Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o usługach płatniczych

1.

Ustawa określa zasady świadczenia usług płatniczych oraz wydawania i wykupu pieniądza

elektronicznego, w tym

1)

warunki świadczenia usług płatniczych, w szczególności dotyczące przejrzystości postanowień

umownych i wymogów w zakresie informowania o usługach płatniczych;

2)

prawa i obowiązki stron wynikające z umów o świadczenie usług płatniczych, a także

zakres odpowiedzialności dostawców z tytułu wykonywania usług płatniczych;

2a)

warunki wydawania i wykupu pieniądza elektronicznego;

3)

zasady prowadzenia działalności przez instytucje płatnicze, biura usług płatniczych,

instytucje pieniądza elektronicznego i oddziały zagranicznych instytucji pieniądza

elektronicznego, w tym za pośrednictwem agentów, oraz zasady sprawowania nadzoru nad

tymi podmiotami.

2.

Ustawa określa również podstawowe zasady funkcjonowania rynku krajowych transakcji

płatniczych przy użyciu kart płatniczych.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dostawcy usług płatniczych

są obowiązani dostosować umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

do przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

agent - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, działającą w imieniu i na rzecz instytucji

płatniczej, biura usług płatniczych, instytucji pieniądza elektronicznego albo oddziału

zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego w zakresie świadczenia usług płatniczych,

a w odniesieniu do pieniądza elektronicznego - w zakresie jego wykupu;

1a)

agent rozliczeniowy - dostawcę prowadzącego działalność w zakresie świadczenia usługi

płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5;

1b)

akceptant - odbiorcę innego niż konsument, na rzecz którego agent rozliczeniowy świadczy

usługę płatniczą;

2)

bazowa stopa procentowa - stopę procentową pochodzącą z publicznie dostępnego źródła,

która może być zweryfikowana przez obie strony umowy o świadczenie usług płatniczych;

2a)

biuro usług płatniczych - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną

niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, wpisaną do rejestru

biur usług płatniczych, prowadzącą działalność w zakresie świadczenia usługi płatniczej,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6;

3)

bliskie powiązania - bliskie powiązania w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Prawo bankowe”;

4)

data waluty - moment w czasie, od którego lub do którego dostawca nalicza odsetki

od środków pieniężnych, którymi obciążono lub uznano rachunek płatniczy;

5)

dzień roboczy - dzień roboczy odpowiednio dostawcy płatnika lub dostawcy odbiorcy;

6)

goszczące państwo członkowskie - państwo członkowskie inne niż macierzyste państwo

członkowskie, w którym dostawca świadczy usługi płatnicze, w tym za pośrednictwem

agenta prowadzącego działalność w tym państwie lub przez znajdujący się w tym państwie

oddział, lub wydawca pieniądza elektronicznego wydaje pieniądz elektroniczny, w tym

przez znajdujący się w tym państwie oddział;

7)

grupa

a)

jednostkę dominującą wraz z jednostkami zależnymi oraz

-

jednostką, w której jednostka dominująca lub jej jednostka zależna posiadają udziały

albo akcje, lub

-

jednostką współzależną,

b)

jednostki powiązane w ten sposób, że więcej niż połowa członków organu zarządzającego,

nadzorującego lub organów administrujących danej jednostki jednocześnie pełni funkcje

kierownicze lub jest członkami organu nadzorującego lub organu administrującego innej

jednostki, lub

c)

jednostki powiązane w ten sposób, że dana jednostka ma wpływ na kierowanie polityką

finansową i operacyjną innej jednostki;

8)

hybrydowa instytucja pieniądza elektronicznego - instytucję pieniądza elektronicznego

wykonującą oprócz wydawania pieniądza elektronicznego, usług płatniczych lub działalności,

o której mowa w art. 132j ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, inną działalność gospodarczą;

9)

hybrydowa instytucja płatnicza - instytucję płatniczą wykonującą oprócz usług płatniczych,

wydawania pieniądza elektronicznego lub działalności, o której mowa w art. 74 ust.

1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, inną działalność gospodarczą;

9a)

hybrydowe biuro usług płatniczych - biuro usług płatniczych wykonujące oprócz usługi

płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, inną działalność gospodarczą;

10)

instrument płatniczy - zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniony przez użytkownika

i dostawcę zbiór procedur, wykorzystywane przez użytkownika do złożenia zlecenia płatniczego;

10a)

instytucja pieniądza elektronicznego - krajową instytucję pieniądza elektronicznego

i unijną instytucję pieniądza elektronicznego;

11)

instytucja płatnicza - krajową instytucję płatniczą i unijną instytucję płatniczą;

12)

jednostka - jednostkę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1047), zwanej dalej „ustawą o rachunkowości”;

13)

jednostka dominująca - jednostkę dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości;

14)

jednostka współzależna - jednostkę współzależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 40 ustawy o rachunkowości;

15)

jednostka zależna - jednostkę zależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 39 ustawy o rachunkowości;

15a)

karta płatnicza - karta uprawniająca do wypłaty gotówki lub umożliwiająca złożenie

zlecenia płatniczego za pośrednictwem akceptanta lub agenta rozliczeniowego, akceptowana

przez akceptanta w celu otrzymania przez niego należnych mu środków;

15aa

karta debetowa - kartę płatniczą umożliwiającą wykonywanie transakcji płatniczych,

z wyjątkiem transakcji w ciężar środków pieniężnych udostępnionych użytkownikowi z

tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego

- kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3;

15ab

karta kredytowa - kartę płatniczą umożliwiającą wykonywanie transakcji płatniczych

w ciężar środków pieniężnych udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku

instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego - kredytu, o którym

mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3;

15b)

krajowa instytucja pieniądza elektronicznego - osobę prawną, która uzyskała zezwolenie,

o którym mowa w art. 132a ust. 1, na prowadzenie działalności w charakterze instytucji

pieniądza elektronicznego;

16)

krajowa instytucja płatnicza - osobę prawną, która zgodnie z art. 60 ust. 1 uzyskała

zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze instytucji płatniczej;

16a)

krajowa transakcja płatnicza - transakcję płatniczą, w przypadku której dostawca płatnika

i dostawca odbiorcy prowadzą działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

17)

macierzyste państwo członkowskie - państwo członkowskie, na terenie którego dostawca

lub wydawca pieniądza elektronicznego ma swoją siedzibę albo, jeżeli podmiot ten nie

posiada siedziby zgodnie z właściwym dla niego prawem państwa członkowskiego, państwo

członkowskie, w którym znajduje się jego główne miejsce wykonywania działalności;

18)

odbiorca - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, będącą odbiorcą środków pieniężnych

stanowiących przedmiot transakcji płatniczej;

19)

oddział - oddział w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, przy czym w przypadku

unijnej instytucji płatniczej, unijnej instytucji pieniądza elektronicznego oraz zagranicznej

instytucji pieniądza elektronicznego wszystkie jej oddziały znajdujące się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za jeden oddział;

19a

opłata interchange - ustaloną przez organizację kartową opłatę z tytułu transakcji

płatniczej wykonywanej przy użyciu karty płatniczej, uiszczaną przez agenta rozliczeniowego

na rzecz wydawcy karty płatniczej;

19aa

opłata akceptanta - opłatę z tytułu transakcji płatniczej wykonywanej przy użyciu

karty płatniczej, pobieraną przez agenta rozliczeniowego od akceptanta, na którą składa

się

a)

opłata interchange,

b)

opłata systemowa,

c)

marża agenta rozliczeniowego;

19ab

opłata systemowa - opłatę z tytułu transakcji płatniczej wykonywanej przy użyciu karty

płatniczej, stanowiącą przychód organizacji kartowej;

19b)

organizacja kartowa - podmiot określający zasady wydawania i akceptowania kart płatniczych,

zawierający umowy z wydawcami kart płatniczych lub agentami rozliczeniowymi;

20)

osoba zarządzająca - członka zarządu, a w przypadku podmiotu nieposiadającego zarządu

- osobę odpowiedzialną za zarządzanie tym podmiotem niepodlegającą służbowo innej

osobie, przy czym w przypadku hybrydowej instytucji płatniczej lub hybrydowej instytucji

pieniądza elektronicznego - odpowiednio właściwego członka zarządu lub osobę odpowiedzialną

za zarządzanie działalnością takiej instytucji w zakresie usług płatniczych lub wydawania

pieniądza elektronicznego, a w przypadku hybrydowego biura usług płatniczych - odpowiednio

właściwego członka zarządu lub osobę odpowiedzialną za zarządzanie działalnością takiego

biura w zakresie usług płatniczych;

21)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej albo państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym;

21a)

pieniądz elektroniczny - wartość pieniężną przechowywaną elektronicznie, w tym magnetycznie,

wydawaną, z obowiązkiem jej wykupu, w celu dokonywania transakcji płatniczych, akceptowaną

przez podmioty inne niż wyłącznie wydawca pieniądza elektronicznego;

22)

płatnik - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, składającą zlecenie płatnicze;

23)

pojedyncza transakcja płatnicza - transakcję płatniczą nieobjętą umową ramową;

24)

przedsiębiorca - przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

25)

rachunek płatniczy - rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby użytkowników

służący do wykonywania transakcji płatniczych, przy czym przez rachunek płatniczy

rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej,

jeżeli rachunki te służą do wykonywania transakcji płatniczych;

26)

referencyjny kurs walutowy - kurs walutowy udostępniany przez dostawcę usług płatniczych

lub pochodzący z publicznie dostępnego źródła;

27)

system płatności - system transferu środków pieniężnych oparty na formalnych i znormalizowanych

regułach oraz wspólnych zasadach dotyczących przetwarzania, rozliczeń lub rozrachunku

transakcji płatniczych, w szczególności system płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach

płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad

tymi systemami

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1224), zwanej dalej „ustawą o ostateczności rozrachunku”;

27a)

średnia wartość pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu - ustalaną na pierwszy

dzień kalendarzowy każdego miesiąca średnią arytmetyczną sum zobowiązań finansowych

z tytułu wydanego pieniądza elektronicznego obliczonych na koniec każdego dnia kalendarzowego

w okresie poprzednich 6 miesięcy kalendarzowych;

27b)

środki finansowe - środki pieniężne oraz środki niepieniężne o wiarygodnie określonej

wartości i stopniu płynności umożliwiającym niezwłoczne pokrycie ryzyka lub straty

środkami pieniężnymi uzyskanymi z tych środków niepieniężnych;

28)

środki porozumiewania się na odległość - środki, które mogą być wykorzystane do zawarcia

umowy o usługę płatniczą, które nie wymagają jednoczesnej obecności dostawcy i użytkownika;

29)

transakcja płatnicza - zainicjowaną przez płatnika lub odbiorcę wpłatę, transfer lub

wypłatę środków pieniężnych;

30)

trwały nośnik informacji - nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie adresowanych

do niego informacji w sposób umożliwiający dostęp do nich przez okres odpowiedni do

celów sporządzenia tych informacji i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji

w niezmienionej postaci;

31)

umowa ramowa - umowę o usługę płatniczą regulującą wykonywanie indywidualnych transakcji

płatniczych, która może zawierać postanowienia w zakresie prowadzenia rachunku płatniczego;

31a)

unijna instytucja pieniądza elektronicznego - osobę prawną, której właściwe organy

nadzorcze wydały zezwolenie na wydawanie pieniądza elektronicznego;

32)

unijna instytucja płatnicza - osobę prawną, której właściwe organy nadzorcze wydały

zezwolenie na świadczenie usług płatniczych;

33)

unikatowy identyfikator - kombinację liter, liczb lub symboli określoną przez dostawcę

dla użytkownika, która jest dostarczana przez jednego użytkownika w celu jednoznacznego

zidentyfikowania drugiego biorącego udział w danej transakcji płatniczej użytkownika

lub jego rachunku płatniczego;

34)

użytkownik - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, korzystającą z usług płatniczych

w charakterze płatnika lub odbiorcy;

35)

właściwe organy nadzorcze - władze innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich

uprawnione na mocy obowiązujących w tych państwach przepisów do wydawania zezwolenia

na wykonywanie usług płatniczych przez unijne instytucje płatnicze lub na wydawanie

pieniądza elektronicznego przez unijne instytucje pieniądza elektronicznego;

35a)

wydawca instrumentu płatniczego - podmiot świadczący usługę płatniczą, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 4;

35b)

zagraniczna instytucja pieniądza elektronicznego - podmiot z siedzibą w państwie niebędącym

państwem członkowskim, inny niż bank zagraniczny, uprawniony zgodnie z prawem państwa

siedziby do wydawania pieniądza elektronicznego;

35c)

wydawca karty płatniczej - dostawcę wydającego kartę płatniczą do dyspozycji płatnika;

36)

zlecenie płatnicze - oświadczenie płatnika lub odbiorcy skierowane do jego dostawcy

zawierające polecenie wykonania transakcji płatniczej;

37)

znaczny pakiet akcji lub udziałów - akcje lub udziały w ilości

a)

oznaczającej posiadanie przez jednostkę bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 10%

kapitału innej jednostki,

b)

uprawniającej jednostkę do wykonywania praw z co najmniej 10% głosów w organie stanowiącym

innej jednostki lub

c)

dającej inne prawa do kapitału jednostki w sposób umożliwiający wywieranie wpływu

na kierowanie jej polityką finansową i operacyjną.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przez usługi płatnicze rozumie się działalność polegającą na

1)

przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz

wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku;

2)

wykonywaniu transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na rachunek

płatniczy u dostawcy użytkownika lub u innego dostawcy

a)

przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty,

b)

przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego,

c)

przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń;

3)

wykonywaniu transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych

udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej

lub instytucji pieniądza elektronicznego - kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3

lub art. 132j ust. 3;

4)

wydawaniu instrumentów płatniczych;

5)

umożliwianiu wykonania transakcji płatniczych, zainicjowanych przez akceptanta lub

za jego pośrednictwem, instrumentem płatniczym płatnika, w szczególności na obsłudze

autoryzacji, przesyłaniu do wydawcy karty płatniczej lub systemów płatności zleceń

płatniczych płatnika lub akceptanta, mających na celu przekazanie akceptantowi należnych

mu środków, z wyłączeniem czynności polegających na jej rozliczaniu i rozrachunku

w ramach systemu płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku (acquiring);

6)

świadczeniu usługi przekazu pieniężnego;

7)

wykonywaniu transakcji płatniczych, w przypadku których zgoda płatnika na wykonanie

transakcji udzielana jest przy użyciu urządzenia telekomunikacyjnego, cyfrowego lub

informatycznego, a płatność przekazywana jest dostawcy usług telekomunikacyjnych,

cyfrowych lub informatycznych, działającemu jedynie jako pośrednik pomiędzy użytkownikiem

zlecającym transakcję płatniczą a odbiorcą.

2.

Polecenie zapłaty oznacza usługę płatniczą polegającą na obciążeniu określoną kwotą

rachunku płatniczego płatnika na skutek transakcji płatniczej zainicjowanej przez

odbiorcę, dokonywanej na podstawie zgody, której płatnik udzielił odbiorcy, dostawcy

odbiorcy lub dostawcy płatnika.

3.

Usługa przekazu pieniężnego oznacza usługę płatniczą świadczoną bez pośrednictwa rachunku

płatniczego prowadzonego dla płatnika, polegającą na transferze do odbiorcy lub do

innego dostawcy przyjmującego środki pieniężne dla odbiorcy środków pieniężnych otrzymanych

od płatnika lub polegającą na przyjęciu środków pieniężnych dla odbiorcy i ich udostępnieniu

odbiorcy.

1.

Działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych może być wykonywana wyłącznie

przez dostawców usług płatniczych, zwanych dalej „dostawcami”.

2.

Dostawcą może być wyłącznie

1)

bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo bankowe;

2)

oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy - Prawo bankowe;

3)

instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe i odpowiednio oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy

- Prawo bankowe;

4)

instytucja pieniądza elektronicznego;

5)

oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,

zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem

tego państwa do świadczenia usług płatniczych oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w

zakresie, w jakim odrębne przepisy upoważniają ją do świadczenia usług płatniczych;

6)

instytucja płatnicza;

7)

Europejski Bank Centralny, Narodowy Bank Polski, zwany dalej „NBP”, oraz bank centralny

innego państwa członkowskiego - gdy nie działają w charakterze władz monetarnych lub

organów administracji publicznej;

8)

organ administracji publicznej;

9)

spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa

w rozumieniu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1450, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych” - w zakresie,

w jakim odrębne przepisy uprawniają je do świadczenia usług płatniczych, zwane dalej

„kasą oszczędnościowo-kredytową”;

10)

biuro usług płatniczych.

2a.

Działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i jego wykupu może być

wykonywana wyłącznie przez wydawców pieniądza elektronicznego.

2b.

Wydawcą pieniądza elektronicznego może być wyłącznie podmiot, o którym mowa w ust.

2 pkt 1-4 i 6-8, oraz

1)

oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego;

2)

oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,

zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem

tego państwa do wydawania pieniądza elektronicznego oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna

w zakresie, w jakim przepis art. 13 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego

przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska”

(Dz. U. poz. 1109, z 2012 r. poz. 1529 oraz z 2013 r. poz. 1036) uprawnia ją do wydawania pieniądza elektronicznego;

3)

kasa oszczędnościowo-kredytowa.

3.

Krajowe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, krajowe instytucje pieniądza

elektronicznego oraz ich oddziały i agenci tych podmiotów wykonujący działalność agencyjną

w zakresie świadczenia usług płatniczych, oddziały zagranicznych instytucji pieniądza

elektronicznego, a także kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz ich oddziały podlegają

wpisowi do rejestru dostawców i wydawców pieniądza elektronicznego, zwanego dalej

„rejestrem”.

4.

Określenie „usługi płatnicze” dla określenia wykonywanej działalności gospodarczej,

w tym jako element nazwy (firmy), lub w reklamie może być używane wyłącznie przez

dostawców usług płatniczych.

5.

Wyłącznie uprawnionymi do używania w nazwie (firmie) określenia

1)

„instytucja płatnicza” - są instytucje płatnicze;

2)

„biuro usług płatniczych” - są biura usług płatniczych.

6.

Określenie „wydawanie pieniądza elektronicznego” dla określenia wykonywanej działalności

gospodarczej, w tym jako element nazwy (firmy), lub w reklamie może być używane wyłącznie

przez wydawców pieniądza elektronicznego.

7.

Wyłącznie uprawnionymi do używania w nazwie (firmie) określenia „instytucja pieniądza

elektronicznego” są instytucje pieniądza elektronicznego i oddziały zagranicznych

instytucji pieniądza elektronicznego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do usług płatniczych świadczonych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub w obrocie z innymi państwami członkowskimi.

2.

Przepisy działów I-III, z wyłączeniem art. 14a-14c i art. 59, oraz przepisy działu

IX stosuje się jedynie w przypadkach, gdy

1)

zarówno dostawca płatnika jak i dostawca odbiorcy lub jedyny dostawca w transakcji

płatniczej prowadzą działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

jeden dostawca prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a drugi

na terytorium innego państwa członkowskiego.

3.

Przepisy działów I-III oraz działu IX stosuje się do usług płatniczych dokonywanych

w euro, w walucie polskiej lub w walucie innego państwa członkowskiego. Przepisy art.

14a-14c stosuje się do usług wykonywanych w każdej walucie.

4.

Przepisy ustawy stosuje się do wydawania pieniądza elektronicznego w każdej walucie.

5.

(uchylony)

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

transakcji płatniczych dokonywanych wyłącznie w gotówce bezpośrednio między płatnikiem

a odbiorcą;

2)

transakcji płatniczych między płatnikiem a odbiorcą dokonywanych za pośrednictwem

osoby wykonującej czynności zmierzające do zawarcia przez płatnika i odbiorcę oznaczonej

umowy lub zawierającej taką umowę w imieniu lub na rzecz płatnika albo odbiorcy;

3)

transportu banknotów i monet, w szczególności ich odbierania, przetwarzania oraz dostarczania;

4)

transakcji płatniczych w ramach wykonywanego niezawodowo gromadzenia i dostarczania

gotówki w toku działalności niezarobkowej, w szczególności zbierania i wydatkowania

środków pieniężnych w ramach zbiórek publicznych;

5)

usług, w ramach których odbiorca, na żądanie płatnika zgłoszone przed wykonaniem transakcji

płatniczej mającej na celu dokonanie zapłaty za zakupione towary lub usługi, w ramach

tej transakcji płatniczej wypłaca płatnikowi gotówkę (usług „cash back”);

6)

wymiany walutowej z gotówki na gotówkę bez pośrednictwa rachunku płatniczego;

7)

transakcji płatniczych opartych na jednym z następujących dokumentów w postaci papierowej,

wystawionych na dostawcę w celu postawienia środków pieniężnych do dyspozycji odbiorcy

a)

czeku zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o czekach (Dz. U. z 1937 r.

poz. 181),

b)

czeku podobnego do czeku, o którym mowa w lit. a, który podlega przepisom państw członkowskich

niebędących stroną konwencji, o której mowa w lit. a,

c)

weksla trasowanego zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o wekslach trasowanych

i własnych (Dz. U. z 1937 r. poz. 175),

d)

weksla trasowanego podobnego do weksla, o którym mowa w lit. c, który podlega przepisom

państw członkowskich niebędących stroną konwencji, o której mowa w lit. c,

e)

znaku legitymacyjnego, w tym voucherów,

f)

czeku podróżnego,

g)

przekazu pocztowego w rozumieniu aktów Światowego Związku Pocztowego;

8)

transakcji płatniczych dokonywanych w ramach systemu płatności lub w ramach systemu

rozrachunku papierów wartościowych, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o ostateczności

rozrachunku;

9)

transakcji płatniczych dokonywanych w związku z obsługą instrumentów finansowych i

wynikających z nich praw, w tym dywidend, innych dochodów, oraz transakcji dokonywanych

w związku ze sprzedażą lub umorzeniem papierów wartościowych, w szczególności dokonywanych

przez podmioty wymienione w pkt 8 lub podmioty podlegające nadzorowi sprawowanemu na podstawie ustawy z dnia 21

lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 174, 615, 888 i 996), zwanej dalej „ustawą o nadzorze nad rynkiem finansowym”;

10)

usług świadczonych przez dostawców usług technicznych, wspierających świadczenie usług

płatniczych, jeżeli nie wchodzą oni w posiadanie środków pieniężnych będących przedmiotem

transakcji płatniczej, w szczególności usług przetwarzania i przechowywania danych,

usług powierniczych i ochrony prywatności, usług przekazywania pomiędzy płatnikiem

a odbiorcą informacji o transakcji płatniczej, uwierzytelniania danych i podmiotów,

dostarczania technologii informatycznych (IT) i sieci komunikacyjnych, dostarczania

i utrzymania terminali i urządzeń wykorzystywanych do świadczenia usług płatniczych;

11)

usług opartych na instrumentach, które można wykorzystywać

a)

w celu nabycia towarów lub usług wyłącznie w placówkach wydawców tych instrumentów

lub placówkach podmiotów trzecich związanych z wydawcą umową handlową, inną niż umowa

o świadczenie usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5,

b)

w ramach ograniczonej sieci dostawców usług lub

c)

w odniesieniu do ograniczonego zakresu towarów lub usług;

12)

transakcji płatniczych przeprowadzanych przy użyciu jakichkolwiek urządzeń telekomunikacyjnych,

cyfrowych lub informatycznych, w ramach których nabywane towary lub usługi dostarczane

są do urządzenia telekomunikacyjnego, cyfrowego lub informatycznego i mają być wykorzystywane

przy pomocy takiego urządzenia, jeżeli dostawca usług telekomunikacyjnych, cyfrowych

lub informatycznych świadczy również inne usługi, w szczególności dostarcza narzędzia

dostępu, dystrybucji lub wyszukiwania;

13)

transakcji płatniczych przeprowadzanych między dostawcami, ich agentami lub oddziałami

na ich własny rachunek;

14)

transakcji płatniczych przeprowadzanych między jednostką dominującą a jednostką zależną

lub między jednostkami zależnymi od tej samej jednostki dominującej, z udziałem dostawcy

należącego do tej samej grupy;

15)

usług wypłat gotówki przy użyciu bankomatów, świadczonych przez dostawców działających

na rzecz co najmniej jednego wydawcy instrumentów płatniczych i niebędących stroną

umowy ramowej z osobą wypłacającą gotówkę z rachunku płatniczego przy użyciu bankomatu,

jeżeli dostawcy ci nie świadczą innych usług płatniczych;

16)

usług wykonywanych wyłącznie z wykorzystaniem papierowych książeczek oszczędnościowych,

w przypadku gdy wszelkie transakcje są rejestrowane wyłącznie w tych książeczkach.

1.

Środki pieniężne otrzymywane przez instytucje płatnicze, biura usług płatniczych,

instytucje pieniądza elektronicznego oraz oddziały zagranicznych instytucji pieniądza

elektronicznego w związku ze świadczeniem usług płatniczych oraz w zamian za wydawany

pieniądz elektroniczny nie stanowią depozytu ani innych środków pieniężnych podlegających

zwrotowi w rozumieniu art. 726 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380 i 585).

2.

Instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, instytucje pieniądza elektronicznego

oraz oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego nie mogą prowadzić

działalności polegającej na przyjmowaniu depozytów lub innych środków pieniężnych

podlegających zwrotowi w rozumieniu ustawy - Prawo bankowe.

3.

Środki pieniężne złożone na rachunku płatniczym w instytucji płatniczej lub w instytucji

pieniądza elektronicznego nie mogą być oprocentowane ani nie mogą przynosić żadnych

innych pożytków użytkownikowi.

4.

Środki pieniężne otrzymywane w zamian za wydawany pieniądz elektroniczny nie mogą

być oprocentowane ani nie mogą przynosić posiadaczowi pieniądza elektronicznego żadnych

innych pożytków uzależnionych od okresu posiadania pieniądza elektronicznego.

1.

Postanowienia umów o usługi płatnicze oraz umów o wydanie pieniądza elektronicznego

nie mogą być mniej korzystne dla użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego

niż przepisy ustawy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

Postanowienia umów o usługi płatnicze oraz umów o wydanie pieniądza elektronicznego

mniej korzystne dla użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego niż przepisy

ustawy są nieważne; zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy ustawy.

1.

Zasady dostępu do systemów płatności dla dostawców powinny być ustalane według obiektywnych,

równych i proporcjonalnych kryteriów, a ograniczenia w dostępie do tych systemów nie

mogą być większe niż jest to konieczne dla ochrony przed określonymi rodzajami ryzyka,

takimi jak ryzyko rozrachunkowe, ryzyko operacyjne i ryzyko biznesowe, oraz dla ochrony

finansowej i operacyjnej stabilności systemu płatności.

2.

Systemy płatności nie mogą wprowadzać

1)

ograniczeń dotyczących skutecznego udziału w innych systemach płatności;

2)

zasad, które wprowadzałyby odmienny sposób traktowania między

a)

dostawcami wymienionymi w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 lub

b)

dostawcami wpisanymi do rejestru, nieposiadającymi zezwolenia, o którym mowa w art.

60 ust. 1 lub art. 132a ust. 1;

3)

ograniczeń ze względu na rodzaj podmiotu lub formę prawną prowadzonej działalności.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do

1)

systemów płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy o ostateczności rozrachunku, o

których mowa w art. 15 tej ustawy,

2)

systemów płatności obejmujących wyłącznie dostawców należących do grupy złożonej z

jednostek mających powiązania kapitałowe, w których jedna z powiązanych jednostek

sprawuje kontrolę nad pozostałymi powiązanymi jednostkami, lub

3)

systemów płatności, w których jedyny dostawca występujący jako pojedyncza jednostka

lub grupa

a)

działa lub może działać jako dostawca zarówno płatnika, jak i odbiorcy, oraz ponosi

wyłączną odpowiedzialność za zarządzanie systemem oraz

b)

udziela zezwolenia na uczestniczenie w systemie innym dostawcom.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 lit. b, dostawcy nie mogą negocjować między

sobą opłat w odniesieniu do systemu płatności, ale mogą ustalić własny cennik w odniesieniu

do płatników i odbiorców.

5.

Zastosowanie się do zasad określonych w ust. 1 i 2 przez podmiot zamierzający prowadzić

system płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku lub podmiot prowadzący

już taki system, jest oceniane przez Prezesa NBP w ramach postępowania w sprawie uzyskania

zgody, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 3 ustawy o ostateczności rozrachunku.

Dostawcy i podmioty prowadzące systemy płatności mogą przetwarzać dane osobowe w zakresie

niezbędnym do zapobiegania oszustwom związanym z wykonywanymi usługami płatniczymi

lub prowadzeniem systemu płatności oraz dochodzenia i wykrywania tego rodzaju oszustw

przez właściwe organy, z wyjątkiem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922).

1.

Do zachowania tajemnicy zawodowej dotyczącej działalności, o której mowa w art. 3

ust. 1, w charakterze dostawcy, a także działalności w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego oraz działalności polegającej na świadczeniu usług ściśle powiązanych

z usługami płatniczymi lub wydawaniem pieniądza elektronicznego są obowiązane

1)

osoby zarządzające oraz inne osoby wchodzące w skład organów statutowych dostawcy

lub wydawcy pieniądza elektronicznego;

2)

osoby pozostające z dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego w stosunku pracy;

3)

osoby lub podmioty pozostające z dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego w

stosunku zlecenia lub innym stosunku prawnym o podobnym charakterze, w tym agenci

dostawcy lub wydawcy pieniądza elektronicznego, inni przedsiębiorcy dokonujący wykupu

pieniądza elektronicznego oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na

podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1 lub art. 132v ust. 1;

4)

osoby lub podmioty pozostające w stosunku pracy, zlecenia lub innym stosunku prawnym

o podobnym charakterze z podmiotem pozostającym z dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego

w stosunku, o którym mowa w pkt 3.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej istnieje również po zakończeniu pełnienia

funkcji lub ustaniu stosunków prawnych, o których mowa w ust. 1.

3.

Tajemnica zawodowa, w rozumieniu ust. 1, obejmuje informacje dotyczące użytkownika

lub posiadacza pieniądza elektronicznego w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi,

wydawanym mu pieniądzem elektronicznym lub udzielonym mu kredytem zgodnie z art. 74

ust. 3 lub art. 132j ust. 3, w tym oznaczenie rachunku płatniczego użytkownika oraz

stan tego rachunku, a także inne informacje związane z transakcjami płatniczymi oraz

zawieranymi z użytkownikiem lub posiadaczem pieniądza elektronicznego umowami, jeżeli

nieuprawnione ujawnienie takiej informacji mogłoby narazić na szkodę prawnie chroniony

interes użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja

dotyczy.

1.

Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej przekazywanie informacji objętej

tajemnicą zawodową

1)

organowi sprawującemu nadzór lub kontrolę nad dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego

w związku z czynnościami podejmowanymi w zakresie nadzoru lub kontroli;

2)

w wykonaniu uprawnienia albo obowiązku określonego w odrębnych przepisach;

3)

innym dostawcom, wydawcom pieniądza elektronicznego, użytkownikom lub posiadaczom

pieniądza elektronicznego, w ramach świadczenia usług płatniczych lub wydawania pieniądza

elektronicznego, zgodnie z otrzymanym zleceniem płatniczym lub zawartą umową;

4)

za wyrażoną na piśmie zgodą użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego,

którego ta informacja dotyczy.

2.

Osoby wymienione w ust. 1 pkt 3 i 4 mogą wykorzystywać uzyskaną informację tylko zgodnie

z celem jej przekazania.

1.

Wydawcy instrumentów płatniczych mogą wymieniać między sobą informacje o użytkownikach,

z którymi umowa o wydanie instrumentu płatniczego została rozwiązana z powodu jej

nienależytego wykonania przez użytkownika.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują wskazanie przyczyny rozwiązania umowy

oraz

1)

w przypadku użytkownika będącego osobą fizyczną

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL;

2)

w przypadku użytkownika niebędącego osobą fizyczną

a)

nazwę (firmę), siedzibę i adres,

b

numer identyfikacji podatkowej (NIP).

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, może udostępniać wydawcom instrumentów płatniczych

i gromadzić w tym celu instytucja utworzona na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy -

Prawo bankowe.

4.

Agenci rozliczeniowi są obowiązani wymieniać między sobą informacje o akceptantach,

z którymi umowa o usługę płatniczą określoną w art. 3 ust. 1 pkt 5 została rozwiązana

z powodu jej nienależytego wykonania przez akceptanta.

5.

Agent rozliczeniowy jest obowiązany udostępnić informacje, o których mowa w ust. 4,

wydawcy instrumentu płatniczego na jego żądanie.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 4, obejmują wskazanie przyczyny rozwiązania umowy

oraz

1)

w przypadku akceptanta będącego osobą fizyczną - dane, o których mowa w ust. 2 pkt

1;

2)

w przypadku akceptanta niebędącego osobą fizyczną - dane, o których mowa w ust. 2

pkt 2.

7.

Okres przechowywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 4, nie może przekraczać

5 lat od dnia rozwiązania umowy.

8.

Wydawca instrumentu płatniczego i agent rozliczeniowy, którzy w związku z prowadzoną

działalnością dowiedzieli się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązani

niezwłocznie zawiadomić o tym organy powołane do ścigania tych przestępstw. Do zawiadomienia

dołącza się niezbędne informacje lub dokumenty, w szczególności wskazuje się informacje

określone w ust. 1 i 4.

Jeżeli odrębne przepisy określają inne zasady ochrony informacji stanowiących tajemnicę

zawodową zgodnie z art. 11 ust. 3, do ochrony tych informacji stosuje się przepisy

odrębne.

Nadzór nad wykonywaniem działalności w zakresie usług płatniczych oraz wydawania i

wykupu pieniądza elektronicznego zgodnie z ustawą, a w zakresie usług płatniczych

w euro - również zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającym rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001

(Dz. Urz. UE L 266 z 09.10.2009, str. 11, z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r.

ustanawiającym wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń

zapłaty w euro oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 924/2009

(Dz. Urz. UE L 94 z 30.03.2012, str. 22)

1)

przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-3, 5 i 9 - sprawują organy właściwe

do sprawowania nadzoru nad tymi podmiotami;

2)

przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 4, 6 i 10, oraz przez oddziały

zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego - sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego,

zwana dalej „KNF”, z tym że w przypadku unijnych instytucji płatniczych i unijnych

instytucji pieniądza elektronicznego - wyłącznie w zakresie określonym ustawą.

1.

Agent rozliczeniowy jest obowiązany przekazywać NBP kwartalne informacje obejmujące

1)

liczbę akceptantów, na rzecz których świadczy usługę płatniczą, o której mowa w art.

3 ust. 1 pkt 5, i liczbę stosowanych przez nich urządzeń akceptujących instrumenty

płatnicze;

2)

liczbę i wartość wykonanych transakcji płatniczych, których dotyczyła usługa płatnicza,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5;

3)

liczbę i wartość wykonanych transakcji płatniczych naruszających przepisy prawa lub

reguły uczciwego obrotu oraz wysokość spowodowanych nimi strat agenta rozliczeniowego

i akceptantów.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane według stanu na koniec ostatniego

dnia miesiąca kończącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie do końca miesiąca

następującego po upływie kwartału, którego dotyczą.

3.

NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w ust. 1 pkt 3, niezwłocznie po ich otrzymaniu.

1.

Wydawca instrumentu płatniczego jest obowiązany przekazywać NBP kwartalne informacje

obejmujące

1)

rodzaj i liczbę wydanych instrumentów płatniczych;

2)

liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów

płatniczych;

3)

liczbę udostępnionych bankomatów oraz liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych

przy ich użyciu;

4)

liczbę i wartość wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych transakcji

płatniczych naruszających przepisy prawa lub reguły uczciwego obrotu oraz wysokość

spowodowanych nimi strat.

2.

W informacjach przekazywanych zgodnie z ust. 1 odrębnie przedstawia się informacje

dotyczące instrumentów płatniczych, na których jest przechowywany pieniądz elektroniczny

wydany przez inny podmiot. Informacje te obejmują

1)

rodzaj i liczbę wydanych instrumentów płatniczych;

2)

liczbę urządzeń akceptujących wydane instrumenty płatnicze oraz liczbę urządzeń umożliwiających

zasilenie takich instrumentów;

3)

liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów

płatniczych;

4)

liczbę i wartość transakcji zasilenia wydanych instrumentów płatniczych;

5)

liczbę i wartość wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych transakcji

płatniczych naruszających przepisy prawa lub reguły uczciwego obrotu oraz wysokość

spowodowanych nimi strat.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane według stanu na koniec ostatniego

dnia miesiąca kończącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie do końca miesiąca

następującego po upływie kwartału, którego dotyczą.

4.

NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 5, niezwłocznie

po ich otrzymaniu.

1.

Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany przekazywać NBP kwartalne informacje

o wartości wydanego pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu.

2.

Jeżeli wydawca pieniądza elektronicznego wydaje równocześnie instrument płatniczy,

na którym jest przechowywany wydawany przez niego pieniądz elektroniczny, informacje,

o których mowa w ust. 1, obejmują dodatkowo informacje o tych instrumentach w zakresie

określonym w art. 14b ust. 2.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane według stanu na koniec ostatniego

dnia miesiąca kończącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie do końca miesiąca

następującego po upływie kwartału, którego dotyczą.

4.

NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w art. 14b ust. 2 pkt 5, przekazane zgodnie

z ust. 2 niezwłocznie po ich otrzymaniu.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji,

o których mowa w art. 14a-14c, przekazywanych Narodowemu Bankowi Polskiemu oraz sposób

realizacji obowiązku ich przekazywania, kierując się potrzebą zapewnienia Narodowemu

Bankowi Polskiemu dostępu do danych niezbędnych do dokonywania okresowych ocen rozliczeń

pieniężnych.

1.

Użytkownik lub posiadacz pieniądza elektronicznego może wnieść do organu sprawującego

nadzór nad dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego skargę na działanie tego

dostawcy, wydawcy pieniądza elektronicznego lub agenta takiego podmiotu, jeżeli działanie

to narusza przepisy prawa.

2.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także osobom fizycznym, osobom prawnym

oraz jednostkom organizacyjnym niebędącym osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje

zdolność prawną, którym odmówiono świadczenia usług płatniczych lub wydania pieniądza

elektronicznego, oraz organizacjom konsumenckim.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, udzielając odpowiedzi na skargę dotyczącą sporu o charakterze

cywilnoprawnym, informuje skarżącego o pozasądowych procedurach rozstrzygania sporów,

w tym wskazuje właściwe sądy polubowne.

4.

Jeżeli w stosunku do danego dostawcy lub wydawcy pieniądza elektronicznego nie można

ustalić organu sprawującego nadzór, skargę wnosi się bezpośrednio do tego dostawcy

lub wydawcy; przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Do skarg, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868 i 996).

Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że przepisów niniejszego

działu, z wyłączeniem art. 32a, nie stosuje się w całości lub w części.

1.

Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczanie informacji wymaganych

na podstawie przepisów niniejszego działu.

2.

Dostawca i użytkownik mogą uzgodnić opłaty za

1)

przekazywanie na wniosek użytkownika informacji innych niż wymagane na podstawie przepisów

niniejszego działu,

2)

większą częstotliwość przekazywania informacji niż wymagana na podstawie przepisów

niniejszego działu lub

3)

przekazywanie informacji wymaganych na podstawie przepisów niniejszego działu za pomocą

innych niż określone w umowie ramowej środków porozumiewania się.

3.

Jeżeli dostawca, zgodnie z ust. 2, jest uprawniony do pobierania opłat za przekazywanie

informacji, opłaty te nie mogą przekraczać kosztów ponoszonych przez dostawcę w związku

z ich przekazywaniem.

Ciężar udowodnienia spełnienia przez dostawcę wymogów w zakresie przekazania użytkownikowi

informacji określonych w przepisach niniejszego działu spoczywa na dostawcy.

1.

W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową ramową pozwalają na dokonywanie

indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę nieprzekraczającą równowartości w walucie

polskiej 30 euro albo które mają ustalony limit wydatków w wysokości nieprzekraczającej

równowartości w walucie polskiej 150 euro, albo służą do przechowywania środków pieniężnych

w kwocie nieprzekraczającej w żadnym momencie równowartości w walucie polskiej 150

euro, ustalonych przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego

w dniu zawarcia umowy

1)

dostawca dostarcza płatnikowi jedynie informacje o głównych cechach usługi płatniczej

oraz inne podstawowe informacje niezbędne do podjęcia decyzji, w tym o

a)

możliwych sposobach korzystania z instrumentu płatniczego, w tym informacje, o których

mowa w art. 32a,

b)

zakresie odpowiedzialności ponoszonej za wykonanie usługi przez dostawcę,

c)

pobieranych opłatach,

d)

miejscu, w którym można w łatwy sposób uzyskać dostęp do informacji określonych w

art. 27;

2)

strony mogą uzgodnić, że art. 29 nie ma zastosowania, a dostawca nie ma obowiązku

proponowania zmian w postanowieniach umowy ramowej w sposób określony w art. 26 ust.

1;

3)

strony mogą uzgodnić, że po wykonaniu transakcji płatniczej

a)

dostawca udostępnia użytkownikowi jedynie informacje umożliwiające zidentyfikowanie

transakcji płatniczej i jej kwoty oraz pobranych opłat, a w przypadku kilku transakcji

płatniczych tego samego rodzaju i na rzecz tego samego odbiorcy - informacje o całkowitej

kwocie tych transakcji płatniczych i opłatach pobranych z ich tytułu,

b)

dostawca nie ma obowiązku udostępniania informacji, o których mowa w lit. a, jeżeli

instrument płatniczy używany jest anonimowo lub jeżeli z innych względów dostawca

nie ma technicznej możliwości ich dostarczenia; dostawca zapewnia jednak płatnikowi

możliwość sprawdzenia kwoty przechowywanych środków pieniężnych.

2.

W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej określone w ust. 1 kwoty, upoważniające do ograniczenia obowiązków informacyjnych

dostawcy zgodnie z ust. 1 pkt 1-3, mogą zostać w umowie ramowej podwyższone o 100%.

3.

W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie transakcji płatniczych

wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1

kwoty, upoważniające do ograniczenia obowiązków informacyjnych dostawcy zgodnie z

ust. 1 pkt 1-3, wynoszą równowartość w walucie polskiej 500 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy.

1.

Jeżeli odbiorca żąda opłaty za korzystanie z danego instrumentu płatniczego lub oferuje

zniżkę, jest obowiązany poinformować o tym płatnika przed rozpoczęciem transakcji

płatniczej.

2.

Jeżeli dostawca lub inny podmiot uczestniczący w transakcji płatniczej żąda opłaty

za korzystanie z danego instrumentu płatniczego, jest obowiązany poinformować o tym

użytkownika przed rozpoczęciem transakcji płatniczej.

3.

W razie niepoinformowania o opłacie, odpowiednio płatnik albo użytkownik nie są zobowiązani

do jej uiszczenia. W razie niepoinformowania płatnika o oferowanej zniżce uznaje się,

że umowa jest zawarta z uwzględnieniem zniżki oferowanej przez odbiorcę.

W przypadku gdy zlecenie płatnicze dotyczące pojedynczej transakcji płatniczej jest

przekazywane przez instrument płatniczy objęty umową ramową, dostawca nie jest obowiązany

do dostarczania ani udostępniania informacji, którą użytkownik już otrzymał na podstawie

umowy ramowej z innym dostawcą lub którą otrzyma na podstawie tej umowy ramowej.

1.

Dostawca jest obowiązany zapewnić użytkownikowi łatwy dostęp do informacji, o których

mowa w art. 23 ust. 1, art. 24 i art. 25, a na wniosek użytkownika dostarczyć mu je

w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji. Informacje te formułuje

się w przejrzystej i czytelnej formie.

2.

Informacje określone w art. 23 ust. 1 dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi

w chwili złożenia propozycji zawarcia umowy lub oferty pojedynczej transakcji płatniczej.

Jeżeli umowa o pojedynczą transakcję płatniczą została zawarta na wniosek użytkownika

korzystającego ze środków porozumiewania się na odległość niepozwalających dostawcy

na wykonanie tego obowiązku, dostawca wykonuje ten obowiązek niezwłocznie po wykonaniu

transakcji płatniczej. W przypadku gdy użytkownik wnioskuje o dostarczenie informacji

w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji, dostawca wykonuje ten

obowiązek niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej.

3.

Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dostarczając, co najmniej

w formie elektronicznej, wzór umowy o pojedynczą transakcję płatniczą lub formularz

zlecenia płatniczego, zawierający informacje określone w art. 23 ust. 1.

4.

W przypadku niewywiązania się przez dostawcę z obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub

2, użytkownik jest zwolniony z obowiązku uiszczenia opłat; przepis art. 52 ust. 4

stosuje się odpowiednio.

1.

Dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi

1)

wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez użytkownika, aby zlecenie

płatnicze mogło zostać prawidłowo wykonane, albo informację, że wystarczające jest

podanie unikatowego identyfikatora;

2)

informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej;

3)

informację o wszelkich opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w tym wyszczególnienie

kwot tych opłat;

4)

informację o kursie walutowym, w tym o referencyjnym kursie walutowym, który będzie

zastosowany do transakcji płatniczej, jeżeli transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem

waluty.

2.

W przypadku gdy strony uzgodnią, iż dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi

także inne informacje, w tym określone w art. 27, dostawca zapewnia użytkownikowi

łatwy dostęp do tych informacji.

Niezwłocznie po otrzymaniu zlecenia płatniczego dostawca płatnika udostępnia płatnikowi

informację

1)

umożliwiającą płatnikowi zidentyfikowanie transakcji płatniczej oraz informacje dotyczące

odbiorcy;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie użytej w zleceniu płatniczym;

3)

o wszelkich opłatach należnych od płatnika z tytułu transakcji płatniczej, w tym wyszczególnienie

kwot tych opłat;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę płatnika

oraz o kwocie transakcji płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli transakcja płatnicza

wiązała się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie otrzymania zlecenia płatniczego.

Niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej dostawca odbiorcy udostępnia odbiorcy

informację

1)

umożliwiającą odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach

płatnika, oraz wszelkie inne informacje przekazane odbiorcy w związku z wykonaniem

transakcji płatniczej;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której środki pieniężne są udostępniane

odbiorcy;

3)

o wszelkich opłatach należnych odbiorcy z tytułu transakcji płatniczej i w stosownych

przypadkach wyszczególnienie kwot takich opłat;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę odbiorcy

oraz o kwocie transakcji płatniczej przed przeliczeniem walut, jeżeli transakcja płatnicza

wiąże się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku.

1.

Dostawca jest obowiązany dostarczać użytkownikowi informacje określone w art. 27,

art. 29 ust. 1 i 5, art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 w postaci papierowej lub na innym

trwałym nośniku informacji, z tym że pocztą elektroniczną dostarcza je tylko na wniosek

użytkownika. Informacje powinny być sformułowane w przejrzystej i czytelnej formie.

2.

Informacje określone w art. 27 dostawca jest obowiązany dostarczyć użytkownikowi w

odpowiednim czasie przed zawarciem umowy ramowej. Dostawca może za zgodą użytkownika

wykonać ten obowiązek przez zamieszczenie informacji na stronie internetowej, o ile

strona taka umożliwia dostęp do niej przez okres właściwy do celów dostarczania tych

informacji i pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci.

3.

Jeżeli umowa ramowa została zawarta na wniosek użytkownika korzystającego ze środków

porozumiewania się na odległość, dostawca dostarcza użytkownikowi informacje określone

w art. 27 niezwłocznie po zawarciu umowy ramowej, jeżeli nie było możliwe ich dostarczenie

w terminie określonym w ust. 2.

4.

Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 1, 2 albo 3, w zakresie dostarczenia

informacji określonych w art. 27, dostarczając projekt umowy ramowej zawierający te

informacje.

5.

Użytkownik może odstąpić od umowy ramowej zawartej z naruszeniem przepisów ust. 1-3

lub 4 w każdym czasie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania

informacji określonych w art. 27, w sposób, o którym mowa w ust. 1.

6.

Do indywidualnych transakcji płatniczych dokonywanych na podstawie umowy ramowej przed

dopełnieniem przez dostawcę obowiązku określonego w ust. 1-3 lub 4, stosuje się przepis

art. 22 ust. 4.

Dostawca przekazuje użytkownikowi następujące informacje

1)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) dostawcy, siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania

i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności, adres poczty elektronicznej

oraz, w razie korzystania z usług agenta lub oddziału w państwie członkowskim, w którym

dana usługa płatnicza jest oferowana, adres tego agenta lub oddziału, a także wszelkie

inne adresy mające znaczenie do celów porozumiewania się z dostawcą, w tym wskazanie

wszystkich miejsc, w których jest wykonywana działalność, oraz informacje o

a)

organie sprawującym nadzór nad dostawcą oraz o rejestrze, ze wskazaniem numeru, pod

jakim dostawca jest wpisany do tego rejestru, chyba że dostawca w zakresie świadczenia

usług płatniczych nie podlega nadzorowi lub nie podlega obowiązkowi uzyskania wpisu

do rejestru albo

b)

właściwym organie nadzorczym oraz o publicznym rejestrze, o którym mowa w art. 13 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r.

w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE,

2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE

(Dz. Urz. UE L 319 z 05.12.2007, str. 1, z późn. zm.), do którego dostawca jest wpisany w innym państwie członkowskim, z podaniem numeru

wpisu w tym rejestrze - w przypadku unijnej instytucji płatniczej, jej agenta lub

oddziału;

2)

dotyczące korzystania z usługi płatniczej

a)

opis najważniejszych cech świadczonej usługi płatniczej,

b)

wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez użytkownika, aby zlecenie

płatnicze mogło zostać prawidłowo wykonane albo informację, że wystarczające jest

podanie unikatowego identyfikatora,

c)

określenie sposobu i procedury udzielania zgody na wykonanie transakcji płatniczej

oraz wycofywania takiej zgody, a także odwołania zlecenia płatniczego na podstawie

art. 40 i art. 51,

d)

informację na temat momentu, który zgodnie z art. 49 uznaje się za moment otrzymania

zlecenia płatniczego,

e)

informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej oraz

f)

wskazanie limitu wydatków dla transakcji płatniczych wykonywanych za pomocą instrumentu

płatniczego, o którym mowa w art. 41 ust. 1;

3)

dotyczące opłat, stóp procentowych i kursów walutowych

a)

informację o wszelkich opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w tym wyszczególnienie

kwot tych opłat,

b)

informację o stopach procentowych, jeżeli mają zastosowanie, lub o kursach walutowych,

jeżeli transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem waluty, w tym o bazowych stopach

procentowych i referencyjnych kursach walutowych, oraz o sposobie obliczania faktycznej

wysokości odsetek i kursu walutowego oraz

c)

o ile zostało to uzgodnione - informację o stosowaniu bez uprzedzenia zmienionych

wysokości bazowej stopy procentowej lub referencyjnego kursu walutowego i sposobie

informowania o takiej zmianie zgodnie z art. 29 ust. 4;

4)

dotyczące komunikowania się

a)

wskazanie środków porozumiewania się, w tym wymogów technicznych po stronie użytkownika,

uzgodnionych przez strony do przekazywania informacji lub do dokonywania zgłoszeń

zgodnie z ustawą,

b)

określenie sposobu oraz częstotliwości udostępniania informacji wymaganych na podstawie

ustaw,

c)

wskazanie języka lub języków, w jakich zawiera się umowę ramową, oraz w jakich strony

porozumiewają się w okresie jej obowiązywania oraz

d)

informację o prawie użytkownika do otrzymania postanowień umowy ramowej oraz informacji

zgodnie z art. 28;

5)

dotyczące środków ochronnych i naprawczych

a)

opis środków, jakie powinien przedsięwziąć użytkownik w celu bezpiecznego przechowywania

instrumentu płatniczego, oraz informacje dotyczące sposobu dokonania zgłoszenia dostawcy

zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2,

b)

o ile zostało to uzgodnione - warunki, na których dostawca zastrzega sobie prawo zablokowania

instrumentu płatniczego zgodnie z art. 41,

c)

informację o odpowiedzialności płatnika zgodnie z art. 46 ust. 2-5, w tym informacje

dotyczące kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej podlegającej zwrotowi,

d)

określenie sposobu, w jaki użytkownik ma obowiązek powiadomić dostawcę o przypadkach

nieautoryzowanych lub nieprawidłowo wykonanych transakcji płatniczych zgodnie z art.

44, oraz wskazanie terminu takiego powiadomienia, jak również informacje o odpowiedzialności

za nieautoryzowane transakcje płatnicze na podstawie art. 46 ust. 1 i 2,

e)

informację o odpowiedzialności dostawcy za wykonanie transakcji płatniczych na podstawie

art. 144-146 oraz

f)

informację o warunkach uzyskania, zgodnie z art. 47 i art. 48, zwrotu kwoty autoryzowanej

transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, która

została już wykonana;

6)

dotyczące zmian i wypowiedzenia umowy ramowej

a)

o ile, zgodnie z art. 29 ust. 2, zostało to uzgodnione - informację, że jeżeli przed

proponowanym dniem wejścia w życie zmian umowy ramowej użytkownik nie zgłosi dostawcy

sprzeciwu wobec takich zmian, uznaje się, że użytkownik wyraził na nie zgodę,

b)

informację o okresie obowiązywania umowy ramowej oraz

c)

informację o prawie użytkownika do wypowiedzenia umowy ramowej oraz o innych uzgodnieniach

dotyczących wypowiedzenia umowy zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 35 i art. 37;

7)

dotyczące procedur rozstrzygania sporów

a)

informację o wszelkich klauzulach umownych mających zastosowanie do umowy ramowej,

w szczególności dotyczących prawa właściwego i właściwości sądu, oraz

b)

informację o pozasądowych procedurach wnoszenia skarg, o których mowa w art. 15, i

pozasądowych procedurach rozstrzygania sporów dostępnych dla użytkownika.

1.

W okresie obowiązywania umowy ramowej użytkownik ma prawo żądać w każdym czasie udostępnienia

mu postanowień umowy oraz informacji określonych w art. 27, w postaci papierowej lub

na innym trwałym nośniku informacji. Za zgodą użytkownika informacje te mogą być dostarczone

pocztą elektroniczną; przepis art. 26 ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

1a

Przed zawarciem umowy ramowej z akceptantem agent rozliczeniowy jest obowiązany dostarczyć

akceptantowi informację o wysokości opłaty akceptanta wraz z wyszczególnieniem składników

tej opłaty. Przepis art. 26 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1b

Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysokości opłaty akceptanta.

2.

Z zastrzeżeniem art. 17 ust. 2, w okresie obowiązywania umowy ramowej dostawca powinien

w każdym czasie na wniosek użytkownika udostępniać mu, w uzgodniony sposób, informacje

dotyczące rachunku płatniczego i wykonanych transakcji płatniczych.

1.

Dostawca informuje o proponowanych zmianach postanowień umownych nie później niż 2

miesiące przed proponowaną datą ich wejścia w życie.

2.

Jeżeli umowa ramowa stanowi, że brak sprzeciwu użytkownika wobec proponowanych zmian

jest równoznaczny z wyrażeniem na nie zgody, dostawca, informując o zmianach, o których

mowa w ust. 1, jest obowiązany poinformować użytkownika, że

1)

jeżeli przed proponowaną datą wejścia w życie zmian użytkownik nie zgłosi dostawcy

sprzeciwu wobec tych zmian, uznaje się, że użytkownik wyraził na nie zgodę;

2)

użytkownik ma prawo, przed datą proponowanego wejścia w życie zmian, wypowiedzieć

umowę ramową ze skutkiem natychmiastowym bez ponoszenia opłat;

3)

w przypadku gdy użytkownik zgłosi sprzeciw zgodnie z pkt 1, ale nie dokona wypowiedzenia

umowy ramowej, umowa wygasa z dniem poprzedzającym dzień wejścia w życie proponowanych

zmian, bez ponoszenia opłat.

3.

Do poinformowania dokonywanego zgodnie z ust. 2 przepis art. 26 ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

4.

Zmiany stóp procentowych lub kursów walutowych mogą być stosowane bez uprzedzenia,

pod warunkiem że są korzystniejsze dla użytkowników lub

1)

przewiduje to umowa ramowa oraz

2)

zmiany wynikają ze zmian wysokości bazowych stóp procentowych lub referencyjnych kursów

walutowych, których zastosowanie przewiduje umowa ramowa.

5.

Dostawca informuje użytkownika o zmianach stopy procentowej bez zbędnej zwłoki, chyba

że umowa ramowa określa stałą częstotliwość lub sposób dostarczania albo udostępniania

informacji o zmianach stopy procentowej.

6.

Dostawcy nie mogą dyskryminować poszczególnych użytkowników z jakiejkolwiek przyczyny

przy wprowadzaniu zmian stóp procentowych lub kursów walutowych stosowanych w transakcjach

płatniczych.

W przypadku indywidualnej transakcji płatniczej dokonywanej na podstawie umowy ramowej

i zainicjowanej przez płatnika, dostawca dostarcza przed wykonaniem indywidualnej

transakcji płatniczej na wniosek płatnika i w odniesieniu do tej konkretnej transakcji

płatniczej, dokładne informacje dotyczące maksymalnego terminu jej wykonania oraz

opłat należnych od płatnika, w tym wyszczególnienie kwot wszelkich opłat.

1.

Po obciążeniu rachunku płatniczego płatnika kwotą indywidualnej transakcji płatniczej,

a w przypadku gdy płatnik nie korzysta z rachunku płatniczego - po otrzymaniu zlecenia

płatniczego, dostawca płatnika jest obowiązany niezwłocznie dostarczyć płatnikowi

informacje

1)

umożliwiające zidentyfikowanie transakcji płatniczej, i w stosownych przypadkach odbiorcy;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której obciążono rachunek płatniczy płatnika,

lub w walucie, w której zostało złożone zlecenie płatnicze;

3)

o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej i w stosownych przypadkach

ich wyszczególnienie, lub informację o odsetkach należnych od płatnika;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę płatnika

oraz o kwocie transakcji płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli transakcja płatnicza

wiązała się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie waluty zastosowanej przy obciążeniu rachunku lub o dacie otrzymania zlecenia

płatniczego.

2.

Strony mogą uzgodnić w umowie ramowej, że informacje, o których mowa w ust. 1, dostawca

płatnika udostępnia okresowo co najmniej raz w miesiącu, w uzgodniony sposób umożliwiający

płatnikowi przechowywanie i odtwarzanie tych informacji w niezmienionej postaci.

1.

Po wykonaniu indywidualnej transakcji płatniczej dostawca odbiorcy jest obowiązany

niezwłocznie dostarczyć odbiorcy informacje

1)

umożliwiające odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach

płatnika, a także wszelkie inne informacje przekazane odbiorcy w związku z wykonaniem

transakcji płatniczej;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której uznawany jest rachunek płatniczy

odbiorcy;

3)

o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej, w tym ich wyszczególnienie,

lub informację o odsetkach należnych od odbiorcy;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę odbiorcy

oraz informację o kwocie transakcji płatniczej przed przeliczeniem walut, jeżeli transakcja

płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku.

2.

Strony mogą uzgodnić w umowie ramowej, że informacje, o których mowa w ust. 1, dostawca

odbiorcy udostępnia okresowo co najmniej raz w miesiącu, w uzgodniony sposób umożliwiający

odbiorcy przechowywanie i odtwarzanie tych informacji w niezmienionej postaci.

Wydawca karty płatniczej informuje użytkownika o sposobie oznaczenia akceptantów oraz

bankomatów i innych miejsc, w których mogą być dokonywane transakcje płatnicze przy

użyciu karty płatniczej.

Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że przepisów art. 34, art.

35-37, art. 40 ust. 3 i 4, art. 45, art. 46 ust. 2-5, art. 47, art. 48, art. 51 oraz

art. 144-146 nie stosuje się w całości lub w części oraz mogą uzgodnić inny niż określony

w art. 44 ust. 2 termin powiadomienia dostawcy o stwierdzonych nieautoryzowanych,

niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcjach płatniczych.

Płatności są dokonywane w walucie uzgodnionej przez dostawcę i użytkownika.

Nieważne są postanowienia umowne zobowiązujące do stosowania zasad nałożonych przez

organizację kartową dla transakcji płatniczych z użyciem kart płatniczych wydanych

w ramach umowy z inną organizacją kartową.

Nieważne są postanowienia umowne uniemożliwiające akceptantowi promowanie określonych

form płatności, w tym oferowanie zniżki.

1.

Użytkownik może wypowiedzieć umowę ramową w każdym czasie ze skutkiem natychmiastowym,

chyba że umowa ramowa przewiduje okres wypowiedzenia. Umowny okres wypowiedzenia nie

może przekraczać 1 miesiąca.

2.

Dostawca może wypowiedzieć umowę ramową zawartą na czas nieokreślony z co najmniej

dwumiesięcznym wypowiedzeniem; przepis art. 26 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczenie informacji oraz zastosowanie

środków ochronnych i naprawczych, o których mowa w przepisach niniejszego działu,

z wyjątkiem opłat, o których mowa w art. 50 ust. 3 oraz art. 51 ust. 6.

2.

Wysokość opłat, o których mowa w art. 50 ust. 3 i art. 51 ust. 6, określa umowa użytkownika

z dostawcą. Opłaty nie mogą przekraczać kosztów ponoszonych przez dostawcę w związku

z powiadomieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 2, lub w związku z odwołaniem zlecenia

przez użytkownika.

Opłaty z tytułu świadczenia usług płatniczych pobierane okresowo są należne dostawcy

jedynie za okres obowiązywania umowy ramowej. Opłaty uiszczone z góry podlegają proporcjonalnemu

zwrotowi.

Jeżeli transakcja płatnicza nie wiąże się z przeliczaniem waluty, płatnik i odbiorca

ponoszą opłaty określone w umowie zawartej przez każdego z nich ze swoim dostawcą.

1

Stawka opłaty interchange nie może przekroczyć 0,2% wartości jednostkowej krajowej

transakcji płatniczej wykonanej przy użyciu karty debetowej oraz 0,3% wartości jednostkowej

krajowej transakcji płatniczej wykonanej przy użyciu karty kredytowej. W przypadku

karty płatniczej innej niż karta debetowa lub karta kredytowa stawka opłaty interchange

nie może przekroczyć 0,3% wartości jednostkowej krajowej transakcji płatniczej.

2.

W przypadku ustalenia w umowie wyższej stawki opłaty interchange niż określona w ust.

1, stosuje się maksymalną stawkę ustawową.

3.

W okresie 5 lat od rozpoczęcia działalności przez nową organizację kartową w odniesieniu

do stawki opłaty interchange od jednostkowej krajowej transakcji płatniczej wykonywanej

przy użyciu karty płatniczej wydanej w ramach umowy z tą organizacją przepisu ust.

1 nie stosuje się, jeżeli

1)

nowo utworzona organizacja kartowa nie należy do tej samej grupy co inna organizacja

kartowa;

2)

inna organizacja kartowa nie wywiera na nowo utworzoną organizację kartową znaczącego

wpływu, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 36 ustawy o rachunkowości.

4.

Organizacja kartowa, wydawca karty płatniczej oraz agent rozliczeniowy udostępniają

na swoich stronach internetowych informację o aktualnych stawkach opłaty interchange.

5

Organizacja kartowa udostępnia na swojej stronie internetowej informację o stawkach

opłaty systemowej.

6

Organizacja kartowa przekazuje do KNF oraz agentów rozliczeniowych informację o zmianie

stawek opłaty systemowej, nie później niż 3 miesiące przed dniem jej wejścia w życie,

wraz z uzasadnieniem zmiany.

7.

Organizacja kartowa nie może pobierać opłat z tytułu krajowej transakcji płatniczej

przy użyciu karty płatniczej wydanej w ramach umowy z inną organizacją kartową.

1.

W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową ramową pozwalają na dokonywanie

indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę nieprzekraczającą równowartości w walucie

polskiej 30 euro albo które mają limit wydatków w wysokości równowartości w walucie

polskiej 150 euro, albo służą do przechowywania środków pieniężnych w kwocie nieprzekraczającej

w żadnym momencie równowartości w walucie polskiej 150 euro, ustalonych

przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia

umowy, dostawca i użytkownik mogą uzgodnić, że

1)

nie stosuje się przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 43 ust. 1 pkt 3-5 i art. 46 ust.

4 i 5, jeżeli instrument płatniczy nie pozwala na jego zablokowanie lub uniemożliwienie

w inny sposób jego dalszego używania;

2)

nie stosuje się przepisów art. 45 oraz art. 46 ust. 1-3, jeżeli instrument płatniczy

jest używany anonimowo lub dostawca z innych przyczyn nieodłącznie związanych z instrumentem

płatniczym nie jest w stanie udowodnić, że transakcja była autoryzowana;

3)

dostawca nie ma obowiązku powiadomienia użytkownika o odmowie wykonania zlecenia płatniczego,

jeżeli z okoliczności jasno wynika, iż zlecenie nie zostało wykonane; w takim przypadku

przepisów art. 50 ust. 1-3 nie stosuje się;

4)

płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu odbiorcy zlecenia płatniczego

lub udzieleniu odbiorcy swojej zgody na wykonanie transakcji płatniczej; w takim przypadku

przepisu art. 51 nie stosuje się;

5)

terminy uznania rachunku dostawcy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej oraz udostępnienia

odbiorcy kwoty transakcji przez dostawcę odbiorcy określone w art. 54, art. 56 i art.

57 nie mają zastosowania.

2.

W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej określone w ust. 1 kwoty mogą zostać w umowie ramowej podwyższone o 100%.

3.

W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie transakcji płatniczych

wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1

kwoty wynoszą równowartość w walucie polskiej 500 euro, ustaloną z zastosowaniem kursu

średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy.

1.

W przypadku śmierci użytkownika będącego stroną umowy obejmującej wydanie instrumentu

płatniczego lub prowadzenie rachunku płatniczego, dostawca, w zakresie nieuregulowanym

w ustawie - Prawo bankowe oraz ustawie o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, jest obowiązany wypłacić z tego instrumentu lub rachunku

1)

kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu użytkownika osobie, która przedstawiła rachunki

stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów, w wysokości nieprzekraczającej

kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku;

2)

kwotę równą wpłatom na instrument płatniczy lub rachunek płatniczy, dokonanym przez

organ wypłacający świadczenie z ubezpieczenia lub zabezpieczenia społecznego albo

uposażenie w stanie spoczynku, które nie przysługiwały za okres po śmierci użytkownika,

wskazaną we wniosku organu wypłacającego to świadczenie lub uposażenie, skierowanym

do dostawcy wraz z podaniem danych identyfikujących instrument płatniczy lub rachunek

płatniczy, na który dokonano wpłat.

2.

Dostawca jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której mowa w ust.

1 pkt 2, jeżeli przed otrzymaniem wniosku organu wypłacającego świadczenie lub uposażenie

dokonał z instrumentu płatniczego lub rachunku płatniczego wypłat innym osobom współuprawnionym

z umowy obejmującej wydanie instrumentu płatniczego lub prowadzenie rachunku płatniczego,

które to wypłaty nie pozwalają zrealizować wniosku w całości lub części.

3.

Dostawca, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie z ubezpieczenia społecznego

lub zaopatrzenia emerytalnego albo uposażenie w stanie spoczynku, jest obowiązany

do sporządzania i przekazywania danych umożliwiających identyfikację osoby współuprawnionej

z umowy obejmującej wydanie instrumentu płatniczego lub prowadzenie rachunku płatniczego,

na który zostały przekazane świadczenia lub uposażenia za okres po śmierci świadczeniobiorcy.

Przekazywane dane mogą obejmować jedynie imię i nazwisko, numer PESEL oraz adres miejsca

zamieszkania osoby współuprawnionej.

1.

Transakcję płatniczą uważa się za autoryzowaną, jeżeli płatnik wyraził zgodę na wykonanie

transakcji płatniczej w sposób przewidziany w umowie między płatnikiem a jego dostawcą.

Zgoda może dotyczyć także kolejnych transakcji płatniczych.

2.

Zgoda powinna być udzielona przez płatnika przed wykonaniem transakcji płatniczej

albo kolejnych transakcji płatniczych, chyba że płatnik i jego dostawca uzgodnili,

że zgoda może zostać udzielona także po ich wykonaniu.

3.

Płatnik może w każdej chwili wycofać zgodę, nie później jednak niż do momentu, w którym

zlecenie płatnicze zgodnie z art. 51 stało się nieodwołalne.

4.

Jeżeli zgoda dotyczy kolejnych transakcji płatniczych, płatnik, wycofując zgodę, może

zastrzec, iż wycofanie dotyczy wszystkich niewykonanych transakcji płatniczych.

1.

Jeżeli do udzielania zgody używany jest określony instrument płatniczy, płatnik i

jego dostawca mogą uzgodnić limity wydatków dla transakcji płatniczych wykonanych

za pomocą tego instrumentu płatniczego.

2.

W umowie ramowej można zastrzec prawo dostawcy do blokowania instrumentu płatniczego

1)

z uzasadnionych przyczyn związanych z bezpieczeństwem instrumentu płatniczego,

2)

w związku z podejrzeniem nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego lub umyślnego

doprowadzenia do nieautoryzowanej transakcji płatniczej lub

3)

z powodu zwiększenia ryzyka utraty przez płatnika zdolności kredytowej wymaganej dla

danego instrumentu płatniczego, gdy korzystanie z instrumentu płatniczego jest związane

z korzystaniem przez płatnika z udzielonego mu kredytu.

3.

Dostawca powinien poinformować płatnika, w uzgodniony sposób, o zablokowaniu instrumentu

płatniczego przed zablokowaniem tego instrumentu, a jeżeli nie jest to możliwe - niezwłocznie

po jego zablokowaniu. Nie dotyczy to przypadków, gdy przekazanie informacji o zablokowaniu

instrumentu byłoby nieuzasadnione ze względów bezpieczeństwa lub zabronione na mocy

odrębnych przepisów.

4.

Dostawca odblokowuje instrument płatniczy albo zastępuje go nowym, jeżeli przestały

istnieć podstawy do utrzymywania blokady.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Użytkownik uprawniony do korzystania z instrumentu płatniczego jest obowiązany

1)

korzystać z instrumentu płatniczego zgodnie z umową ramową oraz

2)

zgłaszać niezwłocznie dostawcy lub podmiotowi wskazanemu przez dostawcę stwierdzenie

utraty, kradzieży, przywłaszczenia albo nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego

lub nieuprawnionego dostępu do tego instrumentu.

2.

W celu spełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, użytkownik, z chwilą otrzymania

instrumentu płatniczego, podejmuje niezbędne środki służące zapobieżeniu naruszeniu

indywidualnych zabezpieczeń tego instrumentu, w szczególności jest obowiązany do przechowywania

instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności oraz nieudostępniania

go osobom nieuprawnionym.

1.

Dostawca wydający instrument płatniczy jest obowiązany do

1)

zapewnienia, że indywidualne zabezpieczenia instrumentu płatniczego nie są dostępne

dla osób innych niż użytkownik uprawniony do korzystania z tego instrumentu,

2)

niewysyłania niezamówionego instrumentu płatniczego, z wyjątkiem sytuacji, w których

instrument płatniczy otrzymany przez użytkownika podlega wymianie,

3)

zapewnienia stałej dostępności odpowiednich środków pozwalających użytkownikowi na

dokonanie zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 lub wystąpienie z wnioskiem o

odblokowanie albo zastąpienie zablokowanego instrumentu płatniczego nowym na podstawie

art. 41 ust. 4,

4)

zapewnienia procedur pozwalających na udowodnienie dokonania zgłoszenia, o którym

mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, na wniosek złożony przez użytkownika w terminie 18 miesięcy

od dnia dokonania zgłoszenia oraz

5)

uniemożliwienia korzystania z instrumentu płatniczego po dokonaniu zgłoszenia zgodnie

z art. 42 ust. 1 pkt 2.

2.

Dostawca ponosi ryzyko związane z wysłaniem płatnikowi instrumentu płatniczego lub

jego indywidualnych zabezpieczeń.

1.

Użytkownik niezwłocznie powiadamia dostawcę o stwierdzonych nieautoryzowanych, niewykonanych

lub nienależycie wykonanych transakcjach płatniczych.

2.

Jeżeli użytkownik nie dokona powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w terminie 13

miesięcy od dnia obciążenia rachunku płatniczego albo od dnia, w którym transakcja

miała być wykonana, roszczenia użytkownika względem dostawcy z tytułu nieautoryzowanych,

niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcji płatniczych wygasają.

3.

W przypadku gdy użytkownik nie korzysta z rachunku płatniczego, termin, o którym mowa

w ust. 2, liczy się od dnia wykonania nieautoryzowanych lub nienależycie wykonanych

transakcji płatniczych albo od dnia, w którym transakcja płatnicza miała być wykonana.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, w przypadku gdy dostawca nie udostępnił informacji

o transakcji płatniczej zgodnie z przepisami działu II.

1.

Ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza była autoryzowana przez użytkownika lub

że została wykonana prawidłowo, spoczywa na dostawcy tego użytkownika.

2.

Wykazanie przez dostawcę zarejestrowanego użycia instrumentu płatniczego nie jest

wystarczające do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez użytkownika autoryzowana.

Dostawca jest obowiązany udowodnić inne okoliczności wskazujące na autoryzację transakcji

płatniczej przez płatnika albo okoliczności wskazujące na fakt, że płatnik umyślnie

doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej, albo umyślnie lub wskutek rażącego

niedbalstwa dopuścił się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa

w art. 42.

1.

Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej transakcji

płatniczej dostawca płatnika jest obowiązany niezwłocznie zwrócić płatnikowi kwotę

nieautoryzowanej transakcji płatniczej, a w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku

płatniczego, przywrócić obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby

nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja płatnicza.

2.

Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze do wysokości równowartości

w walucie polskiej 150 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego

przez NBP obowiązującego w dniu wykonania transakcji, jeżeli nieautoryzowana transakcja

jest skutkiem

1)

posłużenia się utraconym przez płatnika albo skradzionym płatnikowi instrumentem płatniczym

lub

2)

przywłaszczenia instrumentu płatniczego lub jego nieuprawnionego użycia w wyniku naruszenia

przez płatnika obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 2.

3.

Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze w pełnej wysokości, jeżeli

doprowadził do nich umyślnie albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego

niedbalstwa naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42.

4.

Po dokonaniu zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 płatnik nie odpowiada za nieautoryzowane

transakcje płatnicze, chyba że płatnik doprowadził umyślnie do nieautoryzowanej transakcji.

5.

Jeżeli dostawca, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3, nie zapewnia

odpowiednich środków umożliwiających dokonanie w każdym czasie zgłoszenia, o którym

mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, płatnik nie odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze,

chyba że płatnik doprowadził umyślnie do nieautoryzowanej transakcji.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do pieniądza elektronicznego, jeżeli dostawca płatnika

nie ma możliwości zablokowania instrumentu płatniczego lub rachunku płatniczego.

1.

Płatnik może żądać od swojego dostawcy zwrotu kwoty autoryzowanej transakcji płatniczej

zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, która została już wykonana,

jeżeli

1)

w momencie autoryzacji nie została określona dokładna kwota transakcji płatniczej

oraz

2)

kwota transakcji płatniczej jest wyższa niż kwota, jakiej płatnik mógł się spodziewać,

uwzględniając rodzaj i wartość wcześniejszych transakcji płatnika, postanowienia jego

umowy ramowej i istotne dla sprawy okoliczności.

2.

Na żądanie dostawcy płatnik jest obowiązany przedstawić okoliczności faktyczne wskazujące

na spełnienie warunków określonych w ust. 1.

3.

Zwrot obejmuje pełną kwotę wykonanej transakcji płatniczej.

4.

Jeżeli umowa ramowa płatnika i jego dostawcy przewiduje wykonywanie usługi polecenia

zapłaty, strony w umowie ramowej mogą ustalić, że płatnikowi przysługuje od jego dostawcy

zwrot kwoty autoryzowanej transakcji, nawet jeżeli nie są spełnione warunki, o których

mowa w ust. 1.

5.

Dla wykazania spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatnik nie może powoływać

się na przyczyny związane z wymianą waluty, jeżeli do ustalenia kursu walutowego został

zastosowany referencyjny kurs walutowy, uzgodniony z jego dostawcą.

6.

Umowa ramowa płatnika i jego dostawcy może stanowić, że płatnik nie ma prawa do zwrotu

kwoty autoryzowanej transakcji zainicjowanej przez odbiorcę, gdy

1)

płatnik udzielił zgody na wykonanie transakcji płatniczej bezpośrednio swojemu dostawcy

lub

2)

informacja o przyszłej transakcji płatniczej została dostarczona płatnikowi przez

dostawcę lub odbiorcę, w uzgodniony sposób, na co najmniej 4 tygodnie przed terminem

wykonania zlecenia lub była udostępniana płatnikowi przez dostawcę lub odbiorcę, w

uzgodniony sposób, przez okres co najmniej 4 tygodni przed terminem wykonania zlecenia.

1.

Płatnik może wystąpić o zwrot, o którym mowa w art. 47, w terminie 8 tygodni od dnia

obciążenia rachunku płatniczego, a w przypadku gdy nie korzysta z rachunku płatniczego

- od dnia wykonania transakcji płatniczej.

2.

W terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania zwrotu dostawca dokonuje zwrotu

pełnej kwoty transakcji płatniczej albo podaje uzasadnienie odmowy dokonania zwrotu,

wskazując organy, do których płatnik może zgodnie

z art. 15 złożyć skargę, jeżeli nie zgadza się z przedstawionym uzasadnieniem. W przypadku

określonym w art. 47 ust. 4 dostawca nie może odmówić dokonania zwrotu.

3.

W przypadku gdy dostawcą płatnika jest NBP, może on uzależnić zwrot, o którym mowa

w art. 47, od otrzymania środków pieniężnych od dostawcy odbiorcy.

1.

Momentem otrzymania zlecenia płatniczego jest moment, w którym zlecenie przekazane

bezpośrednio przez płatnika lub pośrednio przez odbiorcę albo za jego pośrednictwem

zostało otrzymane przez dostawcę płatnika. W przypadku gdy dostawca płatnika otrzymuje

zlecenie płatnicze w dniu niebędącym dla tego dostawcy dniem roboczym, uznaje się,

że zlecenie zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego po tym dniu.

2.

Dostawca może ustalić nieprzekraczalny, przypadający pod koniec dnia roboczego moment,

po którym otrzymane zlecenia płatnicze uznaje się za otrzymane pierwszego dnia roboczego

po tym dniu.

3.

Jeżeli użytkownik inicjujący zlecenie płatnicze i jego dostawca uzgodnią, że wykonanie

zlecenia płatniczego rozpoczyna się

1)

określonego dnia,

2)

pod koniec wskazanego okresu,

3)

w dniu, w którym płatnik przekazał do dyspozycji swojemu dostawcy środki pieniężne

na wykonanie zlecenia płatniczego

- za moment otrzymania zlecenia do celów art. 54 uznaje się początek dnia, o którym

mowa w pkt 1, albo dnia będącego ostatnim dniem okresu, o którym mowa w pkt 2, albo

dnia, o którym mowa w pkt 3.

4.

Jeżeli dzień, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lub 3, albo ostatni dzień okresu, o którym

mowa w ust. 3 pkt 2, nie jest dla dostawcy płatnika dniem roboczym, uznaje się, że

zlecenie płatnicze zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego po tym dniu.

1.

Dostawca płatnika nie może odmówić wykonania autoryzowanego zlecenia płatniczego inicjowanego

przez płatnika albo odbiorcę lub za jego pośrednictwem, chyba że nie zostały spełnione

przez płatnika postanowienia umowy pomiędzy dostawcą a użytkownikiem lub możliwość

albo obowiązek odmowy wynika z odrębnych przepisów.

2.

W przypadku gdy dostawca odmawia wykonania zlecenia płatniczego, jest obowiązany powiadomić

użytkownika w najbliższym możliwym terminie, nie później jednak niż w terminach określonych

zgodnie z art. 54 i art. 56

1)

o odmowie,

2)

jeżeli to możliwe - o przyczynach odmowy,

3)

jeżeli to możliwe - o procedurze sprostowania błędów, które spowodowały odmowę

- chyba że powiadomienie takie jest niedopuszczalne z mocy odrębnych przepisów.

3.

Strony mogą zastrzec w umowie, że dostawca ma prawo pobierać opłaty za powiadomienie,

o którym mowa w ust. 2, w przypadku gdy odmowa wykonania zlecenia płatniczego była

uzasadniona.

4.

Do celów, o których mowa w art. 54 i art. 56 oraz art. 144-146 zlecenie płatnicze,

którego wykonania odmówiono, uznaje się za nieotrzymane.

1.

Użytkownik nie może odwołać zlecenia płatniczego od chwili jego otrzymania przez dostawcę

płatnika.

2.

Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem,

płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu zlecenia płatniczego

odbiorcy lub po udzieleniu przez płatnika zgody odbiorcy na wykonanie transakcji płatniczej.

3.

W przypadku polecenia zapłaty płatnik może odwołać zlecenie płatnicze, z zachowaniem

prawa do zwrotu kwoty transakcji płatniczej, nie później niż do końca dnia roboczego

poprzedzającego uzgodniony dzień obciążenia rachunku płatniczego.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 49 ust. 3, użytkownik może odwołać zlecenie płatnicze

nie później niż do końca dnia roboczego poprzedzającego uzgodniony dzień.

5.

Po upływie terminów określonych w ust. 1-4 zlecenie płatnicze można odwołać wyłącznie,

jeżeli uzgodnią to między sobą użytkownik i jego dostawca. W przypadkach, o których

mowa w ust. 2 i 3, wymagana jest również zgoda odbiorcy.

6.

Jeżeli zostało to uzgodnione w umowie, dostawca może pobierać opłatę za odwołanie

zlecenia.

1.

Dostawca płatnika, dostawca odbiorcy oraz inne podmioty pośredniczące w wykonaniu

transakcji płatniczej nie mogą pomniejszać kwoty transakcji płatniczej o opłaty należne

w związku z jej wykonaniem ani o inne należności.

2.

Umowa między odbiorcą i jego dostawcą może przewidywać, że dostawca udostępnia odbiorcy

kwotę transakcji płatniczej pomniejszoną o pobierane opłaty. Dostawca obowiązany jest

wówczas do podania w informacji o transakcji płatniczej pełnej kwoty transakcji płatniczej

oraz pobranych opłat.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają dopuszczalności potrącenia przez dostawcę z kwoty

transakcji płatniczej kwoty wynikającej ze zobowiązań podatkowych oraz składek na

ubezpieczenie zdrowotne związanych z tą transakcją płatniczą.

4.

Jeżeli z kwoty transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika zostały pobrane

jakiekolwiek inne należności niż określone w ust. 2 lub 3, dostawca płatnika jest

obowiązany doprowadzić do otrzymania przez odbiorcę pełnej kwoty transakcji płatniczej.

W przypadku transakcji płatniczych zainicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem,

obowiązek ten ciąży na dostawcy odbiorcy.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki pobierania opłat przy przyjmowaniu płatności z tytułu należności

o charakterze publicznoprawnym, stanowiących dochód budżetu państwa lub jednostek

samorządu terytorialnego, przy użyciu karty płatniczej, kierując się w szczególności

potrzebą przekazania pełnej kwoty danej należności publicznoprawnej na wyznaczony

rachunek bankowy oraz biorąc pod uwagę specyfikę tych płatności.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do

1)

transakcji płatniczych w euro;

2)

transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w walucie polskiej;

3)

transakcji płatniczych obejmujących nie więcej niż jedno przeliczenie waluty między

a)

euro a walutą polską, jeżeli przeliczenie waluty jest dokonane w Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego spoza obszaru

euro, jeżeli przeliczenie waluty jest dokonane w tym państwie członkowskim,

c)

euro a walutą polską lub euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

spoza obszaru euro, dokonywanego w państwie członkowskim z obszaru euro, w przypadku

przelewów transgranicznych zainicjowanych w euro.

2.

Przepisy niniejszego rozdziału mają także zastosowanie do transakcji płatniczych,

o których mowa w art. 5 ust. 3, innych niż wymienione w ust. 1.

3.

Użytkownik i jego dostawca mogą uzgodnić, że do transakcji płatniczych, o których

mowa w art. 5 ust. 3, innych niż wymienione w ust. 1, nie stosuje się przepisów niniejszego

rozdziału. Strony nie mogą jednak uzgodnić wyłączenia stosowania art. 59, a w przypadku

transakcji płatniczych wykonywanych na terytorium jednego lub więcej państw członkowskich

nie mogą uzgodnić terminu, o którym mowa w art. 54, jako dłuższego niż 4 dni robocze

od momentu otrzymania zlecenia płatniczego.

1.

Dostawca płatnika jest obowiązany doprowadzić do uznania rachunku płatniczego dostawcy

odbiorcy kwotą transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika nie później niż

do końca następnego dnia roboczego po otrzymaniu zlecenia.

2.

Termin określony w ust. 1 może zostać przedłużony o jeden dzień roboczy, w przypadku

gdy dostawca płatnika otrzymał zlecenie płatnicze w postaci papierowej.

1

W zakresie transakcji płatniczych w całości wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w walucie polskiej, dotyczących należności, do których stosuje się przepisy

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Ordynacja podatkowa”, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm., nie stosuje się art. 54 ust. 2.

2.

W razie niedotrzymania terminu wykonania transakcji płatniczej, o którym mowa w art.

54 ust. 1, w zakresie należności, o których mowa w ust. 1, dostawca jest obowiązany

do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego

odsetek w wysokości przewidzianej dla odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

3.

Do odpowiedzialności dostawcy z tytułu niewykonania obowiązku określonego w art. 54

ust. 1, dotyczącego należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczące odpowiedzialności podatkowej inkasenta.

1.

W zakresie transakcji płatniczych w całości wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w walucie polskiej, dotyczących należności, do których stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 887), nie stosuje się przepisu art. 54 ust. 2.

2

W razie niedotrzymania terminu wykonania transakcji płatniczej, o którym mowa w art.

54 ust. 1, w zakresie należności, o których mowa w ust. 1, dostawca jest obowiązany

do zapłacenia na rzecz świadczeniobiorcy odsetek ustawowych za opóźnienie.

3.

Do odpowiedzialności dostawcy z tytułu niewykonania obowiązku określonego w art. 54

ust. 1, dotyczącego należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 85 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia

13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963 i 1247).

W zakresie transakcji płatniczych polegających na transferze środków pieniężnych z

tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz innych składek

i wpłat, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie stosuje

się art. 54 ust. 2.

Do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Dostawca odbiorcy przekazuje zlecenie płatnicze zainicjowane przez odbiorcę lub za

jego pośrednictwem dostawcy płatnika w terminie uzgodnionym między odbiorcą a jego

dostawcą, umożliwiając w przypadku transakcji polecenia zapłaty rozrachunek tej transakcji

w uzgodnionym terminie płatności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do transakcji płatniczych kartą płatniczą lub

podobnym instrumentem płatniczym zainicjowanych przez odbiorcę.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 50, art. 51 i

art. 54, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Jeżeli odbiorca nie posiada rachunku płatniczego u dostawcy, środki pieniężne są udostępniane

odbiorcy przez dostawcę, który otrzymuje środki pieniężne dla odbiorcy, w terminie

określonym w art. 54 i art. 56 ust. 1.

Wpłata gotówki na swój lub cudzy rachunek płatniczy, dokonana u dostawcy prowadzącego

ten rachunek płatniczy w walucie tego rachunku płatniczego, jest udostępniana na tym

rachunku niezwłocznie po otrzymaniu środków pieniężnych, nie później niż w tym samym

dniu roboczym, oraz otrzymuje datę waluty z chwilą wpłaty, z tym że jeżeli wpłacającym

jest podmiot niebędący konsumentem, udostępnienie środków pieniężnych na rachunku

z datą waluty nie może nastąpić później niż następnego dnia roboczego po otrzymaniu

środków pieniężnych.

1.

Dostawca odbiorcy uznaje rachunek płatniczy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej z

datą waluty tego dnia roboczego, w którym rachunek dostawcy odbiorcy został uznany

kwotą transakcji płatniczej.

2.

Dostawca odbiorcy udostępnia odbiorcy kwotę transakcji płatniczej niezwłocznie po

uznaniu tą kwotą rachunku dostawcy odbiorcy.

3.

Obciążenie rachunku płatniczego płatnika kwotą transakcji płatniczej następuje z datą

waluty nie wcześniejszą niż moment, w którym rachunek ten został faktycznie obciążony

kwotą transakcji płatniczej.

4.

Do transakcji płatniczych inicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem dostawca

odbiorcy lub odbiorca mogą uzgodnić dłuższy termin wykonania niż określony w ust.

2.

Umowa w zakresie, w jakim obejmuje wydanie karty płatniczej, określa czy karta jest

wydawana na okaziciela czy też na rzecz oznaczonej osoby.

Przy dokonywaniu płatności z użyciem karty płatniczej identyfikującej osobę upoważnioną

do jej używania, osoba korzystająca z tej karty jest obowiązana do okazania akceptantowi,

na jego żądanie, dokumentu potwierdzającego jej tożsamość.

1.

Użytkownik może odstąpić od umowy w zakresie, w jakim obejmuje ona wydanie karty płatniczej,

w terminie 14 dni od dnia otrzymania po raz pierwszy karty płatniczej na podstawie

tej umowy, jeżeli nie wykonał żadnej transakcji płatniczej przy użyciu tej karty.

2.

W przypadku odstąpienia od umowy zgodnie z ust. 1 wydawca karty płatniczej zwraca

użytkownikowi kwotę poniesionych opłat. Wydawca karty płatniczej może obciążyć użytkownika

kosztami związanymi z wydaniem karty płatniczej w zakresie przewidzianym w umowie.

1.

Użytkownik może upoważnić wydawcę karty płatniczej do wykonywania jego praw jako pokrzywdzonego

w postępowaniu karnym.

2.

Wydawca karty płatniczej jest obowiązany działać z zachowaniem najwyższej staranności.

3.

Wydawca karty płatniczej może wykonywać prawa dwóch lub więcej pokrzywdzonych w postępowaniu

karnym, jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności.

Odmowa przyjęcia zapłaty przez akceptanta może nastąpić w przypadku

1)

upływu terminu, do którego jest możliwe korzystanie z instrumentu płatniczego;

2)

zablokowania instrumentu płatniczego;

3)

niezgodności podpisu osoby upoważnionej do używania instrumentu płatniczego na instrumencie

płatniczym identyfikującym taką osobę z podpisem na dokumencie obciążeniowym;

4)

odmowy okazania dokumentu stwierdzającego tożsamość w przypadku, o którym mowa w art.

59f ust. 1;

5)

stwierdzenia posługiwania się instrumentem płatniczym przez osobę nieuprawnioną;

6)

braku możliwości dokonania akceptacji transakcji płatniczej.

1.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości akceptant może żądać od osoby korzystającej

z karty płatniczej identyfikującej osobę upoważnioną do jej używania okazania dokumentu

stwierdzającego jej tożsamość.

2.

Akceptant może zatrzymać instrument płatniczy w przypadku, o którym mowa w art. 59e

pkt 1-3 i 5, a ponadto w przypadku otrzymania od agenta rozliczeniowego polecenia

zatrzymania instrumentu płatniczego.

3.

Akceptant i agent rozliczeniowy są obowiązani do ustalenia i przestrzegania procedur

bezpieczeństwa, w szczególności akceptant nie może udostępniać osobom nieuprawnionym

danych o użytkowniku i osobie przez niego upoważnionej do używania karty płatniczej,

a także jest obowiązany zapobiegać nieprawidłowemu użyciu lub skopiowaniu instrumentu

płatniczego.

Akceptant oznacza miejsce, w którym prowadzi działalność, w sposób umożliwiający jednoznaczne

ustalenie, przy użyciu jakich instrumentów płatniczych możliwe jest dokonanie transakcji

płatniczej w ramach prowadzonej przez niego działalności, w szczególności wskazuje

zakres akceptowanych kart płatniczych.

Agent rozliczeniowy rozpatruje reklamacje dotyczące transakcji płatniczych, których

wykonania odmówił wydawca. W przypadku transakcji płatniczych zainicjowanych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrywanie reklamacji nie może trwać dłużej niż 90 dni

od dnia jej doręczenia agentowi rozliczeniowemu.

Akceptant może upoważnić agenta rozliczeniowego do wykonywania jego praw jako pokrzywdzonego

w postępowaniu karnym. Przepisy art. 59d ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany niezwłocznie wydać pieniądz elektroniczny

według wartości nominalnej z chwili otrzymania środków pieniężnych przeznaczonych

na ten cel.

1.

Umowa o wydanie pieniądza elektronicznego określa warunki dokonywania wykupu pieniądza

elektronicznego, w tym opłaty za jego wykup, jednoznacznie i w sposób zrozumiały.

2.

Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany dostarczyć jednoznaczną i zrozumiałą

informację o warunkach dokonywania wykupu pieniądza elektronicznego nie później niż

przy złożeniu propozycji zawarcia umowy.

1.

Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany umożliwić, na żądanie posiadacza

pieniądza elektronicznego, wykup pieniądza elektronicznego w każdym czasie, według

wartości nominalnej.

2.

Wykup pieniądza elektronicznego następuje za środki pieniężne inne niż pieniądz elektroniczny.

3.

Posiadacz pieniądza elektronicznego może zażądać wykupu pieniądza elektronicznego

1)

przed wygaśnięciem umowy, o której mowa w art. 59k ust. 1 - w całości lub w części;

2)

po wygaśnięciu umowy, o której mowa w art. 59k ust. 1 - w całości.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, jeżeli wydawca pieniądza elektronicznego

prowadzi również działalność gospodarczą inną niż działalność w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego lub świadczenia usług płatniczych i świadczenia usług dodatkowych

ściśle powiązanych z taką działalnością lub inną niż prowadzenie systemów płatności

lub udzielanie pożyczek służących wykonaniu transakcji płatniczej w związku z wykonywaniem

usług płatniczych i nie może określić, jaka część przekazanych mu środków pieniężnych

miała być wykorzystana na wydanie pieniądza elektronicznego, wypłacie podlegają wszystkie

środki pieniężne objęte żądaniem użytkownika w kwocie nieobjętej wcześniej złożonymi

zleceniami płatniczymi użytkownika.

1.

Wydawca pieniądza elektronicznego może pobierać opłatę za wykup pieniądza elektronicznego

jedynie w przypadku, gdy przewiduje to umowa, a ponadto

1)

w umowie wskazana została data jej wygaśnięcia, a posiadacz pieniądza elektronicznego

rozwiązał umowę przed tą datą;

2)

posiadacz pieniądza elektronicznego wystąpił z żądaniem wykupu pieniądza elektronicznego

w całości przed wygaśnięciem umowy lub po upływie roku od dnia jej wygaśnięcia.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć kosztów ponoszonych przez wydawcę

pieniądza elektronicznego w związku z umożliwianiem wykupu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają możliwości potrącenia przez wydawcę pieniądza elektronicznego

z kwoty transakcji płatniczej należności wynikającej ze zobowiązań podatkowych.

Wydawca pieniądza elektronicznego oraz podmiot niebędący konsumentem, który akceptuje

pieniądz elektroniczny, mogą ustalić warunki wykupu pieniądza elektronicznego inne

niż określone w art. 59l ust. 3 i 4 oraz art. 59m ust. 1 i 2.

Roszczenie o wykup pieniądza elektronicznego przedawnia się z upływem 5 lat od dnia

wygaśnięcia umowy o wydanie pieniądza elektronicznego.

Wydawanie pieniądza elektronicznego nie może następować za pośrednictwem agentów ani

innych podmiotów.

1.

Świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej wymaga

uzyskania zezwolenia KNF.

2.

Zezwolenie może być wydane osobie prawnej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, na jej wniosek.

3.

Wydanie zezwolenia obejmującego świadczenie usług, o których mowa w art. 3 ust. 1

pkt 5, następuje po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP.

1.

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wnioskodawca dołącza

1)

aktualną informację o numerze wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego;

2)

statut, akt założycielski albo umowę spółki;

3)

wykaz usług płatniczych, które zamierza świadczyć;

4)

program działalności i plan finansowy na okres co najmniej trzyletni;

5)

dokumenty potwierdzające posiadanie środków finansowych przeznaczonych na fundusze

własne;

6)

opis systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art. 64

ust. 1 pkt 3;

7)

(uchylony)

8)

dane pozwalające na ustalenie tożsamości osób zarządzających oraz osób, które bezpośrednio

lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub udziałów w spółce lub spółdzielni

zamierzającej wykonywać usługi płatnicze, ze wskazaniem wielkości należącego do nich

pakietu akcji lub udziałów;

9)

dokumenty i informacje pozwalające na ocenę, czy wnioskodawca i osoby, o których mowa

w pkt 8, dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą, w

szczególności

a)

dokumenty pozwalające na ocenę, czy osoby zarządzające posiadają wykształcenie i doświadczenie

zawodowe niezbędne do zarządzania działalnością w zakresie świadczenia usług płatniczych,

b)

informacje dotyczące skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań

warunkowo umorzonych oraz zakończonych ukaraniem postępowań dyscyplinarnych, jak również

innych zakończonych postępowań administracyjnych i cywilnych, dotyczących wnioskodawcy

lub osób, o których mowa w pkt 8,

c)

informacje o toczących się postępowaniach karnych w sprawach o przestępstwo umyślne,

z wyłączeniem przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego, postępowaniach w sprawie

o przestępstwo skarbowe, jak również o toczących się postępowaniach administracyjnych,

dyscyplinarnych i cywilnych - prowadzonych przeciwko osobom, o których mowa w pkt

8, lub związanych z działalnością tych osób albo wnioskodawcy;

10)

dane pozwalające na ustalenie tożsamości biegłych rewidentów i innych podmiotów uprawnionych

do badania sprawozdań finansowych.

2.

Wnioskodawca oraz instytucja płatnicza, po uzyskaniu zezwolenia, niezwłocznie powiadamia

KNF o każdej zmianie mającej wpływ na aktualność informacji i dokumentów dołączonych

do wniosku zgodnie z ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres informacji oraz rodzaj i formę dokumentów, o których mowa w ust.

1 pkt 4-10, mając na względzie konieczność sprawdzenia, czy wnioskodawca spełnia warunki

konieczne do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz kompletność

i wiarygodność dokumentacji dołączanej do wniosku.

Jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć usługi płatnicze, o których mowa w art. 3 ust.

1 pkt 5, KNF niezwłocznie przekazuje NBP wniosek wraz z załącznikami, o których mowa

w art. 61 ust. 1, w celu wydania przez Prezesa NBP opinii, o której mowa w art. 60

ust. 3.

1.

W toku postępowania w sprawie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1,

KNF

1)

wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom

określonym w art. 61 ust. 1;

2)

może żądać uzupełniających informacji lub dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia

sprawy.

2.

KNF wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania

wniosku lub jego uzupełnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

W zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF określa usługi płatnicze, do świadczenia

których jest uprawniona instytucja płatnicza.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, może być wydane podmiotom

1)

posiadającym kapitał założycielski co najmniej w wysokości równowartości w walucie

polskiej

a)

kwoty 125 000 euro - jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć wszystkie lub niektóre

z usług płatniczych wymienionych w art. 3,

b)

kwoty 50 000 euro - jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7,

c)

kwoty 20 000 euro - jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą

przekazu pieniężnego;

2)

posiadającym środki finansowe przeznaczone na fundusze własne w wymaganej wysokości;

3)

zapewniającym ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością objętą wnioskiem o wydanie

zezwolenia oraz należyte wypełnianie obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu

pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w szczególności przez posiadanie systemu zarządzania

ryzykiem i kontroli wewnętrznej odpowiedniego do rodzaju, skali i stopnia złożoności

świadczonych usług płatniczych;

4)

posiadającym rozwiązania organizacyjne mające służyć ochronie środków pieniężnych

użytkowników zgodnie z art. 78.

2.

Równowartość w walucie polskiej podanych w ust. 1 pkt 1 kwot w euro ustala się przy

zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania

zezwolenia.

3.

Środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego instytucji płatniczej nie mogą

pochodzić

1)

z kredytu lub pożyczki ani być w inny sposób obciążone;

2)

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

1.

W skład systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art.

64 ust. 1 pkt 3, wchodzą

1)

rozwiązania organizacyjne

a)

struktura organizacyjna i procedury podejmowania decyzji obejmujące pełny zakres prowadzonej

działalności,

b)

zasady i procedury wypełniania obowiązków instytucji obowiązanych w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy

oraz finansowaniu terroryzmu

(Dz. U. z 2016 r. poz. 299 i 615), zwanej dalej „ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy”;

2)

zasady zarządzania ryzykiem

a)

zasady szacowania ryzyka, w szczególności ryzyka utraty płynności w przypadku udzielania

kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3, lub w przypadku prowadzenia innej działalności

gospodarczej oprócz świadczenia usług płatniczych,

b)

procedury identyfikacji ryzyka, jego pomiaru, szacowania, monitorowania oraz informowania

o ryzyku, a także procedury ograniczania ryzyka;

3)

kontrola wewnętrzna obejmująca

a)

audyt wewnętrzny,

b)

badanie zgodności prowadzonej działalności z ustawą, przepisami o przeciwdziałaniu

praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz regulacjami wewnętrznymi;

4)

opis

a)

zasad postępowania ze środkami pieniężnymi przyjmowanymi od użytkowników w celu wykonania

transakcji płatniczych zgodnie z art. 78,

b)

procedur rozpatrywania skarg użytkowników,

c)

systemu komunikacji wewnętrznej.

2.

Rozwiązania organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 1, powinny być uwzględnione

w szczególności w opisie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4.

3.

Kontrola wewnętrzna, o której mowa w ust. 1 pkt 3, obejmuje w szczególności procedury

kontroli wykonywania transakcji płatniczych, a także kontroli działalności agentów

krajowej instytucji płatniczej oraz podmiotów, którym powierzono wykonywanie niektórych

czynności operacyjnych.

4.

Instytucja płatnicza na bieżąco weryfikuje i okresowo ocenia sposób funkcjonowania

systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej.

KNF odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli

1)

wnioskodawca lub osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 8, nie dają rękojmi ostrożnego

i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą,

2)

wnioskodawca nie posiada kapitału założycielskiego lub środków finansowych przeznaczonych

na fundusze własne w wysokości wymaganej ustawą,

3)

system zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art. 64 ust. 1

pkt 3, nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością objętą wnioskiem

o wydanie zezwolenia oraz należytego wypełniania obowiązków związanych z przeciwdziałaniem

praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu,

4)

środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego pochodzą z kredytu, pożyczki

albo w inny sposób są obciążone lub pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł,

5)

plan finansowy lub program działalności nie zapewniają zdolności krajowej instytucji

płatniczej do wykonywania zobowiązań wynikających z działalności objętej wnioskiem

o wydanie zezwolenia,

6)

bliskie powiązania między wnioskodawcą a innym podmiotem stanowią przeszkodę w skutecznym

wykonywaniu nadzoru nad krajową instytucją płatniczą lub

7)

przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej

jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą wnioskodawca ma bliskie powiązania, lub

trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów uniemożliwiałyby skuteczne wykonywanie

nadzoru nad krajową instytucją płatniczą.

1.

Zmiana określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, usług płatniczych,

do świadczenia których jest uprawniona instytucja płatnicza, wymaga zmiany tego zezwolenia;

przepisy art. 61-65 stosuje się odpowiednio.

2.

W miejsce informacji i dokumentów, o których mowa w art. 61 ust. 1, może być złożone

oświadczenie o aktualności informacji zawartych w odpowiednich dokumentach złożonych

przez krajową instytucję płatniczą wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia, o którym

mowa w art. 60 ust. 1.

1.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej

wygasa, jeżeli krajowa instytucja płatnicza

1)

w terminie 12 miesięcy od dnia wydania tego zezwolenia nie rozpoczęła działalności

w zakresie usług płatniczych, przy czym za dzień rozpoczęcia działalności w zakresie

usług płatniczych uważa się dzień wykonania pierwszej transakcji płatniczej;

2)

nie prowadzi działalności w zakresie usług płatniczych w okresie dłuższym niż 6 kolejnych

miesięcy.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, KNF wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie

zezwolenia.

1.

Jeżeli działalność hybrydowej instytucji płatniczej w zakresie niepolegającym na świadczeniu

usług płatniczych lub wydawaniu pieniądza elektronicznego narusza lub może naruszać

stabilność finansową tej instytucji płatniczej lub mogłaby ograniczać możliwość sprawowania

nadzoru, KNF może, w drodze decyzji, nakazać hybrydowej instytucji płatniczej prawne

i organizacyjne wyodrębnienie działalności w zakresie usług płatniczych i w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego przez utworzenie nowego podmiotu, który będzie

prowadził te rodzaje działalności.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF

1)

określa termin utworzenia nowego podmiotu, który będzie prowadził działalność w zakresie

usług płatniczych lub w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego, nie krótszy

niż 3 miesiące;

2)

może określić warunki dotyczące sposobu wyodrębnienia działalności w zakresie usług

płatniczych lub w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego.

3.

Podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, zawiadamia KNF o wpisie

do rejestru przedsiębiorców w terminie 7 dni od dnia uzyskania wpisu.

4.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, dołącza się informacje i dokumenty, o których

mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 4-10, dotyczące podmiotu utworzonego w wykonaniu

decyzji, o której mowa w ust. 1. W miejsce informacji i dokumentów, o których mowa

w art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz 6-10, może być złożone oświadczenie o aktualności informacji

zawartych w odpowiednich dokumentach złożonych przez hybrydową instytucję płatniczą,

które uznaje się wówczas za złożone przez ten podmiot. Przepisy art. 62 stosuje się

odpowiednio.

5.

W przypadku określenia warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2, odpowiednio hybrydowa

instytucja płatnicza lub podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust.

1, nie później niż z dniem złożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, przekazują

KNF informacje i dokumenty potwierdzające spełnienie tych warunków.

6.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji płatniczej

przechodzi na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, po upływie

miesiąca od dnia otrzymania przez KNF zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, albo

jego uzupełnienia, jeżeli nie są spełnione wymagania określone w ust. 4 lub 5, chyba

że w tym terminie KNF zgłosi sprzeciw do przejścia tego zezwolenia.

7.

KNF, w drodze decyzji

1)

zgłasza sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli zachodzą przesłanki, o których mowa

w art. 65;

2)

może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli nie zostały spełnione warunki,

o których mowa w ust. 2 pkt 2.

8.

Z dniem przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, podmiot utworzony w

wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki hybrydowej

instytucji płatniczej w zakresie świadczenia usług płatniczych.

9.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji płatniczej

wygasa

1)

w przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1 - z upływem terminu, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja w sprawie sprzeciwu, o którym mowa

w ust. 6, stała się ostateczna.

10.

W przypadkach, o których mowa w ust. 9, KNF wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie

zezwolenia.

11.

W terminie 7 dni od dnia przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydanego

hybrydowej instytucji płatniczej na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której

mowa w ust. 1, albo wydania decyzji, o której mowa w ust. 10, KNF z urzędu dokonuje

zmian w rejestrze.

1.

KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli

1)

instytucja płatnicza uzyskała zezwolenie wskutek złożenia fałszywych informacji lub

w inny sposób niezgodny z prawem;

2)

instytucja płatnicza przestała spełniać wymogi, od których jest uzależnione wydanie

zezwolenia;

3)

instytucja płatnicza wykonuje działalność z naruszeniem zezwolenia lub trwale utraciła

zdolność do wykonywania swoich zobowiązań;

4)

instytucja płatnicza, kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania

pieniądza elektronicznego, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatności;

5)

osoby, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub udziałów

w instytucji płatniczej, nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją

płatniczą;

6)

osoba zarządzająca nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją

płatniczą;

7)

bliskie powiązania między krajową instytucją płatniczą a innymi podmiotami mogłyby

uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą;

8)

przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej

jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą krajowa instytucja płatnicza ma bliskie

powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów mogłyby uniemożliwiać

skuteczne sprawowanie nadzoru nad tą instytucją;

9)

instytucja płatnicza, która nie stosuje środków ochrony środków pieniężnych użytkowników

określonych w art. 78 ust. 1, nie zawarła w terminie umowy gwarancji bankowej albo

ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 78 ust. 2.

2.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia jest natychmiast wykonalna.

3.

Jeżeli wymaga tego interes użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego,

w decyzji o cofnięciu zezwolenia KNF może określić termin i warunki zaprzestania świadczenia

usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego przez instytucję płatniczą.

1.

KNF cofa zezwolenie na wniosek instytucji płatniczej.

2.

Postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej nie wszczyna

się, jeżeli

1)

w instytucji płatniczej jest prowadzona kontrola, o której mowa w art. 103, lub instytucja

płatnicza została zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia takiej kontroli;

2)

wobec instytucji płatniczej wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej,

o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 5.

3.

Postępowanie wszczęte zawiesza się do dnia, w którym decyzja w sprawie nałożenia kary

pieniężnej stała się ostateczna.

4.

Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej stosuje się przepis

art. 69 ust. 3.

Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

1)

art. 10 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

2)

art. 18 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2,

3)

art. 35 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8,

4)

art. 75ab ust. 1 i art. 83a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9,

5)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 13,

6)

art. 16 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 15,

7)

art. 5 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 16,

8)

art. 16 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 18,

9)

art. 12 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 19,

10)

art. 16 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 20,

11)

art. 19 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 21,

12)

art. 39g ust. 4 ustawy zmienianej w art. 22,

13)

art. 24 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 23,

14)

art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 24,

15)

art. 95a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 25,

16)

art. 17 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 26,

17)

art. 48 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 28,

18)

art. 28 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 29,

19)

art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 30,

20)

art. 22 ust. 3 i art. 31 ust. 10b ustawy zmienianej w art. 31,

21)

art. 57 ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 32,

22)

art. 26 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 33,

23)

art. 26 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 34,

24)

art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 35,

25)

art. 10 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 36,

26)

art. 6 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 40,

27)

art. 21 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 42,

28)

art. 10 ust. 1 i art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 43,

29)

art. 35 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 1a ustawy zmienianej w art. 44,

30)

art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 45,

31)

art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 47,

32)

art. 49 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 57 ust. 1, art. 62a ust. 1 i

art. 81 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 48,

33)

art. 28 ust. 4, art. 85 ust. 4 i art. 115 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 51,

34)

art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 52,

35)

art. 20 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 53,

36)

art. 76 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 55,

37)

art. 122 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 56,

38)

art. 50 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 57

- uznaje się za wnioski złożone zgodnie z wymogami ustaw wymienionych w pkt 1-38 w

brzmieniu dotychczasowym.

1.

KNF, w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, podaje do publicznej wiadomości informację

o cofnięciu lub wygaśnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, z podaniem

przyczyn wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia.

2.

KNF informuje Komisję Europejską o każdym przypadku wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia,

o którym mowa w art. 60 ust. 1.

W przypadku połączenia lub podziału instytucji płatniczej albo nabycia jej przedsiębiorstwa,

zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, nie przechodzi na podmiot przejmujący

lub nowo utworzony powstały w wyniku połączenia lub podziału ani na nabywcę, z zastrzeżeniem

art. 68 ust. 6.

Informacje o instytucji płatniczej oraz o świadczonych przez nią usługach płatniczych,

w tym informacje reklamowe, publikowane przez instytucję płatniczą, na zlecenie instytucji

płatniczej lub na rzecz instytucji płatniczej, powinny być przedstawiane w sposób

rzetelny i zrozumiały.

1.

Krajowa instytucja płatnicza posiadająca kapitał założycielski w wysokości nie niższej

niż równowartość w walucie polskiej kwoty 125 000 euro jest uprawniona do wydawania

pieniądza elektronicznego. Krajowa instytucja płatnicza wydająca pieniądz elektroniczny

może również świadczyć usługi ściśle powiązane z jego wydawaniem.

2.

Krajowa instytucja płatnicza może wydawać pieniądz elektroniczny wyłącznie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF, w formie pisemnej, zawiadomienie o zamiarze

prowadzenia działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego, wraz z

1)

wnioskiem o wpis do rejestru informacji o wydawaniu pieniądza elektronicznego;

2)

uzupełnieniem programu działalności i planu finansowego, o którym mowa w art. 61 ust.

1 pkt 4, o informację o planowanej średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego

w obiegu w okresie pozostającym do końca okresu objętego programem; informację taką

przedstawia się także w programach działalności i planach finansowych na kolejne okresy.

4.

Średnia wartość pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu wydawanego przez

krajową instytucję płatniczą obliczona na dany miesiąc kalendarzowy nie może przekraczać

równowartości w walucie polskiej kwoty 5 000 000 euro ustalonej przy zastosowaniu

kursu średniego ogłoszonego przez NBP obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego

ten miesiąc. W przypadku krajowych instytucji płatniczych rozpoczynających działalność

w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego w okresie pierwszych 6 miesięcy jej

prowadzenia wartość tę oblicza się na podstawie średniej wartości pieniądza elektronicznego

pozostającego w obiegu określonej w programie działalności i planie finansowym zgodnie

z ust. 3 oraz wynikającej z wydania pieniądza elektronicznego.

5.

W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza prowadzi działalność w zakresie usług

płatniczych niezwiązanych z wydawaniem pieniądza elektronicznego albo działalność,

o której mowa w art. 74 ust. 1 i 3, a wartość pieniądza elektronicznego pozostającego

w obiegu nie jest znana z wyprzedzeniem, KNF wyraża zgodę na jej obliczenie na podstawie

reprezentatywnej części zobowiązań finansowych, jeżeli uzna, że taką reprezentatywną

część zobowiązań finansowych można oszacować na podstawie dotychczasowych danych.

1.

Krajowa instytucja płatnicza, która wydaje pieniądz elektroniczny, jest obowiązana

przekazywać KNF informację o

1)

średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu - w terminie do

15 dnia każdego miesiąca, na który jest ustalana;

2)

całkowitej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu, wydanego przez

tę instytucję, według stanu na dzień 31 grudnia każdego roku kalendarzowego - w terminie

do dnia 31 stycznia roku następnego.

2.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli pozostająca

w obiegu kwota pieniądza elektronicznego przekracza kwotę określoną w art. 73a ust.

4, KNF może nałożyć na krajową instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej

500 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art.

105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku przekroczenia kwoty, o której mowa w art. 73a ust. 4, krajowa instytucja

płatnicza traci uprawnienie do wydawania pieniądza elektronicznego z upływem 30 dni

od ostatniego dnia okresu, w którym nastąpiło przekroczenie, chyba że w tym terminie

dostosowała rozmiar prowadzonej działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego

do wymogu, o którym mowa w art. 73a ust. 4.

2.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, krajowa instytucja płatnicza wystąpi o

zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego, o którym mowa w art. 132a ust. 1, przepisu ust. 1 nie stosuje się

do czasu rozpoznania wniosku. Krajowa instytucja płatnicza jest jednak obowiązana

do dostosowania rozmiarów prowadzonej działalności w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego do wymogu, o którym mowa w art. 73a ust. 4, w terminie 3 miesięcy

od końca okresu, w którym nastąpiło przekroczenie. W przypadku odmowy wydania zezwolenia,

o którym mowa w art. 132a ust. 1, lub umorzenia postępowania, termin utraty uprawnienia

do wydawania pieniądza elektronicznego, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w

którym decyzja o odmowie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, bądź

o umorzeniu postępowania stała się ostateczna.

3.

Utrata przez krajową instytucję płatniczą uprawnienia do wydawania pieniądza elektronicznego

nie wpływa na wykonywanie jej zobowiązań i obowiązków związanych z uprzednio wydanym

pieniądzem elektronicznym.

Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana do ochrony środków pieniężnych otrzymanych

w zamian za wydany pieniądz elektroniczny na zasadach określonych w art. 132n. Przepisy

wydane na podstawie art. 132o oraz przepisy art. 132p stosuje się odpowiednio.

KNF informuje Komisję Europejską o liczbie krajowych instytucji płatniczych wydających

pieniądz elektroniczny oraz o całkowitej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego

w obiegu, wydanego przez te instytucje, według stanu na dzień 31 grudnia każdego roku

kalendarzowego.

Informacje zawarte w ewidencjach, rejestrach i wykazach na podstawie dotychczasowych

przepisów uznaje się za zgodne z przepisami ustaw zmienianych w art. 5, art. 7, art.

10, art. 15, art. 17, art. 20, art. 23, art. 29, art. 38, art. 39, art. 50, art. 52,

art. 56 i art. 57, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Krajowa instytucja płatnicza może również

1)

świadczyć ściśle powiązane ze świadczeniem usług płatniczych usługi dodatkowe, takie

jak

a)

usługi wymiany walut,

b)

usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania

transakcji płatniczej,

c)

usługi przechowywania i przetwarzania danych;

2)

prowadzić systemy płatności;

3)

prowadzić inną działalność gospodarczą.

2.

Świadczenie przez krajową instytucję płatniczą usługi przeliczenia waluty w ramach

wykonania transakcji płatniczej lub wydania pieniądza elektronicznego nie stanowi

działalności kantorowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. z 2012 r. poz. 826, z 2013 r. poz. 1036 oraz z 2015 r. poz. 855 i 1893).

3.

W związku z wykonywaniem usług płatniczych krajowa instytucja płatnicza może udzielać

pożyczki służącej wykonaniu transakcji płatniczej (kredyt płatniczy) wyłącznie w celu

świadczenia usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3-5 i 7, oraz pod

warunkiem że pożyczka ta nie jest udzielana

1)

na okres dłuższy niż 12 miesięcy;

2)

ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania transakcji

płatniczej.

Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana przechowywać dokumenty związane ze świadczeniem

usług płatniczych oraz z prowadzoną działalnością w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego

przez okres co najmniej 5 lat od dnia ich wytworzenia lub otrzymania.

1.

Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana posiadać w każdym czasie fundusze własne

dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności i rodzaju usług płatniczych, jakie

może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

2.

Fundusze własne krajowej instytucji płatniczej obejmują

1)

kapitał założycielski instytucji płatniczej;

2)

kapitał z aktualizacji wyceny rzeczowych aktywów trwałych;

3)

niepodzielony zysk z lat ubiegłych;

4)

zysk w trakcie zatwierdzania oraz zysk netto bieżącego okresu sprawozdawczego, obliczone

zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości, pomniejszone o wszelkie przewidywane

obciążenia i dywidendy, w kwotach nie większych niż kwoty zysku zweryfikowane przez

biegłych rewidentów.

3.

Fundusze własne pomniejsza się o

1)

akcje lub udziały własne posiadane przez instytucję płatniczą, wycenione według wartości

bilansowej, pomniejszone o odpisy spowodowane trwałą utratą ich wartości;

2)

wszelkie zobowiązania z tytułu akcji uprzywilejowanych;

3)

wartości niematerialne i prawne wycenione według wartości bilansowej;

4)

stratę z lat ubiegłych;

5)

stratę w trakcie zatwierdzania;

6)

stratę netto bieżącego okresu.

3a.

Udział środków niepieniężnych w środkach finansowych na pokrycie funduszy własnych

krajowej instytucji płatniczej nie może przekroczyć 20%.

4.

Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej nie może być niższa od wyższej

z wartości

1)

minimalnej wartości kapitału założycielskiego wymaganego zgodnie z art. 64 ust. 1

pkt 1, albo

2)

kwoty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 6.

5.

W przypadku gdy instytucja płatnicza udziela kredytów płatniczych, o których mowa

w art. 74 ust. 3, wymóg, o którym mowa w ust. 4, zwiększa się o 5% całkowitej wartości

kredytów udzielonych w ciągu ostatniego roku obrotowego.

6.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi,

w drodze rozporządzenia, metodę obliczania kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2, uwzględniając

łączną wartość transakcji płatniczych wykonanych w ciągu ostatniego roku obrotowego

przez krajową instytucję płatniczą i rodzaj usług płatniczych, jakie krajowa instytucja

płatnicza może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

7.

KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny procesów

zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej krajowej instytucji płatniczej

1)

zażądać od krajowej instytucji płatniczej zwiększenia wysokości funduszy własnych,

jednak do wysokości nie większej niż 120% kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2;

2)

zezwolić krajowej instytucji płatniczej na zmniejszenie wysokości funduszy własnych,

jednak do wysokości nie mniejszej niż 80% kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

8 pkt 1 i 2, art. 22 pkt 1, art. 27 oraz art. 58 pkt 1, które wchodzą w życie w dniu

następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Przy obliczaniu funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej, która

1)

należy do tej samej grupy co inna krajowa instytucja płatnicza, bank krajowy, oddział

banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego,

oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego, firma inwestycyjna, podmiot

zarządzający aktywami lub zakład ubezpieczeń,

2)

prowadzi działalność w charakterze hybrydowej instytucji płatniczej

- nie mogą być w jakikolwiek sposób uwzględniane fundusze, które zostały uwzględnione

w funduszach własnych innego podmiotu grupy lub hybrydowej instytucji płatniczej obliczanych

w związku z wymogami kapitałowymi wynikającymi z odrębnych przepisów.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, może,

w drodze rozporządzenia, określić sposób przeciwdziałania wielokrotnemu zaliczaniu

tych samych elementów do funduszy własnych, w przypadkach, o których mowa w ust. 1,

kierując się koniecznością zapewnienia realnego poziomu określonych przez ustawę wymogów

kapitałowych.

1.

W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza przyjmuje od użytkowników środki pieniężne

na poczet wykonania transakcji płatniczych bezpośrednio lub za pośrednictwem innego

dostawcy, jest zobowiązana do ich ochrony z zastosowaniem następujących zasad

1)

środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, w wysokości podlegającej

przekazaniu odbiorcy albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy, nie są w żadnym

momencie podczas przechowywania łączone ze środkami pieniężnymi posiadanymi przez

krajową instytucję płatniczą z innego tytułu;

2)

środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, które nie zostały

przekazane odbiorcy lub innemu dostawcy do końca dnia roboczego następującego po dniu

otrzymania tych środków, są co najmniej w wysokości podlegającej przekazaniu odbiorcy

albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy

a)

składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku krajowym, instytucji

kredytowej lub oddziale banku zagranicznego lub

b)

inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym

do tego celu rachunku.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli środki pieniężne przyjęte w celu wykonania

transakcji płatniczych są objęte umową gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo

umową ubezpieczenia zawartą z zakładem ubezpieczeń, bankiem krajowym, oddziałem banku

zagranicznego, instytucją kredytową, które nie należą do tej samej grupy co krajowa

instytucja płatnicza, na kwotę równą kwocie, która w przypadku zastosowania zasad

określonych w ust. 1 podlegałaby wydzieleniu z innych środków pieniężnych posiadanych

przez krajową instytucję płatniczą oraz złożeniu na wyodrębnionym rachunku bankowym

lub zainwestowaniu.

3.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa ubezpieczenia obejmuje zwrot

przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń wpłat wniesionych przez użytkowników w przypadku

niewykonania lub nienależytego wykonania transakcji płatniczej wynikającej z umowy

o świadczenie usług płatniczych przez krajową instytucję płatniczą, do wysokości dokonanej

wpłaty.

4.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla

KNF do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń środków

pieniężnych z gwarancji.

5.

Krajowa instytucja płatnicza stosująca wymogi określone w ust. 2 jest obowiązana składać

KNF dokumenty potwierdzające zawarcie kolejnej umowy gwarancji albo ubezpieczenia,

obejmującej cały okres prowadzenia działalności, przed upływem terminu obowiązywania

umowy poprzedniej.

6.

W przypadku krajowych instytucji płatniczych rozpoczynających działalność kwotę, o

której mowa w ust. 2, określa się na podstawie programu działalności i planu finansowego,

o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4.

7.

W przypadku gdy wartość środków pieniężnych przeznaczonych na wykonywanie przyszłych

transakcji płatniczych jest zmienna lub nieznana z wyprzedzeniem, KNF może wyrazić

zgodę na stosowanie wymogów określonych w ust. 2 na podstawie kwoty reprezentatywnej,

jeżeli uzna, że taką reprezentatywną kwotę można oszacować na podstawie dotychczasowych

danych.

8.

KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków

z tytułu umowy gwarancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach

określonych w treści tych umów.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

kategorie aktywów, o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz maksymalną część

środków pieniężnych, jaka może być inwestowana w poszczególne kategorie aktywów, mając

na względzie należyte zabezpieczenie środków pieniężnych użytkowników, w tym ograniczenie

ryzyka inwestycyjnego.

1.

W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko krajowej instytucji płatniczej

środki pieniężne znajdujące się na rachunkach płatniczych oraz rachunkach, o których

mowa w art. 78 ust. 1, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego

tytułu wykonawczego.

2.

W razie ogłoszenia upadłości krajowej instytucji płatniczej środki pieniężne znajdujące

się na rachunkach płatniczych oraz rachunkach, o których mowa w art. 78 ust. 1, podlegają

wyłączeniu z masy upadłości.

3.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje roszczeń użytkowników wobec krajowych

instytucji płatniczych z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zleceń płatniczych

przez krajową instytucję płatniczą lub podmioty, za które instytucja ponosi odpowiedzialność

wobec użytkownika, w granicach odpowiedzialności krajowej instytucji płatniczej określonej

w art. 144-146.

Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF sporządzone zgodnie z ustawą o rachunkowości roczne sprawozdanie finansowe, a także roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe,

jeżeli istnieje obowiązek jego sporządzenia. Sprawozdania przekazuje się wraz z raportem

z badania sprawozdania i opinią podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych

oraz odpisem uchwały albo postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu sprawozdania

finansowego, w terminie nie dłuższym niż 15 dni od dnia zatwierdzenia odpowiednio

rocznego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki i rocznego

skonsolidowanego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki dominującej.

Podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych jest obowiązany do niezwłocznego

informowania KNF o stwierdzonych w trakcie przeprowadzania badania sprawozdania finansowego

okolicznościach i zdarzeniach, które mogą stanowić podstawę do wydania opinii z zastrzeżeniami,

opinii negatywnej albo odmowy wyrażenia opinii, albo wskazywać na naruszenie przepisów

określających warunki wydania zezwolenia krajowym instytucjom płatniczym lub regulujących

prowadzenie działalności krajowych instytucji płatniczych albo na zagrożenie kontynuowania

działalności przez tę instytucję.

1.

Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF kwartalne i dodatkowe roczne sprawozdania

finansowe i statystyczne obejmujące

1)

wartość posiadanych środków finansowych;

2)

informację o udzielonych w danym kwartale lub roku kredytach, o których mowa w art.

74 ust. 3, w tym ich liczbie, wartości oraz okresie, na jaki zostały udzielone;

3)

informację o wykonanych transakcjach płatniczych, w tym ich wartości, liczbie oraz

strukturze walutowej;

4)

zestawienie funduszy własnych wraz ze wskazaniem poszczególnych elementów składowych

i określeniem ich kwoty;

5)

informację o rodzaju i zakresie działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1.

2.

KNF, w drodze decyzji, na wniosek krajowej instytucji płatniczej, w uzasadnionych

przypadkach może zwolnić ją z obowiązków określonych w ust. 1 lub ograniczyć ich zakres.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres, formę i sposób sporządzania sprawozdań,

o których mowa w ust. 1, oraz terminy ich przekazywania KNF, uwzględniając konieczność

zapewnienia KNF dostępu do informacji mających wpływ na ocenę sytuacji finansowej

krajowej instytucji płatniczej, w tym informacji o rodzaju i zakresie wykonywania

innej działalności prowadzonej przez instytucję płatniczą, o której mowa w art. 74

ust. 1.

1.

Krajowa instytucja płatnicza może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agentów.

1a.

Krajowa instytucja płatnicza może dokonywać wykupu pieniądza elektronicznego za pośrednictwem

agentów lub innych przedsiębiorców.

2.

Umowa między agentem a krajową instytucją płatniczą jest zawierana w formie pisemnej

pod rygorem nieważności.

1.

Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF, w formie pisemnej, zawiadomienie o zamiarze

świadczenia usług płatniczych za pośrednictwem agenta, wraz z wnioskiem o dokonanie

wpisu agenta do rejestru.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta;

2)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności agenta;

3)

opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy

i finansowaniu terroryzmu zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy;

4)

imiona i nazwiska oraz funkcje osób odpowiedzialnych za zarządzanie agentem.

1.

Krajowa instytucja płatnicza może, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej z

innym przedsiębiorcą, powierzyć temu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności

operacyjnych związanych ze świadczeniem usług płatniczych lub z działalnością w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego.

2.

Krajowa instytucja płatnicza prowadzi ewidencję umów, o których mowa w ust. 1, zawierającą

dane identyfikacyjne przedsiębiorcy, zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania

oraz okres obowiązywania umowy.

3.

W przypadku gdy umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje powierzenie wykonywania

istotnych czynności operacyjnych, krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze

zawarcia takiej umowy oraz o każdej jej zmianie, rozwiązaniu lub o jej wygaśnięciu,

co najmniej na 14 dni przed jej zawarciem, zmianą, rozwiązaniem lub wygaśnięciem.

4.

Czynność operacyjną uznaje się za istotną, jeżeli jej niewykonanie lub niewłaściwe

wykonanie mogłoby w poważnym stopniu zagrozić ciągłości spełniania przez krajową instytucję

płatniczą wymogów, od których było uzależnione wydanie zezwolenia, lub wykonywania

innych obowiązków nałożonych na instytucję płatniczą przez ustawę, lub zagrażałoby

jej wynikom finansowym, rzetelności lub ciągłości świadczonych przez nią usług płatniczych

lub wykonywania działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego.

5.

Krajowa instytucja płatnicza może powierzyć innemu przedsiębiorcy wykonywanie istotnych

czynności operacyjnych, jeżeli powierzenie wykonywania czynności nie wpłynie niekorzystnie

na prowadzenie przez krajową instytucję płatniczą działalności zgodnie z przepisami

prawa i wydanym jej zezwoleniem oraz na ostrożne i stabilne zarządzanie krajową instytucją

płatniczą oraz

1)

przedsiębiorca posiada uprawnienia do wykonywania czynności w zakresie przedmiotu

umowy, jeżeli z przepisów prawa wynika obowiązek posiadania takich uprawnień, albo

zajmuje się wykonywaniem tych czynności w sposób zawodowy;

2)

przedsiębiorca posiada niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz zapewnia warunki techniczne

i organizacyjne niezbędne do prawidłowego wykonywania umowy, o której mowa w ust.

1;

3)

sytuacja finansowa przedsiębiorcy pozwala na prawidłowe wykonywanie umowy, o której

mowa w ust. 1;

4)

przedsiębiorca umożliwi skuteczne nadzorowanie przez krajową instytucję płatniczą

wykonywania powierzonych mu czynności oraz zarządzanie ryzykiem związanym z powierzeniem

czynności, a krajowa instytucja płatnicza posiada wiedzę umożliwiającą skuteczne nadzorowanie

wykonywania powierzonych czynności i zarządzanie ryzykiem;

5)

krajowa instytucja płatnicza będzie posiadać dostęp do informacji i dokumentów związanych

z wykonywaniem czynności powierzonych przedsiębiorcy, w szczególności w przypadku

gdy udostępnienie tych danych następuje w wyniku żądania KNF;

6)

krajowa instytucja płatnicza i przedsiębiorca będą posiadać plany działania zapewniające

ciągłe, bezpieczne i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie objętym umową,

również w przypadku rozwiązania umowy, a także plany działania przewidujące sposoby

odzyskiwania danych chroniące przed ich utratą spowodowaną zdarzeniami losowymi.

6.

Powierzenie wykonywania czynności operacyjnych nie może

1)

prowadzić do zaprzestania faktycznego świadczenia usług płatniczych lub wykonywania

działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez krajową instytucję

płatniczą;

2)

obejmować przekazania prawa do reprezentowania instytucji płatniczej lub zarządzania

instytucją płatniczą w rozumieniu art. 201 § 1 i art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm. oraz art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2016 r. poz. 21, 996 i 1250).

1.

KNF może żądać od krajowej instytucji płatniczej powierzającej wykonywanie czynności

operacyjnych innym przedsiębiorcom w szczególności

1)

przedstawienia kopii zawartej umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1;

2)

złożenia wyjaśnień dotyczących wykonania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1;

3)

przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy, z którym krajowa instytucja

płatnicza zawarła umowę, a w przypadku powierzenia wykonywania istotnych czynności

operacyjnych - także dokumentów niezbędnych do oceny spełniania przez przedsiębiorcę

wymogów określonych w art. 86 ust. 5.

2.

KNF, w drodze decyzji, nakazuje krajowej instytucji płatniczej doprowadzenie w wyznaczonym

terminie do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, jeżeli

1)

wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu instytucją płatniczą;

2)

przedsiębiorca będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne do wykonywania

tej umowy.

3.

Od decyzji KNF, o której mowa w ust. 2, krajowa instytucja płatnicza może wnieść skargę

do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji; przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji.

4.

KNF może zastosować środki określone w art. 105 ust. 1, w przypadku gdy w wyznaczonym

terminie krajowa instytucja płatnicza nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy,

o której mowa w art. 86 ust. 1.

1.

Krajowa instytucja płatnicza w zakresie świadczenia usług płatniczych i wykonywania

działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego ponosi odpowiedzialność

wobec użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego za działania jej agentów

i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których świadczy usługi płatnicze lub dokonuje

wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmiotów wykonujących czynności operacyjne

na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, jak za swoje własne działania.

2.

Odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, nie można wyłączyć ani ograniczyć, z zastrzeżeniem

art. 149.

3.

Odpowiedzialności agenta i innego przedsiębiorcy, za pośrednictwem którego krajowa

instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego,

oraz podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa

w art. 86 ust. 1, wobec krajowej instytucji płatniczej za szkody wyrządzone użytkownikom

lub posiadaczom pieniądza elektronicznego wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania

umowy, o której

mowa w art. 84 ust. 2, umowy, na podstawie której inny przedsiębiorca dokonuje wykupu

pieniądza elektronicznego, albo umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, nie można wyłączyć

ani ograniczyć.

Krajowe instytucje płatnicze zapewniają, aby oddziały, przez które prowadzą działalność,

a także agenci oraz inni przedsiębiorcy, za pośrednictwem których świadczą usługi

płatnicze lub dokonują wykupu pieniądza elektronicznego, informowali w sposób rzetelny

użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego o tym fakcie.

Agent jest obowiązany w umowie zawieranej z użytkownikiem jednoznacznie wskazać instytucję

płatniczą, w imieniu i na rzecz której działa, z podaniem numeru wpisu do rejestru.

Krajowa instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium innego państwa członkowskiego

przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta,

usługi płatnicze wynikające z zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

1.

Krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF, w formie pisemnej, o zamiarze świadczenia

usług płatniczych na terytorium innego państwa członkowskiego przez oddział lub za

pośrednictwem agenta, składając jednocześnie wniosek o dokonanie wpisu oddziału lub

agenta do rejestru.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę państwa członkowskiego, na terytorium którego krajowa instytucja płatnicza zamierza

świadczyć usługi płatnicze przez oddział lub za pośrednictwem agenta;

2)

nazwę (firmę) i siedzibę i adres krajowej instytucji płatniczej;

3)

nazwę (firmę) i adres oddziału lub imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta oraz

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności;

4)

opis struktury organizacyjnej oddziału;

5)

opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy

i finansowaniu terroryzmu;

6)

imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem lub działalnością

agenta;

7)

wykaz usług płatniczych, które krajowa instytucja płatnicza zamierza świadczyć na

terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, odpowiednio przez oddział

lub za pośrednictwem agenta.

3.

KNF wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w wyznaczonym

terminie, jeżeli zawiadomienie nie spełnia wymagań określonych w ust. 2.

4.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, lub

jego uzupełnienia, KNF przesyła właściwym organom nadzorczym goszczącego państwa członkowskiego

zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, albo w drodze decyzji odmawia jego przesłania.

5.

KNF odmawia przesłania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy

1)

zawiadomienie nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2, i nie zostało uzupełnione

w terminie;

2)

struktura organizacyjna oddziału krajowej instytucji płatniczej jest nieadekwatna

do zamierzonej działalności;

3)

zamierzona działalność oddziału lub wykonywanie usług za pośrednictwem agenta naruszałoby

przepisy prawa;

4)

posiada lub uzyskała od właściwych organów nadzorczych państwa goszczącego, w którym

krajowa instytucja płatnicza zamierza wykonywać usługi płatnicze, informacje wskazujące,

iż istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest

popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie

takiego przestępstwa jest zamierzone, lub rozpoczęcie wykonywania usług przez oddział

lub za pośrednictwem agenta mogłyby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub finansowania

terroryzmu.

1.

W przypadku nieotrzymania, w terminie 30 dni od dnia przesłania zawiadomienia, o którym

mowa w art. 92 ust. 1, zastrzeżeń zgłoszonych przez właściwe organy nadzorcze państwa

goszczącego, KNF wpisuje odpowiednio oddział lub agenta do rejestru. W przypadku otrzymania

zastrzeżeń, KNF może odmówić dokonania wpisu.

2.

O dokonaniu wpisu do rejestru KNF powiadamia zainteresowaną krajową instytucję płatniczą.

3.

KNF może odmówić dokonania wpisu do rejestru w zakresie dotyczącym agenta lub oddziału

instytucji płatniczej w przypadku uzyskania od właściwych organów nadzorczych państwa

goszczącego, w którym instytucja płatnicza zamierza świadczyć usługi przez agenta

lub oddział, informacji wskazujących, iż istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń,

że w związku z tą działalnością jest popełniane lub zostało popełnione przestępstwo,

o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest

zamierzone, lub rozpoczęcie świadczenia usług przez agenta lub założenie oddziału

mogłoby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

O zamiarze dokonania zmiany danych, o których mowa w art. 92 ust. 2 pkt 2-7, krajowa

instytucja płatnicza zawiadamia, w formie pisemnej, KNF i właściwe organy nadzorcze

goszczącego państwa członkowskiego, najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem tej zmiany;

przepisy art. 92 ust. 3-5 oraz art. 93 stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze prowadzenia działalności transgranicznej.

Zawiadomienie powinno wskazywać każdorazowo usługi płatnicze, jakie instytucja płatnicza

zamierza wykonywać, oraz wskazywać państwa członkowskie, w których instytucja płatnicza

zamierza prowadzić działalność transgraniczną.

2.

KNF przesyła zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwym organom nadzorczym goszczącego

państwa członkowskiego w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania i powiadamia o

tym zainteresowaną krajową instytucję płatniczą.

Unijna instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

usługi płatnicze przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem

agenta, w zakresie wynikającym z zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzorcze.

1.

Unijna instytucja płatnicza może rozpocząć wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej usług płatniczych przez oddział lub za pośrednictwem agenta po upływie miesiąca

od dnia otrzymania przez KNF od właściwych organów nadzorczych macierzystego państwa

członkowskiego następujących informacji

1)

nazwy (firmy) oddziału lub imienia i nazwiska albo nazwy (firmy) agenta i adresu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym będzie możliwe uzyskanie dokumentów

dotyczących jego działalności;

2)

opisu struktury organizacyjnej oddziału oraz opisu mechanizmów kontroli wewnętrznej

dotyczących obowiązków związanych z przeciwdziałaniem przez oddział lub agenta praniu

pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

3)

imion i nazwisk osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem lub działalnością agenta;

4)

wykazu usług płatniczych, które unijna instytucja płatnicza zamierza świadczyć na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

O zamiarze dokonania zmiany danych, o których mowa w ust. 1, unijna instytucja płatnicza

zawiadamia KNF najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem takiej zmiany. Zmiany mają charakter

wiążący od dnia otrzymania przez KNF od właściwych organów nadzorczych państwa macierzystego

zawiadomienia potwierdzającego powiadomienie tych organów o ich dokonaniu.

3.

Jeżeli KNF ma uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z zamierzonym świadczeniem

usług przez unijną instytucję płatniczą przez oddział lub za pośrednictwem agenta

jest popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest

zamierzone, lub świadczenie usług przez oddział lub za pośrednictwem agenta mogłoby

zwiększyć ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, informuje o tym właściwe

organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego.

Unijna instytucja płatnicza może rozpocząć działalność transgraniczną na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu przez KNF od właściwych organów nadzorczych

państwa macierzystego zawiadomienia zawierającego firmę, siedzibę i adres unijnej

instytucji płatniczej oraz wykaz usług płatniczych, jakie ta instytucja zamierza wykonywać

w ramach działalności transgranicznej.

W przypadku świadczenia przez unijną instytucję płatniczą usługi przeliczenia waluty

w ramach wykonania transakcji płatniczej lub wydania pieniądza elektronicznego przepis

art. 74 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Działalność w zakresie usług płatniczych oraz w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego

prowadzona przez krajowe instytucje płatnicze, w tym przez ich agentów i innych przedsiębiorców,

za pośrednictwem których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub

dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty

wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art.

86 ust. 1, podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF, w zakresie i na zasadach określonych

w niniejszej ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym, zwanemu dalej „nadzorem”.

2.

Celem nadzoru jest

1)

zapewnienie bezpieczeństwa finansowego krajowych instytucji płatniczych;

2)

zapewnienie zgodności działalności krajowych instytucji płatniczych, w tym prowadzonej

przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których krajowa instytucja

płatnicza świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego,

oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, o której

mowa w art. 86 ust. 1, z przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r.

ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń

zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 oraz zezwoleniem, o którym mowa w art. 60 ust. 1;

3)

ochrona interesów użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego.

Czynności podejmowane w ramach nadzoru polegają w szczególności na

1)

dokonywaniu oceny sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej;

2)

badaniu jakości zarządzania krajową instytucją płatniczą, w tym systemu zarządzania

ryzykiem i kontroli wewnętrznej.

3)

(uchylony)

KNF oraz osoby wykonujące czynności nadzoru nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę

wynikłą ze zgodnego z przepisami ustaw działania lub zaniechania, które pozostaje

w związku ze sprawowanym przez KNF nadzorem.

1.

KNF w ramach sprawowanego nadzoru może

1)

wezwać krajową instytucję płatniczą do przekazania w wyznaczonym terminie wszelkich

informacji niezbędnych dla realizacji celów nadzoru, o których mowa w art. 99 ust.

2;

2)

zażądać okresowego przekazywania przez krajową instytucję płatniczą określonych danych

niezbędnych do oceny sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej;

3)

wydawać krajowej instytucji płatniczej zalecenia w zakresie

a)

zapewnienia zgodności działalności krajowej instytucji płatniczej z przepisami ustawy,

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r.

ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń

zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009,

b)

zwiększenia funduszy własnych, jeżeli ich wysokość jest niższa niż wynikałoby to z

przepisów ustawy lub decyzji, o której mowa w art. 76 ust. 7,

c)

podjęcia środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm, o których mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 76,

d)

opracowania i stosowania procedur, które zapewnią utrzymywanie oraz bieżące monitorowanie

poziomu funduszy własnych,

e)

podjęcia środków koniecznych dla zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników lub

posiadaczy pieniądza elektronicznego;

4)

nakazać krajowej instytucji płatniczej wstrzymanie wypłat z zysku lub wstrzymanie

tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do czasu osiągnięcia norm, o których mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 76;

5)

nakazać krajowej instytucji płatniczej opracowanie i wykonanie planu przywrócenia

prawidłowych stosunków finansowych.

2.

KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania

krajowymi instytucjami płatniczymi, mając na uwadze ochronę interesów użytkowników

lub posiadaczy pieniądza elektronicznego.

1.

KNF może przeprowadzać kontrolę działalności i sytuacji finansowej krajowej instytucji

płatniczej.

2.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, KNF może przeprowadzać także ocenę działalności

i sytuacji finansowej agenta, za pośrednictwem którego instytucja płatnicza świadczy

usługi płatnicze, lub podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy,

o której mowa w art. 86 ust. 1. Jeżeli kontrola, o której mowa w ust. 1, nie pozwala

na dokonanie wszystkich ustaleń niezbędnych do oceny działalności lub sytuacji finansowej

agenta lub podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której

mowa w art. 86 ust. 1, czynności kontrolne mogą być prowadzone bezpośrednio wobec

agenta lub podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której

mowa w art. 86 ust. 1, w ramach odrębnej kontroli.

3.

Czynności kontrolne są wykonywane przez pracowników Urzędu KNF po okazaniu legitymacji

służbowej oraz doręczeniu upoważnienia wydanego przez Przewodniczącego KNF lub upoważnioną

przez niego osobę.

4.

Pracownicy, o których mowa w ust. 3, w zakresie ustalonym w upoważnieniu, mają prawo

do

1)

wstępu do pomieszczeń kontrolowanego podmiotu;

2)

swobodnego dostępu do oddzielnego pomieszczenia biurowego i środków łączności;

3)

wglądu do dokumentów kontrolowanego podmiotu oraz żądania sporządzenia kopii, odpisów

i wyciągów z tych dokumentów;

4)

wglądu do danych zawartych w systemie informatycznym kontrolowanego podmiotu oraz

żądania sporządzenia kopii lub wyciągów z tych danych, w tym w postaci dokumentów

elektronicznych.

5.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

KNF każdorazowo zgłasza właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego państwa członkowskiego

zamiar przeprowadzenia kontroli w pomieszczeniach kontrolowanego podmiotu znajdujących

się na terytorium goszczącego państwa członkowskiego.

2.

KNF może przekazać właściwym organom nadzorczym goszczącego państwa członkowskiego

zadanie przeprowadzania kontroli w pomieszczeniach podmiotów, o których mowa w art.

109.

3.

Przepisy art. 103 stosuje się do działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oddziałów unijnych instytucji płatniczych oraz ich agentów, w przypadku ustalenia

z właściwymi organami nadzorczymi macierzystego państwa członkowskiego, że kontrola

zostanie przeprowadzona przez KNF.

1.

W razie stwierdzenia, że krajowa instytucja płatnicza nie wykonuje albo nieprawidłowo

wykonuje obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub

przekazywania danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie wykonała w wyznaczonym

terminie zaleceń, o których mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3, utrudnia albo uniemożliwia

przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103, lub nie wykonuje nakazów określonych

w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, a także gdy działalność krajowej instytucji płatniczej

jest wykonywana z naruszeniem prawa lub stwarza zagrożenie interesów użytkowników

lub posiadaczy pieniądza elektronicznego, KNF może

1)

wystąpić do organu krajowej instytucji płatniczej z wnioskiem o odwołanie osoby zarządzającej

bezpośrednio odpowiedzialnej za stwierdzone nieprawidłowości;

2)

zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą, o której mowa w pkt 1, do czasu podjęcia

uchwały w sprawie wniosku o jej odwołanie przez organy krajowej instytucji płatniczej

na najbliższym posiedzeniu; zawieszenie w czynnościach polega na wyłączeniu z podejmowania

decyzji za krajową instytucję płatniczą w zakresie jej praw i obowiązków majątkowych;

3)

ograniczyć zakres działalności krajowej instytucji płatniczej lub jej jednostek organizacyjnych;

4)

nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości

karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby,

wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed

nałożeniem kary;

5)

nałożyć na krajową instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł;

6)

cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

2.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 pkt 5, KNF uwzględnia w

szczególności rodzaj i wagę naruszenia, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację

finansową krajowej instytucji płatniczej.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do ustalenia wysokości kary, o której mowa

w ust. 1 pkt 4.

4.

Zastosowanie środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6, następuje w drodze decyzji.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 6, są natychmiast wykonalne.

5.

Decyzja KNF o ograniczeniu zakresu działalności może zawierać warunki i terminy, a

decyzja o nałożeniu kary pieniężnej zawiera termin zapłaty należności.

6.

KNF może także zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą w przypadku

1)

przedstawienia tej osobie zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie

o przestępstwo skarbowe;

2)

spowodowania przez tę osobę znacznych strat majątkowych krajowej instytucji płatniczej.

7.

O cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF niezwłocznie powiadamia

właściwe organy nadzorcze państwa członkowskiego, w którym krajowa instytucja płatnicza

prowadzi działalność transgraniczną, za pośrednictwem agenta lub przez oddział.

1.

Jeżeli rozpowszechniane informacje, o których mowa w art. 73, wprowadzają lub mogą

wprowadzać w błąd, KNF może

1)

wydać instytucji płatniczej zalecenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit.

a, dotyczące zaprzestania ich rozpowszechniania, przy czym nie stosuje się przepisów

art. 105 ust. 1 pkt 1-3 i 6;

2)

nakazać, w drodze decyzji, ogłoszenie sprostowania we wskazanej formie oraz w wyznaczonym

terminie; nakazując ogłoszenie sprostowania KNF może określić jego treść.

2.

W przypadku gdy nakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został wykonany, KNF może,

w drodze decyzji

1)

nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za niewykonanie nakazu karę

pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego

na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem

kary;

2)

nałożyć na instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł.

3.

Przy nakładaniu kar, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art.

105 ust. 2, 4 i 5.

1.

W przypadku gdy unijna instytucja płatnicza lub jej agent, prowadząc działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, narusza przepisy prawa polskiego, KNF

1)

wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania przepisów prawa polskiego

i wyznacza jej termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

2)

po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, o którym mowa w pkt 1, zawiadamia

właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzonych nieprawidłowościach.

2.

Jeżeli naruszenie przepisów prawa polskiego dotyczy przepisów działu II i III, po

bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1 pkt

1, KNF może odpowiednio zastosować środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1

i 3, zawiadamiając właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego

o stwierdzonych nieprawidłowościach i podjętych środkach.

3.

Jeżeli mimo zastosowania środków nadzoru przez właściwe organy nadzorcze macierzystego

państwa członkowskiego, unijna instytucja płatnicza lub jej agent prowadzący działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nadal nie przestrzegają przepisów ustawy,

KNF może zastosować odpowiednio środki określone w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się także, w przypadku gdy

1)

środki zastosowane przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego

okazały się nieadekwatne do zaistniałego naruszenia lub niemożliwe do zastosowania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego bez uzasadnienia odmawiają

zastosowania środków nadzorczych albo w sposób nieuzasadniony zwlekają z ich zastosowaniem.

5.

Jeżeli zastosowanie procedury, o której mowa w ust. 1, skutkowałoby nadmierną zwłoką,

mogącą bezpośrednio zagrażać ważnym interesom użytkowników, KNF może odpowiednio zastosować

środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, z pominięciem tej procedury.

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 5, KNF powiadamia właściwe organy nadzorcze

macierzystego państwa członkowskiego o zastosowanych środkach nadzorczych.

7.

Do decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2-5, przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się.

8.

Od decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2-5 unijna instytucja płatnicza może wnieść

skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji.

1.

W celu wykonania zadań wynikających z ustawy KNF współpracuje z właściwymi organami

nadzorczymi oraz z innymi władzami lub organami, a w szczególności z

1)

Europejskim Bankiem Centralnym;

2)

NBP i bankami centralnymi innych państw członkowskich;

3)

organami publicznymi innych państw członkowskich odpowiedzialnymi za nadzór nad systemami

płatności.

2.

KNF może zawierać z właściwymi organami nadzorczymi porozumienia o współdziałaniu

w zakresie nadzoru.

W celu podejmowania działań określonych w art. 107 w odniesieniu do unijnej instytucji

płatniczej, a także w art. 102-105 w odniesieniu do krajowej instytucji płatniczej

świadczącej usługi płatnicze na terytorium goszczącego państwa członkowskiego za pośrednictwem

agenta lub przez oddział albo z udziałem podmiotu wykonującego czynności operacyjne

na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, KNF współpracuje z właściwymi

organami nadzorczymi odpowiednio macierzystego albo goszczącego państwa członkowskiego.

KNF przekazuje właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego państwa członkowskiego,

na żądanie lub z własnej inicjatywy, informacje niezbędne do celów współpracy, o której

mowa w art. 109, w szczególności w przypadkach stwierdzenia lub podejrzenia naruszenia

prawa przez agenta, oddział lub podmiot wykonujący czynności operacyjne na podstawie

umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1.

1.

KNF może udzielać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem zadań wynikających

z ustawy

1)

właściwym organom nadzorczym, w przypadkach określonych w art. 110;

2)

bankom centralnym innych państw członkowskich lub innym instytucjom państw członkowskich

wykonującym zadania z zakresu polityki monetarnej oraz innym organom publicznym innych

państw członkowskich wykonującym zadania z zakresu nadzoru nad systemami płatności;

3)

organom i instytucjom Unii Europejskiej właściwym w zakresie spraw związanych z nadzorem

nad instytucjami płatniczymi lub innymi dostawcami lub nadzorem nad systemami płatności.

2.

Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, następuje jeżeli

1)

zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji wyłącznie na potrzeby wykonywanych

przez te organy zadań z zakresu nadzoru nad dostawcami, nadzoru nad systemami płatności

lub zadań z zakresu polityki monetarnej;

2)

zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza te organy jest możliwe

wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody KNF;

3)

nie narusza to zasad ochrony informacji wynikających z przepisów odrębnych.

1.

Informacje uzyskane lub wytworzone w związku ze sprawowaniem nadzoru, których udzielenie,

ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów,

których te informacje bezpośrednio lub pośrednio dotyczą, lub utrudnić sprawowanie

nadzoru nad instytucjami płatniczymi, stanowią tajemnicę zawodową chronioną zgodnie

z przepisami art. 16 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym.

2.

Obowiązku ochrony tajemnicy, o której mowa w ust. 1, nie narusza

1)

udzielenie informacji w sytuacjach, o których mowa w art. 111 ust. 1;

2)

złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;

3)

przekazanie informacji osobie, organowi lub innemu podmiotowi na podstawie przepisów

odrębnych.

3.

W przypadku informacji objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych, przekazywanie

przez KNF informacji, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać zasad ochrony określonej

w tych przepisach.

1.

Krajowe instytucje płatnicze są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów

nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości stanowiącej iloczyn całkowitej kwoty transakcji

płatniczych wykonanych przez krajową instytucję płatniczą, w tym także przez jej agentów,

i stawki nieprzekraczającej 0,075%, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Do transakcji płatniczych krajowych instytucji płatniczych świadczących wyłącznie

usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, albo usługę płatniczą, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7, stosuje się stawkę nieprzekraczającą 0,05%.

3.

Do transakcji płatniczych wykonywanych przy użyciu instrumentów płatniczych wydanych

w ramach usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, lub do transakcji

płatniczych wykonywanych w ramach usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1

pkt 5, stosuje się stawkę nieprzekraczającą 0,0025% niezależnie od tego, czy dostawca

prowadzi

rachunek płatniczy dla użytkownika, oraz od rodzaju i liczby czynności podejmowanych

przez dostawcę w celu wykonania transakcji.

4.

Do całkowitej kwoty transakcji płatniczych, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się

transakcji płatniczych krajowej instytucji płatniczej wykonywanych w realizacji czynności

wyłączonych przez art. 6, bez względu czy wyłączenie zależne jest od świadczenia innych

usług.

5.

Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 599, 868 i 1228), zwanej dalej „ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji”.

1.

Opłacie podlega

1)

wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, z wyjątkiem sytuacji,

w której zmiana zezwolenia polega wyłącznie na ograniczeniu rodzaju usług płatniczych,

do których świadczenia jest uprawniona instytucja płatnicza;

2)

dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą

zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

2.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż równowartość w walucie

polskiej kwoty 1500 euro, ustalonej z zastosowaniem kursu średniego ogłaszanego przez

NBP, obowiązującego w dniu wydania albo zmiany zezwolenia lub dokonania wpisu do rejestru.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na pokrycie kosztów nadzoru. Suma

opłat dokonanych w danym roku przez instytucje płatnicze pomniejsza łączną kwotę należnych

od tych instytucji zgodnie z art. 113 wpłat na pokrycie kosztów nadzoru.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w art. 113

ust. 1,

2)

sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 113

ust. 1,

3)

wysokość, a także sposób i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 114

- uwzględniając charakter czynności, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłat

oraz konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru, mając zarazem na względzie,

aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru i opłat nie wpływała w istotny sposób

na zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia.

1.

Postępowanie w sprawie nałożenia kary, o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz

w art. 106 ust. 2, nie może być wszczęte po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez

KNF informacji o okolicznościach mogących stanowić podstawę nałożenia kary albo jeżeli

od popełnienia czynu upłynęło więcej niż 2 lata.

2.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w

art. 106 ust. 2, stanowią dochód budżetu państwa. Należności z tytułu kar podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Do postępowania naprawczego oraz likwidacji krajowej instytucji płatniczej i oddziałów

instytucji płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 142 oraz art. 145-157e

ustawy - Prawo bankowe.

2.

Uprawnienie do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości krajowej instytucji płatniczej

przysługuje także KNF.

1.

Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych jest

działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, może być wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Średnia całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy wykonanych

przez biuro usług płatniczych, w tym przez agentów, za pośrednictwem których świadczy

ono usługi płatnicze, nie może przekraczać kwoty 500 000 euro miesięcznie.

4.

Przy ustalaniu średniej, o której mowa w ust. 3, całkowitą kwotę transakcji płatniczych

za dany miesiąc oblicza się przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP,

obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego ten miesiąc.

5.

Biuro usług płatniczych może prowadzić działalność gospodarczą inną niż świadczenie

usług płatniczych.

Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych może

być wykonywana po uzyskaniu wpisu do rejestru biur usług płatniczych.

1.

Działalność w charakterze biura usług płatniczych może być wykonywana, pod warunkiem

że

1)

biuro posiada rozwiązania organizacyjne pozwalające na

a)

wyliczanie całkowitej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych,

b)

wykonanie obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu

terroryzmu zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy;

2)

osoba zarządzająca biurem nie jest osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo przeciwko

obrotowi gospodarczemu, przestępstwo przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

przestępstwo, o którym mowa w art. 165a Kodeksu karnego, lub przestępstwo skarbowe.

2.

Biuro usług płatniczych jest obowiązane do posiadania programu działalności i planu

finansowego na okres pierwszych 12 miesięcy działalności, uwzględniającego wymóg określony

w art. 118 ust. 3.

3.

Do biur usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepis art. 73.

Biuro usług płatniczych może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agenta oraz

powierzyć innemu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych

ze świadczeniem usług płatniczych; przepisy art. 84-90 stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek o dokonanie wpisu biura usług płatniczych do rejestru zawiera odpowiednio

dane dotyczące

1)

wnioskodawcy

a)

nazwę (firmę),

b

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile wnioskodawca

taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP),

c)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności;

2)

agentów wnioskodawcy

a)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę),

b)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności agenta;

3)

oddziałów wnioskodawcy

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału.

2.

Do wniosku o dokonanie wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 1, dołącza się oświadczenie

następującej treści: „Oświadczam, że: 1) dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne

z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej

w charakterze biura usług płatniczych, określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1572).”.

Biuro usług płatniczych zawiadamia KNF o zamiarze zakończenia działalności gospodarczej

lub działalności w charakterze biura usług płatniczych, wskazując datę zakończenia

działalności.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie dotyczących podejmowania, wykonywania i zakończenia

działalności w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych, w

tym w sprawach odmowy wpisu do rejestru, wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności

i wykreślenia wpisu w rejestrze, stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do ochrony środków pieniężnych otrzymanych

od użytkowników, w tym za pośrednictwem agenta lub innego dostawcy, w celu wykonania

transakcji płatniczych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, biuro usług płatniczych wykonuje przez zawarcie

odpowiednio z bankiem krajowym, instytucją kredytową, oddziałem banku zagranicznego

albo zakładem ubezpieczeń, które nie należą do tej samej grupy co dane biuro usług

płatniczych, umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia.

3.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa ubezpieczenia obejmuje zwrot

przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń wpłat wniesionych przez użytkowników w przypadku

niewykonania lub nienależytego wykonania transakcji płatniczej wynikającej z umowy

o świadczenie usług płatniczych przez biuro usług płatniczych, do wysokości dokonanej

wpłaty.

4.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla

KNF do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta środków pieniężnych z gwarancji.

5.

Umowa gwarancji albo ubezpieczenia, o której mowa w ust. 2, nie może być zawarta na

okres krótszy niż 12 miesięcy.

6.

Biuro usług płatniczych jest obowiązane złożyć w KNF dokument potwierdzający zawarcie

pierwszej umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo pierwszej umowy ubezpieczenia,

w terminie 7 dni od dnia zawarcia takiej umowy, a następnie składać do KNF dokumenty

potwierdzające każdorazowe zawarcie kolejnej umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej

albo umowy ubezpieczenia przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej, w

terminie 7 dni od dnia jej zawarcia.

7.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, KNF może nałożyć na biuro

usług płatniczych karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień

opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 i

art. 116 stosuje się odpowiednio.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

minimalną sumę gwarancji, o których mowa w ust. 2, oraz termin powstania obowiązku

zawarcia umowy gwarancji, uwzględniając wysokość kwot transakcji płatniczych.

8a.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory formularzy umowy gwarancji bankowej oraz umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o

których mowa w ust. 2, kierując się potrzebą uwzględnienia niezbędnych elementów umowy.

9.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 2, termin powstania obowiązku

ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, uwzględniając wysokość kwot transakcji

płatniczych.

10.

KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków

z tytułu umowy gwarancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach

określonych w treści tych umów.

1.

Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do zgłoszenia KNF

1)

każdego przekroczenia poziomu 500 000 euro

a)

całkowitej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonanych przez agentów, za pośrednictwem

których biuro usług płatniczych świadczy usługi płatnicze, w danym miesiącu,

b)

średniej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonywanych przez agentów,

za pośrednictwem których biuro usług płatniczych świadczy usługi płatnicze, za każdy

okres ostatnich 3 miesięcy i ostatnich 12 miesięcy;

2)

o wszczęciu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 120

ust. 1 pkt 2, lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe przeciwko osobie

zarządzającej.

2.

Do obliczania kwoty transakcji płatniczych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje

się odpowiednio przepis art. 118 ust. 4.

3.

Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, powinny zostać dokonane w terminie 14 dni od

dnia

1)

zakończenia okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

powzięcia wiadomości przez biuro o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1

pkt 2.

4.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, KNF może nałożyć na biuro

usług płatniczych karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień

opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 i

art. 116 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku przekroczenia średniej całkowitej kwoty transakcji płatniczych, o której

mowa w art. 118 ust. 3, biuro usług płatniczych, niezależnie od obowiązku dokonania

zgłoszenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. b, jest obowiązane do dostosowania

rozmiarów prowadzonej działalności w zakresie usług płatniczych do wymogu, o którym

mowa w art. 118 ust. 3, w terminie 3 miesięcy od końca okresu, w którym nastąpiło

przekroczenie.

2.

Jeżeli wraz z dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. b,

biuro usług płatniczych złoży wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60

ust. 1, przepisu ust. 1 nie stosuje się do czasu rozpoznania wniosku. W przypadku

odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, lub umorzenia postępowania,

termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

1.

Biuro usług płatniczych jest obowiązane do przekazywania KNF informacji o łącznej

wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych, w tym także przez jego agentów

1)

w danym kwartale - w terminie do końca pierwszego miesiąca następnego kwartału;

2)

w danym roku - w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku;

3)

w danym miesiącu w okresie, o którym mowa w art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 zdanie drugie

- w terminie do piętnastego dnia następnego miesiąca.

2.

KNF informuje Komisję Europejską o liczbie biur usług płatniczych oraz całkowitej

kwocie transakcji płatniczych wykonanych w danym roku przez biura usług płatniczych,

w tym także przez ich agentów.

1.

Działalność w zakresie usług płatniczych prowadzona przez biura usług płatniczych

podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej

ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym.

2.

Celem nadzoru nad biurami usług płatniczych jest zapewnienie zgodności działalności

biur usług płatniczych z przepisami ustawy oraz ochrona interesów użytkowników usług

płatniczych.

3.

Do nadzoru nad biurami usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 100,

art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, art. 103, art. 106 ust. 1 oraz art. 112.

4.

W ramach nadzoru KNF może wydawać biurom usług płatniczych zalecenia w zakresie

1)

zapewnienia zgodności działalności biura z przepisami ustawy;

2)

podjęcia środków koniecznych do zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników.

5.

W razie stwierdzenia, że biuro usług płatniczych nie wykonuje albo nieprawidłowo wykonuje

obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania

danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie wykonało w wyznaczonym terminie

zaleceń, o których mowa w ust. 4, lub nakazu, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt

5, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103,

a także gdy działalność biura usług płatniczych jest wykonywana z naruszeniem prawa

albo stwarza zagrożenie dla interesów użytkowników, KNF może zastosować środki określone

w art. 105 ust. 1 pkt 1-3.

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5, KNF może także

1)

nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości

karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby,

wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed

nałożeniem kary;

2)

nałożyć na biuro usług płatniczych karę pieniężną w wysokości do 500 000 zł.

7.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 6, KNF może nałożyć także w przypadku niewykonania

zalecenia lub nakazu, o których mowa w art. 106 ust. 1.

8.

Do nakładania kar, o których mowa w ust. 6, stosuje się odpowiednio przepisy art.

105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116.

1.

Biura usług płatniczych są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru

w kwocie stanowiącej iloczyn całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych przez

biuro, w tym także przez jego agentów, i stawki nieprzekraczającej 0,025%.

2.

Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów

ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1,

2)

sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1

- uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru, mając zarazem

na względzie, aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nie wpływała w istotny

sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia.

1.

Kasa oszczędnościowo-kredytowa w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności

w zakresie świadczenia usług płatniczych zawiadamia KNF o rozpoczęciu tej działalności,

wskazując

1)

nazwę (firmę) i siedzibę i adres;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców;

3)

wykaz świadczonych usług płatniczych;

4)

nazwy i adresy posiadanych oddziałów.

2.

Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa zawiadamia KNF o zakończeniu działalności

przez kasę oszczędnościowo-kredytową w terminie 14 dni od dnia uzyskania takiej informacji

ze wskazaniem daty zakończenia działalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową.

Do kas oszczędnościowo-kredytowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 81 i art.

82.

1.

Wydawanie pieniądza elektronicznego oraz świadczenie usług płatniczych w charakterze

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wymaga uzyskania zezwolenia KNF.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane osobie prawnej z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na jej wniosek.

3.

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis

art. 61 ust. 1 i przepisy wydane na podstawie art. 61 ust. 3, z tym że w programie

działalności i planie finansowym podaje się również informację o planowanej średniej

wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu.

4.

Do wnioskodawcy i krajowej instytucji pieniądza elektronicznego przepis art. 61 ust.

2 stosuje się odpowiednio.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, może być wydane podmiotom posiadającym

kapitał założycielski w wysokości co najmniej równowartości w walucie polskiej kwoty

350 000 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego

w dniu wydania zezwolenia.

2.

Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 2-4 i ust. 3 oraz art. 64a stosuje się odpowiednio, z

tym że system zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art. 64

ust. 1 pkt 3, zawiera ponadto opis zasad postępowania ze środkami pieniężnymi otrzymywanymi

w zamian za wydany pieniądz elektroniczny zgodnie z art. 132n i opis procedur rozpatrywania

skarg posiadaczy pieniądza elektronicznego.

3.

Do odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, zmiany zakresu usług

płatniczych określonych w zezwoleniu, wygaśnięcia zezwolenia w związku z nieprowadzeniem

albo nierozpoczęciem działalności objętej tym zezwoleniem oraz do cofnięcia zezwolenia,

a także do postępowania w sprawie wydania, zmiany, wygaśnięcia i cofnięcia zezwolenia

stosuje się odpowiednio przepisy art. 61a-63, art. 65-67 i art. 69-71.

4.

Warunkiem udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, jest dodatkowo

posiadanie przez podmiot rozwiązań organizacyjnych mających służyć ochronie środków

pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny zgodnie z art. 132n.

5.

KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, również jeżeli instytucja

pieniądza elektronicznego, która nie stosuje zasad ochrony środków pieniężnych otrzymanych

w zamian za wydany pieniądz elektroniczny, określonych w art. 132n ust. 1, nie zawarła

w terminie umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia,

o której mowa w art. 78 ust. 2, zgodnie z art. 132n ust. 2.

1.

Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio nabyć albo objąć akcje lub udziały

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego w liczbie zapewniającej osiągnięcie

lub przekroczenie odpowiednio 10%, 20%, 30% lub 50% ogólnej liczby głosów w organie

stanowiącym lub udziału w kapitale zakładowym, lub jeżeli na skutek nabycia albo objęcia

akcji lub udziałów instytucja taka stałaby się jednostką zależną lub współzależną

względem tego podmiotu, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić KNF o takim zamiarze.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7-9, art. 25a ust.

1 i 2, art. 25c-25e i art. 25g ustawy - Prawo bankowe stosuje się odpowiednio, z tym że przepisy dotyczące podmiotu dominującego, zależnego

lub współzależnego, o których mowa w tych przepisach, stosuje się do jednostki dominującej,

zależnej lub współzależnej.

3.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, jest

1)

unijną instytucją pieniądza elektronicznego, unijną instytucją płatniczą, zakładem

ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną lub spółką

zarządzającą, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium

państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska lub

2)

jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku wobec unijnej

instytucji pieniądza elektronicznego, unijnej instytucji płatniczej, zakładu ubezpieczeń,

zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej lub spółki zarządzającej,

które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego

innego niż Rzeczpospolita Polska

- przedstawia w zawiadomieniu odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w

szczególności nazwę i siedzibę podmiotów, o których mowa w pkt 2, w stosunku do których

jest jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku.

4.

Jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione w ust. 3 pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera

stosowne oświadczenie w tym zakresie.

5.

Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet akcji lub udziałów

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, lub zbyć pakiet akcji lub udziałów,

w wyniku czego nastąpiłby spadek poniżej 10%, 20%, 30% lub 50% jego udziału w ogólnej

liczbie głosów w organie stanowiącym lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiązany

zawiadomić o tym zamiarze KNF. W przypadku gdy statut krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji lub udziałów co

do prawa głosu, zawiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym

w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń; przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7 ustawy

- Prawo bankowe stosuje się odpowiednio.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 132c ust. 1, przedstawia wraz

z zawiadomieniem informacje

1)

pozwalające na identyfikację podmiotu składającego zawiadomienie oraz ustalenie tożsamości

osób zarządzających jego działalnością oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji

osób zarządzających krajowej instytucji pieniądza elektronicznego - o ile podmiot

składający zawiadomienie planuje zmiany w tym zakresie;

2)

określone w art. 61 ust. 1 pkt 9 lit. b i c dotyczące podmiotu składającego zawiadomienie

oraz osób, o których mowa w pkt 1;

3)

pozwalające na identyfikację krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, o której

mowa w art. 132c ust. 1;

4)

dotyczące działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego

zawiadomienie i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności,

zakresu i miejsca jej prowadzenia oraz dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia

posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osoby,

o których mowa w pkt 1;

5)

dotyczące grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności

jej struktury, należących do niej podmiotów oraz prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych,

finansowych i osobowych z innymi podmiotami;

6)

dotyczące sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie;

7)

dotyczące działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub udziałów w liczbie

zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych w art. 132c ust.

1, albo uzyskanie pozycji jednostki dominującej wobec krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego, a w szczególności docelowego udziału w ogólnej liczbie głosów w organie

stanowiącym krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, związanych z tym udziałem

uprawnień, sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji lub udziałów,

zawartych w związku z tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu z innymi

podmiotami;

8)

dotyczące zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej

działalności krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, w szczególności w zakresie

planów marketingowych, operacyjnych, finansowych oraz dotyczących organizacji i zarządzania;

9)

dotyczące ewentualnych zobowiązań podmiotu składającego zawiadomienie w zakresie ostrożnego

i stabilnego zarządzania krajową instytucją pieniądza elektronicznego.

2.

Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje,

o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 9 lit. b i c, nie są wymagane w odniesieniu do

podmiotu składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego działalnością, jeżeli

podmiot składający zawiadomienie jest bankiem krajowym, instytucją kredytową, instytucją

płatniczą, instytucją pieniądza elektronicznego, zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji,

domem maklerskim, firmą inwestycyjną lub spółką zarządzającą, które uzyskały zezwolenie

na wykonywanie działalności w państwie członkowskim, o ile okoliczność ta zostanie

wykazana w zawiadomieniu.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji

określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie proporcjonalności wymaganych

informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie

na zarządzanie krajową instytucją pieniądza elektronicznego.

1.

KNF zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia lub objęcia akcji lub udziałów

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, wskazanego w zawiadomieniu, o którym

mowa w art. 132c ust. 1, jeżeli

1)

podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu

lub dokumentów i informacji załączanych do zawiadomienia,

2)

podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub

dokumentów żądanych przez KNF,

3)

jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją

pieniądza elektronicznego, z uwagi na możliwy niekorzystny wpływ podmiotu składającego

zawiadomienie na tę instytucję lub z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu składającego

zawiadomienie

- przy czym przepisy art. 25h ust. 2 i 4-6 oraz art. 25i-25k ustawy - Prawo bankowe stosuje się odpowiednio.

2.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF uwzględnia również podjęte zobowiązania

podmiotu składającego zawiadomienie, o których mowa w art. 132d ust. 1 pkt 9.

3.

W przypadku nabycia lub objęcia akcji lub udziałów

1)

z naruszeniem art. 132c ust. 1 albo

2)

pomimo zgłoszenia przez KNF sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, albo

3)

przed upływem terminu uprawniającego KNF do zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w

ust. 1, albo

4)

po wyznaczonym przez KNF terminie, o którym mowa w art. 25h ust. 5 ustawy - Prawo bankowe, na nabycie akcji lub udziałów w zakresie określonym w art. 132c ust. 1

- nie może być wykonywane prawo głosu z tych akcji lub udziałów.

4.

Jeżeli skutkiem nabycia lub objęcia akcji w przypadkach, o których mowa w ust. 3,

jest wykonywanie uprawnień jednostki dominującej krajowej instytucji pieniądza elektronicznego,

osoby zarządzające krajową instytucją pieniądza elektronicznego powołane przez jednostkę

dominującą lub będące członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze

funkcje w jednostce dominującej nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego; w przypadku gdy nie można ustalić,

które osoby zarządzające zostały powołane przez jednostkę dominującą, powołanie organu

odpowiedzialnego za zarządzanie krajową instytucją pieniądza elektronicznego jest

bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten podmiot uprawnień jednostki dominującej krajowej

instytucji pieniądza elektronicznego.

5.

Uchwały organu stanowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego podjęte

z naruszeniem ust. 3 są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz większości

głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach, o których mowa

w ust. 3, prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały organu stanowiącego

krajowej instytucji pieniądza elektronicznego przysługuje również KNF. Przepisy art. 425 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 lub 4, KNF może, w drodze decyzji, nakazać zbycie

akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego w wyznaczonym terminie.

7.

Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 6, KNF

może nałożyć na akcjonariusza lub udziałowca krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł lub cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art.

132a ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje

się odpowiednio.

8.

W przypadku gdy wymagają tego interesy użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego,

a wnioskodawca wykaże, że nie zachodzi przesłanka, o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF

może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, wydanej na wniosek

akcjonariusza, udziałowca lub jednostki dominującej krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego, uchylić zakazy, o których mowa w ust. 3 lub 4. Do wniosku wnioskodawca

dołącza informacje, o których mowa w art. 132d ust. 1.

1.

Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją

pieniądza elektronicznego, z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, który uzyskał

bezpośrednio lub pośrednio prawo wykonywania głosu w jej organie stanowiącym na poziomach

określonych w art. 132c ust. 1 albo, wskutek nabycia lub objęcia akcji lub udziałów,

stał się bezpośrednio lub pośrednio jednostką dominującą krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu na tę instytucję, a w

szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje podjętych zobowiązań,

o których mowa w art. 132d ust. 1 pkt 9, KNF może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania

prawa głosu z akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego posiadanych

przez ten podmiot lub wykonywania uprawnień jednostki dominującej przysługujących

temu podmiotowi. Przy dokonywaniu oceny przesłanki wydania tego zakazu przepis art.

132e ust. 2 i art. 25h ust. 2 ustawy - Prawo bankowe stosuje się odpowiednio.

2.

Uchwała organu stanowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego jest nieważna,

jeżeli przy jej podejmowaniu wykonano prawo głosu z akcji lub udziałów, w stosunku

do których KNF wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że uchwała spełnia wymogi

kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo

wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również KNF. Przepisy

art. 425 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli KNF wydał na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie zakazu wykonywania uprawnień

jednostki dominującej krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, przepis art.

132e ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF może, w drodze decyzji, nakazać

zbycie akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego w wyznaczonym

terminie.

5.

Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, KNF

może nałożyć na akcjonariusza lub udziałowca krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł lub cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art.

132a ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje

się odpowiednio.

6.

Na wniosek akcjonariusza, udziałowca lub jednostki dominującej krajowej instytucji

pieniądza elektronicznego KNF uchyla decyzję wydaną na podstawie ust. 1, jeżeli ustały

okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy dwa lub więcej podmiotów

działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu z akcji lub

udziałów na poziomach określonych w art. 132c ust. 1 lub wykonywanie uprawnień jednostki

dominującej.

1.

Jeżeli działalność hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego w zakresie niepolegającym

na wydawaniu pieniądza elektronicznego lub świadczeniu usług płatniczych narusza lub

może naruszać stabilność finansową tej instytucji lub mogłaby ograniczać możliwość

sprawowania nadzoru, KNF może, w drodze decyzji, nakazać hybrydowej instytucji pieniądza

elektronicznego prawne i organizacyjne wyodrębnienie działalności w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego lub świadczenia usług płatniczych przez utworzenie nowego

podmiotu, który będzie prowadził tę działalność.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF

1)

określa termin utworzenia nowego podmiotu, który będzie prowadził działalność w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego i świadczenia usług płatniczych, nie krótszy niż

3 miesiące;

2)

może określić warunki dotyczące sposobu wyodrębnienia działalności w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego i świadczenia usług płatniczych.

3.

Do podmiotu utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, i hybrydowej

instytucji pieniądza elektronicznego przepisy art. 68 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

4.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, wydane hybrydowej instytucji pieniądza

elektronicznego przechodzi na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa

w ust. 1, po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez KNF zawiadomienia o wpisie

podmiotu utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, do rejestru przedsiębiorców

albo uzupełnienia tego zawiadomienia, chyba że w tym terminie KNF zgłosi sprzeciw

co do przejścia tego zezwolenia.

5.

KNF, w drodze decyzji

1)

zgłasza sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jeżeli zachodzą przesłanki, które uzasadniałyby

odmowę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, podmiotowi utworzonemu

w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, określone w art. 65;

2)

może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jeżeli nie zostały spełnione warunki

określone w ust. 2 pkt 2.

6.

Z dniem przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, podmiot utworzony

w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki hybrydowej

instytucji pieniądza elektronicznego w zakresie działalności objętej tym zezwoleniem.

7.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, wydane hybrydowej instytucji pieniądza

elektronicznego wygasa

1)

w przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1 - z upływem terminu, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja w sprawie sprzeciwu, o którym mowa

w ust. 4, stała się ostateczna.

8.

Przepisy art. 68 ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio.

W przypadku połączenia lub podziału instytucji pieniądza elektronicznego albo nabycia

jej przedsiębiorstwa, zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, nie przechodzi

na podmiot przejmujący lub nowo utworzony powstały w wyniku połączenia lub podziału

ani na nabywcę.

Informacje o instytucji pieniądza elektronicznego oraz o wykonywanej przez nią działalności

w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego lub świadczonych przez nią usługach

płatniczych, w tym informacje reklamowe, publikowane przez instytucję pieniądza elektronicznego,

na zlecenie instytucji pieniądza elektronicznego lub na rzecz instytucji pieniądza

elektronicznego, powinny być przedstawiane w sposób rzetelny i zrozumiały.

1.

Instytucja pieniądza elektronicznego oprócz działalności w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego i świadczenia usług płatniczych może

1)

świadczyć usługi dodatkowe ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza elektronicznego

i świadczeniem usług płatniczych, takie jak

a)

usługi wymiany walut,

b)

usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania

transakcji płatniczej,

c)

usługi przechowywania i przetwarzania danych;

2)

prowadzić systemy płatności;

3)

prowadzić inną działalność gospodarczą.

2.

Świadczenie przez instytucję pieniądza elektronicznego usługi przeliczenia waluty

w ramach wydania pieniądza elektronicznego lub wykonania transakcji płatniczej nie

stanowi działalności kantorowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe.

3.

W związku z wykonywaniem usług płatniczych instytucja pieniądza elektronicznego może

udzielać kredytu płatniczego, o którym mowa w art. 74 ust. 3, wyłącznie w celu świadczenia

usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3-5 i 7, oraz pod warunkiem

że kredyt ten nie jest udzielany

1)

na okres dłuższy niż 12 miesięcy;

2)

ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania transakcji

płatniczej.

Jeżeli instytucja pieniądza elektronicznego świadczy usługi płatnicze, których przedmiotem

jest wydany przez tę instytucję pieniądz elektroniczny, usługi te, dla celów obliczania

funduszy własnych i określenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru, uznaje się za działalność

w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana przechowywać dokumenty

związane z działalnością w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego lub ze świadczeniem

usług płatniczych przez okres co najmniej 5 lat od dnia ich wytworzenia lub otrzymania.

1.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana posiadać w każdym czasie

fundusze własne dostosowane do rozmiaru działalności prowadzonej w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego i usług płatniczych oraz do rodzaju usług płatniczych, jakie

może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia; przepisy art. 76 ust. 2 i 3 oraz

art. 77 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2.

Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego nie może

być niższa odpowiednio od wyższej z wartości

1)

minimalnej wysokości kapitału założycielskiego;

2)

minimalnej wysokości funduszy własnych stanowiących sumę

a)

kwoty funduszy własnych przeznaczonych na działalność w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego,

b)

kwoty funduszy własnych przeznaczonych na działalność w zakresie usług płatniczych

niezwiązanych z wydawaniem pieniądza elektronicznego obliczonej zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie ust. 7.

3.

W przypadku gdy krajowa instytucja pieniądza elektronicznego udziela kredytu płatniczego,

o którym mowa w art. 74 ust. 3, wymóg określony w ust. 2 zwiększa się o 5% całkowitej

wartości kredytów udzielonych w ciągu ostatniego roku obrotowego.

4.

Kwota funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, o której mowa

w ust. 2 pkt 2 lit. a, nie może być niższa od 2% średniej wartości pieniądza elektronicznego

pozostającego w obiegu.

5.

W przypadku gdy krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi działalność

w zakresie usług płatniczych niezwiązanych z wydawaniem pieniądza elektronicznego

albo działalność, o której mowa w art. 132j ust. 1 i 3, a wartość pieniądza elektronicznego

pozostającego w obiegu nie jest znana z wyprzedzeniem, KNF wyraża zgodę na obliczenie

kwoty funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, o której mowa

w ust. 2 pkt 2 lit. a, na podstawie reprezentatywnej części zobowiązań finansowych,

jeżeli uzna, że taką reprezentatywną część zobowiązań finansowych można oszacować

na podstawie dotychczasowych danych.

6.

W przypadku krajowych instytucji pieniądza elektronicznego rozpoczynających działalność

w okresie pierwszych 6 miesięcy jej prowadzenia kwotę funduszy własnych, o której

mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, oblicza się na podstawie średniej wartości pieniądza elektronicznego

pozostającego w obiegu określonej w programie działalności i planie finansowym, zgodnie

z art. 132a ust. 3, oraz wynikającej z wydania pieniądza elektronicznego.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi,

w drodze rozporządzenia, metodę obliczania kwoty, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit.

b, uwzględniając, aby nie przekraczała ona 4% z jednej dwunastej całkowitej wartości

transakcji płatniczych wykonanych w ciągu ostatniego roku przez krajową instytucję

pieniądza elektronicznego, oraz biorąc pod uwagę rodzaj usług płatniczych, jakie może

ona świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

8.

KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny procesów

zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego

1)

zażądać od krajowej instytucji pieniądza elektronicznego zwiększenia wysokości funduszy

własnych, jednak do wysokości nie wyższej niż 120% kwoty, która stanowiłaby sumę kwot

obliczonych zgodnie z ust. 4-6 i zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7;

2)

zezwolić krajowej instytucji pieniądza elektronicznego na zmniejszenie wysokości funduszy

własnych, jednak do wysokości nie niższej niż 80% kwoty, która stanowiłaby sumę kwot

obliczonych zgodnie z ust. 4-6 i zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7.

1.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana do ochrony środków pieniężnych

otrzymanych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny z zastosowaniem następujących

zasad

1)

środki pieniężne otrzymane w zamian za wydany pieniądz elektroniczny nie są w żadnym

momencie podczas przechowywania łączone ze środkami pieniężnymi posiadanymi przez

krajową instytucję pieniądza elektronicznego z innego tytułu;

2)

środki pieniężne otrzymane w zamian za wydany pieniądz elektroniczny są

a)

składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku krajowym, instytucji

kredytowej lub oddziale banku zagranicznego lub

b)

inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym

do tego celu rachunku.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli środki są objęte ochroną w sposób określony

w art. 78 ust. 2; przepisy art. 78 ust. 3-8 stosuje się odpowiednio, z tym że umowa,

o której mowa w art. 78 ust. 2, obejmuje zwrot wpłat wniesionych przez stronę umowy

o wydanie pieniądza elektronicznego na poczet wydania pieniądza elektronicznego w

przypadku jego niewydania w wysokości odpowiadającej wartości wniesionej wpłaty, do

wysokości niewydanego pieniądza elektronicznego.

3.

Środki pieniężne otrzymane w zamian za wydanie pieniądza elektronicznego podlegają

ochronie nie później niż od 5 dnia roboczego od dnia postawienia środków do dyspozycji

instytucji pieniądza elektronicznego.

4.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego niezwłocznie informuje KNF o wszelkich

istotnych zmianach w sposobie ochrony środków pieniężnych otrzymanych w zamian za

wydany pieniądz elektroniczny.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi,

w drodze rozporządzenia, kategorie aktywów, o których mowa w art. 132n ust. 1 pkt

2 lit. b, oraz maksymalną część środków pieniężnych, jaka może być inwestowana w poszczególne

kategorie aktywów, mając na względzie należyte zabezpieczenie środków pieniężnych

posiadaczy pieniądza elektronicznego, w tym ograniczenie ryzyka inwestycyjnego związanego

z tymi aktywami.

1.

W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego środki pieniężne znajdujące się na rachunkach płatniczych użytkowników

oraz rachunkach, o których mowa w art. 132n ust. 1, są wolne od zajęcia na podstawie

sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

2.

W razie ogłoszenia upadłości krajowej instytucji pieniądza elektronicznego środki

pieniężne znajdujące się na rachunkach płatniczych użytkowników i rachunkach, o których

mowa w art. 132n ust. 1, podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

3.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje roszczeń o zwrot wpłat wniesionych

przez stronę umowy o wydanie pieniądza elektronicznego na poczet wydania pieniądza

elektronicznego.

Jeżeli krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi działalność w zakresie

usług płatniczych, jest obowiązana do ochrony środków pieniężnych otrzymanych od użytkowników

bezpośrednio lub za pośrednictwem innego dostawcy na poczet wykonania transakcji płatniczych

na zasadach określonych dla krajowych instytucji płatniczych. Przepisy art. 78 i art.

80 oraz przepisy wydane na podstawie art. 79 stosuje się odpowiednio.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego przekazuje KNF roczne sprawozdania finansowe

i roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe na zasadach określonych w art. 81,

a także kwartalne i dodatkowe roczne sprawozdania finansowe i statystyczne obejmujące

dane określone w art. 83 ust. 1 pkt 1-4 oraz informacje o rodzaju i zakresie działalności,

o której mowa w art. 132j ust. 1. Przepisy art. 82 i art. 83 ust. 2 oraz przepisy

wydane na podstawie art. 83 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem

agentów.

2.

Przepisy art. 84 ust. 2, art. 85 i art. 90 stosuje się odpowiednio.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może dokonywać wykupu pieniądza elektronicznego

za pośrednictwem agentów lub innych przedsiębiorców.

Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego zapewniają, aby oddziały, przez które

prowadzą działalność, a także agenci oraz inni przedsiębiorcy, za pośrednictwem których

świadczą usługi płatnicze, dokonują wykupu lub prowadzą dystrybucję pieniądza elektronicznego,

informowali w sposób rzetelny posiadaczy pieniądza elektronicznego i użytkowników

o tym fakcie.

1.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może, na podstawie umowy zawartej w formie

pisemnej z innym przedsiębiorcą, powierzyć temu przedsiębiorcy wykonywanie określonych

czynności operacyjnych związanych z prowadzoną działalnością objętą zezwoleniem, o

którym mowa w art. 132a ust. 1. Przepisy art. 86 ust. 2-6 i art. 87 ust. 1 stosuje

się odpowiednio.

2.

KNF, w drodze decyzji, nakazuje krajowej instytucji pieniądza elektronicznego doprowadzenie

w wyznaczonym terminie do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli

1)

wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu instytucją pieniądza elektronicznego;

2)

przedsiębiorca będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne do wykonywania

tej umowy.

3.

Od decyzji KNF, o której mowa w ust. 2, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego

może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia

decyzji; przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji.

4.

KNF może zastosować środki określone w art. 132za ust. 1 i 2, w przypadku gdy w wyznaczonym

terminie krajowa instytucja pieniądza elektronicznego nie doprowadzi do zmiany lub

rozwiązania umowy, o której mowa w ust. 1.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego w zakresie świadczenia usług płatniczych

i działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego ponosi odpowiedzialność

wobec użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego za działania jej agentów

i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których świadczy usługi płatnicze lub dokonuje

wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmiotów wykonujących czynności operacyjne

na podstawie umowy, o której mowa w art. 132v ust. 1, jak za swoje własne działania.

Przepisy art. 88 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może, na terytorium innego państwa członkowskiego,

prowadzić działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez oddział

lub w ramach działalności transgranicznej oraz wykonywać usługi płatnicze, wynikające

z zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, za pośrednictwem agenta, przez oddział,

lub w ramach działalności transgranicznej.

2.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zawiadamia KNF o zamiarze prowadzenia

działalności transgranicznej albo, w formie pisemnej, o zamiarze wydawania pieniądza

elektronicznego na terytorium innego państwa członkowskiego przez oddział lub świadczenia

usług płatniczych na terytorium innego państwa członkowskiego przez oddział lub za

pośrednictwem agenta, składając jednocześnie wniosek o dokonanie wpisu oddziału lub

agenta do rejestru. Przepisy art. 92 ust. 2-5 oraz art. 93-95 stosuje się odpowiednio.

3.

Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zawiadamia KNF o zamiarze dokonywania

wykupu pieniądza elektronicznego lub wykonywania czynności operacyjnej polegającej

na jego dystrybucji na terytorium innego państwa członkowskiego za pośrednictwem agenta

lub innego przedsiębiorcy. Przepisy art. 92 ust. 3-5 i art. 94 stosuje się odpowiednio.

4.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

nazwę państwa członkowskiego, na terytorium którego krajowa instytucja pieniądza elektronicznego

zamierza dokonywać wykupu pieniądza elektronicznego lub wykonywać czynność operacyjną

polegającą na jego dystrybucji za pośrednictwem agenta lub innego przedsiębiorcy;

2)

nazwę (firmę) i siedzibę oraz adres krajowej instytucji pieniądza elektronicznego;

3)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta lub innego przedsiębiorcy oraz siedzibę

i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności;

4)

opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy

i finansowaniu terroryzmu;

5)

imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za zarządzanie działalnością agenta lub innego

przedsiębiorcy;

6)

wskazanie czynności, które krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zamierza wykonywać

na terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, za pośrednictwem agenta

lub innego przedsiębiorcy.

Unijna instytucja pieniądza elektronicznego może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez oddział

lub w ramach działalności transgranicznej, lub świadczyć usługi płatnicze przez oddział,

w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta, w zakresie wynikającym

z zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzorcze. Przepisy art. 97 i art. 98

stosuje się odpowiednio.

1.

Działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i świadczenia usług płatniczych

prowadzona przez krajowe instytucje pieniądza elektronicznego, w tym przez ich agentów

i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego

świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty

wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art.

132v ust. 1, podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF, w zakresie i na zasadach określonych

w niniejszej ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym, zwanemu dalej „nadzorem nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego”.

2.

Celem nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego jest

1)

zapewnienie bezpieczeństwa finansowego krajowych instytucji pieniądza elektronicznego;

2)

zapewnienie zgodności działalności krajowych instytucji pieniądza elektronicznego,

w tym prowadzonej przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których

krajowa instytucja pieniądza elektronicznego świadczy usługi płatnicze lub dokonuje

wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne

na podstawie umowy, o której mowa w art. 132v ust. 1, z przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r.

ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń

zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 oraz zezwoleniem, o którym mowa w art. 132a ust. 1;

3)

ochrona interesów użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego.

3.

Do nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 100, art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, art. 103 i art. 104.

4.

KNF w ramach sprawowanego nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego

może

1)

wydawać krajowej instytucji pieniądza elektronicznego zalecenia w zakresie

a)

zapewnienia zgodności działalności krajowej instytucji pieniądza elektronicznego z

przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r.

ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń

zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009,

b)

zwiększenia funduszy własnych, jeżeli ich wysokość jest niższa niż wynikałoby to z

przepisów ustawy lub decyzji, o której mowa w art. 132m ust. 8,

c)

podjęcia środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm, o których mowa

w art. 132b ust. 1 i art. 132m,

d)

opracowania i stosowania procedur, które zapewnią utrzymywanie oraz bieżące monitorowanie

poziomu funduszy własnych,

e)

podjęcia środków koniecznych dla zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników i

posiadaczy pieniądza elektronicznego;

2)

nakazać krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wstrzymanie wypłat z zysku lub

wstrzymanie tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do czasu osiągnięcia norm,

o których mowa w art. 132b ust. 1 i art. 132m.

5.

KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania

krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego, mając na uwadze ochronę interesów

posiadaczy pieniądza elektronicznego i użytkowników.

1.

Oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego oprócz działalności w zakresie

wydawania pieniądza elektronicznego może również świadczyć ściśle powiązane z wydawaniem

pieniądza elektronicznego usługi dodatkowe.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 132zh ust. 1, może być wydane, jeżeli środki przeznaczone

na funkcjonowanie oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego, wyodrębnione

z kapitału założycielskiego zagranicznej instytu

cji pieniądza elektronicznego, wynoszą co najmniej równowartość w walucie polskiej

kwoty 350 000 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłoszonego przez NBP

obowiązującego w dniu wydania zezwolenia.

3.

Oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego nie może, na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 132zh ust. 1, prowadzić działalności w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego na terytorium innego państwa członkowskiego, w tym w ramach działalności

transgranicznej.

1.

Oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego są obowiązane do wnoszenia

wpłat na pokrycie kosztów nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości stanowiącej iloczyn

ustalanej na dzień 1 stycznia danego roku średniej arytmetycznej sum zobowiązań finansowych

z tytułu wydanego pieniądza elektronicznego obliczonych na koniec każdego dnia kalendarzowego

w okresie poprzednich dwunastu miesięcy kalendarzowych oraz stawki nieprzekraczającej

0,075%. Przepisy art. 132ze ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Opłacie podlega

1)

wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1;

2)

dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą

zezwolenia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, są przeznaczane na pokrycie kosztów nadzoru. Suma

opłat dokonanych w danym roku przez oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego

pomniejsza łączną kwotę wpłat na pokrycie kosztów nadzoru należnych od tych instytucji

zgodnie z ust. 1; przepisy art. 114 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Do wpłat, o których mowa w ust. 1, i opłat, o których mowa w ust. 2, przepisy wydane

na podstawie art. 132zg stosuje się odpowiednio.

KNF zawiadamia Komisję Europejską o wszystkich zezwoleniach udzielonych oddziałom

zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego.

1.

W razie stwierdzenia, że krajowa instytucja pieniądza elektronicznego nie wykonuje

albo nieprawidłowo wykonuje obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art.

102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2,

nie wykonała w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w art. 132z ust. 4 pkt

1, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103,

lub nie wykonuje nakazów określonych w art. 132z ust. 4 pkt 2 lub w art. 102 ust.

1 pkt 5, a także gdy działalność krajowej instytucji pieniądza elektronicznego jest

wykonywana z naruszeniem prawa lub stwarza zagrożenie interesów posiadaczy pieniądza

elektronicznego lub użytkowników, KNF może zastosować środki, o których mowa w art.

105 ust. 1 pkt 1-3. Przepisy art. 105 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, KNF może także

1)

nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości

karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby,

wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed

nałożeniem kary;

2)

nałożyć na krajową instytucję pieniądza elektronicznego karę pieniężną w wysokości

do 1 000 000 zł;

3)

cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1; przepisy art. 105 ust. 4 i 7

stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli rozpowszechniane informacje, o których mowa w art. 132i, wprowadzają lub mogą

wprowadzać w błąd, KNF może

1)

wydać instytucji pieniądza elektronicznego zalecenie, o którym mowa w art. 132z ust.

4 pkt 1 lit. a, dotyczące zaprzestania ich rozpowszechniania, przy czym nie stosuje

się przepisów ust. 2 pkt 3 i przepisów art. 105 ust. 1 pkt 1-3;

2)

nakazać, w drodze decyzji, ogłoszenie sprostowania we wskazanej formie oraz w wyznaczonym

terminie; nakazując ogłoszenie sprostowania KNF może określić jego treść.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, KNF może nałożyć także w przypadku

niewykonania nakazu, o którym mowa w ust. 3 pkt 2.

5.

Do nakładania kar, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, przepisy art. 105 ust. 2, 4

i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio.

6.

KNF może także zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą w przypadku

1)

przedstawienia tej osobie zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie

o przestępstwo skarbowe;

2)

spowodowania przez tę osobę znacznych strat majątkowych krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego.

1.

W przypadku gdy unijna instytucja pieniądza elektronicznego lub jej agent, prowadząc

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, narusza przepisy prawa polskiego,

KNF stosuje środki, o których mowa w art. 107 ust. 1. Przepis art. 107 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

2.

Jeżeli mimo zastosowania środków nadzoru przez właściwe organy nadzorcze macierzystego

państwa członkowskiego, unijna instytucja pieniądza elektronicznego lub jej agent

prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nadal nie przestrzegają

przepisów ustawy, KNF może zastosować odpowiednio środki określone w art. 105 ust.

1 pkt 1 i 3 oraz art. 132za ust. 2 pkt 1.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się także w przypadku, gdy

1)

środki zastosowane przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego

okazały się nieadekwatne do zaistniałego naruszenia lub niemożliwe do zastosowania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego bez uzasadnienia odmawiają

zastosowania środków nadzorczych albo w sposób nieuzasadniony zwlekają z ich zastosowaniem.

4.

Jeżeli zastosowanie procedury, o której mowa w ust. 1, skutkowałoby nadmierną zwłoką,

mogącą bezpośrednio zagrażać ważnym interesom użytkowników lub posiadaczy pieniądza

elektronicznego, KNF może odpowiednio zastosować środki, o których mowa w art. 105

ust. 1 pkt 1 i 3 i w art. 132za ust. 2 pkt 1, z pominięciem tej procedury.

5.

Przepisy art. 107 ust. 6-8 stosuje się odpowiednio.

Do wykonywania nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego przepisy

art. 108-112 stosuje się odpowiednio.

Do postępowania naprawczego oraz likwidacji krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

i oddziałów instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy

art. 142 i art. 145-157e ustawy - Prawo bankowe. Przepis art. 117 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie

kosztów nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości stanowiącej iloczyn ustalanej na dzień

1 stycznia danego roku średniej arytmetycznej sum zobowiązań finansowych z tytułu

wydanego pieniądza elektronicznego obliczonych na koniec każdego dnia kalendarzowego

w okresie poprzednich dwunastu miesięcy kalendarzowych oraz stawki nieprzekraczającej

0,075%.

2.

Przy obliczaniu średniej, o której mowa w ust. 1, nie uwzględnia się zobowiązań krajowej

instytucji pieniądza elektronicznego wynikających z realizacji czynności wyłączonych

przez art. 6, bez względu czy wyłączenie zależne jest od świadczenia innych usług.

3.

Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego świadczące usługi płatnicze, niezależnie

od wpłat na pokrycie kosztów nadzoru określonych w ust. 1, są obowiązane do wnoszenia

wpłat na pokrycie kosztów nadzoru na zasadach określonych w art. 113. Przepisy wydane

na podstawie art. 115 dotyczące wpłat stosuje się odpowiednio.

4.

Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów

ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Opłacie podlega

1)

wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, z wyjątkiem przypadku,

w którym zmiana zezwolenia polega wyłącznie na ograniczeniu rodzaju usług płatniczych,

do świadczenia których jest uprawniona krajowa instytucja pieniądza elektronicznego;

2)

dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą

zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na pokrycie kosztów nadzoru. Suma

opłat dokonanych w danym roku przez krajowe instytucje pieniądza elektronicznego pomniejsza

łączną kwotę wpłat na pokrycie kosztów nadzoru należnych od tych instytucji zgodnie

z art. 132ze; przepisy art. 114 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w art. 132ze

ust. 1,

2)

sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 132ze

ust. 1,

3)

wysokość, sposób i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 132zf

- uwzględniając charakter czynności, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłat,

oraz konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru nad krajowymi instytucjami

pieniądza elektronicznego, mając zarazem na względzie, aby wysokość wpłat na pokrycie

kosztów nadzoru i opłat nie wpływała w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności

podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia.

1.

Prowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności w zakresie wydawania

pieniądza elektronicznego przez oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

wymaga uzyskania zezwolenia KNF.

2.

Do oddziałów zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, z uwzględnieniem

art. 132zi i art. 132zj.

1.

KNF prowadzi rejestr w systemie informatycznym.

2.

Rejestr jest jawny i dostępny dla osób trzecich przez stronę internetową KNF.

3.

Rejestr składa się z

1)

rejestru krajowych instytucji płatniczych obejmującego również ich agentów i oddziały;

2)

rejestru kas oszczędnościowo-kredytowych obejmującego również ich oddziały;

3)

rejestru biur usług płatniczych obejmującego również ich agentów i oddziały;

4)

rejestru krajowych instytucji pieniądza elektronicznego obejmującego również ich agentów

i oddziały;

5)

rejestru oddziałów zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego.

Rejestr krajowych instytucji płatniczych zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące krajowej instytucji płatniczej, obejmujące

a)

nazwę (firmę),

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

c)

siedzibę i adres;

3)

dane dotyczące usług płatniczych, do świadczenia których krajowa instytucja płatnicza

jest uprawniona, obejmujące

a)

datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz jego zmiany,

b)

wykaz usług płatniczych objętych zakresem zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust.

1;

3a)

informację o wydawaniu przez krajową instytucję płatniczą pieniądza elektronicznego;

4)

dane dotyczące agentów krajowej instytucji płatniczej wykonujących działalność agencyjną

w zakresie świadczenia usług płatniczych, obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b)

siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta;

5)

dane dotyczące oddziałów krajowej instytucji płatniczej, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału;

6)

dane dotyczące świadczenia przez krajową instytucję płatniczą usług płatniczych w

innym państwie członkowskim, obejmujące

a)

wykaz państw, w których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze,

b)

wskazane w pkt 4 lub 5 dane dotyczące podmiotu, za pośrednictwem którego krajowa instytucja

płatnicza świadczy usługi płatnicze w innym państwie członkowskim,

c)

wykaz świadczonych usług płatniczych.

Rejestr kas oszczędnościowo-kredytowych zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące

a)

nazwę (firmę),

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

c)

siedzibę i adres;

3)

wykaz świadczonych usług płatniczych;

4)

dane dotyczące oddziałów kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału.

Rejestr biur usług płatniczych zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące biura usług płatniczych, obejmujące

a)

nazwę (firmę),

b

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile biuro usług

płatniczych taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP),

c)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności;

3)

dane dotyczące agentów biura usług płatniczych, obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b)

siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta;

4)

dane dotyczące oddziałów biura usług płatniczych, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału.

Rejestr krajowych instytucji pieniądza elektronicznego zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące

a)

nazwę (firmę),

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

c)

siedzibę i adres;

3)

dane dotyczące usług płatniczych, do świadczenia których krajowa instytucja pieniądza

elektronicznego jest uprawniona, obejmujące

a)

datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, oraz jego zmiany,

b)

wykaz usług płatniczych objętych zakresem zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust.

1;

4)

dane dotyczące agentów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wykonujących

działalność agencyjną w zakresie świadczenia usług płatniczych, obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b)

siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta;

5)

dane dotyczące oddziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału;

6)

dane dotyczące wydawania pieniądza elektronicznego lub świadczenia usług płatniczych

przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego w innym państwie członkowskim,

obejmujące

a)

wykaz państw, w których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego wydaje pieniądz

elektroniczny lub świadczy usługi płatnicze,

b)

dane określone w pkt 4 lub 5 dotyczące podmiotu, za pośrednictwem którego krajowa

instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi działalność w innym państwie członkowskim,

c)

wykaz świadczonych usług płatniczych.

Rejestr oddziałów zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

c)

adres oddziału;

3)

dane dotyczące działalności związanej z wydawaniem pieniądza elektronicznego, obejmujące

datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1, oraz jego zmiany.

1.

Wpisu do rejestru oraz wykreślenia wpisu z rejestru dokonuje się na wniosek, chyba

że ustawa stanowi inaczej.

2.

Przez wpis do rejestru rozumie się także jego zmianę.

3.

KNF z urzędu prostuje wpisy w rejestrze zawierające błędy pisarskie lub oczywiste

omyłki.

1.

Wpis do rejestru krajowej instytucji płatniczej lub krajowej instytucji pieniądza

elektronicznego oraz wpis do rejestru zmiany zakresu świadczonych przez nie usług

płatniczych, a także wpis do rejestru oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

są dokonywane z urzędu w terminie 14 dni od dnia wydania zezwolenia, o którym mowa

w art. 60 ust. 1, art. 132a ust. 1 albo art. 132zh ust. 1, lub jego zmiany.

2.

Wpisu kasy oszczędnościowo-kredytowej do rejestru dokonuje się z urzędu w terminie

14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 131 ust. 1.

1.

Krajowe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, kasy oszczędnościowo-kredytowe,

krajowe instytucje pieniądza elektronicznego oraz oddziały zagranicznych instytucji

pieniądza elektronicznego są obowiązane zapewnić zgodność danych wpisanych na ich

wniosek do rejestru ze stanem faktycznym.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane poinformować KNF o każdej zmianie

danych objętych wpisem do rejestru, nie później niż w terminie 14 dni od dnia uzyskania

informacji o zmianie, składając stosowny wniosek.

3.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, KNF może nałożyć na podmiot,

o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy

dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4

i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio.

Odmowa dokonania wpisu do rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

KNF może odmówić dokonania wpisu do rejestru, jeżeli wniosek jest niekompletny i nie

został uzupełniony w wyznaczonym terminie lub dane zawarte we wniosku są niezgodne

ze stanem faktycznym.

2.

KNF odmawia wpisu do rejestru osoby fizycznej, wobec której prawomocnie orzeczono

zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wpisem.

1.

KNF z urzędu dokonuje wykreślenia wpisu z rejestru w przypadku

1)

cofnięcia lub wygaśnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, art. 132a ust.

1 i art. 132zh ust. 1;

2)

zakończenia działalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową, na podstawie zawiadomienia,

o którym mowa w art. 131 ust. 2;

3)

zakończenia przez biuro usług płatniczych działalności gospodarczej lub działalności

w charakterze biura usług płatniczych, na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w

art. 123, nie wcześniej niż z datą wskazaną w tym zawiadomieniu;

4)

prawomocnego orzeczenia wobec osoby fizycznej wpisanej do rejestru zakazu prowadzenia

działalności gospodarczej w zakresie objętym wpisem.

2.

KNF może dokonać z urzędu wykreślenia wpisu z rejestru w zakresie dotyczącym agenta

lub oddziału krajowej instytucji płatniczej albo krajowej instytucji pieniądza elektronicznego

w przypadku uzyskania od właściwych organów nadzorczych goszczącego państwa członkowskiego,

w którym krajowa instytucja płatnicza lub krajowa instytucja pieniądza elektronicznego

prowadzi działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego

przez danego agenta lub dany oddział, informacji wskazujących, iż istnieją uzasadnione

podstawy do podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest popełniane lub zostało

popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest

zamierzone, lub świadczenie usług przez agenta lub działalność oddziału mogłaby zwiększać

ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Wykreślenie wpisu z rejestru

następuje w drodze decyzji.

1.

Zlecenie płatnicze uznaje się za wykonane na rzecz właściwego odbiorcy, jeżeli zostało

wykonane zgodnie z informacjami, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lub w art.

27 pkt 2 lit. b, a w przypadku wskazania w treści zlecenia płatniczego unikatowego

identyfikatora - jeżeli zostało wykonane zgodnie z tym unikatowym identyfikatorem

bez względu na dostarczone przez użytkownika inne informacje dodatkowe.

2.

Jeżeli unikatowy identyfikator podany przez użytkownika jest nieprawidłowy, dostawca

nie ponosi odpowiedzialności na podstawie art. 144-146. Dostawca płatnika jest jednak

obowiązany podjąć działania w celu odzyskania kwoty transakcji płatniczej. Strony

mogą zastrzec w umowie, że dostawca ma prawo pobrać od użytkownika opłatę za odzyskanie

środków; przepis art. 36 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Przy wykonaniu transakcji płatniczych z wykorzystaniem rachunku bankowego unikatowym

identyfikatorem jest numer rachunku bankowego, chyba że strony uzgodnią w umowie ramowej

inny unikatowy identyfikator.

1.

W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest inicjowane przez płatnika, jego dostawca ponosi

wobec płatnika odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji

płatniczej, z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, chyba że

udowodni, że rachunek dostawcy odbiorcy został uznany zgodnie z art. 54.

2.

Jeżeli dostawca płatnika ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1, niezwłocznie zwraca

płatnikowi kwotę niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej albo,

w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego, przywraca obciążony rachunek

płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało miejsca niewykonanie lub nienależyte

wykonanie transakcji płatniczej.

3.

Jeżeli rachunek dostawcy odbiorcy został uznany zgodnie z art. 54, dostawca odbiorcy

ponosi odpowiedzialność wobec odbiorcy za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji

płatniczej.

4.

Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3, niezwłocznie przekazuje

do dyspozycji odbiorcy kwotę transakcji płatniczej albo, w przypadku gdy odbiorca

korzysta z rachunku płatniczego, uznaje rachunek płatniczy odbiorcy odpowiednią kwotą

w celu doprowadzenia rachunku płatniczego do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało

miejsca niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej.

1.

W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest inicjowane przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem,

z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, jego dostawca ponosi

wobec odbiorcy odpowiedzialność za prawidłowe przekazanie zlecenia płatniczego dostawcy

płatnika zgodnie z art. 56.

2.

Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1, niezwłocznie przekazuje

ponownie zlecenie płatnicze dostawcy płatnika.

3.

Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, dostawca odbiorcy ponosi

wobec odbiorcy odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji

płatniczej w przypadku naruszenia art. 58.

4.

Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3, udostępnia kwotę

transakcji płatniczej odbiorcy niezwłocznie po uznaniu nią rachunku dostawcy odbiorcy.

5.

W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej, za którą

dostawca odbiorcy nie ponosi odpowiedzialności zgodnie z ust. 1 i 3, odpowiedzialność

wobec płatnika ponosi dostawca płatnika; w takim przypadku stosuje się art. 144 ust.

2.

1.

W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej

1)

zainicjowanej przez płatnika - jego dostawca, bez względu na odpowiedzialność ponoszoną

na mocy art. 144 ust. 1, na wniosek płatnika podejmuje niezwłocznie działania w celu

prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia płatnika o ich wyniku;

2)

zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem - jego dostawca, bez względu

na odpowiedzialność ponoszoną na mocy art. 145 ust. 1 i 3, podejmuje na wniosek odbiorcy

niezwłoczne starania w celu prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia odbiorcę

o ich wyniku.

2.

Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144 i art. 145 obejmuje także opłaty oraz

odsetki, którymi został obciążony użytkownik w rezultacie niewykonania lub nienależytego

wykonania transakcji płatniczej.

Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144-146 nie wyłącza roszczeń użytkownika

wynikających z umowy zawartej z dostawcą oraz z przepisów prawa właściwego dla tej

umowy.

W przypadku gdy niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej jest

wynikiem działania lub zaniechania dostawcy innego niż dostawca płatnika lub odbiorcy

albo innego podmiotu pośredniczącego w wykonaniu transakcji płatniczej, dostawca płatnika

lub odbiorcy może żądać od niego zwrotu kwot zapłaconych zgodnie z art. 144-146; przepis

art. 147 stosuje się odpowiednio.

Odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej jest

wyłączona w przypadku siły wyższej lub jeżeli niewykonanie lub nienależyte wykonanie

zlecenia płatniczego wynika z innych przepisów prawa.

1.

Kto, nie będąc uprawnionym, prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych

lub w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego, podlega grzywnie do 5 000 000

zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Tej samej karze podlega, kto, nie będąc uprawnionym, używa w nazwie (firmie) lub do

określenia wykonywanej działalności gospodarczej albo w reklamie określeń „usługi

płatnicze”, „wydawanie pieniądza elektronicznego”, „instytucja płatnicza”, „biuro

usług płatniczych”, „instytucja pieniądza elektronicznego” albo „oddział zagranicznej

instytucji płatniczej”.

3.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2, działając

w imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

1.

Kto, nie będąc uprawnionym przez dostawcę, zawiera w jego imieniu lub na jego rzecz

umowę o usługę płatniczą, podlega grzywnie do 3 000 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w

imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

1.

Kto, będąc odpowiedzialnym w instytucji płatniczej, biurze usług płatniczych, instytucji

pieniądza elektronicznego lub oddziale zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

za przekazywanie informacji KNF, podaje informacje niezgodne ze stanem faktycznym

albo w inny sposób wprowadza w błąd ten organ, podlega grzywnie do 1 000 000 zł albo

karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie do 500 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

1.

Kto, będąc obowiązany do zachowania w tajemnicy informacji, o których mowa w art.

11 ust. 3, ujawnia je niezgodnie z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega grzywnie

do 500 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1, w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub osobistej, podlega grzywnie do 1 000 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

1.

Kto, wbrew obowiązkom, o których mowa w art. 14a-14c, nie udziela NBP wymaganych informacji,

podlega grzywnie do 1 000 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w

imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

(pominięte)

(pominięty)

Zgoda na polecenie zapłaty, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. poz. 665, z późn. zm., udzielona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązuje w odniesieniu

do polecenia zapłaty wykonywanego na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba

że płatnik złoży oświadczenie o cofnięciu tej zgody. Oświadczenie o cofnięciu zgody,

o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, jest skuteczne w odniesieniu do transakcji polecenia zapłaty, w której dniem obciążenia

rachunku byłby dzień następujący po dniu złożenia takiego oświadczenia.

(pominięte)

Przepis art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 166, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się do należności, których termin płatności upływa po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Trójstronny system kart płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia

29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych

realizowanych w oparciu o kartę

(Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), który spełnia określone w tym przepisie warunki uznania go za czterostronny system

kart płatniczych, do dnia 9 grudnia 2018 r. jest zwolniony z obowiązków przewidzianych

w rozdziale II tego rozporządzenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się w odniesieniu do krajowych transakcji płatniczych w rozumieniu

art. 2 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli transakcje dokonywane

w ramach trójstronnego systemu kart płatniczych, o którym mowa w ust. 1, nie przekraczają

w ujęciu rocznym 3% wartości wszystkich krajowych transakcji płatniczych w rozumieniu

art. 2 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa na lata 2011-2020 wynosi 73 010,73 tys.

zł, z tym że w roku

1)

2011 - 6150 tys. zł;

2)

2012 - 6396 tys. zł;

3)

2013 - 6632,65 tys. zł;

4)

2014 - 6891,33 tys. zł;

5)

2015 - 7166,98 tys. zł;

6)

2016 - 7432,16 tys. zł;

7)

2017 - 7692,28 tys. zł;

8)

2018 - 7953,82 tys. zł;

9)

2019 - 8216,30 tys. zł;

10)

2020 - 8479,22 tys. zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany

rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący polegający na

1)

ograniczeniu kosztów rzeczowych Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego związanych z realizacją

zadań wynikających ze sprawowania nadzoru nad instytucjami płatniczymi i biurami usług

płatniczych lub

2)

racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach nadzoru sprawowanego

przez Komisję Nadzoru Finansowego nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych.

3.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest

odpowiednio Komisja Nadzoru Finansowego i Urząd Komisji Nadzoru Finansowego.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw instytucji finansowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

1)

art. 159, który wchodzi w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.;

2)

art. 167, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.