Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 września 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska

Inspekcja Ochrony Środowiska jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów o

ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska.

1.

Do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy

1)

kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250 i 1427) w zakresie

a)

przestrzegania przepisów o ochronie środowiska,

b)

przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz przestrzegania

zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji i jej wpływu

na stan środowiska,

c)

przestrzegania przepisów dotyczących zawartości siarki w ciężkim oleju opałowym stosowanym

w instalacjach energetycznego spalania paliw oraz w oleju do silników statków żeglugi

śródlądowej,

d)

eksploatacji instalacji i urządzeń chroniących środowisko przed zanieczyszczeniem,

e

przestrzegania przepisów o gospodarce opakowaniami oraz odpadami opakowaniowymi,

f)

przestrzegania przepisów o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi

odpadami oraz o opłacie produktowej,

g

postępowania z substancjami zubożającymi warstwę ozonową oraz z niektórymi fluorowanymi

gazami cieplarnianymi, o których mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o

niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych

(Dz. U. poz. 881), oraz z produktami, urządzeniami i systemami klimatyzacji w niektórych pojazdach

silnikowych zawierającymi te substancje lub gazy lub od nich uzależnionymi, z wyłączeniem

systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających te substancje,

h

przestrzegania przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o mikroorganizmach i organizmach genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 806), w zakresie wymagań określonych w zezwoleniach na prowadzenie zakładu inżynierii

genetycznej albo w zgodach na zamierzone uwolnienie organizmów genetycznie zmodyfikowanych

do środowiska w zakresie postępowania z odpadami, w tym powstającymi podczas zamkniętego

użycia organizmów genetycznie zmodyfikowanych oraz po zakończeniu zamierzonego uwolnienia

organizmów genetycznie zmodyfikowanych do środowiska,

i)

przestrzegania przepisów o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,

j

przestrzegania przepisów o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, z wyjątkiem

przepisów art. 37 i art. 39 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym

i elektronicznym

(Dz. U. poz. 1688),

k)

przestrzegania przepisów o bateriach i akumulatorach, z wyjątkiem przestrzegania przez

sprzedawców detalicznych i sprzedawców hurtowych przepisów art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 11, art. 31 ust. 3, art. 48-50, art. 53 oraz

art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 687 i 1688);

1a)

kontrola przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 250, 1020 i 1250);

2)

prowadzenie państwowego monitoringu środowiska, w szczególności

a)

opracowywanie programów państwowego monitoringu środowiska,

b)

koordynacja realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska,

c)

gromadzenie informacji o środowisku w zakresie ujętym w programach państwowego monitoringu

środowiska,

d)

przetwarzanie zgromadzonych informacji o środowisku i dokonywanie ocen stanu środowiska,

e)

opracowywanie raportów o stanie środowiska,

f)

udział w międzynarodowej wymianie informacji o stanie środowiska, w tym koordynacja

współpracy z Europejską Agencją Środowiska, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia

2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji

i Obserwacji Środowiska

(Dz. Urz. UE L 126 z 21.05.2009, str. 13);

3)

podejmowanie decyzji wstrzymujących działalność prowadzoną z naruszeniem wymagań związanych

z ochroną środowiska lub naruszeniem warunków korzystania ze środowiska;

4)

przeciwdziałanie poważnym awariom oraz sprawowanie nadzoru nad usuwaniem ich skutków;

5)

wykonywanie zadań związanych ze zbieraniem danych do Europejskiego Rejestru Uwalniania

i Transferu Zanieczyszczeń oraz prowadzeniem Krajowego Rejestru Uwalniania i Transferu

Zanieczyszczeń;

6)

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2016 r. poz. 353, 831, 961 i 1250);

7)

udział w przekazywaniu do użytkowania obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcia

mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

8)

wykonywanie zadań w zakresie zapobiegania szkodom w środowisku i ich naprawy;

9)

wykonywanie zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów;

10)

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1136 oraz z 2014 r. poz. 1101);

11)

kontrola wyrobów wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku, podlegających ocenie

zgodności w zakresie spełniania przez nie zasadniczych lub innych wymagań dotyczących

ochrony środowiska;

12)

wykonywanie zadań z zakresu

a)

ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1203),

b)

rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia

2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń

w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego

dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie

Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji

91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

(Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.),

c)

rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.

w sprawie detergentów

(Dz. Urz. UE L 104 z 08.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 48, z późn. zm.),

d)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 689/2008 z dnia 17 czerwca

2008 r. dotyczącego wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów

(Dz. Urz. UE L 204 z 31.07.2008, str. 1, z późn. zm.),

e)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego

i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie

(WE) nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.)

- w zakresie zagrożeń dla środowiska; 12a)rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010 z dnia 20 października

2010 r. ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty

z drewna

(Dz. Urz. UE L 295 z 12.11.2010, str. 23);

13

wykonywanie zadań dotyczących przeprowadzania kontroli przestrzegania przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

(Dz. U. poz. 1223 oraz z 2016 r. poz. 266 i 542) w zakresie emisji gazów cieplarnianych objętych systemem oraz szacowanie wielkości

emisji gazów cieplarnianych z instalacji lub z operacji lotniczej, o którym mowa w

art. 87 ust. 4 i art. 88 ust. 1 tej ustawy;

13a

przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 168a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

14)

wykonywanie pomiarów wielkości emisji oraz poziomu substancji lub energii występujących

w środowisku;

15)

prowadzenie badań referencyjnych i porównawczych;

16)

prowadzenie interkalibracyjnych porównań międzylaboratoryjnych;

17)

współdziałanie w zakresie ochrony środowiska z innymi organami kontroli, organami

ścigania i wymiaru sprawiedliwości, innymi organami administracji państwowej i organami

samorządu terytorialnego oraz obrony cywilnej, a także organizacjami społecznymi;

17a)

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 469, 1590, 1642 i 2295 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1250);

17b

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 19 lipca 2016 r. o dostępie do zasobów genetycznych i podziale korzyści

z ich wykorzystania

(Dz. U. poz. 1340) oraz wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia

2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi

z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego

podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów

(Dz. Urz. UE L 150 z 20.05.2014, str. 59) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1866 z dnia 13 października 2015 r.

ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 511/2014 w odniesieniu do rejestru kolekcji, monitorowania zgodności

użytkowników i najlepszych praktyk (Dz. Urz. UE L 275 z 20.10.2015, str. 4);

18)

wykonywanie innych zadań określonych odrębnymi przepisami.

2.

Zwierzchni nadzór nad wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, sprawuje minister

właściwy do spraw środowiska.

3.

Inspekcja Ochrony Środowiska współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych

w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

Organami Inspekcji Ochrony Środowiska są

1)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska;

2)

wojewódzki inspektor ochrony środowiska jako organ rządowej administracji zespolonej

w województwie.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest centralnym organem administracji rządowej

nadzorowanym przez ministra właściwego do spraw środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska kieruje działalnością Inspekcji Ochrony Środowiska.

2.

(uchylony)

3.

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób

wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego

do spraw środowiska. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

4.

Zastępcę Głównego Inspektora Ochrony Środowiska powołuje minister właściwy do spraw

środowiska, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru,

na wniosek Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Minister właściwy do spraw środowiska

odwołuje Zastępcę Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

4a.

Stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska.

4b.

Informację o naborze na stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ogłasza

się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu

oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

4c.

Termin, o którym mowa w ust. 4b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4d.

Nabór na stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadza zespół, powołany

przez ministra właściwego do spraw środowiska, liczący co najmniej 3 osoby, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru

ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań

na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

4e.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 4d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

4f.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 4e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

4g.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw środowiska.

4h.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

4i.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

4j.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

4k.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 4, powołuje Główny

Inspektor Ochrony Środowiska.

4l.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 4, stosuje się

odpowiednio ust. 4a-4j.

5.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania przy pomocy Głównego Inspektoratu

Ochrony Środowiska.

6.

W skład Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska mogą wchodzić: departamenty, wydziały,

zespoły terenowe, samodzielne stanowiska oraz laboratoria.

7.

Organizację Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska określa statut nadany, w drodze

rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw

środowiska.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, kierując działalnością Inspekcji Ochrony Środowiska

1)

ustala ogólne kierunki działania Inspekcji Ochrony Środowiska oraz wydaje zalecenia

i wytyczne, określające sposób postępowania w trakcie realizacji zadań, o których

mowa w art. 2 ust. 1, oraz kontroluje stan ich realizacji;

2)

ustala szczegółowe zasady postępowania w przypadku wystąpienia poważnej awarii w zakresie

należącym do właściwości Inspekcji Ochrony Środowiska oraz zasady współdziałania z

innymi organami administracji publicznej;

3)

może wydawać wojewódzkim inspektorom ochrony środowiska polecenia dotyczące podjęcia

określonych czynności i żądać będących w ich posiadaniu informacji o stanie środowiska

i jego ochronie oraz o zakresie i wynikach ich działania;

4)

organizuje i koordynuje kontrole podmiotów korzystających ze środowiska o zasięgu

lub znaczeniu ponadwojewódzkim;

5)

opracowuje wieloletnie programy państwowego monitoringu środowiska;

6)

dokonuje analiz i ocen

a)

przestrzegania przepisów, o których mowa w art. 2 ust. 1,

b)

stanu środowiska;

7)

prowadzi system informatyczny, o którym mowa w art. 28h ust. 1, i nadzoruje jego funkcjonowanie;

8)

organizuje szkolenia pracowników Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie wykonywania

zadań określonych w ustawie i w przepisach odrębnych;

9)

sporządza roczne sprawozdanie z działalności Inspekcji Ochrony Środowiska i przedkłada

je do akceptacji ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie do 31 maja roku

następnego.

1a

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami

do emisji gazów cieplarnianych.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w zakresie zadań określonych w art. 2 ust. 1 współpracuje

z

1)

organami państw członkowskich Unii Europejskiej;

2)

właściwymi organami innych państw na podstawie zawartych umów i porozumień;

3)

organizacjami międzynarodowymi.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska kieruje działalnością Inspekcji Ochrony Środowiska

na obszarze województwa.

2.

Wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

3.

Stanowisko wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska może zajmować osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

5)

posiada co najmniej 5-letni staż pracy na stanowiskach związanych z zadaniami z zakresu

ochrony środowiska, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;

6)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska.

4.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując działalnością Inspekcji Ochrony

Środowiska na obszarze województwa

1)

wykonuje jej zadania zgodnie z ogólnymi kierunkami działania, zaleceniami i wytycznymi

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;

2

ustala, w porozumieniu z wojewodą, kierunki działania oraz roczne plany pracy Inspekcji

Ochrony Środowiska w województwie, których elementem są roczne plany działalności

kontrolnej;

3)

opracowuje i realizuje wojewódzkie programy monitoringu środowiska;

4)

dokonuje na obszarze województwa analiz i ocen

a)

przestrzegania przepisów, o których mowa w art. 2 ust. 1,

b)

stanu środowiska;

5)

przedkłada Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska informacje o realizacji zadań

Inspekcji Ochrony Środowiska na obszarze województwa za dany rok w terminie do 15

lutego roku następnego oraz na żądanie, w każdym czasie.

5.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykonuje zadania przy pomocy wojewódzkiego

inspektoratu ochrony środowiska.

6.

Zastępców wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w liczbie do dwóch, powołuje

i odwołuje wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

7.

Stanowisko zastępcy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska może zajmować osoba,

która spełnia warunki określone w ust. 3.

8.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, może tworzyć delegatury

wojewódzkiego inspektoratu ochrony środowiska. Kierownik delegatury może, z upoważnienia

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, prowadzić sprawy i wydawać na terenie

swojego działania decyzje administracyjne.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zasady i sposób organizacji

wojewódzkich inspektoratów ochrony środowiska oraz ich delegatur, mając na względzie

zapewnienie ich sprawnego i jednolitego działania.

1

Roczny plan działalności kontrolnej obejmuje

1)

ogólną ocenę znaczących zagadnień dotyczących środowiska;

2)

obszar objęty planem kontroli;

3)

wykaz zakładów objętych planem, w tym wykaz

a)

instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego,

b)

zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, zwanych dalej odpowiednio

„zakładami o zwiększonym ryzyku” i „zakładami o dużym ryzyku”;

4)

procedury opracowywania programów kontroli planowych;

5)

procedury kontroli nieplanowych;

6)

w odniesieniu do zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku - ogólną

ocenę znaczących zagadnień dotyczących bezpieczeństwa oraz wykaz grup zakładów, o

których mowa w art. 264d ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

2

W odniesieniu do instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz

zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku wojewódzki inspektor ochrony

środowiska na podstawie rocznego planu kontroli sporządza programy kontroli planowych,

obejmujące częstotliwość kontroli w terenie dla różnych rodzajów zakładów i instalacji.

3.

Częstotliwość kontroli, o której mowa w ust. 2, jest ustalana z uwzględnieniem systematycznej

oceny zagrożeń dla środowiska stwarzanych przez daną instalację, oraz przepisów dotyczących

częstotliwości prowadzenia kontroli.

4.

W odniesieniu do instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego okres

pomiędzy kontrolami nie przekracza

1)

roku dla instalacji stwarzających największe zagrożenie;

2)

3 lat dla instalacji, której prowadzącym instalację jest organizacja zarejestrowana

w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) lub dla instalacji stwarzających najmniejsze

zagrożenie.

5.

Systematyczna ocena zagrożeń dla środowiska, o której mowa w ust. 3, uwzględnia co

najmniej jedno z następujących kryteriów

1)

potencjalne i rzeczywiste oddziaływanie danych instalacji na zdrowie ludzi i środowisko,

z uwzględnieniem poziomu i rodzajów emisji, wrażliwości środowiska lokalnego i ryzyka

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;

2)

historię zgodności z warunkami pozwolenia;

3)

rejestrację organizacji lub prowadzącego instalację w systemie ekozarządzania i audytu

(EMAS).

6

Jeżeli kontrola instalacji wymagających pozwolenia zintegrowanego lub zakładu o zwiększonym

ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku wykaże istotne naruszenie wymogów określonych w

tym pozwoleniu lub w zakresie przeciwdziałania poważnej awarii przemysłowej, w terminie

6 miesięcy od dnia zakończenia tej kontroli przeprowadza się powtórną kontrolę, o

której mowa w art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm..

7.

Pozaplanowe kontrole przeprowadza się w szczególności w celu jak najszybszego zbadania

skarg i wniosków o interwencje, wystąpienia poważnych awarii, stwierdzenia naruszeń

wymogów określonych w pozwoleniach zintegrowanych oraz, w stosownych przypadkach,

przed udzieleniem lub zmianą pozwolenia zintegrowanego.

1.

Ilekroć w przepisach niniejszego artykułu jest mowa o istniejącym zakładzie, rozumie

się przez to zakład, który w dniu 31 maja 2015 r. był zakładem o zwiększonym ryzyku

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej

awarii przemysłowej, a jego zaliczenie do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej lub zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii

przemysłowej nie uległo zmianie od dnia 1 czerwca 2015 r.

2.

Prowadzący istniejący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia, o którym mowa

w art. 250 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, właściwemu organowi Państwowej Straży

Pożarnej i przekazania go równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska, w terminie do dnia 1 czerwca 2016 r.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli prowadzący istniejący zakład przekazał zgłoszenie

właściwym organom przed dniem 1 czerwca 2015 r., a informacje w nim zawarte są aktualne

i zgodne z wymogami określonymi w art. 250 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

4.

Prowadzący istniejący zakład przedkłada program zapobiegania poważnym awariom przemysłowym,

o którym mowa w art. 251 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska w terminie do dnia 1 czerwca 2016 r.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli prowadzący istniejący zakład przekazał właściwym

organom program zapobiegania poważnym awariom przemysłowym przed dniem 1 czerwca 2015 r.,

a informacje w nim zawarte są aktualne i zgodne z wymogami określonymi w art. 251

ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

6.

Prowadzący istniejący zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej

jest obowiązany do przedłożenia raportu o bezpieczeństwie, o którym mowa w art. 253

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej

i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie do dnia 1 czerwca 2016 r.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się, jeżeli prowadzący istniejący zakład o dużym ryzyku

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej przekazał raport o bezpieczeństwie właściwym

organom przed dniem 1 czerwca 2015 r., a informacje w nim zawarte są aktualne i zgodne

z wymogami określonymi w art. 253 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

8.

Prowadzący istniejący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia wewnętrznego

planu operacyjno-ratowniczego, o którym mowa w art. 260 ust. 1 ustawy zmienianej w

art. 1, komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej w terminie do dnia 1

czerwca 2016 r.

9.

Przepisu ust. 8 nie stosuje się, jeżeli prowadzący istniejący zakład o dużym ryzyku

wystąpienia poważnej awarii przemysłowej przekazał komendantowi wojewódzkiemu Państwowej

Straży Pożarnej wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy przed dniem 1 czerwca 2015 r.,

a informacje w nim zawarte są aktualne i zgodne z wymogami określonymi w art. 260

ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

10.

Prowadzący istniejący zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej

jest obowiązany do dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej

informacji niezbędnych do opracowania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego,

o których mowa w art. 261 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie do dnia

1 czerwca 2016 r.

11.

Przepisu ust. 10 nie stosuje się, jeżeli prowadzący zakład o dużym ryzyku dostarczył

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej informacje niezbędne do opracowania

zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego przed dniem 1 czerwca 2015 r. i są one

aktualne.

(uchylony)

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, za zgodą Głównego Inspektora Ochrony Środowiska,

może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu właściwości wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych,

powiatom położonym na terenie województwa.

Postępowania wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, w sprawach

1)

wniesienia sprzeciwu wobec uruchomienia zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku,

o którym mowa w art. 251 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

2)

zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia raportu o bezpieczeństwie lub jego zmiany,

o którym mowa w art. 254 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

3)

wniesienia sprzeciwu wobec dokonania zmian w zakładzie, instalacji, procesie przemysłowym

lub zmian rodzaju, właściwości lub ilości składowanych substancji niebezpiecznych

mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, o którym mowa w

art. 258 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

4)

ustalania grupy zakładów o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku, których zlokalizowanie

w niedużej odległości od siebie może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia poważnej

awarii przemysłowej lub pogłębić jej skutki, w szczególności na skoncentrowanie posiadanych

rodzajów, kategorii i ilości składowanych substancji niebezpiecznych, o której mowa

w art. 259 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

5)

nałożenia obowiązku poniesienia kosztów sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego,

o których mowa w art. 265 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym

- stają się postępowaniami, wszczętymi odpowiednio z urzędu lub na wniosek, na podstawie

przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Ochrony Środowiska

organem właściwym jest, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska i jako organ wyższego stopnia ‒ Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

1.

Rada gminy, rada powiatu i sejmik województwa przynajmniej raz w roku rozpatrują informację

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stanie środowiska na obszarze województwa.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska informuje wójta (burmistrza, prezydenta miasta),

zarząd powiatu i zarząd województwa o wynikach kontroli obiektów o podstawowym znaczeniu

dla danego terenu.

2.

W związku z przedłożoną informacją, o której mowa w ust. 1, radzie powiatu służy prawo

do określania, w drodze uchwały, kierunków działania wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska w celu zapewnienia na danym obszarze należytej ochrony środowiska.

3.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia środowiska starosta lub wójt (burmistrz, prezydent

miasta) może skierować, zawierający uzasadnienie, wniosek do wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska o podjęcie należących do jego zadań i kompetencji działań zmierzających

do usunięcia tego zagrożenia, gdy podjęcie działań wykracza poza zadania i kompetencje

odpowiednio starosty lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

4.

Uchwała podjęta na podstawie ust. 2 oraz wniosek skierowany na podstawie ust. 3 nie

mogą dotyczyć wykonania konkretnych czynności służbowych ani określać sposobu wykonania

zadania przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, lecz powinny ustalać przedmiot

działań lub wskazywać stan niezgodny z prawem, o którego usunięcie chodzi i którego

zakres należy do właściwości wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

1.

Starosta, wójt (burmistrz, prezydent miasta) ponoszą wyłączną odpowiedzialność za

treść wniosku skierowanego na podstawie art. 8a ust. 3.

2.

Wniosek przekazany ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kontrolę wykonują Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzcy inspektorzy ochrony

środowiska oraz upoważnieni przez nich pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwani

dalej „inspektorami”.

2.

Przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor uprawniony

jest do

1)

wstępu z niezbędnym sprzętem

a)

na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na którym prowadzona jest działalność

gospodarcza,

b)

do środków transportu;

1a)

wstępu przez całą dobę wraz z niezbędnym sprzętem na teren niezwiązany z prowadzeniem

działalności gospodarczej;

2

przeprowadzania niezbędnych pomiarów lub badań, w tym pobierania próbek, lub wykonywania

innych czynności kontrolnych w celu ustalenia na terenie kontrolowanej nieruchomości,

w obiekcie lub jego części, stanu środowiska oraz oceny tego stanu w świetle przepisów

o ochronie środowiska, a także indywidualnie określonych w decyzjach administracyjnych

warunków wykonywania działalności wpływającej na środowisko;

3)

żądania wstrzymania ruchu instalacji lub urządzeń oraz powstrzymania się od wykonywania

innych czynności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla pobrania próbek oraz przeprowadzenia

badań i pomiarów;

4)

oceny sposobu eksploatacji instalacji lub urządzeń, w tym środków transportu;

5)

oceny stosowanych technologii i rozwiązań technicznych;

6)

żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie

niezbędnym dla ustalenia stanu faktycznego;

7)

żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką

kontroli;

8)

żądania okazania dokumentów niezbędnych do wymierzenia mandatu lub kary grzywny;

9)

oceny sposobu wykonywania pomiarów emisji, ilości pobranej wody oraz odprowadzanych

ścieków przez jednostkę prowadzącą pomiary, w tym poprawności sposobu pobierania i

analizy próbek.

2a

Jeżeli przeprowadzenie niezbędnych pomiarów, w tym pobieranie próbek lub wykonanie

innych czynności kontrolnych, wymaga specjalistycznej wiedzy lub umiejętności, Główny

Inspektor Ochrony Środowiska lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska może upoważnić

do udziału w kontroli osobę niebędącą inspektorem, posiadającą taką wiedzę lub takie

umiejętności.

2b.

Do osoby, o której mowa w ust. 2a, stosuje się przepisy ust. 2 pkt 1, 2 i 9 oraz ust.

3.

3.

Upoważniony do kontroli inspektor jest uprawniony do poruszania się po terenie nieruchomości,

obiektu lub ich części oraz środków transportu, bez potrzeby uzyskiwania przepustki

oraz nie podlega rewizji osobistej przewidzianej w regulaminie wewnętrznym kontrolowanej

jednostki organizacyjnej; podlega on przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązującym

w kontrolowanej jednostce organizacyjnej.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej oraz kontrolowana osoba fizyczna,

z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o zakwaterowaniu sił

zbrojnych, obowiązani są umożliwić inspektorowi przeprowadzenie kontroli, w szczególności

umożliwić dokonanie czynności, o których mowa w art. 9 ust. 2.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo

komendanta Policji o pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności

kontrolnych.

2.

Na wniosek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwy miejscowo komendant

Policji jest obowiązany do zapewnienia inspektorowi pomocy Policji w toku wykonywania

czynności kontrolnych.

1.

Z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza

kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej.

2.

Protokół podpisują inspektor i kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub

kontrolowana osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia

i uwagi.

3.

W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający

podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu

organowi Inspekcji Ochrony Środowiska.

1.

Na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może

1)

wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub osoby fizycznej;

2)

wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną;

3)

wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej.

2.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna,

w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących

wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może zażądać od kierownika kontrolowanej jednostki

organizacyjnej przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem

postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień i poinformowania go,

w określonym terminie, o wynikach tego postępowania i o podjętych działaniach.

4.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może upoważnić inspektora do wydania w trakcie

kontroli decyzji w przedmiocie wstrzymania

1)

działalności powodującej naruszenie wymagań ochrony środowiska, jeżeli zachodzi bezpośrednie

zagrożenie zdrowia lub życia ludzi albo bezpośrednie zagrożenie zniszczenia środowiska

w znacznych rozmiarach;

2)

oddania do użytku obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji niespełniających

wymagań ochrony środowiska.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

(uchylony)

W sprawach o wykroczenia przeciwko środowisku organom Inspekcji Ochrony Środowiska

przysługuje uprawnienie oskarżyciela publicznego także wtedy, gdy wniosek o ukaranie

za wykroczenie złożył inny uprawniony oskarżyciel.

W razie stwierdzenia, że działanie lub zaniechanie kierownika jednostki organizacyjnej,

jej pracownika lub innej osoby fizycznej wyczerpuje znamiona przestępstwa przeciwko

środowisku, organy Inspekcji Ochrony Środowiska kierują do organu powołanego do ścigania

przestępstw zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, dołączając dowody dokumentujące

podejrzenie.

1.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą zwrócić się do każdego organu administracji

państwowej i rządowej oraz organu samorządu terytorialnego o udzielenie informacji

lub udostępnienie dokumentów i danych związanych z ochroną środowiska.

2.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie ochrony środowiska w działalności

organów, o których mowa w ust. 1, organy Inspekcji Ochrony Środowiska kierują wystąpienie,

którego treścią może być w szczególności wniosek o

1)

wszczęcie postępowania administracyjnego;

2)

dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu.

3.

W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 2, organom Inspekcji Ochrony

Środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu

przed sądem administracyjnym.

1.

Inspekcja Ochrony Środowiska współdziała w wykonywaniu czynności kontrolnych z innymi

organami kontroli, w tym z Państwową Inspekcją Sanitarną, organami administracji państwowej

i rządowej, organami samorządu terytorialnego, organami obrony cywilnej oraz organizacjami

społecznymi.

2.

Współdziałanie to obejmuje w szczególności

1)

(uchylony)

1a)

rozpatrywanie wniosków o przeprowadzenie kontroli, składanych przez organy jednostek

samorządu terytorialnego;

2)

przekazywanie właściwym organom administracji państwowej i rządowej oraz organom samorządu

terytorialnego informacji o wynikach kontroli przeprowadzonych przez Inspekcję Ochrony

Środowiska;

3)

wymianę informacji o wynikach kontroli;

4)

wymianę z organami celnymi i Strażą Graniczną informacji związanych ze sprowadzaniem

do kraju towarów, których wwóz jest zakazany lub ograniczony ze względu na ochronę

środowiska;

5)

współpracę ze Strażą Graniczną w wykonywaniu kontroli w strefie nadgranicznej;

6)

współpracę z organami Państwowej Straży Pożarnej w zakresie przeciwdziałania poważnym

awariom.

3.

Przeprowadzenie kontroli nieobjętej planem kontroli Inspekcji Ochrony Środowiska mogą

zarządzić wojewoda lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

3a

Na uzasadniony wniosek organu samorządu terytorialnego wojewódzki inspektor ochrony

środowiska jest obowiązany przeprowadzić kontrolę nieobjętą planem kontroli Inspekcji

Ochrony Środowiska w zakresie poziomów pól elektromagnetycznych emitowanych z instalacji

radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej, których równoważna moc

promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitujących pola elektromagnetyczne

o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz.

4.

Inspekcja Ochrony Środowiska udziela pomocy organom samorządu terytorialnego w realizacji

ich zadań kontrolnych w zakresie ochrony środowiska.

5.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Koszty analiz i wykonywania pomiarów, w tym pobierania próbek, na podstawie których

stwierdzono naruszenie wymagań ochrony środowiska, ponoszą jednostki organizacyjne

lub osoby fizyczne, których działalność jest źródłem naruszania tych wymagań.

1a

Koszty oszacowania wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, o którym

mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych, ponosi prowadzący instalację albo operator statku powietrznego.

2

Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1 i 1a, ustala, w drodze decyzji, organ Inspekcji

Ochrony Środowiska stwierdzający naruszenie wymagań ochrony środowiska albo dokonujący

oszacowania wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, kierując się potrzebą zapewnienia proporcjonalności kosztów,

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób ustalania kosztów ponoszonych w

związku z prowadzeniem

1)

kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska;

2)

(uchylony)

3

szacowania wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, o którym mowa

w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych.

(uchylony)

(uchylony)

W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącym

przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, oraz w sprawie ustalenia lokalizacji autostrad oraz dróg ekspresowych wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym

i postępowaniu przed sądem administracyjnym, jeżeli zgłosi swój udział w postępowaniu.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 4, w zakresie

art. 18 ust. 2-8, art. 1 pkt 11, art. 1 pkt 15, w zakresie art. 29a i art. 29b, oraz

art. 1 pkt 16 lit. g, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

(uchylony)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podejmować wszelkie czynności należące do

właściwości wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, jeśli uzna to za celowe ze

względu na wagę lub zawiłość sprawy.

1.

Tworzy się państwowy monitoring środowiska.

2.

Państwowy monitoring środowiska obejmuje zadania wynikające z odrębnych ustaw, zobowiązań

międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych potrzeb wynikających z polityki

ekologicznej państwa.

3.

Państwowy monitoring środowiska realizowany jest na podstawie

1)

wieloletnich programów państwowego monitoringu środowiska opracowanych przez Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska i zatwierdzanych przez ministra właściwego do spraw

środowiska;

2)

wojewódzkich programów monitoringu opracowanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska i zatwierdzonych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

4.

Wojewódzkie programy monitoringu zawierają zadania określone w wieloletnich programach

państwowego monitoringu środowiska.

5.

Programy państwowego monitoringu środowiska obejmują, dla poszczególnych elementów

środowiska, zadania

1)

krajowe;

2)

regionalne (wojewódzkie i międzywojewódzkie);

3)

lokalne.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

(uchylony)

Działalność państwowego monitoringu środowiska koordynują organy Inspekcji Ochrony

Środowiska, w tym

1)

zadania krajowe i regionalne - Główny Inspektor Ochrony Środowiska;

2)

zadania lokalne - wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w uzgodnieniu z Głównym

Inspektorem Ochrony Środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Organy administracji rządowej oraz samorządowej, prowadzące rejestry, wykazy, pomiary,

analizy i obserwacje stanu środowiska, są obowiązane do nieodpłatnego udostępniania

danych o stanie środowiska uzyskanych w trakcie ich działalności dla potrzeb państwowego

monitoringu środowiska.

2.

Informacje o środowisku i jego ochronie na obszarze województwa objęte państwowym

monitoringiem środowiska są gromadzone przez wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska

i przekazywane Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.

3.

(uchylony)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala sposób gromadzenia i przetwarzania danych

oraz zakres i sposób przekazywania informacji, o których mowa w art. 25 ust. 2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska opracowuje, nie rzadziej niż raz na 4 lata, raport

o stanie środowiska w Polsce, uwzględniając w szczególności dane z państwowego monitoringu

środowiska.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw środowiska może, dla celów kontroli i badań stanu środowiska,

określić, w drodze rozporządzenia, warunki i metody prowadzenia pomiarów wielkości

emisji oraz stężeń i poziomów substancji lub energii w środowisku, uwzględniając zobowiązania

międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej oraz postęp w zakresie technik pomiarowych.

1.

Inspekcja Ochrony Środowiska zapewnia informowanie społeczeństwa o stanie środowiska.

2.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska nieodpłatnie udostępnia organom administracji

informacje, o których mowa w art. 25 ust. 2.

3.

Na wniosek producenta zamierzającego prowadzić ekologiczne gospodarstwo rolne właściwy

organ Inspekcji Ochrony Środowiska wydaje zaświadczenie informujące, że na terenie,

na którym położone jest gospodarstwo rolne, nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych

stężeń szkodliwych substancji zanieczyszczających powietrze i wodę.

1.

W wojewódzkich inspektoratach ochrony środowiska oraz ich delegaturach mogą działać

laboratoria.

2.

Do zadań laboratoriów, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

wykonywanie badań, pomiarów i analiz w związku z realizacją zadań, o których mowa

w art. 2 ust. 1;

2)

współpraca z krajowym laboratorium referencyjnym i wzorcującym w zakresie wdrażania

systemów jakości, metodyk badawczych oraz aparatury pomiarowej;

3)

udział w interkalibracyjnych porównaniach międzylaboratoryjnych i badaniach biegłości.

3

Pomiary, badania i pobieranie próbek w związku z realizacją zadań, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 1, wykonują laboratoria, o których mowa w ust. 1, posiadające akredytację

w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2016 r. poz. 655 i 1228).

4

W zakresie, w jakim laboratoria, o których mowa w ust. 3, nie posiadają akredytacji,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska może zawrzeć umowę o wykonanie badań i pomiarów,

pobranie próbek i analiz z inną jednostką posiadającą akredytację w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

5.

Laboratoria, o których mowa w ust. 1, mogą pozyskiwać środki finansowe z tytułu sprzedaży

usług zleconych, w szczególności w zakresie

1)

badań laboratoryjnych, badań i pomiarów środowiskowych i innych czynności dotyczących

oceny jakości stanu ochrony środowiska;

2)

prowadzenia szkoleń i egzaminów.

6.

Środki pochodzące z wykonywanych przez laboratoria, o których mowa w ust. 1, usług,

o których mowa w ust. 5, stanowią dochody budżetu państwa.

1.

W Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska tworzy się krajowe laboratorium referencyjne

i wzorcujące.

2.

Krajowe laboratorium referencyjne i wzorcujące wykonuje zadania w zakresie jakości

badań powietrza atmosferycznego.

3.

Do zadań krajowego laboratorium referencyjnego i wzorcującego należy zapewnienie nadzoru

nad jakością badań powietrza atmosferycznego wykonywanych przez laboratoria, o których

mowa w art. 28f ust. 1, w szczególności poprzez

1)

organizowanie i wykonywanie interkalibracyjnych porównań międzylaboratoryjnych przez

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;

2)

ujednolicanie metod i procedur badawczych;

3)

wdrażanie nowych metod badawczych;

4)

szkolenie pracowników laboratoriów, o których mowa w art. 28f ust. 1, w zakresie nowych

metod badawczych;

5)

współpracę z laboratoriami referencyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej;

6)

gromadzenie i rozpowszechnianie informacji dotyczących metod badawczych stosowanych

przez laboratoria referencyjne państw członkowskich Unii Europejskiej.

4.

Krajowe laboratorium referencyjne i wzorcujące może wykonywać zadania w zakresie jakości

badań

1)

wód śródlądowych;

2)

hałasu;

3)

pól elektromagnetycznych;

4)

pomiarów emisji.

1.

Tworzy się system informatyczny Inspekcji Ochrony Środowiska „Ekoinfonet”, zwany dalej

„Ekoinfonetem”, za pomocą którego są zbierane, przechowywane, przetwarzane i udostępniane

dane dotyczące przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny

stanu środowiska, uzyskiwane w trakcie realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust.

1.

2.

Ekoinfonet obejmuje dane, o których mowa w ust. 1, przekazywane przez

1)

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;

2)

wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska

1)

organizuje szkolenia specjalistyczne w zakresie obsługi Ekoinfonetu;

2)

zapewnia sprzęt informatyczny i oprogramowanie do obsługi Ekoinfonetu.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres, sposób

oraz tryb zbierania i udostępniania danych, o którym mowa w ust. 1, kierując się koniecznością

uzyskania danych niezbędnych do oceny przestrzegania przepisów ochrony środowiska

oraz badania i oceny stanu środowiska, a także sporządzania sprawozdań w tym zakresie.

1.

Integralną częścią Ekoinfonetu jest Krajowe Repozytorium Danych o Stanie i Ochronie

Środowiska, zwane dalej „Krajowym Repozytorium”, w którym są gromadzone i archiwizowane

dane, o których mowa w art. 28h ust. 1.

2.

Krajowe Repozytorium jest prowadzone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

3.

Dane z Krajowego Repozytorium stanowią materiały archiwalne w rozumieniu ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1506).

Korzystający z danych z Krajowego Repozytorium lub je przetwarzający jest obowiązany

podać w wytwarzanych informacjach, że dane te pochodzą z Krajowego Repozytorium.

W zakresie przeciwdziałania poważnym awariom do Inspekcji Ochrony Środowiska należy

1)

kontrola podmiotów, których działalność może stanowić przyczynę powstania poważnej

awarii;

2)

(uchylony)

3)

badanie przyczyn powstawania oraz sposobów likwidacji skutków poważnych awarii dla

środowiska;

4

prowadzenie rejestru zakładów, których działalność może być przyczyną wystąpienia

poważnej awarii, w tym zakładów o zwiększonym ryzyku i zakładów o dużym ryzyku.

Inspekcja Ochrony Środowiska współdziała w akcji zwalczania poważnej awarii z organami

właściwymi do jej prowadzenia oraz sprawuje nadzór nad usuwaniem skutków tej awarii.

1

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonują kontroli co najmniej raz na 3 lata w

zakładach o zwiększonym ryzyku, a co najmniej raz w roku w zakładach o dużym ryzyku.

1a

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może odstąpić od przeprowadzenia kontroli,

o której mowa w ust. 1, jeżeli z uzgodnionego pomiędzy komendantem wojewódzkim Państwowej

Straży Pożarnej a wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska wykazu, o którym mowa

w art. 269a ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, wynika, że kontrola ta została zaplanowana przez właściwy organ Państwowej Straży

Pożarnej.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr poważnych awarii.

3.

Organy administracji właściwe do zwalczania poważnych awarii obowiązane są do informowania

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o poważnych awariach, które miały miejsce w

kraju, oraz o ich ewentualnych skutkach transgranicznych.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, kryteria charakteryzujące

poważne awarie, objęte obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3, oraz terminy

tego zgłoszenia i zakres zawartych w nim informacji, kierując się rodzajem i wielkością

zakładu lub środka transportu, rodzajem, kategorią i ilością substancji niebezpiecznej,

która przedostała się do środowiska, rodzajem i zakresem szkody w środowisku oraz

tym, aby nadsyłane informacje umożliwiały analizę przyczyn poważnych awarii oraz poszukiwanie

najlepszych środków zapobiegawczych, jak również skutecznych metod likwidacji skutków

poważnych awarii, a także najlepszych sposobów prowadzenia akcji ratowniczej.

1.

Kto

1)

w wyznaczonym terminie nie informuje organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie

wykonania zarządzeń pokontrolnych albo o przeprowadzeniu postępowania służbowego lub

innego przewidzianego prawem postępowania przeciw osobom winnym dopuszczenia do uchybień,

2)

niezgodnie z prawdą informuje organ Inspekcji Ochrony Środowiska o wykonaniu zarządzeń

pokontrolnych lub przeprowadzeniu postępowania służbowego lub innego przewidzianego

prawem,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny.

2.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekaże, w formie elektronicznej bazy danych

oraz wydruku, Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, niezwłocznie po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód

w środowisku, prowadzony na podstawie art. 28a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2.

(pominięty)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekaże, na podstawie spisu zdawczo-odbiorczego,

Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy otrzymane zgodnie z

1)

art. 25 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym - kopie zgłoszeń,

o których mowa w art. 11 ust. 1 i art. 24 ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 9, w

brzmieniu dotychczasowym;

2)

art. 26 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym - informacje

i zgłoszenia o zakończeniu działań zapobiegawczych lub naprawczych.

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

Główny Inspektorat Ochrony Środowiska oraz wojewódzkie inspektoraty ochrony środowiska

są jednostkami budżetowymi.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 28a ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 26a ust. 7 ustawy zmienianej w art. 9, jednak nie dłużej niż przez

okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Postępowanie w sprawach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem

wejścia w życie ustawy prowadzi się zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia

1.

W latach 2014-2023 maksymalny limit wydatków Inspekcji Ochrony Środowiska będący skutkiem

finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

1)

2014 r. - 0 zł;

2)

2015 r. - 40 tys. zł;

3)

2016 r. - 40 tys. zł;

4)

2017 r. - 40 tys. zł;

5)

2018 r. - 40 tys. zł;

6)

2019 r. - 40 tys. zł;

7)

2020 r. - 40 tys. zł;

8)

2021 r. - 40 tys. zł;

9)

2022 r. - 40 tys. zł;

10)

2023 r. - 40 tys. zł.

2.

W latach 2014-2023 maksymalny limit wydatków Inspekcji Handlowej będący skutkiem finansowym

wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

1)

2014 r. - 0 zł;

2)

2015 r. - 40 tys. zł;

3)

2016 r. - 40 tys. zł;

4)

2017 r. - 40 tys. zł;

5)

2018 r. - 40 tys. zł;

6)

2019 r. - 40 tys. zł;

7)

2020 r. - 40 tys. zł;

8)

2021 r. - 40 tys. zł;

9)

2022 r. - 40 tys. zł;

10)

2023 r. - 40 tys. zł.

3.

W latach 2014-2023 maksymalny limit wydatków nadzoru budowlanego będący skutkiem finansowym

wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

1)

2014 r. - 0 zł;

2)

2015 r. - 40 tys. zł;

3)

2016 r. - 40 tys. zł;

4)

2017 r. - 40 tys. zł;

5)

2018 r. - 40 tys. zł;

6)

2019 r. - 40 tys. zł;

7)

2020 r. - 40 tys. zł;

8)

2021 r. - 40 tys. zł;

9)

2022 r. - 40 tys. zł;

10)

2023 r. - 40 tys. zł.

4.

W latach 2014-2023 maksymalny limit wydatków Urzędu Regulacji Energetyki będący skutkiem

finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

1)

2014 r. - 0 zł;

2)

2015 r. - 40 tys. zł;

3)

2016 r. - 40 tys. zł;

4)

2017 r. - 40 tys. zł;

5)

2018 r. - 40 tys. zł;

6)

2019 r. - 40 tys. zł;

7)

2020 r. - 40 tys. zł;

8)

2021 r. - 40 tys. zł;

9)

2022 r. - 40 tys. zł;

10)

2023 r. - 40 tys. zł.

5.

Organem monitorującym wykorzystanie limitu wydatków, określonego w ust. 1-4, jest

odpowiednio minister właściwy do spraw środowiska, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, minister właściwy do spraw budownictwa oraz minister właściwy do spraw

finansów publicznych.

6.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

limitu wydatków, określonego w ust. 1-4, stosuje się mechanizm korygujący polegający

na racjonalizacji wydatków.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 10 ust. 1-3, art. 12 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1-5, art. 29, art. 37 ust. 1, art.

47 pkt 14-17 i 19 oraz art. 48 pkt 1, 2, 5-8, 13, 14, 16, 20-23 oraz 26-28, które

wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 14 ust. 1-10, art. 15, art. 47 pkt 5-10 oraz art. 48 pkt 30 i 31, które wchodzą

w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., z wyjątkiem

1)

art. 66, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 46-51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108,

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr autoryzowanych przedstawicieli.

2.

Autoryzowany przedstawiciel przed rozpoczęciem działalności jest obowiązany do złożenia

do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosku o wpis do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli.

3.

Wniosek o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

3)

numer REGON, o ile został nadany;

4)

numer i nazwę grupy sprzętu;

5)

informację o umowie z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

o której mowa w art. 11 ust. 3;

6)

wykaz producentów, z którymi autoryzowany przedstawiciel zawarł umowę, o której mowa

w art. 26 ust. 3.

4.

Do wniosku o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli dołącza się uwierzytelnioną

kopię

1)

wniesienia opłaty rejestrowej, o której mowa w ust. 8, o ile autoryzowany przedstawiciel

podlega obowiązkowi jej uiszczenia;

2)

umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o której mowa

w art. 11 ust. 3;

3)

umowy, o której mowa w art. 26 ust. 3.

5.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli, jeżeli autoryzowany przedstawiciel nie wniósł opłaty rejestrowej,

o której mowa w ust. 8.

6.

W przypadku zmiany informacji zawartych w rejestrze autoryzowanych przedstawicieli

autoryzowany przedstawiciel jest obowiązany do złożenia do Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska, w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana, wniosku o zmianę

wpisu do tego rejestru.

7.

Wniosek, o którym mowa w ust. 6, zawiera

1)

numer rejestrowy;

2)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

4)

numer REGON, o ile został nadany;

5)

informacje, które uległy zmianie.

8.

Wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli podlega opłacie rejestrowej.

9.

Autoryzowany przedstawiciel uiszcza opłatę rejestrową na odrębny rachunek bankowy

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

10.

Autoryzowany przedstawiciel wpisany do rejestru autoryzowanych przedstawicieli uiszcza

w terminie do końca lutego każdego roku opłatę roczną na odrębny rachunek bankowy

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

11.

Opłaty rocznej nie uiszcza się w roku, w którym została uiszczona opłata rejestrowa.

12.

Opłaty rejestrowej nie uiszcza autoryzowany przedstawiciel wpisany do rejestru, o

którym mowa w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS)

(Dz. U. Nr 178, poz. 1060), jeżeli składając wniosek o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli, przedłoży

informację potwierdzającą dobrowolny udział w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS).

13.

Opłata rejestrowa i opłata roczna wynoszą po 2000 zł.

14.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, dokonując wpisu do rejestru autoryzowanych przedstawicieli,

nadaje autoryzowanemu przedstawicielowi numer rejestrowy, składający się z

1)

litery E;

2)

liczby składającej się z 7 cyfr arabskich, stanowiącej kolejny numer w rejestrze;

3)

litery A.

15.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadamia autoryzowanego przedstawiciela o nadanym

numerze rejestrowym.

16.

Rejestr autoryzowanych przedstawicieli zawiera numery rejestrowe i informacje zawarte

we wnioskach o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli.

17.

W przypadku zakończenia działalności autoryzowany przedstawiciel jest obowiązany do

złożenia do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie 14 dni od dnia trwałego

zaprzestania wykonywania tej działalności, wniosku o wykreślenie z rejestru autoryzowanych

przedstawicieli.

18.

Wniosek, o którym mowa w ust. 17, zawiera

1)

numer rejestrowy;

2)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

4)

numer REGON, o ile został nadany;

5)

datę zaprzestania wykonywania działalności.

19.

Wykreślenia autoryzowanego przedstawiciela z rejestru autoryzowanych przedstawicieli

dokonuje, w drodze decyzji, Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

20.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje z urzędu, w drodze decyzji, wykreślenia

autoryzowanego przedstawiciela z rejestru autoryzowanych przedstawicieli w przypadku

1)

nieuiszczenia opłaty rocznej, o której mowa w ust. 10;

2)

stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków określonych w przepisach

niniejszej ustawy oraz ustawy zmienianej w art. 108;

3)

stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania działalności.

21.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli, w przypadku nieuiszczenia opłaty rejestrowej, o której mowa w ust.

8, w wymaganej wysokości.

22.

Autoryzowani przedstawiciele posiadający wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli

są wpisywani do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, z

urzędu. Marszałek województwa dokonuje wpisu w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia

rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, nadając jednocześnie

nowy numer rejestrowy.

23.

W przypadku gdy marszałek województwa, dokonując wpisu do rejestru, o którym mowa

w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, stwierdzi brak informacji wymaganych na podstawie

tej ustawy, wzywa autoryzowanego przedstawiciela do złożenia brakujących informacji.

W przypadku nieuzupełnienia brakujących informacji w wyznaczonym terminie marszałek

województwa nie dokonuje wpisu do rejestru z urzędu.

24.

W przypadku nieuzupełnienia brakujących informacji w wyznaczonym terminie autoryzowany

przedstawiciel jest obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru, o którym mowa

w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108.

25.

W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o nadaniu nowego numeru rejestrowego

autoryzowani przedstawiciele mogą używać numeru rejestrowego nadanego na podstawie

przepisu ust. 14.

26.

Autoryzowani przedstawiciele niewpisani z urzędu do rejestru, o którym mowa w art.

49 ustawy zmienianej w art. 108, są obowiązani do złożenia wniosku o wpis do tego

rejestru, w terminie 6 miesięcy od dnia jego utworzenia.

27.

Z dniem uzyskania przez autoryzowanego przedstawiciela wpisu do rejestru, o którym

mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108, wygasają wpisy do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli.

28.

W przypadku wyznaczenia przez producenta autoryzowanego przedstawiciela i posiadania

przez tego autoryzowanego przedstawiciela wpisu do rejestru autoryzowanych przedstawicieli,

wprowadzający sprzęt może, w terminie 14 dni od dnia uzyskania wpisu autoryzowanego

przedstawiciela do rejestru autoryzowanych przedstawicieli, złożyć do Głównego Inspektora

Ochrony Środowiska wniosek o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 235 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 108, prowadzonego na podstawie przepisów obowiązujących

przed dniem wejścia w życie tej ustawy.

29.

Do wniosku o wpis do rejestru oraz wniosku o zmianę wpisu do rejestru stosuje się

przepis art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm..

Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108,

ilekroć w ustawie jest mowa o rejestrze rozumie się przez to rejestr, o którym mowa

w art. 235 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 108, prowadzony na podstawie przepisów

obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy, z tym, że rejestr zawiera dodatkowo

nazwę marki sprzętu, typ sprzętu (sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych lub

sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw domowych) oraz informację o stosowanej

technice sprzedaży sprzętu.

2.

Wniosek o wpis do rejestru w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt zawiera dodatkowo

nazwę marki sprzętu, typ sprzętu (sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych lub

sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw domowych) oraz informację o stosowanej

technice sprzedaży sprzętu.

3.

Wprowadzający sprzęt, który uzyskał wpis do rejestru przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy jest obowiązany przekazać do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, informacje o nazwie marki sprzętu

i typie sprzętu (sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych lub sprzęt inny niż

przeznaczony dla gospodarstw domowych) oraz informację o stosowanej technice sprzedaży

sprzętu.

4.

Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108,

organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana

1)

w terminie do dnia 15 marca każdego roku do przedstawienia Głównemu Inspektorowi Ochrony

Środowiska za poprzedni rok kalendarzowy zaświadczenia wydanego przez bank o utrzymywaniu

przez nią na odrębnym rachunku bankowym lub w formie lokaty terminowej środków, o

których mowa w art. 63 ust. 4 pkt 1, albo dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji

bankowej lub gwarancji ubezpieczeniowej, wydanego przez gwaranta, o którym mowa w

art. 63 ust. 4 pkt 2;

2)

do przedstawienia, na każde żądanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie

14 dni od dnia wpływu żądania, zaświadczenia wydanego przez bank o aktualnie utrzymywanych

przez organizację odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego na odrębnym rachunku

bankowym lub w formie lokaty terminowej środkach, o których mowa w art. 63 ust. 4

pkt 1, albo dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji, o której mowa w art. 63

ust. 4 pkt 2.

5.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zamieszcza na swojej stronie internetowej hiperłącza

do rejestrów prowadzonych w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich

w celu ułatwienia rejestracji we wszystkich państwach członkowskich.

6.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska dostosuje rejestr do wymogów, o których mowa w

ust. 1, oraz w art. 116, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków

o wpis do rejestru w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt i autoryzowanego przedstawiciela

oraz sposób ich przekazywania, kierując się potrzebą ujednolicenia formy wniosków

oraz ułatwienia ich przekazywania.

8.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ust. 7 obowiązują do czasu utworzenia rejestru,

o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108.

1.

Za rok 2015 i 2016 organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego przekazuje

sprawozdanie, o którym mowa w art. 74a ustawy zmienianej w art. 108, do Głównego Inspektora

Ochrony Środowiska.

2.

Za rok 2016 organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego przedkłada

sprawozdanie, o którym mowa w art. 237a ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 108,

na podstawie art. 24 ust. 1, art. 31 ust. 1 i art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa

w art. 141, oddzielnie dla każdego wprowadzającego sprzęt i autoryzowanego przedstawiciela,

dla których wykonuje obowiązki zgodnie z art. 11 ust. 3, do Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska.

1.

Do zabezpieczeń finansowych wniesionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 141, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

W przypadku gdy wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony

dla gospodarstw domowych nie przedłoży sprawozdania, o którym mowa w art. 20 ust.

3 ustawy, o której mowa w art. 141, koniecznego do rozliczenia wniesionego zabezpieczenia

finansowego, w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zabezpieczenie

finansowe przeznacza się na poczet pokrycia opłaty produktowej.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska informuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej o zabezpieczeniach finansowych, których rozliczenie z przyczyn

wskazanych w ust. 2 nie było możliwe.

1.

Ilekroć w art. 27-33 jest mowa o marszałku województwa, do czasu utworzenia Bazy danych,

o której mowa w art. 79 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108, rozumie się przez to

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

2.

Ilekroć w art. 27-33 jest mowa o odrębnym rachunku bankowym właściwego urzędu marszałkowskiego

prowadzonym w Banku Gospodarstwa Krajowego, do czasu utworzenia Bazy danych, o której

mowa w art. 79 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108, rozumie się przez to odrębny rachunek

bankowy Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.

3.

Środki pochodzące z zabezpieczenia finansowego przeznaczone na poczet pokrycia opłaty

produktowej Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje, w terminie 30 dni po upływie

każdego kwartału, w którym decyzja, o której mowa w art. 33 ust. 2 stała się ostateczna,

na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

1.

Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w

1)

art. 123 ust. 2, nie przechowuje zaświadczeń, o których mowa w art. 123 ust. 1,

2)

art. 131 ust. 3, nie przechowuje dodatkowej ewidencji, o której mowa w art. 32 ust.

1 ustawy, o której mowa w art. 141, oraz zaświadczeń, o których mowa w art. 53 i art.

54 ustawy, o której mowa w art. 141

- podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 300 000 zł.

2.

Kary, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor

ochrony środowiska.

3.

Do postępowania w przedmiocie wymierzenia kar, o których mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy art. 93 ust. 3, 4, 6 i 7 oraz art. 94.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 102 pkt 2-6 oraz art. 108 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni

od dnia ogłoszenia;

2)

art. 110, który wchodzi w życie z dniem 10 września 2015 r.;

3)

art. 66-71 i art. 91 pkt 46-48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

4)

art. 2 ust. 2 pkt 4-10, art. 5 ust. 2 i art. 104 pkt 1 lit. b, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 110

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 18 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w

art. 120 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 120 w brzmieniu nadanym tą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 123

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 7 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż

przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art.

151, w sprawie wykazu instalacji wytwarzających energię elektryczną objętych systemem

handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym

się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29 ust.

1 niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art.

151.

5.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art.

151, w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych

systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym

rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień

do emisji zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 25 ust. 4 niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8

ustawy wymienionej w art. 151.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.