Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 stycznia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o sporcie

Ustawa określa zasady uprawiania i organizowania sportu.

1.

Sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub

zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej,

rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach.

2.

Sport wraz z wychowaniem fizycznym i rehabilitacją ruchową składają się na kulturę

fizyczną.

Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy są członkami zarządu polskiego

związku sportowego i nie spełniają warunków określonych w art. 9 ust. 3 pkt 2-2b ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mogą pełnić te funkcje

do końca kadencji, na którą zostały wybrane.

1.

Działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego.

2.

Klub sportowy działa jako osoba prawna.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 5 w zakresie art. 12b, pkt 12, 14 i 15, które wchodzą w życie po upływie

3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 10 i 16, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 8 lit. b i pkt 9 oraz art. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2016 r.

1.

Szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy.

2.

Uczniowski klub sportowy działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1393 i 1923), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji.

3.

Członkami uczniowskiego klubu sportowego mogą być w szczególności uczniowie, rodzice

i nauczyciele.

4

Uczniowski klub sportowy podlega wpisowi do ewidencji prowadzonej przez starostę właściwego

ze względu na siedzibę klubu. Wpisu i wykreślenia wpisu z ewidencji dokonuje się na

podstawie wniosku. Wpis, odmowa wpisu do ewidencji i wykreślenie wpisu z ewidencji

następuje w drodze decyzji.

5.

Do wniosku o wpis do ewidencji, o którym mowa w ust. 4, dołącza się

1)

statut;

2)

listę założycieli, zawierającą ich imiona i nazwiska, daty i miejsca urodzenia, miejsca

zamieszkania oraz własnoręczne podpisy;

3)

informację o adresie siedziby klubu sportowego.

6.

Uczniowski klub sportowy uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji,

o której mowa w ust. 4.

7.

Przepisy ust. 2 i 4-6 stosuje się odpowiednio do innych niż uczniowskie klubów sportowych

działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności

gospodarczej.

8.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych, o których

mowa w ust. 7, oraz dane podlegające wpisowi do ewidencji, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia ewidencji.

Klub sportowy może ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe dla zawodników.

1.

Kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, mogą tworzyć związki sportowe.

2.

Związek sportowy działa w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.

1.

W celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony

polski związek sportowy.

2.

Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody

ministra właściwego do spraw kultury fizycznej.

3

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do polskiego związku sportowego stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach.

1.

Członkiem polskiego związku sportowego może być klub sportowy, związek sportowy oraz

inna osoba prawna, której statut, umowa albo akt założycielski przewiduje prowadzenie

działalności w danym sporcie.

2.

Klub sportowy będący członkiem polskiego związku sportowego uczestniczy we współzawodnictwie

sportowym organizowanym przez ten związek.

1.

Kadencja władz polskiego związku sportowego nie może być dłuższa niż 4 lata.

2.

Funkcję prezesa zarządu polskiego związku sportowego można pełnić nie dłużej niż przez

2 następujące po sobie kadencje.

3.

Członek zarządu polskiego związku sportowego nie może

1

łączyć tej funkcji z funkcją w innych władzach tego związku, z wyjątkiem pełnienia

funkcji delegata na walne zebranie członków albo delegatów polskiego związku sportowego

zwołane dla wyboru władz tego związku;

2

być osobą prowadzącą działalność gospodarczą związaną z realizacją przez ten związek

jego zadań statutowych;

2a

posiadać w spółkach prawa handlowego prowadzących działalność gospodarczą związaną

z realizacją przez ten związek jego zadań statutowych więcej niż 10% akcji lub udziałów

przedstawiających więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek;

2b

być wspólnikiem spółki osobowej prawa handlowego prowadzącej działalność gospodarczą

związaną z realizacją przez ten związek jego zadań statutowych;

3)

być osobą, która była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe ścigane z oskarżenia publicznego.

4

Jeżeli osoba obejmująca funkcję członka zarządu polskiego związku sportowego w dniu

wyboru prowadzi działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 3 pkt 2, posiada akcje

lub udziały, o których mowa w ust. 3 pkt 2a, lub jest wspólnikiem spółki osobowej

prawa handlowego, o której mowa w ust. 3 pkt 2b, jest obowiązana w ciągu 30 dni od

dnia objęcia funkcji zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej, zbyć akcje

lub udziały lub wystąpić ze spółki.

5

W przypadku niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 4, walne zgromadzenie członków

albo delegatów polskiego związku sportowego odwołuje członka zarządu polskiego związku

sportowego niezwłocznie, nie później niż przed upływem 3 miesięcy od bezskutecznego

upływu terminu, o którym mowa w ust. 4.

6

Roczne sprawozdanie finansowe polskiego związku sportowego podlega badaniu przez biegłego

rewidenta.

7

Walne zgromadzenie członków albo delegatów polskiego związku sportowego corocznie

rozpatruje i zatwierdza sporządzone przez zarząd sprawozdanie z działalności polskiego

związku sportowego oraz roczne sprawozdanie finansowe, po jego zbadaniu przez biegłego

rewidenta. Walne zgromadzenie członków albo delegatów tego związku uchwala regulamin

dyscyplinarny.

8

Po rozpatrzeniu i zatwierdzeniu przez walne zgromadzenia członków albo delegatów polskiego

związku sportowego sporządzonego przez zarząd sprawozdania z działalności polskiego

związku sportowego oraz rocznego sprawozdania finansowego po jego zbadaniu przez biegłego

rewidenta polski związek sportowy ma obowiązek przesłać w nieprzekraczalnym terminie

30 dni do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej celem publikacji w Biuletynie

Informacji Publicznej.

Osoba fizyczna lub osoba prawna będąca członkiem lub posiadająca udziały albo akcje

w klubie sportowym będącym członkiem polskiego związku sportowego nie może być członkiem

lub posiadać udziałów albo akcji lub być członkiem organów lub władz innego klubu

sportowego uczestniczącego we współzawodnictwie sportowym w tym samym sporcie.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do

ministra właściwego do spraw kultury fizycznej.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca dołącza

1)

projekt statutu polskiego związku sportowego;

2)

(uchylony)

3)

szczegółowy opis sportu, w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo,

wraz z dokładną informacją o warunkach jego uprawiania oraz regułach i systemie współzawodnictwa

w tym sporcie;

4)

zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej

w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet

Olimpijski.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie

polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których

mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami

prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie.

4.

Polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw

kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej

niż jednym sporcie.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej prowadzi wykaz polskich związków sportowych.

Wykaz jest ogłaszany na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na utworzenie polskiego

związku sportowego w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa

w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych.

7.

Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego

następuje w drodze decyzji.

1.

Polski związek sportowy podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

Polski związek sportowy uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru

Sądowego.

3.

Do wniosku o wpis polskiego związku sportowego do Krajowego Rejestru Sądowego należy

dołączyć zgodę ministra właściwego do spraw kultury fizycznej na utworzenie polskiego

związku sportowego.

1.

Polski związek sportowy jest obowiązany należeć do właściwej międzynarodowej federacji

sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej

przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy polskiego związku sportowego działającego

w sporcie osób niepełnosprawnych, który uzyskał zgodę, o której mowa w art. 11 ust.

6.

1.

Polski związek sportowy, który nie należy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej

działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy

Komitet Olimpijski, staje się związkiem sportowym działającym w formie związku stowarzyszeń

z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się prawomocna.

2.

Stwierdzenie braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej

działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy

Komitet Olimpijski następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej.

3.

O wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 2, oraz o dniu, w którym ta decyzja stała

się prawomocna, minister właściwy do spraw kultury fizycznej zawiadamia właściwy sąd

rejestrowy.

4.

Polskie związki sportowe, które na podstawie ust. 1 stały się związkami sportowymi

działającymi w formie związku stowarzyszeń, dostosowują swoją działalność do zmienionej

formy, w szczególności statuty oraz regulaminy w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym

decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się prawomocna.

1.

Polski związek sportowy ma wyłączne prawo do

1)

organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz

o Puchar Polski w danym sporcie;

2)

ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie

sportowym organizowanym przez związek;

3)

powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk

paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy;

4)

reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych.

2.

Polski związek sportowy, Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski

umieszczają, odpowiednio, na stroju reprezentacji kraju, na stroju reprezentacji olimpijskiej

oraz na stroju reprezentacji paraolimpijskiej godło Rzeczypospolitej Polskiej, chyba

że przepisy międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie, do

której należy polski związek sportowy, przepisy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego

lub przepisy Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego stanowią inaczej.

3.

(uchylony)

4.

Polski związek sportowy, Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski

mają prawo do wykorzystania do swoich celów gospodarczych przedmiotów będących odwzorowaniem,

odpowiednio, stroju reprezentacji kraju, stroju reprezentacji olimpijskiej lub stroju

reprezentacji paraolimpijskiej, w zakresie wyznaczonym przez przepisy polskiego związku

sportowego, przepisy międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie,

do której należy polski związek sportowy, przepisy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego

lub przepisy Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego.

1.

Członek kadry narodowej udostępnia, na zasadach wyłączności, swój wizerunek w stroju

reprezentacji kraju polskiemu związkowi sportowemu, który jest uprawniony do wykorzystania

tego wizerunku do swoich celów gospodarczych w zakresie wyznaczonym przez przepisy

tego związku lub międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie.

2.

Członek reprezentacji olimpijskiej udostępnia, na zasadach wyłączności, z chwilą powołania

do reprezentacji olimpijskiej, swój wizerunek w stroju reprezentacji olimpijskiej

Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu, który jest uprawniony do wykorzystania tego wizerunku

do swoich celów gospodarczych w zakresie wyznaczonym przez swoje przepisy lub przepisy

Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

3.

Zawodnik przed zakwalifikowaniem do kadry narodowej lub reprezentacji olimpijskiej

wyraża zgodę na rozpowszechnianie swojego wizerunku w stroju reprezentacji kraju w

rozumieniu art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, z późn. zm..

1.

W sporcie, w którym współzawodnictwo sportowe jest organizowane w formie rozgrywek

ligowych, polski związek sportowy może utworzyć ligę zawodową.

2

W przypadku gdy ponad połowa klubów sportowych biorących udział w rozgrywkach ligowych

w najwyższej klasie rozgrywkowej w danym sporcie działa w formie spółek akcyjnych,

polski związek sportowy jest obowiązany utworzyć ligę zawodową.

3.

W skład ligi zawodowej w grach zespołowych wchodzą wyłącznie kluby sportowe działające

jako spółki akcyjne.

4.

Liga zawodowa jest zarządzana przez osobę prawną działającą w formie spółki kapitałowej.

5.

Zasady funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umowie zawartej między polskim

związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową. Umowa powinna zawierać w

szczególności postanowienia gwarantujące realizację praw polskiego związku sportowego

określonych w art. 13 oraz jego udział w przychodach związanych z zarządzaniem ligą

zawodową.

6.

Zawarcie umowy, o której mowa w ust. 5, następuje po uzyskaniu zgody ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia

zgody na zawarcie umowy w przypadku stwierdzenia niezgodności jej postanowień z przepisami

prawa. Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na zawarcie umowy następuje w drodze

decyzji.

1.

Nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do

spraw kultury fizycznej.

2.

Nadzorem ministra właściwego do spraw kultury fizycznej nie są objęte decyzje dyscyplinarne

i regulaminowe władz polskich związków sportowych związane z organizacją i przebiegiem

współzawodnictwa sportowego.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej ma prawo

1)

żądać udostępnienia odpisów uchwał władz polskiego związku sportowego oraz udzielenia

pisemnych wyjaśnień dotyczących działalności polskiego związku sportowego;

2)

dokonywać kontroli polskiego związku sportowego.

3a.

Kontrolę, o której mowa w ust. 3 pkt 2, przeprowadza się na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o kontroli w administracji rządowej.

4.

Zakresem kontroli, o której mowa w ust. 3 pkt 2, jest objęta działalność polskiego

związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami

statutu.

5.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej zatwierdza, w drodze decyzji, statut

polskiego związku sportowego oraz jego zmiany, które polski związek sportowy przedstawia

niezwłocznie po ich uchwaleniu.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia zatwierdzenia, w drodze decyzji,

statutu polskiego związku sportowego lub jego zmiany w przypadku stwierdzenia niezgodności

ich postanowień z przepisami prawa.

1.

Jeżeli działalność władz polskiego związku sportowego narusza prawo lub postanowienia

statutu, minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zależności od stopnia stwierdzonych

nieprawidłowości, jest uprawniony do

1)

udzielenia władzom polskiego związku sportowego upomnienia i zażądania od nich podjęcia

działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem;

2)

wstrzymania wykonania decyzji władz polskiego związku sportowego i wezwania ich do

jej zmiany lub uchylenia w określonym terminie;

3)

uchylenia decyzji władz polskiego związku sportowego, o której mowa w pkt 2, w przypadku

niespełnienia przez związek żądania jej zmiany lub uchylenia;

4)

wystąpienia do sądu rejestrowego z wnioskiem o zastosowanie środka, o którym mowa

w art. 23 ust. 1.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, minister właściwy do spraw kultury fizycznej

dokonuje w drodze decyzji.

1.

Sąd na wniosek ministra właściwego do spraw kultury fizycznej może, w drodze postanowienia

1)

zawiesić w czynnościach władze polskiego związku sportowego;

2)

rozwiązać polski związek sportowy, jeżeli jego działalność wykazuje rażące lub uporczywe

naruszanie prawa albo postanowień statutu i nie ma warunków do przywrócenia działalności

zgodnej z prawem lub statutem.

2.

Jeżeli sąd zawiesi w czynnościach władze polskiego związku sportowego, wyznacza kuratora,

który jest obowiązany do przeprowadzenia, w terminie 6 miesięcy od dnia wyznaczenia,

wyborów nowych władz polskiego związku sportowego.

3.

Kuratorowi przysługują określone w statucie uprawnienia zawieszonych w czynnościach

władz polskiego związku sportowego.

4.

Kuratorowi przysługuje wynagrodzenie, określone przez sąd, wypłacane z budżetu polskiego

związku sportowego, w którym pełni swoją funkcję.

1.

Polski Komitet Olimpijski jest związkiem stowarzyszeń zrzeszającym polskie związki

sportowe oraz inne osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

prawnej lub osoby fizyczne, związane z narodowym ruchem olimpijskim.

2.

Polski Komitet Olimpijski jest organizacją pozarządową, która samodzielnie wyznacza

i realizuje cele związane z ruchem olimpijskim.

1.

Polski Komitet Olimpijski współpracuje z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej

w zakresie sportu.

2.

Polski Komitet Olimpijski opiniuje projekty założeń aktów prawnych oraz projekty aktów

prawnych w zakresie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Polski Komitet Olimpijski jest wyłącznie uprawniony do używania jakiegokolwiek znaku

lub innego oznaczenia, składającego się z symbolu olimpijskiego lub zawierającego

symbol olimpijski oraz nazw Igrzyska Olimpijskie, Igrzyska XXX Olimpiady, Igrzyska

XXXI Olimpiady, Igrzyska XXXII Olimpiady, Igrzyska XXXIII Olimpiady, Igrzyska XXXIV

Olimpiady, Igrzyska XXXV Olimpiady, Komitet Olimpijski, Reprezentacja Olimpijska,

Ruch Olimpijski i Karta Olimpijska.

1.

Polski Komitet Paraolimpijski, działający w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń,

organizuje narodowy ruch paraolimpijski osób niepełnosprawnych.

2.

Polski Komitet Paraolimpijski jest wyłącznie uprawniony do wykorzystywania symboliki

paraolimpijskiej oraz nazw Igrzyska Paraolimpijskie i Komitet Paraolimpijski.

3.

Do Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego stosuje się odpowiednio przepisy art. 24 ust.

2 i art. 25 ust. 1 i 2.

1.

Tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi

zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały,

warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w

uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają uprawnień jednostek samorządu terytorialnego do wspierania

kultury fizycznej na podstawie przepisów odrębnych.

1

Klub sportowy, działający na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego, niedziałający

w celu osiągnięcia zysku, może otrzymywać dotację celową z budżetu tej jednostki na

podstawie uchwały, o której mowa w art. 27 ust. 2, z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm. w zakresie udzielania dotacji celowych dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów

publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku.

2.

Dotacja, o której mowa w ust. 1, ma służyć realizacji celu publicznego, o którym mowa

w art. 27 ust. 2, i może być przeznaczona w szczególności na

1)

realizację programów szkolenia sportowego,

2)

zakup sprzętu sportowego,

3)

pokrycie kosztów organizowania zawodów sportowych lub uczestnictwa w tych zawodach,

4)

pokrycie kosztów korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego,

5)

sfinansowanie stypendiów sportowych i wynagrodzenia kadry szkoleniowej

- jeżeli wpłynie to na poprawę warunków uprawiania sportu przez członków klubu sportowego,

który otrzyma dotację, lub zwiększy dostępność społeczności lokalnej do działalności

sportowej prowadzonej przez ten klub.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie

sportu oraz jego promocję.

1a

W ramach zadań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury fizycznej

może udzielić instytucji gospodarki budżetowej pod nazwą Centralny Ośrodek Sportu,

dla której jest organem założycielskim, dotacji celowej z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej, na realizację

zadań publicznych związanych z zapewnieniem warunków organizacyjnych, ekonomicznych

i technicznych do szkolenia sportowego w zakresie

1)

bieżącego utrzymania obiektów sportowych i zarządzania nimi;

2)

przygotowania kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich,

igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy.

1b

Działalność Centralnego Ośrodka Sportu, o której mowa w ust. 1a, nie stanowi działalności

gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm..

2.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu odpowiednio w środowisku szkolnym

i akademickim.

3.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą wspierać,

w tym finansowo, rozwój sportu w jednostkach organizacyjnych służb podległych tym

ministrom lub nadzorowanych przez nich.

4

Z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia,

są finansowane koszty opieki medycznej nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry

narodowej w sportach olimpijskich, paraolimpijskich i igrzysk głuchych.

5.

Koszty wydania orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 37 ust. 1, w tym koszty

badań niezbędnych do wydania tego orzeczenia, w stosunku do zawodników, którzy nie

ukończyli 23 lat i nie otrzymują wynagrodzenia w związku z uprawianiem sportu, są

finansowane ze środków publicznych na zasadach określonych przepisami o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób realizowania opieki medycznej,

o której mowa w ust. 4, uwzględniając specyfikę współzawodnictwa sportowego oraz potrzebę

ochrony zdrowia zawodników.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zakresie dofinansowania zadań związanych

z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach

paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy,

może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu

Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego

konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1118, z późn. zm.. Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może zlecić Fundacji Rozwoju Systemu

Edukacji, będącej fundacją Skarbu Państwa, realizację zadań w zakresie kultury fizycznej

w ramach programów Unii Europejskiej dotyczących kształcenia, szkolenia, młodzieży

i sportu. Na realizację tych zadań Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji otrzymuje dotację

celową z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

kultury fizycznej.

1.

W jednostkach samorządu terytorialnego mogą działać rady sportu powołane przez właściwe

organy wykonawcze spośród przedstawicieli organizacji i instytucji realizujących zadania

w zakresie kultury fizycznej.

2.

Organ, o którym mowa w ust. 1, ustala skład i zasady powoływania członków rady sportu,

a także regulamin jej działania.

3.

Do zadań rady sportu należy w szczególności opiniowanie

1)

strategii rozwoju gmin, powiatów i województw w zakresie kultury fizycznej;

2)

projektu budżetu w części dotyczącej kultury fizycznej;

3)

programów rozwoju bazy sportowej na danym terenie, w tym w szczególności miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym terenów wykorzystywanych

na cele kultury fizycznej;

4)

projektów uchwał, o których mowa w art. 27 ust. 2.

4.

Członkowie rad sportu wykonują swoje funkcje społecznie.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia

sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe.

2.

Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających

wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym

współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego

i finansowane z budżetu tych jednostek.

3.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe

zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych,

nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego

sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej

okresowe stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym.

Stypendium może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej

do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich

lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw

Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych

zawodach.

2.

Stypendia sportowe są finansowane ze środków budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej wstrzymuje stypendium sportowe dla członka

kadry narodowej, jeżeli zaniedbuje on realizację programu przygotowań, o którym mowa

w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej pozbawia członka kadry narodowej stypendium

sportowego, jeżeli

1)

nie realizuje on programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1, lub

2)

utracił on zdolność do uprawiania sportu przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, stwierdzoną

orzeczeniem wydanym przez lekarza posiadającego kwalifikacje uprawniające do wydania

orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 37 ust. 2, lub

3)

odmówił on udziału w zawodach, o których mowa w ust. 1.

5.

Przyznanie, wstrzymanie oraz pozbawienie stypendium sportowego następuje w drodze

decyzji.

6.

Członkini kadry narodowej, która stała się niezdolna do uprawiania sportu wskutek

ciąży lub urodzenia dziecka, wypłaca się stypendium sportowe w pełnej wysokości przez

okres ciąży i połowę stypendium przez okres 6 miesięcy po urodzeniu dziecka.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków

kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane,

uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajęte przez członka kadry

narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym.

1.

Osoby pobierające stypendia sportowe, o których mowa w art. 5, art. 31 ust. 1 i 2

oraz art. 32 ust. 1, są stypendystami sportowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm., a okres ich pobierania zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 149, z późn. zm. oraz do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę

zaliczenia okresu pobierania stypendium sportowego stanowi zaświadczenie wydane przez

podmiot wypłacający stypendium.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór zaświadczenia dotyczącego okresu pobierania stypendium, o którym mowa w ust.

1, uwzględniając w szczególności zakres danych wykazywanych w zaświadczeniu oraz dane

identyfikujące wnioskodawcę i podmiot wydający zaświadczenie.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznawać ze środków budżetu państwa,

z części, której jest dysponentem, nagrody pieniężne i wyróżnienia dla osób fizycznych

za wybitne osiągnięcia sportowe.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje nagrody pieniężne i wyróżnienia

z własnej inicjatywy lub na wniosek polskiego związku sportowego.

3.

Podstawę ustalenia wysokości nagrody pieniężnej stanowi kwota 2300 zł, przy czym wysokość

nagrody nie może przekroczyć 14-krotności tej kwoty.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, w zależności od osiągnięcia sportowego, oraz

szczegółowy tryb i warunki przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, uwzględniając

sposób i terminy ich wypłacania, a także międzynarodowy lub krajowy wymiar osiągnięcia

sportowego.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznawać odznaki, wyróżnienia

i nagrody pieniężne ze środków budżetu państwa, z części, której jest dysponentem,

trenerom oraz innym osobom wyróżniającym się szczególną aktywnością i uzyskującym

wybitne osiągnięcia w działalności w zakresie sportu.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje odznaki, wyróżnienia i nagrody

pieniężne z własnej inicjatywy lub na wniosek organów wykonawczych jednostek samorządu

terytorialnego, związku sportowego lub polskiego związku sportowego.

3.

Podstawę ustalenia wysokości nagrody pieniężnej stanowi kwota 2300 zł, przy czym wysokość

nagrody nie może przekroczyć 8-krotności tej kwoty.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

i wzory odznak, rodzaje wyróżnień oraz wysokość nagród pieniężnych, w zależności od

osiągnięć w działalności w zakresie sportu, a także szczegółowe warunki i tryb przyznawania

odznak, wyróżnień i nagród pieniężnych, uwzględniając znaczenie osiągnięć oraz podjętej

aktywności dla rozwoju danego sportu, a także sposób ich dokumentowania.

5.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać wyróżnienia i nagrody pieniężne

dla trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej.

6.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki

i tryb przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, o których mowa w ust. 5, oraz

rodzaje wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, biorąc pod uwagę znaczenie osiągnięć

dla danej społeczności lokalnej.

1.

Reprezentantom Polski

1)

na igrzyskach olimpijskich,

2)

zakwalifikowanym na igrzyska olimpijskie odbywające się w 1984 r. w Los Angeles, którzy

wzięli udział w zawodach „Przyjaźń 84”,

3)

zakwalifikowanym na igrzyska paraolimpijskie lub zawody sportowe osób niepełnosprawnych

odbywające się przed 1992 r., będące odpowiednikiem igrzysk paraolimpijskich,

4)

zakwalifikowanym na igrzyska głuchych lub zawody sportowe odbywające się przed 2001 r.,

będące odpowiednikiem igrzysk głuchych

- przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”.

2.

Świadczenie przysługuje osobie, która

1)

zdobyła co najmniej jeden medal na zawodach sportowych, o których mowa w ust. 1;

2)

ukończyła 40. rok życia;

3)

nie uczestniczy we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek

sportowy;

4)

ma obywatelstwo polskie;

5)

ma stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej;

6)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

3

Świadczenie przysługujące w danym roku budżetowym ustala się na podstawie kwoty bazowej

dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad,

określa ustawa budżetowa, przy uwzględnieniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 1,4.

4.

Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w drodze decyzji,

na wniosek osoby zainteresowanej.

5.

Osoba zainteresowana dokumentuje spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, przyznania

świadczenia, jeżeli osoba zainteresowana nie spełnia co najmniej jednego z warunków,

o których mowa w ust. 2.

7.

Świadczenie jest wypłacane co miesiąc przez urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej, począwszy od miesiąca, w którym świadczenie zostało przyznane.

8.

Osoba, która otrzymuje świadczenie, niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do

spraw kultury fizycznej o ustaniu co najmniej jednego z warunków, o których mowa w

ust. 2 pkt 3-6.

9.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej pozbawia, w drodze decyzji, świadczenia,

począwszy od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków, o których mowa

w ust. 2 pkt 3-6.

10.

Jeżeli dana osoba jest uprawniona do otrzymania więcej niż jednego świadczenia, otrzymuje

tylko jedno świadczenie, w oparciu o podstawę przez nią wybraną.

11.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

zawodów sportowych osób niepełnosprawnych odbywających się przed 1992 r., będących

odpowiednikiem igrzysk paraolimpijskich, oraz zawodów sportowych odbywających się

przed 2001 r., będących odpowiednikiem igrzysk głuchych, biorąc pod uwagę rangę sportową

tych zawodów.

1.

Zawodnik uczestniczący we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek

sportowy jest obowiązany do uzyskania orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia umożliwiającym

bezpieczne uczestnictwo w tym współzawodnictwie.

2

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje lekarzy uprawnionych do wydawania

orzeczeń lekarskich, o których mowa w ust. 1, a także zakres wymaganych badań lekarskich,

uwzględniając specyfikę współzawodnictwa sportowego.

2

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje lekarzy uprawnionych do wydawania

orzeczeń lekarskich, o których mowa w ust. 1, a także zakres i częstotliwość wymaganych

badań lekarskich, uwzględniając specyfikę współzawodnictwa sportowego.

1.

Zawodnik uczestniczący we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek

sportowy oraz zawodnik kadry narodowej podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu od następstw

nieszczęśliwych wypadków w uprawianym sporcie.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na klubie sportowym będącym członkiem

polskiego związku sportowego, a w przypadku zawodnika kadry narodowej - na polskim

związku sportowym.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

Zorganizowane zajęcia w zakresie sportu w związku sportowym oraz w klubie sportowym

uczestniczącym we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy może

prowadzić wyłącznie trener lub instruktor sportu w rozumieniu ustawy.

2.

Do zadań trenera lub instruktora sportu należy poza prowadzeniem zajęć, o których

mowa w ust. 1, przekazywanie aktualnej wiedzy teoretycznej i praktycznej z zakresu

treningu sportowego i współzawodnictwa sportowego w danym sporcie.

3.

Trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe,

może być osoba, która

1)

ukończyła 18 lat;

2)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

3)

posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera

lub instruktora sportu;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo, o którym mowa w art.

46-50, lub określone w rozdziale XIX, XXIII, z wyjątkiem art. 192 i art. 193, rozdziale XXV i XXVI ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

(uchylony)

1.

Za doping w sporcie uznaje się

1)

obecność substancji zabronionej lub jej metabolitów lub markerów w próbce fizjologicznej

osoby uczestniczącej lub przygotowującej się do uczestnictwa we współzawodnictwie

sportowym;

2)

użycie, usiłowanie użycia, pomocnictwo lub podżeganie do użycia przez osobę uczestniczącą

lub przygotowującą się do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym substancji zabronionej

lub metody zabronionej;

3)

posiadanie w związku z uczestnictwem lub przygotowaniem do uczestnictwa we współzawodnictwie

sportowym substancji zabronionej lub przyrządów umożliwiających stosowanie metody

zabronionej;

4)

podanie lub usiłowanie podania substancji zabronionej oraz udział w przygotowaniu

lub zastosowaniu metody zabronionej w związku z uczestnictwem lub przygotowaniem do

uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym;

5

utrudnianie lub udaremnianie kontroli antydopingowej lub manipulowanie jej przebiegiem;

6)

wprowadzanie do obrotu substancji zabronionych lub przyrządów umożliwiających stosowanie

metody zabronionej albo uczestniczenie w takim obrocie.

2

Dopingiem w sporcie nie jest zachowanie określone w ust. 1 pkt 1-4, jeżeli jest ono

uzasadnione celem leczniczym, a zawodnik otrzymał zgodę na stosowanie określonej substancji

zabronionej lub metody zabronionej na zasadach określonych w załączniku nr 2 do Międzynarodowej

konwencji o zwalczaniu dopingu w sporcie, sporządzonej w Paryżu

dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 142, poz. 999, z 2013 r. poz. 1243

oraz z 2014 r. poz. 343), a także zachowanie określone w ust. 1 pkt 6 w odniesieniu

do produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm..

3

Substancją zabronioną jest substancja mogąca służyć poprawie wyniku sportowego, której

użycie pozostaje w sprzeczności z uczciwością rywalizacji sportowej, określona w załączniku

nr 1 do konwencji, o której mowa w ust. 2.

4

Metodą zabronioną jest działanie mogące służyć poprawie wyniku sportowego, pozostające

w sprzeczności z uczciwością rywalizacji sportowej, określone w załączniku nr 1 do

konwencji, o której mowa w ust. 2.

5

Substancją lub metodą zabronioną są także substancja lub działanie utrudniające wykrycie

substancji lub metody określonych w ust. 3 i 4, określone w załączniku nr 1 do konwencji,

o której mowa w ust. 2.

6.

Podmioty prowadzące działalność sportową, w szczególności polskie związki sportowe,

realizują odpowiedzialność dyscyplinarną za stosowanie dopingu w sporcie w zakresie

określonym w ich regulaminach.

1.

Organem właściwym do zwalczania dopingu w sporcie jest Komisja do Zwalczania Dopingu

w Sporcie, zwana dalej „Komisją”.

2.

W skład Komisji wchodzi przewodniczący oraz 10 członków, których powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw kultury fizycznej spośród osób wykonujących zawody w dziedzinach

medycyny, sportu, etyki, biologii lub prawa i dających rękojmię prawidłowego wykonywania

zadań Komisji.

3

Członkiem Komisji nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

4.

Kadencja przewodniczącego i członków Komisji trwa 4 lata.

5.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

prowadzenie wykazu substancji i metod zabronionych;

2)

przeprowadzanie kontroli antydopingowych podczas zawodów oraz poza nimi;

3)

prowadzenie badań wspierających zwalczanie dopingu w sporcie;

4)

wspieranie, opracowywanie i wdrażanie programów edukacyjnych lub szkoleniowych, dotyczących

zwalczania dopingu w sporcie.

6.

Wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, jest jawny.

7.

Komisja może upoważnić inne podmioty do przeprowadzania kontroli, o których mowa w

ust. 5 pkt 2.

8.

Obsługę Komisji zapewnia biuro Komisji, które działa w formie jednostki budżetowej.

9.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej nadaje, w drodze zarządzenia, statut

Komisji, mając na uwadze konieczność sprawnego wykonywania zadań przez Komisję.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może udzielić dotacji celowej, w wysokości

określonej w ustawie budżetowej, Instytutowi Sportu w Warszawie na zadania związane

z utrzymaniem akredytacji Światowej Agencji Antydopingowej oraz zakup sprzętu służącego

do przeprowadzania badań antydopingowych.

1.

Przy Polskim Komitecie Olimpijskim działa Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, zwany

dalej „Trybunałem”.

2.

Trybunał jest stałym sądem polubownym działającym na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

3.

Trybunał rozstrzyga także spory wynikające z zaskarżenia ostatecznych decyzji dyscyplinarnych

polskich związków sportowych.

4.

W skład Trybunału wchodzi 24 arbitrów powoływanych przez Zarząd Polskiego Komitetu

Olimpijskiego na okres 4-letniej kadencji.

5.

Arbitrem Trybunału może zostać osoba, która

1)

korzysta z pełni praw publicznych;

2)

jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego

wykonywania funkcji arbitra;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada wyższe wykształcenie prawnicze i zdała egzamin sędziowski, prokuratorski,

radcowski, adwokacki lub notarialny.

6.

Wymogów, o których mowa w ust. 4 pkt 4, nie stosuje się do osoby posiadającej stopień

doktora habilitowanego nauk prawnych.

7.

Kadencja arbitra Trybunału wygasa w przypadku

1)

śmierci;

2)

zrzeczenia się funkcji;

3)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

prawomocnego orzeczenia środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych;

6)

ograniczenia lub utraty zdolności do czynności prawnych.

8.

Organizację i tryb postępowania przed Trybunałem oraz ponoszenie opłat i kosztów postępowania

określa statut Trybunału uchwalony przez Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

1.

Odpowiedzialność dyscyplinarna w ramach polskiego związku sportowego jest realizowana

na zasadach określonych w regulaminie dyscyplinarnym.

2.

Odpowiedzialność dyscyplinarna opiera się na następujących zasadach

1)

prawa do obrony;

2)

dwuinstancyjności postępowania.

3.

Regulamin dyscyplinarny, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności: podmioty

podlegające odpowiedzialności dyscyplinarnej, czyny zagrożone odpowiedzialnością dyscyplinarną,

rodzaje kar dyscyplinarnych, organy dyscyplinarne i ich kompetencje oraz tryb postępowania

dyscyplinarnego.

4.

Prowadzenie postępowania karnego, administracyjnego lub cywilnego przeciwko obwinionemu

nie wyklucza postępowania dyscyplinarnego o ten sam czyn.

5.

Karami dyscyplinarnymi mogą być w szczególności

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zawieszenie;

4)

dyskwalifikacja czasowa lub dożywotnia;

5)

kara pieniężna;

6)

przeniesienie zespołu do niższej klasy rozgrywkowej;

7)

skreślenie ze związku;

8)

wykluczenie ze związku.

1.

Skarga do Trybunału przysługuje stronie postępowania lub - na podstawie regulaminów

obowiązujących w danym związku - innym podmiotom. W sprawach dyscyplinarnych za stosowanie

dopingu w sporcie skarga do Trybunału przysługuje również Światowej Agencji Antydopingowej.

2.

Skargę do Trybunału wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

3.

Skarga do Trybunału nie przysługuje w sprawach dotyczących technicznych reguł gry.

4.

Od skargi wniesionej do Trybunału uiszcza się wpis, którego wysokość nie może być

wyższa niż dwukrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę w gospodarce

narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Uchylenie przez Trybunał decyzji dyscyplinarnej polskiego związku sportowego i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania jest możliwe w przypadku, gdy dla rozstrzygnięcia

sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej

części.

2.

Od orzeczenia dyscyplinarnego Trybunału przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego

w przypadku rażącego naruszenia przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia.

3.

Skargę kasacyjną wnosi się za pośrednictwem Trybunału w terminie 30 dni od dnia doręczenia

orzeczenia wraz z uzasadnieniem stronie skarżącej.

4.

Trybunał przekazuje skargę kasacyjną w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania wraz

z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

5.

Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną od orzeczenia Trybunału na zasadach przewidzianych

w Kodeksie postępowania cywilnego.

1

Kto, w związku z zawodami sportowymi organizowanymi przez polski związek sportowy

lub podmiot działający na podstawie umowy zawartej z tym związkiem, lub podmiot działający

z jego upoważnienia, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub

takiej korzyści albo jej obietnicy żąda w zamian za nieuczciwe zachowanie, mogące

mieć wpływ na wynik lub przebieg tych zawodów,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w ust. 1 udziela albo obiecuje

udzielić korzyści majątkowej lub osobistej.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2 przyjmuje korzyść majątkową znacznej

wartości albo jej obietnicę lub udziela takiej korzyści albo jej obietnicy lub takiej

korzyści albo jej obietnicy żąda,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Kto, mając wiadomość o popełnieniu czynu zabronionego określonego w art. 46, bierze

udział w zakładach wzajemnych dotyczących zawodów sportowych, do których odnosi się

ta wiadomość, lub ujawnia tę wiedzę w celu wzięcia udziału przez inną osobę w takich

zakładach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

1

Kto, powołując się na wpływy w polskim związku sportowym lub podmiocie działającym

na podstawie umowy zawartej z tym związkiem, lub podmiocie działającym z jego upoważnienia

albo wywołując przekonanie innej osoby o istnieniu takich wpływów, lub utwierdzając

ją w przekonaniu o istnieniu takich wpływów, podejmuje się pośrednictwa w ustaleniu

określonego wyniku lub przebiegu zawodów sportowych w zamian za korzyść majątkową

lub osobistą albo jej obietnicę,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2

Tej samej karze podlega, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub

osobistej w zamian za pośrednictwo w ustaleniu określonego wyniku lub przebiegu zawodów

sportowych polegające na bezprawnym wywarciu wpływu na zachowanie osoby pełniącej

funkcję w polskim związku sportowym lub podmiocie działającym na podstawie umowy zawartej

z tym związkiem, lub podmiocie działającym z jego upoważnienia w związku z pełnieniem

tej funkcji.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w art. 46 ust. 2, art. 46 ust.

3 lub 4, w związku z ust. 2, lub w art. 48 ust. 2 lub 3, w związku z ust. 2, jeżeli

korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca zawiadomił

o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie istotne okoliczności

przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

1.

Kto małoletniemu uczestniczącemu lub przygotowującemu się do uczestnictwa we współzawodnictwie

sportowym podaje substancję zabronioną lub stosuje wobec niego metodę zabronioną w

rozumieniu przepisów o zwalczaniu dopingu w sporcie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto bez wiedzy osoby uczestniczącej lub przygotowującej się

do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym podaje jej substancję zabronioną lub

stosuje wobec niej metodę zabronioną w rozumieniu przepisów o zwalczaniu dopingu w

sporcie.

1.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w celach handlowych, jakiegokolwiek znaku

lub innego oznaczenia, składającego się z symbolu olimpijskiego lub paraolimpijskiego

lub zawierającego symbol olimpijski lub paraolimpijski oraz nazw Igrzyska Olimpijskie,

Igrzyska XXX Olimpiady, Igrzyska XXXI Olimpiady, Igrzyska XXXII Olimpiady, Igrzyska

XXXIII Olimpiady, Igrzyska XXXIV Olimpiady, Igrzyska XXXV Olimpiady, Komitet Olimpijski,

Reprezentacja Olimpijska, Ruch Olimpijski, Karta Olimpijska, Igrzyska Paraolimpijskie

lub Komitet Paraolimpijski, podlega karze grzywny.

2.

W przypadku popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę na rzecz

Polskiego Komitetu Olimpijskiego lub Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego w wysokości

do 5000 zł.

Orzekanie w sprawach o czyn określony w art. 51 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięte)

(uchylony)

(pominięte)

1.

Polskie związki sportowe oraz podmioty o statusie polskiego związku sportowego stają

się polskimi związkami sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 1, a także osoby prawne będące ich

członkami dostosują swoją działalność, w szczególności obowiązujące w nich statuty

oraz regulaminy, do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie

tej ustawy.

3

Podmioty o statusie polskiego związku sportowego, które stały się polskimi związkami

sportowymi na podstawie ust. 1 i nie dostosowały swojej działalności do wymagań niniejszej

ustawy, stają się stowarzyszeniami w rozumieniu ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 4, stała się prawomocna.

4

Stwierdzenie niedostosowania działalności polskiego związku sportowego, o którym mowa

w ust. 3, do wymagań niniejszej ustawy następuje w drodze decyzji ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej.

5

O wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 4, oraz o dniu, w którym ta decyzja stała

się prawomocna, minister właściwy do spraw kultury fizycznej zawiadamia właściwy sąd

rejestrowy.

6

Polskie związki sportowe, które na podstawie ust. 3 stały się stowarzyszeniami, dostosują

swoją działalność do zmienionej formy, w szczególności statuty oraz regulaminy, w

terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 4, stała się prawomocna.

1.

Kluby sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów dostosują swoją formę

działania do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie tej

ustawy.

2.

Związki sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów stają się związkami

sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie staje się Komisją do Zwalczania Dopingu w

Sporcie w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Stypendia przyznane na podstawie art. 22 lub art. 23a ustawy, o której mowa w art.

93 pkt 1, oraz na podstawie art. 34 ust. 1, 2 i 6 lub art. 35 ustawy, o której mowa

w art. 93 pkt 2, przysługują do końca okresu, na jaki zostały przyznane.

2.

Osoby, którym przyznano świadczenie pieniężne na podstawie art. 23b ust. 1, 1a lub

2 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, oraz na podstawie art. 38 ust. 1 lub art.

38a ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 2, zachowują prawo do tego świadczenia.

3.

Do postępowań w sprawach świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 23b ust. 1,

1a lub 2 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, oraz na podstawie art. 38 ust. 1 lub

art. 38a ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 2, wszczętych i niezakończonych decyzją

ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Przyznanie świadczeń pieniężnych ze środków budżetu państwa dla osób, które zdobyły

medal na igrzyskach olimpijskich, które odbyły się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, następuje na podstawie przepisów dotychczasowych.

Ewidencje uczniowskich klubów sportowych oraz klubów sportowych działających w formie

stowarzyszenia, prowadzone przez starostów na podstawie art. 7 ust. 4 i art. 7a ust.

1 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, stają się ewidencjami, o których mowa w art.

4 ust. 4 i 7 niniejszej ustawy.

1.

Osoby, które uzyskały tytuł trenera lub instruktora na podstawie przepisów dotychczasowych,

zachowują swoje kwalifikacje.

2.

Do osób, które rozpoczęły uzyskiwanie kwalifikacji trenera lub instruktora przed wejściem

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgody na prowadzenie specjalistycznych kursów trenerskich wydane na podstawie dotychczasowych

przepisów zachowują ważność do końca okresu, na jaki zostały wydane.

Wydane na podstawie przepisów dotychczasowych dokumenty uprawniające do uprawiania

żeglarstwa na jachtach, o których mowa w art. 53a ust. 3 ustawy, o której mowa w art.

93 pkt 1, zachowują ważność.

Osoby prawne działające jako terenowe jednostki organizacyjne Aeroklubu Polskiego

i zrzeszające członków będących osobami fizycznymi stają się z mocy prawa odrębnymi

stowarzyszeniami w rozumieniu ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach.

Fundusz Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych dla Uczniów, utworzony na podstawie art. 13

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 7a ust. 3, art. 12a ust. 2, art. 23a ust. 7, art. 23b ust. 1b i 2a, art. 28 ust.

2, art. 45 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 8, art. 29 ust. 6,

art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 4, art. 36 ust. 11 niniejszej ustawy,

1a)

art. 54 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa

osób przebywających w górach zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 39 ust. 5 niniejszej ustawy,

1b)

art. 55 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, w zakresie dotyczącym Górskiego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego

oraz ratowników górskich zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 40 ust. 4 niniejszej ustawy,

2)

art. 53a ust. 11 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 37a ust. 14 i 15 ustawy,

o której mowa w art. 67, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

3)

art. 29 ust. 4, art. 32 ust. 3, art. 34 ust. 7 i art. 37 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 93 pkt 2, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 29 ust. 6, art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4 i art. 37 ust. 2 niniejszej

ustawy,

4)

art. 132c ustawy, o której mowa w art. 53, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 132c ustawy, o której mowa w art. 53, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

5)

art. 13

6)

art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 58, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w

art. 58, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

7)

art. 24a ustawy, o której mowa w art. 67, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 24a ustawy, o której mowa w art. 67, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

8)

art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 74, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa

w art. 74, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 13a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 58, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 31 sierpnia 2011 r.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ministrze właściwym do spraw kultury

fizycznej i sportu, należy przez to rozumieć ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675, z późn. zm., z wyjątkiem art. 43;

2)

ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

(Dz. U. Nr 155, poz. 1298, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia