wykupu papierów wartościowych.

1.

W celu sfinansowania środków niezbędnych na pokrycie deficytu lub rozchodów budżetu

jednostki samorządu terytorialnego, jednostka samorządu terytorialnego może przyjmować

w depozyt wolne środki od samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla

których podmiotem tworzącym jest jednostka samorządu terytorialnego, samorządowych

instytucji kultury oraz samorządowych osób prawnych, o których mowa w art. 9 pkt 14,

z wyłączeniem wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

2.

Przyjmowanie wolnych środków w depozyt następuje na podstawie uchwały organu stanowiącego

jednostki samorządu terytorialnego wyrażającej zgodę na przyjmowanie w depozyt wolnych

środków, podjętej na wniosek zarządu, oraz umowy. Uchwała może ponadto określać

1)

warunki przyjmowania wolnych środków w depozyt przez jednostkę samorządu terytorialnego;

2)

wysokość lub sposób obliczania oprocentowania środków przyjętych w depozyt przez jednostkę

samorządu terytorialnego.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą zaciągać jedynie takie zobowiązania finansowe,

z przeznaczeniem na cel, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2-4 oraz art. 90, których

koszty obsługi są ponoszone co najmniej raz do roku, przy czym

1)

dyskonto od emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego papierów wartościowych

nie może przekraczać 5% wartości nominalnej;

2)

kapitalizacja odsetek jest niedopuszczalna.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do jednostek sektora

finansów publicznych innych niż Skarb Państwa.

1.

Jednostki sektora finansów publicznych, z wyjątkiem Skarbu Państwa, nie mogą zaciągać

pożyczek lub kredytów, emitować papierów wartościowych oraz udzielać poręczeń i gwarancji,

których wartość nominalna należna do zapłaty w dniu wymagalności, wyrażona w złotych,

nie została ustalona w dniu zawierania transakcji.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których nie stosuje

się ograniczeń, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności specyfikę kredytów

i pożyczek z instytucji międzynarodowych lub od pożyczkodawców rządowych, jak również

biorąc pod uwagę możliwość wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań oraz ograniczenie

wzrostu poziomu państwowego długu publicznego.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą udzielać poręczeń i gwarancji, z uwzględnieniem

przepisów niniejszej ustawy. Łączna kwota poręczeń i gwarancji określana jest w uchwale

budżetowej.

2.

Poręczenia i gwarancje, o których mowa w ust. 1, są terminowe i udzielane do określonej

kwoty.

1.

Skarbowy papier wartościowy jest papierem wartościowym, w którym Skarb Państwa stwierdza,

że jest dłużnikiem właściciela takiego papieru, i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia

określonego świadczenia, które może mieć charakter pieniężny lub niepieniężny.

2.

Skarbowe papiery wartościowe mogą być emitowane lub wystawiane w granicach limitów

określonych w ustawie budżetowej.

3.

Skarbowe papiery wartościowe opiewające na świadczenia pieniężne mogą być emitowane

lub wystawiane wyłącznie przez Ministra Finansów.

4.

Skarbowe papiery wartościowe opiewające na świadczenia niepieniężne emituje minister

właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Finansów.

5.

Skarbowe papiery wartościowe opiewające na świadczenia pieniężne uprawniające do określonych

świadczeń niepieniężnych w zamian za te skarbowe papiery wartościowe emituje Minister

Finansów w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa.

6.

Skarb Państwa odpowiada całym majątkiem za zobowiązania wynikające z wyemitowanych

lub wystawionych skarbowych papierów wartościowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 19-46, art. 55-62, art. 81 i art. 83, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2016 r.;

2)

art. 65 pkt 3-5, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Skarbowe papiery wartościowe mogą być emitowane lub wystawiane jako papiery wartościowe

o pierwotnym terminie wykupu

1)

nie dłuższym niż rok, do których zalicza się w szczególności bony skarbowe (krótkoterminowe

skarbowe papiery wartościowe);

2)

dłuższym niż rok, do których zalicza się w szczególności obligacje skarbowe.

1.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, warunki emitowania danego rodzaju

skarbowych papierów wartościowych, a w szczególności

1)

jednostkową wartość nominalną,

2)

walutę, w której może następować emisja, lub sposób określenia waluty emisji,

3)

zasady i tryb sprzedaży, w tym termin lub sposób ustalenia ceny sprzedaży emitowanych

papierów wartościowych na rynku pierwotnym,

4)

podmioty, którym skarbowe papiery wartościowe danej emisji są oferowane do nabycia

na rynku pierwotnym,

5)

ograniczenia co do obrotu skarbowymi papierami wartościowymi na rynku pierwotnym i

wtórnym,

6)

sposób realizacji świadczeń z tytułu skarbowych papierów wartościowych

- kierując się koniecznością optymalnego zaspokajania potrzeb pożyczkowych budżetu

państwa oraz efektywnego zarządzania długiem Skarbu Państwa.

2.

Minister Finansów w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa określi,

w drodze rozporządzenia, warunki emitowania skarbowych papierów wartościowych, o których

mowa w art. 95 ust. 5, a w szczególności

1)

walutę, w której może następować emisja,

2)

zasady i tryb sprzedaży skarbowych papierów wartościowych,

3)

rodzaj świadczeń niepieniężnych wydawanych w zamian za skarbowe papiery wartościowe,

4)

podmioty, którym skarbowe papiery wartościowe danej emisji mogą być oferowane do nabycia

na rynku pierwotnym,

5)

ograniczenia co do obrotu skarbowymi papierami wartościowymi na rynku pierwotnym i

wtórnym

- kierując się koniecznością zapewnienia efektywnego zarządzania długiem oraz aktywami

Skarbu Państwa.

1.

Minister Finansów określi, przez wydanie listu emisyjnego, szczegółowe warunki emisji

skarbowych papierów wartościowych dotyczące treści świadczeń wynikających ze skarbowego

papieru wartościowego i sposób ich realizacji.

2.

Minister Finansów w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa określi,

przez wydanie listu emisyjnego, szczegółowe warunki emisji skarbowych papierów wartościowych,

o których mowa w art. 95 ust. 5, dotyczące treści świadczeń wynikających z tego papieru

i sposób ich realizacji. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

3.

Minister Finansów może upoważnić inny podmiot do wydania listu emisyjnego dotyczącego

skarbowych papierów wartościowych przeznaczonych na rynki finansowe.

4.

List emisyjny zawiera w szczególności

1)

datę emisji;

2)

powołanie podstawy prawnej emisji;

3)

cenę zbycia lub sposób jej ustalenia;

4)

stopę procentową lub sposób jej obliczania;

5)

określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz należności ubocznych;

6)

datę, od której nalicza się oprocentowanie skarbowych papierów wartościowych tej emisji;

7)

termin wykupu oraz zastrzeżenia dotyczące możliwości wcześniejszego wykupu.

5.

Minister Finansów podaje do publicznej wiadomości szczegółowe warunki danej emisji.

Podanie do publicznej wiadomości listu emisyjnego jest warunkiem dojścia emisji do

skutku.

Bon skarbowy jest krótkoterminowym papierem wartościowym oferowanym do sprzedaży w

kraju na rynku pierwotnym z dyskontem i wykupywanym według wartości nominalnej po

upływie okresu, na jaki został wyemitowany.

Przepisy art. 121 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 92, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się po raz pierwszy do ustawy budżetowej na rok 2015.

1.

Obligacja skarbowa jest papierem wartościowym oferowanym do sprzedaży w kraju lub

za granicą, oprocentowanym w postaci dyskonta lub odsetek.

2.

Obligacja skarbowa sprzedawana jest na rynku pierwotnym

1)

z dyskontem,

2)

według wartości nominalnej,

3)

powyżej wartości nominalnej

- i wykupywana po upływie okresu, na jaki została wyemitowana.

Przepisy art. 189 ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 92, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się do środków przekazywanych w ramach programów operacyjnych obejmujących

perspektywę finansową 2014-2020.

1.

Skarbowy papier oszczędnościowy jest skarbowym papierem wartościowym oferowanym do

sprzedaży

1)

osobom fizycznym;

2)

stowarzyszeniom, innym organizacjom społecznym i zawodowym oraz fundacjom wpisanym

do rejestru sądowego, a w przypadku nierezydentów - również wpisanym do innego rejestru

urzędowego, o ile warunki emitowania tak stanowią.

2.

Skarbowy papier oszczędnościowy może być wyłączony z obrotu na rynku wtórnym albo

może być przedmiotem obrotu tylko między podmiotami, o których mowa w ust. 1, o ile

warunki emitowania tak stanowią.

1.

Skarbowe papiery wartościowe są zbywane na rynku pierwotnym odpłatnie.

2.

Emisja następuje z dniem rozliczenia zaoferowanych do nabycia skarbowych papierów

wartościowych oraz w kwocie równej wartości nominalnej zbytych papierów wartościowych.

3.

W celach związanych z zarządzaniem długiem Skarbu Państwa Minister Finansów może wyemitować

skarbowe papiery wartościowe w kwocie wyższej od wartości nominalnej zbytych papierów

wartościowych.

4.

Skarbowe papiery wartościowe, o których mowa w ust. 3 oraz w art. 79 ust. 2, są zarejestrowane

na rachunku Ministra Finansów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Wieloletni Plan Finansowy Państwa jest sporządzany na dany rok budżetowy i trzy kolejne

lata.

(uchylony)

1.

Wieloletni Plan Finansowy Państwa

1)

zawiera Program Konwergencji, opracowany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1466/97/WE z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia

nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych

(Dz. Urz. WE L 209 z 02.08.1997, s. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 10, t. 1, s. 84, z późn. zm.);

2)

określa cele wraz z miernikami stopnia ich realizacji, w układzie obejmującym główne

funkcje państwa.

2.

Wieloletni Plan Finansowy Państwa w części zawierającej Program Konwergencji określa

dodatkowo

1)

główne cele polityki społecznej i gospodarczej;

2)

planowane działania i ich wpływ na poziom dochodów i wydatków sektora instytucji rządowych

i samorządowych, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej

(Dz. Urz. UE L 174 z 26.06.2013, s. 1), w tym na długookresową stabilność finansów publicznych;

3)

planowaną wstępną kwotę wydatków obliczoną zgodnie z art. 112aa ust. 1;

4)

zmiany w zakresie podejmowanych działań i celów, w stosunku do poprzedniego Programu

Konwergencji;

5)

wstępną prognozę podstawowych wielkości makroekonomicznych wraz z założeniami stanowiącymi

podstawę jej opracowania.

1.

Wieloletni Plan Finansowy Państwa stanowi podstawę przygotowywania projektu ustawy

budżetowej na kolejny rok budżetowy.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

Minister Finansów przedstawia Radzie Ministrów projekt Wieloletniego Planu Finansowego

Państwa.

2

Rada Ministrów uchwala Wieloletni Plan Finansowy Państwa, w terminie do dnia 30 kwietnia,

i ogłasza go w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej.

(uchylony)

Ministrowie, w terminie do dnia 15 kwietnia, przedkładają Ministrowi Finansów informację

o realizacji Wieloletniego Planu Finansowego Państwa w zakresie określonym w art.

104 ust. 1 pkt 2.

1.

Ustawa budżetowa jest podstawą gospodarki finansowej państwa w danym roku budżetowym.

2.

Ustawa budżetowa składa się z

1)

budżetu państwa;

2)

załączników;

3)

postanowień, których obowiązek zamieszczenia w ustawie budżetowej wynika z niniejszej

ustawy lub z odrębnych ustaw.

3.

Ustawa budżetowa jest uchwalana na okres roku budżetowego.

4.

Rokiem budżetowym jest rok kalendarzowy.

5.

Ustawa budżetowa nie może zawierać przepisów zmieniających inne ustawy.

Budżet państwa określa

1)

łączną kwotę prognozowanych podatkowych i niepodatkowych dochodów budżetu państwa;

2)

łączną kwotę planowanych wydatków budżetu państwa;

2a

kwotę planowanych wydatków, obliczoną zgodnie z art. 112aa ust. 1, oraz kwotę planowanego

limitu wydatków, o którym mowa w art. 112aa ust. 3;

3)

kwotę planowanego deficytu budżetu państwa wraz ze źródłami jego pokrycia;

4)

łączną kwotę prognozowanych dochodów budżetu środków europejskich;

5)

łączną kwotę planowanych wydatków budżetu środków europejskich;

6)

wynik budżetu środków europejskich;

7)

łączną kwotę planowanych przychodów budżetu państwa;

8)

łączną kwotę planowanych rozchodów budżetu państwa;

9)

planowane saldo przychodów i rozchodów budżetu państwa;

10)

limit zobowiązań z tytułu zaciąganych kredytów i pożyczek oraz emitowanych papierów

wartościowych.

Dochodami podatkowymi i niepodatkowymi budżetu państwa są

1)

podatki i opłaty, w części, która zgodnie z odrębnymi ustawami nie stanowi dochodów

jednostek samorządu terytorialnego, przychodów państwowych funduszy celowych oraz

innych jednostek sektora finansów publicznych;

2)

cła;

3

wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa

oraz banków państwowych;

4)

wpłaty z tytułu dywidendy;

5)

wpłaty z zysku Narodowego Banku Polskiego;

6)

wpłaty nadwyżki środków finansowych agencji wykonawczych;

7)

dochody pobierane przez państwowe jednostki budżetowe, o ile odrębne ustawy nie stanowią

inaczej;

8)

dochody z najmu i dzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, dotyczące składników

majątkowych Skarbu Państwa, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej;

9)

odsetki od środków zgromadzonych na rachunkach bankowych państwowych jednostek budżetowych

lub organów władzy publicznej, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej;

10)

odsetki od lokat terminowych ustanowionych ze środków zgromadzonych na centralnym

rachunku bieżącym budżetu państwa;

11)

odsetki od udzielonych z budżetu państwa pożyczek krajowych i zagranicznych;

12)

grzywny, mandaty i inne kary pieniężne, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej;

13)

spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz Skarbu Państwa;

14)

dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu

art. 5 ust. 1 pkt 4 lit. a i b, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej;

15)

inne dochody określone w odrębnych ustawach lub umowach międzynarodowych;

16

środki europejskie i środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. a i b, na realizację

projektów pomocy technicznej oraz środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. c i d i pkt 6 oraz w art. 4 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania

wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia

Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005

i (WE) nr 485/2008

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1306/2013”, po ich przekazaniu na rachunek dochodów

budżetu państwa;

17)

odsetki wykupywane przez nabywców obligacji skarbowych lub nadwyżka wynikająca z różnicy

pomiędzy ceną emisyjną a wartością nominalną zbywanych obligacji skarbowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r.

1.

Wydatki budżetu państwa są przeznaczone w szczególności na

1)

funkcjonowanie organów władzy publicznej, w tym organów administracji rządowej, organów

kontroli i ochrony prawa oraz sądów i trybunałów;

2)

zadania wykonywane przez administrację rządową;

3)

subwencje ogólne dla jednostek samorządu terytorialnego;

4)

dotacje dla jednostek samorządu terytorialnego;

5)

wpłaty do budżetu Unii Europejskiej, zwane dalej „środkami własnymi Unii Europejskiej”;

6)

subwencje dla partii politycznych;

7)

dotacje na zadania określone odrębnymi ustawami;

8)

obsługę długu publicznego;

9)

wkład krajowy na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich

lub środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3, 5 i 6.

2.

Z budżetu państwa są finansowane zadania określone w odrębnych ustawach i umowach międzynarodowych.

(uchylony)

1

Kwota wydatków na dany rok organów i jednostek, o których mowa w art. 9 pkt 1-3, pkt

8 z wyłączeniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, i w pkt 9 oraz Funduszu Pracy, Bankowego

Funduszu Gwarancyjnego, a także funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych

Bankowi Gospodarstwa Krajowego na podstawie odrębnych ustaw, jest obliczana według

wzoru

\(

WYD_n = WYD_{n - 1} \cdot E_{n - 1} (CCPI) \cdot [WPKB_n + K_n ] + E_n (\Delta

DD_n )

\)

przy czym

\(

WPKB_n = \root 8 \of {{{PKB_{n - 2} } \over {PKB_{n - 8} }} \cdot E_n \left( {{{PKB_{n

- 1} } \over {PKB_{n - 2} }}} \right) \cdot E_n \left( {{{PKB_n } \over {PKB_{n -

1} }}} \right)}

\)

w którym poszczególne symbole oznaczają

n

-

rok, na który jest obliczana kwota wydatków,

n-1

-

rok poprzedzający rok n,

n-2

-

rok poprzedzający rok n o dwa lata,

n-8

-

rok poprzedzający rok n o osiem lat,

WYDn

-

kwota wydatków określona w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi,

WYDn-1

-

kwota wydatków określona w projekcie ustawy budżetowej na rok n-1 przedłożonym Sejmowi,

En-1(CCPI)

-

poziom średniookresowego celu inflacyjnego określonego na rok n-1 przez Radę Polityki Pieniężnej w założeniach polityki pieniężnej, o których mowa

w art. 227 ust. 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

(Dz. U. poz. 483, z 2001 r. poz. 319, z 2006 r. poz. 1471 oraz z 2009 r. poz. 946),

ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

WPKBn

-

wskaźnik średniookresowej dynamiki wartości produktu krajowego brutto w cenach stałych

określony w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi z dokładnością do setnych części procentu,

Kn

-

wielkość korekty kwoty wydatków określonej w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi,

PKBn-2/PKBn-8

-

ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego zgodnie z art. 38b pkt 2 łączna

dynamika wartości produktu krajowego brutto,

En(PKBn-1/PKBn-2)

-

prognozowana w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi roczna dynamika wartości produktu krajowego brutto w cenach

stałych w roku n-1,

En(PKBn1/PKBn-2)

-

prognozowana w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi roczna dynamika wartości produktu krajowego brutto w cenach

stałych w roku n,

En(∆DDn)

-

prognozowana wartość ogółem działań dyskrecjonalnych, o których mowa w rozporządzeniu

wymienionym w art. 104 ust. 1 pkt 1, w zakresie podatków i składek na ubezpieczenia

społeczne, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr

549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych

i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 174 z 26.06.2013, s. 1, z późn.

zm.), planowanych na rok n, jeżeli wartość każdego z nich przekracza 0,03% wartości produktu krajowego brutto

prognozowanej w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi; w przypadku planowanej w roku n rezygnacji z działań dyskrecjonalnych dokonanych w latach poprzednich, w prognozowanej

wartości ogółem działań dyskrecjonalnych w roku n uwzględnia się wpływ na kwotę WYDn dokonanych działań dyskrecjonalnych, który wystąpiłby w przypadku braku rezygnacji

z tych działań w roku n.

2.

W kwocie wydatków, o której mowa w ust. 1, i w kwocie, o którą pomniejsza się tę kwotę

zgodnie z ust. 3, nie uwzględnia się wydatków budżetu środków europejskich oraz wydatków

finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2. W kwocie wydatków,

o której mowa w ust. 1, nie uwzględnia się również przepływów finansowych

między organami i jednostkami, o których mowa w ust. 1, z tytułu dotacji i subwencji

oraz przepływów finansowych między funduszami zarządzanymi przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

3.

Kwota wydatków, o której mowa w ust. 1, pomniejszona o kwotę

1)

prognozowanych w projekcie ustawy budżetowej przedłożonym Sejmowi wydatków jednostek,

o których mowa w art. 9 pkt 2 i samorządowych jednostek budżetowych, uwzględniających

założenia makroekonomiczne, o których mowa w art. 142 pkt 2 lit. a i b, oraz wieloletnie

prognozy finansowe tych jednostek, a także wysokość wydatków wykonanych w latach poprzednich,

po odjęciu kwot odpowiadających wielkościom planowanych do otrzymania kwot dotacji

i subwencji od innych organów i jednostek, o których mowa w ust. 1,

2)

planowanych wydatków organów i jednostek, o których mowa w art. 139 ust. 2,

3

planowanych kosztów Narodowego Funduszu Zdrowia

a)

określonych w planie finansowym Funduszu zatwierdzonym w terminie, o którym mowa w

art. 121 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 581, z późn. zm.,

b)

w przypadku niezatwierdzenia planu finansowego Funduszu w terminie, o którym mowa

w art. 121 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, w wysokości równej planowanym przychodom określonym w planie, o którym mowa w art.

121 ust. 3 tej ustawy

- po odjęciu kwot odpowiadających wielkościom planowanych do otrzymania kwot dotacji

od organów i jednostek, o których mowa w ust. 1,

4

planowanych wydatków Bankowego Funduszu Gwarancyjnego określonych w planie finansowym

Funduszu

- oraz powiększona o kwotę prognozowanych na rok n działań jednorazowych i tymczasowych po stronie dochodów, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1466/97/WE z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia

nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych, jeżeli wartość każdego z nich przekracza 0,03% wartości produktu krajowego brutto

prognozowanej w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi, stanowi nieprzekraczalny limit wydatków organów i jednostek,

o których mowa w art. 9 pkt 1 i państwowych jednostek budżetowych z wyłączeniem organów

i jednostek, o których mowa w art. 139 ust. 2, w pkt 8 z wyłączeniem Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, oraz Funduszu Pracy, a także funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych

Bankowi Gospodarstwa Krajowego na podstawie odrębnych ustaw.

4.

Wielkość korekty kwoty wydatków, o której mowa w ust. 1, wynosi

1

minus dwa punkty procentowe - jeżeli wartość relacji wyniku nominalnego powiększonego

o koszty reformy emerytalnej, ogłoszone zgodnie z art. 38c, do produktu krajowego

brutto jest w roku n−2, o którym mowa w ust. 1, mniejsza od −3%, albo jeżeli wartość relacji, o której

mowa w art. 38a pkt 4, jest w roku n−2 większa od 48% albo

2

minus półtora punktu procentowego - jeżeli

a)

wartość relacji wyniku nominalnego powiększonego o koszty reformy emerytalnej, ogłoszone

zgodnie z art. 38c, do produktu krajowego brutto jest w roku n−2, o którym mowa w ust. 1, nie mniejsza niż −3% oraz wartość relacji, o której mowa

w art. 38a pkt 4, jest w roku n−2 większa od 43%, a nie większa od 48% oraz prognozowana w projekcie ustawy budżetowej

na rok n przedłożonym Sejmowi dynamika wartości produktu krajowego brutto w cenach stałych

w roku n nie jest mniejsza o więcej niż dwa punkty procentowe od wskaźnika średniookresowej

dynamiki wartości produktu krajowego brutto, o którym mowa w ust. 1, albo

b)

wartość relacji wyniku nominalnego powiększonego o koszty reformy emerytalnej, ogłoszone

zgodnie z art. 38c, do produktu krajowego brutto jest w roku n−2, o którym mowa w ust. 1, nie mniejsza niż −3% oraz wartość relacji, o której mowa

w art. 38a pkt 4, jest w roku n−2 nie większa niż 43% oraz suma, obliczona zgodnie z ust. 5, jest w roku n−2 mniejsza od −6% oraz prognozowana w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym

Sejmowi dynamika wartości produktu krajowego brutto w cenach stałych w roku n nie jest mniejsza o więcej niż dwa punkty procentowe od wskaźnika średniookresowej

dynamiki wartości produktu krajowego brutto, o którym mowa w ust. 1, albo

3

plus półtora punktu procentowego - jeżeli wartość relacji wyniku nominalnego powiększonego

o koszty reformy emerytalnej, ogłoszone zgodnie z art. 38c, do produktu krajowego

brutto jest w roku n−2, o którym mowa w ust. 1, nie mniejsza niż −3% oraz wartość relacji, o której mowa

w art. 38a pkt 4, jest w roku n−2 nie większa niż 43% oraz suma, obliczona zgodnie z ust. 5, jest w roku n−2 większa od 6% oraz prognozowana w projekcie ustawy budżetowej na rok n przedłożonym Sejmowi dynamika wartości produktu krajowego brutto w cenach stałych

w roku n nie jest większa o więcej niż dwa punkty procentowe od wskaźnika średniookresowej

dynamiki wartości produktu krajowego brutto, o którym mowa w ust. 1, albo

4)

zero punktu procentowego - w pozostałych przypadkach.

5.

Minister Finansów oblicza sumę corocznych różnic między wartością relacji wyniku nominalnego

do produktu krajowego brutto oraz poziomem średniookresowego celu budżetowego określonego

w Programie Konwergencji opracowanym zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w art.

104 ust. 1 pkt 1, aktualizując sumę różnic z uwzględnieniem rewizji danych ogłaszanych

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Coroczna różnica jest zaokrąglana z

dokładnością do setnych części procentu.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Przepisów art. 112aa nie stosuje się w przypadku wprowadzenia

1)

stanu wojennego;

2)

stanu wyjątkowego na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

stanu klęski żywiołowej na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Minister Finansów oblicza kwotę wydatków i

wielkość wskaźnika średniookresowej dynamiki wartości produktu krajowego brutto, o

których mowa w art. 112aa ust. 1, oraz sumę, o której mowa w art. 112aa ust. 5.

Przepisów art.112a i art.112b nie stosuje się w roku 2013.

1.

Różnica między dochodami a wydatkami budżetu państwa stanowi odpowiednio nadwyżkę

budżetu państwa albo deficyt budżetu państwa, z zastrzeżeniem art. 118 ust. 2.

2.

Deficyt budżetu państwa oraz inne pożyczkowe potrzeby budżetu państwa mogą być sfinansowane

przychodami pochodzącymi z

1)

sprzedaży skarbowych papierów wartościowych na rynku krajowym i zagranicznym;

2)

kredytów zaciąganych w bankach krajowych i zagranicznych;

3)

pożyczek;

4)

prywatyzacji majątku Skarbu Państwa;

5)

kwot pochodzących ze spłat udzielonych kredytów i pożyczek;

6)

nadwyżki budżetu państwa z lat ubiegłych;

7)

nadwyżki budżetu środków europejskich, z zastrzeżeniem art. 118 ust. 4;

8)

innych operacji finansowych.

1.

Budżet państwa składa się z części odpowiadających organom władzy publicznej, kontroli

państwowej, sądom, trybunałom i innym organom wymienionym w art. 139 ust. 2, administracji

rządowej, przy czym dla poszczególnych działów administracji rządowej oraz dla urzędów

nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów ustala się odpowiednio odrębne części budżetu.

2.

W odrębnych częściach budżetu państwa ujmuje się

1)

subwencje ogólne dla jednostek samorządu terytorialnego;

2)

rezerwę ogólną;

3)

rezerwy celowe;

4)

obsługę długu Skarbu Państwa;

5)

środki własne Unii Europejskiej;

6)

przychody i rozchody związane z finansowaniem potrzeb pożyczkowych budżetu państwa;

7)

dochody, o których mowa w art. 111 pkt 16.

3.

W uzasadnionych przypadkach, na wniosek właściwego ministra, w budżecie państwa mogą

być tworzone odrębne części dla

1)

urzędów centralnych nadzorowanych przez ministra;

2)

państwowych jednostek organizacyjnych, które nie są organami władzy lub administracji

rządowej;

3)

zadań ogólnych, jeżeli wyodrębnienie części jest uzasadnione koniecznością zapewnienia

bieżącej kontroli dochodów lub wydatków.

4.

Częściami budżetu państwa dysponują dysponenci części budżetowych, jeżeli odrębne

ustawy nie stanowią inaczej.

5.

Dochody i wydatki oraz przychody i rozchody budżetu państwa klasyfikuje się według

zasad określonych w art. 39 oraz według części budżetowych, o których mowa w ust.

1-4.

6.

Minister Finansów ustala, w drodze rozporządzenia, klasyfikację części budżetowych

oraz dysponentów części budżetowych dla części budżetowych, o których mowa w ust.

1-3, mając na celu zapewnienie przejrzystości gospodarowania środkami budżetu państwa.

1.

Z budżetu państwa, w zakresie ustalonym w ustawie budżetowej, mogą być udzielane

1)

pożyczki i kredyty wynikające z umów międzynarodowych;

2)

pożyczki wynikające z ustaw innych niż ustawa budżetowa.

2.

Pożyczki i kredyty udzielane z budżetu państwa są oprocentowane, o ile odrębne ustawy

nie stanowią inaczej. Wysokość oprocentowania określa umowa.

1.

Podatkowe i niepodatkowe dochody budżetu państwa ujmuje się w załączniku do ustawy

budżetowej według

1)

źródeł dochodów;

2)

części i działów klasyfikacji budżetowej.

2.

Wydatki budżetu państwa ujmuje się w załączniku do ustawy budżetowej w podziale na

części, działy i rozdziały klasyfikacji budżetowej wydatków oraz grupy wydatków, z

wyodrębnieniem wydatków przeznaczonych na

1)

realizację projektów pomocy technicznej programów finansowanych z udziałem środków

europejskich i środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5;

2)

współfinansowanie realizacji programów finansowanych z udziałem środków europejskich

i wpłat do wspólnych budżetów pomocy technicznej programów finansowanych z udziałem

środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5;

3)

realizację programów, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. c i d.

1

Budżet środków europejskich jest rocznym planem dochodów i podlegających refundacji

wydatków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich,

z wyłączeniem środków przeznaczonych na realizację projektów pomocy technicznej oraz

środków, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013.

2.

W budżecie środków europejskich ujmuje się

1)

dochody z tytułu realizacji programów finansowanych z udziałem środków europejskich;

2)

wydatki na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w części

podlegającej refundacji.

1.

Różnica pomiędzy dochodami a wydatkami budżetu środków europejskich stanowi odpowiednio

nadwyżkę budżetu środków europejskich albo deficyt budżetu środków europejskich.

2.

Deficyt budżetu środków europejskich albo nadwyżka środków europejskich nie są wliczane

do, odpowiednio, deficytu albo nadwyżki budżetu państwa.

3.

Deficyt budżetu środków europejskich jest finansowany w ramach potrzeb pożyczkowych

budżetu państwa.

4.

Nadwyżka budżetu środków europejskich jest źródłem spłaty zobowiązań budżetu państwa

zaciągniętych na pokrycie deficytu budżetu środków europejskich.

1.

Dochody budżetu środków europejskich ujmuje się w ustawie budżetowej według

1)

części klasyfikacji budżetowej;

2)

programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

2.

Wydatki budżetu środków europejskich ujmuje się w ustawie budżetowej w podziale na

1)

części i działy klasyfikacji wydatków;

2)

programy finansowane z udziałem środków europejskich w ramach części i działów klasyfikacji

wydatków.

W budżecie środków europejskich ujmuje się rezerwę celową na wydatki związane z realizacją

programów finansowanych z udziałem środków europejskich, o której mowa w art. 140

ust. 2 pkt 3, w zakresie, w jakim wydatki te podlegają refundacji.

1.

Programy finansowane z udziałem środków europejskich są ujmowane w załączniku do ustawy

budżetowej.

2.

Dla każdego programu w załączniku, o którym mowa w ust. 1, określa się

1)

instytucję zarządzającą;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

planowane w roku budżetowym i kolejnych dwóch latach dochody budżetu państwa z tytułu

wpływu środków europejskich;

5

planowane w roku budżetowym i kolejnych dwóch latach wydatki budżetu państwa i budżetu

środków europejskich na realizację programu;

6)

plan wydatków budżetu państwa w roku budżetowym na finansowanie programu.

1.

W załącznikach do ustawy budżetowej zamieszcza się także

1)

plany finansowe

a)

agencji wykonawczych,

b)

instytucji gospodarki budżetowej,

c)

państwowych funduszy celowych,

d)

państwowych osób prawnych, o których mowa w art. 9 pkt 14;

2)

wykaz

a

jednostek otrzymujących dotacje podmiotowe i celowe, z wyłączeniem dotacji celowych

na finansowanie i współfinansowanie programów i projektów finansowanych z udziałem

środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, oraz kwoty dotacji,

b)

programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i

3, wraz z limitami wydatków budżetu państwa przeznaczonych na finansowanie tych programów,

c)

wieloletnich limitów zobowiązań w kolejnych latach realizacji programów finansowanych

z udziałem środków europejskich wraz z wykazem wieloletnich limitów wydatków realizowanych

w ich ramach;

3)

plan wydatków budżetu państwa w roku budżetowym na

a)

realizację projektów pomocy technicznej programów finansowanych z udziałem środków

europejskich i środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5,

b)

realizację programów współfinansowanych z udziałem środków europejskich i wpłat do

wspólnych budżetów pomocy technicznej programów finansowanych z udziałem środków,

o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5,

c)

realizację programów, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. c i d

- w szczegółowości klasyfikacji budżetowej: część, dział, rozdział;

4)

zestawienie programów wieloletnich w układzie zadaniowym;

5)

zestawienie zadań z zakresu administracji rządowej i innych zadań zleconych jednostkom

samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami;

6)

zakres i kwoty dotacji przedmiotowych i podmiotowych;

7)

plan przychodów i rozchodów budżetu państwa.

2.

Zestawienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, zawiera

1)

nazwę programu i podstawę prawną jego utworzenia;

2)

jednostkę organizacyjną realizującą program lub koordynującą jego wykonanie;

3)

cel programu;

4)

zadania programu;

5)

okres realizacji programu;

6)

łączne nakłady, w tym z budżetu państwa, na realizację programu;

7)

wysokość wydatków w roku budżetowym oraz w kolejnych latach na realizację programu;

8)

mierniki określające stopień realizacji celu.

3.

W przypadku gdy z określonych w odrębnych przepisach zasad i trybu udzielania dotacji

wynika, że nie jest możliwe ujęcie jednostki w wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt

2 lit. a, wykaz może zawierać grupy jednostek i łączną kwotę dotacji.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, dysponent części budżetowej, w której zaplanowane

zostały dotacje, podaje do publicznej wiadomości, w drodze obwieszczenia, wykaz jednostek

wraz z kwotami dotacji przyznanych poszczególnym jednostkom.

1.

Plany finansowe agencji wykonawczych ujmuje się oddzielnie dla każdej agencji, z wyodrębnieniem

1)

przychodów, w tym dotacji z budżetu państwa;

2)

kosztów w podziale na koszty

a)

funkcjonowania agencji wykonawczej,

b)

realizacji zadań ustawowych

- w tym wynagrodzeń i składek naliczanych od wynagrodzeń;

3)

wyniku finansowego.

2.

Plany finansowe państwowych funduszy celowych ujmuje się oddzielnie dla każdego funduszu,

z wyodrębnieniem

1)

stanu początkowego i końcowego środków pieniężnych, należności i zobowiązań;

2)

przychodów własnych;

3)

dotacji z budżetu państwa oraz innych jednostek sektora finansów publicznych;

4)

kosztów na realizację zadań, w tym kosztów wynagrodzeń i składek naliczanych od wynagrodzeń;

5)

zadań finansowanych ze środków funduszu.

3.

Plany finansowe instytucji gospodarki budżetowej oraz państwowych osób prawnych, o

których mowa w art. 9 pkt 14, ujmuje się odrębnie dla każdej jednostki, z wyodrębnieniem

stanu początkowego i końcowego środków obrotowych oraz stanu środków pieniężnych,

należności i zobowiązań, przychodów własnych, dotacji z budżetu państwa oraz kosztów

realizacji zadań.

1.

Wydatki budżetu państwa dzielą się na następujące grupy wydatków

1)

dotacje i subwencje;

2)

świadczenia na rzecz osób fizycznych;

3)

wydatki bieżące jednostek budżetowych;

4)

wydatki majątkowe;

5)

wydatki na obsługę długu Skarbu Państwa;

6)

wydatki na realizację programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w

art. 5 ust. 1 pkt 2, w tym wydatki budżetu środków europejskich;

7)

środki własne Unii Europejskiej.

2.

Świadczenia na rzecz osób fizycznych obejmują wydatki budżetu państwa kierowane, na

podstawie odrębnych przepisów, bezpośrednio lub pośrednio do osób fizycznych, a niebędące

wynagrodzeniem za świadczoną pracę.

3.

Wydatki bieżące jednostek budżetowych obejmują

1)

wynagrodzenia i uposażenia osób zatrudnionych w państwowych jednostkach budżetowych

oraz składki naliczane od tych wynagrodzeń i uposażeń;

2)

zakupy towarów i usług;

3)

koszty utrzymania oraz inne wydatki związane z funkcjonowaniem jednostek budżetowych

i realizacją ich statutowych zadań;

4)

koszty zadań zleconych do realizacji jednostkom zaliczanym i niezaliczanym do sektora

finansów publicznych, z wyłączeniem organizacji pozarządowych.

4.

Wydatki majątkowe obejmują

1)

wydatki na zakup i objęcie akcji oraz wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego;

2)

wydatki inwestycyjne państwowych jednostek budżetowych oraz dotacje celowe na finansowanie

lub dofinansowanie kosztów inwestycji realizowanych przez inne jednostki.

5.

Wydatki na obsługę długu Skarbu Państwa obejmują w szczególności wydatki budżetu państwa

z tytułu oprocentowania i dyskonta od skarbowych papierów wartościowych, oprocentowania

zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wypłat związanych z udzielonymi przez Skarb

Państwa poręczeniami i gwarancjami, a także koszty związane z emisją skarbowych papierów

wartościowych.

1.

Środki własne Unii Europejskiej ujmuje się w ustawie budżetowej w wysokości ustalonej

w toku procedury budżetowej Unii Europejskiej.

2.

Do środków własnych Unii Europejskiej zalicza się

1)

udział we wpływach z ceł, opłat rolnych i cukrowych;

2)

środki obliczone na podstawie podatku od towarów i usług, zgodnie z metodologią wynikającą

z przepisów Unii Europejskiej;

3)

środki obliczone na podstawie wartości rocznego dochodu narodowego brutto.

3.

Do środków własnych Unii Europejskiej zalicza się również odsetki i kary za nieterminowe

lub nieprawidłowo naliczone płatności.

Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa,

budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone

na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie

lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych.

1.

Dotacje celowe są to środki przeznaczone na

1)

finansowanie lub dofinansowanie

a)

zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu

terytorialnego ustawami,

b)

ustawowo określonych zadań, w tym zadań z zakresu mecenatu państwa nad kulturą, realizowanych

przez jednostki inne niż jednostki samorządu terytorialnego,

c)

bieżących zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego,

d)

zadań agencji wykonawczych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b,

e)

zadań zleconych do realizacji organizacjom pozarządowym,

f)

kosztów realizacji inwestycji;

2)

dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.

2.

Dotacjami celowymi są także środki przeznaczone na

1)

realizację programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust.

1 pkt 3 i ust. 3 pkt 6, wydatkowane przez podmioty realizujące te programy, inne niż

państwowe jednostki budżetowe;

2)

realizację projektów pomocy technicznej finansowanych z udziałem środków europejskich

i środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. a i b;

3)

finansowanie lub dofinansowanie zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego

oraz inne podmioty, ze środków przekazywanych przez jednostki, o których mowa w art.

9 pkt 5, 7 i 14;

4

realizację programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust.

3 pkt 5;

5)

współfinansowanie realizacji programów finansowanych z udziałem środków europejskich;

6)

wyprzedzające finansowanie Wspólnej Polityki Rolnej, o którym mowa w odrębnych przepisach,

w części podlegającej refundacji ze środków Unii Europejskiej.

1.

Udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne

ustawy.

2.

Kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może

stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji zadania, chyba że odrębne ustawy stanowią

inaczej.

Kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania

zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego określane są przez

dysponentów części budżetowych według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia

wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

1.

Dotacje przedmiotowe są to środki przeznaczone na dopłaty do określonych rodzajów

wyrobów lub usług, kalkulowane według stawek jednostkowych.

2.

Dotacje przedmiotowe mogą być udzielane na podstawie odrębnych ustaw lub przepisów

Unii Europejskiej

1)

dla przedsiębiorców wytwarzających określone rodzaje wyrobów lub świadczących określone

rodzaje usług,

2)

dla podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa

- z uwzględnieniem ich równoprawności.

3.

Ustawa budżetowa ustala kwoty i przedmiot dotacji, o których mowa w ust. 2.

4.

Minister Finansów ustala, w drodze rozporządzenia, stawki dotacji przedmiotowych,

o których mowa w ust. 2 pkt 1, oraz określa szczegółowy sposób i tryb udzielania i

rozliczania tych dotacji, z zastrzeżeniem ust. 6 i 7, w tym formę składania wniosków,

informowania o ich przyjęciu lub odrzuceniu, warunki przekazywania i rozliczenia dotacji,

termin zwrotu dotacji, uwzględniając łączne kwoty dotacji na poszczególne cele określone

w ustawie budżetowej oraz mając na celu zapewnienie jawności i przejrzystości gospodarowania

środkami budżetu państwa.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa oraz minister właściwy do spraw rozwoju wsi w

porozumieniu z Ministrem Finansów ustalają, w drodze rozporządzenia, stawki dotacji,

o których mowa w ust. 2 pkt 2, na jednostkę usługi lub produktu oraz szczegółowy sposób

i tryb udzielania oraz rozliczania tych dotacji, z uwzględnieniem równoprawności podmiotów,

w tym formę składania wniosków, informowania o ich przyjęciu lub odrzuceniu, warunki

przekazywania i rozliczenia dotacji, termin zwrotu dotacji, uwzględniając łączne kwoty

dotacji na poszczególne cele określone w ustawie budżetowej oraz mając na celu zapewnienie

jawności i przejrzystości gospodarowania środkami budżetu państwa.

6.

W przypadku gdy ustawa budżetowa ustali dotacje przedmiotowe do podręczników szkolnych

minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z Ministrem Finansów

ustala, w drodze rozporządzenia, stawki oraz określa szczegółowy sposób oraz tryb

udzielania i rozliczania dotacji, w tym formę składania wniosków, informowania o ich

przyjęciu lub odrzuceniu, warunki przekazywania i rozliczenia dotacji, termin zwrotu

dotacji, uwzględniając łączne kwoty dotacji na poszczególne cele określone w ustawie

budżetowej oraz mając na celu zapewnienie jawności i przejrzystości gospodarowania

środkami budżetu państwa.

7.

W przypadku gdy ustawa budżetowa ustali dotacje przedmiotowe do posiłków sprzedawanych

w barach mlecznych, Minister Finansów ustala, w drodze rozporządzenia, stawki oraz

określa szczegółowy sposób oraz tryb udzielania i rozliczania dotacji, w tym formę

składania wniosków, informowania o ich przyjęciu lub odrzuceniu, warunki przekazywania

i rozliczenia dotacji, termin zwrotu dotacji, uwzględniając łączne kwoty dotacji na

poszczególne cele określone w ustawie budżetowej oraz mając na celu zapewnienie jawności

i przejrzystości gospodarowania środkami budżetu państwa.

Dotacje podmiotowe obejmują środki dla podmiotu wskazanego w odrębnej ustawie lub

w umowie międzynarodowej, wyłącznie na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie

określonym w odrębnej ustawie lub umowie międzynarodowej.

1.

Z budżetu państwa są finansowane inwestycje państwowych jednostek budżetowych.

2.

Z budżetu państwa mogą być udzielane dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie

kosztów realizacji inwestycji

1)

agencji wykonawczych;

2)

instytucji gospodarki budżetowej;

3)

innych państwowych osób prawnych, dla których zasady gospodarki finansowej określają

odrębne ustawy;

4)

jednostek niezaliczanych do sektora finansów publicznych, na podstawie odrębnej ustawy;

5)

w zakresie zadań zleconych do realizacji organizacjom pozarządowym;

6)

realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego jako zadania

a)

własne,

b)

z zakresu administracji rządowej;

7)

związanych z badaniami naukowymi lub pracami rozwojowymi.

3.

Dotacje celowe z budżetu państwa na finansowanie lub dofinansowywanie kosztów realizacji

inwestycji

1)

przedsiębiorców - są udzielane z uwzględnieniem przepisów o postępowaniu w sprawach

dotyczących pomocy publicznej;

2)

związanych z badaniami naukowymi lub pracami rozwojowymi - są udzielane z uwzględnieniem

kryteriów i trybu określonych w odrębnych przepisach;

3)

w ramach umów o partnerstwie publiczno-prywatnym - są udzielane z uwzględnieniem przepisów

o partnerstwie publiczno-prywatnym.

4

Do realizacji inwestycji finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5

ust. 1 pkt 2 i 3, stosuje się przepisy odrębne.

Łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji realizowanej

przez jednostkę niezaliczaną do sektora finansów publicznych, o której mowa w art.

132 ust. 2 pkt 4, ze środków niepochodzących z budżetu Unii Europejskiej nie może

być wyższa niż 50% planowanej wartości kosztorysowej inwestycji, chyba że odrębne

ustawy stanowią inaczej.

Inwestycje finansowane lub dofinansowane z budżetu państwa w łącznej kwocie stanowiącej

minimum 50% wartości kosztorysowej, z wyłączeniem inwestycji współfinansowanych ze

środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1, podlegają obowiązkowi przeprowadzania

corocznej oceny stopnia realizacji założonych celów, w ramach kontroli zarządczej

w jednostkach sektora finansów publicznych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb finansowania

inwestycji z budżetu państwa, w tym określania wysokości kwot dotacji w kolejnych

latach realizacji inwestycji, a w szczególności

1)

warunki finansowania inwestycji ze środków budżetu państwa i ocenę efektywności ich

wykorzystania,

2)

sposób przekazywania środków budżetu państwa przewidzianych na finansowanie inwestycji,

3)

sposób rozliczania inwestycji finansowanych ze środków budżetu państwa

- z uwzględnieniem zasady, że łączna kwota środków z budżetu państwa nie może być

wyższa niż wartość kosztorysowa inwestycji określona przy rozpoczęciu jej realizacji,

obejmująca koszty przygotowania do realizacji, koszty robót budowlanych, koszty nadzoru

nad wykonywaniem robót budowlanych i koszty pierwszego wyposażenia, oraz z uwzględnieniem

warunków dokonywania wydatków przez państwowe jednostki budżetowe i zasad udzielania

dotacji na realizację inwestycji innym jednostkom.

1.

Zakup lub budowa nieruchomości na potrzeby organów administracji rządowej wymaga zgody

ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa.

2.

Zaplanowanie wydatków na inwestycje budowlane państwowych jednostek budżetowych oraz

dotacji, o których mowa w art. 132 ust. 2, o wartości kosztorysowej przekraczającej

300 000 tys. zł wymaga uzyskania opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

o zgodności przewidywanej inwestycji z odpowiednimi strategiami rozwoju, o których

mowa w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Zaplanowanie wydatków na inwestycje budowlane oraz dotacji celowych na finansowanie

lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji finansowanych ze środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, nie wymaga uzyskania opinii, o której mowa w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki, sposób, tryb, kryteria i terminy dokonywania oceny, o której

mowa w ust. 2, uwzględniając potrzebę zapewnienia spójności planowanych inwestycji

z przyjętymi strategiami rozwoju oraz prawidłowej gospodarki środkami publicznymi.

1.

Ustawa budżetowa może określać, w ramach limitów wydatków na rok budżetowy, limity

wydatków na programy wieloletnie.

2.

Programy wieloletnie są ustanawiane przez Radę Ministrów w celu realizacji strategii

przyjętych przez Radę Ministrów, w tym w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa.

Rada Ministrów, ustanawiając program, wskazuje jego wykonawcę.

3.

Realizacja programów wieloletnich może być podzielona na etapy.

4.

Jednostki realizujące program wieloletni mogą zaciągać zobowiązania w celu sfinansowania

w poszczególnych latach realizacji tego programu do wysokości łącznej kwoty wydatków

określonych dla całego programu. W razie wspólnej realizacji programu wieloletniego

przez dwa lub więcej podmioty, zobowiązania zaciągane przez każdy podmiot nie mogą

przekroczyć kwoty planowanej dla tego podmiotu.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób finansowania zadań realizowanych

w ramach międzynarodowej współpracy z zakresu wewnętrznego i zewnętrznego bezpieczeństwa

państwa, wynikających z umów i porozumień.

2.

Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określi w szczególności

rodzaj realizowanych zadań, źródła i formę ich finansowania oraz wykorzystania wpływów

uzyskanych w wyniku realizowanych zadań w przypadku przejściowego ich finansowania,

uwzględniając postanowienia umów i porozumień wskazanych w ust. 1.

1

Minister Finansów przedstawia Radzie Ministrów założenia projektu budżetu państwa

na rok następny, uwzględniające ustalenia oraz kierunki działań zawarte w Wieloletnim

Planie Finansowym Państwa.

2.

Materiały do projektu ustawy budżetowej opracowują i przedstawiają Ministrowi Finansów

dysponenci części budżetowych, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

3.

Materiały do projektu ustawy budżetowej w zakresie programów finansowanych z udziałem

środków europejskich i środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5, opracowuje i

przedstawia Ministrowi Finansów minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, z

uwzględnieniem wieloletnich limitów wydatków, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt

2 lit. c, z zastrzeżeniem ust. 4.

4

Materiały do projektu ustawy budżetowej w zakresie środków pochodzących z Europejskiego

Funduszu Rybackiego, Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz środków, o

których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, opracowuje i przedstawia Ministrowi Finansów odpowiednio

minister właściwy do spraw rybołówstwa lub minister właściwy do spraw rozwoju wsi,

a w zakresie środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5b - minister właściwy do

spraw zabezpieczenia społecznego.

5.

Właściwe organy oraz kierownicy jednostek opracowują i przedstawiają projekty planów

finansowych właściwym ministrom w terminach określonych w rozporządzeniu wydanym na

podstawie ust. 6.

6.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób, tryb i terminy

opracowania materiałów, o których mowa w ust. 2-5, w tym

1)

planów rzeczowych zadań realizowanych ze środków budżetowych,

2)

projektów planów dochodów i wydatków poszczególnych części budżetowych na rok budżetowy,

3)

zestawienia programów wieloletnich,

4)

wykazu wydatków związanych z realizacją Wspólnej Polityki Rolnej oraz innych programów,

projektów i zadań finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2,

5)

wzory formularzy,

6)

projektów rocznych planów finansowych jednostek, o których mowa w art. 9 pkt 14, dla

których organem założycielskim lub nadzorującym jest organ administracji rządowej,

7)

materiałów do opracowania zestawienia i planu, o których mowa w art. 142 pkt 10 i

11,

8

materiałów do opracowania Wieloletniego Planu Finansowego Państwa oraz informacji

o jego realizacji w zakresie określonym w art. 104 ust. 1 pkt 2

- kierując się koniecznością uwzględniania klasyfikacji dochodów i wydatków budżetowych,

opracowania budżetu w układzie zadaniowym oraz zakresem podmiotowym i przedmiotowym

spraw wymagających ujęcia w projekcie ustawy budżetowej.

1.

Minister Finansów przedstawia Radzie Ministrów projekt ustawy budżetowej na rok następny

wraz z uzasadnieniem.

2.

Minister Finansów włącza do projektu ustawy budżetowej dochody i wydatki Kancelarii

Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunału

Konstytucyjnego, Najwyższej Izby Kontroli, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego

wraz z wojewódzkimi sądami administracyjnymi, Krajowej Rady Sądownictwa, sądownictwa

powszechnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Instytutu

Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Krajowego

Biura Wyborczego i Państwowej Inspekcji Pracy.

1.

W budżecie państwa tworzy się rezerwę ogólną nie wyższą niż 0,2% wydatków budżetu.

2.

W budżecie państwa mogą być tworzone rezerwy celowe

1)

na wydatki, których szczegółowy podział na pozycje klasyfikacji budżetowej nie jest

możliwy do dokonania w okresie opracowywania projektu ustawy budżetowej;

2)

na wydatki, których realizacja jest uwarunkowana zaciągnięciem kredytu w międzynarodowej

instytucji finansowej lub pozyskaniem środków z innych źródeł;

3)

na wydatki związane z realizacją programów współfinansowanych z udziałem środków,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2;

4)

gdy odrębne ustawy tak stanowią.

3.

Suma rezerw celowych, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, nie może przekroczyć 5% wydatków

budżetu.

4.

W częściach budżetu państwa, których dysponentami są poszczególni wojewodowie, może

być tworzona rezerwa w wysokości do 1% planowanych wydatków, z wyłączeniem dotacji

dla jednostek samorządu terytorialnego.

Rada Ministrów uchwala projekt ustawy budżetowej i wraz z uzasadnieniem przedkłada

go Sejmowi w terminie do dnia 30 września roku poprzedzającego rok budżetowy.

Do projektu ustawy budżetowej dołącza się uzasadnienie zawierające w szczególności

1)

główne cele polityki społecznej i gospodarczej, zgodne z Wieloletnim Planem Finansowym

Państwa;

2)

założenia makroekonomiczne na rok budżetowy i trzy kolejne lata, dotyczące prognozy

a)

produktu krajowego brutto i jego składowych, w tym

-

wielkości eksportu netto,

-

popytu krajowego, w tym konsumpcji prywatnej i zbiorowej,

-

nakładów brutto na środki trwałe,

b)

poziomu cen towarów i usług konsumpcyjnych,

c)

kursu walutowego,

d)

przeciętnego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej,

e)

poziomu zatrudnienia i bezrobocia,

f)

salda obrotów bieżących;

3)

kierunki polityki fiskalnej, zawierające w szczególności założenia dotyczące średniookresowego

celu budżetowego oraz działania z zakresu polityki fiskalnej i polityki gospodarczej

zmierzające do jego osiągnięcia;

4)

przewidywane wykonanie budżetu państwa za rok budżetowy poprzedzający rok budżetowy,

którego dotyczy projekt ustawy budżetowej;

5)

omówienie projektowanych

a)

przychodów i rozchodów oraz dochodów i wydatków budżetowych,

b)

przychodów i kosztów państwowych funduszy celowych,

c)

przychodów i kosztów agencji wykonawczych,

d)

wykazów określonych w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b i c;

6)

omówienie przewidywanych dochodów i wydatków, nadwyżki lub deficytu oraz długu sektora

finansów publicznych;

6a

omówienie kwoty planowanych wydatków obliczonej zgodnie z art. 112aa ust. 1 oraz kwoty

planowanego limitu wydatków, o którym mowa w art. 112aa ust. 3;

6b

informacje o sumie obliczonej zgodnie z art. 112aa ust. 5, wielkości wskaźnika średniookresowej

dynamiki wartości produktu krajowego brutto, o każdym dyskrecjonalnym działaniu przekraczającym

0,03% wartości produktu krajowego brutto, o których mowa w art. 112aa ust. 1, oraz

o każdym jednorazowym i tymczasowym działaniu po stronie dochodów przekraczającym

0,03% wartości produktu krajowego brutto, o którym mowa w art. 112aa ust. 3;

7)

omówienie wielkości środków własnych Unii Europejskiej oraz środków ujętych w budżecie

środków europejskich;

8)

informacje o udzielonych przez Skarb Państwa kwotach poręczeń i gwarancji, według

przewidywanego wykonania na koniec roku budżetowego poprzedzającego rok budżetowy,

którego dotyczy projekt ustawy budżetowej;

9)

kierunki prywatyzacji majątku Skarbu Państwa;

10)

zestawienie zadań i celów priorytetowych na dany rok budżetowy;

11)

skonsolidowany plan wydatków na rok budżetowy i dwa kolejne lata państwowych jednostek

budżetowych, państwowych funduszy celowych, agencji wykonawczych, instytucji gospodarki

budżetowej oraz państwowych osób prawnych, o których mowa w art. 9 pkt 14, sporządzany

w układzie zadań budżetowych określonych w art. 2 pkt 3, wraz z celami i miernikami

stopnia realizacji celów.

1.

Dysponenci części budżetowych, w terminie do dnia 25 października, przekazują informacje

o przyjętych przez Radę Ministrów w projekcie ustawy budżetowej kwotach

1)

dochodów i wydatków, w tym wynagrodzeń - jednostkom podległym;

2)

dotacji na zadania z zakresu administracji rządowej, zadania inspekcji i straży, dotacji

na realizację zadań własnych oraz o kwotach dochodów związanych z realizacją zadań

z zakresu administracji rządowej - jednostkom samorządu terytorialnego;

3)

środków na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, dla

których zarządy województw są instytucją zarządzającą lub pośredniczącą - zarządom

województw.

2.

W terminie do dnia 1 grudnia jednostki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, opracowują

i przekazują właściwym dysponentom części budżetowych projekty planów finansowych

na następny rok budżetowy, zgodne z projektem ustawy budżetowej.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kwot dochodów z podatków i ceł pobieranych przez

jednostki podległe Ministrowi Finansów.

1.

W przypadku gdy Rada Ministrów przedkłada Sejmowi projekt ustawy o prowizorium budżetowym,

przepis art. 141 stosuje się odpowiednio.

2.

Do projektu ustawy o prowizorium budżetowym stosuje się przepisy odnoszące się do

projektu ustawy budżetowej, z wyłączeniem art. 142 pkt 10 i 11.

3.

W przypadku przedstawienia Sejmowi projektu ustawy o prowizorium budżetowym, Rada

Ministrów przedstawia Sejmowi projekt ustawy budżetowej nie później niż na 3 miesiące

przed zakończeniem okresu obowiązywania ustawy o prowizorium budżetowym.

1.

W przypadku gdy ustawa budżetowa albo ustawa o prowizorium budżetowym nie zostaną

ogłoszone przed dniem 1 stycznia, to do czasu ogłoszenia odpowiedniej ustawy

1)

podstawą gospodarki finansowej jest przedstawiony Sejmowi odpowiedni projekt ustawy,

o którym mowa w art. 141 lub w art. 144;

2)

obowiązują stawki należności budżetowych oraz składki na państwowe fundusze celowe

w wysokości ustalonej dla roku poprzedzającego rok budżetowy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podstawą gospodarki finansowej

państwa jest ustawa albo projekt ustawy o prowizorium budżetowym, a przed upływem

terminu obowiązywania ustawy o prowizorium budżetowym nie zostanie ogłoszona ustawa

budżetowa.

1

Dysponenci części budżetowych, w terminie 10 dni roboczych od dnia ogłoszenia ustawy

budżetowej, przekazują jednostkom podległym informacje o kwotach dochodów i wydatków,

w tym wynagrodzeń.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, sporządzają plany finansowe celem zapewnienia

ich zgodności z ustawą budżetową.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kwot dochodów z podatków i ceł pobieranych przez

jednostki podległe Ministrowi Finansów.

1.

Minister Finansów, w porozumieniu z dysponentami części budżetowych, opracowuje harmonogram

realizacji budżetu państwa.

2.

Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, obejmuje

1)

prognozę dochodów budżetu państwa w poszczególnych miesiącach roku budżetowego;

2)

wielkość wydatków planowanych do sfinansowania w poszczególnych miesiącach roku budżetowego.

3.

Harmonogram realizacji wydatków podlega aktualizacji na wniosek dysponenta części

budżetowej lub Ministra Finansów.

4.

Dysponent części budżetowej może poinformować podległe i nadzorowane jednostki o harmonogramie,

o którym mowa w ust. 1.

W terminie 21 dni od dnia ogłoszenia ustawy budżetowej dysponenci części budżetowych

przekazują

1)

jednostkom samorządu terytorialnego informacje o kwotach dotacji celowych, dotacji

na zadania z zakresu administracji rządowej, zadania inspekcji i straży, dotacji na

realizację zadań własnych oraz o kwotach dochodów związanych z realizacją zadań z

zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych odrębnymi ustawami jednostkom

samorządu terytorialnego, określonych w ustawie budżetowej;

2)

samorządom województw informacje o środkach na realizację programów finansowanych

z udziałem środków europejskich, dla których zarządy województw są instytucją zarządzającą

lub pośredniczącą, określonych w ustawie budżetowej.

1.

Dotacje celowe na realizację zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań

zleconych ustawami są przekazywane jednostce samorządu terytorialnego przez wojewodę

w terminie umożliwiającym pełne i terminowe wykonywanie zadań.

2.

Dotacje celowe na realizację zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań

zleconych ustawami mogą również być przekazywane - w terminach określonych w odrębnych

przepisach - przez

1)

Kierownika Krajowego Biura Wyborczego lub działających z jego upoważnienia dyrektorów

zespołów i delegatur Krajowego Biura Wyborczego na finansowanie zadań związanych z

prowadzeniem rejestru wyborców oraz organizacją i przeprowadzaniem wyborów i referendów;

2)

dyrektorów urzędów statystycznych na finansowanie zadań związanych z organizacją spisów

powszechnych i rolnych.

Dysponent części budżetowej lub dysponent środków, o których mowa w art. 127 ust.

2, udzielając dotacji celowej, w tym jednostce sektora finansów publicznych, w przypadku

gdy odrębne przepisy lub umowa międzynarodowa nie określają trybu i zasad udzielania

lub rozliczania tej dotacji, zawiera umowę, która określa w szczególności

1)

szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego

wykonania;

2)

wysokość udzielonej dotacji;

3)

termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego;

4)

termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji;

5)

termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż 15 dni od określonego

w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego za granicą -

30 dni od określonego w umowie dnia jego wykonania;

6)

tryb kontroli wykonania zadania; w umowie można postanowić, że kontrola będzie prowadzona

na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli w administracji rządowej.

1.

Dysponent części budżetowej może zlecić organizacji pozarządowej realizację swoich

zadań na podstawie zawartej z tą organizacją umowy, przyznając jednocześnie dotację

celową na realizację tych zadań.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać

1)

szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego

wykonania;

2)

wysokość udzielonej dotacji i tryb płatności;

3)

termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego;

4)

tryb kontroli wykonywania zadania;

5)

termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji;

6)

termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż 15 dni od określonego

w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego za granicą -

30 dni od określonego w umowie dnia jego wykonania.

1.

Jednostki, którym została udzielona dotacja, o której mowa w art. 150 i art. 151 ust.

1, są obowiązane do prowadzenia wyodrębnionej ewidencji księgowej środków otrzymanych

z dotacji oraz wydatków dokonywanych z tych środków.

2.

Zatwierdzenie przez dysponenta części budżetowej lub dysponenta środków, o których

mowa w art. 127 ust. 2, rozliczenia dotacji w zakresie rzeczowym i finansowym, przedstawionego

przez obowiązaną do tego jednostkę, powinno nastąpić w terminie 30 dni od dnia jego

przedstawienia, a w przypadku dotacji na realizację zadania za granicą - 60 dni od

dnia jego przedstawienia.

3.

W przypadku stwierdzenia na podstawie rozliczenia, o którym mowa w ust. 2, że dotacja

wykorzystana została w części lub całości niezgodnie z przeznaczeniem albo pobrana

w nadmiernej wysokości, dysponent części budżetowej lub dysponent środków, o których

mowa w art. 127 ust. 2, określa, w drodze decyzji, wysokość kwoty podlegającej zwrotowi

do budżetu państwa.

1.

Minister Finansów, na wniosek dysponenta części budżetowej, może udzielić zapewnienia

finansowania lub dofinansowania z budżetu państwa w danym roku budżetowym, jeżeli

środki na ten cel zostały ujęte w rezerwie celowej, oraz w kolejnych latach

1)

projektów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2;

2)

wydatków bieżących lub inwestycyjnych;

3)

programów wieloletnich.

2.

Minister Finansów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb składania

wniosków, o których mowa w ust. 1, wzór wniosku i niezbędne dokumenty, mając na względzie

właściwość podmiotów realizujących zadania, zakres przedmiotowy tych zadań oraz efektywność

wykorzystania środków budżetu państwa.

1.

Podziału rezerw celowych dokonuje, z zastrzeżeniem ust. 3-6, Minister Finansów w porozumieniu

z właściwymi ministrami lub innymi dysponentami części budżetowych, nie później niż

do dnia 15 października, z wyjątkiem rezerw, o których mowa w art. 140 ust. 2 pkt

2 i 3, oraz rezerw przeznaczonych na finansowanie zobowiązań Skarbu Państwa i rezerw

przeznaczonych na przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i usuwanie ich skutków.

2.

Właściwi ministrowie lub inni dysponenci części budżetowych występują do Ministra

Finansów do dnia 30 września o podział rezerw celowych, w wyniku którego następuje

zwiększenie wydatków części budżetowych państwa, których dysponentami są wojewodowie.

3.

Podziału rezerwy celowej na finansowanie zadań, dla których udzielone zostały zapewnienia

finansowania lub dofinansowania z budżetu państwa, Minister Finansów dokonuje nie

później niż do dnia 20 grudnia.

4.

Podziału rezerwy celowej na zwiększenie wynagrodzeń wynikających ze zmian organizacyjnych

i nowych zadań w państwowych jednostkach budżetowych dokonuje Rada Ministrów, uwzględniając

wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych w tych jednostkach.

5.

Podziału rezerwy celowej przeznaczonej na realizację programów finansowanych z udziałem

środków europejskich i środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5, dokonuje Minister

Finansów na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, z zastrzeżeniem

ust. 6.

6

Podziału rezerwy celowej przeznaczonej na realizację programów finansowanych z udziałem

środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rybackiego, Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego oraz na Wspólną Politykę Rolną dokonuje Minister Finansów, na wniosek

ministrów właściwych do spraw: rybołówstwa, rozwoju wsi i rynków rolnych, a rezerwy

celowej przeznaczonej na realizację programu finansowanego z udziałem środków pochodzących

z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym dokonuje Minister Finansów,

na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

7.

Rezerwy celowe mogą być przeznaczone, z zastrzeżeniem ust. 9, wyłącznie na cel, na

jaki zostały utworzone, oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją wydatków.

8.

Zmiana klasyfikacji wydatków, o której mowa w ust. 7, może być dokonana przez Ministra

Finansów w porozumieniu z właściwym ministrem lub innym dysponentem części budżetowej

nie później niż do dnia 15 listopada. W przypadku rezerw celowych, o których mowa

w ust. 3, zmiana klasyfikacji wydatków może nastąpić do dnia 20 grudnia, a w przypadku

rezerw celowych, o których mowa w ust. 5 i 6 - do końca roku budżetowego.

9.

Minister Finansów może, po uzyskaniu pozytywnej opinii sejmowej komisji właściwej

do spraw budżetu, dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej.

1.

Rezerwą ogólną dysponuje Rada Ministrów.

2.

Rada Ministrów może upoważnić, w drodze rozporządzenia, Prezesa Rady Ministrów i Ministra

Finansów do dysponowania rezerwą ogólną do wysokości określonych kwot, uwzględniając

zróżnicowanie tych kwot.

3.

Rezerwa ogólna nie może być przeznaczona na zwiększenie wydatków, które zostały zmniejszone

w trakcie realizacji budżetu w wyniku przeniesień, dokonanych na podstawie art. 171.

O podziale rezerwy, o której mowa w art. 140 ust. 4, wojewodowie zawiadamiają Ministra

Finansów.

Nie stanowią rezerwy, o której mowa w art. 140 ust. 4, środki niepodzielone przez

wojewodów, przeznaczone na realizację zadań z zakresu administracji rządowej oraz

innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami.

Ograniczenia, o których mowa w art. 154 ust. 3, 6-8 oraz w art. 155 ust. 3, nie mają

zastosowania w przypadku realizacji zadań wynikających z przepisów dotyczących wprowadzenia

stanów nadzwyczajnych na terytorium państwa lub na jego części.

Rada Ministrów kieruje wykonywaniem budżetu państwa.

1.

W celu rzetelnego i gospodarnego wykonania budżetu państwa Rada Ministrów może, w

drodze rozporządzenia, określić

1)

organy administracji rządowej uprawnione do dokonywania określonych rodzajów wydatków;

2)

wytyczne dotyczące

a)

szczegółowego sposobu dokonywania wydatków, o których mowa w pkt 1,

b)

szczegółowego sposobu i terminów sporządzania informacji z wykonania wydatków, o których

mowa w pkt 1, oraz jednostki obowiązane do ich sporządzania,

c)

warunków zaciągania zobowiązań w ramach wydatków planowanych w Wieloletnim Planie

Finansowym Państwa.

2.

Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia zakres

i rodzaj określanych wydatków oraz konieczność zachowania zasady przejrzystości finansów

publicznych przy sporządzaniu informacji z ich wykonania i warunkach zaciągania zobowiązań.

1.

Zobowiązania na okres dłuższy niż rok budżetowy w ramach realizacji współpracy rozwojowej

na terytoriach uznanych za strefę działań wojennych mogą być zaciągane, jeżeli wydatki

niezbędne na obsługę zobowiązania są ujęte w ustawie budżetowej.

2.

Środki niewykorzystane w ramach zaciągniętego zobowiązania wieloletniego nie podlegają

zwrotowi do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego i traktowane są jako środki niewygasające,

podlegające zwrotowi najpóźniej do dnia 30 czerwca kolejnego roku.

3.

Rada Ministrów może wydawać, w drodze rozporządzenia, wytyczne dotyczące zasad zaciągania

zobowiązań na okres dłuższy niż rok budżetowy w ramach realizacji współpracy rozwojowej

na terytoriach uznanych za strefę działań wojennych, określając

1)

podmioty uprawnione do dokonywania określonych rodzajów wydatków;

2)

szczegółowy sposób dokonywania wydatków, o których mowa w pkt 1;

3)

szczegółowy sposób i termin sporządzania informacji z wykonania wydatków, o których

mowa w pkt 1, oraz jednostki obowiązane do ich sporządzania.

4.

Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia właściwość

podmiotów realizujących zadania oraz zakres tych zadań.

W toku wykonywania budżetu państwa obowiązują następujące zasady gospodarki finansowej

1)

ustalanie, pobieranie i odprowadzanie dochodów budżetu państwa następuje na zasadach

i w terminach wynikających z obowiązujących przepisów;

2)

pełna realizacja zadań następuje w terminach określonych przepisami i harmonogramem,

o którym mowa w art. 147 ust. 1;

3)

dokonywanie wydatków następuje w granicach kwot określonych w planie finansowym, z

uwzględnieniem prawidłowo dokonanych przeniesień i zgodnie z planowanym przeznaczeniem,

w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów

z danych nakładów;

4)

zlecanie zadań powinno następować na zasadzie wyboru najkorzystniejszej oferty, z

uwzględnieniem przepisów o zamówieniach publicznych, a w odniesieniu do organizacji

pozarządowych - z odpowiednim zastosowaniem art. 43 i art. 151.

1.

Państwowe jednostki budżetowe mające siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej,

nadzorowane przez ministra właściwego do spraw zagranicznych, mogą gromadzić na wydzielonym

rachunku bankowym dochody uzyskiwane z

1)

odszkodowań i wpłat za utracone lub uszkodzone mienie będące w zarządzie bądź użytkowaniu

jednostki budżetowej;

2)

wpływów z najmu, dzierżawy lub sprzedaży składników majątkowych;

3)

tytułu odsetek od środków zgromadzonych na rachunku.

2.

Dochody, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na sfinansowanie wydatków bieżących

i inwestycyjnych związanych z remontami i odtworzeniem mienia państwowych jednostek

budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Wydatki mogą być dokonywane do wysokości kwot zgromadzonych dochodów, w ramach planu

finansowego obejmującego bieżące dochody i pozostałości środków z okresów poprzednich.

4.

Środki pieniężne gromadzone na wydzielonym rachunku bankowym, o których mowa w ust.

1, w zależności od potrzeb wskazanych przez ministra właściwego do spraw zagranicznych

mogą być przekazywane na wydzielony rachunek bankowy do innej jednostki budżetowej

mającej siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, podległej temu ministrowi.

1.

Wydatki nieprzewidziane, których obowiązkowe płatności wynikają z tytułów wykonawczych,

wyroków sądowych lub ugód, mogą być dokonywane bez względu na poziom środków finansowych

zaplanowanych na ten cel. Odpowiednia zmiana planu wydatków powinna nastąpić w trybie

przeniesień wydatków z innych podziałek klasyfikacji wydatków lub z rezerw celowych.

2.

Do przeniesień, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się ograniczeń wynikających z

art. 171 ust. 1-5.

1.

Wydatki na obsługę długu Skarbu Państwa są dokonywane przed innymi wydatkami budżetu

państwa.

2.

Minister Finansów może dokonywać przeniesień wydatków planowanych na obsługę długu

Skarbu Państwa między częściami budżetu państwa, w których ujmuje się obsługę długu

zagranicznego Skarbu Państwa oraz obsługę długu krajowego Skarbu Państwa.

1.

Środki finansowe uzyskane przez Ministra Finansów z tytułu transakcji finansowych

na instrumentach pochodnych, polegających na wymianie płatności odsetkowych, pomniejszają

wydatki związane z obsługą długu Skarbu Państwa.

2.

Środki finansowe uzyskane przez Ministra Finansów z tytułu transakcji finansowych

na instrumentach pochodnych, polegających na wymianie płatności kapitałowych, pomniejszają

rozchody.

1.

Wpłaty środków własnych Unii Europejskiej do jej budżetu dokonywane są w terminach

i wysokości wynikających z umowy międzynarodowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku gdy w trakcie roku budżetowego - w wyniku zmian wprowadzonych w budżecie

ogólnym Unii Europejskiej - wpłata środków własnych, o których mowa w ust. 1, ulegnie

zwiększeniu i nie będzie możliwe pokrycie zwiększonych środków z rezerw celowych,

Rada Ministrów przedstawia sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu propozycje

sfinansowania zwiększonego wydatku.

3.

W pierwszej kolejności na cel, o którym mowa w ust. 2, przeznacza się

1)

wydatki zablokowane na podstawie art. 177;

2)

niepodzielone rezerwy celowe.

4.

Pozytywna opinia sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu o propozycjach sfinansowania

zwiększonych wpłat środków własnych Unii Europejskiej oznacza

1)

upoważnienie dla Ministra Finansów do przeniesienia wydatków między częściami i działami

w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1;

2)

zgodę na zmianę przeznaczenia rezerw celowych bez stosowania trybu określonego w art.

154 ust. 9 w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2;

3)

upoważnienie dla Rady Ministrów do dokonania przeniesienia planowanych wydatków między

częściami i działami budżetu państwa - w przypadku innych wydatków.

1.

Dotacje udzielone z budżetu państwa w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego

lub w terminie określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 181 ust. 3 podlegają

zwrotowi do budżetu państwa odpowiednio do dnia 31 stycznia następnego roku albo w

terminie 21 dni od dnia określonego w tym rozporządzeniu, z zastrzeżeniem art. 151

ust. 2 pkt 6.

2.

Dotacje udzielone z budżetu państwa na realizację zadań za granicą w części niewykorzystanej

do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu państwa do dnia 28 lutego

następnego roku.

3.

Od kwot dotacji zwróconych po terminie określonym w ust. 1 lub 2 nalicza się odsetki

w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego

po dniu, w którym upłynął termin zwrotu dotacji.

4.

Wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja

była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania

dotacji.

5.

W przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji,

wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

6.

Dotacje celowe przyznane jednostkom samorządu terytorialnego na realizację zadań z

zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami, w części niewykorzystanej

w danym roku, podlegają zwrotowi do budżetu państwa w części, w jakiej zadanie nie

zostało wykonane, w terminie określonym w ust. 1.

1.

Dotacje udzielone z budżetu państwa

1)

wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2)

pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak

dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których

mowa w pkt 1 lub pkt 2.

2.

Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa

w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna

na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

3.

Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej.

4.

Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie

z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

5.

Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy

od dnia

1)

przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem,

2)

stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji

- z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87

ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia

przekazania dotacji beneficjentowi.

6.

W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w

art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent

części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą

do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

1.

Zmiany kwot dotacji celowych na zadania zlecone jednostkom samorządu terytorialnego

mogą następować w terminie do dnia 15 listopada roku budżetowego, a zmiany kwot dotacji

na dofinansowanie zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego - do dnia 30 listopada

roku budżetowego.

2.

Terminy określone w ust. 1 nie obowiązują w przypadku

1)

dofinansowania zadań jednostek samorządu terytorialnego realizowanych w związku ze

zdarzeniem losowym lub finansowania zobowiązań Skarbu Państwa;

2)

uprzedniego udzielenia zapewnienia finansowania lub dofinansowania z budżetu państwa.

1.

Dysponenci części budżetowych mogą dokonywać przeniesień wydatków między rozdziałami

i paragrafami klasyfikacji wydatków, z zastrzeżeniem ust. 5, w ramach danej części

i działu budżetu państwa.

2.

Przeniesienie polegające na zmniejszeniu lub zwiększeniu wydatków przeznaczonych na

realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich wymaga zgody ministra

właściwego do spraw rozwoju regionalnego, z zastrzeżeniem art. 194 ust. 5 i 6.

2a

O udzieleniu zgody na dokonanie przeniesienia, o której mowa w ust. 2, minister właściwy

do spraw rozwoju regionalnego informuje niezwłocznie Ministra Finansów.

3.

Przeniesienie polegające na zmniejszeniu lub zwiększeniu wydatków majątkowych jednorazowo

o kwotę powyżej 100 tys. zł wymaga zgody Ministra Finansów, z zastrzeżeniem ust. 4.

O przeniesieniach wydatków majątkowych dokonanych poniżej tej kwoty dysponenci części

budżetowych informują niezwłocznie Ministra Finansów.

4.

W przypadku wydatków na inwestycje budowlane, każde przeniesienie polegające na zmniejszeniu

lub zwiększeniu tych wydatków wymaga zgody Ministra Finansów.

5.

Dysponenci części budżetowych mogą upoważnić kierowników podległych jednostek do dokonywania

przeniesień wydatków w obrębie jednego rozdziału.

6.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 5, nie obejmuje przenoszenia wydatków, na dokonanie

których wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego lub

Ministra Finansów.

7.

Przeniesienia wydatków, o których mowa w ust. 1 i 5, nie mogą zwiększać planowanych

wydatków na uposażenia i wynagrodzenia ze stosunku pracy, o ile odrębne ustawy nie

stanowią inaczej.

8.

Przepisy ust. 1-7 nie mają zastosowania do podziału rezerw budżetu państwa.

9.

Ministrowie będący dysponentami więcej niż jednej części budżetowej mogą dokonywać

przeniesień wydatków między częściami w ramach jednego działu i rozdziału budżetu

państwa. O podjętych decyzjach ministrowie informują niezwłocznie Radę Ministrów.

Rada Ministrów może uchylić decyzję ministra.

1.

W razie zniesienia lub przekształcenia ministerstwa Prezes Rady Ministrów może, w

drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych

między częściami budżetu państwa, z zachowaniem przeznaczenia środków publicznych

wynikającego z ustawy budżetowej.

2.

Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może określić dla

utworzonego lub przekształconego ministerstwa kwoty wynagrodzeń w podziale na części

i działy budżetu państwa.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w przypadku zniesienia lub przekształcenia,

będących dysponentami części budżetowych, organów, urzędów i jednostek organizacyjnych

podległych Prezesowi Rady Ministrów albo ministrowi lub przez nich nadzorowanych.

1.

Środki z budżetu państwa przeznaczone na finansowanie programów wieloletnich nie mogą

być, z zastrzeżeniem ust. 2, wykorzystane na inne cele.

2.

Niewykorzystane środki na finansowanie programów wieloletnich Rada Ministrów może

przeznaczyć na finansowanie innych programów wieloletnich lub zobowiązań Skarbu Państwa.

Minister Finansów sprawuje ogólną kontrolę

1)

realizacji dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów budżetu państwa;

2)

efektywności i skuteczności realizacji budżetu w układzie zadaniowym;

3)

wykorzystania środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2;

4)

poziomu deficytu sektora finansów publicznych.

1.

Dysponenci części budżetowych sprawują nadzór i kontrolę

1)

nad całością gospodarki finansowej podległych im jednostek organizacyjnych, w tym

nad dokonywaniem przez te jednostki wstępnej oceny celowości poniesionych wydatków

oraz realizacją właściwych procedur;

2)

wykorzystania dotacji udzielonych z budżetu państwa;

3)

realizacji zadań finansowanych z budżetu państwa;

4)

efektywności i skuteczności realizacji planów w układzie zadaniowym na podstawie mierników

stopnia realizacji celów.

2.

Przedmiotem nadzoru i kontroli, o których mowa w ust. 1, jest w szczególności

1)

prawidłowość i terminowość pobierania dochodów;

2)

zgodność wydatków z planowanym przeznaczeniem;

3)

prawidłowość wykorzystania środków finansowych, w tym zakres zrealizowanych zadań;

4)

wysokość i terminy przekazywania dotacji;

5)

prawidłowość wykorzystania dotacji udzielonych z budżetu państwa, pod względem zgodności

z przeznaczeniem oraz wysokości wykorzystanej dotacji a stopniem realizacji zadań

przewidzianych do sfinansowania dotacją z budżetu państwa.

3.

Dysponenci części budżetowych ustalają, w tym w odniesieniu do podległych jednostek

organizacyjnych, sposób dokonywania wydatków przy wykorzystaniu służbowych kart płatniczych,

w szczególności

1)

funkcje, stanowiska i zakres obowiązków służbowych uprawniających do korzystania ze

służbowej karty płatniczej;

2)

tryb i warunki przyznawania służbowej karty płatniczej i ustalania wysokości miesięcznych

limitów wydatków;

3)

rodzaje towarów i usług, za które może być dokonywana zapłata za pomocą służbowej

karty płatniczej;

4)

przypadki, kiedy może być dokonana wypłata gotówki za pomocą służbowej karty płatniczej;

5)

sposób prowadzenia ewidencji wydanych służbowych kart płatniczych;

6)

sposób i terminy rozliczania płatności dokonanych przy wykorzystaniu służbowej karty

płatniczej.

1.

Minister Finansów może dokonać oceny planowania i gospodarowania środkami publicznymi

w jednostkach sektora finansów publicznych, z wyłączeniem jednostek, o których mowa

w art. 139 ust. 2, i jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Ocenę, o której mowa w ust. 1, przeprowadzają osoby upoważnione przez Ministra Finansów.

3.

Podczas przeprowadzania oceny planowania i gospodarowania środkami publicznymi osoby

upoważnione przez Ministra Finansów kierują się wskazówkami zawartymi w standardach

audytu wewnętrznego, o których mowa w art. 273 ust. 1.

4.

Osoby upoważnione przez Ministra Finansów mają prawo wstępu do pomieszczeń jednostki

oraz wglądu do wszelkich dokumentów, informacji i danych oraz do innych materiałów

związanych z funkcjonowaniem jednostki, w tym zawartych na elektronicznych nośnikach

danych, jak również do wykonywania z nich kopii, odpisów, wyciągów, zestawień lub

wydruków, z zachowaniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej.

5.

Pracownicy jednostki, w której przeprowadzana jest ocena, są obowiązani udzielać informacji

i wyjaśnień, a także potwierdzać kopie, odpisy, wyciągi lub zestawienia, o których

mowa w ust. 4.

1.

W przypadku stwierdzenia

1)

niegospodarności w określonych jednostkach,

2)

opóźnień w realizacji zadań,

3)

nadmiaru posiadanych środków,

4)

naruszenia zasad gospodarki finansowej, o których mowa w art. 162

- może być podjęta decyzja o blokowaniu planowanych wydatków budżetowych.

2.

Blokowanie planowanych wydatków budżetowych oznacza okresowy lub obowiązujący do końca

roku zakaz dysponowania częścią lub całością planowanych wydatków.

3.

Decyzje o blokowaniu planowanych wydatków, w przypadkach określonych w ust. 1, podejmują

1)

Minister Finansów - w zakresie całego budżetu państwa, z wyłączeniem jednostek, o

których mowa w art. 139 ust. 2;

2)

dysponenci części budżetowych - w zakresie ich części budżetu państwa.

4.

O decyzjach, o których mowa w ust. 3 pkt 2, dysponenci części budżetowych niezwłocznie

informują Ministra Finansów.

5.

W decyzjach, o których mowa w ust. 3, może być zawarty wykaz wydatków, które nie mogą

być dokonywane.

6.

Minister Finansów, po uzyskaniu pozytywnej opinii sejmowej komisji właściwej do spraw

budżetu, może utworzyć nową rezerwę celową i przenieść do tej rezerwy kwoty wydatków

zablokowane na podstawie ust. 1 pkt 2 i 3.

7.

Rezerwę, o której mowa w ust. 6, przeznacza się na sfinansowanie zobowiązań Skarbu

Państwa lub na cele osobno wskazane w ustawie budżetowej.

8.

Minister Finansów informuje niezwłocznie Radę Ministrów o przyczynach podjęcia decyzji,

o których mowa w ust. 3 pkt 1. Rada Ministrów może uchylić decyzję Ministra Finansów

w terminie 30 dni od dnia poinformowania o podjęciu decyzji.

1

W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 177 ust. 1, dotyczących

wydatkowania środków przeznaczonych na programy finansowane z udziałem środków europejskich,

z wyłączeniem programów finansowanych z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rybackiego,

Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz środków, o których mowa w art.

5 ust. 3 pkt 4, Minister Finansów, na wniosek odpowiednio ministra właściwego do spraw

rozwoju regionalnego lub ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

może utworzyć nową rezerwę celową i przenieść do niej zablokowane kwoty wydatków,

po poinformowaniu sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu.

2.

Rezerwę, o której mowa w ust. 1, przeznacza się na te programy, w których realizacji

nie występują opóźnienia.

1.

W przypadku zagrożenia realizacji ustawy budżetowej może nastąpić blokowanie na czas

oznaczony planowanych wydatków budżetu państwa.

2.

Blokowanie planowanych wydatków budżetu państwa, o którym mowa w ust. 1, oznacza wstrzymanie

przekazywania środków na realizację zadań finansowanych z budżetu państwa lub okresowy

albo obowiązujący do końca roku zakaz dysponowania częścią lub całością planowanych

wydatków.

3.

Blokowanie, o którym mowa w ust. 2, nie może dotyczyć subwencji ogólnej dla samorządu

terytorialnego.

4.

Rada Ministrów po uzyskaniu pozytywnej opinii sejmowej komisji właściwej do spraw

budżetu podejmuje, w drodze rozporządzenia, decyzję o blokowaniu wydatków.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, Rada Ministrów określa w szczególności

1)

część budżetu państwa,

2)

łączną kwotę wydatków, która podlega blokowaniu

- uwzględniając stopień zagrożenia realizacji poszczególnych zadań oraz stopień zagrożenia

realizacji ustawy budżetowej.

6.

Szczegółową klasyfikację wydatków, które podlegają blokowaniu, ustala dysponent części

budżetowej.

W przypadku wprowadzenia stanu nadzwyczajnego na terytorium państwa lub na jego części

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych

wydatków budżetowych między częściami i działami budżetu państwa w celu realizacji

zadań wynikających z przepisów dotyczących wprowadzenia tego stanu.

1.

Niezrealizowane kwoty wydatków budżetu państwa wygasają, z zastrzeżeniem ust. 2 i

9, z upływem roku budżetowego.

2.

Nie później niż do dnia 15 grudnia roku budżetowego Rada Ministrów może ustalić, w

drodze rozporządzenia, po uzyskaniu w tej sprawie opinii sejmowej komisji właściwej

do spraw budżetu, wykaz oraz plan finansowy wydatków, do których nie stosuje się przepisów

ust. 1, w szczegółowości określonej w art. 116 ust. 2, i ostateczny termin ich dokonania,

nie dłuższy niż 31 marca następnego roku budżetowego.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, Rada Ministrów uwzględni terminy zakończenia

procedur wynikających z przepisów o zamówieniach publicznych, stopień zaawansowania

realizacji programów wieloletnich, a w przypadku wydatków inwestycyjnych - zrealizowany,

ale niezafakturowany zakres zadań rzeczowych danej inwestycji.

4.

W wykazie, o którym mowa w ust. 2, nie mogą być ujęte wydatki, które w toku realizacji

budżetu zostały zwiększone w trybie art. 171 ust. 3 oraz art. 173 ust. 2.

5.

Środki finansowe na wydatki, o których mowa w ust. 2, Minister Finansów, do dnia 31

grudnia roku budżetowego, przekazuje na wyodrębniony rachunek wydatków centralnego

rachunku bieżącego budżetu państwa.

6.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, może

1)

wskazać środki finansowe przeznaczone na

a)

integrację społeczną,

b)

poprawę jakości kształcenia,

c)

rozwój potencjału adaptacyjnego pracowników i przedsiębiorstw

- w ramach realizacji programów współfinansowanych z udziałem Europejskiego Funduszu

Społecznego, do których nie stosuje się przepisów ust. 5, uwzględniając rodzaje beneficjentów,

rodzaje projektów oraz procedury stosowane przy ich realizacji;

2)

wskazać, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, środki finansowe przeznaczone na

realizację programów współfinansowanych z udziałem środków europejskich innych niż

wymienione w pkt 1, do których nie stosuje się przepisów ust. 5, uwzględniając rodzaje

beneficjentów realizujących projekty, rodzaje projektów oraz procedury stosowane przy

ich realizacji, mając na uwadze sprawne funkcjonowanie programu, projektu lub zadania.

7.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 6, pozostają na rachunkach beneficjentów realizujących

projekty lub zadania z udziałem środków europejskich i mogą być wydatkowane w terminach

określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2.

8.

Środki finansowe niewykorzystane w terminie określonym przez Radę Ministrów podlegają

przekazaniu na dochody budżetu państwa na wyodrębniony rachunek dochodów centralnego

rachunku bieżącego budżetu państwa w terminie 21 dni od dnia określonego w rozporządzeniu

wydanym na podstawie ust. 2.

9.

Minister Finansów może, na wniosek dysponenta części budżetowej, wyrazić zgodę na

regulowanie zobowiązań wymagalnych według stanu na dzień 31 grudnia roku ubiegłego

w ciężar planu wydatków tego roku w terminie do 9 dni roboczych roku następnego.

1.

Wykonanie ustawy budżetowej podlega kontroli Sejmu.

2.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi i Najwyższej Izbie Kontroli, w terminie do dnia

31 maja roku następnego, roczne sprawozdanie z wykonania ustawy budżetowej oraz

1)

sprawozdanie o dochodach i wydatkach związanych z zadaniami z zakresu administracji

rządowej, realizowanymi przez jednostki samorządu terytorialnego, i innymi zadaniami

zleconymi jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami;

2)

zbiorczą informację o wykonaniu budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

3)

ocenę realizacji założeń makroekonomicznych;

4)

ocenę przebiegu prywatyzacji majątku Skarbu Państwa;

5)

informację o wykonaniu wydatków w układzie zadaniowym.

3.

Sprawozdanie z wykonania ustawy budżetowej powinno zawierać

1)

dochody, wydatki oraz nadwyżkę albo deficyt sektora finansów publicznych;

2)

dochody i wydatki wynikające z zamknięć rachunków budżetu państwa, sporządzone według

szczegółowości i układu ustawy budżetowej;

3)

przychody i koszty państwowych funduszy celowych;

4)

przychody i koszty agencji wykonawczych;

5)

przychody i koszty instytucji gospodarki budżetowej;

6)

przychody i koszty jednostek, o których mowa w art. 9 pkt 14.

4.

Do sprawozdania dołącza się

1)

omówienie wykonania budżetu państwa, z uwzględnieniem różnic między wielkościami uchwalonymi

a wykonanymi;

2)

informację o realizacji wydatków, które nie wygasły z upływem roku budżetowego;

3)

omówienie wielkości środków własnych Unii Europejskiej, z uwzględnieniem różnic między

wielkościami uchwalonymi a wykonanymi;

4)

informacje dotyczące otrzymanych i wydatkowanych środków, o których mowa w art. 5

ust. 1 pkt 2 i 3;

5)

(uchylony)

6

informację o realizacji kwoty wydatków obliczonej zgodnie z art. 112aa ust. 1 oraz

kwoty limitu wydatków, o którym mowa w art. 112aa ust. 3;

7

informację o sumie obliczonej zgodnie z art. 112aa ust. 5.

5.

Zbiorcza informacja o wykonaniu budżetów jednostek samorządu terytorialnego powinna

zawierać, odrębnie dla każdego stopnia jednostki samorządu terytorialnego

1)

zestawienie dochodów według ważniejszych źródeł;

2)

zestawienie wydatków według działów;

3)

zestawienie wydatków według ważniejszych rodzajów wydatków;

4)

zestawienie przychodów i kosztów samorządowych zakładów budżetowych;

5)

omówienie wykonania budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

6)

kwotę nadwyżki albo deficytu jednostek samorządu terytorialnego.

6

Informacja o wykonaniu wydatków w układzie zadaniowym, z wyodrębnieniem wydatków na

programy wieloletnie, powinna zawierać

1)

omówienie realizacji Wieloletniego Planu Finansowego Państwa w zakresie określonym

w art. 104 ust. 1 pkt 2;

2)

omówienie i zestawienie planowanych i poniesionych wydatków oraz planowanych i osiągniętych

wartości mierników stopnia realizacji celów sporządzane w układzie zadań budżetowych

określonych w art. 2 pkt 3.

7.

Do sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, Rada Ministrów dołącza

1)

sprawozdanie dotyczące przestrzegania zasady stanowiącej, że kwota państwowego długu

publicznego nie może przekroczyć 60% wartości rocznego produktu krajowego brutto w

danym roku budżetowym;

2)

informację dotyczącą długu, poręczeń i gwarancji sektora finansów publicznych, o których

mowa w art. 38.

Minister Finansów przedstawia sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu i Najwyższej

Izbie Kontroli informację o przebiegu wykonania ustawy budżetowej za pierwsze półrocze

w terminie do dnia 10 września tego roku.

1.

Wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w

umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.

2.

Przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5

lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z

tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu

państwa.

W trakcie wykonywania budżetu środków europejskich wydatki dokonywane w ramach płatności

są klasyfikowane w podziale na części, działy, rozdziały i paragrafy klasyfikacji

wydatków.

Wydatki na realizację programów i projektów finansowanych z udziałem środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, mogą być przeznaczone na

1)

realizację projektów przez jednostki budżetowe;

2)

płatności w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich;

3)

dotacje celowe dla beneficjentów;

4)

realizację projektów finansowanych w ramach Programu Środki Przejściowe;

5)

realizację Wspólnej Polityki Rolnej zgodnie z odrębnymi ustawami.

Za obsługę płatności w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich,

zwanych dalej „płatnościami”, odpowiada Minister Finansów.

1.

Podstawą dokonania płatności na rzecz beneficjenta jest zlecenie płatności wystawione

przez instytucję, z którą beneficjent zawarł umowę o dofinansowanie projektu, oraz

pisemna zgoda dysponenta części budżetowej na dokonanie płatności, z zastrzeżeniem,

że w przypadku gdy projekt realizuje instytucja zarządzająca lub instytucja pośrednicząca

będąca zarządem województwa lub przez zarząd województwa upoważniona, zlecenia płatności

są wystawiane przez zarząd województwa.

1a

Instytucja, o której mowa w ust. 1, może, za zgodą dysponenta części budżetowej, upoważnić

pisemnie inny podmiot będący państwową jednostką budżetową, realizujący projekt finansowany

z udziałem środków europejskich, do wystawiania zleceń płatności.

2

Dysponent części budżetowej może upoważnić na piśmie instytucję, o której mowa w ust.

1, lub podmiot, o którym mowa w ust. 1a, do wydawania zgody na dokonywanie płatności.

3

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do decyzji, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy

o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo w art. 9 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju

sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo w art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy o zasadach realizacji programów.

4.

Instytucja, o której mowa w ust. 1, informuje właściwego dysponenta części budżetowej

o zleceniach płatności przekazywanych do Banku Gospodarstwa Krajowego, a w przypadku

programów finansowanych z udziałem środków europejskich, dla których instytucją zarządzającą

lub pośredniczącą jest zarząd województwa, także zarząd województwa.

5.

Płatności mogą być przekazywane na rachunek beneficjenta, podmiotu upoważnionego przez

beneficjenta lub wykonawcy.

6

Minister Finansów w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego,

ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego oraz ministrem właściwym do

spraw rybołówstwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór zlecenia płatności,

2)

zakres, terminy i tryb przekazywania przez Bank Gospodarstwa Krajowego informacji

dotyczących płatności,

3)

wzory, zakres, terminy i tryb przekazywania informacji przez instytucję, o której

mowa w ust. 1, do dysponenta części budżetowej lub do zarządu województwa

- mając na względzie sprawność realizacji płatności, wymogi prowadzenia przez dysponentów

części budżetowych ewidencji księgowej wydatków w ramach programów oraz zapewnienie

skutecznej kontroli nad środkami przekazanymi do Banku Gospodarstwa Krajowego.

1

Zlecenie płatności może dotyczyć kwoty wydatków kwalifikowalnych zgodnie z kryteriami

określonymi na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy

o zasadach realizacji programów, albo ustawy o pomocy społecznej, albo rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 z dnia 11 grudnia

2013 r. ustanawiającego instrument „Łącząc Europę” zmieniającego rozporządzenie (UE)

nr 913/2010 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010, a w przypadku programu finansowanego z udziałem środków Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego albo Europejskiego Funduszu Rybackiego - na podstawie odpowiednio ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, wynikającej z wniosku o płatność, zweryfikowanego pozytywnie przez instytucję, o

której mowa w art. 188 ust. 1.

2

Instytucja, o której mowa w art. 188 ust. 1, może wystawić zlecenie dokonania płatności

zaliczkowej dla beneficjenta.

3.

W przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia,

przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych,

liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność.

3a

W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 3, instytucja, która

podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do

1)

zapłaty odsetek lub

2)

wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności

- w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

3b

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 3a, organ pełniący funkcję

instytucji zarządzającej, instytucji pośredniczącej albo instytucji wdrażającej w

rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy o zasadach realizacji

programów albo organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub pośredniczącej

w rozumieniu ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego lub ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego wydaje decyzję o zapłacie odsetek określającą

1)

kwotę środków, od których nalicza się odsetki;

2)

termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób ich zapłaty. Przepis art. 207

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3c

Decyzji, o której mowa w ust. 3b, nie wydaje się, jeżeli przed jej wydaniem dokonano

zapłaty odsetek oraz środki, od których te odsetki zostały naliczone, beneficjent

rozliczył w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

3d

Instytucja zarządzająca lub instytucja pośrednicząca mogą, na podstawie porozumienia

lub umowy, o których mowa w art. 27 i art. 32 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, upoważnić instytucję wdrażającą, będącą jednostką sektora finansów publicznych,

do wydawania decyzji, o której mowa w ust. 3b.

3e

Od decyzji, o której mowa w ust. 3b, wydanej przez instytucję pośredniczącą lub instytucję

wdrażającą, o której mowa w ust. 3d, służy odwołanie odpowiednio do właściwej instytucji

zarządzającej albo, jeżeli rozpatrywanie odwołań od decyzji instytucji wdrażającej

zostało powierzone instytucji pośredniczącej - instytucji pośredniczącej. W przypadku

wydania decyzji w pierwszej instancji przez instytucję zarządzającą służy wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy do tej instytucji.

4.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego w porozumieniu z Ministrem Finansów,

a w zakresie środków europejskich przeznaczonych na realizację programów finansowanych

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rybackiego - także w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw rybołówstwa, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb udzielania

oraz rozliczania zaliczek, a także terminy składania wniosków o płatność oraz ich

zakres, uwzględniając rodzaje beneficjentów i sposób wdrażania działań w ramach programu

finansowanego z udziałem środków europejskich.

4a

Minister właściwy do spraw rybołówstwa w porozumieniu z Ministrem Finansów określi,

w drodze rozporządzenia, warunki i tryb udzielania oraz rozliczania zaliczek, a także

terminy składania wniosków o płatność oraz ich zakres w ramach programu finansowanego

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, uwzględniając rodzaje

beneficjentów i sposób wdrażania działań w ramach programu finansowanego z udziałem

środków Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego.

5

W przypadku programów realizowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust.

3 pkt 2, udzielenie, wypłata i rozliczenie zaliczki następuje w terminach i na warunkach

określonych w umowie o dofinansowanie, z uwzględnieniem wytycznych państw darczyńców

lub umów zawartych z tymi państwami.

6

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do projektów realizowanych z udziałem środków,

o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2.

W przypadku gdy beneficjentem projektu finansowanego ze środków europejskich jest

jednostka sektora finansów publicznych, każdy wydatek kwalifikowalny powinien zostać

ujęty we wniosku o płatność przekazywanym właściwej instytucji w terminie do 3 miesięcy

od dnia jego poniesienia.

1

Instytucja, o której mowa w art. 188 ust. 1, przekazuje dysponentowi części budżetowej

lub do zarządu województwa, w terminie do 5 dnia każdego miesiąca, zbiorcze harmonogramy

wydatków wynikających z podpisanych umów, o których mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach

prowadzenia polityki rozwoju albo w art. 134a pkt 7 i art. 134b ust. 2 pkt 2 ustawy

o pomocy społecznej, albo w art. 17 ust. 1 i w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu

zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego, albo w art. 9 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju

sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo w art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy o zasadach realizacji programów.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zbiorczych harmonogramów wydatków wynikających

z decyzji, o których mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo w art. 9 pkt 4 lit. a ustawy z dnia

3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem

Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo w art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy o zasadach realizacji

programów.

3.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zbiorczych harmonogramów wydatków wynikających

z umów o dofinansowanie projektów finansowanych ze środków pochodzących z instrumentu

„Łącząc Europę”.

1.

Minister Finansów przekazuje na rachunki w Banku Gospodarstwa Krajowego środki na

płatności na rzecz beneficjentów, a w przypadku Wspólnej Polityki Rolnej - na rzecz

agencji płatniczych, o których mowa w odrębnych ustawach.

2.

Kwota środków, o których mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż łączny limit wydatków

dla programów finansowanych z udziałem środków europejskich, określony w budżecie

środków europejskich.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego może prowadzić obsługę wypłat na współfinansowanie realizacji

programów i projektów finansowanych z udziałem środków europejskich, w ramach umowy

zawartej z właściwym dysponentem części budżetowej.

4.

Właściwy dysponent części budżetowej może zlecić Bankowi Gospodarstwa Krajowego dokonywanie

wypłat, o których mowa w ust. 3, i przekazać środki na rachunek prowadzony przez ten

Bank.

5

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego przekazuje Ministrowi Finansów kwartalne

prognozy płatności w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich

w terminie do 15 dnia miesiąca poprzedzającego dany kwartał. W odniesieniu do programu

finansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego albo Europejskiego

Funduszu Rybackiego prognozy przekazuje minister właściwy do spraw rybołówstwa, w

odniesieniu do środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 - minister właściwy do

spraw rozwoju wsi oraz minister właściwy do spraw rynków rolnych, a w odniesieniu

do środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5b - minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego.

6

Minister Finansów informuje ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, ministra

właściwego do spraw rybołówstwa oraz ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

o kwocie środków wypłaconych przez Bank Gospodarstwa Krajowego beneficjentom w ramach

programów finansowanych z udziałem środków europejskich, z wyłączeniem środków, o

których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po

miesiącu, w którym dokonano płatności.

7

Minister Finansów informuje niezwłocznie ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

oraz ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i ministra właściwego do spraw rybołówstwa

o kwocie środków przekazanych przez Komisję Europejską w związku z realizacją programów

finansowanych z udziałem środków europejskich oraz o odsetkach narosłych od tych środków

w ramach poszczególnych programów.

1

Jednostki realizujące program finansowany z udziałem środków europejskich mogą zaciągać

zobowiązania, rozumiane jako suma limitów wydatków wynikających z decyzji o dofinansowaniu

lub umów z beneficjentami programów finansowanych z udziałem środków europejskich,

do wysokości łącznej kwoty wydatków określonych dla całego programu, z uwzględnieniem

wieloletnich limitów wydatków, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. c.

2.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego przedstawia Radzie Ministrów, w terminie

do końca miesiąca następującego po zakończeniu kwartału, informacje o wysokości zobowiązań

wynikających z zawartych z beneficjentami umów w ramach poszczególnych programów,

wysokości środków przekazanych beneficjentom i planowanych do przekazania do końca

roku budżetowego.

3.

Rada Ministrów, na wniosek Ministra Finansów zaopiniowany przez ministra właściwego

do spraw rozwoju regionalnego, może podjąć decyzję o wstrzymaniu zaciągania zobowiązań

w ramach danego programu w przypadku zagrożenia wykonania planu dochodów budżetu z

tytułu realizacji programów finansowanych ze środków europejskich, określonych w ustawie

budżetowej.

4.

Na wniosek instytucji zarządzającej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego,

w porozumieniu z Ministrem Finansów, może wyrazić zgodę na zaciągnięcie zobowiązań

przekraczających łączną kwotę wydatków programu, o której mowa w ust. 1. O wyrażonej

zgodzie minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego informuje Radę Ministrów.

5

Maksymalny udział budżetu państwa w finansowaniu wydatków w ramach programu operacyjnego

nie może przekroczyć wieloletniego limitu zobowiązań budżetu państwa określonego w

załączniku do ustawy budżetowej, o którym mowa w art. 122.

1

Minister Finansów, na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, zaopiniowany

przez właściwego dysponenta części budżetowej, dokonuje przeniesień między częściami

i działami budżetu państwa wydatków przeznaczonych na realizację programów finansowanych

z udziałem środków europejskich, z wyłączeniem Europejskiego Funduszu Morskiego i

Rybackiego, Europejskiego Funduszu Rybackiego oraz środków, o których mowa w art.

5 ust. 3 pkt 4.

2.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może wystąpić z wnioskiem, o którym

mowa w ust. 1, także na wniosek właściwego dysponenta części budżetowej.

3.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego niezwłocznie informuje Radę Ministrów

o przyczynach wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, w przypadku negatywnej

opinii właściwego dysponenta części budżetowej. Rada Ministrów może uchylić decyzję

Ministra Finansów o przeniesieniu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia

poinformowania o podjęciu decyzji.

4

Właściwy dysponent części budżetowej może dokonywać przeniesień pomiędzy programami

finansowanymi z udziałem środków europejskich w ramach części i działu klasyfikacji

wydatków. Przeniesienie wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego,

z wyłączeniem środków Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, Europejskiego

Funduszu Rybackiego oraz środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4.

4a

O wyrażonej zgodzie minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego informuje niezwłocznie

Ministra Finansów.

5

Minister Finansów na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju wsi lub ministra

właściwego do spraw rynków rolnych dokonuje przeniesień między częściami i działami

w ramach wydatków z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a w ramach

wydatków z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5b, przeniesień między

działami Minister Finansów dokonuje na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego.

6.

Właściwy dysponent części budżetowej może dokonywać przeniesień w ramach części i

działu klasyfikacji wydatków z udziałem środków, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt

4.

1

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego sprawuje nadzór i kontrolę nad realizacją

programów finansowanych z udziałem środków europejskich, z wyłączeniem środków Europejskiego

Funduszu Morskiego i Rybackiego, Europejskiego Funduszu Rybackiego oraz środków, o

których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 i 5b.

2

Minister właściwy do spraw rozwoju wsi, minister właściwy do spraw rynków rolnych

oraz minister właściwy do spraw rybołówstwa sprawują nadzór i kontrolę nad realizacją

programów finansowanych odpowiednio z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust.

3 pkt 4, środków Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz Europejskiego

Funduszu Rybackiego.

3

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego sprawuje nadzór i kontrolę nad

realizacją programu finansowanego z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust.

3 pkt 5b.

1.

Dla obsługi budżetu państwa w zakresie krajowych środków finansowych są prowadzone

następujące rachunki bankowe

1)

centralny rachunek bieżący budżetu państwa, z wyodrębnieniem rachunków dochodów i

wydatków budżetu państwa oraz rachunków środków do sfinansowania pożyczkowych potrzeb

budżetu państwa;

2)

rachunki bieżące państwowych jednostek budżetowych, z wyodrębnieniem rachunków dochodów

i wydatków;

3)

rachunki bieżące urzędów obsługujących organy podatkowe, dla gromadzenia dochodów

budżetu państwa, z wyodrębnieniem rachunków dla niektórych rodzajów dochodów;

4)

rachunki bieżące państwowych funduszy celowych, o ile odrębne ustawy nie stanowią

inaczej;

5)

rachunki pomocnicze;

6)

rachunki bieżące państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Obsługę bankową budżetu państwa w zakresie rachunków bankowych wymienionych w ust.

1 pkt 1-3 i 5 oraz państwowych funduszy celowych, o których mowa w art. 9 pkt 8, prowadzi

Narodowy Bank Polski lub Bank Gospodarstwa Krajowego, z zastrzeżeniem ust. 3, 6 i

7.

2a

Obsługę bankową rachunków budżetu środków europejskich prowadzi Narodowy Bank Polski

lub Bank Gospodarstwa Krajowego.

3.

Wyboru podmiotu prowadzącego obsługę rachunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, oraz

rachunków, o których mowa w ust. 1 pkt 4, prowadzonych dla państwowych funduszy celowych

zarządzanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego, dokonuje Minister Finansów, uwzględniając niezbędne warunki techniczne

i organizacyjne, które powinny być spełnione przez ten podmiot, jak również wpływ

na stan finansów publicznych w związku z podjęciem i prowadzeniem obsługi tych rachunków.

4.

Bank Gospodarstwa Krajowego może podjąć obsługę rachunków, o których mowa w ust. 1

pkt 1-3, nie wcześniej niż z dniem przyjęcia przez Rzeczpospolitą Polską waluty euro.

5

Obsługę bankową rachunków jednostek sektora finansów publicznych, o których mowa w

art. 9 pkt 5-7, 9 i 12, samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla

których podmiotem tworzącym jest minister, centralny organ administracji rządowej,

wojewoda lub uczelnia medyczna, państwowych instytucji kultury, państwowych osób prawnych,

o których mowa w art. 9 pkt 14, wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki

wodnej prowadzi Bank Gospodarstwa Krajowego.

6.

Minister Finansów może dokonać wyboru podmiotu prowadzącego obsługę rachunków bankowych,

wymienionych w ust. 1 pkt 5, dla niektórych rodzajów rachunków pomocniczych.

7.

Obsługę rachunków bankowych wymienionych w ust. 1 pkt 5 na potrzeby finansowania związków

operacyjnych i taktycznych oraz oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej użytych lub przebywających poza granicami państwa może prowadzić bank inny

niż Narodowy Bank Polski lub Bank Gospodarstwa Krajowego.

1.

Dochody budżetu państwa są gromadzone odpowiednio na rachunkach urzędów obsługujących

organy podatkowe dla gromadzenia dochodów lub na rachunkach bieżących dochodów państwowych

jednostek budżetowych i przekazywane na centralny rachunek bieżący budżetu państwa,

którego dysponentem jest Minister Finansów.

2.

Wydatki budżetu państwa są dokonywane przez dysponentów środków budżetowych z ich

rachunków bieżących wydatków ze środków otrzymanych bezpośrednio lub za pośrednictwem

rachunku bieżącego wydatków dysponenta nadrzędnego z centralnego rachunku bieżącego

budżetu państwa.

3.

Niewykorzystane przez dysponentów środków budżetowych środki, o których mowa w ust.

2, są przekazywane bezpośrednio lub za pośrednictwem rachunku bieżącego wydatków dysponenta

nadrzędnego na centralny rachunek bieżący budżetu państwa.

4.

Operacje z tytułu przychodów i rozchodów budżetu państwa są dokonywane na centralnym

rachunku bieżącym budżetu państwa lub na rachunkach pomocniczych Ministra Finansów.

Minister Finansów, kierując się ogólnie sprawowaną kontrolą realizacji dochodów i

wydatków budżetu państwa, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób wykonywania

budżetu państwa, w tym

1)

sposób i warunki ustanawiania przez dysponentów części budżetowych dysponentów drugiego

i trzeciego stopnia;

2)

tryb i terminy przekazywania

a)

na centralny rachunek bieżący budżetu państwa dochodów pobieranych przez urzędy obsługujące

organy podatkowe i państwowe jednostki budżetowe z rachunków, o których mowa w art.

196 ust. 1 pkt 2 i 3,

b)

z centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa środków na rachunki, o których mowa

w art. 196 ust. 1 pkt 2 i 3, z tytułu zwrotu nadpłat dochodów, określonych w odrębnych

przepisach, dokonywanych z tych rachunków,

c)

z centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa środków na rachunki, o których mowa

w art. 196 ust. 1 pkt 2, w celu dokonywania wydatków przez te jednostki,

d)

na centralny rachunek bieżący budżetu państwa niewykorzystanych środków, o których

mowa w art. 197 ust. 3,

e)

na centralny rachunek bieżący budżetu państwa środków, o których mowa w art. 5 ust.

1 pkt 2,

f)

środków pozostałych po uregulowaniu zobowiązań, o których mowa w art. 181 ust. 9.

1.

Obsługa bankowa rachunków budżetu państwa jest prowadzona w ramach umowy rachunku

bankowego.

2.

W ramach obsługi bankowej budżetu państwa podmiot prowadzący obsługę udostępnia

1)

Ministrowi Finansów i Najwyższej Izbie Kontroli informacje o stanach środków na rachunkach,

o których mowa w art. 196 ust. 1,

2)

właściwym dysponentom informacje o stanach środków w podległych im jednostkach, na

rachunkach bieżących, o których mowa w art. 196 ust. 1 pkt 2 i 3

- w zakresie i terminach określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 3.

3.

Minister Finansów, mając na względzie ujednolicenie zasad obsługi rachunków budżetu

państwa oraz kierując się koniecznością zapewnienia płynnego przepływu informacji,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i tryb dokonywania operacji na rachunkach,

o których mowa w art. 196 ust. 1, oraz zakres i terminy udostępniania informacji,

o których mowa w ust. 2, w ramach prowadzonej obsługi bankowej budżetu państwa, z

zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Jeżeli podmiotem prowadzącym obsługę centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa

jest Narodowy Bank Polski, Minister Finansów, wydając rozporządzenie, o którym mowa

w ust. 3, zasięga opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

Wramach obsługi bankowej rachunków jednostek sektora finansów publicznych, o których

mowa w art. 9 pkt 5-7, 9 i 12, samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej,

dla których podmiotem tworzącym jest minister, centralny organ administracji rządowej,

wojewoda lub uczelnia medyczna, państwowych instytucji kultury, państwowych osób prawnych,

o których mowa w art. 9 pkt 14, oraz wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki

wodnej Bank Gospodarstwa Krajowego udostępnia Ministrowi Finansów i Najwyższej Izbie

Kontroli informacje o stanach środków na poszczególnych rachunkach.

1.

Obsługę bankową płatności prowadzi Bank Gospodarstwa Krajowego w ramach umowy rachunku

bankowego zawartej z Ministrem Finansów.

2.

Minister Finansów przedstawia do zaopiniowania ministrowi właściwemu do spraw rozwoju

regionalnego oraz ministrowi właściwemu do spraw rybołówstwa projekt umowy, o której

mowa w ust. 1.

Umowa rachunku bankowego, o której mowa w art. 200 ust. 1, określa w szczególności

1)

liczbę i rodzaje prowadzonych rachunków bankowych;

2)

wysokość oprocentowania rachunków bankowych;

3)

rodzaje sprawozdań z realizacji zadań przez Bank Gospodarstwa Krajowego i terminy

ich składania;

4)

tryb dokonywania kontroli zadań realizowanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego;

5)

wynagrodzenie Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu realizowanych zadań;

6)

zakres odpowiedzialności Banku Gospodarstwa Krajowego, w tym w szczególności za nieterminową

realizację zadań.

1.

Środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki

z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu są gromadzone na wyodrębnionych rachunkach bankowych.

2.

Obsługę bankową rachunków, o których mowa w ust. 1, prowadzi Narodowy Bank Polski

lub Bank Gospodarstwa Krajowego na podstawie umów rachunku bankowego.

3.

W ramach obsługi, o której mowa w ust. 2, Narodowy Bank Polski lub Bank Gospodarstwa

Krajowego dokonują wypłat na podstawie dyspozycji Ministra Finansów lub jego pełnomocników,

a w zakresie środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 lit. a i b, na podstawie

dyspozycji ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

Środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 6, stanowią dochody jednostek

samorządu terytorialnego, przychody innych jednostek sektora finansów publicznych

lub jednostek spoza tego sektora, jeżeli jednostki otrzymały te środki bezpośrednio

od dawcy środków, chyba że możliwość otrzymania tych środków wynika z umowy międzynarodowej

lub porozumienia między organem administracji rządowej a dawcą środków.

Środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są przeznaczone wyłącznie na cele

określone w umowie międzynarodowej, przepisach odrębnych lub deklaracji dawcy.

Minister Finansów przekazuje do centralnej bazy danych Komisji Europejskiej, o której

mowa w art. 95 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r.

w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot

Europejskich

(Dz. Urz. UE L 248 z 16.09.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 1, t. 4, str. 74, z późn. zm.), informacje dotyczące podmiotów wymienionych w art. 93 ust. 1 lit. e tego rozporządzenia.

1

Szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu,

o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w art. 17 ust. 1 oraz w art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu

zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego albo w art. 9 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju

sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo w art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy o zasadach realizacji programów - z wyłączeniem

programów w ramach Celu Europejska Współpraca Terytorialna, a projektu w ramach Europejskiego

Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym określają umowy, o których mowa w art. 134a pkt 7 i art. 134b ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, albo umowa o dofinansowanie projektu finansowanego ze środków pochodzących z instrumentu

„Łącząc Europę”.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności

1)

opis projektu lub zadania, w tym cel, na jaki przyznano środki, i termin jego realizacji;

2)

harmonogram dokonywania wydatków, obejmujący okres co najmniej jednego kwartału;

3)

wysokość przyznanych środków;

4)

zobowiązanie do poddania się kontroli i tryb kontroli realizacji projektu lub zadania;

4a

zobowiązanie do stosowania wytycznych, o których mowa w art. 2 pkt 32 ustawy o zasadach

realizacji programów, a w zakresie programu finansowanego z udziałem środków pochodzących

z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym - zobowiązanie do stosowania

wytycznych, o których mowa w art. 134a pkt 6 ustawy o pomocy społecznej;

5)

termin i sposób rozliczenia projektu oraz ewentualnych zaliczek;

6)

formy zabezpieczeń należytego wykonania zobowiązań wynikających z umowy;

7)

warunki rozwiązania umowy ze względu na nieprawidłowości występujące w trakcie realizacji

projektu;

8)

warunki i terminy zwrotu środków nieprawidłowo wykorzystanych lub pobranych w nadmiernej

wysokości lub w sposób nienależny.

3.

Aktualizacja harmonogramu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie wymaga zmiany umowy,

o której mowa w ust. 1.

4

Przepis ust. 2 pkt 6 nie ma zastosowania do beneficjenta programu finansowanego z

udziałem środków europejskich będącego jednostką sektora finansów publicznych albo

fundacją, której jedynym fundatorem jest Skarb Państwa, a także do Banku Gospodarstwa

Krajowego, a w zakresie programu finansowanego z udziałem środków pochodzących z Europejskiego

Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym - do umów, o których mowa w art. 134a pkt 7 i art. 134b ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

5.

W przypadku gdy beneficjentem jest państwowa jednostka budżetowa, warunki, o których

mowa w ust. 1, określone zostają w porozumieniu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio,

z wyjątkiem pkt 6 i 8.

1.

W przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem

środków europejskich są

1)

wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2)

wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,

3)

pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych,

liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej

decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

2.

Zwrot środków może zostać dokonany przez pomniejszenie kolejnej płatności na rzecz

beneficjenta o kwotę podlegającą zwrotowi. Instytucja, o której mowa w art. 188 ust.

1, uwzględnia tę kwotę w zleceniu płatności kierowanym do Banku Gospodarstwa Krajowego.

W takim przypadku przepisu ust. 4 pkt 3 nie stosuje się.

2a

Odsetki, o których mowa w ust. 1, nalicza się do dnia zwrotu środków lub do dnia wpływu

do właściwej instytucji pisemnej zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o której

mowa w ust. 8, jeżeli taka zgoda została wyrażona.

3

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do odsetek, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, beneficjent zostaje wykluczony z możliwości otrzymania

środków, o których mowa w ust. 1, jeżeli

1)

otrzymał płatność na podstawie przedstawionych jako autentyczne dokumentów podrobionych

lub przerobionych lub dokumentów potwierdzających nieprawdę lub

2)

(uchylony)

3)

nie zwrócił środków w terminie, o którym mowa w ust. 1, lub

4)

okoliczności, o których mowa w ust. 1, wystąpiły wskutek popełnienia przestępstwa

przez beneficjenta, partnera, podmiot upoważniony do dokonywania wydatków, a w przypadku

gdy podmioty te nie są osobami fizycznymi - osobę uprawnioną do wykonywania w ramach

projektu czynności w imieniu beneficjenta, przy czym fakt popełnienia przestępstwa

przez wyżej wymienione podmioty został potwierdzony prawomocnym wyrokiem sądowym.

5.

Okres wykluczenia, o którym mowa w ust. 4, rozpoczyna się od dnia, kiedy decyzja,

o której mowa w ust. 9, stała się ostateczna, zaś kończy się z upływem trzech lat

od dnia dokonania zwrotu tych środków. Jeżeli okoliczności, o których mowa w ust.

4 pkt 1 i 4, zostały stwierdzone po dniu, w którym decyzja, o której mowa w ust. 9,

stała się ostateczna, okres wykluczenia rozpoczyna się od dnia stwierdzenia tych okoliczności,

z zastrzeżeniem ust. 6.

6

Jeżeli zwrot środków przez beneficjenta, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 i 4, został

dokonany w trybie określonym w ust. 8 lub przed wydaniem decyzji, o której mowa w

ust. 9, okres wykluczenia, o którym mowa w ust. 4, rozpoczyna się od dnia stwierdzenia

okoliczności, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 4, a kończy się z upływem trzech lat

liczonych od dnia dokonania zwrotu środków przez beneficjenta.

7

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do podmiotów, które na podstawie odrębnych przepisów

realizują zadania interesu publicznego, jeżeli spowoduje to niemożność wdrożenia działania

w ramach programu lub znacznej jego części, do jednostek samorządu terytorialnego

i samorządowych osób prawnych, instytutów badawczych prowadzących działalność leczniczą,

podmiotów leczniczych utworzonych przez organy administracji rządowej oraz podmiotów

leczniczych utworzonych lub prowadzonych przez uczelnie medyczne, a także do beneficjentów,

o których mowa w art. 134b ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

8.

W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona,

odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do

1)

zwrotu środków lub

2)

do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

9

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ

1

pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu

ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego

z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów, albo

2)

pełniący funkcję instytucji pośredniczącej dla Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej

Potrzebującym, albo

3)

pełniący funkcję odpowiednio Krajowego Punktu Kontaktowego lub Krajowej Instytucji

Koordynującej w programach finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust.

3 pkt 2, albo

4)

odpowiedzialny za wdrożenie instrumentu „Łącząc Europę”

- wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza

się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2.

10.

Decyzji, o której mowa w ust. 9, nie wydaje się, jeżeli dokonano zwrotu środków przed

jej wydaniem.

11

Instytucja zarządzająca lub instytucja pośrednicząca na podstawie porozumienia lub

umowy, o których mowa w art. 27 i art. 32 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach realizacji programów, albo organ odpowiedzialny

za wdrożenie instrumentu „Łącząc Europę”, albo organ pełniący funkcję odpowiednio

Krajowego Punktu Kontaktowego lub Krajowej Instytucji Koordynującej w programach finansowanych

ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, na podstawie porozumienia lub umowy,

może upoważnić instytucję wdrażającą, a w przypadku programów finansowanych ze środków,

o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 - operatora programu lub instytucję pośredniczącą,

będącą jednostką sektora finansów publicznych, do wydawania decyzji, o której mowa

w ust. 9.

11a

W przypadku gdy operator programu lub instytucja pośrednicząca w programach finansowanych

ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, powierza na podstawie porozumienia

lub umowy wykonywanie części swoich zadań innemu podmiotowi będącemu jednostką sektora

finansów publicznych, porozumienie lub umowa może również zawierać upoważnienie do

wydawania decyzji, o której mowa w ust. 9, o ile operator programu lub instytucja

pośrednicząca zostały upoważnione do wydawania takich decyzji na podstawie ust. 11.

12

Od decyzji, o której mowa w ust. 9, wydanej przez

1)

operatora programu albo

2)

instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą, o których mowa w ust. 11, albo

3)

podmiot upoważniony do wydania tej decyzji na podstawie ust. 11a

- służy odwołanie do właściwej instytucji zarządzającej albo organu pełniącego funkcję

odpowiednio Krajowego Punktu Kontaktowego lub Krajowej Instytucji Koordynującej w

programach finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, a jeżeli

rozpatrywanie odwołań od decyzji instytucji wdrażającej zostało powierzone instytucji

pośredniczącej - do instytucji pośredniczącej.

12a

W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez

1)

instytucję zarządzającą albo

2)

organ odpowiedzialny za wdrożenie instrumentu „Łącząc Europę”, albo

3)

organ pełniący funkcję odpowiednio Krajowego Punktu Kontaktowego lub Krajowej Instytucji

Koordynującej w programach finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust.

3 pkt 2

- służy wniosek do tej instytucji albo organu o ponowne rozpatrzenie sprawy.

13.

Przepisów ust. 1-9 nie stosuje się do państwowych jednostek budżetowych.

1.

Przepisy art. 187-191, art. 193 oraz art. 205-207 nie dotyczą Wspólnej Polityki Rolnej,

która jest finansowana zgodnie z odrębnymi ustawami.

2.

Środki europejskie w części dotyczącej Wspólnej Polityki Rolnej są przekazywane agencjom

płatniczym przez Bank Gospodarstwa Krajowego w oparciu o umowę zawartą z Ministrem

Finansów.

3.

Obsługę bankową rachunków agencji płatniczych w zakresie środków, o których mowa w

ust. 2, oraz środków przeznaczonych na współfinansowanie realizacji zadań finansowanych

z udziałem tych środków prowadzi Narodowy Bank Polski lub Bank Gospodarstwa Krajowego

na podstawie umów rachunku bankowego.

4.

Środki europejskie, w części dotyczącej wyprzedzającego finansowania w ramach Wspólnej

Polityki Rolnej, o którym mowa w odrębnych przepisach, z wyłączeniem zadań z zakresu

pomocy technicznej, są przekazywane właściwym dysponentom przez Bank Gospodarstwa

Krajowego na podstawie dyspozycji Ministra Finansów.

1.

Należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki

Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w

części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty.

1a

Należności i wierzytelności przypadające instytucji zarządzającej albo instytucji

pośredniczącej, w ramach środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Morskiego i

Rybackiego, mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości

lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb umarzania

w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności, o których

mowa w ust. 1 i 1a, a także wskaże organy do tego uprawnione, z uwzględnieniem

1)

przesłanek uzasadniających umorzenie w całości lub w części, odroczenie lub rozłożenie

na raty spłaty tych należności;

2)

rodzaju i zakresu udzielonych ulg w spłaceniu należności;

3)

właściwości organów uprawnionych do umarzania należności w całości lub w części, odraczania

lub rozkładania ich spłaty na raty w zależności od wysokości kwoty udzielonej ulgi.

1

Minister Finansów prowadzi rejestr podmiotów wykluczonych na podstawie art. 207 oraz

udostępnia zawarte w nim informacje instytucjom zarządzającym, instytucjom pośredniczącym,

instytucjom wdrażającym i instytucji certyfikującej, a także beneficjentom w zakresie

ich własnego statusu.

2.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb wpisywania podmiotów wykluczonych do rejestru, o którym mowa w ust.

1,

2)

wzór formularza zgłoszenia podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru,

3)

zakres przedmiotowy informacji, które będą zawarte w rejestrze,

4)

sposób i tryb uzyskiwania informacji z rejestru,

5)

tryb przekazywania informacji zawartych w rejestrze,

6)

sposób i tryb dokonywania zmian w rejestrze

- zapewniając ochronę informacji zawartych w rejestrze przed ich ujawnieniem osobom

i podmiotom nieuprawnionym.

1.

Budżet jednostki samorządu terytorialnego jest rocznym planem dochodów i wydatków

oraz przychodów i rozchodów tej jednostki.

2.

Budżet jednostki samorządu terytorialnego jest uchwalany na rok budżetowy.

3.

Rokiem budżetowym jest rok kalendarzowy.

4.

Podstawą gospodarki finansowej jednostki samorządu terytorialnego w danym roku budżetowym

jest uchwała budżetowa.

5.

Uchwała budżetowa składa się z

1)

budżetu jednostki samorządu terytorialnego;

2)

załączników.

1.

Uchwała budżetowa określa

1)

łączną kwotę planowanych dochodów budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyodrębnieniem

dochodów bieżących i majątkowych;

2)

łączną kwotę planowanych wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyodrębnieniem

wydatków bieżących i majątkowych;

3)

kwotę planowanego deficytu albo planowanej nadwyżki budżetu jednostki samorządu terytorialnego

wraz ze źródłami pokrycia deficytu albo przeznaczenia nadwyżki budżetu jednostki samorządu

terytorialnego;

4)

łączną kwotę planowanych przychodów budżetu jednostki samorządu terytorialnego;

5)

łączną kwotę planowanych rozchodów budżetu jednostki samorządu terytorialnego;

6)

limit zobowiązań z tytułu zaciąganych kredytów i pożyczek oraz emitowanych papierów

wartościowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90;

7)

kwotę wydatków przypadających do spłaty w danym roku budżetowym, zgodnie z zawartą

umową, z tytułu poręczeń i gwarancji udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego;

8)

szczególne zasady wykonywania budżetu jednostki samorządu terytorialnego w roku budżetowym,

wynikające z odrębnych ustaw;

9)

uprawnienia jednostki pomocniczej do prowadzenia gospodarki finansowej w ramach budżetu

gminy;

10)

inne postanowienia, których obowiązek zamieszczenia w uchwale budżetowej wynika z

postanowień organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.

2.

W uchwale budżetowej organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może upoważnić

zarząd do

1)

zaciągania kredytów i pożyczek oraz emitowania papierów wartościowych, o których mowa

w art. 89 ust. 1 i art. 90;

2)

dokonywania zmian w budżecie, w zakresie określonym w art. 258.

W uchwale budżetowej nie zamieszcza się przepisów niezwiązanych z wykonywaniem budżetu

jednostki samorządu terytorialnego.

W załącznikach do uchwały budżetowej zamieszcza się

1)

zestawienie planowanych kwot dotacji udzielanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego;

2)

plan dochodów rachunku dochodów jednostek, o których mowa w art. 223 ust. 1, oraz

wydatków nimi finansowanych;

3)

plany przychodów i kosztów samorządowych zakładów budżetowych.

1.

Zestawienie, o którym mowa w art. 214 pkt 1, sporządza się w podziale na dotacje dla

jednostek sektora finansów publicznych i dotacje dla jednostek spoza sektora finansów

publicznych.

2.

W zestawieniu, o którym mowa w art. 214 pkt 1, wyodrębnia się dotacje przedmiotowe,

podmiotowe i celowe związane z realizacją zadań jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Źródła dochodów jednostek samorządu terytorialnego określa odrębna ustawa.

2.

Wydatki budżetu jednostki samorządu terytorialnego są przeznaczone na realizację zadań

określonych w odrębnych przepisach, a w szczególności na

1)

zadania własne jednostek samorządu terytorialnego;

2)

zadania z zakresu administracji rządowej i inne zadania zlecone ustawami jednostkom

samorządu terytorialnego;

3)

zadania przejęte przez jednostki samorządu terytorialnego do realizacji w drodze umowy

lub porozumienia;

4)

zadania realizowane wspólnie z innymi jednostkami samorządu terytorialnego;

5)

pomoc rzeczową lub finansową dla innych jednostek samorządu terytorialnego, określoną

odrębną uchwałą przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego;

6)

programy finansowane z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3.

1.

Różnica między dochodami a wydatkami budżetu jednostki samorządu terytorialnego stanowi

odpowiednio nadwyżkę budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo deficyt budżetu

jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Deficyt budżetu jednostki samorządu terytorialnego może być sfinansowany przychodami

pochodzącymi z

1)

sprzedaży papierów wartościowych wyemitowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego;

2)

kredytów;

3)

pożyczek;

4)

prywatyzacji majątku jednostki samorządu terytorialnego;

5)

nadwyżki budżetu jednostki samorządu terytorialnego z lat ubiegłych;

6)

wolnych środków jako nadwyżki środków pieniężnych na rachunku bieżącym budżetu jednostki

samorządu terytorialnego, wynikających z rozliczeń wyemitowanych papierów wartościowych,

kredytów i pożyczek z lat ubiegłych.

Z budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być udzielane dotacje podmiotowe,

o ile odrębne ustawy tak stanowią.

1.

Z budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być udzielane dotacje przedmiotowe

dla samorządowych zakładów budżetowych, kalkulowane według stawek jednostkowych.

2.

Z budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być udzielane dotacje przedmiotowe

również innym podmiotom niż wymienione w ust. 1, o ile odrębne przepisy tak stanowią.

3.

Kwoty i zakres dotacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określa uchwała budżetowa.

4.

Stawki dotacji przedmiotowych ustala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Z budżetu jednostki samorządu terytorialnego może być udzielona innym jednostkom samorządu

terytorialnego pomoc finansowa w formie dotacji celowej lub pomoc rzeczowa.

2.

Podstawą udzielenia pomocy, o której mowa w ust. 1, jest umowa.

3.

Spory w zakresie zwrotu dotacji rozstrzygają sądy powszechne.

1.

Podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia

zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe

na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie

inwestycji związanych z realizacją tych zadań.

2.

Zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań niż określone w tej ustawie - na podstawie umowy

jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 2, powinna określać

1)

szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana, i termin jego

wykonania;

2)

wysokość dotacji udzielanej podmiotowi wykonującemu zadanie i tryb płatności;

3)

termin wykorzystania dotacji, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku budżetowego;

4)

tryb kontroli wykonywania zadania;

5)

termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji;

6)

termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji, nie dłuższy niż terminy zwrotu dotacji

określone w niniejszym dziale.

4.

Tryb postępowania o udzielenie dotacji na inne zadania niż określone w ustawie, o

której mowa w ust. 2, sposób jej rozliczania oraz sposób kontroli wykonywania zleconego

zadania określa, w drodze uchwały, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego,

mając na uwadze zapewnienie jawności postępowania o udzielenie dotacji i jej rozliczenia.

1.

W budżecie jednostki samorządu terytorialnego tworzy się rezerwę ogólną, w wysokości

nie niższej niż 0,1% i nie wyższej niż 1% wydatków budżetu.

2.

W budżecie jednostki samorządu terytorialnego mogą być tworzone rezerwy celowe

1)

na wydatki, których szczegółowy podział na pozycje klasyfikacji budżetowej nie może

być dokonany w okresie opracowywania budżetu jednostki samorządu terytorialnego;

2)

na wydatki związane z realizacją programów finansowanych z udziałem środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2;

3)

gdy odrębne ustawy tak stanowią.

3.

Suma rezerw celowych, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, nie może przekroczyć 5% wydatków

budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

4.

Zarząd jednostki samorządu terytorialnego dokonuje podziału rezerw, o których mowa

w ust. 1 i 2.

1.

Samorządowe jednostki budżetowe prowadzące działalność określoną w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty gromadzą na wydzielonym rachunku dochody określone w uchwale przez organ stanowiący

jednostki samorządu terytorialnego, pochodzące w szczególności

1)

ze spadków, zapisów i darowizn w postaci pieniężnej na rzecz jednostki budżetowej;

2)

z odszkodowań i wpłat za utracone lub uszkodzone mienie będące w zarządzie albo użytkowaniu

jednostki budżetowej.

2.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określi w szczególności

1)

jednostki budżetowe, które gromadzą dochody;

2)

źródła, z których dochody są gromadzone na rachunku;

3)

przeznaczenie dochodów, z tym że dochody wraz z odsetkami nie mogą być przeznaczone

na finansowanie wynagrodzeń osobowych;

4)

sposób i tryb sporządzania planu finansowego dochodów i wydatków nimi finansowanych,

dokonywania zmian w tym planie oraz ich zatwierdzania.

3.

Wydatki z rachunku, o którym mowa w ust. 1, mogą być dokonywane do wysokości kwot

zgromadzonych dochodów, w ramach planu finansowego.

4.

Środki finansowe pozostające na rachunku, o którym mowa w ust. 1, na dzień 31 grudnia

roku budżetowego, podlegają odprowadzeniu na rachunek budżetu jednostki samorządu

terytorialnego w terminie do dnia 5 stycznia następnego roku.

1.

Jednostce samorządu terytorialnego może być udzielona pożyczka z budżetu państwa,

jeżeli

1)

jednostka samorządu terytorialnego realizuje postępowanie naprawcze lub przystępuje

do jego realizacji oraz

2)

z analizy programu postępowania naprawczego wynika, że w stopniu wysoce prawdopodobnym

a)

nastąpi poprawa sytuacji finansowej tej jednostki oraz skuteczności w wykonywaniu

jej ustawowych zadań,

b)

zachowane zostaną zasady określone w art. 242-244, na koniec roku, w którym upływa

termin spłaty pożyczki,

c)

zapewniona zostanie spłata pożyczki wraz z odsetkami.

2.

Pożyczka i odsetki nie podlegają umorzeniu.

3.

Wniosek o udzielenie pożyczki jednostka samorządu terytorialnego składa do Ministra

Finansów, a w przypadku zlecenia przez Ministra Finansów Bankowi Gospodarstwa Krajowego

czynności, o których mowa w art. 225 ust. 1, do Banku Gospodarstwa Krajowego. Do wniosku

o udzielenie pożyczki jednostka samorządu terytorialnego załącza program postępowania

naprawczego, dokumenty zawierające dane umożliwiające dokonanie bieżącej i prognozowanej

oceny sytuacji finansowej tej jednostki oraz propozycje zabezpieczeń spłaty pożyczki.

4.

W przypadku niedokonania spłaty pożyczki w terminie określonym w umowie pożyczki Minister

Finansów może potrącić niespłaconą kwotę pożyczki wraz z odsetkami z należnej subwencji

ogólnej ustalonej dla tej jednostki samorządu terytorialnego.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do pożyczki udzielanej jednostce samorządu

terytorialnego realizującej program postępowania ostrożnościowego lub przystępującej

do jego realizacji, jeżeli zagrożenie wykonania zadań publicznych powstało z przyczyn

niezależnych od tej jednostki.

6.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres danych zawartych we wniosku o udzielenie pożyczki,

2)

wykaz dokumentów dołączonych do wniosku,

3)

rodzaje i zakres przyjmowanych zabezpieczeń

- biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonego przez jednostkę samorządu terytorialnego postępowania,

zakres informacji niezbędnych do dokonania oceny, o której mowa w ust. 3, oraz zapewnienie

sprawności rozpatrywania wniosków.

1.

Minister Finansów może, w drodze umowy, zlecić Bankowi Gospodarstwa Krajowego dokonywanie

czynności związanych z udzielaniem jednostce samorządu terytorialnego pożyczki oraz

jej rozliczaniem i egzekucją, polegających w szczególności na

1)

przyjmowaniu od jednostki samorządu terytorialnego wniosku o udzielenie pożyczki oraz

weryfikacji czy wniosek spełnia wymogi określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 224 ust. 6;

2)

dokonywaniu ocen i analiz programu postępowania ostrożnościowego lub naprawczego;

3)

przygotowaniu i zawieraniu, w imieniu Ministra Finansów, umowy pożyczki z jednostką

samorządu terytorialnego;