Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary

Ustawa określa zasady odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod

groźbą kary jako przestępstwa lub przestępstwa skarbowe oraz zasady postępowania w

przedmiocie takiej odpowiedzialności.

1.

Podmiotem zbiorowym w rozumieniu ustawy jest osoba prawna oraz jednostka organizacyjna

niemająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, z

wyłączeniem Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego i ich związków.

2.

Podmiotem zbiorowym w rozumieniu ustawy jest również spółka handlowa z udziałem Skarbu

Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub związku takich jednostek, spółka kapitałowa

w organizacji, podmiot w stanie likwidacji oraz przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną,

a także zagraniczna jednostka organizacyjna.

Podmiot zbiorowy podlega odpowiedzialności za czyn zabroniony, którym jest zachowanie

osoby fizycznej

1)

działającej w imieniu lub w interesie podmiotu zbiorowego w ramach uprawnienia lub

obowiązku do jego reprezentowania, podejmowania w jego imieniu decyzji lub wykonywania

kontroli wewnętrznej albo przy przekroczeniu tego uprawnienia lub niedopełnieniu tego

obowiązku,

2)

dopuszczonej do działania w wyniku przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków

przez osobę, o której mowa w pkt 1,

3)

działającej w imieniu lub w interesie podmiotu zbiorowego, za zgodą lub wiedzą osoby,

o której mowa w pkt 1,

3a)

będącej przedsiębiorcą, który bezpośrednio współdziała z podmiotem zbiorowym w realizacji

celu prawnie dopuszczalnego,

4)

(uchylony)

- jeżeli zachowanie to przyniosło lub mogło przynieść podmiotowi zbiorowemu korzyść,

chociażby niemajątkową.

Podmiot zbiorowy podlega odpowiedzialności, jeżeli fakt popełnienia czynu zabronionego,

wymienionego w art. 16, przez osobę, o której mowa w art. 3, został potwierdzony prawomocnym

wyrokiem skazującym tę osobę, wyrokiem warunkowo umarzającym wobec niej postępowanie

karne albo postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe, orzeczeniem o udzielenie

tej osobie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności albo orzeczeniem

sądu o umorzeniu przeciwko niej postępowania z powodu okoliczności wyłączającej ukaranie

sprawcy.

Podmiot zbiorowy podlega odpowiedzialności, jeżeli do popełnienia czynu zabronionego

doszło w następstwie

1)

co najmniej braku należytej staranności w wyborze osoby fizycznej, o której mowa w

art. 3 pkt 2 lub 3, lub co najmniej braku należytego nadzoru nad tą osobą - ze strony

organu lub przedstawiciela podmiotu zbiorowego;

2)

organizacji działalności podmiotu zbiorowego, która nie zapewniała uniknięcia popełnienia

czynu zabronionego przez osobę, o której mowa w art. 3 pkt 1 lub 3a, podczas gdy mogło

je zapewnić zachowanie należytej staranności, wymaganej w danych okolicznościach,

przez organ lub przedstawiciela podmiotu zbiorowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 23 maja 2016 r.

Odpowiedzialność albo brak odpowiedzialności podmiotu zbiorowego na zasadach określonych

w niniejszej ustawie nie wyłącza odpowiedzialności cywilnej za wyrządzoną szkodę,

odpowiedzialności administracyjnej ani indywidualnej odpowiedzialności prawnej sprawcy

czynu zabronionego.

Wobec podmiotu zbiorowego sąd orzeka karę pieniężną w wysokości od 1000 do 5 000 000

złotych, nie wyższą jednak niż 3% przychodu osiągniętego w roku obrotowym, w którym

popełniono czyn zabroniony będący podstawą odpowiedzialności podmiotu zbiorowego.

1.

Wobec podmiotu zbiorowego orzeka się przepadek

1)

przedmiotów pochodzących chociażby pośrednio z czynu zabronionego lub które służyły

lub były przeznaczone do popełnienia czynu zabronionego;

2)

korzyści majątkowej pochodzącej chociażby pośrednio z czynu zabronionego;

3)

równowartości przedmiotów lub korzyści majątkowej pochodzących chociażby pośrednio

z czynu zabronionego.

2.

Przepadku wymienionego w ust. 1 nie orzeka się, jeżeli przedmiot, korzyść majątkowa

lub ich równowartość podlega zwrotowi innemu uprawnionemu podmiotowi.

1.

Pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują

moc w zakresie określonym w tych pozwoleniach.

2.

Pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie wyrobów pirotechnicznych wydane

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc w zakresie określonym

w tych pozwoleniach.

3.

W przypadku, gdy przedsiębiorca posiadający pozwolenie na nabywanie, przechowywanie

lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego zamierza wytwarzać

materiały wybuchowe metodą in situ , jest wymagane uzyskanie nowego pozwolenia rozszerzającego zakres dotychczasowego

pozwolenia o wytwarzanie materiałów wybuchowych metodą in situ .

1.

Wobec podmiotu zbiorowego można orzec

1)

zakaz promocji lub reklamy prowadzonej działalności, wytwarzanych lub sprzedawanych

wyrobów, świadczonych usług lub udzielanych świadczeń;

2)

zakaz korzystania z dotacji, subwencji lub innych form wsparcia finansowego środkami

publicznymi;

2a)

zakaz dostępu do środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm. - w przypadku skazania osoby, o której mowa w art. 3, za przestępstwo, o którym mowa

w art. 9 lub art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. poz. 769);

3)

zakaz korzystania z pomocy organizacji międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska

jest członkiem;

4)

zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne;

5)

(uchylony)

6)

podanie wyroku do publicznej wiadomości.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, orzeka się na okres od 1 roku do lat 5; orzeka

się je w latach.

2a.

W przypadku skazania osoby, o której mowa w art. 3, za przestępstwo, o którym mowa

w art. 9 lub art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd może zasądzić na rzecz Skarbu Państwa kwotę stanowiącą równowartość środków

publicznych, o których mowa w ust. 1 pkt 2a, otrzymanych w okresie 12 miesięcy poprzedzających

wydanie wyroku albo orzeczenia, o którym mowa w art. 4.

3.

(uchylony)

1.

Do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do postępowań w sprawie wydania zgody na przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego lub amunicji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Orzekając karę pieniężną, zakazy lub podanie wyroku do publicznej wiadomości, sąd

uwzględnia w szczególności wagę nieprawidłowości w wyborze lub nadzorze, o których

mowa w art. 5, rozmiary korzyści uzyskanej lub możliwej do uzyskania przez podmiot

zbiorowy, jego sytuację majątkową, społeczne następstwa ukarania oraz wpływ ukarania

na dalsze funkcjonowanie podmiotu zbiorowego.

1.

Orzekając karę pieniężną lub przepadek, sąd uwzględnia prawomocne orzeczenie o nałożeniu

na podmiot zbiorowy odpowiedzialności posiłkowej za karę grzywny lub ściągnięcie równowartości

pieniężnej przepadku przedmiotów orzeczone wobec osoby fizycznej, o której mowa w

art. 3, za przestępstwo skarbowe.

2.

Orzekając przepadek korzyści majątkowej lub jej równowartości, sąd uwzględnia prawomocne

orzeczenie wydane na podstawie art. 24 § 5 Kodeksu karnego skarbowego, nakładające na podmiot zbiorowy obowiązek zwrotu korzyści majątkowej osiągniętej

w wyniku przestępstwa osoby fizycznej, o której mowa w art. 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2016 r.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy czyn zabroniony stanowiący podstawę odpowiedzialności

podmiotu zbiorowego nie przyniósł temu podmiotowi korzyści, sąd może odstąpić od orzeczenia

kary pieniężnej, poprzestając na orzeczeniu przepadku, zakazu lub podania wyroku do

publicznej wiadomości, z zastrzeżeniem przepisów art. 8 ust. 2 i art. 11.

Jeżeli przed upływem 5 lat od orzeczenia kary pieniężnej zostanie ponownie popełniony

czyn zabroniony stanowiący podstawę odpowiedzialności podmiotu zbiorowego, wobec tego

podmiotu można orzec karę pieniężną w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia

zwiększonego o połowę.

Kary pieniężnej, przepadku, zakazów ani podania wyroku do publicznej wiadomości nie

orzeka się wobec podmiotu zbiorowego, jeżeli od dnia wydania orzeczenia, o którym

mowa w art. 4, upłynęło 10 lat.

Kary pieniężnej, przepadku, zakazów ani podania wyroku do publicznej wiadomości nie

wykonuje się, jeżeli od uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego odpowiedzialność

podmiotu zbiorowego za czyn zabroniony pod groźbą kary upłynęło 10 lat.

Egzekucję środka, o którym mowa w art. 9 ust. 2a, prowadzi naczelnik urzędu skarbowego

właściwy ze względu na siedzibę sądu pierwszej instancji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji. W celu wykonania środka sąd niezwłocznie po uprawomocnieniu

się wyroku, o którym mowa w art. 9 ust. 2a, przesyła organowi egzekucyjnemu jego odpis

lub wyciąg.

1.

Podmiot zbiorowy podlega odpowiedzialności na podstawie ustawy, jeżeli osoba, o której

mowa w art. 3, popełniła przestępstwo

1)

przeciwko obrotowi gospodarczemu, określone w

a)

art. 296, art. 297-306 oraz art. 308 Kodeksu karnego,

b

art. 430-440 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615),

c)

art. 87-98 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach

(Dz. U. poz. 238),

d)

art. 171 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.,

e)

art. 303-305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 oraz z 2015 r. poz. 1266, 1505 i 1615),

f)

art. 585-592 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.,

g)

art. 33 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania

międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa

(Dz. U. z 2013 r. poz. 194 oraz z 2016 r. poz. 1228),

h)

art. 36 oraz art. 37 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej

w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1017, z 2013 r. poz. 1650, z 2015 r. poz. 1893 oraz z 2016 r. poz. 544),

i)

(uchylona)

j

art. 63-63c ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1100 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 544 i 1250);

2)

przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, określone w

a)

art. 310-314 Kodeksu karnego,

b)

art. 178-180 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.,

c)

art. 37 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1588 oraz z 2016 r. poz. 996),

d)

art. 99-101 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1382, z 2015 r. poz. 978, 1260 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615 i 996);

3)

łapownictwa i płatnej protekcji, określone w

a)

art. 228-230a, art. 250a i art. 296a Kodeksu karnego,

b)

art. 192b i art. 192c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 581, z późn. zm.,

c)

art. 46-48 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 176, 1170 i 1171);

4)

przeciwko ochronie informacji, określone w art. 267-269b Kodeksu karnego;

5)

przeciwko wiarygodności dokumentów, określone w art. 270-273 Kodeksu karnego;

6)

przeciwko mieniu, określone w art. 286 i 287 oraz w art. 291-293 Kodeksu karnego;

7)

przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, określone w art. 199-200b i art. 202-204 Kodeksu karnego;

8)

przeciwko środowisku, określone w

a)

art. 181-184 oraz art. 186-188 Kodeksu karnego,

b)

art. 31-34 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1203),

c)

(uchylona)

d)

art. 58-61 i art. 64 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o mikroorganizmach i organizmach

genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 806),

e)

art. 37b ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 oraz z 2016 r. poz. 1165),

f)

art. 127a i art. 128a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422),

g)

art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę

ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych

(Dz. U. poz. 881),

h)

art. 35a ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez

statki

(Dz. U. z 2015 r. poz. 434 i 881);

9

przeciwko ludzkości określone w art. 119 Kodeksu karnego oraz przeciwko wolności i porządkowi publicznemu, określone w art. 189a i w art. 252, art. 255, art. 256-258, art. 263 oraz w art. 264 i art. 264a

Kodeksu karnego;

9a)

przeciwko rodzinie i opiece określone w art. 211a Kodeksu karnego;

10)

określone w art. 23-24b ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. poz. 1503, z późn. zm.;

11)

przeciwko własności intelektualnej, określone w art. 115-118

(Dz. U. z 2016 r. poz. 666 i 1333);

12)

o charakterze terrorystycznym oraz określone w art. 165a i art. 255a Kodeksu karnego;

13)

określone w art. 53, art. 55 ust. 1 i 3, art. 56 ust. 1 i 3, art. 57, art. 58, art. 59 ust. 1

i 2, art. 61, art. 62 ust. 1 i 2, art. 63, art. 64 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2016 r. poz. 224 i 437);

14)

określone w art. 124-126, art. 127, art. 127a, art. 129, art. 129a, art. 130-132c i art. 132e

ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. poz. 271, z późn. zm.;

15)

określone w art. 58 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2139);

16)

określone w art. 45-51 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych

i wymianie danych gospodarczych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1015 i 1188 oraz z 2015 r. poz. 396);

17)

określone w art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

18

określone w art. 57g ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm..

2.

Podmiot zbiorowy podlega również odpowiedzialności na podstawie ustawy, jeżeli osoba,

o której mowa w art. 3, popełniła przestępstwo skarbowe

1)

przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji, określone

w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 58 § 2 i 3, art. 59 § 1-3,

art. 60 § 1-3, art. 61 § 1, art. 62 § 1-4, art. 63 § 1-4, art. 64 § 1, art. 65 § 1-3,

art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1, art. 69 § 1-3, art. 70 § 1-4, art. 71-72,

art. 73 § 1, art. 73a § 1 i 2, art. 74 § 1-3, art. 75 § 1 i 2, art. 76 § 1 i 2, art.

77 § 1 i 2, art. 78 § 1 i 2, art. 80 § 1-3, art. 80a § 1, art. 82 § 1 oraz art. 83

§ 1 Kodeksu karnego skarbowego;

2)

przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą towarami i usługami, określone

w art. 85 § 1 i 2, art. 86 § 1-3, art. 87 § 1-3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art.

90 § 1 i 2, art. 91 § 1-3, art. 92 § 1 i 2, art. 93, 94 § 1 i 2 oraz art. 95 § 1 Kodeksu

karnego skarbowego;

3)

przeciwko obrotowi dewizowemu, określone w art. 97 § 1-3, art. 98 § 1, art. 99 § 1 i 2, art. 101 § 1, art. 102 § 1, art. 103

§ 1, art. 104 § 1, art. 105 § 1, art. 106 § 1, art. 106a § 1, art. 106b § 1, art.

106c § 1, art. 106d § 1, art. 106i § 1 oraz art. 106j § 1 Kodeksu karnego skarbowego;

4)

przeciwko organizacji gier hazardowych, określone w art. 107 § 1-3, art. 107a § 1, art. 108, art. 109, art. 110 i art. 110a Kodeksu karnego

skarbowego.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

(uchylony)

W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

1.

W postępowaniu karnym albo w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe przeciwko

osobie, o której mowa w art. 3, o czyn zabroniony określony w art. 16, jeżeli zachodzi

uzasadnione podejrzenie, że przyniósł on lub mógł przynieść podmiotowi zbiorowemu

korzyść, chociażby niemajątkową, podmiot ten może zgłosić udział swojego przedstawiciela

w postępowaniu przed sądem, nie później niż przed zamknięciem przewodu sądowego w

pierwszej instancji.

2.

Przedstawicielem podmiotu zbiorowego nie może być osoba, o której mowa w art. 3, przeciwko

której toczy się postępowanie karne albo postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe.

3.

Zgłoszenie udziału przedstawiciela podmiotu zbiorowego następuje w formie pisemnej.

Przepisy art. 119 i 120 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli w postępowaniu przygotowawczym zostanie ustalony podmiot, o którym mowa w ust.

1, należy niezwłocznie powiadomić ten podmiot o przysługujących mu uprawnieniach i

obowiązkach, o których mowa w ust. 1-3 oraz w art. 21a.

5.

Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, zostanie ustalony w postępowaniu przed sądem

pierwszej instancji, przed zamknięciem przewodu sądowego, przepis ust. 4 stosuje się

odpowiednio.

1.

W postępowaniu sądowym, po zgłoszeniu w nim udziału przedstawiciela podmiotu zbiorowego,

podmiotowi temu przysługują uprawnienia określone w art. 156, art. 167, art. 171 § 2, art. 341 § 1, art. 343 § 5, art. 343a, art. 350

§ 2 pkt 2, art. 352, art. 396 § 3, art. 406, art. 422 § 1, art. 423 § 2, art. 425,

art. 444, art. 457 § 2 i art. 459 Kodeksu postępowania karnego.

2.

Sąd może przesłuchać przedstawiciela podmiotu zbiorowego w charakterze świadka. Osoba

ta może odmówić zeznań. Przepisy art. 72, art. 75, art. 87 i art. 89 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku skorzystania z uprawnienia określonego w art. 171 § 2 lub art. 406 § 1 Kodeksu postępowania karnego przedstawiciel podmiotu zbiorowego może, uwzględniając kolejność wskazaną w art. 370 § 1 oraz w art. 406 § 1 Kodeksu postępowania karnego, odpowiednio zadawać pytania stronom lub zabrać głos po zamknięciu przewodu sądowego

przed wystąpieniem obrońcy oskarżonego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 52 lit. a, pkt 85 lit. a tiret szóste i lit. d w zakresie ust. 8-13, pkt

147, pkt 150 lit. b, pkt 151 oraz art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2017 r.;

3)

art. 1 pkt 94 lit. g w zakresie ust. 7c, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

Do postępowania w sprawie odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione

pod groźbą kary stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Nie stosuje się jednak przepisów

Kodeksu postępowania karnego o oskarżycielu prywatnym, przedstawicielu społecznym, postępowaniu przygotowawczym,

postępowaniach szczególnych oraz o postępowaniu karnym w sprawach podlegających orzecznictwu

sądów wojskowych.

Ciężar dowodu spoczywa na tym, kto dowód zgłasza.

1.

W sprawach odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary

orzeka w pierwszej instancji sąd rejonowy, w którego okręgu popełniono czyn zabroniony,

a jeżeli czyn taki popełniono w okręgu kilku sądów, na polskim statku wodnym lub powietrznym

albo za granicą - sąd rejonowy, w którego okręgu znajduje się siedziba podmiotu zbiorowego,

a w przypadku zagranicznej jednostki organizacyjnej - siedziba jej przedstawiciela

w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Środki odwoławcze od wyroków oraz orzeczeń i zarządzeń zamykających drogę do wydania

wyroku rozpoznaje sąd okręgowy właściwy według przepisów Kodeksu postępowania karnego, a środki odwoławcze od pozostałych postanowień, zarządzeń i czynności - sąd rejonowy

w innym równorzędnym składzie.

Sąd apelacyjny, na wniosek sądu rejonowego, może przekazać do rozpoznania sądowi okręgowemu,

jako sądowi pierwszej instancji, sprawę ze względu na jej szczególną wagę lub zawiłość.

Przepis art. 24 ust. 2 stosuje się odpowiednio do sądu apelacyjnego lub okręgowego.

W celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, jeszcze przed jego wszczęciem,

można wystąpić do właściwego sądu o wydanie postanowienia o zabezpieczeniu na mieniu

podmiotu zbiorowego grożącej kary pieniężnej lub przepadku.

1

W postępowaniu w sprawie odpowiedzialności podmiotu zbiorowego lub w postępowaniu

karnym albo postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe przeciwko osobie, o której

mowa w art. 3, o czyn zabroniony określony w art. 16, sąd może zastosować wobec podmiotu

zbiorowego środek zapobiegawczy w postaci zakazu łączenia się, podziału lub przekształcenia

się podmiotu zbiorowego, zakazu ubiegania się o zamówienia publiczne na czas trwania

tych postępowań, a także obciążania w tym czasie bez zgody sądu swojego majątku lub

zbywania bez takiej zgody określonych przez sąd składników majątkowych.

2.

Na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego przysługuje zażalenie.

3

Okres wykonywania środka zapobiegawczego w postaci zakazu ubiegania się o zamówienia

publiczne na czas trwania postępowania zalicza się do okresu, na który orzeczono zakaz,

o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4.

4

W przypadku zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zakazu ubiegania się o zamówienia

publiczne na czas trwania postępowania, przy orzekaniu zakazu, o którym mowa w art.

9 ust. 1 pkt 4, nie stosuje się przepisu art. 14.

1.

Postępowanie wszczyna się na wniosek prokuratora lub pokrzywdzonego, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W sprawach, w których podstawą odpowiedzialności podmiotu zbiorowego jest czyn zabroniony

uznany przez ustawę za czyn nieuczciwej konkurencji, postępowanie wszczyna się również

na wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 5, 81 i

109, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

Wniosek złożony przez pokrzywdzonego powinien być sporządzony i podpisany przez osobę

uprawnioną do obrony według przepisów o ustroju adwokatury lub ustawy o radcach prawnych.

Wniosek powinien zawierać

1)

oznaczenie wnioskodawcy oraz jego adres dla doręczeń;

2)

oznaczenie podmiotu zbiorowego oraz jego adres dla doręczeń;

3)

dokładne określenie czynu zabronionego stanowiącego podstawę odpowiedzialności podmiotu

zbiorowego, z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w art. 3 i 5;

4)

wskazanie prawomocnego wyroku lub innego orzeczenia, o którym mowa w art. 4, wraz

z oznaczeniem sądu lub organu, który wydał to orzeczenie;

5)

wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy;

6)

uzasadnienie;

7)

wykaz dowodów, których przeprowadzenia na rozprawie głównej domaga się wnioskodawca.

Z wnioskiem przesyła się sądowi odpis orzeczenia, o którym mowa w art. 4, wraz z uzasadnieniem,

jeżeli je sporządzono.

Wniosek podlega wstępnej kontroli sądu; przepisy Kodeksu postępowania karnego o wstępnej kontroli oskarżenia stosuje się odpowiednio, z tym że udział stron w posiedzeniu

nie jest obowiązkowy.

Jeżeli wniosek w tej samej sprawie złożyli prokurator i pokrzywdzony, rozpoznaniu

podlega wniosek prokuratora; sąd orzeka o dopuszczeniu pokrzywdzonego do udziału w

postępowaniu obok prokuratora, chyba że sprzeciwia się temu interes wymiaru sprawiedliwości;

art. 53 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

1.

W imieniu podmiotu zbiorowego w postępowaniu występuje osoba wchodząca w skład organu

uprawnionego do reprezentowania tego podmiotu.

2.

Podmiot zbiorowy może ustanowić obrońcę spośród radców prawnych lub adwokatów.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1, ma prawo składania wyjaśnień, może jednak bez podania

powodów odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania lub odmówić składania wyjaśnień.

Osoba ta ma prawo składania wyjaśnień do każdego dowodu przeprowadzonego na rozprawie.

4.

W imieniu podmiotu zbiorowego w postępowaniu nie może występować osoba, o której mowa

w art. 3.

5.

W przypadku wyznaczenia przez podmiot zbiorowy osoby, o której mowa w art. 3, sąd

wzywa podmiot zbiorowy do wskazania, w terminie 30 dni, innej osoby, która będzie

występowała w postępowaniu w jego imieniu.

6.

W razie niewyznaczenia w terminie innej osoby, o której mowa w ust. 5, albo gdy nie

działają organy uprawnione do reprezentowania podmiotu zbiorowego, sąd wyznacza temu

podmiotowi obrońcę z urzędu, spośród osób wymienionych w ust. 2.

1.

W rozprawie mogą wziąć udział: wnioskodawca, pokrzywdzony dopuszczony do udziału w

postępowaniu obok prokuratora, przedstawiciel podmiotu zbiorowego i jego obrońca.

2.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo strony nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

Dowody dopuszcza się na wniosek stron, a w uzasadnionych wypadkach także z urzędu;

niedopuszczalny jest dowód oczywiście zmierzający do przedłużenia postępowania.

1.

Sąd rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne w granicach wniosku; orzeczenia,

o których mowa w art. 4, są jednak wiążące.

2.

Powagę rzeczy osądzonej lub zawisłość sprawy ustala się wyłącznie według czynu zabronionego,

za który podmiot zbiorowy poniósł albo ma ponieść odpowiedzialność.

1.

Sąd może odczytywać na rozprawie głównej protokoły przesłuchań świadków, oskarżonych

i obwinionych, a także zawiadomienia o przestępstwie sporządzone w postępowaniu prowadzonym

na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Wolno również odczytywać na rozprawie protokoły oględzin, przeszukania i zatrzymania

rzeczy, opinie biegłych, instytutów, zakładów lub instytucji oraz wszelkie dokumenty

urzędowe złożone w postępowaniu prowadzonym na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Jeżeli czynność procesowa była utrwalona za pomocą stenogramu lub urządzenia rejestrującego

dźwięk lub obraz, zapis taki można również odtworzyć na rozprawie.

1.

Protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie można uznać bez ich odczytania

za ujawnione w całości lub części; należy je jednak odczytać, jeżeli którakolwiek

ze stron tego zażąda.

2.

Żądanie strony, której protokół lub dokument nie dotyczy, nie stoi na przeszkodzie

uznaniu tego protokołu lub dokumentu za ujawnione bez ich odczytania.

Od wyroku sądu pierwszej instancji wnioskodawcy i podmiotowi zbiorowemu przysługuje

apelacja.

Kasacja może być wniesiona przez strony oraz przez Prokuratora Generalnego lub Rzecznika

Praw Obywatelskich.

1.

W sprawach dotyczących odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione

pod groźbą kary sąd i prokurator udzielają pomocy prawnej na wniosek właściwego organu

państwa obcego.

2.

W sprawach, w których czynem zabronionym jest czyn uznany przez ustawę za czyn nieuczciwej

konkurencji, pomocy prawnej udziela również Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Do wykonania orzeczonej kary pieniężnej, przepadku, zakazów oraz podania wyroku do

publicznej wiadomości stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego dotyczące wykonania grzywny, przepadku, zakazów oraz podania wyroku do publicznej

wiadomości, przy czym kara pieniężna jest płatna z przychodu podmiotu zbiorowego.

Zatarcie orzeczenia stwierdzającego odpowiedzialność podmiotu zbiorowego za czyn zabroniony

pod groźbą kary następuje z mocy prawa z upływem 10 lat od wykonania lub darowania

albo przedawnienia wykonania kary pieniężnej, przepadku, zakazów oraz podania wyroku

do publicznej wiadomości.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 lit. b w zakresie art. 3 pkt 10f, pkt 10 lit. c, d i f-i, pkt 11 lit.

d w zakresie art. 35 ust. 1c pkt 6, pkt 12 lit. b i c, pkt 18 lit. a, b, d i e w zakresie

art. 41 ust. 4a oraz art. 14, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 8 pkt 3 i 4 oraz 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

3)

art. 10 pkt 12 lit. d w zakresie art. 24 ust. 5c i pkt 33 lit. a tiret szóste i lit.

f, które wchodzą w życie z dniem 15 listopada 2017 r.;

4)

art. 10 pkt 10 lit. d i e w zakresie art. 21b ust. 13 i 14, pkt 11 lit. a i b w zakresie

art. 22 ust. 1 i 1b oraz pkt 26 w zakresie art. 38, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2017 r.

(pominięte)

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienionych niniejszą

ustawą zachowują moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 478, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 ust. 1 pkt 4, 5, 12, 17, 21, 23-25, 29, 32, 44 i 48 oraz ust. 6 i 7, art. 44,

art. 374-377, art. 387, art. 390, art. 395, art. 397, art. 398, art. 404, art. 405,

art. 416-418, art. 464 pkt 1 lit. a - w zakresie art. 3 pkt 2a lit. c, oraz art. 500,

które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 18, art. 19 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2016 r.;

4)

art. 4 ust. 11 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2016 r.;

5)

art. 291, art. 335 ust. 7 i 8, art. 410 ust. 5 i 6 oraz art. 412 ust. 5, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.