Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 października 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o informowaniu o zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych

Ustawa określa

1)

obowiązki w zakresie informowania o zużyciu energii oraz innych podstawowych zasobów

przez produkty wykorzystujące energię lub wpływie tych produktów na zużycie energii;

2)

zasady organizacji i działania systemu kontroli wykonywania obowiązków w zakresie

informowania, o którym mowa w pkt 1;

3

zasady przeprowadzania kontroli realizacji programu znakowania efektywności energetycznej

urządzeń biurowych, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 106/2008 z dnia 15 stycznia

2008 r. w sprawie unijnego programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń

biurowych

(Dz. Urz. UE L 39 z 13.02.2008, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 106/2008”.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do produktów wykorzystujących energię, dla których wymagania

dotyczące sporządzania dokumentacji technicznej oraz stosowania etykiet i kart określają

akty Komisji Europejskiej wydane na podstawie kompetencji delegowanych przez Parlament

Europejski i Radę, zwane dalej „aktami delegowanymi”.

2

Minister właściwy do spraw energii ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz aktów delegowanych.

2a

Przepisy ustawy stosuje się także do urządzeń biurowych, dla których wymagania dotyczące

efektywności energetycznej i ich znakowania określa umowa między rządem Stanów Zjednoczonych

Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji programów znakowania efektywności

energetycznej urządzeń biurowych (Dz. Urz. UE L 63 z 06.03.2013, str. 7), zwana dalej

„umową”.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

produktów używanych;

2)

środków przewozu osób lub rzeczy;

3)

tabliczek znamionowych lub ich odpowiedników umieszczanych ze względów bezpieczeństwa

na produktach wykorzystujących energię;

4)

urządzeń i instalacji oraz obiektów związanych z obronnością lub bezpieczeństwem państwa,

stanowiących integralne części systemów techniki wojskowej lub uzbrojenia, ratowniczo-gaśniczych

oraz ochrony granic, lub stosowanych w więziennictwie, należących do jednostek, o

których mowa w art. 21a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm..

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dostawca - producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela lub importera w Unii

Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który wprowadza do obrotu

w tych państwach produkt wykorzystujący energię lub oddaje go do użytku na terytorium

tych państw; w przypadku braku producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela lub

importera, za dostawcę uznaje się także osobę fizyczną lub osobę prawną, która wprowadza

do obrotu w tych państwach produkt wykorzystujący energię lub oddaje go do użytku

na terytorium tych państw;

2)

dystrybutor - osobę fizyczną lub osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, która sprzedaje, wynajmuje, oferuje w sprzedaży ratalnej, lub

wystawia do sprzedaży produkt wykorzystujący energię, po jego wprowadzeniu do obrotu;

3)

etykieta - nalepkę lub tabliczkę zawierającą informacje o klasie efektywności energetycznej

oraz innych podstawowych zasobach zużywanych przez produkt wykorzystujący energię;

4)

inne podstawowe zasoby - wodę, chemikalia lub inne substancje zużywane przez produkt

wykorzystujący energię podczas jego używania;

5

karta - tabelę zawierającą informacje techniczne dotyczące produktu wykorzystującego

energię, zgodnie z wymaganiami określonymi w aktach delegowanych;

6)

klasa efektywności energetycznej - oznaczenie literowe zamieszczone na etykiecie,

informujące o zużyciu energii przez produkt wykorzystujący energię lub o wpływie tego

produktu na zużycie energii;

7)

oddawanie do użytku - pierwsze użycie produktu wykorzystującego energię, który nie

został wprowadzony do obrotu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodne z przeznaczeniem;

8)

produkt wykorzystujący energię - produkt zużywający energię lub mający wpływ na jej

zużycie podczas jego używania wprowadzony do obrotu lub oddany do użytku w państwach

członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, łącznie

z częściami, które mają być do niego wbudowane, które to części są wprowadzane do

obrotu, lub oddawane do użytku użytkownikom końcowym, jako części osobne, których

oddziaływanie na środowisko może być oceniane oddzielnie;

9)

wprowadzenie do obrotu - udostępnienie produktu wykorzystującego energię po raz pierwszy

na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, w celu jego używania, lub dystrybucji, nieodpłatnie albo za opłatą,

niezależnie od sposobu jego sprzedaży.

1.

Dostawca jest obowiązany do

1

dołączenia do produktu wykorzystującego energię, wprowadzanego do obrotu lub oddawanego

do użytku, etykiety sporządzonej w języku polskim;

2

dołączenia karty sporządzonej w języku polskim do broszur lub innej dokumentacji dostarczanej

z produktem wykorzystującym energię;

3)

umieszczenia na etykiecie i w karcie danych zgodnych z parametrami technicznymi produktu

wykorzystującego energię.

2.

Etykieta jest dostarczana dystrybutorowi nieodpłatnie.

3

Dystrybutor umieszcza na produkcie wykorzystującym energię etykietę w miejscu widocznym

oraz udostępnia użytkownikowi końcowemu kartę tego produktu wraz z broszurami lub

z inną dokumentacją dostarczaną z tym produktem.

4

Informacje, jakie należy zamieścić na etykiecie i w karcie, o produkcie wykorzystującym

energię podczas jego sprzedaży na odległość lub z wykorzystaniem innych form sprzedaży

lub wynajmu określają akty delegowane.

5

Akty delegowane określają także sposób informowania użytkowników końcowych korzystających

z form sprzedaży lub wynajmu, o których mowa w ust. 4, o produktach wykorzystujących

energię, przed ich nabyciem.

6.

Umieszczenie na produkcie wykorzystującym energię etykiety oraz dołączenie do niego

karty oznacza zgodę dostawcy na upublicznienie informacji zamieszczonych na etykiecie

i w karcie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Dostawca, w celu umożliwienia organom, o których mowa w art. 10 ust. 1, oraz Komisji

Europejskiej dokonania oceny rzetelności informacji zamieszczonych na etykiecie i

w karcie, jest obowiązany do

1)

sporządzenia dokumentacji technicznej produktu wykorzystującego energię umożliwiającej

ocenę rzetelności informacji zamieszczonych na etykiecie oraz w karcie;

2)

przechowywania dokumentacji technicznej produktu wykorzystującego energię, do celów

kontrolnych, przez okres 5 lat od daty wyprodukowania ostatniego egzemplarza produktu

wykorzystującego energię, którego dokumentacja ta dotyczy.

2.

Dokumentacja techniczna produktu wykorzystującego energię zawiera w szczególności

1)

opis tego produktu;

2)

wyniki przeprowadzonych badań, o ile są istotne;

3)

wyniki testów, o ile są dostępne, w tym testów przeprowadzanych przez notyfikowane

jednostki w rozumieniu przepisów o systemie oceny zgodności.

3.

Dostawca udostępnia dokumentację techniczną produktu wykorzystującego energię na żądanie

organów, o których mowa w art. 10 ust. 1, oraz Komisji Europejskiej, w terminie 10

dni od dnia zgłoszenia żądania.

1.

Zakazuje się

1)

(uchylony)

2)

umieszczania na produkcie wykorzystującym energię etykiet, znaków, symboli lub napisów,

które mogą wprowadzić w błąd użytkowników końcowych o zużyciu energii przez ten produkt

lub wpływie tego produktu na zużycie energii lub innych podstawowych zasobów;

3)

posługiwania się etykietą w sposób nieuprawniony.

2.

Przez posługiwanie się etykietą w sposób nieuprawniony rozumie się posługiwanie się

etykietą w sposób inny niż określony w ustawie i aktach delegowanych.

1.

W przypadku gdy dostawca lub dystrybutor reklamuje produkt wykorzystujący energię,

w szczególności w postaci reklamy prasowej, elektronicznej, w programach radiowych

lub telewizyjnych, lub w innych środkach komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), i zamieszcza w tej reklamie informacje o cenie tego produktu lub zużyciu przez niego

energii, jest obowiązany zamieścić także informację o klasie efektywności energetycznej

tego produktu.

2.

Przez reklamowanie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się informowanie o produkcie wykorzystującym

energię lub zachęcanie do jego nabywania, mające na celu zwiększenie sprzedaży tego

produktu.

Minister właściwy do spraw energii może określić, w drodze rozporządzenia, po wydaniu

przez Komisję Europejską wymagań dotyczących dokumentacji technicznej, etykiety oraz

karty, dla danego rodzaju produktu wykorzystującego energię, szczegółowe wymagania

dotyczące dokumentacji technicznej, treści i wzoru etykiety, a także treści karty

dla danego rodzaju produktu wykorzystującego energię, mając na uwadze rzetelne dostarczanie

informacji o tym produkcie.

1.

W celu przeciwdziałania wprowadzaniu do obrotu lub oddawaniu do użytku produktów wykorzystujących

energię

1)

do których nie dołączono etykiety i karty, oraz dla których nie sporządzono dokumentacji

technicznej,

2)

na których umieszczono etykiety i karty zawierające dane niezgodne z parametrami technicznymi

tych produktów

- tworzy się system kontroli produktów wykorzystujących energię, zwany dalej „systemem

kontroli”.

2.

Do zadań systemu kontroli należy kontrolowanie wykonywania obowiązków, o których mowa

w art. 4, art. 5 i art. 7 ust. 1, oraz przestrzegania zakazów, o których mowa w art.

6.

1.

System kontroli tworzą wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej oraz Prezes Urzędu

Komunikacji Elektronicznej, zwani dalej „organami kontrolującymi”.

2.

Organy kontrolujące

1)

przedstawiają Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanemu dalej „Prezesem

UOKiK”

a)

w zakresie działania wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej - okresowe plany

pracy sporządzone na podstawie planów kontroli, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt

4,

b

w zakresie działania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej „Prezesem

UKE” - okresowe plany kontroli produktów wykorzystujących energię wprowadzonych do

obrotu lub oddanych do użytku;

2)

informują Prezesa UOKiK o wynikach przeprowadzonych kontroli;

3)

sporządzają i przekazują Prezesowi UOKiK roczne sprawozdania z przeprowadzonych kontroli

do dnia 31 marca roku następnego.

3.

Prezes UOKiK może zgłaszać uwagi do planów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b.

1.

Prezes UOKiK jest organem monitorującym system kontroli.

2.

Do zadań Prezesa UOKiK należy

1)

monitorowanie stosowania przepisów dotyczących informowania o zużyciu energii oraz

innych podstawowych zasobów przez produkty wykorzystujące energię;

2)

współpraca z organami kontrolującymi;

3)

gromadzenie informacji o wynikach kontroli produktów wykorzystujących energię;

4)

przygotowywanie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1059), okresowych planów kontroli przeprowadzanych przez wojewódzkich inspektorów Inspekcji

Handlowej.

3.

Prezes UOKiK na podstawie wyników monitorowania, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, sporządza

co cztery lata sprawozdanie z wykonania obowiązków określonych w ustawie i przekazuje

je Komisji Europejskiej w terminie do dnia 30 czerwca roku, w którym sprawozdanie

to sporządzono.

Kontrola może być prowadzona u dostawcy lub dystrybutora, zwanych dalej „kontrolowanymi”.

1

Do prowadzenia kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 64 ust. 1 i 3, art. 65-71 oraz art. 73 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach

oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. poz. 542, 1228 i 1579).

2.

Do pobierania i badania próbek produktów wykorzystujących energię stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej oraz akty delegowane.

3.

Do czynności kontrolnych oraz badań przeprowadzanych podczas wykonywania czynności

kontrolnych stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych, a także o ochronie

danych osobowych.

1.

W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4, art. 5

lub art. 7 ust. 1, lub nieprzestrzegania zakazów, o których mowa w art. 6, organ kontrolujący

może zwrócić się do kontrolowanego o

1)

usunięcie niezgodności lub

2)

wstrzymanie sprzedaży produktu wykorzystującego energię, lub

3)

wycofanie produktu wykorzystującego energię z obrotu lub z użytku, lub

4)

wstrzymanie się z udostępnianiem produktu wykorzystującego energię, lub

5)

zaprzestanie reklamowania produktu wykorzystującego energię

- oraz przedstawienie dowodów podjętych działań w terminie określonym przez organ

kontrolujący.

2.

Jeżeli kontrolowany nie przedstawi dowodów podjętych działań, w terminie ustalonym

przez organ kontrolujący lub w wyniku kontroli stwierdzono, że działania takie nie

zostały podjęte, organ kontrolujący może wydać decyzję

1)

nakazującą dystrybutorowi wstrzymanie sprzedaży produktów wykorzystujących energię,

2)

nakazującą dostawcy wycofanie z obrotu lub użytku produktu wykorzystującego energię,

3)

zakazującą udostępniania produktu wykorzystującego energię,

4)

zakazującą reklamowania produktu wykorzystującego energię

- w terminie określonym przez organ kontrolujący.

3.

Organ kontrolujący może przeprowadzić kontrolę w celu ustalenia, czy kontrolowany

wykonał decyzję, o której mowa w ust. 2.

1.

Organ kontrolujący informuje Prezesa UOKiK o wydanych decyzjach, o których mowa w

art. 14 ust. 2.

2.

Prezes UOKiK niezwłocznie informuje Komisję Europejską oraz inne państwa członkowskie

Unii Europejskiej o decyzji wydanej przez organ kontrolujący, o której mowa w art.

14 ust. 2.

1.

W przypadku stwierdzenia, że produkt wykorzystujący energię nie spełnia wymagań określonych

w etykiecie lub w karcie, opłaty za badania, o których mowa w art. 13 ust. 2 lub 3,

ponosi dostawca.

2.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, organ kontrolujący ustala, w drodze decyzji,

na podstawie kosztów poniesionych w związku z badaniami produktu wykorzystującego

energię.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Kontrolę realizacji programu znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych

przeprowadza Prezes UKE u uczestnika programu w rozumieniu art. 3 lit. b rozporządzenia

(WE) nr 106/2008, zwanego dalej „uczestnikiem programu”.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na sprawdzeniu prawidłowości posługiwania

się przez uczestnika programu wspólnym logo w rozumieniu art. 3 lit. a rozporządzenia

(WE) nr 106/2008, zgodnie z wymaganiami określonymi w umowie.

1.

Kontrola, o której mowa w art. 16a ust. 1, jest przeprowadzana przez osoby upoważnione

przez Prezesa UKE.

2.

Osobom upoważnionym przez Prezesa UKE przysługuje, po okazaniu legitymacji służbowej

oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, prawo

1)

wstępu do obiektów oraz pomieszczeń uczestnika programu;

2)

dostępu do urządzeń biurowych, dokumentów oraz innych danych niezbędnych do przeprowadzenia

kontroli, a także sporządzania ich kopii;

3)

czasowego zajęcia urządzenia biurowego w celu przeprowadzenia badań w zakresie spełnienia

przez to urządzenie wymagań określonych w umowie.

3.

Czasowe zajęcie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, następuje nieodpłatnie.

4.

Z kontroli sporządza się protokół podpisany przez osobę przeprowadzającą kontrolę.

Protokół podpisuje także uczestnik programu, u którego przeprowadzono kontrolę, lub

osoba przez niego upoważniona.

1.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 16a ust. 1, stwierdzono, że uczestnik

programu nie wypełnia zobowiązań wynikających z umowy, Prezes UKE wydaje zalecenia

pokontrolne, w których wzywa uczestnika programu do usunięcia nieprawidłowości lub

udzielenia wyjaśnień.

2.

Usunięcie nieprawidłowości lub udzielenie wyjaśnień następuje w terminie do 30 dni

od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń pokontrolnych.

3.

Jeżeli po upływie 30 dni od dnia doręczenia uczestnikowi programu zaleceń pokontrolnych

nie zostaną usunięte nieprawidłowości lub udzielone wyjaśnienia okażą się niewystarczające,

Prezes UKE wydaje decyzję, w której nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości,

oraz może

1)

wskazać środki, jakie powinien zastosować uczestnik programu w celu usunięcia nieprawidłowości;

2)

określić termin, w którym nieprawidłowości mają być usunięte.

4.

Prezes UKE informuje niezwłocznie Komisję Europejską o wydanych zaleceniach pokontrolnych

oraz decyzji, o której mowa w ust. 3.

1.

W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe nie spełnia wymagań określonych w

umowie, za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3, pobiera

się opłaty.

2.

Opłatę za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3, ponosi uczestnik

programu, którego urządzenie biurowe nie spełnia wymagań określonych w umowie.

3.

Wysokość opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3,

ustala Prezes UKE na podstawie uzasadnionych kosztów tych badań, z uwzględnieniem

rodzaju badanego urządzenia biurowego oraz zakresu przeprowadzonych badań.

4.

Wpływy z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

5.

W przypadku stwierdzenia, że urządzenie biurowe spełnia wymagania określone w umowie,

opłaty za przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3, ponosi Skarb

Państwa.

6.

Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

Karze pieniężnej podlega ten, kto

1)

nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 4 oraz w art. 5;

2)

nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 6;

3)

uniemożliwia lub utrudnia organowi kontrolującemu przeprowadzenie kontroli, o której

mowa w art. 12;

4)

nie wykonał decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 2, w terminie określonym przez organ

kontrolujący.

2

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, kara pieniężna wynosi od jednokrotnego

do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej

za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

3

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, kara pieniężna wynosi od dwukrotnego do

dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, organ kontrolujący.

5.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, ustala się, uwzględniając w szczególności

stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków.

6.

Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu

kary pieniężnej stała się ostateczna.

7.

Należności pieniężne z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

8.

Egzekucja kary pieniężnej następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji należności pieniężnych.

9.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy

działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm..

Właściwość miejscową organu kontrolującego w sprawach, o których mowa w art. 14 ust.

2 i w art. 17, ustala się według miejsca przeprowadzenia kontroli.

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219, z późn. zm. w art. 3 w ust. 1 po pkt 1c dodaje się pkt 1d w brzmieniu

„

1d)

kontrola produktów wykorzystujących energię wprowadzanych do obrotu lub oddawanych

do użytku w zakresie wymienionym w następujących aktach delegowanych

a)

rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1059/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym

dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności

energetycznej dla zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych

(Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 1),

b)

rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1060/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym

dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności

energetycznej dla urządzeń chłodniczych dla gospodarstw domowych

(Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 17),

c)

rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1061/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym

dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności

energetycznej dla pralek dla gospodarstw domowych

(Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 47),

d)

rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 626/2011 z dnia 4 maja 2011 r. uzupełniającym

dyrektywę 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do etykiet efektywności

energetycznej dla klimatyzatorów

(Dz. Urz. UE L 178 z 06.07.2011, str. 1);

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 199 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Prezes UKE, jako organ kontrolujący w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 września 2012 r. o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu

energii przez produkty wykorzystujące energię

(Dz. U. poz. 1203), jest uprawniony do kontroli wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku produktów

wykorzystujących energię, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającym

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności

energetycznej dla telewizorów

(Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2010, str. 64).

”

;

2)

w art. 200

a)

w ust. 1 po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu

„

6b)

nieodpłatnego pobierania próbek wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku produktów,

o których mowa w art. 199 ust. 1b, oraz zatrzymania próbek do czasu prawomocnego zakończenia

postępowania;

”

,

b)

ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 5, 6, 6a i 7, dotyczą urządzeń w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej.

”

,

c)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Do pobierania i badania próbek produktów, o których mowa w art. 199 ust. 1b, stosuje

się odpowiednio przepisy art. 27-31 ustawy, o której mowa w ust. 4, oraz akty delegowane

w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 199 ust. 1b.

”

.

W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. Nr 94, poz. 551 oraz z 2012 r. poz. 951) wprowadza się następujące zmiany

1)

odnośnik do tytułu ustawy otrzymuje brzmienie

„

Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia

1)

dyrektywy 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie

efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającej

dyrektywę Rady 93/76/EWG

(Dz. Urz. UE L 114 z 27.04.2006, str. 64);

2)

art. 3 ust. 1 lit. c oraz art. 9 dyrektywy 2010/30/UE Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe

informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane

z energią

(Dz. Urz. UE L 153 z 18.06.2010, str. 1).

”

;

2)

w art. 11 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi działania informacyjno-edukacyjne o

zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię w rozumieniu ustawy z dnia 14 września 2012 r. o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu

energii przez produkty wykorzystujące energię

(Dz. U. poz. 1203).”.

”

;

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa przeznaczonych na realizację zadań z zakresu

kontroli i monitorowania systemu kontroli, na lata 2013-2022 wynosi 51 208 tys. zł,

z tym że w roku

1)

2013 - 5639 tys. zł;

2)

2014 - 4843 tys. zł;

3)

2015 - 4893 tys. zł;

4)

2016 - 4946 tys. zł;

5)

2017 - 5000 tys. zł;

6)

2018 - 5057 tys. zł;

7)

2019 - 5115 tys. zł;

8)

2020 - 5175 tys. zł;

9)

2021 - 5238 tys. zł;

10)

2022 - 5302 tys. zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany

rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący polegający na racjonalizacji

częstotliwości wykonywania czynności w ramach kontroli sprawowanej przez organy kontrolujące.

3.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest

odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest odpowiednio Prezes UOKiK lub Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Wymagania dotyczące sporządzania dokumentacji technicznej oraz stosowania etykiet

i kart dla urządzeń wykorzystujących energię, określone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy w przepisach wydanych na podstawie art. 52 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne zachowują moc do dnia wejścia w życie aktu delegowanego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 15 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia

2016 r.;

3)

art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 102 pkt 1 lit. c w zakresie art. 1 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem

22 lipca 2016 r.;

2)

art. 105 pkt 4-8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

3)

art. 107 pkt 15 w zakresie art. 158a, który wchodzi w życie z dniem 12 czerwca 2018 r.