PL
Ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze
Table of Provisions (192)
Statutory Text (192 Articles)
§ 1.
Prokuraturę stanowią Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy, pozostali zastępcy
Prokuratora Generalnego oraz prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury
i prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi
Polskiemu, zwanego dalej „Instytutem Pamięci Narodowej”.
§ 2.
Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury. Urząd Prokuratora Generalnego
sprawuje Minister Sprawiedliwości. Prokurator Generalny musi spełniać warunki określone
w art. 75 § 1 pkt 1-3 i 8.
§ 3.
Prokuratorami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy Prokuratury
Krajowej, prokuratur regionalnych, prokuratur okręgowych i prokuratur rejonowych.
§ 4.
Prokuratorami Instytutu Pamięci Narodowej są prokuratorzy Głównej Komisji Ścigania
Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, zwanej dalej „Główną Komisją”, prokuratorzy
oddziałowych komisji ścigania zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, zwanych dalej
„oddziałowymi komisjami”, prokuratorzy Biura Lustracyjnego oraz prokuratorzy oddziałowych
biur lustracyjnych.
Prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności.
§ 1.
Obowiązki określone w art. 2 Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i pozostali
zastępcy Prokuratora Generalnego oraz podlegli im prokuratorzy wykonują przez
1)
prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych oraz
sprawowanie funkcji oskarżyciela publicznego przed sądami;
2)
wytaczanie powództw w sprawach cywilnych oraz składanie wniosków i udział w postępowaniu
sądowym w sprawach cywilnych, z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, jeżeli
tego wymaga ochrona praworządności, interesu społecznego, własności lub praw obywateli;
3)
podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do prawidłowego i jednolitego
stosowania prawa w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia
oraz w innych postępowaniach przewidzianych przez ustawę;
4)
sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych
decyzji o pozbawieniu wolności;
5)
prowadzenie badań w zakresie problematyki przestępczości oraz jej zwalczania i zapobiegania
oraz współpracę z jednostkami naukowymi w zakresie prowadzenia badań dotyczących problematyki
przestępczości, jej zwalczania i zapobiegania oraz kontroli;
6)
gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie w systemach informatycznych danych, w tym
danych osobowych, pochodzących z prowadzonych lub nadzorowanych na podstawie ustawy
postępowań oraz z udziału w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia
lub innych postępowaniach przewidzianych przez ustawę, przekazywanie danych i wyników
analiz właściwym organom, w tym organom innego państwa, jeżeli przewiduje to ustawa
lub umowa międzynarodowa ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską;
7)
zaskarżanie do sądu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych oraz udział w postępowaniu
sądowym w sprawach zgodności z prawem takich decyzji;
8)
koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw lub przestępstw skarbowych,
prowadzonej przez inne organy państwowe;
9)
współdziałanie z organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi i organizacjami
społecznymi w zapobieganiu przestępczości i innym naruszeniom prawa;
10)
współpracę z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym
do realizacji jego zadań ustawowych;
11)
współpracę i udział w działaniach podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub
ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych,
w tym umów konstytuujących organizacje międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
Polską;
12)
opiniowanie projektów aktów normatywnych;
13)
współpracę z organizacjami zrzeszającymi prokuratorów lub pracowników prokuratury,
w tym współfinansowanie wspólnych projektów badawczych lub szkoleniowych;
14)
podejmowanie innych czynności określonych w ustawach.
§ 2.
W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych zadania, o których mowa w §
1, wykonują prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury pełniący
czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych, w wydziałach prokuratur okręgowych
i działach prokuratur rejonowych, właściwych w sprawach wojskowych, zwani dalej „prokuratorami
do spraw wojskowych”.
§ 3.
Prokuratorzy do spraw wojskowych wykonują również zadania w sprawach nienależących
do właściwości sądów wojskowych.
§ 4.
Prokuratorzy do spraw wojskowych będący żołnierzami zawodowymi wykonują zadania służbowe
w przypadku użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami
państwa, w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny
na podstawie przepisów niniejszej ustawy oraz innych aktów prawnych.
§ 5.
W przypadku konieczności zapewnienia odpowiedniej liczby prokuratorów do spraw wojskowych
do wykonywania zadań służbowych w warunkach, o których mowa w § 4, prokuratorzy będący
oficerami rezerwy mogą być powoływani do zawodowej służby wojskowej.
§ 6.
Rozkaz wydany w trybie art. 31 § 3 prokuratorowi będącemu żołnierzem zawodowym w zakresie
pełnionej przez niego czynnej służby wojskowej przekazuje się niezwłocznie do wiadomości
Zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych oraz kierownikowi jednostki organizacyjnej
prokuratury, w której prokurator wykonuje obowiązki służbowe.
Każdy prokurator wykonuje czynności określone w art. 3 § 1 pkt 1, chyba że w uzasadnionych
przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej prokuratury, a w stosunku do tego kierownika
- kierownik jednostki organizacyjnej wyższego stopnia, zarządzi inaczej.
Prokurator może uczestniczyć w każdym postępowaniu prowadzonym przez organy władzy
i administracji publicznej, sądy i trybunały, chyba że ustawy stanowią inaczej.
Prokurator jest obowiązany do podejmowania działań określonych w ustawach, kierując
się zasadą bezstronności i równego traktowania wszystkich obywateli.
§ 1.
Prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny, z zastrzeżeniem
§ 2-6 oraz art. 8 i art. 9.
§ 2.
Prokurator jest obowiązany wykonywać zarządzenia, wytyczne i polecenia prokuratora
przełożonego.
§ 3.
Polecenie dotyczące treści czynności procesowej prokurator przełożony wydaje na piśmie,
a na żądanie prokuratora - wraz z uzasadnieniem. W razie przeszkody w doręczeniu polecenia
w formie pisemnej dopuszczalne jest przekazanie polecenia ustnie, z tym że przełożony
jest obowiązany niezwłocznie potwierdzić je na piśmie. Polecenie włącza się do akt
podręcznych sprawy.
§ 4.
Jeżeli prokurator nie zgadza się z poleceniem dotyczącym treści czynności procesowej,
może żądać zmiany polecenia lub wyłączenia go od wykonania czynności albo od udziału
w sprawie. O wyłączeniu rozstrzyga ostatecznie prokurator bezpośrednio przełożony
nad prokuratorem, który wydał polecenie.
§ 5.
Żądanie, o którym mowa w § 4, prokurator zgłasza na piśmie wraz z uzasadnieniem przełożonemu,
który wydał polecenie.
§ 6.
W przypadku gdy w postępowaniu sądowym ujawnią się nowe okoliczności, prokurator samodzielnie
podejmuje decyzje związane z dalszym tokiem tego postępowania. Jeżeli następstwem
decyzji może być konieczność dokonania wydatku przewyższającego kwotę ustaloną przez
kierownika jednostki organizacyjnej, prokurator może podjąć decyzję po uzyskaniu zgody
kierownika jednostki organizacyjnej.
§ 7.
Prokuratorowi, który dopuścił się
1)
istotnego uchybienia w zakresie sprawności postępowania przygotowawczego - prokurator
przełożony może zwrócić uwagę na piśmie na zasadach określonych w art. 139;
2)
oczywistej obrazy przepisów prawa przy prowadzeniu sprawy - prokurator przełożony
wytyka to uchybienie na zasadach określonych w art. 140.
§ 8.
W razie stwierdzenia oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa prokurator przełożony
jest obowiązany żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko prokuratorowi,
który obrazy się dopuścił.
§ 1.
Prokurator przełożony uprawniony jest do zmiany lub uchylenia decyzji prokuratora
podległego. Zmiana lub uchylenie decyzji wymagają formy pisemnej i są włączane do
akt sprawy.
§ 2.
Zmiana lub uchylenie decyzji doręczonej stronom, ich pełnomocnikom lub obrońcom oraz
innym uprawnionym podmiotom może nastąpić wyłącznie z zachowaniem trybu i zasad określonych
w ustawie.
§ 1.
Prokurator przełożony może powierzyć podległym prokuratorom wykonywanie czynności
należących do jego zakresu działania, chyba że ustawa zastrzega określoną czynność
wyłącznie do jego właściwości.
§ 2.
Prokurator przełożony może przejmować sprawy prowadzone przez prokuratorów podległych
i wykonywać ich czynności, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Organy samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej, a także inne państwowe
jednostki organizacyjne, spółdzielnie i ich związki, organizacje zawodowe, samorządowe
i inne organizacje społeczne udzielają Prokuratorowi Generalnemu i podległym mu prokuratorom
pomocy w realizacji ich zadań.
§ 1.
Prokurator Generalny przedstawia Sejmowi i Senatowi jawną roczną informację o łącznej
liczbie osób, wobec których został skierowany wniosek o zarządzenie kontroli i utrwalania
rozmów lub wniosek o zarządzenie kontroli operacyjnej, ze wskazaniem liczby osób,
co do których
1)
sąd zarządził kontrolę i utrwalanie rozmów lub kontrolę operacyjną,
2)
sąd odmówił zarządzenia kontroli i utrwalania rozmów lub kontroli operacyjnej,
3)
wniosek o kontrolę operacyjną nie uzyskał zgody prokuratora
- z wyszczególnieniem liczby osób w wymienionych kategoriach, co do których o kontrolę
operacyjną wnioskował właściwy organ.
§ 2.
Informacja, o której mowa w § 1, powinna być przedstawiona Sejmowi i Senatowi do dnia
30 czerwca roku następnego po roku nią objętym.
§ 1.
Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy lub inni upoważnieni przez nich prokuratorzy
mogą przedstawić organom władzy publicznej, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach
także innym osobom, informacje dotyczące działalności prokuratury, w tym także informacje
dotyczące konkretnych spraw, jeżeli informacje takie mogą być istotne dla bezpieczeństwa
państwa i jego prawidłowego funkcjonowania.
§ 2.
Prokurator Generalny oraz kierownicy jednostek organizacyjnych prokuratury mogą przekazać
mediom osobiście, lub upoważnić w tym celu innego prokuratora, informacje z toczącego
się postępowania przygotowawczego lub dotyczące działalności prokuratury, z wyłączeniem
informacji niejawnych, mając na uwadze ważny interes publiczny.
§ 3.
W przypadkach wskazanych w § 1 i 2 nie jest wymagane uzyskanie zgody prowadzącego
postępowanie przygotowawcze.
§ 4.
Odpowiedzialność za wszelkie roszczenia powstałe w związku z czynnościami, o których
mowa w § 1 i 2 ponosi Skarb Państwa. Odpowiedzialność Skarbu Państwa obejmuje również
obowiązek złożenia oświadczenia o odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie oraz
obowiązek zapłacenia sumy na wskazany cel społeczny.
§ 5.
Do odpowiedzialności osób, o których mowa w § 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 119-121 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks
pracy
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem pracy”.
§ 1.
Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem
Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając
zarządzenia, wytyczne i polecenia.
§ 2.
Prokurator Generalny jest przełożonym prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury oraz prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej.
§ 3.
Kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować
upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego.
Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie.
§ 4.
W razie nieobsadzenia urzędu Prokuratora Generalnego lub jego czasowej niezdolności
do wykonywania obowiązków Prokuratora Generalnego zastępuje Prokurator Krajowy.
§ 5.
Prokurator Generalny jest administratorem danych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych
(Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 i 2281) gromadzonych i przetwarzanych w ogólnokrajowych systemach teleinformatycznych jednostek
organizacyjnych prokuratury.
§ 1.
Prokuratora Krajowego jako pierwszego zastępcę Prokuratora Generalnego oraz pozostałych
zastępców Prokuratora Generalnego powołuje spośród prokuratorów Prokuratury Krajowej
i odwołuje z pełnienia tych funkcji Prezes Rady Ministrów na wniosek Prokuratora Generalnego.
Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego powołuje
się po uzyskaniu opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a odwołuje za jego zgodą.
§ 2.
Jednym z zastępców Prokuratora Generalnego jest Zastępca Prokuratora Generalnego do
Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji.
§ 3.
Jednym z zastępców Prokuratora Generalnego jest Zastępca Prokuratora Generalnego do
Spraw Wojskowych. Kandydata na Zastępcę Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych
Prokurator Generalny uzgadnia z Ministrem Obrony Narodowej. Wniosek o odwołanie Zastępcy
Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych Prokurator Generalny uzgadnia z Ministrem
Obrony Narodowej.
§ 4.
Jednym z zastępców Prokuratora Generalnego jest Dyrektor Głównej Komisji powoływany
spośród prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej. O powołaniu i odwołaniu Dyrektora
Głównej Komisji Prokurator Generalny informuje niezwłocznie Prezesa Instytutu Pamięci
Narodowej. Dyrektor Głównej Komisji kieruje działalnością Głównej Komisji.
§ 5.
Zastępców Prokuratora Generalnego innych niż wskazani w § 2-4 powołuje się w liczbie
uwzględniającej konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań prokuratury.
§ 1.
Prokuratora regionalnego, okręgowego i rejonowego powołuje, po przedstawieniu kandydatury
właściwemu zgromadzeniu prokuratorów, i odwołuje Prokurator Generalny, na wniosek
Prokuratora Krajowego.
§ 2.
W prokuraturze okręgowej, w której utworzono wydział do spraw wojskowych, prokurator
kierujący tym wydziałem jest zastępcą prokuratora okręgowego do spraw wojskowych.
Zastępcę prokuratora okręgowego do spraw wojskowych powołuje i odwołuje Prokurator
Generalny, na wniosek Zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych, po uzgodnieniu
z Ministrem Obrony Narodowej.
§ 3.
W prokuraturze rejonowej, w której utworzono dział do spraw wojskowych, prokurator
kierujący tym działem jest zastępcą prokuratora rejonowego do spraw wojskowych. Zastępcę
prokuratora rejonowego do spraw wojskowych powołuje i odwołuje Prokurator Generalny,
na wniosek Zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych, po uzgodnieniu z
Ministrem Obrony Narodowej.
§ 4.
Do pełnienia pozostałych funkcji w prokuraturze prokuratorów powołuje i odwołuje z
tych funkcji Prokurator Krajowy lub upoważnieni przez niego kierownicy jednostek organizacyjnych
prokuratury. Do pełnienia funkcji w komórkach organizacyjnych właściwych w sprawach
wojskowych prokuratorów powołuje i odwołuje z tych funkcji Zastępca Prokuratora Generalnego
do Spraw Wojskowych lub upoważnieni przez niego kierownicy jednostek organizacyjnych
prokuratury.
Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Prokuratura Krajowa, prokuratury
regionalne, prokuratury okręgowe i prokuratury rejonowe.
§ 1.
Prokuratura Krajowa zapewnia obsługę Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego.
§ 2.
Do podstawowych zadań Prokuratury Krajowej należy również zapewnienie udziału prokuratora
w postępowaniach przed Trybunałem Konstytucyjnym, Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem
Administracyjnym, prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych, sprawowanie
nadzoru instancyjnego i służbowego nad postępowaniami prowadzonymi w prokuraturach
regionalnych, koordynacja nadzoru służbowego nad postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi
przez pozostałe jednostki organizacyjne prokuratury, prowadzenie wizytacji prokuratur
regionalnych, wykonywanie czynności w zakresie obrotu prawnego z zagranicą i prowadzenie
centralnej bazy opinii prawnych oraz bazy wytycznych i zarządzeń Prokuratora Generalnego.
§ 1.
Prokuraturą Krajową kieruje Prokurator Krajowy.
§ 2.
Prokurator Krajowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów Prokuratury Krajowej
oraz prokuratorów pozostałych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.
§ 3.
Wykonywanie kompetencji i zadań Prokuratora Krajowego, wyłącznie w zakresie kierowania
Prokuraturą Krajową, może zostać powierzone zastępcy Prokuratora Krajowego. Zastępcę
Prokuratora Krajowego powołuje i odwołuje Prokurator Generalny na wniosek Prokuratora
Krajowego.
§ 1.
W Prokuraturze Krajowej tworzy się departamenty i biura. W ramach departamentów i
biur mogą być tworzone, w zależności od potrzeb, wydziały lub inne komórki organizacyjne,
w tym zamiejscowe.
§ 2.
Jednym z departamentów w Prokuraturze Krajowej jest Departament do Spraw Przestępczości
Zorganizowanej i Korupcji, właściwy w sprawach ścigania przestępczości zorganizowanej,
najpoważniejszej przestępczości korupcyjnej oraz przestępczości o charakterze terrorystycznym.
§ 3.
Jednym z departamentów w Prokuraturze Krajowej jest Departament do Spraw Wojskowych,
właściwy w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych.
§ 4.
Samodzielną komórką organizacyjną w Prokuraturze Krajowej jest Wydział Spraw Wewnętrznych,
właściwy w sprawach postępowań przygotowawczych w sprawach najpoważniejszych przestępstw
popełnionych przez sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów i asesorów prokuratury,
a także wykonywania funkcji oskarżyciela publicznego w tych sprawach przed sądem.
Wydziałem Spraw Wewnętrznych kieruje naczelnik, który jest prokuratorem przełożonym
prokuratorów wykonujących swoje obowiązki w tym wydziale.
§ 1.
Wydziały Zamiejscowe Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji
Prokuratury Krajowej tworzy się przy prokuraturach regionalnych.
§ 2.
Obsługę finansowo-administracyjną Wydziałów Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości
Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej zapewniają właściwe prokuratury regionalne.
§ 3.
Do podstawowych zadań Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości
Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej należy prowadzenie i nadzorowanie postępowań
przygotowawczych w sprawach ścigania przestępczości zorganizowanej, najpoważniejszej
przestępczości korupcyjnej oraz przestępczości o charakterze terrorystycznym, a także
wykonywanie funkcji oskarżyciela publicznego w tych sprawach przed sądem.
§ 4.
W Wydziałach Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji
Prokuratury Krajowej mogą być tworzone działy.
§ 1.
Wydziałem Zamiejscowym Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji
Prokuratury Krajowej kieruje naczelnik.
§ 2.
Naczelnik Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej
i Korupcji Prokuratury Krajowej jest prokuratorem przełożonym prokuratorów prokuratury
regionalnej, prokuratorów prokuratur okręgowych oraz prokuratorów prokuratur rejonowych
wykonujących swoje obowiązki w tym wydziale.
§ 3.
Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji
deleguje prokuratorów do wykonywania czynności w Wydziałach Zamiejscowych Departamentu
do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej.
§ 1.
Prokuraturę regionalną tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch prokuratur
okręgowych.
§ 2.
Do podstawowych zadań prokuratury regionalnej należy zapewnienie udziału prokuratora
w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy przed sądami powszechnymi i wojewódzkimi
sądami administracyjnymi, prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w
sprawach ścigania najpoważniejszej przestępczości finansowo -gospodarczej i skarbowej oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu względem mienia o wielkiej
wartości, sprawowanie nadzoru nad postępowaniami prowadzonymi w prokuraturach okręgowych,
a także prowadzenie wizytacji prokuratur okręgowych i rejonowych.
§ 3.
Prokuraturą regionalną kieruje prokurator regionalny.
§ 4.
Prokurator regionalny jest prokuratorem przełożonym prokuratorów prokuratury regionalnej,
prokuratorów prokuratur okręgowych oraz prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze
działania prokuratury regionalnej.
§ 5.
Zastępca prokuratora regionalnego kieruje prokuraturą regionalną w zakresie ustalonym
przez prokuratora regionalnego i w tym zakresie jest prokuratorem przełożonym prokuratorów
prokuratury regionalnej, prokuratorów prokuratur okręgowych oraz prokuratorów prokuratur
rejonowych na obszarze działania prokuratury regionalnej.
§ 1.
Prokuraturę okręgową tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch prokuratur
rejonowych.
§ 2.
Do podstawowych zadań prokuratury okręgowej należy zapewnienie udziału prokuratora
w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy przed sądami powszechnymi, a w jednostkach,
w których utworzono wydziały do spraw wojskowych, także wojskowymi sądami okręgowymi,
prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o poważne przestępstwa
kryminalne, finansowe i skarbowe, a w jednostkach, w których utworzono wydziały do
spraw wojskowych, także w sprawach podlegających orzecznictwu wojskowych sądów okręgowych,
sprawowanie nadzoru nad postępowaniami prowadzonymi w prokuraturach rejonowych, a
także prowadzenie wizytacji prokuratur rejonowych.
§ 3.
Prokuraturą okręgową kieruje prokurator okręgowy.
§ 4.
Prokurator okręgowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów prokuratury okręgowej
oraz prokuratorów rejonowych i prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze działania
prokuratury okręgowej.
§ 5.
Zastępca prokuratora okręgowego kieruje prokuraturą okręgową w zakresie ustalonym
przez prokuratora okręgowego i w tym zakresie jest prokuratorem przełożonym prokuratorów
prokuratury okręgowej oraz prokuratorów rejonowych i prokuratorów prokuratur rejonowych
na obszarze działania prokuratury okręgowej.
§ 1.
Prokuraturę rejonową tworzy się dla jednej lub większej liczby gmin; w uzasadnionych
przypadkach może być utworzona więcej niż jedna prokuratura rejonowa w obrębie tej
samej gminy.
§ 2.
Do podstawowych zadań prokuratury rejonowej należy zapewnienie udziału prokuratora
w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy przed sądami powszechnymi, a w jednostkach,
w których utworzono działy do spraw wojskowych, także wojskowymi sądami garnizonowymi,
prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych, z wyłączeniem spraw wymienionych
w art. 19 § 4, art. 20 § 3, art. 22 § 2 i art. 23 § 2, a w jednostkach, w których
utworzono działy do spraw wojskowych, także w sprawach podlegających orzecznictwu
wojskowych sądów garnizonowych.
§ 3.
Prokuraturą rejonową kieruje prokurator rejonowy.
§ 4.
Prokurator rejonowy jest prokuratorem przełożonym prokuratorów wykonujących czynności
w tej jednostce.
§ 5.
Zastępca prokuratora rejonowego kieruje prokuraturą rejonową w zakresie ustalonym
przez prokuratora rejonowego i w tym zakresie jest prokuratorem przełożonym prokuratorów
wykonujących czynności w tej jednostce.
§ 1.
W prokuraturach regionalnych i okręgowych tworzy się wydziały oraz mogą być tworzone
działy, samodzielne lub wchodzące w skład wydziałów.
§ 2.
W prokuraturach rejonowych mogą być tworzone działy lub sekcje.
§ 1.
Departamentami i biurami Prokuratury Krajowej kierują dyrektorzy, wydziałami departamentów
i biur Prokuratury Krajowej oraz wydziałami w prokuraturach regionalnych i okręgowych
- naczelnicy, a działami i sekcjami w prokuraturach oraz ośrodkami zamiejscowymi prokuratur
okręgowych i rejonowych - kierownicy.
§ 2.
W prokuraturach rejonowych o obsadzie kadrowej nieprzekraczającej 6 prokuratorów komórkami
organizacyjnymi mogą kierować bezpośrednio prokurator rejonowy lub jego zastępca.
§ 3.
W zależności od potrzeb dyrektorzy departamentów i biur oraz naczelnicy wydziałów
w Prokuraturze Krajowej, w tym Wydziałów Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości
Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej, mogą mieć zastępców.
Do pełnienia funkcji w komórkach organizacyjnych do spraw wojskowych powołuje się
w pierwszej kolejności prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi lub oficerami
rezerwy.
§ 1.
Jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia jest
1)
w stosunku do prokuratury rejonowej - właściwa prokuratura okręgowa, prokuratura regionalna
oraz Prokuratura Krajowa;
2)
w stosunku do prokuratury okręgowej - właściwa prokuratura regionalna oraz Prokuratura
Krajowa;
3)
w stosunku do prokuratury regionalnej - Prokuratura Krajowa;
4)
w stosunku do oddziałowej komisji - Główna Komisja;
5)
w stosunku do oddziałowego biura lustracyjnego - Biuro Lustracyjne.
§ 2.
Jednostką organizacyjną wyższego stopnia w sprawach rozpoznawanych przez sądy wojskowe
jest
1)
w stosunku do prokuratury rejonowej - właściwa prokuratura okręgowa oraz Prokuratura
Krajowa;
2)
w stosunku do prokuratury okręgowej - Prokuratura Krajowa.
§ 3.
Jednostką organizacyjną wyższego stopnia w sprawach dotyczących ścigania przestępczości
zorganizowanej i korupcji jest w stosunku do Wydziałów Zamiejscowych Departamentu
do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej - Departament
do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji.
§ 1.
W sprawach prowadzonych w Prokuraturze Krajowej nadzór instancyjny sprawuje Prokurator
Generalny, a nadzór służbowy - Prokurator Krajowy.
§ 2.
W sprawach prowadzonych przez Wydziały Zamiejscowe Departamentu do Spraw Przestępczości
Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej nadzór instancyjny sprawuje Prokurator
Generalny, a nadzór służbowy - Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw Przestępczości
Zorganizowanej i Korupcji.
§ 3.
W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych nadzór instancyjny sprawuje
Prokurator Generalny, a nadzór służbowy - Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw
Wojskowych.
§ 4.
Prokurator Generalny może powierzyć nadzór służbowy nad poszczególnymi sprawami, o
których mowa w § 2 i 3, Prokuratorowi Krajowemu.
Prokurator Krajowy, a na obszarze swego działania również prokurator regionalny i
okręgowy, może zarządzić wizytację jednostki organizacyjnej prokuratury w celu kontroli
realizacji ustawowych zadań przez tę jednostkę w określonym zakresie.
§ 1.
Prokuratorami bezpośrednio przełożonymi są
1)
Prokurator Generalny - w stosunku do Prokuratora Krajowego i pozostałych zastępców
Prokuratora Generalnego oraz zastępcy Prokuratora Krajowego;
2)
Prokurator Krajowy - w stosunku do prokuratorów pełniących czynności w Prokuraturze
Krajowej, dyrektorów departamentów Prokuratury Krajowej oraz prokuratorów regionalnych;
3)
pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego, w zakresie zleconych czynności - w stosunku
do prokuratorów pełniących czynności w Prokuraturze Krajowej, dyrektorów departamentów
Prokuratury Krajowej oraz prokuratorów regionalnych;
4)
Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji - w stosunku
do naczelników Wydziałów Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej
i Korupcji Prokuratury Krajowej i prokuratorów pełniących czynności w tych wydziałach;
5)
prokuratorzy regionalni i prokuratorzy okręgowi oraz, w zakresie zleconych czynności,
ich zastępcy - w stosunku do prokuratorów pełniących czynności w danej jednostce oraz
w stosunku do kierowników jednostek organizacyjnych prokuratury bezpośrednio niższego
stopnia na obszarze działania danej jednostki, z zastrzeżeniem pkt 6;
6)
kierownicy ośrodków zamiejscowych prokuratur okręgowych oraz, w zakresie zleconych
czynności, ich zastępcy - w stosunku do prokuratorów pełniących czynności w danym
ośrodku oraz prokuratorów rejonowych na obszarze działania danego ośrodka zamiejscowego
prokuratury okręgowej;
7)
prokuratorzy rejonowi oraz, w zakresie zleconych czynności, ich zastępcy - w stosunku
do prokuratorów danej prokuratury rejonowej;
8)
kierownicy ośrodków zamiejscowych prokuratur rejonowych - w stosunku do prokuratorów
pełniących czynności w danym ośrodku.
§ 2.
Prokurator kierujący komórką organizacyjną w jednostce organizacyjnej prokuratury
jest zwierzchnikiem służbowym w stosunku do prokuratorów wykonujących czynności w
tej komórce.
§ 3.
W zakresie czynnej służby wojskowej prokuratorzy do spraw wojskowych będący żołnierzami
zawodowymi podlegają Ministrowi Obrony Narodowej.
§ 1.
Prokurator bezpośrednio przełożony oraz zwierzchnik służbowy zapewniają równomierne
obciążenie obowiązkami służbowymi podległych im prokuratorów.
§ 2.
W przypadku prokuratorów pełniących funkcje dopuszcza się zmniejszenie obciążenia
obowiązkami służbowymi w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 3 § 1 pkt
1, 2 i 7.
§ 1.
Prokuratorem nadrzędnym jest prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury
wyższego stopnia, a także prokurator tej jednostki lub prokurator delegowany do niej
w zakresie zleconych mu czynności.
§ 2.
W sprawach czynności prowadzonych przez prokuratora w Prokuraturze Krajowej lub w
Głównej Komisji prokuratorem nadrzędnym jest Prokurator Generalny.
§ 1.
Prawo wydawania poleceń, o których mowa w art. 7 § 2 i 3, przysługuje prokuratorom
przełożonym oraz, w zakresie zleconych czynności
1)
dyrektorom departamentów Prokuratury Krajowej - w stosunku do podległych prokuratorów
pełniących czynności w tych departamentach oraz prokuratorów regionalnych, okręgowych
i rejonowych;
2)
naczelnikom wydziałów w departamentach Prokuratury Krajowej - w stosunku do prokuratorów
pełniących czynności w tych wydziałach;
3)
naczelnikom wydziałów i kierownikom działów oraz samodzielnych działów prokuratur
regionalnych - w stosunku do prokuratorów pełniących czynności w tych wydziałach,
działach i samodzielnych działach oraz prokuratorów okręgowych i rejonowych;
4)
naczelnikom wydziałów oraz kierownikom działów, samodzielnych działów i ośrodków zamiejscowych
prokuratur okręgowych - w stosunku do prokuratorów pełniących czynności w tych wydziałach,
działach, samodzielnych działach i ośrodkach zamiejscowych oraz prokuratorów rejonowych;
5)
kierownikom ośrodków zamiejscowych prokuratur rejonowych - w stosunku do prokuratorów
pełniących czynności w tych ośrodkach.
§ 2.
Przepisy § 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zastępców dyrektorów departamentów
Prokuratury Krajowej i zastępców naczelników wydziałów w departamentach Prokuratury
Krajowej.
§ 3.
Przepisy art. 7 § 2-6 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi Wydziały Zamiejscowe
Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej,
prokuratury regionalne, okręgowe i rejonowe oraz ustala ich siedziby i obszary właściwości,
mając na względzie skuteczne zwalczanie przestępczości i zapewnienie sprawności postępowań.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia,
tworzy i znosi w prokuraturach okręgowych i rejonowych komórki organizacyjne do spraw
wojskowych oraz ustala ich siedziby i obszary właściwości, mając na względzie skuteczne
zwalczanie przestępczości, zapewnienie sprawności postępowań oraz rozmieszczenie i
strukturę jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, właściwość powszechnych
jednostek organizacyjnych prokuratury w sprawach o poszczególne rodzaje przestępstw
niezależnie od miejsca ich popełnienia oraz w sprawach cywilnych, administracyjnych,
w sprawach o wykroczenia, a także w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie
ustaw niezależnie od ogólnej właściwości powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury,
mając na względzie skuteczne zwalczanie przestępczości i zapewnienie sprawności postępowań.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może tworzyć i znosić poza siedzibą
prokuratury ośrodki zamiejscowe prokuratur regionalnych, okręgowych lub rejonowych,
mając na względzie skuteczne zwalczanie przestępczości i zapewnienie sprawności postępowań.
§ 5.
W przypadku zniesienia ośrodka zamiejscowego prokuratury regionalnej, okręgowej lub
rejonowej urzędnicy i inni pracownicy prokuratury oraz asystenci prokuratora stają
się urzędnikami i innymi pracownikami jednostki organizacyjnej prokuratury oraz asystentami
prokuratora tej jednostki organizacyjnej prokuratury, której ośrodek zamiejscowy jest
znoszony.
§ 1.
Minister Sprawiedliwości ustala, w drodze rozporządzenia, regulamin wewnętrznego urzędowania
powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury określający
1)
wewnętrzną strukturę organizacyjną i zadania komórek organizacyjnych
a)
Prokuratury Krajowej,
b)
Wydziałów Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji
Prokuratury Krajowej oraz prokuratur regionalnych,
c)
pozostałych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury,
2)
organizację pracy i sposób kierowania pracą,
3)
dysponentów środków budżetowych,
4)
formy i tryb sprawowania nadzoru służbowego, w tym poprzez wizytacje i lustracje,
5)
tryb załatwiania spraw osobowych,
6)
organizację pracy organów kolegialnych,
7)
szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w sprawach karnych,
8)
sposób realizacji zadań związanych z udziałem prokuratora w sprawach cywilnych, rodzinnych,
opiekuńczych, ze stosunku pracy oraz w sprawach o wykroczenia,
9)
szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w postępowaniu administracyjnym
i przed sądami administracyjnymi,
10)
tryb działań podejmowanych przez prokuratora w celu zapobieżenia naruszeniom prawa,
11)
sposób realizacji zadań, o których mowa w art. 3 § 4,
12)
tryb postępowania w sprawach skarg i wniosków,
13)
sposób utrzymywania kontaktów z mediami
- uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności i sprawności postępowania we wszystkich
rodzajach spraw, prowadzonych przez prokuratora lub z jego udziałem, w tym szybkość
i efektywność działania, z uwzględnieniem funkcjonalności i racjonalności działań
prokuratora, przy jednoczesnym poszanowaniu gwarantowanych ustawowo praw i wolności
podmiotów objętych działaniami prokuratury, a w zakresie spraw prowadzonych w komórkach
organizacyjnych do spraw wojskowych również specyfikę organizacji i funkcjonowania
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej opartą na służbowym podporządkowaniu.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, zakres działania sekretariatów
i innych działów administracji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury,
biorąc pod uwagę specyfikę zadań jednostek różnego stopnia i konieczność zapewnienia
racjonalności funkcjonowania prokuratury, a także potrzebę maksymalnego odciążenia
prokuratorów i innych pracowników merytorycznych od prac biurowych oraz sprawnego
przepływu informacji niezbędnych w pracy prokuratury, a w zakresie spraw prowadzonych
w komórkach organizacyjnych do spraw wojskowych również specyfikę organizacji i funkcjonowania
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej opartą na służbowym podporządkowaniu.
§ 3.
Przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio do wewnętrznego
urzędowania Głównej Komisji oraz oddziałowych komisji.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób realizacji czynności
prokuratora w ramach kontroli nad czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi określonymi
w art. 57 § 2, mając w szczególności na uwadze zapewnienie merytorycznej i efektywnej
kontroli podstaw faktycznych wnioskowanych czynności, zapewnienie legalności i prawidłowości
inicjowania i przeprowadzania tych czynności oraz konieczność poszanowania podstawowych
praw i wolności obywatelskich.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób realizacji zadań
związanych ze współpracą prokuratury z organizacjami międzynarodowymi lub ponadnarodowymi
działającymi na podstawie umów międzynarodowych, w tym umów konstytuujących organizacje
międzynarodowe ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, mając na uwadze konieczność
prawidłowej realizacji obowiązków wynikających z tych umów lub aktów prawa stanowionego
przez organizację międzynarodową powołaną do zwalczania przestępczości, w szczególności
określenia sposobu wymiany informacji między państwami członkowskimi tych organizacji
i organami tych organizacji, realizacji wniosków o pomoc prawną, ochrony przetwarzanych
danych osobowych i bezpieczeństwa przetwarzanych danych.
§ 6.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, strój urzędowy prokuratorów
biorących udział w rozprawach sądowych, uwzględniając charakter uroczysty stroju,
odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej tradycji.
§ 1.
Prokurator kierujący powszechną jednostką organizacyjną prokuratury określa strukturę
organizacyjną jednostki, uwzględniając konieczność efektywnej realizacji zadań.
§ 2.
Prokurator kierujący powszechną jednostką organizacyjną prokuratury określa szczegółowy
podział obowiązków służbowych w tej jednostce, uwzględniając konieczność zapewnienia
równomiernego obciążenia obowiązkami służbowymi oraz doświadczenie zawodowe prokuratorów
w prowadzeniu określonej kategorii spraw.
§ 1.
Prokurator Generalny i Prokurator Krajowy mogą korzystać z pomocy doradców, w tym
doradców społecznych.
§ 2.
Doradcami mogą być także prokuratorzy oraz sędziowie w stanie spoczynku. Przepisów
o sprzeciwie wobec zamiaru podjęcia dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia nie stosuje
się.
§ 1.
Prokurator kierujący powszechną jednostką organizacyjną prokuratury może powierzyć
prokuratorowi wykonującemu czynności w tej jednostce pełnienie funkcji rzecznika prasowego.
Prokurator Generalny może powierzyć prokuratorowi wykonującemu czynności w Prokuraturze
Krajowej pełnienie funkcji rzecznika prasowego Prokuratora Generalnego.
§ 2.
Do zadań rzecznika prasowego należy w szczególności
1)
przekazywanie mediom informacji z toczących się postępowań przygotowawczych i dotyczących
działalności jednostki organizacyjnej prokuratury, o których mowa w art. 12 § 2;
2)
udzielanie odpowiedzi na publikacje prasowe oraz audycje radiowe i telewizyjne, a
także materiały rozpowszechniane w innych środkach masowego przekazu, dotyczące działalności
jednostek organizacyjnych prokuratury, w tym kierowanie wniosków o opublikowanie sprostowania
oraz udzielanie odpowiedzi na krytykę i interwencję prasową.
§ 1.
Do budynków, w których mieszczą się jednostki organizacyjne prokuratury, nie wolno
wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych i innych środków niebezpiecznych.
Zakaz wnoszenia broni i amunicji nie dotyczy prokuratorów oraz osób wykonujących obowiązki
służbowe wymagające posiadania broni.
§ 2.
Prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury zarządza stosowanie środków
zapewniających bezpieczeństwo podlegających mu jednostek organizacyjnych prokuratury
oraz zapobiegających naruszaniu zakazu, o którym mowa w § 1. W takim przypadku do
ochrony tych jednostek oraz osób w nich przebywających stosuje się przepisy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1099, z 2015 r. poz. 1505 oraz z 2016 r. poz. 65).
§ 3.
Prokuratorzy kierujący jednostkami organizacyjnymi prokuratury obowiązani są zapewnić
prokuratorom oraz innym uprawnionym osobom, na czas pobytu w budynkach prokuratury,
możliwość zdeponowania broni palnej oraz amunicji w warunkach określonych odrębnymi
przepisami.
Do pojazdów jednostek organizacyjnych prokuratury oraz urzędu obsługującego Ministra
Sprawiedliwości stosuje się art. 53 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm..
§ 1.
Krajowa Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, zwana dalej „Krajową Radą
Prokuratorów”, składa się z
1)
Prokuratora Krajowego;
2)
4 przedstawicieli wybranych przez zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej, w tym
co najmniej jednego wykonującego czynności w Departamencie do Spraw Przestępczości
Zorganizowanej i Korupcji oraz jednego wykonującego czynności w Departamencie do Spraw
Wojskowych;
3)
przedstawiciela wybranego przez zebranie prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej;
4)
przedstawicieli wybranych przez zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach regionalnych
- po jednym z każdej prokuratury regionalnej;
5)
5 prokuratorów powołanych przez Prokuratora Generalnego, w tym co najmniej jednego
w stanie spoczynku.
§ 2.
Wybory prokuratorów wchodzących w skład Krajowej Rady Prokuratorów, o których mowa
w § 1 pkt 2 i 4, przeprowadza się na podstawie regulaminu uchwalonego odpowiednio
przez zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej i zgromadzenie prokuratorów w prokuraturze
regionalnej.
§ 3.
Przewodniczącym Krajowej Rady Prokuratorów jest Prokurator Generalny.
§ 4.
Krajowa Rada Prokuratorów wybiera i odwołuje ze swego grona 2 wiceprzewodniczących
i sekretarza. Wiceprzewodniczący Krajowej Rady Prokuratorów nie mogą pełnić swoich
funkcji dłużej niż przez 2 kadencje Krajowej Rady Prokuratorów.
§ 5.
Kadencja Krajowej Rady Prokuratorów trwa 2 lata.
§ 6.
Mandat wybieranego członka Krajowej Rady Prokuratorów wygasa przed upływem kadencji
w razie
1)
śmierci;
2)
zrzeczenia się mandatu;
3)
złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym
orzeczeniem sądu;
4)
odwołania przez organ, który dokonał wyboru;
5)
wygaśnięcia albo rozwiązania stosunku służbowego prokuratora.
§ 7.
Krajowa Rada Prokuratorów obraduje na posiedzeniach. Posiedzenia Krajowej Rady Prokuratorów
zwołuje Prokurator Generalny z własnej inicjatywy lub na wniosek Prokuratora Krajowego
lub jednej trzeciej liczby członków Rady.
§ 8.
Koszty działalności Krajowej Rady Prokuratorów finansowane są ze środków budżetowych
przeznaczonych dla Prokuratury Krajowej. Obsługę finansowo-administracyjną i kancelaryjną
Krajowej Rady Prokuratorów zapewnia Prokuratura Krajowa.
§ 9.
Krajowa Rada Prokuratorów działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.
§ 1.
Krajowa Rada Prokuratorów stoi na straży niezależności prokuratorów.
§ 2.
Krajowa Rada Prokuratorów wyraża opinię w sprawach podejmowanych z własnej inicjatywy
lub przedstawionych przez Prokuratora Generalnego, a w szczególności dotyczących
1)
projektów aktów normatywnych dotyczących prokuratury oraz projektów wytycznych Prokuratora
Generalnego;
2)
stanu i rozwoju kadry prokuratorskiej oraz kierunków szkolenia prokuratorów i asesorów
prokuratury;
3)
okresowych ocen realizacji zadań prokuratury;
4)
kierunków działań w celu doskonalenia kwalifikacji zawodowych prokuratorów oraz poziomu
ich pracy;
5)
kandydatów na Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury.
§ 3.
Krajowa Rada Prokuratorów ustala także ogólną liczbę członków sądów dyscyplinarnych
oraz wskazuje liczbę członków sądów dyscyplinarnych wybieranych przez zebranie prokuratorów
Prokuratury Krajowej i zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach regionalnych.
§ 4.
Krajowa Rada Prokuratorów opiniuje kandydatury członków Rady Programowej Krajowej
Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wskazywanych przez Prokuratora Generalnego.
§ 5.
Krajowa Rada Prokuratorów opiniuje wnioski o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie
stanowiska prokuratora po ukończeniu przez prokuratora 67. roku życia albo po osiągnięciu
przez niego wieku przewidzianego odpowiednio
w art. 69 § 1a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz. U. z 2015 r. poz. 133, z późn. zm..
§ 1.
W Prokuraturze Krajowej działa zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej, które składa
się z prokuratorów Prokuratury Krajowej.
§ 2.
Przewodniczącym zebrania prokuratorów Prokuratury Krajowej jest Prokurator Krajowy.
§ 3.
Zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej zwołuje Prokurator Krajowy z inicjatywy
własnej lub jednej piątej liczby prokuratorów Prokuratury Krajowej.
Zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej
1)
wysłuchuje informacji Prokuratora Krajowego o działalności Prokuratury Krajowej i
pracy prokuratorów oraz wyraża opinię w tym zakresie;
2)
wybiera przedstawicieli do Krajowej Rady Prokuratorów;
3)
wybiera członków sądów dyscyplinarnych;
4)
wyraża opinie w innych sprawach przedstawionych przez Prokuratora Krajowego.
§ 1.
W prokuraturze regionalnej działa zgromadzenie prokuratorów, które składa się z delegatów
prokuratorów prokuratury regionalnej oraz delegatów prokuratorów prokuratur okręgowych
i rejonowych działających na obszarze działania prokuratury regionalnej. Delegatów
prokuratorów prokuratury regionalnej wybiera, w liczbie równej połowie liczby prokuratorów
prokuratury regionalnej, zebranie prokuratorów prokuratury regionalnej. Delegatów
prokuratorów prokuratur okręgowych, w liczbie równej jednej trzeciej liczby prokuratorów
prokuratury regionalnej, wybierają zebrania prokuratorów prokuratur okręgowych i zebrania
prokuratorów prokuratur rejonowych. Delegatów prokuratorów prokuratur rejonowych,
w liczbie równej dwóm trzecim liczby prokuratorów prokuratury regionalnej, wybierają
zebrania prokuratorów prokuratur rejonowych. Delegatów wybiera się na okres 4 lat.
§ 2.
Jeżeli liczba delegatów prokuratorów prokuratury regionalnej, prokuratur okręgowych
lub prokuratur rejonowych, ustalona zgodnie z § 1, nie jest liczbą całkowitą, zaokrągla
się ją w górę do najbliższej liczby całkowitej.
§ 3.
Regulamin wyboru delegatów, o których mowa w § 1, ustala Prokurator Generalny.
§ 4.
Przewodniczącym zgromadzenia prokuratorów jest prokurator regionalny.
§ 5.
Posiedzenie zgromadzenia prokuratorów zwołuje prokurator regionalny z inicjatywy własnej
lub Prokuratora Krajowego, kolegium prokuratury regionalnej albo jednej piątej liczby
członków zgromadzenia.
Zgromadzenie prokuratorów
1)
wysłuchuje informacji prokuratora regionalnego o działalności prokuratur i pracy prokuratorów
oraz wyraża opinię w tym zakresie;
2)
wybiera dwie trzecie liczby członków kolegium prokuratury regionalnej;
3)
wybiera przedstawiciela do Krajowej Rady Prokuratorów;
4)
wybiera członków sądów dyscyplinarnych;
5)
rozpatruje sprawozdania z działalności kolegium prokuratury regionalnej;
6)
wyraża opinie w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora regionalnego lub
kolegium prokuratury regionalnej.
§ 1.
Kolegium prokuratury regionalnej składa się z 6 lub 9 członków, wybieranych w dwóch
trzecich przez zgromadzenie prokuratorów, a w jednej trzeciej powołanych przez prokuratora
regionalnego spośród prokuratorów prokuratury regionalnej oraz prokuratur okręgowych
i rejonowych z obszaru działania prokuratury regionalnej.
§ 2.
Przewodniczącym kolegium prokuratury regionalnej jest prokurator regionalny.
§ 3.
Liczbę członków kolegium prokuratury regionalnej określa Prokurator Generalny.
§ 4.
Kadencja kolegium prokuratury regionalnej trwa 4 lata.
§ 5.
Posiedzenia kolegium prokuratury regionalnej zwołuje prokurator regionalny z własnej
inicjatywy lub na wniosek jednej trzeciej liczby członków kolegium.
Kolegium prokuratury regionalnej
1)
rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji prokuratur;
2)
wyraża opinię o kandydatach na prokuratorów prokuratury regionalnej i okręgowej;
3)
wyraża opinię w przedmiocie odwołania prokuratora prokuratury regionalnej i okręgowej;
4)
wyraża opinie w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora regionalnego.
§ 1.
Kolegium prokuratury okręgowej składa się z 6 lub 9 członków wybieranych w dwóch trzecich
przez zebranie prokuratorów prokuratury okręgowej oraz delegatów prokuratorów prokuratur
rejonowych, a w jednej trzeciej powołanych przez prokuratora okręgowego spośród prokuratorów
prokuratury okręgowej i prokuratur rejonowych z obszaru działania prokuratury okręgowej.
§ 2.
Przewodniczącym kolegium prokuratury okręgowej jest prokurator okręgowy.
§ 3.
Liczbę członków kolegium prokuratury okręgowej oraz regulamin wyboru delegatów, o
których mowa w § 1, określa Prokurator Generalny.
§ 4.
Kadencja kolegium prokuratury okręgowej trwa 4 lata.
§ 5.
Posiedzenie kolegium prokuratury okręgowej zwołuje prokurator okręgowy z własnej inicjatywy
lub na wniosek jednej trzeciej liczby członków kolegium.
Kolegium prokuratury okręgowej
1)
rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji prokuratur;
2)
wyraża opinię o kandydatach na asesorów prokuratorskich oraz prokuratorów prokuratur
rejonowych;
3)
wyraża opinię w przedmiocie odwołania prokuratora prokuratury rejonowej;
4)
wyraża opinie w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora okręgowego.
Zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej, zgromadzenia prokuratorów oraz kolegia
prokuratur regionalnych i okręgowych działają na podstawie uchwalonych przez siebie
regulaminów.
§ 1.
Dochody i wydatki powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stanowią w budżecie
państwa odrębną część.
§ 2.
Dysponentem części budżetowej odpowiadającej powszechnym jednostkom organizacyjnym
prokuratury jest Prokurator Generalny.
Wydatki na szkolenie i doskonalenie zawodowe kadr powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury realizowane przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury pokrywane są
z budżetu państwa z części, której dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.
§ 1.
Działalność powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury w zakresie spraw podlegających
orzecznictwu sądów wojskowych, w tym uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych oraz
wynagrodzenia urzędników i innych pracowników w tych jednostkach, jest finansowana
ze środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie potrzeb obronnych Rzeczypospolitej
Polskiej w ramach części budżetowej, o której mowa w art. 53, z wyjątkiem należności
i świadczeń określonych w art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1414, z późn. zm., które są finansowane ze środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie potrzeb
obronnych Rzeczypospolitej Polskiej w ramach części budżetowej, której dysponentem
jest Minister Obrony Narodowej.
§ 2.
Kwotę wydatków na działalność, o której mowa w § 1, Minister Obrony Narodowej ustala
w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym i, na etapie opracowania projektu budżetu
państwa, przekazuje do części budżetowej, o której mowa w art. 53.
§ 3.
Świadczenia i należności związane z delegowaniem prokuratorów do spraw wojskowych
będących żołnierzami zawodowymi są pokrywane ze środków, o których mowa w § 1.
§ 1.
Prokurator, stosownie do przepisów ustaw, wszczyna i prowadzi postępowanie przygotowawcze
albo zleca wszczęcie lub prowadzenie takiego postępowania innemu uprawnionemu organowi,
a następnie wykonuje w takich sprawach czynności oskarżyciela publicznego przed sądem,
chyba że kierownik nadrzędnej jednostki organizacyjnej prokuratury zarządzi inaczej.
§ 2.
Zadania prokuratora, o których mowa w § 1, mogą być realizowane w ramach zespołu prokuratorów,
powoływanego zarządzeniem kierownika nadrzędnej jednostki organizacyjnej prokuratury.
W skład takiego zespołu mogą wchodzić prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury różnych stopni, a także funkcjonariusze innych służb państwa.
§ 3.
W toku postępowania przygotowawczego prokurator stosuje, w przypadkach przewidzianych
w ustawach, środki zapobiegawcze wobec podejrzanych.
§ 4.
Postępowanie przygotowawcze może być prowadzone w formie elektronicznej. Prokurator
może wnieść do sądu akt oskarżenia wraz z materiałami takiego postępowania przygotowawczego,
sporządzony w formie elektronicznej. Dokumenty sporządzone w formie elektronicznej
prokurator opatruje podpisem elektronicznym. Przepisy art. 68 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez inny
uprawniony do tego organ. Zarządzenia prokuratora wydane w toku postępowania przygotowawczego
są dla tego organu wiążące.
§ 2.
Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy lub upoważniony przez nich prokurator sprawuje
kontrolę nad czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi poprzez wgląd w materiały zgromadzone
w toku kontroli operacyjnej, zakupu kontrolowanego, kontrolowanego wręczenia lub przyjęcia
korzyści majątkowej albo przesyłki niejawnie nadzorowanej, w warunkach przewidzianych
dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych.
§ 3.
Prokurator Generalny może zwrócić się o przeprowadzenie czynności operacyjno-rozpoznawczych
podejmowanych przez właściwe uprawnione organy, jeżeli pozostawałyby one w bezpośrednim
związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym. Prokurator Generalny może zapoznać
się z materiałami zgromadzonymi w toku takich czynności.
§ 4.
W razie niewykonania zarządzenia, o którym mowa w § 1, lub odmowy udostępnienia materiałów,
o których mowa w § 2, na żądanie prokuratora, przełożony odpowiedzialnego funkcjonariusza
lub kierownika jednostki organizacyjnej wszczyna postępowanie służbowe lub dyscyplinarne.
§ 5.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prokurator Generalny może, na potrzeby postępowania
przygotowawczego, znieść lub zmienić klauzulę tajności nałożoną na dokument lub materiał
przez uprawniony organ w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych
(Dz. U. Nr 182, poz. 1228, z późn. zm., po uprzednim zasięgnięciu opinii tego organu i poinformowaniu o takim zamiarze Prezesa
Rady Ministrów.
§ 1.
W przypadku gdy postępowanie przygotowawcze ujawni istnienie okoliczności sprzyjających
popełnianiu przestępstw lub utrudniających ich ujawnianie, prokurator kieruje wystąpienie
do odpowiedniego organu.
§ 2.
W wystąpieniu prokurator może żądać również przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia
przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej,
materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunków pracy.
§ 3.
Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany w terminie 30 dni od dnia
otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o podjętych środkach lub zajętym stanowisku
bądź o sposobie zakończenia kontroli lub postępowania.
§ 1.
W razie umorzenia postępowania przygotowawczego prokurator może, stosownie do okoliczności,
przesłać sprawę właściwemu organowi w celu wszczęcia postępowania służbowego, dyscyplinarnego
lub o wykroczenie albo w celu rozpatrzenia sprawy przez właściwą organizację społeczną
lub zawodową.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego,
a także w razie skierowania sprawy do sądu z aktem oskarżenia.
§ 1.
Wytyczne Prokuratora Generalnego, wydane na wniosek Prokuratora Krajowego, dotyczące
metodyki prowadzenia postępowania przygotowawczego są wiążące dla wszystkich organów
uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego.
§ 2.
Ministrowie nadzorujący organy uprawnione do prowadzenia postępowania przygotowawczego
składają Prokuratorowi Generalnemu coroczne informacje o działalności tych organów
w zakresie postępowania przygotowawczego. Informację ministra Prokurator Generalny
przedkłada wraz z własną opinią Prezesowi Rady Ministrów.
§ 3.
Wojewodowie są obowiązani do składania informacji, o których mowa w § 2, prokuratorom
okręgowym, których zakres działania obejmuje obszar województwa.
§ 4.
Informacje, o których mowa w § 2 i 3, składa się do końca stycznia roku następnego
po roku nimi objętym.
§ 1.
Prokurator Generalny lub Prokurator Krajowy mogą występować do naczelnych i centralnych
organów administracji państwowej o podjęcie środków w celu usprawnienia działalności
podległych im organów w zakresie postępowania przygotowawczego.
§ 2.
Uprawnienia określone w § 1 przysługują odpowiednio prokuratorom okręgowym i rejonowym
w stosunku do wojewodów oraz organów samorządu terytorialnego.
§ 3.
Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany w terminie 30 dni od dnia
otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o podjętych środkach, o których mowa
w § 1.
W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych stosuje się odpowiednio art.
60 i art. 61.
§ 1.
Postępowania przygotowawcze są prowadzone lub nadzorowane w prokuraturach rejonowych,
prokuraturach okręgowych, prokuraturach regionalnych, Wydziałach Zamiejscowych Departamentu
do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej oraz w Wydziale
Spraw Wewnętrznych, z uwzględnieniem zakresu zadań określonych w art. 19 § 4, art.
20 § 3, art. 22 § 2, art. 23 § 2 i art. 24 § 2.
§ 2.
Postępowania przygotowawcze w sprawach o obszernym materiale dowodowym, a także zawiłych
pod względem faktycznym lub prawnym mogą być prowadzone w Prokuraturze Krajowej lub
Głównej Komisji, niezależnie od ogólnej właściwości powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury, wyłącznie w przypadku podjęcia takiej decyzji przez Prokuratora Generalnego,
który wydaje w tym celu stosowne zarządzenie.
§ 3.
Zarządzenie, o którym mowa w § 2, może obejmować także powołanie w Prokuraturze Krajowej
lub Głównej Komisji zespołu prokuratorów do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego
w określonej sprawie lub grupie spraw.
§ 4.
W skład zespołu prokuratorów, o którym mowa w § 3, mogą być powołani funkcjonariusze
innych służb państwowych, a także w charakterze doradców lub konsultantów prokuratorzy
lub sędziowie w stanie spoczynku, bez prawa wpływania na treść czynności procesowych.
Decyzję w tej sprawie podejmuje Prokurator Generalny.
§ 1.
Prokurator wykonuje czynności oskarżyciela publicznego przed wszystkimi sądami. Może
również wykonywać te czynności w sprawach wniesionych do sądu przez innych oskarżycieli.
§ 2.
W razie gdy wyniki postępowania sądowego nie potwierdzają zarzutów oskarżenia, prokurator
może cofnąć akt oskarżenia, informując o tej decyzji prokuratora bezpośrednio przełożonego.
§ 1.
Prokurator Generalny przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wnioski w
przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy.
§ 2.
W odniesieniu do wniosków w przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy wojskowe
Prokurator Generalny, realizując uprawnienie określone w § 1, może zasięgnąć opinii
Zastępcy Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych.
Prokurator wnosi środki odwoławcze i środki zaskarżenia od orzeczeń sądowych.
Udział prokuratora w postępowaniu cywilnym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia
oraz w innych postępowaniach określają ustawy.
§ 1.
Dane do składania podpisu elektronicznego na potrzeby elektronicznego postępowania
upominawczego są udzielane prokuratorom po złożeniu stosownego wniosku za pośrednictwem
odpowiednio właściwego prokuratora regionalnego lub Prokuratora Krajowego.
§ 2.
Dopuszcza się również komunikowanie się prokuratora z sądem w elektronicznym postępowaniu
upominawczym przy wykorzystaniu bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego
za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.
§ 3.
Wnioski prokuratorów o udzielenie danych wskazanych w § 1 złożone odpowiednio do właściwego
prokuratora regionalnego lub Prokuratora Krajowego będą przesyłane właściwemu sądowi
wraz z potwierdzeniem zatrudnienia prokuratora odpowiednio we właściwej podległej
prokuratorowi regionalnemu prokuraturze lub w Prokuraturze Krajowej. Osoby zamierzające
komunikować się z sądem w sposób wskazany w § 2 zawiadamiają o tym sąd za pośrednictwem
odpowiednio właściwego prokuratora regionalnego lub Prokuratora Krajowego, podając
dane do weryfikacji podpisu elektronicznego.
§ 4.
Informacje, o których mowa w § 3, odpowiednio właściwy prokurator regionalny lub Prokurator
Krajowy przesyła sądowi w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
§ 1.
Jeżeli wymaga tego ochrona praworządności, prokurator może żądać nadesłania lub przedstawienia
akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień, przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii
biegłych, a także przeprowadzać oględziny w celu wyjaśnienia sprawy.
§ 2.
Do czynności wymienionych w § 1 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2016 r. poz. 23), a w sprawach postępowania dyscyplinarnego prowadzonych przez prokuratora do spraw
wojskowych wobec żołnierzy stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej
(Dz. U. Nr 190, poz. 1474, z 2012 r. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830).
Jeżeli uchwała lub zarządzenie organu samorządu terytorialnego albo rozporządzenie
wojewody są niezgodne z prawem, prokurator zwraca się do organu, który je wydał, o
ich zmianę lub uchylenie albo kieruje wniosek o ich uchylenie do właściwego organu
nadzoru; w przypadku uchwały lub zarządzenia organu samorządu terytorialnego prokurator
może także wystąpić o stwierdzenie ich nieważności do sądu administracyjnego.
§ 1.
Jeżeli w toku działań podejmowanych przez prokuratorów ujawnione zostaną istotne okoliczności
sprzyjające popełnianiu przestępstw, Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora
Krajowego lub w szczególnie uzasadnionych przypadkach z urzędu, może wystąpić z wnioskiem
do właściwego organu o podjęcie odpowiednich działań, w tym o rozważenie zasadności
wydania lub zmiany określonych przepisów w celu przeciwdziałania przestępczości.
§ 2.
Uprawnienia określone w § 1 przysługują również prokuratorom regionalnym, okręgowym
i rejonowym w stosunku do wojewodów i terenowych organów administracji niezespolonej
oraz innych, o terenowym zakresie działania.
§ 3.
Organ, do którego zwrócił się Prokurator Generalny lub prokurator, jest obowiązany,
w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadomić Prokuratora Generalnego lub
prokuratora o podjętych środkach, o których mowa w § 1 i 2.
§ 1.
Prokurator regionalny, prokurator okręgowy lub prokurator rejonowy, z własnej inicjatywy
bądź na wniosek organów jednostek samorządu terytorialnego albo właściwego wojewody,
przedkłada im informację o stanie przestępczości i jej zwalczaniu odpowiednio w województwie,
powiecie lub gminie (mieście, dzielnicy).
§ 2.
Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych, zastępca prokuratora okręgowego
i zastępca prokuratora rejonowego, w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych,
z własnej inicjatywy bądź na wniosek Ministra Obrony Narodowej lub upoważnionych przez
niego organów przedkłada im informację o stanie przestępczości i jej zwalczaniu w
strukturach podporządkowanych tym organom.
Prokurator sprawuje, w granicach przewidzianych ustawami, nadzór nad wykonywaniem
postanowień o tymczasowym aresztowaniu i innych decyzji o pozbawieniu wolności.
§ 1.
Prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury na stanowisko prokuratorskie
powołuje Prokurator Generalny na wniosek Prokuratora Krajowego.
§ 2.
Przed powołaniem, o którym mowa w § 1, Prokurator Generalny może zasięgnąć opinii
właściwego kolegium prokuratury o kandydacie na stanowisko prokuratorskie. Właściwe
kolegium prokuratury przekazuje opinię Prokuratorowi Generalnemu w terminie 30 dni
od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie opinii. W przypadku nieprzedstawienia opinii
w tym terminie przyjmuje się, że opinia jest pozytywna.
§ 3.
O powołaniu prokuratora do spraw wojskowych będącego żołnierzem zawodowym Prokurator
Generalny informuje niezwłocznie Ministra Obrony Narodowej.
§ 1.
Na stanowisko prokuratora może być powołany ten, kto
1)
posiada wyłącznie obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich, a także nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo ścigane
z oskarżenia publicznego;
2)
jest nieskazitelnego charakteru;
3)
ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne
studia prawnicze uznane w Polsce;
4)
jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków prokuratora;
5)
ukończył 26 lat;
6)
złożył egzamin prokuratorski lub sędziowski;
7)
był zatrudniony na stanowisku asesora prokuratorskiego lub sądowego co najmniej rok
albo odbył w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury okres służby przewidziany
w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;
8)
nie pełnił służby zawodowej, nie pracował lub nie był współpracownikiem organów bezpieczeństwa
państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania
Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
(Dz. U. z 2016 r. poz. 152), ani też nie był sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu sprzeniewierzając
się niezawisłości sędziowskiej, co zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem.
§ 2.
Wymagania, o których mowa w § 1 pkt 6 i 7, nie dotyczą
1)
profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w
Polskiej Akademii Nauk oraz w instytutach naukowo-badawczych i innych placówkach naukowych;
2)
sędziów;
3)
adwokatów, radców prawnych oraz prezesa, wiceprezesa, starszego radcy i radcy Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa, którzy wykonywali ten zawód lub zajmowali takie stanowisko
przez co najmniej 3 lata.
§ 3.
Wymagania, o których mowa w § 1 pkt 7, nie dotyczą notariuszy.
§ 1.
Na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej może być powołany ten, kto spełniając
warunki do objęcia stanowiska prokuratora ma co najmniej 8-letni staż na stanowisku
prokuratora lub sędziego, w tym nie mniej niż 5-letni okres pracy na stanowisku prokuratora
prokuratury apelacyjnej, regionalnej, okręgowej lub prokuratora Instytutu Pamięci
Narodowej, sędziego sądu apelacyjnego lub sądu okręgowego bądź wojskowego sądu okręgowego
albo co najmniej przez okres 12 lat przed powołaniem wykonywał zawód adwokata, radcy
prawnego, notariusza lub zajmował stanowisko prezesa, wiceprezesa, starszego radcy
lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
§ 2.
Na stanowisko prokuratora prokuratury regionalnej może być powołany ten, kto spełniając
warunki do objęcia stanowiska prokuratora ma co najmniej 6-letni staż na stanowisku
prokuratora lub sędziego, w tym nie mniej niż 3-letni okres pracy na stanowisku prokuratora
prokuratury okręgowej lub prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej, sędziego sądu okręgowego
lub wojskowego sądu okręgowego albo co najmniej przez okres 10 lat przed powołaniem
wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza lub zajmował stanowisko prezesa,
wiceprezesa, starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
§ 3.
Na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej może być powołany ten, kto spełniając
warunki do objęcia stanowiska prokuratora ma co najmniej 3-letni okres pracy na stanowisku
prokuratora prokuratury rejonowej lub prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej, sędziego
sądu rejonowego lub wojskowego sądu garnizonowego albo co najmniej przez okres 6 lat
przed powołaniem wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza lub zajmował
stanowisko prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa.
§ 4.
Wymagany staż, o którym mowa w § 1-3, nie dotyczy osób wskazanych w art. 75 § 2 pkt
1.
§ 5.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w celu zapewnienia prawidłowej realizacji
ustawowych zadań prokuratury, Prokurator Generalny na wniosek Prokuratora Krajowego
może powołać prokuratora do pełnienia obowiązków w Prokuraturze Krajowej, w prokuraturze
regionalnej lub w prokuraturze okręgowej z pominięciem wymogów, o których mowa w §
1-3.
§ 1.
Kandydat na stanowisko prokuratorskie przedstawia
1)
informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą jego osoby;
2)
zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia
obowiązków prokuratora.
§ 2.
Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w § 1 pkt 2, oraz badanie kandydata na stanowisko
prokuratorskie odbywa się na zasadach dotyczących kandydata na stanowisko sędziowskie.
§ 3.
Kandydat na stanowisko prokuratorskie urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r. przedstawia
również oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1388), albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.
§ 4.
Przedstawianie informacji i zaświadczenia, o których mowa w § 1, nie dotyczy kandydatów
zajmujących stanowisko prokuratora oraz stanowisko sędziego.
§ 1.
Prokurator Krajowy zasięga od właściwego komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta
Stołecznego Policji informacji o każdym z kandydatów do objęcia stanowiska prokuratorskiego.
Informacje o kandydacie do objęcia stanowiska prokuratorskiego uzyskuje się i sporządza
na zasadach określonych dla informacji o kandydacie do objęcia stanowiska sędziowskiego.
Informacje uzyskuje się i sporządza na podstawie danych zawartych w policyjnych systemach
teleinformatycznych.
§ 2.
Przedstawiając informację, o której mowa w § 1, właściwy komendant Policji przekazuje
Prokuratorowi Krajowemu wszystkie zebrane materiały służące do sporządzenia informacji.
§ 3.
Prokurator Krajowy, przed rozpatrzeniem kandydatury, zawiadamia kandydata na stanowisko
prokuratorskie o treści informacji uzyskanej od właściwego komendanta Policji.
§ 1.
Prokurator Krajowy, po zasięgnięciu opinii Prokuratora Generalnego, przydziela nowe
stanowiska prokuratorskie i asesorskie poszczególnym jednostkom organizacyjnym prokuratury,
mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr prokuratury.
§ 2.
W razie zwolnienia stanowiska prokuratorskiego lub asesorskiego Prokurator Krajowy,
po zasięgnięciu opinii Prokuratora Generalnego, może, mając na względzie racjonalne
wykorzystanie kadr prokuratury
1)
przydzielić stanowisko innej jednostce organizacyjnej prokuratury;
2)
przekształcić stanowisko prokuratorskie w stanowisko asesorskie lub stanowisko asesorskie
w stanowisko prokuratorskie;
3)
znieść stanowisko.
W przypadku utworzenia lub zwolnienia stanowiska prokuratora prokuratury rejonowej
Prokurator Generalny podejmuje decyzję o wyłonieniu kandydata na pierwsze stanowisko
prokuratorskie w procedurze konkursowej, przeprowadzanej na podstawie art. 81-90,
a w szczególnie uzasadnionych przypadkach powołuje na to stanowisko kandydata wskazanego
we wniosku Prokuratora Krajowego, o którym mowa w art. 74 § 1, bez przeprowadzenia
procedury konkursowej.
§ 1.
W przypadku podjęcia decyzji o wyłonieniu kandydata na pierwsze stanowisko prokuratorskie
w procedurze konkursowej Prokurator Generalny obwieszcza o wolnym stanowisku prokuratora
prokuratury rejonowej w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
§ 2.
Każdy, kto spełnia warunki do objęcia stanowiska prokuratora prokuratury rejonowej,
może zgłosić swoją kandydaturę na jedno wolne stanowisko prokuratorskie w terminie
miesiąca od obwieszczenia, o którym mowa w § 1.
§ 3.
Kandydaturę zgłasza się prokuratorowi okręgowemu.
§ 1.
Jeżeli swoją kandydaturę zgłosiła osoba, która nie spełnia warunków do objęcia stanowiska
prokuratora, o których mowa w art. 75 § 1 pkt 3-8, zgłoszenie nastąpiło po upływie
terminu, o którym mowa w art. 81 § 2, lub nie zawiera dokumentów wymaganych zgodnie
z art. 77, prokurator okręgowy zawiadamia zgłaszającego o pozostawieniu zgłoszenia
bez rozpatrzenia, podając przyczynę. Osoba, której zgłoszenie pozostawiono bez rozpatrzenia,
może w terminie 7 dni złożyć pisemne zastrzeżenie do Prokuratora Krajowego. Jeżeli
Prokurator Krajowy nie uwzględni zastrzeżenia, niezwłocznie przedstawia je wraz ze
zgłoszeniem Prokuratorowi Generalnemu. W przedmiocie pozostawienia zgłoszenia bez
rozpatrzenia rozstrzyga Prokurator Generalny.
§ 2.
Prokurator okręgowy, po stwierdzeniu spełnienia wymogów formalnych zgłoszenia złożonego
w terminie oraz stwierdzeniu spełniania przez kandydata warunków do objęcia stanowiska
prokuratora prokuratury rejonowej, przedstawia jego kandydaturę kolegium prokuratury
okręgowej wraz z oceną kwalifikacji sporządzoną przez wizytatora prokuratury okręgowej.
§ 3.
Prokurator okręgowy przedstawia Prokuratorowi Krajowemu kandydatury pozytywnie zaopiniowane
przez kolegium prokuratury okręgowej wraz z opinią kolegium i oceną kwalifikacji sporządzoną
przez wizytatora prokuratury okręgowej.
§ 1.
Kandydat na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który zajmuje
stanowisko asesora prokuratury, do zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt 50 spraw,
w których prowadził lub nadzorował postępowanie przygotowawcze, sporządził akt oskarżenia
lub środki zaskarżenia, występował przed sądem lub składał pisma procesowe bądź wykonywał
inne czynności wymienione w art. 3 § 1, a w przypadku mniejszej liczby takich spraw
- wykaz sygnatur akt wszystkich tych spraw.
§ 2.
Kandydat na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który zajmuje
stanowisko sędziego, asesora sądowego, do zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt 50
spraw sądowych różnych kategorii, w których rozpoznawaniu brał udział, a w przypadku
mniejszej liczby takich spraw - wykaz sygnatur akt wszystkich tych spraw.
§ 3.
Kandydat na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który wykonuje
zawód adwokata lub radcy prawnego bądź zajmuje stanowisko starszego radcy lub radcy
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, do zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt 50
spraw sądowych różnych kategorii, w których występował w charakterze zastępcy procesowego,
a jeżeli występował w mniejszej liczbie spraw - wykaz sygnatur akt wszystkich tych
spraw, ze wskazaniem sądów, w których sprawy te toczyły się lub toczą, lub odpisy
wszystkich, jednak nie więcej niż 50 opinii prawnych i innych dokumentów sporządzonych
w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa; starszy radca i radca Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa dołącza ponadto opinię przełożonego.
§ 4.
Kandydat na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który wykonuje
zawód notariusza, do zgłoszenia dołącza wykaz 50 aktów notarialnych, obejmujących
różne kategorie spraw, a jeżeli sporządził mniejszą ich liczbę - wykaz wszystkich
tych aktów.
§ 5.
Kandydat na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który ma tytuł
naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych, do zgłoszenia
dołącza wykaz publikacji wraz z opiniami recenzentów, jeżeli były sporządzone, odpisy
sporządzonych opinii prawnych oraz charakterystykę osiągnięć w zakresie kształcenia
kadr lub dorobku naukowego.
§ 6.
Do kandydata na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który zajmuje
stanowisko prezesa lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, stosuje
się odpowiednio, stosownie do zawodu wykonywanego przed powołaniem na to stanowisko,
przepisy § 1-5.
§ 7.
Do kandydata na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej, który wykonywał
więcej niż jeden z zawodów wskazanych w § 1-5, stosuje się przepisy § 1-6, z tym że
łączna liczba zamieszczonych w wykazie sygnatur akt spraw lub odpisów opinii prawnych
i innych dokumentów, o których mowa w tych przepisach, nie może przekraczać 100.
§ 8.
Do zgłoszenia kandydat może dołączyć także inne dokumenty popierające jego kandydaturę,
w szczególności opinie i rekomendacje.
§ 1.
Oceny kwalifikacji na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej nie
może dokonywać wizytator będący małżonkiem, krewnym albo powinowatym kandydata lub
pozostający z kandydatem w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić
uzasadnione wątpliwości co do bezstronności wizytatora.
§ 2.
Jeżeli na jedno wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze rejonowej zgłosił się
więcej niż jeden kandydat, oceny kwalifikacji tych kandydatów dokonuje ten sam wizytator,
chyba że z uwagi na liczbę kandydatów bądź z innych ważnych przyczyn nie jest to możliwe.
Oceny kwalifikacji żadnego z kandydatów nie może dokonywać wizytator będący małżonkiem,
krewnym albo powinowatym chociażby jednego z nich lub pozostający z jednym z kandydatów
w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości
co do bezstronności wizytatora.
§ 3.
Prokurator okręgowy zapoznaje kandydata z oceną kwalifikacji. Kandydat w terminie
14 dni od dnia zapoznania się z oceną ma prawo złożyć pisemne uwagi do oceny kwalifikacji.
§ 4.
Uwagi złożone po terminie pozostawia się bez rozpatrzenia, podając przyczynę pozostawienia
złożonych uwag bez rozpatrzenia. Kandydat, którego uwagi pozostawiono bez rozpatrzenia,
może w terminie 7 dni złożyć pisemne zastrzeżenie do Prokuratora Krajowego. Jeżeli
Prokurator Krajowy nie uwzględni zastrzeżenia, przekazuje je wraz z uwagami Prokuratorowi
Generalnemu, który rozstrzyga w przedmiocie pozostawienia uwag bez rozpatrzenia.
§ 5.
Po stwierdzeniu, że uwagi wniesiono prawidłowo, prokurator okręgowy niezwłocznie zarządza
ich rozpatrzenie przez 3 wizytatorów, wyznaczonych na zasadach określonych w § 2.
W rozpatrywaniu uwag nie może brać udziału wizytator, który dokonał oceny kwalifikacji.
Wizytatorzy rozpatrują uwagi w terminie nie dłuższym niż 30 dni.
§ 6.
Wizytatorzy po rozpatrzeniu uwag podtrzymują ocenę kwalifikacji kandydata, do której
uwagi zgłoszono, albo dokonują oceny odmiennej. Stanowisko wizytatorów sporządza się
na piśmie wraz z uzasadnieniem i doręcza się kandydatowi.
§ 1.
Ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko asesora prokuratury obejmuje prawidłowość
i poziom merytoryczny, jak również efektywność wykonywania powierzonych obowiązków
służbowych, z uwzględnieniem stopnia obciążenia wykonywanymi zadaniami i ich złożoności,
a także podnoszenie kwalifikacji zawodowych i kulturę osobistą.
§ 2.
Ocena kwalifikacji, o której mowa w § 1, jest dokonywana w oparciu o badanie co najmniej
25 akt spraw różnych kategorii, wybranych losowo spośród wymienionych w wykazie, o
którym mowa w art. 83 § 1, a także na podstawie danych ewidencjonowanych w prokuraturach,
w tym na potrzeby statystyki.
§ 3.
Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpisy znajdujących
się w aktach osobowych prokuratora prawomocnych wyroków orzekających karę dyscyplinarną
lub prawomocnych decyzji o wymierzeniu kary porządkowej upomnienia, jak również odpisy
prawomocnych decyzji prokuratora przełożonego, zawierających wytknięcie uchybienia
w razie oczywistej obrazy prawa.
§ 1.
Ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko sędziego lub asesora sądowego
obejmuje analizę sprawności i efektywności w podejmowaniu czynności i kierowaniu postępowaniem,
kultury osobistej, umiejętności jasnego i kompletnego formułowania wypowiedzi przy
wydawaniu i uzasadnianiu orzeczeń oraz podnoszenia kwalifikacji zawodowych.
§ 2.
Ocena kwalifikacji, o której mowa w § 1, jest dokonywana w oparciu o badanie co najmniej
25 akt spraw różnych kategorii, wybranych losowo spośród wymienionych w wykazie, o
którym mowa w art. 83 § 2, a także na podstawie danych ewidencjonowanych w sądach,
w tym na potrzeby statystyki sądowej.
§ 3.
Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpisy znajdujących
się w aktach osobowych prawomocnych wyroków orzekających karę dyscyplinarną oraz wytknięcia
uchybień.
§ 1.
Jeżeli ze względu na szczególny zakres czynności sędziego lub asesora sądowego albo
z innych przyczyn zbadanie liczby spraw wskazanych w art. 86 § 2 nie jest możliwe,
przyjmuje się, z podaniem przyczyn, inną liczbę.
§ 2.
Wizytator dokonujący oceny kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko asesora prokuratury,
sędziego albo asesora sądowego może objąć badaniem także akta spraw nieujęte w wykazie
oraz zwracać się do prezesa sądu lub kierownika jednostki organizacyjnej prokuratury
o wskazanie sygnatur i przedstawienie akt takich spraw.
§ 1.
Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza
albo zajmującego stanowisko starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu
Państwa jest dokonywana w oparciu
o badanie poziomu merytorycznego, sprawności, rzetelności i terminowości dokonywanych
czynności bądź poziomu merytorycznego i rzetelności sporządzonych opinii prawnych
lub innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa,
a także podnoszenia kwalifikacji zawodowych i kultury urzędowania, obejmującej kulturę
osobistą oraz sposób zachowania wobec uczestników postępowania i współpracowników.
§ 2.
Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata lub radcy prawnego albo zajmującego
stanowisko starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa jest dokonywana
w oparciu o badanie co najmniej 25 akt spraw różnych kategorii lub opinii prawnych
i innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa, wybranych
losowo spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 83 § 3. Przepis art. 87
§ 1 stosuje się odpowiednio. Wizytator dokonujący oceny kwalifikacji może z urzędu
objąć badaniem także akta spraw sądowych, w których kandydat występował w charakterze
zastępcy procesowego, a których nie ujęto w wykazie, oraz zwracać się do prezesów
sądów o wskazanie sygnatur i przedstawienie akt takich spraw.
§ 3.
Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód notariusza jest dokonywana w oparciu
o badanie co najmniej 25 aktów notarialnych, obejmujących różne kategorie spraw, wybranych
losowo spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 83 § 4. Przepis art. 87
§ 1 stosuje się odpowiednio. Wizytator dokonujący oceny kwalifikacji może z urzędu
objąć badaniem także nieujęte w wykazie akty notarialne lub akta spraw sądowych, w
których rozpoznano środki odwoławcze na odmowę dokonania wpisu lub odmowę dokonania
czynności, oraz zwracać się do prezesów sądów o wskazanie sygnatur i przedstawienie
akt takich spraw.
§ 4.
Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza
dołącza się wykaz prawomocnych orzeczeń bądź decyzji o ukaraniu karą dyscyplinarną.
§ 5.
Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata lub radcy prawnego dołącza
się także wykaz ostrzeżeń udzielonych przez właściwe organy samorządu zawodowego oraz
zawiadomień o naruszeniu obowiązków procesowych dokonanych przez sąd lub prokuratora.
§ 6.
Do oceny kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko starszego radcy lub radcy Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa dołącza się protokoły okresowych ocen kwalifikacyjnych,
o których mowa w art. 42 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1150, z późn. zm., oraz odpisy prawomocnych orzeczeń o ukaraniu karą dyscyplinarną, chyba że kara została
uznana za niebyłą.
§ 7.
Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego albo notariusza
dołącza się protokoły wizytacji, kontroli lub ocen, przeprowadzonych w trybie art. 36 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze
(Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm., art. 22
(Dz. U. z 2015 r. poz. 507, z późn. zm. albo art. 44 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie
(Dz. U. z 2014 r. poz. 164, z późn. zm..
§ 8.
Ocena kwalifikacji kandydata mającego tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy
doktora habilitowanego nauk prawnych jest dokonywana z uwzględnieniem osiągnięć naukowych,
rodzaju i jakości publikacji, opinii recenzentów, jakości i rzetelności opinii prawnych
bądź innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa.
§ 9.
Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 8, dołącza się odpisy prawomocnych
orzeczeń o udzieleniu kary dyscyplinarnej, chyba że kara uległa zatarciu.
Do oceny kandydata, który zajmuje stanowisko prezesa lub wiceprezesa Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa, stosuje się odpowiednio, stosownie do zawodu wykonywanego
przed powołaniem na to stanowisko, przepisy art. 85-88.
§ 1.
Przy ocenie kwalifikacji kandydata na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze
rejonowej uwzględnia się predyspozycje osobowościowe kandydata do zawodu prokuratora,
w tym umiejętność podejmowania decyzji i współpracy, odporność na stres oraz przestrzeganie
zasad etyki wykonywanego zawodu.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób
dokonywania oceny kwalifikacji kandydata na wolne stanowisko prokuratorskie w prokuraturze
rejonowej, mając na uwadze konieczność zachowania metodyki uwzględniającej specyfikę
wykonywanego przez kandydata zawodu lub zajmowanego stanowiska oraz potrzebę jej dostosowania
do zakresu badań i kryteriów wskazanych w ustawie.
§ 1.
Stosunek służbowy prokuratora nawiązuje się z chwilą doręczenia zawiadomienia o powołaniu.
§ 2.
Prokurator powinien zgłosić się w celu objęcia stanowiska w ciągu 14 dni od dnia otrzymania
zawiadomienia o powołaniu, jeżeli nie oznaczono innego terminu.
§ 3.
W razie nieusprawiedliwionego nieobjęcia stanowiska w terminie określonym w § 2, powołanie
traci moc; okoliczność tę stwierdza Prokurator Generalny.
§ 1.
Przy powołaniu prokurator składa ślubowanie wobec Prokuratora Generalnego według następującej
roty
„Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku prokuratora służyć wiernie Rzeczypospolitej
Polskiej, stać na straży prawa i strzec praworządności, obowiązki mojego urzędu wypełniać
sumiennie, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami
godności i uczciwości”; składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż
Bóg”.
§ 2.
Prokurator powołany na kolejne stanowisko prokuratorskie ślubowania nie składa.
§ 1.
Prokurator Generalny może, na wniosek Prokuratora Krajowego, odwołać prokuratora powszechnej
jednostki organizacyjnej prokuratury lub prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej,
jeżeli prokurator, pomimo dwukrotnego ukarania przez sąd dyscyplinarny karą dyscyplinarną
inną niż upomnienie, popełnił przewinienie służbowe, w tym dopuścił się oczywistej
obrazy przepisów prawa lub uchybił godności urzędu prokuratora; przed podjęciem decyzji
o odwołaniu Prokurator Generalny wysłuchuje wyjaśnień prokuratora, chyba że nie jest
to możliwe, oraz zasięga opinii zebrania prokuratorów Prokuratury Krajowej lub właściwego
zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze regionalnej.
§ 2.
Prokurator Generalny odwołuje prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury,
który zrzekł się stanowiska prokuratora lub nie spełnia wymogów, o których mowa w
art. 75 § 1 pkt 8.
§ 3.
Stosunek służbowy prokuratora wygasa po upływie 3 miesięcy od dnia doręczenia zawiadomienia
o odwołaniu, chyba że na wniosek zainteresowanego prokuratora określono krótszy termin.
§ 4.
Prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby prokuratorskiej oraz
prawomocne orzeczenie sądu skazujące prokuratora za umyślne przestępstwo ścigane z
oskarżenia publicznego lub orzekające wobec prokuratora środek karny pozbawienia praw
publicznych, zakazu zajmowania stanowiska prokuratora, degradacji lub wydalenia z
zawodowej służby wojskowej powoduje z mocy prawa utratę stanowiska prokuratora; stosunek
służbowy prokuratora wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 5.
W przypadku uchylenia orzeczenia sądu dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby prokuratorskiej
w wyniku kasacji prokuratora powołuje się do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku
z zachowaniem ciągłości stosunku służbowego i z prawem do wynagrodzenia za okres faktycznego
pozostawania poza służbą.
§ 6.
Stosunek służbowy prokuratora wygasa z dniem utraty przez niego obywatelstwa polskiego
lub uzyskania obywatelstwa innego państwa.
§ 1.
Przeniesienie prokuratora na inne miejsce służbowe może nastąpić tylko za jego zgodą.
§ 2.
Zgoda prokuratora na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana w przypadkach
1)
zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji prokuratury lub zniesienia danej
jednostki organizacyjnej prokuratury albo przeniesienia jej siedziby;
2)
przeniesienia w wyniku kary dyscyplinarnej;
3)
zniesienia lub zmniejszenia liczby stanowisk prokuratora w wydziale lub dziale właściwym
w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, w którym prokurator do spraw
wojskowych pełnił służbę.
§ 3.
Przeniesienia, o którym mowa w § 1 i 2, dokonuje Prokurator Krajowy.
W przypadku przeniesienia prokuratora na inne miejsce służbowe prokuratorowi nie przysługuje
ekwiwalent pieniężny za dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Prokurator zachowuje
prawo do wykorzystania tego urlopu w czasie pełnienia służby w miejscu, do którego
przeniesienie nastąpiło.
§ 1.
Prokurator jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem prokuratorskim.
§ 2.
Prokurator powinien w służbie i poza służbą strzec powagi sprawowanego urzędu i unikać
wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności prokuratora lub osłabiać zaufanie
do jego bezstronności.
§ 1.
W okresie zajmowania stanowiska prokurator nie może należeć do partii politycznej
ani brać udziału w żadnej działalności politycznej.
§ 2.
Prokuratorowi ubiegającemu się o urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, mandat
posła, senatora albo radnego lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) udziela się
urlopu bezpłatnego na czas kampanii wyborczej. Nie dotyczy to prokuratora w stanie
spoczynku.
§ 3.
Prokurator może działać w organizacjach zrzeszających prokuratorów lub pracowników
prokuratury, a o ile nie uchybia to godności urzędu prokuratora w innych organizacjach
prowadzących działalność społeczną, działających na podstawie innych ustaw.
Prokurator jest obowiązany stale podnosić kwalifikacje zawodowe, w tym uczestniczyć
w szkoleniach i innych formach doskonalenia zawodowego.
Czas pracy prokuratora jest określony wymiarem jego zadań.
§ 1.
Prokurator otrzymuje legitymację służbową, określającą zajmowane przez niego stanowisko
służbowe.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do prokuratora w stanie spoczynku.
§ 3.
Prokurator Generalny określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji służbowej prokuratora.
§ 1.
W sprawach o roszczenia ze stosunku służbowego prokuratorowi przysługuje droga postępowania
przed sądem właściwym dla spraw pracowniczych.
§ 2.
Żądania i zażalenia związane ze swoim stanowiskiem służbowym prokurator powinien wnosić
w pierwszej kolejności w drodze służbowej.
§ 3.
Prokurator powinien niezwłocznie zawiadomić przełożonego o toczącym się postępowaniu
sądowym, w którym występuje w charakterze strony lub uczestnika postępowania.
§ 1.
Prokurator jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których w postępowaniu
przygotowawczym, a także poza jawną rozprawą sądową, powziął wiadomość ze względu
na swoje stanowisko prokuratora.
§ 2.
Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po ustaniu stosunku służbowego.
§ 3.
Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy prokurator składa zeznania jako świadek
w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża
dobru Państwa albo takiemu ważnemu interesowi prywatnemu, który nie jest sprzeczny
z celami wymiaru sprawiedliwości. W takich przypadkach od obowiązku zachowania tajemnicy
może zwolnić prokuratora Prokurator Krajowy, a Prokuratora Krajowego - Prokurator
Generalny.
§ 1.
Prokurator nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia
na stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w łącznym wymiarze nieprzekraczającym
pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach, jeżeli
wykonywanie tego zatrudnienia nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.
§ 2.
Prokuratorowi nie wolno także podejmować innego zajęcia ani sposobu zarobkowania,
które by przeszkadzało w pełnieniu obowiązków prokuratora, mogło osłabiać zaufanie
do jego bezstronności lub przynieść ujmę godności urzędu prokuratora.
§ 3.
Prokurator nie może
1)
być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;
2)
być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;
3)
być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą;
4)
posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające
więcej niż 10% kapitału zakładowego;
5)
prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,
a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem bądź pełnomocnikiem
w prowadzeniu takiej działalności.
§ 4.
O zamiarze podjęcia dodatkowego zatrudnienia, a także o podjęciu innego zajęcia lub
sposobu zarobkowania, prokuratorzy prokuratury rejonowej i prokuratorzy prokuratury
okręgowej zawiadamiają właściwego prokuratora okręgowego, prokuratorzy prokuratury
regionalnej - właściwego prokuratora regionalnego, prokuratorzy Prokuratury Krajowej,
prokuratorzy regionalni i prokuratorzy okręgowi - Prokuratora Krajowego, a Prokurator
Krajowy oraz pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego - Prokuratora Generalnego.
§ 5.
Zawiadomienie, o którym mowa w § 4, prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej składają
1)
Dyrektorowi Głównej Komisji - prokuratorzy oddziałowych komisji;
2)
Dyrektorowi Biura Lustracyjnego - prokuratorzy oddziałowych biur lustracyjnych;
3)
Prokuratorowi Krajowemu - Dyrektor Głównej Komisji, prokuratorzy Głównej Komisji i
naczelnicy oddziałowych komisji, Dyrektor Biura Lustracyjnego, prokuratorzy Biura
Lustracyjnego i naczelnicy oddziałowych biur lustracyjnych.
§ 6.
Prokurator, do którego kierowane jest zawiadomienie, o którym mowa w § 4, w terminie
14 dni od dnia jego otrzymania zgłasza sprzeciw wobec podjęcia lub kontynuowania przez
prokuratora dodatkowego zatrudnienia, innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, jeżeli
uzna, że przeszkadza ono w pełnieniu obowiązków służbowych prokuratora, przynosi ujmę
godności sprawowanego urzędu lub osłabia zaufanie do bezstronności prokuratora.
§ 7.
Przepisy § 1-6 stosuje się do prokuratorów w stanie spoczynku.
§ 1.
Prokuratorzy są obowiązani do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie
o stanie majątkowym dotyczy majątku osobistego oraz objętego małżeńską wspólnością
majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w szczególności informacje o posiadanych
zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego,
a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, jednostki
samorządu terytorialnego, ich związku, państwowej lub samorządowej osoby prawnej mieniu,
które podlegało zbyciu w drodze przetargu.
§ 2.
Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się w dwóch egzemplarzach.
§ 3.
Oświadczenie, o którym mowa w § 1, prokuratorzy składają odpowiednio właściwemu prokuratorowi
regionalnemu, prokuratorowi okręgowemu, naczelnikowi oddziałowej komisji lub naczelnikowi
oddziałowego biura lustracyjnego, który dokonuje analizy danych zawartych w oświadczeniach
w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.
§ 4.
Zastępcy Prokuratora Generalnego, Dyrektor Głównej Komisji, Dyrektor Biura Lustracyjnego,
prokuratorzy Prokuratury Krajowej, prokuratorzy Głównej Komisji, prokuratorzy Biura
Lustracyjnego, prokuratorzy regionalni, prokuratorzy Wydziałów Zamiejscowych Departamentu
do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej, prokuratorzy
okręgowi oraz naczelnicy oddziałowych komisji i naczelnicy oddziałowych biur lustracyjnych
oświadczenie, o którym mowa w § 1, składają Prokuratorowi Generalnemu, który dokonuje
analizy danych zawartych w oświadczeniach w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.
§ 5.
Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się przed objęciem stanowiska, a następnie
co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, a także
w dniu opuszczenia stanowiska prokuratora.
§ 6.
Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej
za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia
w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za
złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego
do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
§ 7.
Informacje zawarte w oświadczeniu są jawne, także co do imienia i nazwiska, z wyjątkiem
danych adresowych, informacji o miejscu położenia nieruchomości, a także informacji
umożliwiających identyfikację ruchomości prokuratora lub asesora prokuratury. Na wniosek
prokuratora, który złożył oświadczenie, prokurator przełożony może podjąć decyzję
o objęciu informacji zawartych w oświadczeniu ochroną przewidzianą dla informacji
niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”, określoną w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, jeżeli ujawnienie tych informacji mogłoby powodować zagrożenie dla prokuratora lub
osób dla niego najbliższych. Oświadczenie przechowuje się przez okres 6 lat.
§ 8.
Jeden egzemplarz oświadczenia prokurator uprawniony do odebrania oświadczenia przekazuje
do urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania prokuratora. Właściwy
urząd skarbowy jest uprawniony do analizy danych zawartych w oświadczeniu, w tym również
do porównania jego treści z treścią uprzednio złożonych oświadczeń oraz rocznych zeznań
podatkowych (PIT). Jeżeli wynik analizy budzi uzasadnione wątpliwości co do legalności
pochodzenia majątku ujawnionego w oświadczeniu, urząd skarbowy kieruje sprawę do właściwego
postępowania.
§ 9.
Oświadczenia majątkowego nie składa prokurator w stanie spoczynku, z wyjątkiem prokuratora
będącego doradcą Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego.
Do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym stosuje się odpowiednio formularz określony
przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności
gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne
(Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584, z późn. zm. dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy.
§ 1.
Prokurator Generalny może delegować prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej
prokuratury do Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki organizacyjnej podległej
Ministrowi Sprawiedliwości, zgodnie z kwalifikacjami prokuratora. Delegowanie na okres
dłuższy niż 6 miesięcy w ciągu roku może nastąpić tylko za zgodą prokuratora.
§ 2.
Prokurator Generalny lub Prokurator Krajowy może delegować prokuratora powszechnej
jednostki organizacyjnej prokuratury do innej jednostki organizacyjnej prokuratury.
Delegowanie na okres dłuższy niż 6 miesięcy w ciągu roku może nastąpić tylko za zgodą
prokuratora.
§ 3.
W uzasadnionych przypadkach, z uwagi na potrzeby kadrowe powszechnych jednostek organizacyjnych
prokuratury, Prokurator Generalny lub Prokurator Krajowy może delegować prokuratora
bez jego zgody na okres 12 miesięcy w ciągu roku do prokuratury mającej siedzibę w
miejscowości, w której zamieszkuje delegowany, lub do prokuratury w miejscowości,
w której znajduje się prokuratura będąca miejscem zatrudnienia delegowanego.
§ 4.
O delegowaniu prokuratora do spraw wojskowych, będącego żołnierzem zawodowym, Prokurator
Generalny lub Prokurator Krajowy niezwłocznie informuje Ministra Obrony Narodowej.
§ 5.
Do Ministerstwa Sprawiedliwości albo Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury może
być delegowany jedynie prokurator wyróżniający się wysokim poziomem wiedzy prawniczej
oraz wykazujący znajomość problematyki w zakresie powierzanych mu obowiązków.
§ 6.
Delegowanie na okres do 2 miesięcy w ciągu roku może zarządzić również prokurator
regionalny lub okręgowy.
§ 7.
Prokurator Generalny może delegować prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej
prokuratury, a prokuratora do spraw wojskowych, będącego żołnierzem zawodowym, w porozumieniu
z Ministrem Obrony Narodowej, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków lub pełnienia
określonej funkcji poza granicami państwa w ramach działań podejmowanych przez organizacje
międzynarodowe lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie
umów międzynarodowych, w tym umów konstytuujących organizacje międzynarodowe, ratyfikowanych
przez Rzeczpospolitą Polską, zgodnie z kwalifikacjami prokuratora, na czas określony,
nie dłuższy niż 4 lata, z możliwością ponownego delegowania na kolejny okres, nieprzekraczający
4 lat.
§ 8.
Do okresu delegowania, o którym mowa w § 1-3, nie wlicza się okresu, w którym prokurator
delegowany nie pełnił obowiązków służbowych z powodu choroby.
§ 1.
Prokurator delegowany na podstawie art. 106 § 1 na czas nieokreślony lub delegowany
na podstawie art. 106 § 7 na okres dłuższy niż rok może być odwołany z delegacji,
lub z niej ustąpić za 3-miesięcznym uprzedzeniem. Prokurator delegowany na podstawie
art. 106 § 7 na okres nie dłuższy niż rok może ustąpić z delegacji za miesięcznym
uprzedzeniem.
§ 2.
Prokurator Generalny odwołuje prokuratora delegowanego na podstawie art. 106 § 7 z
delegacji przed upływem wyznaczonego terminu, w przypadku
1)
gdy stan zdrowia tego prokuratora uniemożliwia dalsze pełnienie obowiązków lub sprawowanie
funkcji;
2)
złożenia wniosku przez uprawniony organ organizacji lub zespołu, o których mowa w
art. 106 § 7;
3)
gdy dalsza delegacja staje się bezprzedmiotowa;
4)
zaistnienia innej niż określone w pkt 1-3 ważnej przyczyny, jeżeli dalsza delegacja
tego prokuratora nie gwarantuje należytego wykonywania przez niego powierzonych mu
obowiązków lub sprawowania przez niego funkcji.
§ 1.
Prokurator delegowany do innej jednostki organizacyjnej prokuratury, z wyjątkiem Prokuratury
Krajowej, po 6 miesiącach delegowania uzyskuje na pozostały okres delegacji prawo
do wynagrodzenia zasadniczego w stawce podstawowej, przewidzianego dla prokuratora
tej jednostki, a jeżeli na zajmowanym stanowisku otrzymywał już wynagrodzenie w tej
lub wyższej stawce, uzyskuje prawo do wynagrodzenia w stawce bezpośrednio wyższej.
§ 2.
Po 3 miesiącach delegowania do czynności prokuratorskich w Departamencie do Spraw
Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji oraz w Wydziale Spraw Wewnętrznych, na pozostały
okres delegacji prokuratorowi prokuratury regionalnej przysługuje wynagrodzenie w
stawce podstawowej, takie jak prokuratorowi Prokuratury Krajowej, a prokuratorowi
prokuratury okręgowej i rejonowej - takie jak prokuratorowi prokuratury regionalnej,
chyba że dotychczasowe wynagrodzenie jest wyższe od przysługującego w Prokuraturze
Krajowej.
§ 1.
Jeżeli delegowanie następuje do innej miejscowości niż miejscowość będąca siedzibą
jednostki organizacyjnej prokuratury, w której prokurator pełni służbę, niebędącej
miejscem jego stałego zamieszkania, prokuratorowi delegowanemu w okresie delegowania,
jako pracownikowi w podróży służbowej, przysługują następujące należności, rekompensujące
niedogodności wynikające z delegowania poza stałe miejsce pełnienia służby
1)
prawo do nieodpłatnego zakwaterowania w warunkach odpowiadających godności urzędu
albo zwrot kosztów zamieszkania w miejscu delegowania w jednej z następujących form
a)
zwrotu kosztów faktycznie poniesionych - w wysokości określonej w fakturze,
b)
miesięcznego ryczałtu - w kwocie nie wyższej niż 80% kwoty bazowej, będącej podstawą
ustalania wynagrodzenia zasadniczego prokuratora;
2)
zwrot kosztów pierwszego przejazdu z miejsca stałego zamieszkania do miejsca delegowania,
zwrot kosztów ostatniego przejazdu z miejsca delegowania do miejsca stałego zamieszkania
oraz zwrot kosztów przejazdów odbywanych nie częściej niż raz w tygodniu do miejsca
stałego zamieszkania i z powrotem - w wysokości nie większej niż równowartość ceny
przejazdu środkami komunikacji kolejowej, z uwzględnieniem przysługującej prokuratorowi
delegowanemu ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z jakiego tytułu ulga
ta przysługuje;
3)
ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej, o którym mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 77;
4)
diety, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 77;
5)
zwrot kosztów poniesionych z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika
do celów służbowych, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.;
6)
zwrot kosztów codziennych dojazdów do miejscowości delegowania, o których mowa w §
3.
§ 2.
Świadczenia i należności, o których mowa w § 1 pkt 1 i 2, nie przysługują, w przypadkach,
gdy odległość od miejscowości, w której prokurator delegowany ma miejsce stałego zamieszkania,
do miejscowości delegowania nie przekracza 60 kilometrów, chyba że organ powołany
do kierowania jednostką, do której delegowanie następuje, na wniosek prokuratora delegowanego
uzna, że nie jest celowy codzienny dojazd prokuratora delegowanego do miejscowości
delegowania.
§ 3.
Prokurator delegowany, o którym mowa w § 2, któremu nie przysługują świadczenia i
należności, o których mowa w § 1 pkt 1 i 2, ma prawo do zwrotu kosztów codziennych
dojazdów do miejscowości delegowania w wysokości nie wyższej niż równowartość ceny
przejazdu środkami komunikacji kolejowej lub innym środkiem komunikacji publicznej,
z uwzględnieniem przysługującej prokuratorowi delegowanemu ulgi na dany środek transportu
bez względu na to, z jakiego tytułu ulga ta przysługuje.
§ 4.
Do prokuratora Prokuratury Krajowej stosuje się przepisy § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2.
§ 1.
Prokuratorowi delegowanemu do Ministerstwa Sprawiedliwości mogą być powierzone obowiązki
na stanowiskach urzędniczych.
§ 2.
Obowiązki, o których mowa w § 1, mogą być powierzone prokuratorowi delegowanemu do
Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury.
§ 1.
Prokurator delegowany do Ministerstwa Sprawiedliwości, Krajowej Szkoły Sądownictwa
i Prokuratury lub Prokuratury Krajowej ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego
mu na zajmowanym stanowisku prokuratorskim oraz dodatku za długoletnią pracę. W okresie
delegowania prokurator otrzymuje dodatek funkcyjny.
§ 2.
W okresie delegowania, ze względu na charakter pracy i zakres wykonywanych zadań,
prokuratorowi delegowanemu do Ministerstwa Sprawiedliwości może być przyznany przez
Prokuratora Generalnego, a prokuratorowi delegowanemu w pozostałym zakresie - przez
Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego, dodatek specjalny w kwocie nieprzekraczającej
40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Dodatek przyznaje się
na czas określony, a w uzasadnionych przypadkach - także na czas nieokreślony. Dodatek
specjalny nie przysługuje prokuratorowi prokuratury regionalnej delegowanemu do Departamentu
do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji. Łączna kwota wynagrodzenia zasadniczego
i dodatku specjalnego prokuratora prokuratury okręgowej i prokuratora prokuratury
rejonowej delegowanego do Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji
nie może przekraczać wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury regionalnej
delegowanego do tego departamentu.
§ 3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek, o którym mowa w § 2, może przekraczać
wysokość w nim określoną.
§ 4.
Dodatek, o którym mowa w § 2, może być przyznany prokuratorowi Prokuratury Krajowej.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb delegowania prokuratorów
do Ministerstwa Sprawiedliwości, Prokuratury Krajowej oraz Krajowej Szkoły Sądownictwa
i Prokuratury, tryb i sposób realizacji prawa do nieodpłatnego zakwaterowania i zwrotu
kosztów zamieszkania w miejscu delegowania, w tym maksymalną wysokość zwrotu kosztów
faktycznie poniesionych oraz wysokość miesięcznego ryczałtu, przy uwzględnieniu możliwości
zróżnicowania jego wysokości w zależności od miejscowości delegowania, a także tryb
i sposób realizacji świadczeń, o których mowa w art. 109 § 1 pkt 2-6, mając na względzie
sprawność procedury delegowania oraz konieczność zapewnienia warunków do prawidłowego
wykonywania obowiązków i powierzonej prokuratorowi funkcji, jak również konieczność
zwrotu wydatków poniesionych przez prokuratora, przy uwzględnieniu przeciętnych kosztów
zakwaterowania i utrzymania się.
§ 1.
Prokurator delegowany na podstawie art. 106 § 7 ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego
albo uposażenia, przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratora oraz dodatku
za długoletnią pracę, a także do świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy
pracy i chorób zawodowych, jeżeli zdarzenie powodujące powstanie prawa do tych świadczeń
zaistniało w czasie pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa. W okresie
delegowania prokurator może otrzymać dodatek funkcyjny.
§ 2.
Prokuratorowi delegowanemu na podstawie art. 106 § 7 w czasie pełnienia obowiązków
lub funkcji poza granicami państwa przysługują, wypłacane w walucie polskiej lub obcej
1)
dodatek zagraniczny na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z pełnieniem obowiązków
lub funkcji poza granicami państwa, ustalany odpowiednio do warunków i zakresu ich
pełnienia;
2)
w przypadku powierzenia pełnienia obowiązków lub funkcji powodujących zmianę miejsca
pobytu trwającą co najmniej rok
a)
jednorazowy dodatek adaptacyjny,
b)
pokrycie kosztów podróży przesiedleniowej prokuratora delegowanego i każdego przenoszącego
się z nim członka rodziny, w tym przewozu ich mienia, niezależnie od terminów ich
faktycznego przesiedlenia,
c)
pokrycie, raz na 2 lata, kosztów przejazdu prokuratora delegowanego oraz członków
jego rodziny przebywających z nim na stałe poza granicami państwa, z miejsca delegacji
do miejsca stałego zamieszkania na urlop wypoczynkowy i z powrotem;
3)
zwrot kosztów podróży w związku z rozpoczęciem i zakończeniem pełnienia obowiązków
lub funkcji poza granicami państwa, podróży służbowej na terytorium obcego państwa
poza miejscem delegowania, przejazdu z miejsca delegowania do kraju i z powrotem w
uzasadnionych przypadkach służbowych lub losowych;
4)
zwrot kosztów leczenia, gdy delegacja następuje do państwa niebędącego członkiem Unii
Europejskiej;
5)
pokrycie kosztów zamieszkania w miejscu delegacji do wysokości udokumentowanych wydatków,
nieprzekraczających wysokości ustalonego limitu.
§ 3.
Sumę należności, o których mowa w § 2, zmniejsza się o kwotę środków pieniężnych otrzymanych
przez prokuratora delegowanego od strony zagranicznej na pokrycie kosztów związanych
z wykonywaniem przez niego obowiązków lub funkcji poza granicami państwa. Należności
te nie przysługują, jeżeli prokurator delegowany nie ponosi kosztów, na pokrycie których
są one przeznaczone.
§ 4.
Wydatki związane z delegowaniem mogą być również pokrywane w całości lub w części
ze środków przeznaczonych na ten cel przez organizację międzynarodową, którymi dysponowanie
powierzono odpowiednio Ministrowi Sprawiedliwości lub Ministrowi Obrony Narodowej.
§ 5.
Do wydatków związanych z delegowaniem nie zalicza się wynagrodzenia zasadniczego albo
uposażenia prokuratora oraz dodatku za długoletnią pracę przysługujących na zajmowanym
stanowisku prokuratora, do których prokurator zachowuje prawo w czasie delegacji do
pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa.
§ 6.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze
rozporządzenia, tryb, warunki przyznawania i wypłaty oraz wysokość należności, o których
mowa w § 2, limity, do których wysokości podlegają zwrotowi koszty zamieszkania, oraz
walutę, w której należności takie są wypłacane, uwzględniając zakres ich przyznawania
zależnie od miejsca pełnienia obowiązków i powierzonej prokuratorowi funkcji, a także
potrzebę zapewnienia warunków do prawidłowego ich wykonywania oraz konieczność pokrycia
zwiększonych kosztów związanych
z wykonywaniem tych obowiązków lub funkcji poza granicami państwa i z sytuacjami szczególnymi,
w tym zdarzeniami losowymi, przy uwzględnieniu przeciętnych kosztów zakwaterowania
i utrzymania się za granicą.
Prokuratorowi delegowanemu do wykonywania czynności służbowych w innej miejscowości
niż miejscowość będąca siedzibą jednostki organizacyjnej prokuratury, w której prokurator
pełni służbę, lub miejscowość delegowania, przysługują należności określone w przepisach
wydanych na podstawie art. 77.
§ 1.
W okresie nieobecności w pracy z powodu choroby prokurator otrzymuje 80% wynagrodzenia,
nie dłużej jednak niż przez okres roku.
§ 2.
Jeżeli nieobecność prokuratora w pracy nastąpiła z powodu
1)
wypadku przy pracy albo w drodze do pracy lub z pracy,
2)
choroby przypadającej w okresie ciąży,
3)
choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania
czynności prokuratora,
4)
choroby spowodowanej przez inną osobę w wyniku popełnienia przez nią umyślnego czynu
zabronionego, w związku z wykonywaniem czynności prokuratora, stwierdzonego orzeczeniem
wydanym przez uprawniony organ,
5)
poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców
komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i
narządów
- prokurator zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia.
§ 3.
W razie ujawnienia u prokuratora choroby, co do której zachodzi podejrzenie, że powstała
w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania czynności prokuratora,
prokurator bezpośrednio przełożony kieruje prokuratora do lekarza orzecznika Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych z urzędu lub na wniosek prokuratora. Od orzeczenia lekarza
orzecznika prokuratorowi przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia.
§ 4.
Za chorobę powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania
czynności prokuratora uznaje się chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych
występujących w miejscu wykonywania czynności prokuratora.
§ 5.
Koszty badania i wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika oraz komisję lekarską
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pokrywa Skarb Państwa ze środków pozostających w dyspozycji
Prokuratora Generalnego.
§ 6.
W razie niemożności wykonywania pracy z innych przyczyn, uprawniających do uzyskania
świadczeń określonych w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego,
prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego przez okres przewidziany w tych przepisach.
§ 7.
Okres nieobecności w pracy z powodu choroby oraz niemożności wykonywania pracy, o
której mowa w § 6, stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach
pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
(Dz. U. z 2014 r. poz. 159, z późn. zm. albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,
z tym że w przypadku
1)
poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców
komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do pracy wskutek poddania się zabiegowi
pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym
druku, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z
ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów
o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;
3)
urlopu macierzyńskiego - zaświadczenie lekarskie wystawione na zwykłym druku, określające
przewidywaną datę porodu - za okres przed porodem, odpis skrócony aktu urodzenia dziecka
lub jego kopia - za okres po porodzie;
4)
konieczności osobistego sprawowania przez prokuratora opieki nad dzieckiem w wieku
do ukończenia przez nie 8 lat w przypadku nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola
lub szkoły, do których dziecko uczęszcza - oświadczenie prokuratora.
§ 8.
Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,
o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Prokuratorzy bezpośrednio przełożeni wykorzystują
lub tworzą profil informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 tej
ustawy.
§ 9.
Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie
wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w § 7 pkt
1 i 3, decyzję, odpis skrócony aktu urodzenia dziecka lub jego kopię, prokurator jest
obowiązany dostarczyć prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu w terminie 7 dni od
dnia ich otrzymania.
§ 10.
Prokurator jest obowiązany złożyć prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu oświadczenie
o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 7 pkt 4, w terminie 7 dni od dnia ich
zaistnienia.
§ 11.
W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 9 lub 10, nieobecność uznaje
się za nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, decyzji, odpisu
skróconego aktu urodzenia dziecka lub jego kopii lub niezłożenie oświadczenia nastąpiło
z przyczyn niezależnych od prokuratora.
§ 12.
Za inną usprawiedliwioną nieobecność w pracy prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie.
§ 13.
W przypadkach, w których pracownikom podlegającym ubezpieczeniu społecznemu przysługują
zasiłki niezależnie od prawa do wynagrodzenia, prokuratorowi przysługuje świadczenie
pieniężne w wysokości zasiłku z ubezpieczenia społecznego.
§ 1.
Prokurator Krajowy może udzielić prokuratorowi płatnego urlopu dla poratowania zdrowia.
§ 2.
Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać 6 miesięcy i nie może być udzielony,
jeżeli prokurator nie wykonywał czynności przez okres roku z powodu choroby.
§ 1.
Do prokuratorów stosuje się odpowiednio przepisy art. 94a i art. 94b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.
§ 2.
Jednorazowe odszkodowanie przyznaje lub odmawia jego przyznania oraz ustala jego wysokość,
w drodze decyzji
1)
właściwy prokurator okręgowy - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej prokuratora
prokuratury okręgowej i rejonowej oraz prokuratora rejonowego;
2)
właściwy prokurator regionalny - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej
prokuratora prokuratury regionalnej oraz prokuratora okręgowego;
3)
Dyrektor Głównej Komisji - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej prokuratora
Instytutu Pamięci Narodowej;
4)
Dyrektor Biura Lustracyjnego - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej prokuratora
Biura Lustracyjnego i prokuratora oddziałowego biura lustracyjnego;
5)
Prokurator Krajowy - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej prokuratora
Prokuratury Krajowej, prokuratora regionalnego, prokuratora Wydziału Zamiejscowego
Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej;
6)
Prokurator Generalny - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej Prokuratora
Krajowego i innych zastępców Prokuratora Generalnego, prokuratora delegowanego do
wykonywania czynności w Ministerstwie Sprawiedliwości.
§ 3.
Odszkodowanie wypłaca organ wydający decyzję. Jeżeli decyzja dotyczy prokuratorów
Instytutu Pamięci Narodowej, odszkodowanie wypłaca Prezes Instytutu Pamięci Narodowej.
§ 1.
Na wniosek prokuratora przełożonego Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony
do kontrolowania prawidłowości wykorzystywania przez prokuratora zwolnienia lekarskiego
od pracy z powodu choroby zgodnie z jego celem oraz kontrolowania prawidłowości i
zasadności orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby.
§ 2.
Prokurator wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub
wykorzystujący zwolnienie lekarskie od pracy z powodu choroby niezgodnie z jego celem
traci prawo do wynagrodzenia za cały okres tego zwolnienia.
§ 3.
Prokurator traci prawo do wynagrodzenia w przypadku odmowy poddania się badaniom kontrolnym
lub w przypadku niedostarczenia dokumentacji medycznej lekarzowi orzecznikowi Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych od dnia następującego po upływie wyznaczonego terminu badania
lub po upływie wyznaczonego terminu dostarczenia dokumentacji medycznej. Utratę prawa
do wynagrodzenia stwierdza prokurator przełożony.
§ 4.
Koszty postępowań kontrolnych pokrywane są ze środków budżetowych pozostających w
dyspozycji prokuratora przełożonego wnioskującego o kontrolę.
§ 5.
Do kontrolowania prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz kontrolowania
prawidłowości i zasadności orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby
oraz do zasad utraty prawa do wynagrodzenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa.
§ 6.
Uprawnienia pracodawcy wynikające z art. 17 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi
(Dz. U. z 2015 r. poz. 1286, 1893 i 1916) dotyczą także substancji i produktów wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
(Dz. U. z 2012 r. poz. 124, z późn. zm..
§ 1.
Prokuratorowi przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze
1)
6 dni roboczych - po 10 latach pracy;
2)
12 dni roboczych - po 15 latach pracy.
§ 2.
Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie
okresy zatrudnienia w prokuraturze lub sądzie na stanowiskach: prokuratorów i sędziów,
asesorów i aplikantów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowisku: prezesa,
wiceprezesa, starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, a także
okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska
w organach władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne
okresy pracy, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.
§ 3.
W razie zbiegu prawa do urlopu, o którym mowa w § 1 i 2, z prawem do dodatkowego urlopu
wypoczynkowego określonego w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje jeden urlop w najwyższym wymiarze.
§ 1.
Prokuratorowi przysługuje gratyfikacja jubileuszowa w wysokości
1)
po 20 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;
2)
po 25 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;
3)
po 30 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;
4)
po 35 latach pracy - 250% wynagrodzenia miesięcznego;
5)
po 40 latach pracy - 350% wynagrodzenia miesięcznego;
6)
po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.
§ 2.
Do okresu pracy uprawniającego do gratyfikacji jubileuszowej wlicza się wszystkie
poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych
przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.
§ 3.
Do obliczania i wypłacania gratyfikacji jubileuszowej stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące nagród jubileuszowych, o których mowa w przepisach o pracownikach urzędów
państwowych.
§ 1.
Prokurator powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej
prokuratury, w której pełni służbę.
§ 2.
Prokurator przełożony w uzasadnionych przypadkach może wyrazić zgodę na zamieszkanie
prokuratora w innej miejscowości.
§ 3.
W przypadku uzyskania zgody, o której mowa w § 2, prokuratorowi przysługuje zwrot
kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do jednostki organizacyjnej prokuratury,
ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu wysokości należności przysługujących
pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Zwrot kosztów nie przysługuje,
jeżeli zmiana miejsca służbowego nastąpiła w wyniku orzeczenia kary dyscyplinarnej
przeniesienia na inne miejsce służbowe.
§ 1.
Prokuratorowi może być przyznana pomoc finansowa w postaci pożyczki finansowej na
zaspokojenie jego potrzeb mieszkaniowych. Dotyczy to także prokuratorów w stanie spoczynku.
§ 2.
Środki na pomoc finansową stanowią do 5% rocznego funduszu wynagrodzeń osobowych prokuratorów.
§ 3.
W przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego prokuratora w sposób, o którym mowa w
art. 93, pożyczka podlega zwrotowi wraz z oprocentowaniem w wysokości uwzględniającej
średnie oprocentowanie kredytów złotowych dla gospodarstw domowych na nieruchomości
mieszkaniowe, publikowane przez Narodowy Bank Polski.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
określi, w drodze rozporządzenia, sposób planowania i wykorzystywania środków na pomoc
finansową oraz tryb i warunki jej przyznawania, wysokość środków własnych prokuratora,
uwzględniając udział kolegiów prokuratur albo zebrania prokuratorów w przyznawaniu
pomocy oraz zasadę racjonalności gospodarowania środkami.
§ 5.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi.
§ 1.
Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w danym roku stanowi przeciętne
wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm..
§ 2.
Jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, jest niższe od przeciętnego
wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego - przyjmuje się podstawę
ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w dotychczasowej wysokości.
§ 1.
Wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratora
różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. Wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów prokuratur
rejonowych i okręgowych jest równe wynagrodzeniu zasadniczemu sędziów w takich samych
jednostkach organizacyjnych sądów powszechnych. Wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów
prokuratur regionalnych jest równe wynagrodzeniu zasadniczemu sędziów sądów apelacyjnych.
Wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów Prokuratury Krajowej jest równe wynagrodzeniu
zasadniczemu sędziów Sądu Najwyższego. Dodatki funkcyjne Prokuratora Krajowego i pozostałych
zastępców Prokuratora Generalnego są równe dodatkom funkcyjnym odpowiednio Pierwszego
Prezesa Sądu Najwyższego i Prezesa Sądu Najwyższego.
§ 2.
Wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawkach, których wysokość ustala
się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora.
§ 3.
Prokuratorowi obejmującemu stanowisko w
1)
prokuraturze rejonowej - przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce pierwszej;
2)
prokuraturze okręgowej - przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej, a
jeżeli na niższym stanowisku otrzymywał już wynagrodzenie w stawce czwartej albo piątej
- przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, piątej albo szóstej;
3)
prokuraturze regionalnej - przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej,
a jeżeli na niższym stanowisku otrzymywał już wynagrodzenie w stawce siódmej albo
ósmej - przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, ósmej albo
dziewiątej.
§ 4.
Jeżeli przed objęciem stanowiska prokuratora prokurator zajmował inne, odpowiednio
równorzędne, stanowisko prokuratora lub sędziego, na obejmowanym stanowisku przysługuje
mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało
mu na stanowisku zajmowanym poprzednio.
§ 5.
Wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po
upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora.
§ 6.
Do okresu pracy na stanowisku prokuratora prokuratury rejonowej dolicza się okres
powierzenia wykonywania czynności prokuratorskich na stanowisku asesora prokuratury.
§ 7.
Prokuratorowi, któremu z chwilą objęcia stanowiska w prokuraturze okręgowej przysługiwało
wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej albo piątej, a także prokuratorowi, któremu
z chwilą objęcia stanowiska w prokuraturze regionalnej przysługiwało wynagrodzenie
zasadnicze w stawce siódmej albo ósmej, do okresu pracy niezbędnego do uzyskania wynagrodzenia
w stawce bezpośrednio wyższej zalicza się okres pracy na stanowisku bezpośrednio niższym,
w którym prokuratorowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio,
trzeciej albo czwartej, szóstej albo siódmej.
§ 8.
Okres pracy, o którym mowa w § 5, ulega wydłużeniu o 3 lata w przypadku ukarania prokuratora
w tym czasie karą dyscyplinarną lub dwukrotnego wytknięcia uchybienia.
§ 9.
Przepisów § 2-8 nie stosuje się do prokuratorów Prokuratury Krajowej.
§ 10.
W związku z pełnioną funkcją prokuratorowi przysługuje dodatek funkcyjny.
§ 11.
Prokuratorowi przysługuje dodatek za długoletnią pracę wynoszący, począwszy od 6.
roku pracy, 5% aktualnie pobieranego przez prokuratora wynagrodzenia zasadniczego
i wzrastający po każdym kolejnym roku pracy o 1% tego wynagrodzenia, aż do osiągnięcia
20% wynagrodzenia zasadniczego. Po 20 latach pracy dodatek wypłacany jest, bez względu
na staż pracy powyżej tego okresu, w wysokości 20% aktualnie pobieranego przez prokuratora
wynagrodzenia zasadniczego.
§ 12.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia
1)
stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach prokuratorskich oraz
mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów w
poszczególnych stawkach, mając na względzie zasady określone w § 1;
2)
wykaz funkcji pełnionych przez prokuratorów i wysokość dodatków funkcyjnych przysługujących
w związku z ich pełnieniem oraz wysokość dodatku funkcyjnego dla prokuratorów delegowanych
do Prokuratury Krajowej, Ministerstwa Sprawiedliwości lub Krajowej Szkoły Sądownictwa
i Prokuratury, a także sposób ich ustalania, biorąc pod uwagę zakres obowiązków, rodzaj
funkcji oraz wielkość jednostki organizacyjnej.
Do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych
w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych.
§ 1.
Od wynagrodzenia prokuratorów nie odprowadza się składek na ubezpieczenie społeczne.
§ 2.
W przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego prokuratora w sposób, o którym mowa w
art. 93, od wypłaconego prokuratorowi w okresie służby wynagrodzenia, od którego nie
odprowadzono składki na ubezpieczenie społeczne, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych składkę przewidzianą za ten okres w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm..
§ 3.
Składka na ubezpieczenie społeczne, o której mowa w § 2, podlega waloryzacji
1)
za okres do 31 grudnia 1998 r. - wskaźnikiem wzrostu płac wynikającym ze wzrostu prognozowanego
przeciętnego wynagrodzenia, określanego corocznie w ustawie budżetowej, które stanowiło
podstawę do ustalania środków i limitów na wynagrodzenia sędziów;
2)
za okres od 1 stycznia 1999 r. - wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie
przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
§ 4.
Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie § 3 pkt 2, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
o systemie ubezpieczeń społecznych.
§ 5.
Składki, o której mowa w § 2, nie przekazuje się, jeżeli prokurator zrzekł się urzędu
w związku z powołaniem go na stanowisko sędziego. Jeżeli stosunek służbowy sędziego
ulega następnie rozwiązaniu lub wygaśnięciu w sposób, o którym mowa w art. 68 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, składkę należną za okres służby na stanowisku prokuratora przekazuje się na zasadach
określonych w § 2-4.
§ 6.
W przypadku utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia w sytuacjach, o których
mowa w art. 104 § 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, stosuje się odpowiednio przepisy § 2 i 3 oraz przepisy rozporządzenia wydanego na
podstawie art. 129.
§ 1.
Do prokuratorów stosuje się odpowiednio przepisy art. 69-71, art. 73, art. 74, art. 76, art. 85 § 4, art. 99-102 i art. 104 ustawy
z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przewidziane w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych uprawnienia Krajowej Rady Sądownictwa i Ministra Sprawiedliwości przysługują w stosunku
do prokuratorów Prokuratorowi Generalnemu, a uprawnienia kolegiów i prezesów właściwych
sądów - właściwym prokuratorom przełożonym.
§ 2.
Prokurator może nadal zajmować stanowisko po ukończeniu 67. roku życia albo po osiągnięciu
wieku przewidzianego w art. 69 § 1a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, jeżeli Prokurator Generalny na wniosek prokuratora, po przedstawieniu zaświadczenia
stwierdzającego, że jest zdolny ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków
prokuratora, oraz po zasięgnięciu opinii Prokuratora Krajowego, Krajowej Rady Prokuratorów
oraz właściwego prokuratora przełożonego, wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska
przez prokuratora.
§ 3.
Wniosek i zaświadczenie, o których mowa w § 2, składa się Prokuratorowi Generalnemu
najpóźniej na 6 miesięcy przed ukończeniem 67. roku życia albo przed osiągnięciem
wieku przewidzianego w art. 69 § 1a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych. W przypadku niezakończenia postępowania związanego z rozpoznaniem wniosku prokurator
pozostaje w służbie do czasu zakończenia postępowania, w tym postępowania przed Sądem
Najwyższym.
§ 4.
Od decyzji Prokuratora Generalnego w sprawie, o której mowa w § 2, przysługuje odwołanie
do Sądu Najwyższego.
§ 5.
O decyzji w sprawie, o której mowa w § 2, w sprawie przeniesienia prokuratora w stan
spoczynku oraz w sprawie powrotu przez prokuratora przeniesionego w stan spoczynku
na stanowisko zajmowane poprzednio albo stanowisko równorzędne Prokurator Generalny
zawiadamia Prokuratora Krajowego.
§ 6.
Prokurator Generalny wymienia dane dotyczące prokuratorów w stanie spoczynku, w zakresie
określonym w art. 68a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego,
o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września
2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji
systemów zabezpieczenia społecznego
(Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1, z późn. zm.), za pośrednictwem punktu kontaktowego prowadzonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
§ 1.
W przypadku zwolnienia prokuratora do spraw wojskowych, będącego żołnierzem zawodowym,
z zawodowej służby wojskowej pozostaje on na stanowisku prokuratora w danej jednostce
organizacyjnej prokuratury niezależnie od liczby stanowisk prokuratorskich w tej jednostce.
§ 2.
Prawo do emerytury lub renty wojskowej ulega zawieszeniu, jeżeli osoba, o której mowa
w § 1, po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej pozostaje na stanowisku prokuratorskim.
§ 3.
W przypadku zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub
renty wojskowej wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez
nią wybrane.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,
w drodze rozporządzenia, sposób i tryb ustalania i wypłacania uposażeń oraz uposażeń
rodzinnych prokuratorom w stanie spoczynku i członkom ich rodzin oraz terminy przekazania
do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w art. 126 § 2, mając na
względzie konieczność zapewnienia osobom uprawnionym ciągłości źródeł utrzymania oraz
udogodnień w odbiorze uposażeń i uposażeń rodzinnych.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do prokuratorów stosuje się odpowiednio
przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych
(Dz. U. z 2013 r. poz. 269, z 2014 r. poz. 1199 oraz z 2015 r. poz. 1220), a w sprawach nieuregulowanych także w przepisach tej ustawy - przepisy Kodeksu pracy.
§ 1.
W przypadku powołania prokuratora do niezawodowej służby wojskowej, z wyjątkiem sytuacji,
o której mowa w art. 3 § 4, jego prawa i obowiązki służbowe ulegają zawieszeniu na
czas trwania służby wojskowej. Prokurator zachowuje stanowisko i prawo do wynagrodzenia,
a czas służby wojskowej wlicza się do okresu służby na stanowisku prokuratora.
§ 2.
Inne szczególne uprawnienia związane ze stosunkiem służbowym prokuratora powołanego
do czynnej służby wojskowej i zwolnionego z tej służby regulują przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej
(Dz. U. z 2015 r. poz. 827, z późn. zm. i ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
§ 3.
Prokurator powołany do niezawodowej służby wojskowej odbywa ją w wydziałach powszechnych
jednostek organizacyjnych prokuratury właściwych w sprawach podlegających orzecznictwu
sądów wojskowych, w sądach wojskowych lub na stanowiskach związanych ze świadczeniem
pomocy prawnej.
§ 4.
Przepis § 3 nie dotyczy przeszkolenia wojskowego w celu mianowania na pierwszy stopień
oficerski.
§ 5.
Prokurator do spraw wojskowych, będący żołnierzem zawodowym, może zostać skierowany
do służby w jednostce wojskowej poza granicami państwa na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej poza granicami państwa
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1510).
§ 1.
Prokurator mianowany, powołany lub wybrany do pełnienia funkcji w organach państwowych,
samorządu terytorialnego, służby dyplomatycznej, konsularnej, w organach organizacji
międzynarodowych lub ponadnarodowych działających na podstawie umów międzynarodowych
ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską jest obowiązany zrzec się swojego stanowiska,
chyba że przechodzi w stan spoczynku.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się do powołania prokuratora na stanowisko podsekretarza
stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W takim przypadku na okres pełnienia tego stanowiska
prokuratora deleguje się do Ministerstwa Sprawiedliwości na podstawie art. 106 § 1.
§ 3.
Prokurator w stanie spoczynku, który objął mandat posła lub senatora, jest obowiązany
zrzec się stanu spoczynku na czas sprawowania mandatu.
§ 4.
Prokurator, który zrzekł się stanowiska z przyczyn określonych w § 1, może powrócić
na poprzednio zajmowane stanowisko prokuratora.
§ 5.
W przypadku przewidzianym w § 4 Prokurator Generalny na wniosek prokuratora, który
zrzekł się stanowiska, powołuje go na poprzednio zajmowane stanowisko prokuratora
niezależnie od liczby stanowisk w danej powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury,
chyba że nie spełnia on warunków wymaganych do powołania na stanowisko prokuratora.
§ 6.
W razie odmowy powołania, o którym mowa w § 5, prokuratorowi służy skarga do Sądu
Najwyższego.
§ 7.
W przypadku przewidzianym w § 3 prokurator po wygaśnięciu mandatu posła lub senatora
wraca z mocy prawa na uprzednio zajmowany stan spoczynku.
§ 1.
Prokuratorom, którzy wykazują w pracy inicjatywę, wzorowo i sumiennie wypełniają obowiązki
oraz szczególnie przyczyniają się do wykonywania zadań służbowych, mogą być przyznawane
przez Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego nagrody i wyróżnienia.
§ 2.
Rodzaje wyróżnień i nagród oraz tryb ich przyznawania ustala Prokurator Generalny.
Nagrodą może być również awans w terminie wcześniejszym, niż przewidują to przepisy
o wynagrodzeniu lub powołaniu na wyższe stanowisko służbowe albo przepisy szczególne.
W tym celu Prokurator Generalny lub Prokurator Krajowy ustanawiają fundusze nagrodowe.
§ 3.
Prokuratorom do spraw wojskowych, będącym żołnierzami zawodowymi, nie przysługują
nagrody uznaniowe przyznawane przez Ministra Obrony Narodowej.
§ 1.
Właściwy prokurator okręgowy prowadzi dla każdego prokuratora prokuratury rejonowej
i okręgowej osobny wykaz służbowy zawierający podstawowe dane dotyczące jego stosunków
służbowych i osobistych w zakresie mającym wpływ na pełnienie urzędu prokuratora,
a także dane na temat odbytych szkoleń i form doskonalenia zawodowego oraz innych
okoliczności wskazujących na specjalizację w poszczególnych dziedzinach prawa lub
prowadzeniu poszczególnych rodzajów spraw. Właściwy prokurator regionalny prowadzi
taki wykaz dla prokuratorów prokuratury regionalnej.
§ 2.
Prokurator Krajowy prowadzi wykaz, o którym mowa w § 1, dla prokuratorów Prokuratury
Krajowej, Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - dla prokuratorów Głównej Komisji, prokuratorów
oddziałowych komisji, prokuratorów Biura Lustracyjnego oraz prokuratorów oddziałowych
biur lustracyjnych.
§ 3.
Prokurator Generalny określi, w drodze zarządzenia, wzór wykazów służbowych oraz sposób
ich prowadzenia, na podstawie akt osobowych prowadzonych dla prokuratora, dokumentów
oraz innych informacji, stwierdzających dane zamieszczane w wykazie.
§ 4.
Prokurator Krajowy, prokurator regionalny, prokurator okręgowy oraz Prezes Instytutu
Pamięci Narodowej przekazują niezwłocznie Prokuratorowi Generalnemu aktualne informacje
o prokuratorach i asesorach prokuratury. Informacje obejmują imię i nazwisko prokuratora
lub asesora prokuratury, datę jego powołania lub mianowania, a także informację o
zawieszeniu w czynnościach.
§ 5.
Na podstawie informacji przekazywanych przez Prokuratora Krajowego, prokuratora regionalnego,
prokuratora okręgowego oraz Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Prokurator Generalny
prowadzi w systemie teleinformatycznym wykaz prokuratorów i asesorów prokuratury,
który zawiera informacje, o których mowa w § 4.
§ 6.
Prokurator Generalny zapewnia sądom dostęp do wykazu prokuratorów i asesorów prokuratury
za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.
§ 1.
Prokurator oraz Prokurator Generalny nie może być pociągnięty do odpowiedzialności
karnej ani tymczasowo aresztowany bez zezwolenia sądu dyscyplinarnego, a zatrzymany
- bez zgody przełożonego dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania na gorącym uczynku
popełnienia przestępstwa. Do czasu wydania zezwolenia na pociągnięcie prokuratora
albo Prokuratora Generalnego do odpowiedzialności karnej wolno przedsięwziąć tylko
czynności niecierpiące zwłoki, zawiadamiając o tym niezwłocznie prokuratora przełożonego.
W przypadku Prokuratora Generalnego zawiadamia się Prezesa Rady Ministrów.
§ 2.
Do czasu rozstrzygnięcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej lub łącznego wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej i tymczasowe aresztowanie prokuratora sąd dyscyplinarny może polecić niezwłoczne
zwolnienie prokuratora zatrzymanego na gorącym uczynku.
§ 3.
Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, jeżeli
nie pochodzi od prokuratora, sporządza i podpisuje pełnomocnik będący adwokatem albo
radcą prawnym.
§ 4.
Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej
lub wniosek o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie prokuratora nie odpowiada warunkom
formalnym pisma procesowego określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia, w drodze zarządzenia, jego przyjęcia.
Na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego
w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.
§ 5.
Sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej oraz uchwałę zezwalającą na tymczasowe aresztowanie prokuratora, jeżeli zachodzi
dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa. Sąd dyscyplinarny
rozpoznaje wniosek na posiedzeniu w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania.
§ 6.
Sąd dyscyplinarny orzeka na podstawie wniosku i dowodów załączonych przez wnioskodawcę,
a w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przeprowadzić inne dowody. Sąd dyscyplinarny
wzywa prokuratora, którego dotyczy wniosek, do złożenia pisemnego oświadczenia odnoszącego
się do wniosku lub do osobistego stawiennictwa celem odebrania od niego ustnego oświadczenia.
Stawiennictwo stron nie jest obowiązkowe.
§ 7.
Prokurator, którego dotyczy postępowanie, ma prawo wglądu do dokumentów, które zostały
załączone do wniosku. Jeżeli prokurator, kierując wniosek do sądu dyscyplinarnego,
zastrzegł, że dokumenty te lub ich część nie mogą być udostępnione z uwagi na dobro
postępowania przygotowawczego, w przedmiocie zastrzeżenia rozstrzyga sąd dyscyplinarny,
którego uchwała w tym zakresie jest ostateczna.
§ 8.
Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej, wniosku o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie prokuratora lub zastrzeżenia,
o którym mowa w § 7, sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę większością głosów. Uchwała
zawiera rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem.
§ 9.
Uchwałę doręcza się niezwłocznie wnioskodawcy, prokuratorowi, którego dotyczy wniosek,
i rzecznikowi dyscyplinarnemu.
§ 10.
Jeżeli prokurator został zatrzymany na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa i
pozostaje nadal zatrzymany, wolno złożyć wniosek o zezwolenie na pociągnięcie go do
odpowiedzialności karnej, a także wniosek o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie
poza godzinami urzędowania sądu dyscyplinarnego, zarządzając jednocześnie doprowadzenie
prokuratora na posiedzenie. Sąd zbiera się wówczas bezzwłocznie, w tym samym dniu,
z możliwością wyznaczenia składu orzekającego przez przewodniczącego, z pominięciem
zasad wynikających z art. 147 § 1, a podjęta uchwała staje się wykonalna z chwilą
ogłoszenia.
§ 11.
W terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie
prokuratora do odpowiedzialności karnej lub zastosowania wobec niego tymczasowego
aresztowania wnioskodawcy oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje zażalenie do
Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego. W tym samym terminie prokuratorowi przysługuje
zażalenie na uchwałę zezwalającą na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej lub
zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania.
§ 12.
Przewodniczący Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego przesyła odpisy odwołań pozostałym
podmiotom wymienionym w § 11, którym przysługuje prawo do pisemnego ustosunkowania
się do odwołania w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia.
§ 13.
Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny orzeka na posiedzeniu z udziałem wnioskodawcy, prokuratora,
którego dotyczy wniosek, oraz rzecznika dyscyplinarnego. Niestawiennictwo stron nie
stanowi przeszkody do rozpoznania sprawy, chyba że sąd postanowi inaczej.
§ 14.
W zakresie nieuregulowanym w sprawach o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do
odpowiedzialności karnej oraz w sprawach o zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania
lub uchwały w przedmiocie zastrzeżenia, o którym mowa w § 7, stosuje się odpowiednio
przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym.
§ 15.
Przepisy § 2-14 stosuje się odpowiednio do Prokuratora Generalnego.
Postępowanie przygotowawcze przeciwko prokuratorowi wszczyna i prowadzi wyłącznie
prokurator.
§ 1.
Za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia
godności urzędu, prokurator odpowiada dyscyplinarnie (przewinienia dyscyplinarne).
§ 2.
Nie stanowi przewinienia dyscyplinarnego działanie lub zaniechanie prokuratora podjęte
wyłącznie w interesie społecznym.
§ 3.
Prokurator odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem stanowiska,
jeżeli uchybił obowiązkom lub godności piastowanego wówczas urzędu państwowego lub
okazał się niegodny urzędu prokuratora.
§ 4.
Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące ściganą
z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika lub obrońcy, kuratora, świadka,
biegłego lub tłumacza, prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.
§ 1.
Za wykroczenie prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie, z zastrzeżeniem § 3-5.
§ 2.
Do prokuratora będącego, uczestnikiem lub świadkiem w postępowaniu sądowym stosuje
się art. 51 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.
§ 3.
Prokurator może wyrazić zgodę na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za wykroczenia,
o których mowa w § 4, w trybie określonym w tym przepisie.
§ 4.
W przypadku popełnienia przez prokuratora wykroczenia, o którym mowa w rozdziale XI ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń
(Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, z późn. zm., przyjęcie przez prokuratora mandatu karnego albo uiszczenie grzywny, w przypadku
ukarania mandatem karnym zaocznym, o którym mowa w art. 98 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia
(Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm., stanowi oświadczenie o wyrażeniu przez niego zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności
w tej formie.
§ 5.
Wyrażenie przez prokuratora zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej w
trybie określonym w § 4 wyłącza odpowiedzialność dyscyplinarną.
§ 1.
W razie stwierdzenia istotnego uchybienia w zakresie sprawności postępowania przygotowawczego
prokurator przełożony może zwrócić prokuratorowi uwagę na piśmie i żądać usunięcia
skutków tego uchybienia.
§ 2.
Prokurator, którego dotyczy uwaga, może, w terminie 7 dni, złożyć pisemne zastrzeżenie
do prokuratora przełożonego, który zwrócił uwagę, co nie zwalnia go od obowiązku bezzwłocznego
usunięcia skutków uchybienia. Prokurator, któremu zwrócono uwagę, informuje prokuratora
przełożonego o podjętych w tym celu działaniach.
§ 3.
W razie złożenia zastrzeżenia prokurator przełożony, który zwrócił uwagę, uchyla uwagę
albo przekazuje sprawę do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu.
§ 4.
Sąd dyscyplinarny wydaje postanowienie utrzymujące uwagę w mocy albo uchylające uwagę
i umarzające postępowanie po wysłuchaniu rzecznika dyscyplinarnego oraz prokuratora,
któremu zwrócono uwagę, chyba że wysłuchanie nie jest możliwe. Od rozstrzygnięcia
sądu dyscyplinarnego zażalenie nie przysługuje.
§ 5.
Odpis pisma zawierającego uwagę, która nie została uchylona, dołącza się do akt osobowych
prokuratora.
§ 6.
Po upływie 2 lat od uprawomocnienia się uwagi Prokurator Generalny bądź właściwy prokurator
regionalny lub okręgowy zarządza usunięcie z akt osobowych prokuratora odpisu pisma,
o którym mowa w § 5, jeżeli w tym okresie nie stwierdzono kolejnego uchybienia w zakresie
sprawności postępowania przygotowawczego skutkującego zwróceniem uwagi, nie wytknięto
uchybienia w trybie art. 140 § 1, nie udzielono kary porządkowej lub nie stwierdzono
popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. W takim przypadku dopuszczalne jest tylko
jednoczesne usunięcie z akt osobowych prokuratora odpisów wszystkich tych pism i orzeczeń.
Na wniosek prokuratora usunięcie może nastąpić po upływie roku.
§ 7.
Prokurator Generalny może zwrócić prokuratorowi regionalnemu, okręgowemu i rejonowemu
uwagę na piśmie, jeżeli stwierdzi istotne uchybienia w zakresie kierowania prokuraturą
albo sprawowania nadzoru. Przepisy § 2-6 stosuje się odpowiednio.
§ 8.
Uprawnienie, o którym mowa w § 7, przysługuje także Prokuratorowi Generalnemu wobec
Prokuratora Krajowego i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, prokuratorowi
regionalnemu wobec prokuratora okręgowego i rejonowego, działających w obszarze regionu,
a prokuratorowi okręgowemu wobec podległego prokuratora rejonowego. O zwróceniu uwagi
prokuratorowi rejonowemu prokurator regionalny zawiadamia właściwego prokuratora okręgowego,
a we wszystkich przypadkach poważniejszych uchybień - także Prokuratora Generalnego.
Przepisy § 2-6 stosuje się odpowiednio.
§ 9.
Przepis art. 141 § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
W razie stwierdzenia oczywistej obrazy prawa przy prowadzeniu sprawy prokurator przełożony,
niezależnie od innych uprawnień, wytyka to uchybienie prokuratorowi, który się go
dopuścił, po uprzednim zażądaniu wyjaśnień. Stwierdzenie i wytknięcie uchybienia nie
wpływa na rozstrzygnięcie sprawy.
§ 2.
Prokurator, któremu wytknięto uchybienie, może, w terminie 7 dni, złożyć pisemne zastrzeżenie
do prokuratora przełożonego, który wytknął uchybienie, co nie zwalnia go od obowiązku
usunięcia skutków uchybienia.
§ 3.
W razie złożenia zastrzeżenia prokurator przełożony, który wytknął uchybienie, uchyla
wytknięcie uchybienia albo przekazuje sprawę do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu.
§ 4.
Sąd dyscyplinarny wydaje postanowienie utrzymujące wytknięcie uchybienia w mocy albo
uchylające wytknięcie uchybienia i umarzające postępowanie po wysłuchaniu rzecznika
dyscyplinarnego oraz prokuratora, któremu wytknięto uchybienie, chyba że wysłuchanie
nie jest możliwe. Na postanowienie odmawiające uwzględnienia zastrzeżenia prokuratorowi,
któremu wytknięto uchybienie, przysługuje zażalenie. Zażalenie rozpatruje ten sam
sąd dyscyplinarny w innym równorzędnym składzie.
§ 5.
Odpis zawiadomienia o wytknięciu uchybienia, które nie zostało uchylone, dołącza się
do akt osobowych prokuratora.
§ 6.
O wytknięciu uchybienia prokuratorowi prokuratury rejonowej prokurator regionalny
zawiadamia właściwego prokuratora okręgowego, a we wszystkich przypadkach poważniejszych
uchybień - także Prokuratora Generalnego.
§ 7.
Przepisy art. 139 § 6 i art. 141 § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Po upływie 5 lat od chwili czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego, a
w razie nieuprawnionego wszczęcia podlega ono umorzeniu.
§ 2.
W razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem terminu, o którym mowa
w § 1, przedawnienie dyscyplinarne następuje z upływem 8 lat od chwili czynu. Pomimo
przedawnienia, o którym mowa w zdaniu poprzednim, sąd dyscyplinarny orzeka o popełnieniu
przewinienia dyscyplinarnego, umarzając postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej,
albo uniewinnia obwinionego prokuratora.
§ 3.
Jeżeli przewinienie dyscyplinarne wyczerpuje znamiona przestępstwa, przedawnienie
karalności dyscyplinarnej nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane
w odpowiednich przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..
§ 1.
Karami dyscyplinarnymi są
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
usunięcie z zajmowanej funkcji;
4)
przeniesienie na inne miejsce służbowe;
5)
wydalenie ze służby prokuratorskiej.
§ 2.
Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 1 pociąga za sobą pozbawienie możliwości awansowania
na wyższe stanowisko prokuratorskie przez okres 3 lat, kary określonej w § 1 pkt 3
- pozbawienie możliwości odzyskania w tym okresie funkcji, z której prokurator został
usunięty, natomiast kar wymienionych w § 1 pkt 2-4 - pozbawienie możliwości awansowania
na wyższe stanowisko prokuratorskie przez okres 5 lat oraz niemożność udziału w tym
okresie w zgromadzeniu prokuratorów, kolegium prokuratury i w sądzie dyscyplinarnym.
§ 3.
Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 5 pociąga za sobą utratę możliwości ponownego
powołania ukaranego do pełnienia urzędu na stanowisku prokuratorskim przez okres 10
lat.
§ 4.
W przypadku wymierzenia kary określonej w § 1 pkt 4 sąd dyscyplinarny może jednocześnie
wymierzyć karę określoną w § 1 pkt 3.
§ 5.
W przypadku przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi sąd dyscyplinarny może odstąpić
od wymierzenia kary.
§ 1.
Jeżeli przewinienie dyscyplinarne wyczerpuje znamiona przestępstwa, sąd dyscyplinarny
wydaje zezwolenie, o którym mowa w art. 135 § 1, co nie wstrzymuje biegu postępowania
dyscyplinarnego.
§ 2.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko prokuratorowi sąd lub prokurator
przesyła akta sprawy właściwemu sądowi dyscyplinarnemu.
Przełożonym dyscyplinarnym jest Prokurator Generalny w stosunku do prokuratorów powszechnych
jednostek organizacyjnych prokuratury, prokurator regionalny w stosunku do prokuratorów
prokuratury regionalnej, prokuratorów prokuratur okręgowych i prokuratur rejonowych
na obszarze działania prokuratury regionalnej, a także prokurator okręgowy w stosunku
do prokuratorów prokuratury okręgowej i prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze
działania prokuratury okręgowej.
§ 1.
W sprawach wskazanych w niniejszym rozdziale orzekają sądy dyscyplinarne działające
przy Prokuratorze Generalnym
1)
w pierwszej instancji - Sąd Dyscyplinarny;
2)
w drugiej instancji - Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny.
§ 2.
Przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego sądów dyscyplinarnych powołuje Prokurator
Generalny na 4-letnią kadencję spośród prokuratorów wybranych na członków sądów dyscyplinarnych.
§ 3.
Kadencja członków sądów dyscyplinarnych rozpoczyna się z chwilą powołania przewodniczących
i trwa 4 lata.
§ 4.
Członkowie sądów dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają tylko
ustawom.
§ 5.
Sądy dyscyplinarne mogą orzekać na sesjach wyjazdowych w prokuraturze regionalnej
lub okręgowej, na obszarze właściwości której obwiniony zajmuje stanowisko prokuratora,
lub wyjątkowo w innym miejscu, chyba że sprzeciwia się temu dobro wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Dyscyplinarny i Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny orzekają w składzie 3 członków. W
składzie orzekającym w drugiej instancji nie może brać udziału członek sądu dyscyplinarnego,
który brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.
§ 1.
Skład sądu dyscyplinarnego wyznacza przewodniczący według listy wszystkich sędziów
danego sądu, zgodnie z kolejnością wpływu spraw, z tym że w składzie sądu zasiada
przynajmniej jeden prokurator z jednostki organizacyjnej prokuratury równorzędnej
do tej, w której obwiniony pełnił służbę lub wykonywał czynności służbowe w chwili
czynu. Odstępstwo od kolejności wpływu spraw możliwe jest tylko w wypadku choroby
członka sądu lub z innej ważnej przyczyny, co należy zaznaczyć w zarządzeniu o wyznaczeniu
rozprawy lub posiedzenia. Składowi sądu dyscyplinarnego przewodniczy prokurator wyznaczony
przez przewodniczącego.
§ 2.
Protokolantem może być prokurator, asesor prokuratury lub inna osoba wyznaczona przez
przewodniczącego sądu dyscyplinarnego.
§ 1.
Postępowanie dyscyplinarne przed sądem dyscyplinarnym toczy się jawnie.
§ 2.
Sąd dyscyplinarny może wyłączyć jawność postępowania dyscyplinarnego ze względu na
moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę
życia prywatnego stron, inny ważny interes prywatny lub ważny interes postępowania
przygotowawczego.
§ 3.
W razie wyłączenia jawności postępowania dyscyplinarnego orzeczenie ogłaszane jest
jawnie.
§ 4.
Orzeczenie dyscyplinarne można podać do wiadomości publicznej po jego uprawomocnieniu
się, na podstawie uchwały sądu dyscyplinarnego podjętej z urzędu lub na wniosek strony,
w sposób określony w uchwale, od której nie przysługuje odwołanie.
§ 1.
Za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi, nieuzasadniające wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego, prokurator przełożony wymierza podległym prokuratorom karę porządkową
upomnienia.
§ 2.
Odpis pisma, którym wymierzono karę porządkową upomnienia, dołącza się do akt osobowych
prokuratora.
§ 3.
Prokurator, któremu wymierzono karę porządkową upomnienia może, w terminie 7 dni od
dnia doręczenia mu upomnienia, wnieść sprzeciw do prokuratora bezpośrednio przełożonego
nad prokuratorem, który tę karę wymierzył.
§ 4.
W razie wniesienia sprzeciwu prokurator przełożony, o którym mowa w § 3, uchyla karę
porządkową upomnienia i umarza postępowanie w sprawie albo uchyla karę porządkową
i przekazuje sprawę za pośrednictwem rzecznika dyscyplinarnego do rozpoznania sądowi
dyscyplinarnemu.
§ 5.
Po upływie 3 lat od uprawomocnienia się kary porządkowej upomnienia Prokurator Generalny
bądź właściwy prokurator regionalny lub okręgowy zarządza usunięcie z akt osobowych
prokuratora odpisu pisma, o którym mowa w § 2, jeżeli w tym okresie nie stwierdzono
uchybienia w zakresie sprawności postępowania przygotowawczego, kierowania prokuraturą
lub sprawowania nadzoru, skutkującego zwróceniem uwagi, nie wytknięto uchybienia w
trybie art. 140 § 1, lub nie stwierdzono popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.
W takim przypadku dopuszczalne jest tylko jednoczesne usunięcie z akt osobowych prokuratora
odpisów wszystkich tych pism i orzeczeń. Na wniosek prokuratora usunięcie może nastąpić
po upływie roku.
§ 6.
W przypadku przewidzianym w § 4 sąd dyscyplinarny wydaje orzeczenie dyscyplinarne
po wysłuchaniu rzecznika dyscyplinarnego oraz prokuratora, któremu wymierzono karę
porządkową upomnienia, chyba że wysłuchanie nie jest możliwe.
§ 7.
Od orzeczenia, o którym mowa w § 6, przysługuje odwołanie.
§ 8.
Odwołanie rozpoznaje Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny.
§ 1.
Prokurator może być zawieszony w czynnościach na okres do 6 miesięcy, jeżeli z uwagi
na charakter przewinienia dyscyplinarnego konieczne jest natychmiastowe odsunięcie
go od wykonywania obowiązków. Zawieszenie w czynnościach nie zwalnia prokuratora od
obowiązku pozostawania w dyspozycji przełożonego i wykonywania obowiązków ściśle określonych
w zarządzeniu o zawieszeniu w czynnościach, które nie mogą jednak obejmować wykonywania
czynności zastrzeżonych przez ustawę dla prokuratora.
§ 2.
Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje przełożonym dyscyplinarnym. Od decyzji
o zawieszeniu w czynnościach przysługuje odwołanie do sądu dyscyplinarnego. Od orzeczenia
sądu dyscyplinarnego w przedmiocie zawieszenia odwołanie nie przysługuje.
§ 3.
Zawieszenie prokuratora w czynnościach, w uzasadnionych przypadkach, może być przedłużone
na wniosek Prokuratora Generalnego lub prokuratora regionalnego przez sąd dyscyplinarny
na dalszy, niezbędny okres. Na postanowienie o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach
przysługuje odwołanie do Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego.
§ 4.
Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia
zawieszenia nie wszczęto przeciwko prokuratorowi postępowania dyscyplinarnego, a także,
z zastrzeżeniem § 6 i 7, z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania.
§ 5.
W toku postępowania przed sądem dyscyplinarnym może on w każdym czasie uchylić zawieszenie
w czynnościach.
§ 6.
Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny, wydając orzeczenie dyscyplinarne, może orzec o utrzymaniu
w mocy zawieszenia w czynnościach do dnia wniesienia kasacji lub upływu terminu do
jej wniesienia.
§ 7.
W przypadku wniesienia kasacji zawieszenie w czynnościach pozostaje w mocy do czasu
jej rozpoznania, chyba że Sąd Najwyższy uchyli je wcześniej.
§ 8.
Przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie uchylić zawieszenie w czynnościach,
także w przypadkach, o których mowa w § 6 i 7.
§ 1.
W przypadku prawomocnego zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności
karnej, a także wtedy gdy został złożony do właściwego sądu wniosek o ubezwłasnowolnienie,
przełożony dyscyplinarny może zawiesić prokuratora w czynnościach do czasu prawomocnego
zakończenia postępowania. Od decyzji o zawieszeniu w czynnościach przysługuje odwołanie
do sądu dyscyplinarnego. Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego w przedmiocie zawieszenia
odwołanie nie przysługuje. Przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie uchylić zawieszenie
w czynnościach.
§ 2.
Zawieszenie w czynnościach, o którym mowa w § 1, jest obligatoryjne w przypadku, gdy
wydane zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej dotyczy
przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego zagrożonego karą co najmniej
5 lat pozbawienia wolności. W takim przypadku zawieszenie nie może być uchylone do
czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
§ 1.
W przypadku gdy prokurator został zawieszony w czynnościach, sąd dyscyplinarny na
wniosek przełożonego dyscyplinarnego może obniżyć do 50% wysokość wynagrodzenia prokuratora
na czas trwania tego zawieszenia.
§ 2.
Od postanowienia w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia przysługuje odwołanie.
§ 3.
Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte w ciągu 6 miesięcy od dnia
zawieszenia w czynnościach albo zostało umorzone lub zakończyło się uniewinnieniem,
prokuratorowi wypłaca się zatrzymaną część wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami.
§ 1.
Rzecznikami dyscyplinarnymi są: rzecznik dyscyplinarny Prokuratora Generalnego, pierwszy
zastępca rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego oraz zastępcy rzecznika
dyscyplinarnego, po jednym dla każdego okręgu regionalnego. Rzeczników dyscyplinarnych
powołuje Prokurator Generalny na okres kadencji, spośród prokuratorów.
§ 2.
Kadencja rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego i pierwszego zastępcy rzecznika
dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego trwa 6 lat, natomiast kadencja zastępców rzecznika
powołanych dla danego okręgu regionalnego trwa 4 lata.
§ 3.
Rzecznik dyscyplinarny wszczyna i prowadzi postępowania wyjaśniające oraz dyscyplinarne,
w toku których, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego. Rzecznik dyscyplinarny jest oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym uprawnionym
do składania wniosków i oświadczeń oraz wnoszenia i popierania środków odwoławczych.
§ 4.
Prokurator Generalny może odwołać rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego,
pierwszego zastępcę rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego oraz zastępcę
rzecznika dyscyplinarnego powołanego dla danego okręgu regionalnego z pełnionej funkcji
przed upływem kadencji w przypadku uzasadnionego podejrzenia dopuszczenia się oczywistego
i rażącego naruszenia przepisów prawa lub uchybienia godności urzędu, w szczególności
w związku z działaniami lub zaniechaniami pozostającymi w związku z postępowaniem
wyjaśniającym lub dyscyplinarnym, jak też w przypadku wydania orzeczenia, o którym
mowa w art. 161 § 1.
§ 5.
W przypadku określonym w § 4 czynności wobec zastępcy rzecznika dyscyplinarnego powołanego
dla danego okręgu regionalnego prowadzi rzecznik dyscyplinarny Prokuratora Generalnego
lub pierwszy zastępca rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego, a czynności
wobec rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego oraz pierwszego zastępcy rzecznika
dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego - zastępca Prokuratora Generalnego, któremu
w tym zakresie przysługują prawa i obowiązki rzecznika dyscyplinarnego. Wszczęcie
postępowania dyscyplinarnego w sytuacji, o której mowa w art. 161 § 1, następuje niezwłocznie
po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego.
§ 6.
Rzecznik dyscyplinarny Prokuratora Generalnego, pierwszy zastępca rzecznika dyscyplinarnego
Prokuratora Generalnego oraz zastępcy rzecznika dyscyplinarnego dla danych okręgów
regionalnych są związani wskazaniami organu uprawnionego w zakresie przeprowadzenia
postępowania wyjaśniającego.
§ 7.
Rzecznik dyscyplinarny Prokuratora Generalnego oraz pierwszy zastępca rzecznika dyscyplinarnego
Prokuratora Generalnego są uprawnieni do przejęcia każdej sprawy prowadzonej przez
zastępcę rzecznika dyscyplinarnego dla danego okręgu regionalnego, jeżeli uznają to
za uzasadnione interesem prokuratury lub wymiaru sprawiedliwości. W szczególności
mogą oni osobiście wszcząć i prowadzić postępowanie dyscyplinarne, złożyć wniosek
o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego, występować w charakterze
oskarżyciela przed sądem dyscyplinarnym, wnosić środki odwoławcze oraz dokonywać innych,
przewidzianych w ustawie, czynności.
§ 8.
W razie przeszkody w pełnieniu obowiązków przez rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora
Generalnego, jego obowiązki przejmuje pierwszy zastępca rzecznika dyscyplinarnego
Prokuratora Generalnego do czasu ustania przeszkody, o ile Prokurator Generalny nie
powierzy tej funkcji innemu prokuratorowi na czas określony.
§ 1.
Rzecznicy dyscyplinarni podejmują czynności wyjaśniające na żądanie Prokuratora Generalnego,
właściwego prokuratora regionalnego lub okręgowego, a także z własnej inicjatywy,
po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności koniecznych do ustalenia znamion przewinienia,
a także złożeniu przez prokuratora oświadczenia lub wyjaśnień na piśmie, chyba że
ich złożenie nie jest możliwe. W każdym przypadku wszczęcia czynności wyjaśniających
właściwy rzecznik niezwłocznie informuje o tym rzecznika dyscyplinarnego Prokuratora
Generalnego, który może powierzyć dalsze prowadzenie czynności innemu rzecznikowi.
§ 2.
Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w § 1, jeżeli nie zachodzą podstawy
do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie
o odmowie jego wszczęcia. Odpis postanowienia doręcza się Prokuratorowi Generalnemu
oraz organowi, który żądał podjęcia czynności dyscyplinarnych.
§ 3.
W terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 2, Prokuratorowi
Generalnemu oraz organowi, który żądał podjęcia czynności dyscyplinarnych, służy odwołanie
do sądu dyscyplinarnego.
§ 4.
Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzą podstawy do
wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, zastępca rzecznika dyscyplinarnego zwraca
się do Prokuratora Generalnego o wyznaczenie rzecznika dyscyplinarnego spoza okręgu
regionalnego, w którym pełni służbę prokurator, w stosunku do którego podjęto dyscyplinarne
czynności wyjaśniające, do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Wyznaczony
rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne.
§ 5.
W celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego
zawierającego znamiona przestępstwa ujawnienia informacji z postępowania karnego stanowiących
informacje niejawne o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne” rzecznik dyscyplinarny,
w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, może powołać biegłego w celu
zastosowania wobec prokuratora mającego dostęp do tych informacji, za jego zgodą,
środków technicznych mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji organizmu.
§ 6.
Do zastosowania środków technicznych, o których mowa w § 5, wymagana jest zgoda Prokuratora
Generalnego.
§ 7.
Po pisemnym przedstawieniu zarzutów obwiniony, w terminie 14 dni, może złożyć wyjaśnienia
i zgłosić wnioski o przeprowadzenie dowodów. Obwiniony może również złożyć oświadczenie
na piśmie, które uznawane będzie za wyjaśnienia.
§ 8.
Po upływie terminu, o którym mowa w § 7, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych
dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej
do sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne określenie czynu, który
jest przedmiotem postępowania, uzasadnienie i listę wnioskowanych do przeprowadzenia
dowodów.
§ 9.
Jeżeli rzecznik dyscyplinarny nie znajduje podstaw do złożenia wniosku o rozpoznanie
sprawy dyscyplinarnej, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.
Odpis postanowienia doręcza się Prokuratorowi Generalnemu, organowi, który żądał podjęcia
czynności dyscyplinarnych, i obwinionemu.
§ 10.
W terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 9, obwinionemu,
o ile ma w tym interes prawny, Prokuratorowi Generalnemu oraz organowi, który żądał
podjęcia czynności dyscyplinarnych, służy odwołanie do sądu dyscyplinarnego.
§ 11.
Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania.
§ 1.
Po wpłynięciu wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przewodniczący sądu dyscyplinarnego
wyznacza rozprawę.
§ 2.
Pomiędzy dniem wpływu wniosku a terminem rozprawy nie powinno upłynąć więcej niż 30
dni.
§ 3.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego
obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, chyba że sąd dyscyplinarny uzna ich obecność
za niezbędną.
§ 1.
Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród prokuratorów, adwokatów i radców prawnych
także na etapie postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego.
§ 2.
Ustanowienie lub zmiana obrońcy nie może stać się przyczyną przerwania lub odroczenia
rozprawy.
§ 1.
W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego na wezwanie, co do
którego został on pouczony o obowiązku stawiennictwa, prowadzący postępowanie sąd
dyscyplinarny może wystąpić do sądu rejonowego właściwego dla miejsca stawienia się
o wydanie postanowienia o zatrzymaniu prokuratora na okres do 48 godzin i jego przymusowym
doprowadzeniu przez Policję na wyznaczone miejsce. Przepisu art. 135 § 1 nie stosuje
się.
§ 2.
Sąd rejonowy wydaje postanowienie na posiedzeniu bez udziału stron w terminie 21 dni
od dnia wpływu wniosku i doręcza jego odpis sądowi dyscyplinarnemu i stronom postępowania
dyscyplinarnego.
§ 3.
Sądowi dyscyplinarnemu, w imieniu którego działa przewodniczący składu orzekającego,
oraz stronom postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie do sądu okręgowego
w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd okręgowy rozpoznaje zażalenie
na posiedzeniu bez udziału stron w terminie 21 dni od dnia jego wpływu.
§ 4.
Strony mogą wziąć udział w posiedzeniach, o których mowa w § 2 i 3.
Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie dyscyplinarne oprócz objętego
wnioskiem o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej, sąd może wydać co do tego przewinienia
orzeczenie tylko za zgodą rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy.
W razie braku zgody rzecznik dyscyplinarny prowadzi w tym zakresie odrębne postępowanie
dyscyplinarne.
W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego prokuratora w toku postępowania
dyscyplinarnego postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w organach
administracji publicznej, urzędzie obsługującym organ administracji publicznej, Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa, jako adwokat, radca prawny albo notariusz, sąd przesyła
wyrok odpowiednio właściwemu organowi administracji publicznej, kierownikowi urzędu,
Prezesowi Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub
Krajowej Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.
§ 1.
Uzasadnienie orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego sporządza się na piśmie na wniosek Prokuratora
Generalnego, rzecznika dyscyplinarnego lub obwinionego w terminie 21 dni od dnia otrzymania
orzeczenia. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego
może przedłużyć termin sporządzenia uzasadnienia o kolejne 14 dni.
§ 2.
Termin do złożenia wniosku, o którym mowa w § 1, wynosi 7 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia.
§ 3.
Uzasadnienie orzeczenia wydanego przez Sąd Dyscyplinarny podpisuje sędzia sprawozdawca.
W przypadku zgłoszenia zdania odrębnego uzasadnienie podpisują wszyscy sędziowie.
§ 4.
Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się wnioskodawcy oraz Prokuratorowi Generalnemu.
§ 1.
W przypadku stwierdzenia przez sąd dyscyplinarny oczywistego braku podstaw faktycznych
lub prawnych złożonego przez rzecznika dyscyplinarnego wniosku o rozpoznanie sprawy
dyscyplinarnej lub w razie oczywiście niesłusznego umorzenia przez niego postępowania
sąd ten po rozpoznaniu sprawy zamieszcza w sentencji orzeczenia postanowienie stwierdzające
oczywistą bezzasadność decyzji rzecznika dyscyplinarnego.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się wobec czynności dyscyplinarnych podjętych przez zastępcę
Prokuratora Generalnego.
§ 1.
Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przysługuje odwołanie
Prokuratorowi Generalnemu, obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu. Odwołanie powinno
być rozpoznane w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania.
§ 2.
Uzasadnienie orzeczenia Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego sporządza się na piśmie
na wniosek Prokuratora Generalnego, rzecznika dyscyplinarnego lub obwinionego w terminie
14 dni od dnia jego otrzymania. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przewodniczący
Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego może przedłużyć termin sporządzenia uzasadnienia
o kolejne 14 dni.
§ 3.
Termin do złożenia wniosku, o którym mowa w § 2, wynosi 7 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia.
§ 4.
Uzasadnienie orzeczenia wydanego przez Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny podpisuje sędzia
sprawozdawca, a także przewodniczący składu orzekającego. W przypadku zgłoszenia zdania
odrębnego uzasadnienie podpisują wszyscy sędziowie.
§ 5.
Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się wnioskodawcy oraz Prokuratorowi Generalnemu.
§ 1.
Od orzeczenia wydanego przez Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny stronom i Prokuratorowi
Generalnemu przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego. Kasacja może być wniesiona z
powodu rażącego naruszenia prawa lub rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej.
§ 2.
Termin do wniesienia kasacji wynosi
1)
dla strony - 30 dni,
2)
dla Prokuratora Generalnego - 3 miesiące
- od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, odpowiednio, stronie lub Prokuratorowi
Generalnemu.
§ 3.
Strona wnosi kasację za pośrednictwem sądu dyscyplinarnego, który wydał zaskarżone
orzeczenie.
§ 4.
Prokurator Generalny wnosi kasację bezpośrednio do Sądu Najwyższego.
§ 5.
Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację na rozprawie, w składzie 3 sędziów.
Prokurator Generalny, rzecznik dyscyplinarny oraz ukarany prokurator mogą wystąpić
do organu, który wydał decyzję kończącą postępowanie, o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.
§ 1.
Wznowienie postępowania dyscyplinarnego na niekorzyść obwinionego może nastąpić, jeżeli
umorzenie postępowania lub wydanie orzeczenia nastąpiło wskutek przestępstwa albo
jeżeli w ciągu 5 lat od umorzenia lub od wydania orzeczenia wyjdą na jaw nowe okoliczności
lub dowody, które mogły uzasadniać skazanie lub wymierzenie kary surowszej.
§ 2.
Wznowienie postępowania na korzyść ukaranego może nastąpić także po jego śmierci,
jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogłyby uzasadniać uniewinnienie
lub wymierzenie kary łagodniejszej.
§ 3.
W razie śmierci ukaranego wniosek o wznowienie postępowania mogą złożyć jego małżonek,
krewni w linii prostej, rodzeństwo, przysposabiający lub przysposobiony oraz rzecznik
dyscyplinarny lub Prokurator Generalny.
Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa.
§ 1.
Przewodniczący sądu dyscyplinarnego przesyła niezwłocznie odpis prawomocnego orzeczenia
wraz z uzasadnieniem Prokuratorowi Generalnemu w celu wykonania orzeczenia.
§ 2.
Prokurator Generalny może wstrzymać wykonanie orzeczenia dyscyplinarnego, od którego
stronie służy kasacja.
§ 1.
Odpis prawomocnego orzeczenia skazującego na karę dyscyplinarną dołącza się do akt
osobowych obwinionego.
§ 2.
Po upływie 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia skazującego na karę przewidzianą
w art. 142 § 1 pkt 1, a po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia skazującego
na karę przewidzianą w art. 142 § 1 pkt 2-4, Prokurator Generalny na wniosek ukaranego
zarządza usunięcie odpisu orzeczenia z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano
przeciwko ukaranemu innego orzeczenia skazującego. Usunięcie odpisu orzeczenia z akt
osobowych, jeżeli ukaranym był zastępca Prokuratora Generalnego, zarządza na wniosek
ukaranego Prokurator Generalny, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko ukaranemu
innego orzeczenia skazującego.
Prokurator Generalny ma wgląd w czynności sądów dyscyplinarnych, może zwracać uwagę
na stwierdzone uchybienia, żądać wyjaśnień oraz usunięcia skutków uchybienia; czynności
te nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której członkowie sądów dyscyplinarnych są niezawiśli.
§ 1.
W razie jednoczesnego ukarania za kilka przewinień dyscyplinarnych sąd dyscyplinarny
wymierza karę za poszczególne przewinienia dyscyplinarne, a następnie karę łączną.
§ 2.
Przy orzekaniu kary łącznej stosuje się następujące zasady
1)
w razie orzeczenia kary upomnienia i nagany wymierza się łączną karę nagany;
2)
kary upomnienia i nagany podlegają łączeniu z innymi karami, przy czym jako karę łączną
wymierza się wówczas karę surowszą, przewidzianą w art. 142 § 1 pkt 3, 4 lub 5;
3)
przy orzeczonych za kilka przewinień karach rodzajowo różnych i karze złożenia prokuratora
z urzędu, wymierza się tę karę, jako karę łączną.
§ 3.
W przypadku, gdy obwiniony popełnił dwa lub więcej przewinień dyscyplinarnych, zanim
zapadło pierwsze, choćby nieprawomocne, orzeczenie co do któregokolwiek z nich, na
wniosek ukaranego wydaje się orzeczenie łączne, o ile orzeczone kary podlegają łączeniu
według zasad przewidzianych w § 2.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie
1)
do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego oraz części ogólnej ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, z uwzględnieniem odrębności wynikających z charakteru postępowania dyscyplinarnego;
2)
do rozpoznania kasacji, o której mowa w art. 163 § 1, stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego o kasacji, z wyłączeniem art. 521, art. 526 § 2 oraz art. 530 § 2 i 3.
§ 1.
Asesorów prokuratury mianuje i zwalnia Prokurator Generalny.
§ 2.
Prokurator Generalny zasięga od właściwego komendanta wojewódzkiego (Stołecznego)
Policji informacji o każdym z kandydatów do objęcia stanowiska asesora prokuratury.
Informacje o kandydacie do objęcia tego stanowiska uzyskuje się i sporządza na podstawie
danych zawartych w policyjnych systemach teleinformatycznych.
§ 1.
Prokurator Generalny może powierzyć asesorowi prokuratury, na czas określony, nieprzekraczający
3 lat, wykonywanie czynności prokuratorskich bez prawa
1)
udziału w postępowaniu przed sądem apelacyjnym oraz w postępowaniu przed sądem okręgowym,
z wyjątkiem postępowania w pierwszej instancji w sprawach, w których prowadził postępowanie
przygotowawcze;
2)
występowania przed Sądem Najwyższym, sporządzania środków zaskarżenia i wniosków do
Sądu Najwyższego.
§ 2.
Postanowienia o zawieszeniu postępowania, postanowienia kończące postępowanie przygotowawcze,
akty oskarżenia, środki odwoławcze oraz środki zaskarżenia sporządzone przez asesora
prokuratury podlegają aprobacie prokuratora bezpośrednio przełożonego. Aprobata polega
na akceptacji projektu decyzji.
§ 3.
Asesor prokuratury nieposiadający uprawnień do wykonywania czynności prokuratorskich
może występować w charakterze oskarżyciela publicznego w sprawach, w których było
prowadzone dochodzenie.
§ 1.
Do asesorów prokuratury stosuje się odpowiednio
1)
przepisy dotyczące prokuratorów, z wyłączeniem art. 106 § 7, art. 107 § 1, art. 108,
art. 117, art. 124 § 2-8, art. 126 i art. 127;
2)
przepis art. 85 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.
§ 2.
Wysokość wynagrodzenia zasadniczego asesora prokuratury wynosi 80% wynagrodzenia zasadniczego
prokuratora prokuratury rejonowej w stawce pierwszej, powiększonego o należną składkę
z tytułu ubezpieczenia społecznego.
§ 3.
Prokurator Generalny może zwolnić asesora prokuratury ze służby z zachowaniem trzymiesięcznego
okresu wypowiedzenia. Przepis art. 93 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury mogą być zatrudnieni asystenci
prokuratorów i starsi asystenci prokuratorów. Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy
jest mowa o asystentach prokuratorów, rozumie się przez to także starszych asystentów
prokuratorów.
§ 2.
Asystent prokuratora w zastępstwie i na podstawie pisemnego upoważnienia prokuratora
jest uprawniony do
1)
wykonywania bieżących czynności nadzoru nad dochodzeniem;
2)
przeprowadzania w toku postępowania przygotowawczego czynności procesowych
a)
przesłuchania świadka,
b)
zatrzymania rzeczy i przeszukania,
c)
oględzin,
d)
eksperymentu.
§ 3.
Asystent prokuratora wykonuje samodzielnie czynności administracyjne związane z prowadzeniem
i nadzorowaniem postępowań przygotowawczych oraz z przygotowaniem decyzji kończących
te postępowania.
§ 4.
Asystent prokuratora w Prokuraturze Krajowej wykonuje także inne czynności, zlecone
przez przełożonego.
§ 1.
Na stanowisku asystenta prokuratora może być zatrudniony ten, kto
1)
posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich, a także nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo ścigane
z oskarżenia publicznego;
2)
jest nieskazitelnego charakteru;
3)
ukończył wyższe studia w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia uznane
w Polsce;
4)
ukończył 24 lata.
§ 2.
Przed zatrudnieniem asystenta prokuratora kierownik danej jednostki organizacyjnej
prokuratury zasięga informacji o kandydacie z Krajowego Rejestru Karnego.
§ 3.
Na stanowisku starszego asystenta prokuratora może być zatrudniony
1)
asystent, który zajmował stanowisko asystenta prokuratora przez co najmniej 10 lat,
i nie był karany za przewinienia dyscyplinarne oraz uzyskiwał pozytywne okresowe oceny,
albo
2)
osoba, która złożyła egzamin prokuratorski lub egzamin sędziowski.
§ 4.
Kierownik danej jednostki organizacyjnej prokuratury zasięga od właściwego komendanta
Policji informacji o każdym z kandydatów do objęcia stanowiska asystenta prokuratorskiego,
zawierającej istotne dla oceny spełniania wymogu nieskazitelnego charakteru dane o
1)
zachowaniu świadczącym o naruszeniu przez niego porządku prawnego;
2)
kontaktach ze środowiskami przestępczymi lub grupami środowiskowymi patologii społecznej
i o charakterze tych kontaktów;
3)
okolicznościach wskazujących na uzależnienie od alkoholu, środków odurzających lub
substancji psychotropowych.
Asystentowi prokuratora przysługuje wynagrodzenie zasadnicze. Poza wynagrodzeniem
zasadniczym asystentowi prokuratora przysługują dodatek za wieloletnią pracę, nagrody
jubileuszowe oraz jednorazowa odprawa w razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem
na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę.
§ 1.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposób
wykonywania czynności przez asystentów prokuratorów, mając na uwadze zasady sprawności,
racjonalności, ekonomicznego i szybkiego działania, zapewniając rzetelne wykonywanie
powierzonych zadań.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia
asystentów prokuratorów, uwzględniając poziom wynagrodzeń prokuratorów i urzędników
prokuratur oraz zasadę różnicowania wynagrodzenia asystentów prokuratorów w zależności
od tego, czy zatrudnieni są w prokuraturze rejonowej, okręgowej, regionalnej czy Prokuraturze
Krajowej.
§ 1.
Asystent prokuratora, który ukończył wyższe studia prawnicze i uzyskał tytuł magistra,
po przepracowaniu 5 lat na tym stanowisku może zgłosić Prokuratorowi Krajowemu zamiar
przystąpienia do egzaminu prokuratorskiego. W takim przypadku asystent prokuratora
dopuszczany jest do egzaminu prokuratorskiego w najbliższym terminie przewidzianym
dla aplikantów prokuratorskich.
§ 2.
Do asystentów prokuratorów przepis art. 98 stosuje się odpowiednio.
§ 1.
Właściwy prokurator, określony w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury
(Dz. U. z 2015 r. poz. 1241), zwany w niniejszym artykule „prokuratorem”, organizuje, w drodze konkursu, nabór
kandydatów na stanowisko asystenta prokuratora.
§ 2.
Prokurator informuje o konkursie przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie
dostępnym w siedzibie prokuratury, we właściwym ze względu na siedzibę prokuratury
urzędzie pracy, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz może poinformować w inny sposób,
w szczególności przez umieszczenie ogłoszenia w prasie.
§ 3.
Konkurs przeprowadza komisja konkursowa powołana przez prokuratora.
§ 4.
Konkurs ma na celu sprawdzenie wiedzy, umiejętności, predyspozycji oraz zdolności
ogólnych kandydatów, niezbędnych do wykonywania obowiązków asystenta prokuratora.
§ 5.
Komisja konkursowa po przeprowadzeniu konkursu, w oparciu o jego wyniki, może wyłonić
rezerwową listę kandydatów na wypadek zaistnienia możliwości zatrudnienia większej
liczby osób lub rezygnacji kandydata wyłonionego w drodze konkursu.
§ 6.
Warunkiem ubiegania się o zatrudnienie na stanowisku asystenta prokuratora jest złożenie
przez osobę ubiegającą się o zatrudnienie oświadczenia, że nie jest prowadzone przeciwko
niej postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego.
§ 7.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb
przeprowadzania konkursów na stanowisko asystenta prokuratora, w szczególności skład
komisji konkursowych oraz sposób i tryb ich działania, etapy i przebieg konkursu,
a także zakres i sposób udostępniania informacji kandydatowi, mając na uwadze właściwy
dobór kadry asystentów w prokuraturze.
§ 8.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb uzyskiwania informacji
przez komendanta Policji o osobie ubiegającej się o zatrudnienie na stanowisku asystenta
prokuratora oraz wzór kwestionariusza informacji, mając na względzie charakter i miejsce
pracy, sprawność uzyskiwania informacji, dbałość o ochronę dóbr osobistych kandydatów
oraz ich praw i wolności chronionych konstytucyjnie.
§ 9.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prokurator Generalny lub Prokurator Krajowy
może przy zatrudnianiu asystenta odstąpić od procedur określonych w § 1-5.
§ 1.
Osoby podejmujące po raz pierwszy pracę asystenta prokuratora odbywają staż asystencki
w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury, w której są zatrudniani. Staż
trwa 6 miesięcy.
§ 2.
Do czasu ukończenia stażu asystenta prokuratora zatrudnia się na podstawie umowy o
pracę na czas określony, z możliwością jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym
wypowiedzeniem.
§ 3.
Z obowiązku odbycia stażu są zwolnione osoby, które zdały egzamin sędziowski, prokuratorski,
notarialny, adwokacki lub radcowski.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do asystentów prokuratora stosuje
się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury.
§ 1.
Aplikant prokuratorski uprawniony jest do wykonywania czynności, o których mowa w
art. 175 § 2 i 3.
§ 2.
Aplikant prokuratorski po zaliczeniu kolokwium sprawdzającego, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury
(Dz. U. z 2016 r. poz. 150), może występować przed sądem rejonowym, w tym w charakterze oskarżyciela publicznego
w sprawach, w których postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia.
Do aplikanta prokuratorskiego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy.
§ 1.
Skargi i wnioski rozpoznaje się bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca
od dnia ich wpływu.
§ 2.
Skargi i wnioski dotyczące prokuratorów w zakresie, w jakim są oni niezależni, nie
podlegają rozpoznaniu. Prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury, do
którego taka skarga lub taki wniosek zostały skierowane, zawiadamia wnoszącego o przyczynach
odmowy rozpoznania skargi lub wniosku.
§ 3.
Jeżeli skarga lub wniosek dotyczy czynności prokuratora podlegającej zaskarżeniu,
prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury niezwłocznie przekazuje skargę
lub wniosek do akt postępowania, którego dotyczy, zawiadamiając o tym wnoszącego.
§ 4.
Jeżeli skarga lub wniosek dotyczy treści czynności prokuratora jeszcze niedokonanych,
należących do zakresu, o którym mowa w § 2, podlega niezwłocznemu przekazaniu do akt
postępowania, którego dotyczy.
§ 5.
Jeżeli skarga lub wniosek zawiera treści znieważające lub słowa powszechnie uznawane
za obelżywe, pozostawia się skargę lub wniosek bez rozpoznania, zawiadamiając wnoszącego
o przyczynie pozostawienia skargi lub wniosku bez rozpoznania, chyba że skarga lub
wniosek dotyczy czynności prokuratora podlegającej zaskarżeniu.
§ 1.
Skargi lub wnioski dotyczące prokuratora rozpoznaje prokurator bezpośrednio przełożony.
§ 2.
Prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury rozpoznaje skargi lub wnioski
dotyczące asystentów prokuratorów, aplikantów prokuratorskich, urzędników i innych
pracowników.
Skargę lub wniosek w zakresie, w jakim zawiera żądanie pociągnięcia prokuratora do
odpowiedzialności dyscyplinarnej, prokurator kierujący jednostką organizacyjną prokuratury
przekazuje właściwemu rzecznikowi dyscyplinarnemu. O sposobie rozpoznania skargi lub
wniosku rzecznik dyscyplinarny zawiadamia skarżącego oraz prokuratora, który przekazał
mu skargę lub wniosek.
Ponawiane skargi lub wnioski w sprawach już wyjaśnionych, niezawierające nowych okoliczności,
pozostawia się bez rozpoznania, o czym powiadamia się wnoszącego.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do skarg i wniosków stosuje się przepisy
działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
§ 1.
W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury zatrudnieni są urzędnicy i
inni pracownicy.
§ 2.
Zasady zatrudniania urzędników i innych pracowników oraz ich obowiązki i prawa określają
odrębne przepisy.
§ 1.
Prokurator Generalny przetwarza dane osobowe prokuratorów, prokuratorów w stanie spoczynku,
asesorów prokuratury, asystentów prokuratorów, urzędników i innych pracowników powszechnych
jednostek organizacyjnych prokuratury, a także kandydatów na te stanowiska w celu
i w zakresie niezbędnym dla prawidłowego wykonywania zadań wynikających z obowiązujących
przepisów.
§ 2.
Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w § 1, nie stosuje się art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze
(Dz. U. poz. 178).