Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 stycznia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o usługach turystycznych

Ustawa określa warunki świadczenia przez przedsiębiorców usług turystycznych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z klientami o świadczenie

tych usług są zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zawieranie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu przedsiębiorcy zagranicznego

nieposiadającego siedziby na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej umów z klientami

o organizowanie imprez turystycznych jest dopuszczalne, jeżeli przedsiębiorca ten

prowadzi w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą

w formie oddziału, na warunkach określonych w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm..

Zadania marszałka województwa, o których mowa w ustawie, są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

Minister właściwy do spraw turystyki jest organem wyższego stopnia w stosunku do marszałka

województwa w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 3, w art. 24 ust. 1, w art. 28

ust. 1, w art. 39a ust. 3, w art. 42 ust. 1, oraz od decyzji marszałka województwa

o odmowie wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

Przez użyte w ustawie określenia należy rozumieć

1)

usługi turystyczne - usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne

usługi świadczone turystom lub odwiedzającym;

2)

impreza turystyczna - co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program

i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny

albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu;

3)

wycieczka - rodzaj imprezy turystycznej, której program obejmuje zmianę miejsca pobytu

jej uczestników;

4)

organizowanie imprez turystycznych - przygotowywanie lub oferowanie, a także realizacja

imprez turystycznych;

5)

organizator turystyki - przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną;

6)

pośrednik turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na wykonywaniu,

na zlecenie klienta, czynności faktycznych i prawnych związanych z zawieraniem umów

o świadczenie usług turystycznych;

7)

agent turystyczny - przedsiębiorca, którego działalność polega na stałym pośredniczeniu

w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów turystyki

posiadających zezwolenia w kraju lub na rzecz innych usługodawców posiadających siedzibę

w kraju;

7a)

przewodnik turystyczny - osobę zawodowo oprowadzającą turystów lub odwiedzających

po wybranych obszarach, miejscowościach i obiektach, udzielającą o nich fachowej informacji

oraz sprawującą nad turystami lub odwiedzającymi opiekę w zakresie wynikającym z umowy;

7b)

pilot wycieczek - osobę towarzyszącą, w imieniu organizatora turystyki, uczestnikom

imprezy turystycznej, sprawującą opiekę nad nimi i czuwającą nad sposobem wykonania

na ich rzecz usług oraz przekazującą podstawowe informacje, dotyczące odwiedzanego

kraju i miejsca;

8)

usługi hotelarskie - krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań,

pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych

oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych;

9)

turysta - osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem

pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie

stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej przez

jedną noc;

10)

odwiedzający - osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem

pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości

oraz niekorzystającą z noclegu;

11)

klient - osobę, która zamierza zawrzeć lub zawarła umowę o świadczenie usług turystycznych

na swoją rzecz lub na rzecz innej osoby, a zawarcie tej umowy nie stanowi przedmiotu

jej działalności gospodarczej, jak i osobę, na rzecz której umowa została zawarta,

a także osobę, której przekazano prawo do korzystania z usług turystycznych objętych

uprzednio zawartą umową;

12)

(uchylony)

13)

(uchylony)

14)

przedsiębiorca - przedsiębiorcę i przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

15)

(uchylony)

1.

Działalność gospodarcza w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia

na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych jest działalnością

regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu w rejestrze organizatorów turystyki i pośredników turystycznych,

zwanego dalej „rejestrem”.

2.

Działalnością regulowaną, o której mowa w ust. 1, nie jest działalność gospodarcza

agentów turystycznych, polegająca na stałym pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie

usług turystycznych na rzecz organizatorów turystyki posiadających wpis do rejestru,

lub na rzecz innych usługodawców posiadających siedzibę w kraju.

1.

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie organizowania imprez

turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie

usług turystycznych jest obowiązany spełniać następujące warunki

1)

(uchylony)

2)

zapewnić klientom, na wypadek swojej niewypłacalności: pokrycie kosztów powrotu klientów

z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub planowanego powrotu z imprezy turystycznej

w wypadku gdy organizator turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie

zapewnia tego powrotu, a także zapewnić klientom zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty

za imprezę turystyczną w wypadku gdy z przyczyn dotyczących organizatora turystyki

lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu impreza turystyczna

nie zostanie zrealizowana, a także zapewnić klientom zwrot części wpłat wniesionych

tytułem zapłaty za imprezę turystyczną, odpowiadającą części imprezy turystycznej,

która nie zostanie zrealizowana z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub

pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu, przez

a)

zawarcie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, lub

b)

zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, lub

c)

przyjmowanie wpłat klientów wyłącznie na rachunek powierniczy, jeżeli wykonuje usługi

turystyczne wyłącznie na terenie kraju i złoży marszałkowi województwa oświadczenie

o przyjmowaniu wpłat na rachunek powierniczy;

3)

składać marszałkowi województwa oryginały lub potwierdzone przez podmioty, które je

podpisały, odpisy kolejnych umów, o których mowa w pkt 2, nie później niż 14 dni przed

upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej; przedsiębiorcy zaprzestający działalności

gospodarczej są zwolnieni z tego obowiązku, jeżeli zawiadomią marszałka województwa

o zaprzestaniu działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego.

1a.

W wypadku przedsiębiorcy zagranicznego posiadającego siedzibę na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej za spełnienie warunku prowadzenia działalności, o którym mowa w ust.

1 pkt 2, uznaje się posiadanie zabezpieczenia finansowego w formie, która jest uznawana

w państwie, w którym przedsiębiorca posiada siedzibę.

1b.

W wypadku gdy równoważność zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1a, jest

niższa niż minimalna wysokość zabezpieczenia wymaganego od przedsiębiorcy posiadającego

siedzibę lub oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określona w przepisach

wydanych na podstawie art. 10, przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1a, przedstawia

dodatkową gwarancję bankową lub ubezpieczeniową wyrównującą wysokość posiadanego zabezpieczenia

finansowego do minimalnej wysokości zabezpieczenia, wymaganego od przedsiębiorcy posiadającego

siedzibę lub oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przedsiębiorca będący organizatorem turystyki lub pośrednikiem turystycznym, który

w ramach wykonywanej działalności jednocześnie działa jako agent turystyczny, jest

obowiązany

1)

wykonywać działalność tylko na rzecz organizatorów turystyki wpisanych do rejestru;

2)

w umowie zawieranej z klientem wskazywać jednoznacznie właściwego organizatora turystyki,

którego reprezentuje;

3)

działać na podstawie ważnej umowy agencyjnej.

3.

Obowiązek posiadania gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt

2, dotyczy całego okresu wykonywania działalności.

4.

Treść gwarancji lub umowy ubezpieczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje upoważnienie

dla marszałka województwa lub wskazanej przez niego jednostki do wydawania dyspozycji

wypłaty zaliczki na pokrycie kosztów powrotu klienta do kraju.

5.

Marszałek województwa jest uprawniony do występowania na rzecz klientów w sprawach

wypłaty środków z tytułu umowy gwarancji bankowej, umowy gwarancji ubezpieczeniowej

lub umowy ubezpieczenia, na zasadach określonych w treści tych umów.

5a

W przypadku niewypłacalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego marszałek

województwa lub wskazana przez niego jednostka upoważniona do wydawania dyspozycji

wypłaty zaliczki na pokrycie kosztów powrotu klientów do kraju, o której mowa w ust.

4, prowadzi działania związane z organizacją powrotu klientów z imprezy turystycznej

do miejsca wyjazdu lub planowanego powrotu z imprezy turystycznej, jeżeli organizator

turystyki lub pośrednik turystyczny, wbrew obowiązkowi, nie zapewnia tego powrotu.

6.

Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy

umowy gwarancji bankowej, umowy gwarancji ubezpieczeniowej oraz umowy ubezpieczenia

na rzecz klienta, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a i b, kierując się potrzebą

uwzględnienia wszystkich niezbędnych elementów umowy.

(uchylony)

1.

Organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek województwa właściwy ze względu

na siedzibę przedsiębiorcy, a w wypadku przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył

oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek województwa właściwy ze

względu na siedzibę oddziału.

2.

W wypadku przedsiębiorcy posiadającego siedzibę i prowadzącego działalność organizatora

turystyki na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, który nie utworzył oddziału na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a zamierza organizować imprezy turystyczne na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, organem właściwym do prowadzenia rejestru jest wybrany

przez niego marszałek województwa.

3.

Wpisu do rejestru dokonuje się na wniosek przedsiębiorcy, zawierający następujące

dane

1)

firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, a w przypadku gdy przedsiębiorca jest

osobą fizyczną - adres zamieszkania;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

określenie przedmiotu działalności;

4)

określenie zasięgu terytorialnego wykonywanej działalności (obszar kraju, kraje europejskie

lub kraje pozaeuropejskie);

5)

wskazanie głównego miejsca wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru oraz

oddziałów;

6)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do kierowania działalnością przedsiębiorcy oraz

działalnością jego oddziałów.

4.

Do wniosku przedsiębiorca dołącza oryginał umowy, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt

2, oraz oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych

są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie organizowania imprez

turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie

usług turystycznych, określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.

”

.

5.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

5a.

Przedsiębiorca zamierzający wykonywać usługi wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a wszelkie wpłaty klientów tytułem wynagrodzenia za wykonane usługi przyjmować

na rachunek powierniczy, składa, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c, oświadczenie

następującej treści: „Oświadczam, że imprezy turystyczne będę świadczył wyłącznie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a wszelkie wpłaty klientów tytułem wynagrodzenia

za wykonane usługi będę przyjmował wyłącznie na rachunek powierniczy.”.

5b.

W wypadku gdy dokumenty zabezpieczenia finansowego, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2 oraz ust. 1a i 1b, są sformułowane w języku obcym, dołącza się do wniosku także

ich tłumaczenie dokonane przez tłumacza przysięgłego. Ten sam obowiązek dotyczy przedkładania

kolejnych dokumentów zabezpieczenia finansowego.

6.

Wpis do rejestru obejmuje dane, określone w ust. 3, z wyjątkiem adresu zamieszkania,

jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

7.

Rejestr jest jawny.

8.

Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

9

Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór wniosku o wykreślenie z rejestru,

w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114).

1.

W przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, przez organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego na okres krótszy niż 24

miesiące, przedsiębiorca może przedłużyć ten okres łącznie do 24 miesięcy.

2

O zawieszeniu wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego,

przedłużeniu zawieszenia lub wznowieniu jej wykonywania przedsiębiorca jest obowiązany

zawiadomić organ prowadzący rejestr w terminie 7 dni od dnia zawieszenia, przedłużenia

zawieszenia lub wznowienia wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika

turystycznego.

2a

Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór zawiadomienia o zawieszeniu wykonywania

oraz wzór zawiadomienia o przedłużeniu zawieszenia wykonywania działalności organizatora

turystyki lub pośrednika turystycznego, w formie dokumentów elektronicznych w rozumieniu

ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

3.

Zawieszenie przez przedsiębiorcę wykonywania działalności organizatora turystyki lub

pośrednika turystycznego nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku wywiązania się z umów

zawartych z klientami w okresie przed zawieszeniem działalności organizatora turystyki

lub pośrednika turystycznego.

4.

Obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a i 1b, nie mają zastosowania

do przedsiębiorcy w okresie zawieszenia przez niego wykonywania działalności organizatora

turystyki lub pośrednika turystycznego.

5.

W wypadku niepowiadomienia przez przedsiębiorcę o wznowieniu wykonywania działalności

organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego, po upływie okresu zawieszenia

organ prowadzący rejestr z urzędu wykreśla, w drodze decyzji, przedsiębiorcę z rejestru.

1.

Marszałek województwa przesyła ministrowi właściwemu do spraw turystyki kopie

1)

zaświadczeń o wpisie do rejestru;

2)

dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a i 1b;

3)

decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru lub o zakazie wykonywania działalności

objętej wpisem do rejestru wydawanych z urzędu;

4)

decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru wydawanych na wniosek przedsiębiorcy;

5)

decyzji o stwierdzeniu wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika

turystycznego bez wymaganego wpisu do rejestru;

6)

zawiadomień o wszczęciu postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru;

7)

decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru;

8)

zawiadomień o zawieszeniu, przedłużeniu zawieszenia lub wznowieniu przez przedsiębiorcę

wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego.

2.

Minister właściwy do spraw turystyki, na podstawie kopii dokumentów, o których mowa

w ust. 1, prowadzi Centralną Ewidencję Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych,

zwaną dalej „Ewidencją”.

3.

Wpisu do Ewidencji, o której mowa w ust. 2, dokonuje się z urzędu, na podstawie kopii

dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4.

W ramach Ewidencji prowadzi się także wykazy przedsiębiorców

1)

wykreślonych z rejestru z urzędu i objętych zakazem wykonywania działalności objętej

wpisem do rejestru;

2)

którzy wykonywali działalność bez wymaganego wpisu do rejestru;

3)

wobec których wszczęto postępowanie w sprawie wykreślenia z rejestru.

5.

Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, jest ostateczna decyzja

marszałka województwa o wykreśleniu z rejestru i o zakazie wykonywania działalności

gospodarczej objętej wpisem do rejestru.

6.

Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, jest ostateczna decyzja

marszałka województwa o stwierdzeniu wykonywania działalności bez wymaganego wpisu

do rejestru lub w wypadku decyzji, której marszałek województwa nadał rygor natychmiastowej

wykonalności - taka decyzja.

7.

Podstawą umieszczenia w wykazie, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, jest zawiadomienie

pisemne lub w formie elektronicznej o wszczęciu postępowania w sprawie wykreślenia

z rejestru.

7a.

W wykazach, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, wskazuje się termin obowiązywania zakazu

wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego.

7b.

Z wykazów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, wykreśla się przedsiębiorcę po upływie

terminu, o którym mowa w ust. 7a.

7c.

Z wykazu, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, wykreśla się przedsiębiorcę z dniem, w którym

decyzja o wykreśleniu z rejestru i zakazie wykonywania działalności objętej wpisem

do rejestru albo decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru

stały się ostateczne.

8.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa organizację,

szczegółowy sposób prowadzenia Ewidencji oraz tryb udzielania informacji o danych

objętych wpisem, uwzględniając w szczególności dokumenty i dane, na podstawie których

dokonuje się wpisu do Ewidencji.

9.

Marszałek województwa udziela informacji o danych zawartych w rejestrze na zasadach

ustalonych dla Ewidencji.

1.

Minister właściwy do spraw turystyki oraz marszałek województwa są upoważnieni do

kontroli prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, w zakresie

1)

zgodności ze stanem faktycznym danych zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w art.

7 ust. 4;

2)

zgodności wykonywanej działalności z uzyskanym wpisem do rejestru;

3)

przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej określonych ustawą;

4)

zgodności wykonywanej działalności gospodarczej z zawartymi umowami agencyjnymi;

5)

przestrzegania przez przedsiębiorców, dających zlecenie agentom, warunków wykonywania

działalności gospodarczej określonych ustawą.

1a.

Minister właściwy do spraw turystyki oraz marszałek województwa są upoważnieni do

kontroli działalności w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia

na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych, prowadzonej

przez przedsiębiorców i inne osoby niezgłoszone do rejestru, o którym mowa w art.

4 ust. 1, w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy prowadzona działalność jest działalnością

regulowaną.

1b.

Minister właściwy do spraw turystyki oraz marszałek województwa są upoważnieni do

kontroli działalności agentów turystycznych i innych osób, zawierających z klientami

umowy o imprezy turystyczne w imieniu organizatorów turystyki, w zakresie spełnienia

przy zawieraniu tych umów obowiązków określonych ustawą.

1c.

Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli zgodności działalności prowadzonej

przez organizatorów turystyki lub pośredników turystycznych z art. 7, art. 8 ust. 2 i 5, art. 9 ust. 3 i 4 oraz art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach

pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie

(WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1177/2010”.

1d

Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli zgodności działalności prowadzonej

przez organizatorów turystyki lub pośredników turystycznych z art. 9, art. 10 ust. 2-5, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów

w transporcie autobusowym i autokarowym i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 181/2011”.

2.

W razie stwierdzenia przez ministra właściwego do spraw turystyki w wyniku kontroli,

o której mowa w ust. 1, uchybień w sposobie wykonywania działalności gospodarczej,

występuje on do właściwego marszałka województwa o podjęcie stosownych działań.

3.

Marszałek województwa wydaje

1)

z urzędu decyzje o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru oraz o zakazie wykonywania

działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat - w wypadkach, o których

mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

2)

na wniosek przedsiębiorcy w związku z zaprzestaniem przez niego wykonywania działalności

objętej wpisem do rejestru, decyzje o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru;

3)

z urzędu decyzje o stwierdzeniu wykonywania działalności organizatora turystyki lub

pośrednika turystycznego bez wymaganego wpisu do rejestru i o zakazie wykonywania

działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego przez okres 3 lat;

4)

decyzje o umorzeniu postępowania w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru.

4.

Decyzje, o których mowa w ust. 3 pkt 3, zawierają w szczególności datę stwierdzenia

wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego bez wymaganego

wpisu do rejestru.

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

minimalną wysokość sumy gwarancji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, uwzględniając

zakres i rodzaj działalności wykonywanej przez organizatorów turystyki i pośredników

turystycznych oraz termin i wysokość przyjmowanych przedpłat.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw turystyki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art.

5 ust. 1 pkt 2 lit. b, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanej działalności oraz

jej zakres.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności jest

1)

proponowanie klientowi zawarcia lub zawarcie z klientem umowy o imprezę turystyczną

bez uprzedniego zawarcia umowy, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b oraz

ust. 1a i 1b, lub bez złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.

c;

2)

nieprzedłożenie, mimo wezwania, marszałkowi województwa oryginału lub potwierdzonego

przez podmioty, które go podpisały, odpisu aktualnego dokumentu, o którym mowa w art.

5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 1a i 1b;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

wykonywanie działalności poza zakresem terytorialnym określonym we wniosku;

7)

przyjmowanie od klientów wpłat z pominięciem rachunku powierniczego, mimo złożenia

oświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.

1.

Przedsiębiorcę wpisanego do rejestru występującego wobec klientów jako agent turystyczny,

który dopuszcza się następujących uchybień

1)

w umowach zawieranych z klientami nie wskazuje jednoznacznie właściwego organizatora

turystyki, którego reprezentuje, lub

2)

zawiera umowy o organizowanie imprez turystycznych na rzecz przedsiębiorcy, który

nie uzyskał wpisu do rejestru, lub

3)

działa bez ważnej umowy agencyjnej lub przekracza jej zakres

- marszałek województwa wykreśla w drodze decyzji z rejestru.

2.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, nie może uzyskać ponownego wpisu do rejestru

przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja o wykreśleniu z rejestru i o zakazie

wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru stała się ostateczna.

3.

Przedsiębiorcę, który nie jest wpisany do rejestru, a występując wobec klientów jako

agent turystyczny dopuszcza się uchybień, o których mowa w ust. 1, uznaje się za organizatora

turystyki wykonującego działalność bez wymaganego wpisu do rejestru.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

W zakresie nieuregulowanym ustawą do umów z klientami zawieranych przez organizatorów

turystyki i pośredników turystycznych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz inne przepisy dotyczące ochrony konsumenta.

1.

Organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o

świadczenie usług turystycznych, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest

spowodowane wyłącznie

1)

działaniem lub zaniechaniem klienta;

2)

działaniem lub zaniechaniem osób trzecich, nieuczestniczących w wykonywaniu usług

przewidzianych w umowie, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć

ani uniknąć, albo

3)

siłą wyższą.

2.

Wyłączenie odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy, w przypadkach

wymienionych w ust. 1, nie zwalnia organizatora turystyki od obowiązku udzielenia

w czasie trwania imprezy turystycznej pomocy poszkodowanemu klientowi.

1.

Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialności określonej w art.

11a, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną klientowi wskutek niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy o świadczenie usług turystycznych może być ograniczona tylko wówczas,

gdy określa to umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska.

3.

Organizatorzy turystyki w umowach z klientami mogą ograniczyć odpowiedzialność za

niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług w czasie imprezy turystycznej do dwukrotności

ceny imprezy turystycznej względem każdego klienta.

4.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 3, nie może dotyczyć szkód na osobie.

1.

Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który proponuje klientom imprezy

turystyczne lub usługi turystyczne, udostępniając im odpowiednie informacje pisemne,

a w szczególności broszury, foldery, katalogi, jest obowiązany wskazać w tych materiałach

w sposób dokładny i zrozumiały

1)

cenę imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej ustalenia;

2)

miejsce pobytu lub trasę imprezy;

3)

rodzaj, klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu;

4)

położenie, rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów kraju pobytu;

5)

ilość i rodzaj posiłków;

6)

program zwiedzania i atrakcji turystycznych;

7)

kwotę lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub usługi turystycznej

oraz termin zapłaty całej ceny;

8)

termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej

lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja

usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń;

9)

podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy;

10)

ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych

oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej.

1a.

Informacje, o których mowa w ust. l, nie mogą wprowadzać klienta w błąd.

2.

Jeżeli umowa zawarta z klientem nie zawiera odmiennych postanowień, to odpowiednie

wskazania zawarte w informacjach pisemnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-8, stają

się elementem umowy.

1.

Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny jest obowiązany podać klientowi, przed

zawarciem umowy

1)

ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych,

w szczególności o terminach oczekiwania na wydanie paszportu i wizy oraz o wymaganiach

zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej;

2)

informację o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z udziału

w imprezie turystycznej oraz o zakresie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych

wypadków i kosztów leczenia.

2.

Organizator turystyki jest obowiązany poinformować klienta o szczególnych zagrożeniach

życia i zdrowia na odwiedzanych obszarach oraz o możliwości ubezpieczenia z tym związanego.

Dotyczy to także zagrożeń powstałych po zawarciu umowy.

3.

Organizator turystyki jest obowiązany we właściwym czasie, przed rozpoczęciem imprezy

turystycznej, podać klientom

1)

nazwisko lub nazwę lokalnego przedstawiciela organizatora turystyki (lub innej instytucji),

do którego klient może zwracać się w razie trudności, a także jego adres i numer telefonu;

2)

w odniesieniu do imprez turystycznych dla dzieci - informację o możliwości bezpośredniego

kontaktu z dzieckiem lub osobą odpowiedzialną w miejscu pobytu dziecka;

3)

planowany czas przejazdu, miejsca i czas trwania postojów;

4)

szczegółowe informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych oraz miejsca, jakie klient

będzie zajmował w środku transportu, w szczególności kabiny na statku lub przedziału

sypialnego w pociągu.

3a.

Informacje, o których mowa w ust. 1-3, powinny być podane klientowi na piśmie.

4.

Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1-3, nie zwalnia organizatora turystyki

od obowiązku opieki nad turystami.

1.

Umowa o świadczenie usług turystycznych polegających na organizowaniu imprez turystycznych

wymaga formy pisemnej.

2.

Umowa powinna określać

1)

organizatora turystyki i numer jego wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust.

1, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), a także imię i nazwisko oraz pełnioną

funkcję osoby, która w jego imieniu umowę podpisała;

2)

miejsce pobytu lub trasę wycieczki;

3)

czas trwania imprezy turystycznej;

4)

program imprezy turystycznej obejmujący rodzaj, jakość i terminy oferowanych usług,

w tym

a)

rodzaj, charakter i kategorię środka transportu oraz datę, godzinę, miejsce wyjazdu

i planowanego powrotu,

b)

położenie, rodzaj i kategorię obiektu hotelarskiego zgodnie z przepisami kraju pobytu

lub opis wyposażenia obiektów niezaliczanych do rodzajów i kategorii,

c)

ilość i rodzaj posiłków,

d)

program zwiedzania i inne usługi wliczone w cenę imprezy turystycznej;

5)

cenę imprezy turystycznej, wraz z wyszczególnieniem wszelkich koniecznych należności,

podatków i opłat, jeżeli nie są one zawarte w cenie, oraz wyraźne sformułowanie okoliczności,

które mogą spowodować podwyższenie ceny zgodnie z art. 17;

6)

sposób zapłaty;

7)

rodzaj i zakres ubezpieczenia turystów oraz nazwę i adres ubezpieczyciela;

7a)

termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej

lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja

usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń;

7b)

termin zawiadomienia o przeniesieniu uprawnień i przejęciu obowiązków, o którym mowa

w art. 16 ust. 2;

8)

sposób zgłaszania reklamacji związanych z wykonywaniem usług przez organizatora turystyki

lub osobę z nim współpracującą wraz z podaniem terminu zgłaszania takich reklamacji;

9)

wymagania specjalne, o których klient powiadomił organizatora turystyki lub pośrednika

turystycznego i na które strony umowy wyraziły zgodę;

10)

podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy.

2a.

Osoba, która zawarła z klientem umowę o świadczenie usług turystycznych, jest obowiązana

niezwłocznie dostarczyć klientowi jeden egzemplarz tej umowy.

3.

Organizatorzy turystyki, organizujący imprezy turystyczne za granicą, mają obowiązek

zawarcia na rzecz osób uczestniczących w tych imprezach umów ubezpieczenia od następstw

nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.

4.

Organizator turystyki jest obowiązany wydać klientowi wpłacającemu należność za imprezę

turystyczną lub zaliczkę przekraczającą 10% tej sumy

1)

pisemne potwierdzenie posiadania gwarancji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.

a, wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o wypłatę środków z tej gwarancji w wypadkach

określonych ustawą, lub

2)

pisemne potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 5 ust. 1

pkt 2 lit. b, wraz ze wskazaniem sposobu ubiegania się o wypłatę środków z umowy ubezpieczenia.

5.

Organizator, który przed rozpoczęciem imprezy turystycznej jest zmuszony, z przyczyn

od niego niezależnych, zmienić istotne warunki umowy z klientem, z zastrzeżeniem art.

17, powinien niezwłocznie o tym powiadomić klienta. W takiej sytuacji klient powinien

niezwłocznie poinformować organizatora, czy

1)

przyjmuje proponowaną zmianę umowy albo

2)

odstępuje od umowy za natychmiastowym zwrotem wszystkich wniesionych świadczeń i bez

obowiązku zapłaty kary umownej.

6.

Jeżeli klient, zgodnie z ust. 5, odstępuje od umowy lub jeżeli organizator odwołuje

imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta, klient ma prawo, według swojego

wyboru

1)

uczestniczyć w imprezie zastępczej o tym samym lub wyższym standardzie, chyba że zgodzi

się na imprezę o niższym standardzie za zwrotem różnicy w cenie;

2)

żądać natychmiastowego zwrotu wszystkich wniesionych świadczeń.

7.

W wypadkach określonych w ust. 6 klient może dochodzić odszkodowania za niewykonanie

umowy, chyba że odwołanie imprezy turystycznej nastąpiło z powodu

1)

zgłoszenia się mniejszej liczby uczestników niż liczba minimalna określona w umowie,

a organizator powiadomił o tym klienta na piśmie w uzgodnionym terminie;

2)

siły wyższej.

(uchylony)

1.

Klient może bez zgody organizatora turystyki przenieść na osobę spełniającą warunki

udziału w imprezie turystycznej wszystkie przysługujące mu z tytułu umowy o świadczenie

usług turystycznych uprawnienia, jeżeli jednocześnie osoba ta przejmuje wszystkie

wynikające z tej umowy obowiązki.

2.

Przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków, o którym mowa w ust. 1, jest skuteczne

wobec organizatora turystyki, jeżeli klient zawiadomi go o tym przed rozpoczęciem

imprezy turystycznej w terminie określonym w umowie.

3.

Za nieuiszczoną część ceny imprezy turystycznej oraz koszty poniesione przez organizatora

turystyki w wyniku zmiany uczestnika imprezy turystycznej klient i osoba przejmująca

jego uprawnienia odpowiadają solidarnie.

1.

Organizator turystyki, który w czasie trwania danej imprezy turystycznej nie wykonuje

przewidzianych w umowie usług, stanowiących istotną część programu tej imprezy, jest

obowiązany, bez obciążania klienta dodatkowymi kosztami, wykonać w ramach tej imprezy

odpowiednie świadczenia zastępcze. Jeżeli jakość świadczenia zastępczego jest niższa

od jakości usługi określonej w programie imprezy turystycznej, klient może żądać odpowiedniego

obniżenia ceny imprezy.

2.

Jeżeli wykonanie świadczeń zastępczych, o których mowa w ust. l, jest niemożliwe albo

klient z uzasadnionych powodów nie wyraził na nie zgody i odstąpił od umowy, organizator

turystyki jest obowiązany, bez obciążania klienta dodatkowymi kosztami z tego tytułu,

zapewnić mu powrót do miejsca rozpoczęcia imprezy turystycznej lub do innego uzgodnionego

miejsca w warunkach nie gorszych niż określone w umowie.

3.

W razie odstąpienia od umowy, o którym mowa w ust. 2, organizator turystyki nie może

żądać od klienta żadnych dodatkowych świadczeń z tego tytułu, w szczególności zapłaty

kary umownej. Klient może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy.

4.

W razie niemożności wykonania świadczenia zastępczego, o której mowa w ust. 2, klient

może żądać naprawienia szkody wynikłej z niewykonania umowy, chyba że niemożność wykonania

świadczenia zastępczego jest spowodowana wyłącznie

1)

działaniami lub zaniechaniami osób trzecich, nieuczestniczących w wykonywaniu świadczenia

zastępczego, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć,

albo

2)

siłą wyższą.

1.

Jeżeli w trakcie imprezy turystycznej klient stwierdza wadliwe wykonywanie umowy,

powinien niezwłocznie zawiadomić o tym wykonawcę usługi oraz organizatora turystyki,

w sposób odpowiedni dla rodzaju usługi.

2.

Umowa powinna jednoznacznie określać obowiązek klienta w zakresie, o którym mowa w

ust. 1.

3.

Niezależnie od zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, klient może złożyć organizatorowi

turystyki reklamację zawierającą wskazanie uchybienia w sposobie wykonania umowy oraz

określenie swojego żądania, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia

imprezy.

4.

W wypadku odmowy uwzględnienia reklamacji organizator turystyki jest obowiązany szczegółowo

uzasadnić na piśmie przyczyny odmowy.

5.

Jeżeli organizator turystyki nie ustosunkuje się na piśmie do reklamacji, złożonej

zgodnie z ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jej złożenia, a w razie reklamacji złożonej

w trakcie trwania imprezy turystycznej w terminie 30 dni od dnia zakończenia imprezy

turystycznej, uważa się, że uznał reklamację za uzasadnioną.

1.

Klient może wnieść skargę do marszałka województwa na niewłaściwe wykonywanie przez

organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego obowiązków określonych w art.

9, art. 10 ust. 2-5, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 rozporządzenia nr 181/2011.

2.

Do skargi klient dołącza dokumenty potwierdzające naruszenie przepisów rozporządzenia

nr 181/2011, o ile takie dokumenty posiada.

3.

W przypadku wniesienia skargi, o której mowa w ust. 1, marszałek województwa, w drodze

decyzji administracyjnej, stwierdza

1)

brak naruszenia przepisów rozporządzenia nr 181/2011 albo

2)

naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011, określając jego zakres.

1.

Cena ustalona w umowie nie może być podwyższona, chyba że umowa wyraźnie przewiduje

możliwość podwyższenia ceny, a organizator turystyki udokumentuje wpływ na podwyższenie

ceny jednej z następujących okoliczności

1)

wzrostu kosztów transportu;

2)

wzrostu opłat urzędowych, podatków lub opłat należnych za takie usługi, jak lotniskowe,

załadunkowe lub przeładunkowe w portach morskich i lotniczych;

3)

wzrostu kursów walut.

2.

W okresie 20 dni przed datą wyjazdu cena ustalona w umowie nie może być podwyższona.

(uchylony)

1.

Postanowienia umów zawieranych przez organizatorów turystyki z klientami mniej korzystne

dla klientów niż postanowienia niniejszej ustawy są nieważne.

2.

W miejsce postanowień umowy mniej korzystnych dla klienta obowiązują przepisy ustawy.

Przedsiębiorca występujący wobec klientów jako agent turystyczny, który

1)

w umowach zawieranych z klientami nie wskazuje jednoznacznie właściwego organizatora

turystyki, którego reprezentuje, lub

2)

zawiera umowy o organizowanie imprez turystycznych na rzecz przedsiębiorcy zagranicznego

nieposiadającego siedziby na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, który nie

prowadzi w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej

w formie oddziału, lub

3)

działa bez ważnej umowy agencyjnej lub przekracza jej zakres

- odpowiada wobec klienta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie

usług turystycznych tak jak organizator turystyki.

1.

(uchylony)

2.

Do zadań przewodnika turystycznego należy oprowadzanie turystów lub odwiedzających,

udzielanie fachowej i aktualnej informacji o kraju, odwiedzanych miejscowościach,

obszarach i obiektach, sprawowanie opieki nad turystami lub odwiedzającymi w zakresie

wynikającym z umowy, a podczas prowadzenia turystów w górach troska o ich bezpieczeństwo

w szczególności podczas wyjść wymagających odpowiednich technik i specjalistycznego

sprzętu.

3.

Do zadań pilota wycieczek należy czuwanie, w imieniu organizatora turystyki, nad sposobem

świadczenia usług na rzecz klientów, przyjmowanie od nich zgłoszeń dotyczących związanych

z tym uchybień, sprawowanie nad klientami opieki w zakresie wynikającym z umowy, wskazywanie

lokalnych atrakcji oraz przekazywanie podstawowych informacji dotyczących odwiedzanego

kraju i miejsca.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

Sprawowanie opieki, o której mowa w ust. 2 i 3, nie zastępuje obowiązku wykonywania

opieki przez osoby do tego zobowiązane z innego tytułu.

1.

Zadania przewodników turystycznych wykonują

1)

przewodnicy górscy dla określonych obszarów górskich;

2)

przewodnicy miejscy dla poszczególnych miast;

3)

przewodnicy terenowi dla poszczególnych województw, powiatów, gmin, a także regionów

oraz tras turystycznych.

1a.

Wykonywanie zadań przewodnika górskiego dla określonego obszaru górskiego wymaga posiadania

uprawnień określonych ustawą.

1b.

Uprawnienia przewodnika górskiego dla określonego obszaru górskiego otrzymuje osoba,

która

1)

ukończyła 18 lat;

2)

nie była karana za przestępstwo umyślne lub inne popełnione w związku z wykonywaniem

zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek;

3)

posiada wykształcenie średnie;

4)

odbyła szkolenie teoretyczne i praktyczne dla określonego obszaru górskiego oraz zdała

egzamin na przewodnika górskiego, z zastrzeżeniem art. 22a ust. 2.

2.

Uprawnienia przewodników górskich dzielą się na trzy klasy w zależności od stopnia

trudności tras i wycieczek.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

Przewodnikiem miejskim lub terenowym lub pilotem wycieczek może być osoba, która

1)

ukończyła 18 lat;

2)

nie była karana za przestępstwo umyślne lub inne popełnione w związku z wykonywaniem

zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek;

3)

posiada wykształcenie średnie.

1.

(uchylony)

2.

Osoby posiadające uprawnienia przewodnika górskiego dopuszcza się do egzaminu umożliwiającego

uzyskanie uprawnień obejmujących dodatkowy obszar bez konieczności odbycia szkolenia

teoretycznego i praktycznego.

3.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

1.

Wykonywanie działalności w zakresie szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich

wymaga uzyskania wpisu do rejestru organizatorów szkoleń dla kandydatów na przewodników

górskich, zwanego dalej „rejestrem organizatorów szkoleń”, prowadzonego przez marszałka

województwa.

1a.

Wpisu do rejestru organizatorów szkoleń marszałek województwa dokonuje na wniosek

organizatora szkolenia.

1b.

Wniosek o wpis do rejestru organizatorów szkoleń składa się do marszałka województwa

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby fizycznej albo siedzibę jednostki

organizacyjnej wnioskującej o wpis do rejestru organizatorów szkoleń, a w przypadku

osoby fizycznej posiadającej miejsce zamieszkania i jednostki organizacyjnej posiadającej

siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej - do marszałka województwa wybranego przez

wnioskodawcę.

2.

Wpis do rejestru organizatorów szkoleń może dotyczyć zgłoszenia przeprowadzenia jednego

szkolenia lub szkolenia na stałe.

3.

Osoby fizyczne i jednostki organizacyjne organizujące szkolenia dla kandydatów na

przewodników górskich są obowiązane

1)

zapewnić kadrę

a)

wykładowców posiadających wykształcenie wyższe - do prowadzenia zajęć teoretycznych,

b)

instruktorów posiadających udokumentowaną praktykę w zakresie wykonywania zadań przewodnika

górskiego dla określonego obszaru górskiego w wymiarze co najmniej 50 dni w okresie

5 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o wpis do rejestru organizatorów szkoleń

- do prowadzenia zajęć praktycznych;

2)

zapewnić warunki umożliwiające realizację zajęć, w tym także praktycznych, oraz odpowiednią

obsługę biurową wraz z przechowywaniem i udostępnianiem dokumentacji szkolenia;

3)

realizować program szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich, określony w

przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 4;

4)

przedstawiać uczestnikom szkoleń wewnętrzny regulamin szkolenia, określający w szczególności

warunki potwierdzania udziału w zajęciach teoretycznych i praktycznych oraz ich zaliczania.

4.

Potwierdzeniem posiadania praktyki, o której mowa w ust. 3 pkt 1 lit. b, jest zaświadczenie

wydane przez organizatora turystyki lub jednostkę organizacyjną powierzającą zadania

przewodnika górskiego.

5.

Wniosek o wpis do rejestru organizatorów szkoleń zawiera następujące dane

1)

nazwę wnioskodawcy, jego siedzibę i adres, a w wypadku gdy wnioskodawca jest przedsiębiorcą

będącym osobą fizyczną - imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania;

2)

wskazanie, czy działalność szkoleniowa będzie prowadzona w ramach działalności gospodarczej;

3)

określenie zakresu szkolenia, które wnioskodawca zamierza prowadzić, w tym wskazanie

a)

czy szkolenie ma mieć charakter podstawowy czy uzupełniający,

b)

obszaru górskiego, którego ma dotyczyć szkolenie przewodników górskich;

4)

wskazanie, czy wpis do rejestru organizatorów szkoleń ma dotyczyć zorganizowania jednego

szkolenia, czy organizowania szkoleń na stałe;

5)

wskazanie kierownika szkolenia lub innej osoby upoważnionej do występowania wobec

marszałka województwa w sprawach związanych ze szkoleniem;

6)

informację o dotychczasowych szkoleniach prowadzonych przez wnioskodawcę, jeżeli wnioskodawca

prowadził uprzednio szkolenia;

7)

opis warunków szkolenia, w tym wskazanie miejsca odbywania wykładów i zajęć praktycznych,

a także określenie miejsca przechowywania dokumentacji szkolenia i archiwum wydanych

dokumentów.

6.

Do wniosku wnioskodawca dołącza oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru organizatorów szkoleń są kompletne i zgodne

z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie organizowania szkoleń

dla kandydatów na przewodników górskich, określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.

”

.

7.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, zawiera

1)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

2)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i

nazwiska oraz pełnionej funkcji.

8.

Dokumentem poświadczającym dokonanie wpisu do rejestru organizatorów szkoleń jest

zaświadczenie wydane przez marszałka województwa.

9.

Organizator szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich, rozpoczynając szkolenie,

pisemnie informuje marszałka województwa właściwego dla miejsca odbywania szkolenia

o miejscu i terminach zajęć.

10.

Wpis do rejestru organizatorów szkoleń obejmuje dane, określone w ust. 5, z wyjątkiem

adresu miejsca zamieszkania organizatora szkoleń będącego osobą fizyczną.

11.

Rejestr jest jawny.

12.

Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym.

13.

Na podstawie informacji o dokonanych wpisach do rejestru organizatorów szkoleń przekazywanych

w postaci elektronicznej przez marszałków województw, na stronie internetowej ministra

właściwego do spraw turystyki zamieszcza się Centralny Wykaz Organizatorów Szkoleń

dla Kandydatów na Przewodników Górskich.

1.

Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli organizatorów szkoleń dla kandydatów

na przewodników górskich w zakresie

1)

zgodności ze stanem faktycznym danych zawartych we wniosku, o którym mowa w art. 24

ust. 5;

2)

zgodności wykonywanej działalności z uzyskanym wpisem do rejestru organizatorów szkoleń;

3)

przestrzegania warunków szkolenia określonych ustawą.

2.

Kontrola organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich obejmuje w szczególności

1)

sprawdzenie dokumentacji szkolenia;

2)

ocenę zgodności harmonogramu zajęć z procesem jego realizacji;

3)

sprawdzenie zapewnienia odpowiedniej obsługi biurowej wraz z przechowywaniem i udostępnianiem

dokumentacji szkolenia;

4)

sprawdzenie zapewnienia warunków umożliwiających realizację zajęć, w tym także praktycznych.

3.

Marszałek województwa, który otrzymał informację o odbywającym się na jego terenie

szkoleniu dla kandydatów na przewodników górskich organizowanym przez organizatora

szkolenia wpisanego do rejestru organizatorów szkoleń prowadzonego przez marszałka

innego województwa, ma prawo przeprowadzić kontrolę organizatora szkolenia w czasie

trwania szkolenia.

4.

Kontrola organizatora szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich odbywa się

w obecności kierownika szkolenia lub osoby upoważnionej do zastępowania kierownika

szkolenia.

5.

Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli organizatorów szkoleń dla kandydatów

na przewodników górskich w zakresie spełnienia obowiązku uzyskania wpisu do rejestru

organizatorów szkoleń.

6.

Kontroli, o której mowa w ust. 1 i 5, dokonuje osoba imiennie upoważniona przez marszałka

województwa.

7.

Osoba dokonująca kontroli organizatora szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich

powiadamia o stwierdzonych uchybieniach marszałka województwa, na którego terenie

odbywa się szkolenie.

8.

Uchybieniem w prowadzeniu działalności objętej wpisem do rejestru organizatorów szkoleń

jest

1)

niespełnianie wymogów, o których mowa w art. 24 ust. 3;

2)

niezgodność ze stanem faktycznym danych zawartych we wniosku, o którym mowa w art.

24 ust. 5.

9.

Marszałek województwa, na którego terenie odbywa się szkolenie dla kandydatów na przewodników

górskich po uzyskaniu informacji o uchybieniach organizatora szkolenia powiadamia

o tych uchybieniach marszałka województwa, który wpisał organizatora szkolenia do

rejestru organizatorów szkoleń.

10.

Marszałek województwa wzywa organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich

do usunięcia stwierdzonych uchybień w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania,

pod rygorem wykreślenia z rejestru organizatorów szkoleń.

11.

Organizator szkolenia wykreślony z rejestru organizatorów szkoleń na podstawie ust.

10 nie może zostać wpisany do rejestru organizatorów szkoleń przed upływem 3 lat od

dnia wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru organizatorów szkoleń.

12.

Organizator szkoleń prowadzący szkolenie dla kandydatów na przewodników górskich bez

wymaganego wpisu do rejestru organizatorów szkoleń nie może zostać wpisany do rejestru

organizatorów szkoleń przed upływem 3 lat od dnia wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia

szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich bez wymaganego wpisu do rejestru

organizatorów szkoleń.

13.

Marszałek województwa, nie rzadziej niż raz na 3 lata, dokonuje z urzędu kontroli

organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich, którego wpis do rejestru

organizatorów szkoleń dotyczy organizowania szkoleń na stałe.

(uchylony)

1.

Egzamin na przewodnika górskiego przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana przez

marszałka województwa właściwego ze względu na obszar górski.

2.

W przypadku gdy obszar górski obejmuje terytorium wykraczające poza jedno województwo,

egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powoływana przez marszałka województwa

właściwego ze względu na zakres terytorialny jednej z części obszaru górskiego, którego

dotyczą uprawnienia przewodnika górskiego.

3.

Wyboru komisji egzaminacyjnej w przypadku, o którym mowa w ust. 2, dokonuje kandydat

na przewodnika górskiego.

4.

Do komisji egzaminacyjnych powołuje się przedstawicieli stowarzyszeń zrzeszających

przewodników górskich dla określonego obszaru górskiego oraz organizacji zrzeszających

organizatorów turystyki, a także przedstawiciela wojewódzkiego konserwatora zabytków,

jeżeli na obszarze górskim objętym uprawnieniami, o które ubiega się kandydat na przewodnika

górskiego, znajdują się zabytki i muzea.

5.

Do komisji egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, można powołać także nauczycieli

akademickich specjalizujących się w dziedzinie turystyki.

5a.

Członkowie komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie egzaminu otrzymują wynagrodzenie.

6.

Za sprawdzenie kwalifikacji kandydata na przewodnika górskiego pobiera się opłatę.

7.

Wysokość opłaty egzaminacyjnej za sprawdzenie kwalifikacji kandydata na przewodnika

górskiego określa się odrębnie za część teoretyczną i część praktyczną egzaminu. Opłata

egzaminacyjna nie obejmuje kosztów przejazdu, ubezpieczenia, zakwaterowania oraz wyżywienia.

8.

Opłaty wniesionej przez kandydata, który nie przystąpił do egzaminu, nie zwraca się,

z wyjątkiem przypadku, w którym kandydat na przewodnika górskiego zawiadomi urząd

marszałkowski na piśmie o rezygnacji z przystąpienia do egzaminu w terminie co najmniej

14 dni przed egzaminem. W przypadku takiego zawiadomienia złożonego w terminie, urząd

marszałkowski zwraca wniesioną opłatę egzaminacyjną w całości w terminie 60 dni od

dnia otrzymania tego zawiadomienia oraz zawiadamia o tej rezygnacji przewodniczącego

komisji egzaminacyjnej w terminie 3 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia.

9.

Opłata za część praktyczną egzaminu w przypadku niedopuszczenia do tej części egzaminu

podlega zwrotowi w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia wyników części teoretycznej

egzaminu.

1.

Uprawnienia przewodnika górskiego mogą być zawieszone za powtarzające się uchybienia

w wykonywaniu zadań lub postępowaniu przewodnika górskiego

1)

jeżeli uchybienie stwierdzą osoby uprawnione do kontroli;

2)

w przypadku skarg potwierdzonych co do ich słuszności.

2.

Zawieszenie uprawnień przewodnika górskiego może nastąpić na okres do 12 miesięcy.

Przywrócenie zawieszonych uprawnień marszałek województwa może uzależnić od zdania

egzaminu sprawdzającego, obejmującego część lub całość zakresu umiejętności wymaganych

od przewodnika górskiego.

3.

Egzamin sprawdzający przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której mowa w art. 25 ust.

1.

Uprawnienia przewodnika górskiego cofa się, jeżeli przewodnik górski

1)

zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w

art. 21 ust. 1b pkt 2;

2)

nie zda egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2 zdanie drugie.

1.

Uprawnienia przewodnika górskiego nadaje, odmawia nadania, zawiesza i przywraca oraz

cofa, w drodze decyzji administracyjnej, marszałek województwa właściwy dla miejsca

zamieszkania osoby składającej wniosek o nadanie uprawnień w dniu złożenia tego wniosku,

a w przypadku nieposiadania miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- marszałek województwa wybrany przez osoby ubiegające się o te uprawnienia.

2

Uprawnienia przewodnika górskiego osobom, które nabyły kwalifikacje do wykonywania

zawodu przewodnika górskiego w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a którym zostały uznane

kwalifikacje do wykonywania zawodu przewodnika górskiego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nadaje, zawiesza, przywraca oraz cofa marszałek województwa właściwy dla

miejsca zamieszkania w dniu złożenia wniosku o nadanie uprawnień, a w przypadku nieposiadania

miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - marszałek województwa

wybrany przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia. Podstawę do nadania uprawnień

stanowi decyzja ministra właściwego do spraw turystyki o uznaniu kwalifikacji do wykonywania

zawodu przewodnika górskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wydana na podstawie

ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65).

3.

Ewidencję uprawnień przewodników górskich nadanych na podstawie niniejszej ustawy

prowadzą marszałkowie województw, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

Nadanie uprawnień przewodnika górskiego dokumentuje się przez wydanie legitymacji

i identyfikatora przewodnika górskiego. W trakcie wykonywania zadań przewodnik górski

jest obowiązany do posiadania przy sobie legitymacji przewodnika górskiego oraz do

okazywania jej na żądanie osoby upoważnionej do wykonywania kontroli, o których mowa

w art. 29 ust. 3, a także podmiotów upoważnionych na podstawie odrębnych przepisów.

5.

Na podstawie danych o nadanych uprawnieniach przewodnika górskiego przekazywanych

w postaci elektronicznej przez marszałków województw na stronie internetowej ministra

właściwego do spraw turystyki są udostępniane dane liczbowe dotyczące uprawnień nadanych

przez poszczególnych marszałków województw. Dane te są jawne.

6.

Informacje o nadanych uprawnieniach przewodnika górskiego wpisywane i przekazywane

w postaci elektronicznej przez marszałków województw ministrowi właściwemu do spraw

turystyki są udostępniane przez ministra właściwego do spraw turystyki w postaci elektronicznej

wszystkim marszałkom województw.

1.

Osoby wykonujące zadania przewodnika turystycznego i pilota wycieczek podlegają kontroli.

Kontrola obejmuje

1)

w przypadku przewodników górskich - posiadanie uprawnień przewodnika górskiego, wymaganych

dla określonego obszaru górskiego oraz poprawność wykonywania zadań przewodnika górskiego;

2)

w przypadku przewodników miejskich i terenowych oraz pilotów wycieczek - spełnienie

wymogów, o których mowa w art. 22.

2.

(uchylony)

3.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, dokonuje osoba imiennie upoważniona przez marszałka

województwa.

4.

Osoby dokonujące kontroli powiadamiają o stwierdzonych uchybieniach marszałka województwa

właściwego ze względu na miejsce dokonanej kontroli.

5.

Marszałek województwa, o którym mowa w ust. 4, przekazuje otrzymane wyniki kontroli

marszałkowi województwa, który nadał uprawnienia przewodnikowi górskiemu.

1.

Organizator turystyki jest obowiązany zapewnić klientowi uczestniczącemu w imprezie

turystycznej opiekę osoby reprezentującej organizatora turystyki. Zakres tej opieki

wynika z umowy organizatora turystyki z klientem.

2.

(uchylony)

3.

Organizator turystyki jest obowiązany wystawić osobie sprawującej opiekę, o której

mowa w ust. 1, pisemne zlecenie, określając w nim miejsce lub obszar oraz czas świadczenia

usługi, a także, jeżeli jest to konieczne, upoważnienie do działania w imieniu organizatora

w zakresie niezbędnym do prowadzenia imprezy turystycznej.

1.

Organizator turystyki organizujący wycieczki za granicą jest obowiązany zapewnić opiekę

pilota wycieczek posiadającego znajomość języka powszechnie znanego w kraju odwiedzanym

lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym.

2.

Organizator turystyki organizujący wycieczki dla turystów z zagranicy jest obowiązany

zapewnić usługi przewodnika turystycznego i opiekę pilota wycieczek posiadających

znajomość języka obcego umożliwiającą swobodny kontakt z uczestnikami lub języka uzgodnionego

z kontrahentem zagranicznym.

1.

Znajomość języka obcego dokumentuje się dyplomem ukończenia studiów filologicznych,

nauczycielskiego kolegium języków obcych, świadectwem ukończenia szkoły z obcym językiem

wykładowym za granicą lub dokumentem poświadczającym znajomość języka obcego na poziomie

biegłości B2 zgodnie z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy.

2.

Osoby, które nie legitymują się dokumentami wymienionymi w ust. 1, mogą złożyć egzamin

ze znajomości języka obcego przed komisją egzaminacyjną języków obcych, powoływaną

przez marszałków województw.

3.

Członkowie komisji egzaminacyjnej języków obcych za przeprowadzenie egzaminu ze znajomości

języka obcego otrzymują wynagrodzenie.

4.

Za sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję egzaminacyjną języków obcych

pobiera się opłatę.

5.

Wysokość opłaty za sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję egzaminacyjną

języków obcych określa się łącznie za część teoretyczną i część praktyczną egzaminu.

Opłata ta nie obejmuje kosztów przejazdu, ubezpieczenia, zakwaterowania oraz wyżywienia.

6.

Opłaty wniesionej przez osobę, która nie przystąpiła do egzaminu, nie zwraca się,

z wyjątkiem przypadku, w którym osoba ta zawiadomi urząd marszałkowski na piśmie o

rezygnacji z przystąpienia do egzaminu w terminie co najmniej 14 dni przed egzaminem.

W przypadku takiego zawiadomienia złożonego w terminie, urząd marszałkowski zwraca

wniesioną opłatę egzaminacyjną w całości w terminie 60 dni od dnia otrzymania tego

zawiadomienia oraz zawiadamia o tej rezygnacji przewodniczącego komisji egzaminacyjnej

w terminie 3 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia.

1.

Przewodnicy turystyczni mogą oprowadzać obsługiwane wycieczki po muzeach, wystawach

i zabytkach, jeżeli zadania tego nie wykonuje osoba upoważniona przez muzeum, organizatora

wystawy albo właściciela lub posiadacza zabytku.

2.

Oprowadzanie wycieczek, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób określony przez

dyrektora muzeum, organizatora wystawy albo właściciela lub posiadacza zabytku w regulaminie

dla zwiedzających.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość terytorialną marszałków województw powołujących komisje egzaminacyjne dla

przewodników górskich, z uwzględnieniem podziału administracyjnego kraju;

2)

kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnych,

o których mowa w art. 25, procedurę egzaminowania kandydatów na przewodników górskich

oraz wzór świadectwa wydawanego przez te komisje, z uwzględnieniem obiektywności i

rzetelności przeprowadzanej procedury egzaminacyjnej;

3)

konieczne elementy wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego oraz dokumenty,

jakie powinny być załączane do wniosku, z uwzględnieniem kompletności danych wymaganych

do nadania uprawnień;

4)

programy szkolenia kandydatów na przewodników górskich, wraz z minimalnym wymiarem

godzin zajęć dla poszczególnych przedmiotów stanowiących program szkolenia, z uwzględnieniem

zakresu zagadnień niezbędnych do właściwego wykonywania zadań przewodnika górskiego

dla określonego obszaru górskiego;

5)

warunki uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich, obszar uprawnień przewodników

górskich i stopień trudności tras oraz wycieczek prowadzonych przez przewodników górskich

posiadających uprawnienia określonej klasy, program podstawowego szkolenia specjalistycznego

oraz programy uzupełniającego szkolenia dla przewodników górskich poszczególnych klas,

z uwzględnieniem zakresu zagadnień niezbędnych do właściwego wykonywania zadań przewodnika

górskiego dla określonego obszaru górskiego;

6)

kwalifikacje, skład, sposób powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnych

języków obcych, o których mowa w art. 32 ust. 2, sposób i tryb działania tych komisji,

procedurę przeprowadzania egzaminów z języków obcych oraz wzór świadectwa wydawanego

przez komisje egzaminacyjne języków obcych, z uwzględnieniem obiektywności i rzetelności

przeprowadzanej procedury egzaminacyjnej;

7)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika

górskiego oraz sprawdzenie znajomości języka obcego przez komisję egzaminacyjną języków

obcych, o której mowa w art. 32 ust. 2, w tym wysokość opłat za poszczególne części

egzaminów, w wysokości nie niższej niż 100 zł oraz nie wyższej niż 400 zł, a także

wysokość wynagrodzenia członków komisji za przeprowadzenie poszczególnych rodzajów

i części egzaminów, mając na względzie rzeczywiste koszty przeprowadzenia egzaminu

i funkcjonowania komisji egzaminacyjnych, a także nakład pracy członków komisji egzaminacyjnej

oraz zakres ich obowiązków;

8)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika górskiego, a także

sposób noszenia identyfikatorów podczas wykonywania zadań przewodnika górskiego, z

uwzględnieniem przejrzystości oraz kompletności danych dotyczących nadanych uprawnień

przewodnika górskiego dla określonego obszaru górskiego i terminu ważności tych uprawnień.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

Usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają

1)

wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług,

ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany;

2)

wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.

2.

Usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach, jeżeli obiekty

te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4,

oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.

3.

Za inne obiekty, w których mogą być świadczone usługi hotelarskie, uważa się także

wynajmowane przez rolników pokoje i miejsca na ustawianie namiotów w prowadzonych

przez nich gospodarstwach rolnych, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania

co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania określone w ust.

1 pkt 2.

Ustala się następujące rodzaje obiektów hotelarskich

1)

hotele - obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach

jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów;

2)

motele - obiekty położone przy drogach, dysponujące parkingiem, posiadające co najmniej

10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych;

3)

pensjonaty - obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich klientów

całodzienne wyżywienie;

4)

kempingi (campingi) - obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach, samochodach

mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych, przyrządzanie posiłków, parkowanie

samochodów, a także świadczące usługi związane z pobytem klientów; obiekty te mogą

dodatkowo umożliwiać nocleg w domkach turystycznych lub innych obiektach stałych;

5)

domy wycieczkowe - obiekty posiadające co najmniej 30 miejsc noclegowych, dostosowane

do samoobsługi klientów oraz świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem

klientów;

6)

schroniska młodzieżowe - obiekty przeznaczone do indywidualnej i grupowej turystyki

młodzieżowej, dostosowane do samoobsługi klientów;

7)

schroniska - obiekty zlokalizowane poza obszarami zabudowanymi, przy szlakach turystycznych,

świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów;

8)

pola biwakowe - obiekty niestrzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach.

Ustala się dla

1)

hoteli, moteli i pensjonatów - pięć kategorii oznaczonych gwiazdkami;

2)

kempingów (campingów) - cztery kategorie oznaczone gwiazdkami;

3)

domów wycieczkowych i schronisk młodzieżowych - trzy kategorie oznaczone cyframi rzymskimi.

1.

Zaszeregowania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów dokonuje, kategorię

nadaje oraz prowadzi ich ewidencję marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce

położenia obiektu hotelarskiego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zaszeregowania pól biwakowych dokonuje i prowadzi ich ewidencję wójt (burmistrz, prezydent

miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.

3.

Ewidencję obiektów, o których mowa w art. 35 ust. 2 i 3, prowadzi wójt (burmistrz,

prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce ich położenia.

4.

Przed wydaniem decyzji w zakresie rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich organy

wymienione w ust. 1 mogą zwracać się o opinię do wyspecjalizowanych stowarzyszeń.

4a.

Marszałek województwa powołuje zespół oceniający obiekty hotelarskie w zakresie spełniania

wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1. W skład zespołu powołuje się przedstawicieli

marszałka województwa, ponadto mogą być powołane

1)

osoby posiadające kwalifikacje zawodowe i praktykę w świadczeniu usług hotelarskich

lub turystycznych, wskazane przez jednostki samorządu gospodarczego i stowarzyszenia

działające w zakresie turystyki i hotelarstwa;

2)

osoby będące przedstawicielami Państwowej Straży Pożarnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.

4b.

Członkom zespołów oceniających, o których mowa w ust. 4a pkt 1, przysługuje wynagrodzenie

za przeprowadzanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań niezbędnych do

zaszeregowania go do odpowiedniego rodzaju i kategorii, a członkom zespołu wykonującym

czynności poza miejscem zamieszkania - także zwrot kosztów podróży na zasadach określonych

w przepisach dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

4c.

Minister właściwy do spraw turystyki określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia

członków zespołów oceniających obiekty hotelarskie, o których mowa w ust. 4a pkt 1,

oraz sposób i termin wypłaty tego wynagrodzenia, uwzględniając, że wynagrodzenie dla

jednej osoby za ocenę jednego obiektu nie może być wyższe niż 10% minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

5.

Zadania określone w ust. 2 i 3 są zadaniami własnymi gminy.

1.

Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym

mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego

obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii.

2.

W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie,

o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić do właściwego marszałka

województwa o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania.

3.

Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie, o którym mowa w art.

35 ust. 2, przedsiębiorca lub rolnik zamierzający świadczyć usługi hotelarskie w gospodarstwie

rolnym jest obowiązany zgłosić ten obiekt do ewidencji wymienionej w art. 38 ust.

3.

4.

Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach, o których mowa w art. 35,

mają obowiązek informowania właściwego organu o okolicznościach powodujących zmianę

rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego oraz o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.

5.

Rolnicy świadczący usługi hotelarskie w gospodarstwie rolnym mają obowiązek informowania

właściwego organu o zakończeniu świadczenia usług hotelarskich.

6

Minister właściwy do spraw turystyki określi wzór zgłoszenia, o którym mowa w ust.

3, oraz informacji, o której mowa w ust. 4 i 5, w formie dokumentów elektronicznych

w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

1.

Przedsiębiorca, który zamierza rozpocząć świadczenie usług hotelarskich w obiekcie

hotelarskim, może ubiegać się o przyrzeczenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego

do odpowiedniego rodzaju i kategorii, zwane dalej „promesą”.

2.

Promesę wydaje, na wniosek przedsiębiorcy, marszałek województwa właściwy ze względu

na miejsce położenia obiektu hotelarskiego.

3.

Promesa jest wydawana w formie decyzji administracyjnej na czas określony nie dłuższy

niż dwa lata.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wraz z podaniem jego siedziby i adresu, a w wypadku gdy

przedsiębiorcą jest osoba fizyczna - miejsca zamieszkania i adresu;

2)

nazwę obiektu, jeżeli usługi będą świadczone z użyciem nazwy własnej obiektu;

3)

określenie położenia obiektu, wraz z podaniem jego adresu;

4)

wskazanie rodzaju obiektu hotelarskiego i kategorii, o które ubiega się przedsiębiorca.

5.

Do wniosku dołącza się ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę lub zmianę sposobu

użytkowania obiektu.

6.

W okresie ważności promesy przedsiębiorca nie może świadczyć usług hotelarskich w

obiekcie, z zastrzeżeniem ust. 7. Przedsiębiorca może używać nazwy rodzajowej i oznaczenia

kategorii do celów informacyjnych i promocyjnych obiektu hotelarskiego.

7.

Marszałek województwa może, w drodze postanowienia, zezwolić na rozpoczęcie świadczenia

usług hotelarskich przez przedsiębiorcę, który otrzymał promesę, po złożeniu przez

niego kompletnego wniosku o zaszeregowanie obiektu hotelarskiego do odpowiedniego

rodzaju i kategorii.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Organy wymienione w art. 38 mają prawo kontrolować, w zakresie swojej właściwości

miejscowej, przestrzeganie wymagań, określonych w art. 35, w stosunku do wszystkich

obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie.

Jeżeli obiekt, pozostający poza ewidencją organu dokonującego kontroli, nie spełnia

wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do których został zaszeregowany, lub

minimalnych wymagań dla innych obiektów świadczących usługi hotelarskie, organ kontrolujący

zawiadamia organ prowadzący ewidencję obiektu.

4.

Organy, o których mowa w art. 38, mogą wykonywać następujące czynności kontrolne

1)

dokonywać kontroli wszystkich pomieszczeń i urządzeń wchodzących w skład kontrolowanych

obiektów;

2)

żądać od kierownika obiektu oraz od wszystkich osób, które są w tym obiekcie zatrudnione,

pisemnych i ustnych informacji w sprawach objętych kontrolą;

3)

żądać okazania dokumentów potwierdzających spełnienie przez obiekt wymagań, o których

mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2.

5.

Minister właściwy do spraw turystyki może dokonywać kontroli w zakresie spełniania

przez obiekt hotelarski wymagań przewidzianych dla rodzaju i kategorii, do których

został zaszeregowany. Do kontroli wykonywanej przez ministra właściwego do spraw turystyki

stosuje się odpowiednio ust. 3 i 4.

6.

W razie stwierdzenia, że obiekt hotelarski nie spełnia wymagań przewidzianych dla

rodzaju i kategorii, do których został zaszeregowany, minister właściwy do spraw turystyki

występuje do właściwego organu o dokonanie zmiany rodzaju lub kategorii obiektu.

1.

Jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla rodzaju i kategorii,

o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy organ dokonuje z urzędu zmiany rodzaju

lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję o zaszeregowaniu obiektu do określonego

rodzaju.

2.

Jeżeli obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia wymagań określonych

w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ prowadzący ewidencję obiektu może

nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych

uchybień.

3.

Przepis ust. 2 nie narusza uprawnień innych organów, wynikających z odrębnych przepisów.

1.

Zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania

obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii,

odmowa wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów

hotelarskich, a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje

w formie decyzji administracyjnej.

2.

Podstawą odmowy wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich jest decyzja o odmowie zaszeregowania

lub o odmowie potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju

i kategorii.

3.

Na podstawie przekazywanych w formie elektronicznej przez marszałków województw danych

dotyczących skategoryzowanych w województwie obiektów hotelarskich na stronie internetowej

ministra właściwego do spraw turystyki zamieszcza się Centralny Wykaz Obiektów Hotelarskich.

Wykaz ten jest jawny.

1.

Nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich, o których mowa w art.

36 i art. 37, podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu

do obiektów hotelarskich w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy nazw rodzajów używanych w kontekście, z którego jednoznacznie

wynika, że obiekty te nie są obiektami hotelarskimi w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie mogą do oznaczenia obiektów hotelarskich,

obok nazw rodzajów określonych w ustawie, stosować inne nazwy.

1.

W obiektach hotelarskich należy umieścić na widocznym miejscu

1)

nazwę oraz siedzibę lub imię i nazwisko, a także adres przedsiębiorcy świadczącego

usługi hotelarskie w tym obiekcie;

2)

tablicę określającą rodzaj i kategorię obiektu;

3)

informację o zakresie świadczonych usług wraz z podstawowymi cenami;

4)

informację o przystosowaniu obiektu do obsługi osób niepełnosprawnych.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, należy umieścić również na zewnątrz

obiektu hotelarskiego.

3.

Przedsiębiorcy świadczący usługi hotelarskie w obiektach hotelarskich mogą, w celu

zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa klientów i ich mienia, wydawać regulaminy

porządkowe wiążące wszystkie osoby przebywające na terenie obiektu.

4.

Wykaz wymagań dla obiektów hotelarskich, odpowiadający rodzajowi i kategorii obiektu,

a także pełny cennik usług powinny być udostępnione na żądanie klienta.

1.

Za dokonanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań niezbędnych do zaszeregowania

obiektu do określonego rodzaju i kategorii pobiera się opłaty.

2.

Minister właściwy do spraw turystyki określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

związanych z dokonywaniem ocen określonych w ust. 1 oraz tryb pobierania tych opłat.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa

1)

wymagania dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich co do wyposażenia

oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych, oraz warunki dopuszczenia

odstępstw od tych wymagań, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań w zakresie

a)

zewnętrznych elementów zagospodarowania i urządzenia,

b)

instalacji i urządzeń technicznych,

c)

podstawowych elementów dotyczących funkcji, programu obsługowego i użyteczności obiektu,

d)

części mieszkalnej,

e)

oferty usług podstawowych i uzupełniających;

2)

szczegółowe zasady i tryb zaliczania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów

i kategorii, z uwzględnieniem w szczególności sposobu oceny obiektu hotelarskiego;

3)

sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2, z

uwzględnieniem w szczególności rodzajów dokumentów, jakie powinny być dołączone do

wniosku o zaszeregowanie;

4)

minimalne wymagania co do wyposażenia obiektów świadczących usługi hotelarskie, o

których mowa w art. 35 ust. 2 i 3;

5)

tryb sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych obiektach wymagań co

do wyposażenia i świadczenia usług, odpowiadających rodzajowi i kategorii obiektu,

o których mowa w art. 40, z uwzględnieniem w szczególności częstotliwości dokonywania

kontroli i warunków kontroli;

6)

sposób prowadzenia ewidencji obiektów hotelarskich oraz innych obiektów, w których

są świadczone usługi hotelarskie, ze szczególnym uwzględnieniem danych, jakie powinna

zawierać karta ewidencyjna obiektów hotelarskich, a także innych obiektów, w których

są świadczone usługi hotelarskie.

1.

Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który działa z naruszeniem obowiązków

lub warunków określonych w art. 7, art. 8 ust. 2 i 5, art. 9 ust. 3 i 4 oraz art.

12 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1177/2010, podlega karze pieniężnej do 50 000 zł.

1a

Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który działa z naruszeniem obowiązków

lub warunków określonych w art. 9, art. 10 ust. 2-5, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art.

15 rozporządzenia nr 181/2011, podlega karze pieniężnej do 30 000 zł.

2

Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 1a, określa marszałek województwa,

z uwzględnieniem zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń lub korzyści finansowych

uzyskanych z tytułu naruszenia.

3

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 1a, ustala marszałek województwa, w drodze

decyzji administracyjnej.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje odwołanie do Samorządowego Kolegium

Odwoławczego.

1.

Kary ustalone na podstawie art. 45a, nieuiszczone w wyznaczonym terminie, podlegają,

wraz z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

2.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

(pominięte)

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

posiadały uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek krajowych, nadane

im przez terenowe organy administracji rządowej,

2)

zdały egzamin na przewodnika turystycznego w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym

albo u innego organizatora szkolenia w zakresie obowiązującym w Polskim Towarzystwie

Turystyczno-Krajoznawczym,

3)

posiadały uprawnienia pilota wycieczek zagranicznych, nadane im przez centralny organ

administracji rządowej do spraw turystyki lub przez instytucję uprawnioną przez ten

organ

- stają się odpowiednio przewodnikami turystycznymi lub pilotami wycieczek w rozumieniu

ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane, pod rygorem utraty dotychczasowych

uprawnień, do wystąpienia, w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, z

wnioskiem o potwierdzenie posiadanych uprawnień oraz ich udokumentowanie.

3.

Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa sposób i tryb

zaliczania uprawnień, o których mowa w ust. 1, do zakresu uprawnień przewodników turystycznych

i pilotów wycieczek ustalonego ustawą.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, wydaje się decyzję administracyjną.

1.

Zaszeregowanie obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów i kategorii na podstawie

dotychczasowych przepisów zachowuje ważność, o ile rodzaj i kategoria obiektu odpowiada

wymaganiom ustalonym w ustawie.

2.

Jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy obiekt hotelarski nie został zaszeregowany do

określonego rodzaju i kategorii lub dotychczasowy rodzaj i kategoria obiektu nie odpowiada

wymaganiom ustalonym w ustawie, przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w tym

obiekcie jest obowiązany wystąpić, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktów

wykonawczych do ustawy, o których mowa w art. 45, do właściwego organu o zaszeregowanie

obiektu według nowych przepisów.

(pominięty)

(uchylony)

W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do wykonywania działalności gospodarczej,

o której mowa w art. 4 ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.