Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 sierpnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

1.

Wykonywanie zawodu lekarza weterynarii polega na ochronie zdrowia zwierząt oraz weterynaryjnej

ochronie zdrowia publicznego i środowiska, a w szczególności

1)

badaniu stanu zdrowia zwierząt;

2)

rozpoznawaniu, zapobieganiu i zwalczaniu chorób zwierząt;

3)

leczeniu zwierząt oraz wykonywaniu zabiegów chirurgicznych;

4)

wydawaniu opinii i orzeczeń lekarsko-weterynaryjnych;

5)

badaniu zwierząt rzeźnych, mięsa i innych produktów pochodzenia zwierzęcego;

6)

sprawowaniu czynności związanych z nadzorem weterynaryjnym nad obrotem zwierzętami

oraz warunkami sanitarno-weterynaryjnymi miejsc gromadzenia zwierząt i przetwarzania

produktów pochodzenia zwierzęcego;

7)

badaniu i ocenie weterynaryjnej jakości pasz i pasz leczniczych oraz warunków ich

wytwarzania i dystrybucji;

8)

stosowaniu produktów leczniczych weterynaryjnych wydawanych z przepisu lekarza weterynarii;

9)

wydawaniu recept na produkty lecznicze, z wyłączeniem produktów leczniczych weterynaryjnych,

które będą stosowane u zwierząt.

2.

Za wykonywanie zawodu lekarza weterynarii uważa się także pracę na stanowiskach wymagających

kwalifikacji lekarza weterynarii, określonych w odrębnych przepisach.

3.

Zawód lekarza weterynarii może wykonywać osoba, która uzyskała prawo wykonywania tego

zawodu.

1.

Obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwanych dalej „państwami członkowskimi”, którzy

uzyskali w tych państwach, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, kwalifikacje

do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, kwalifikacje te uznaje się na zasadach

określonych w ustawie.

2.

Obywatelom państw członkowskich, których kwalifikacje zostały uznane, prawo wykonywania

zawodu lekarza weterynarii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje na

takich samych zasadach jak osobom, które uzyskały kwalifikacje do jego wykonywania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich, rozumie się przez

to także

1)

członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1525, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz. 904);

2)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. poz. 1650, z późn. zm.;

3)

cudzoziemców posiadających status uchodźcy lub objętych ochroną uzupełniającą;

4)

cudzoziemców posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością,

o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

5)

obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

6)

obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej

lub prawem krajowym i mają prawo do wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy

wydany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity

wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.), oraz obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym;

7)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje, na wniosek, z zastrzeżeniem ust. 2

oraz art. 2a, prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii osobie, która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego;

2)

posiada

a)

dyplom lekarza weterynarii wydany przez polską szkołę wyższą albo

b)

dyplom lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza

weterynarii spełniające minimalne wymagania w zakresie kształcenia określone w przepisach

Unii Europejskiej dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych, wydany przez właściwe

organy innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, wymieniony w wykazie,

o którym mowa w art. 2f, albo

c)

dyplom lekarza weterynarii wydany przez właściwe organy innego państwa niż państwo

członkowskie, jeżeli dyplom ten potwierdza kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza

weterynarii spełniające minimalne wymagania w zakresie kształcenia określone w przepisach

Unii Europejskiej dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych oraz został uznany

w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny dokumentom wymienionym w wykazie, o którym

mowa w art. 2f;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

jest zdolna, ze względu na stan zdrowia, wykonywać zawód lekarza weterynarii;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną;

6)

nie została pozbawiona praw publicznych prawomocnym wyrokiem sądu.

2.

Lekarzowi weterynarii będącemu obywatelem państwa członkowskiego, spełniającemu warunki,

o których mowa w ust. 1, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania

zawodu lekarza weterynarii, jeżeli

1)

przedstawi zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego, że

a)

posiada na terytorium tego państwa prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii, które

nie zostało zawieszone, ani którego nie został pozbawiony,

b)

nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia albo zawieszenia

prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii;

2)

złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym

do wykonywania zawodu lekarza weterynarii.

3.

Przepis ust. 2 pkt 2 nie dotyczy lekarzy weterynarii, którzy ukończyli studia weterynaryjne

w języku polskim.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

szkolnictwa wyższego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej,

określi, w drodze rozporządzenia, zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie,

niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, uwzględniając zakres uprawnień

zawodowych określony w art. 1 ust. 1 i 2.

1.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii

lekarzowi weterynarii będącemu obywatelem państwa członkowskiego, posiadającemu dokument

potwierdzający jego kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, wydany

przez właściwe organy innego państwa członkowskiego, niespełniające minimalnych wymagań

w zakresie kształcenia określonych w przepisach Unii Europejskiej dotyczących uznawania

kwalifikacji zawodowych, jeżeli posiada on

1)

wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego dokument potwierdzający kwalifikacje

do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, świadczący o rozpoczęciu kształcenia przed

dniem

a)

21 grudnia 1980 r. - w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej,

Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice

Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. - w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1985 r. - w Republice Włoskiej,

d)

1 stycznia 1986 r. - w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalskiej,

e)

11 marca 1990 r. - w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich dla Republiki Litwy,

jeżeli dokument ten uprawnia do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium

Republiki Litwy na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe organy

Republiki Litwy,

f)

3 października 1990 r. - w Niemieckiej Republice Demokratycznej, jeżeli dokument ten

uprawnia do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe organy Republiki

Federalnej Niemiec,

g)

25 czerwca 1991 r. - w Socjalistycznej Federalnej Republice Jugosławii dla Republiki

Słowenii, jeżeli dokument ten uprawnia do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na

terytorium Republiki Słowenii na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe

organy Republiki Słowenii,

h)

20 sierpnia 1991 r. - w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich dla Republiki

Estonii, jeżeli dokument ten uprawnia do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na

terytorium Republiki Estonii na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe

organy Republiki Estonii,

i)

21 sierpnia 1991 r. - w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich dla Republiki

Łotwy, jeżeli dokument ten uprawnia do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium

Republiki Łotwy na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe organy

Republiki Łotwy,

ia)

8 października 1991 r. - w Socjalistycznej Federalnej Republice Jugosławii dla Republiki

Chorwacji, jeżeli dokument ten uprawnia do wykonywania zawodu lekarza weterynarii

na terytorium Republiki Chorwacji na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez

właściwe organy Republiki Chorwacji,

j)

1 stycznia 1993 r. - w Czechosłowackiej Republice Federacyjnej, jeżeli dokument ten

uprawnia do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe

organy Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej,

k)

1 stycznia 1994 r. - w Republice Austrii, Republice Finlandii lub Królestwie Szwecji,

Republice Islandii lub Królestwie Norwegii,

l)

1 maja 1995 r. - w Księstwie Liechtensteinu,

m)

1 czerwca 2002 r. - w Konfederacji Szwajcarskiej,

n)

1 maja 2004 r. - w Republice Czeskiej, Republice Cypru, Republice Litwy, Republice

Łotwy, Republice Węgier, Republice Malty, Republice Słowackiej lub Republice Słowenii,

o)

1 stycznia 2007 r. - w Republice Bułgarii lub Rumunii,

p)

1 lipca 2013 r. - w Republice Chorwacji, albo

2)

wydany przez właściwe organy

a)

Czechosłowackiej Republiki Federacyjnej dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji

do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, jeżeli dokument ten uprawnia do wykonywania

zawodu lekarza weterynarii na terytorium Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej

na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe organy Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej,

b)

Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji

do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, jeżeli dokument ten uprawnia do wykonywania

zawodu lekarza weterynarii na terytorium Republiki Estonii, Republiki Litwy lub Republiki

Łotwy na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe organy Republiki

Estonii, Republiki Litwy lub Republiki Łotwy,

c)

Socjalistycznej Federalnej Republice Jugosławii dokument potwierdzający posiadanie

kwalifikacji do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, jeżeli dokument ten uprawnia

do wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium Republiki Słowenii lub Republiki

Chorwacji na tych samych zasadach, jak dokument wydany przez właściwe organy Republiki

Słowenii lub Republiki Chorwacji, albo

3)

dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, wydany

przez właściwe organy Republiki Estonii przed dniem 1 maja 2004 r., lub świadczący

o rozpoczęciu kształcenia w Republice Estonii przed dniem 1 maja 2004 r. - dla Republiki

Estonii.

2.

Do dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dołącza się zaświadczenie wydane

przez właściwe organy państwa członkowskiego, potwierdzające, że lekarz weterynarii

wykonywał zawód lekarza weterynarii przez okres co najmniej trzech kolejnych lat w

okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, przy czym w

przypadku Republiki Estonii zaświadczenie to ma potwierdzać, że lekarz weterynarii

w tym okresie wykonywał zawód lekarza weterynarii na terytorium Republiki Estonii.

3.

Do dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, dołącza się zaświadczenie wydane przez

właściwe organy Republiki Estonii, potwierdzające, że lekarz weterynarii wykonywał

zawód lekarza weterynarii na terytorium Republiki Estonii przez okres co najmniej

pięciu kolejnych lat w okresie siedmiu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

1.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna uznaje dyplomy lub inne dokumenty potwierdzające

kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii posiadane przez obywatela innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, inne niż dyplomy lub dokumenty wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 2f, jeżeli posiada on zaświadczenie wydane przez właściwe

organy państwa członkowskiego, potwierdzające, że dyplom lub dokument potwierdzający

kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii

1)

został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia spełniającego minimalne wymagania

w tym zakresie określone w przepisach Unii Europejskiej dotyczących uznawania kwalifikacji

zawodowych;

2)

jest uznawany przez te organy za równoważny dyplomom lub dokumentom wymienionym w

wykazie, o którym mowa w art. 2f.

2.

Za wystarczające w stosunku do obywatela państwa członkowskiego, w zakresie spełnienia

wymagań określonych w

1)

art. 2 ust. 1 pkt 4 - uznaje się dokumenty wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego,

którego obywatelem jest lekarz weterynarii lub z którego lekarz ten przybywa, potwierdzające,

że lekarz ten jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, wykonywać zawód lekarza weterynarii,

a jeżeli takie dokumenty nie są wydawane, za wystarczający uznaje się odpowiedni dokument

wydany w tym państwie potwierdzający jego stan zdrowia;

2)

art. 2 ust. 1 pkt 5 - uznaje się dokumenty wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego,

którego obywatelem jest lekarz weterynarii lub z którego lekarz ten przybywa, potwierdzające,

że wymagania co do postawy etycznej, jaka jest niezbędna, aby wykonywać zawód lekarza

weterynarii w tym państwie, zostały spełnione, a jeżeli w tym państwie członkowskim

nie wydaje się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań co do postawy etycznej,

jaka jest niezbędna, aby wykonywać zawód lekarza weterynarii, za wystarczające uznaje

się złożenie przez tego lekarza ślubowania.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 2, przedstawia się w okresie 3 miesięcy od dnia ich

wydania.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje także, w trybie i na zasadach określonych

w przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej, prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii osobie spełniającej

warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3-6, jeżeli osoba ta posiada

1)

dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii spełniające

minimalne wymagania w zakresie kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej

dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych, o którym mowa w art. 2a ust. 1, lecz

nie może przedstawić zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego,

potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza weterynarii

przez okres co najmniej trzech kolejnych lat w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia lub przez okres co najmniej pięciu kolejnych lat w okresie siedmiu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia albo

2)

dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, wydany

przez właściwe organy innego państwa niż państwo członkowskie i przedstawi zaświadczenie,

że posiada trzyletnie doświadczenie w zawodzie lekarza weterynarii, uzyskane na terytorium

państwa członkowskiego, które uznało ten dokument zgodnie z wewnętrznymi przepisami

tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarz weterynarii składa okręgowej radzie

lekarsko-weterynaryjnej, na terenie której zamierza wykonywać zawód, wniosek o przyznanie

prawa wykonywania zawodu oraz przedstawia odpowiednie dokumenty stwierdzające spełnienie

wymagań określonych w ustawie, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Poza dokumentami, o których mowa w ust. 1, lekarz weterynarii składa okręgowej radzie

lekarsko-weterynaryjnej oświadczenia, odnoszące się do okoliczności, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 3 i 6, oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 2.

3.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, okręgowa

rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii

i wydaje zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu lekarza weterynarii.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej,

określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, uwzględniając

w szczególności niezbędne dane osobowe lekarza weterynarii, numer dyplomu lekarza

weterynarii, datę wydania i przez kogo został wydany, numer prawa wykonywania zawodu

oraz podstawę prawną przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii.

1.

Przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii albo odmowa przyznania tego

prawa przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną powinny być dokonane niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku wraz ze wszystkimi

dokumentami lub oświadczeniami określonymi w ustawie. Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna

potwierdza otrzymanie wniosku w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania, a w przypadku

stwierdzenia braków formalnych wzywa w tym terminie do ich uzupełnienia.

2.

Jeżeli okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna posiada informacje o toczących się lub

prawomocnie zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych lub karnych lub o innych okolicznościach,

które mogą mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, przekazuje je właściwemu

organowi państwa członkowskiego, którego lekarz weterynarii jest obywatelem lub z

którego lekarz ten przybywa, a jeżeli jest to konieczne, wnosi o weryfikację tych

informacji oraz zawiadomienie o wszelkich działaniach, które zostały podjęte po przekazaniu

tych informacji.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 2, jest poufne i odbywa się zgodnie

z zasadami określonymi w przepisach o ochronie danych osobowych.

4.

Jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dyplomów lub dokumentów

wydanych przez właściwe organy państw członkowskich, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna

zwraca się do tych organów o potwierdzenie autentyczności dyplomów lub innych dokumentów

potwierdzających kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, a także o

potwierdzenie, że lekarz weterynarii zamierzający wykonywać zawód lekarza weterynarii

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał kwalifikacje do wykonywania tego zawodu,

spełniające minimalne wymagania w zakresie kształcenia określone w przepisach Unii

Europejskiej dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych.

5

W przypadku uzasadnionych wątpliwości okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może wystąpić

do właściwych organów państwa członkowskiego o potwierdzenie faktu, że lekarz weterynarii

zamierzający wykonywać ten zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest

objęty zawieszeniem prawa wykonywania zawodu albo zakazem wykonywania zawodu.

6

Wymiana informacji w przypadkach, o których mowa w ust. 2, 4 i 5, między właściwymi

organami państw członkowskich odbywa się za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji

na Rynku Wewnętrznym, zwanego dalej „systemem IMI”, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października

2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji

na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzeniu w sprawie

IMI”)

(Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.).

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłosi, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów i innych dokumentów potwierdzających

kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez obywateli państw członkowskich

oraz organów właściwych do ich wydania, uwzględniając ich oryginalne brzmienie, wynikające

z przepisów Unii Europejskiej.

1.

Lekarzowi weterynarii, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, okręgowa

rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii

na czas nieokreślony lub na czas określony, jeżeli spełnia on warunki wymienione w

art. 2 ust. 1 pkt 2-6. Przepisy art. 2d ust. 1-3 i art. 2e stosuje się odpowiednio.

2.

Prawo wykonywania zawodu na czas określony przyznawane osobie, o której mowa w ust.

1, w celu odbycia szkolenia podyplomowego lub uzyskania stopnia naukowego obejmuje

wyłącznie okres szkolenia oraz wskazane miejsce odbywania szkolenia.

3.

Osobie, o której mowa w ust. 1, można przyznać prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 1 i 2, jeżeli ukończyła studia magisterskie na kierunku weterynaria w

języku polskim albo jeżeli wykazała znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania

zawodu lekarza weterynarii potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.

4.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1 i 2, przyznaje okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna

właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu.

5.

Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna.

6.

Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

szkolnictwa wyższego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu

lekarza weterynarii,

2)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 3, oraz wysokość opłaty

za ten egzamin

- uwzględniając zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 1 ust. 1 i 2.

1.

Lekarz weterynarii, będący obywatelem państwa członkowskiego i posiadający prawo wykonywania

zawodu lekarza weterynarii w tym państwie, może czasowo wykonywać ten zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, bez konieczności wpisu do rejestru członków okręgowej izby

lekarsko-weterynaryjnej prowadzonego przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną, jeżeli

przed podjęciem czynności zawodowych złoży właściwej ze względu na miejsce, w którym

zamierza wykonywać ten zawód, okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze wykonywania tego zawodu, z podaniem miejsca i, jeżeli

to możliwe, czasu jego wykonywania;

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo;

3)

zaświadczenie, wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego, potwierdzające,

że

a)

posiada w tym państwie prawo wykonywania tego zawodu, które nie jest zawieszone lub

ograniczone,

b)

wykonuje ten zawód;

4)

dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania tego zawodu.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, oraz cudzoziemca, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub

udzielono ochrony uzupełniającej.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest składane

1)

po raz pierwszy przed rozpoczęciem wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

powtórnie w roku, w którym lekarz weterynarii zamierza czasowo wykonywać ten zawód

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, składa się właściwej okręgowej radzie

lekarsko-weterynaryjnej przed rozpoczęciem po raz pierwszy wykonywania czasowo zawodu

lekarza weterynarii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w przypadku każdej istotnej

zmiany zawartych w nich informacji.

4.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna wydaje lekarzowi weterynarii określonemu w ust.

1 zaświadczenie potwierdzające prawo czasowego wykonywania zawodu lekarza weterynarii

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna prowadzi ewidencję lekarzy weterynarii, określonych

w ust. 1, czasowo wykonujących zawód lekarza weterynarii na terenie jej działania.

6.

Ewidencja, o której mowa w ust. 5, jest prowadzona przy użyciu systemu informatycznego

i zawiera następujące dane

1)

numer wpisu do ewidencji;

2)

imię i nazwisko lekarza weterynarii;

3)

nazwę państwa członkowskiego, którego lekarz weterynarii jest obywatelem lub z którego

przybywa, i adres miejsca stałego wykonywania przez niego zawodu;

4)

oznaczenie czasu wykonywania czynności zawodowych podjętych na terenie działania okręgowej

rady lekarsko-weterynaryjnej, jeżeli jest to możliwe;

5)

adres czasowego wykonywania zawodu, numery telefonu, faksu i adres poczty elektronicznej.

7.

Wpis do rejestru i wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 4, następuje niezwłocznie.

8.

Do lekarza weterynarii określonego w ust. 1 stosuje się przepisy dotyczące wykonywania

zawodu lekarza weterynarii, w tym przepisy dotyczące definicji zawodu lekarza weterynarii,

używania tytułów zawodowych oraz przepisy art. 45-62.

9

W przypadku uzasadnionych wątpliwości okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może, podczas

czasowego wykonywania przez lekarza weterynarii zawodu lekarza weterynarii na terenie

jej działania, występować do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym ten

lekarz posiada prawo do wykonywania tego zawodu (państwo siedziby), o przekazanie

informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód lekarza weterynarii w tym państwie

zgodnie z prawem oraz zasadami etyki i deontologii weterynaryjnej, a także że nie

był karany w postępowaniach dyscyplinarnych lub karnych w związku z wykonywaniem tego

zawodu.

10.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może oceniać, czy zawód lekarza weterynarii jest

wykonywany czasowo, uwzględniając długość, częstotliwość, regularność i ciągłość wykonywania

czynności zawodowych.

11

Przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 9, odbywa się za pośrednictwem systemu

IMI.

Lekarz weterynarii wykonując zawód lekarza weterynarii na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej używa tytułu „lekarz weterynarii” w języku polskim.

1.

Lekarz weterynarii wykonując zawód lekarza weterynarii na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, ma prawo posługiwać się na tym terytorium oryginalnym tytułem określającym

wykształcenie uzyskane w innym państwie członkowskim lub jego skrótem w języku tego

państwa członkowskiego.

2.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie

był opatrzony informacją dotyczącą nazwy i siedziby instytucji albo komisji egzaminacyjnej,

która ten tytuł nadała.

3.

Jeżeli tytuł określający wykształcenie lub jego skrót, którym posługuje się lekarz

weterynarii, może być mylony z tytułem używanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

do uzyskania którego jest wymagane dodatkowe szkolenie lub kształcenie, a ten lekarz

go nie posiada, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna wskazuje temu lekarzowi weterynarii

tytuł, jakiego ma używać.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna i okręgowe rady lekarsko-weterynaryjne udzielają

zainteresowanym lekarzom weterynarii informacji o prawodawstwie polskim dotyczącym

weterynarii, o uchwałach samorządu lekarsko-weterynaryjnego regulujących zasady etyki

i deontologii weterynaryjnej oraz o możliwości nauki języka polskiego.

1

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna jest organem właściwym do przekazywania właściwemu

organowi państwa członkowskiego, na jego wniosek, informacji o postępowaniach dyscyplinarnych

lub prawomocnie zakończonych postępowaniach karnych i innych okolicznościach, które

mogą mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza weterynarii, oraz zawiadamiania o wszelkich

działaniach, które zostały podjęte po przekazaniu tych informacji.

2.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna izby, której lekarz weterynarii jest członkiem,

na jego wniosek, wydaje

1)

zaświadczenie potwierdzające, że lekarz weterynarii posiada dyplom lub inny dokument

potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii zgodne z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.);

2)

zaświadczenie potwierdzające, że lekarz weterynarii

a)

posiada prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii, które nie zostało zawieszone

ani którego nie został pozbawiony,

b)

nie został ukarany przez sąd lekarsko-weterynaryjny oraz nie toczy się przeciwko niemu

postępowanie w sprawie pozbawienia albo zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza

weterynarii;

3)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

4)

inne zaświadczenia, wynikające z przepisów Unii Europejskiej, wymagane przez właściwe

organy innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich.

3

Przekazywanie informacji i zawiadamianie, o których mowa w ust. 1, odbywa się za pośrednictwem

systemu IMI.

1.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna informuje właściwe organy innych państw członkowskich,

w trybie ostrzeżenia w systemie IMI, o lekarzu weterynarii, wobec którego sąd albo

inny organ orzekł zakaz, ograniczenie, zawieszenie albo pozbawienie prawa wykonywania

zawodu lekarza weterynarii albo stwierdził utratę tego prawa, w terminie 3 dni od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

2.

Ostrzeżenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje

1)

tożsamość lekarza weterynarii;

2)

określenie zawodu, którego dotyczy orzeczenie;

3)

wskazanie organu, który wydał orzeczenie;

4)

zakres ograniczenia prawa wykonywania zawodu;

5)

okres obowiązywania zakazu, zawieszenia albo ograniczenia prawa wykonywania zawodu;

6)

informację o pozbawieniu prawa wykonywania zawodu albo o stwierdzeniu utraty tego

prawa.

3.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przekazuje właściwym organom innych państw członkowskich,

w trybie ostrzeżenia w systemie IMI, informacje o tożsamości osoby, która, ubiegając

się o uznanie kwalifikacji zawodowych, posłużyła się fałszywymi dokumentami potwierdzającymi

spełnianie wymagań do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, w terminie 3 dni od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądowego wydanego w tej sprawie.

4.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna, która przekazała informację, o której mowa w

ust. 1, niezwłocznie informuje właściwe organy innych państw członkowskich o wszelkich

zmianach dotyczących zakazu, ograniczenia, zawieszenia, pozbawienia prawa wykonywania

zawodu lekarza weterynarii lub stwierdzenia utraty tego prawa.

5.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna zawiadamia osobę, której dotyczy informacja,

o której mowa w ust. 1 lub 3, o jej przekazaniu innym państwom członkowskim w trybie

ostrzeżenia w systemie IMI oraz o możliwości złożenia wniosku o jej sprostowanie albo

usunięcie.

6.

W wyniku rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna

1)

dokonuje sprostowania informacji objętej wnioskiem i zawiadamia wnioskodawcę o sposobie

jej sprostowania albo

2)

usuwa informację objętą wnioskiem z systemu IMI i zawiadamia o tym wnioskodawcę, albo

3)

odmawia sprostowania albo usunięcia z systemu IMI informacji objętej wnioskiem i zawiadamia

o tym wnioskodawcę.

7.

Informacje przekazane w trybie ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, mogą być przetwarzane

w systemie IMI wyłącznie przez okres, w którym wykonywanie zawodu lekarza weterynarii

jest zabronione albo dopuszczone w ograniczonym zakresie. Ostrzeżenie usuwa się z

systemu IMI w terminie 3 dni od dnia wykonania albo uchylenia orzeczenia.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna, na potrzeby prowadzonych przez nią postępowań,

oraz okręgowe rady lekarsko-weterynaryjne mają dostęp do informacji zawartych w systemie

IMI.

1.

Lekarzowi weterynarii przysługuje prawo uzyskania tytułu specjalisty.

2.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Ministrem Edukacji Narodowej

Lekarz weterynarii obowiązany jest wykonywać zawód ze szczególną starannością, w oparciu

o zasady etyki i deontologii weterynaryjnej.

1.

Lekarza weterynarii wykonującego zawód, u którego ujawniono niedostateczne przygotowanie

zawodowe, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może zobowiązać do odbycia przeszkolenia

uzupełniającego pod rygorem utraty prawa wykonywania zawodu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do lekarza weterynarii, który nie wykonywał

zawodu przez okres dłuższy niż pięć lat.

3.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna ustala program i zasady przeszkolenia uzupełniającego.

1.

Lekarz weterynarii wykazujący niezdolność do wykonywania zawodu ze względu na stan

zdrowia, stwierdzoną na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej, może być przez okręgową

radę lekarsko-weterynaryjną pozbawiony prawa wykonywania zawodu na stałe bądź zawieszony

w prawie wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności.

2.

W przypadku gdy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, odmawia poddania się badaniu

przez komisję lekarską i gdy okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna na podstawie wyników

postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu grozi niebezpieczeństwem

dla zdrowia ludzi lub zwierząt, okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może zawiesić

lekarza weterynarii w prawie wykonywania zawodu.

3.

Postępowanie w sprawach określonych w ust. 1 jest poufne.

4.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna stwierdza utratę prawa wykonywania zawodu lekarza

weterynarii w przypadku

1)

utraty przez lekarza weterynarii obywatelstwa polskiego lub obywatelstwa państwa członkowskiego,

jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego;

2)

ubezwłasnowolnienia lekarza weterynarii całkowitego lub częściowego;

3)

utraty przez lekarza weterynarii praw publicznych;

4)

zrzeczenia się przez lekarza weterynarii prawa wykonywania zawodu;

5)

nieuiszczania składki członkowskiej przez okres dłuższy niż 1 rok;

6)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

1.

Do uchwał organów samorządu w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu, pozbawiania

prawa bądź zawieszania w prawie wykonywania tego zawodu z powodu niezdolności do jego

wykonywania, lub stwierdzania utraty tego prawa stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może zaskarżyć prawomocną uchwałę samorządu,

podjętą w sprawach, o których mowa w ust. 1, do sądu administracyjnego.

1.

Tworzy się samorząd lekarzy weterynarii, zwany dalej „samorządem”.

2.

Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swych zadań i podlega tylko przepisom ustawy.

3.

Jednostkami organizacyjnymi samorządu posiadającymi osobowość prawną są: Krajowa Izba

Lekarsko-Weterynaryjna i okręgowe izby lekarsko-weterynaryjne.

1.

Siedzibą Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej jest miasto stołeczne Warszawa.

2.

Okręgowa izba lekarsko-weterynaryjna działa na obszarze jednego lub więcej województw.

3.

Obszar działania poszczególnych okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych oraz ich siedziby

ustala Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna, uwzględniając zasadniczy podział terytorialny

państwa.

1.

Zadaniem samorządu jest w szczególności

1)

sprawowanie pieczy i nadzoru nad należytym i sumiennym wykonywaniem zawodu lekarza

weterynarii;

2)

ustanawianie obowiązujących lekarzy weterynarii zasad etyki i deontologii weterynaryjnej

oraz dbałość o ich przestrzeganie;

3)

reprezentowanie i ochrona zawodu lekarza weterynarii;

4)

integrowanie środowiska lekarsko-weterynaryjnego;

5)

zajmowanie stanowiska w sprawach stanu zdrowotności zwierząt, weterynaryjnej ochrony

zdrowia publicznego i środowiska oraz polityki państwa w tym zakresie;

6)

współpraca z towarzystwami naukowymi, szkołami wyższymi i jednostkami badawczo-rozwojowymi

w kraju i za granicą;

7)

prowadzenie instytucji samopomocowych i innych form pomocy materialnej dla lekarzy

weterynarii i ich rodzin;

8)

zarządzanie majątkiem i działalnością gospodarczą izb lekarsko-weterynaryjnych;

9)

wykonywanie innych zadań określonych odrębnymi przepisami.

2.

Zadania określone w ust. 1 samorząd wykonuje w szczególności przez

1)

przyznawanie, pozbawianie, zawieszanie oraz stwierdzanie utraty prawa wykonywania

zawodu lekarza weterynarii;

2)

prowadzenie rejestru członków izby;

2a)

prowadzenie ewidencji zakładów leczniczych dla zwierząt;

3)

negocjowanie warunków pracy i płac;

4)

sprawowanie orzecznictwa w przedmiocie orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu

lekarza weterynarii;

5)

współdziałanie w sprawach specjalizacji zawodowej;

6)

opiniowanie projektów ustaw i innych aktów prawnych dotyczących ochrony zdrowia zwierząt,

weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego, ochrony środowiska i wykonywania zawodu

lekarza weterynarii bądź występowanie o ich wydanie;

7)

opiniowanie i wnioskowanie w sprawach kształcenia lekarzy weterynarii oraz personelu

pomocniczego;

8)

organizowanie badań dotyczących weterynaryjnej ochrony zdrowia publicznego i wykonywania

zawodu lekarza weterynarii;

9)

sprawowanie sądownictwa lekarsko-weterynaryjnego w zakresie odpowiedzialności zawodowej

lekarzy weterynarii oraz sądownictwa polubownego;

10)

występowanie w obronie interesów indywidualnych i zbiorowych członków izb lekarsko-weterynaryjnych;

11)

współdziałanie z organami administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego,

samorządami zawodowymi, związkami zawodowymi i organizacjami społecznymi w sprawach

profilaktyki i lecznictwa weterynaryjnego, poprawy warunków hodowli i warunków sanitarnych

wsi, kontroli żywności pochodzenia zwierzęcego, zwalczania zakaźnych i pasożytniczych

chorób zwierzęcych oraz chorób odzwierzęcych;

12)

propagowanie zdobyczy nauk weterynaryjnych wśród lekarzy weterynarii oraz udzielanie

pomocy w podnoszeniu kwalifikacji zawodowych;

13)

uczestnictwo w komisjach konkursowych na stanowiska kierownicze oraz opiniowanie kandydatów

na inne stanowiska wymagające kwalifikacji lekarza weterynarii.

Uprawnienia samorządu wymienione w art. 10 ust. 2 pkt 3 i 10 nie naruszają uprawnień

związków zawodowych, wynikających z ustawy o związkach zawodowych i Kodeksu pracy.

1.

Kadencja organów izb lekarsko-weterynaryjnych trwa 4 lata.

2.

Tę samą funkcję w organach izb lekarsko-weterynaryjnych można pełnić nie dłużej niż

przez dwie następujące po sobie kadencje.

3.

Wybory do organów izb lekarsko-weterynaryjnych odbywają się w głosowaniu tajnym przy

nieograniczonej liczbie kandydatów.

4.

Czynne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom izb lekarsko-weterynaryjnych,

z wyłączeniem lekarzy zawieszonych w prawie wykonywania zawodu.

5.

Bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom izb lekarsko-weterynaryjnych,

z wyłączeniem lekarzy weterynarii ukaranych karą wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 2-4.

6.

Na członków sądów lekarsko-weterynaryjnych mogą kandydować lekarze weterynarii wykonujący

zawód nieprzerwanie co najmniej przez siedem lat.

Mandat członka organu izby lekarsko-weterynaryjnej wygasa wskutek

1)

śmierci;

2)

zrzeczenia się mandatu;

3)

skreślenia z rejestru członków izby lekarsko-weterynaryjnej;

4)

odwołania przez organ, który dokonał wyboru;

5)

utraty obywatelstwa polskiego;

6)

ukarania prawomocnym orzeczeniem sądu lekarsko-weterynaryjnego na kary określone w

art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3;

7)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub zakazu

wykonywania zawodu lekarza weterynarii.

Uchwały organów samorządu podejmowane są zwykłą większością głosów, przy obecności

co najmniej połowy członków danego organu.

1.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

2.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być rozpatrzony przez najbliższy Krajowy

Zjazd Lekarzy Weterynarii, a przez Krajową Radę Lekarsko-Weterynaryjną w terminie

miesiąca od dnia jego wpływu.

Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna i okręgowe izby lekarsko-weterynaryjne mają prawo

używania pieczęci urzędowej.

1.

Lekarz weterynarii, posiadający prawo wykonywania zawodu, przed podjęciem wykonywania

zawodu na terenie okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej obowiązany jest uzyskać wpis

do rejestru członków tej izby.

1a.

W rejestrze, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się następujące informacje

1)

numer wpisu;

2)

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo lekarza weterynarii;

3)

miejsce zamieszkania i adres lekarza weterynarii;

4)

numer PESEL, a w stosunku do cudzoziemców numer i datę wydania paszportu, termin ważności

i nazwę organu, który wydał paszport;

5)

numer i datę wydania dyplomu lekarza weterynarii oraz nazwę ukończonej szkoły wyższej,

która wydała dyplom lekarza weterynarii, jej siedzibę i nazwę wydziału;

6)

nazwę i siedzibę okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej, która przyznała lekarzowi

weterynarii prawo wykonywania zawodu, oraz numer i datę uchwały, na mocy której przyznano

lekarzowi weterynarii prawo wykonywania zawodu;

7)

numer i datę wydania zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza weterynarii;

8)

numer NIP;

9)

miejsce wykonywania zawodu lekarza weterynarii;

10)

adnotacje uzupełniające, dotyczące w szczególności posiadanych kwalifikacji i tytułów

zawodowych oraz stopni i tytułów naukowych;

11)

informacje o ograniczeniach w wykonywaniu zawodu lekarza weterynarii związanych z

a)

przyznaniem prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na czas określony,

b)

orzeczeniem kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii,

c)

zawieszeniem w prawie wykonywania zawodu w przypadkach określonych w art. 6 ust. 1

i 2,

d)

tymczasowym zawieszeniem w wykonywaniu czynności zawodowych w przypadkach określonych

w art. 47;

12)

datę wpisu i podpis osoby dokonującej wpisu.

1b.

Lekarz weterynarii przekazuje okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej dane objęte

rejestrem, o którym mowa w ust. 1, i powiadamia o każdej zmianie danych, o których

mowa w ust. 1a pkt 3, 4, 9 i 10, w terminie 30 dni od dnia powstania zmiany.

2.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, wpisuje się lekarzy weterynarii spełniających

łącznie następujące warunki

1)

posiadających prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii;

2)

zamierzających wykonywać zawód na obszarze działania izby.

3.

Lekarz weterynarii, spełniający warunek określony w ust. 2 pkt 1, lecz niewykonujący

zawodu, może być na swój wniosek wpisany do rejestru członków izby.

4.

W razie wykonywania zawodu na obszarze działania dwóch lub więcej okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych,

lekarz weterynarii podlega wpisowi do rejestru członków wybranej przez siebie izby.

1.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna skreśla lekarza weterynarii z rejestru członków

okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej w przypadku

1)

utraty prawa wykonywania zawodu w przypadkach określonych w art. 6a, z zastrzeżeniem

ust. 2;

2)

pozbawienia prawa wykonywania zawodu z mocy orzeczeń sądów powszechnych i lekarsko-weterynaryjnych;

3)

pozbawienia prawa wykonywania zawodu w przypadkach określonych w art. 5 ust. 1 i 2

oraz w art. 6 ust. 1;

4)

przeniesienia miejsca wykonywania zawodu na teren innej izby lekarsko-weterynaryjnej;

5)

nieuiszczania składki członkowskiej przez okres dłuższy niż 1 rok;

6)

śmierci.

1a.

Lekarz weterynarii, który utracił prawo wykonywania zawodu z przyczyn, o których mowa

w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6a, oraz lekarz weterynarii, wobec którego orzeczono

karę, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 4, mogą ponownie złożyć wniosek o przyznanie

prawa wykonywania zawodu, jeżeli spełniają przesłanki, o których mowa w art. 2 ust.

1, art. 2a ust. 1, art. 2b ust. 1, art. 2c oraz art. 2g ust. 1, z uwzględnieniem art.

51 ust. 3.

1b.

Lekarz weterynarii skreślony z rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej

z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5, podlega na swój wniosek ponownemu

wpisowi do rejestru, jeżeli posiada prawo wykonywania zawodu, z uwzględnieniem art.

5 ust. 2.

2.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna może odmówić skreślenia lekarza weterynarii z

rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej z przyczyny wymienionej w

art. 6a pkt 5, jeżeli przeciwko temu lekarzowi toczy się postępowanie z zakresu odpowiedzialności

zawodowej.

Członkowie samorządu obowiązani są

1)

przestrzegać zasad etyki i deontologii weterynaryjnej oraz innych przepisów związanych

z wykonywaniem zawodu lekarza weterynarii, a także uchwał władz i organów samorządu

lekarzy weterynarii;

2)

regularnie opłacać składkę członkowską.

Członkowie samorządu mają prawo

1)

wybierać i być wybierani do organów samorządu, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 4 i 5;

2)

korzystać z pomocy izb lekarsko-weterynaryjnych w zakresie rozwijania kwalifikacji

zawodowych oraz zapewnienia właściwych warunków wykonywania zawodu;

3)

korzystać z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarsko-weterynaryjnych;

4)

korzystać ze świadczeń instytucji izb lekarsko-weterynaryjnych i działalności samopomocowej.

1.

Na wniosek okręgowej lub Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej pracodawca obowiązany

jest zwolnić od pracy pracownika pełniącego określoną funkcję z wyboru w organach

izb lub wykonującego czynności na rzecz izb.

2.

Izby lekarsko-weterynaryjne określają zasady i tryb zwrotu kosztów podróży oraz innych

uzasadnionych wydatków i strat poniesionych przez członków samorządu w związku z wykonywaniem

czynności na rzecz izb.

1.

Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę lekarzowi weterynarii pełniącemu funkcję

z wyboru w organach izb lekarsko-weterynaryjnych, o których mowa w art. 24 pkt 2-5

oraz w art. 34 pkt 2-5, w czasie jej pełnienia, bez uzyskania zgody właściwej rady

lekarsko-weterynaryjnej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40 Kodeksu pracy.

3.

Pracodawca nie może wypowiedzieć lekarzowi weterynarii, o którym mowa w ust. 1, warunków

pracy i płacy na jego niekorzyść, chyba że zachodzą przyczyny określone w art. 43 Kodeksu pracy.

Okręgową izbę lekarsko-weterynaryjną stanowią lekarze wpisani do rejestru jej członków.

Organami okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej są

1)

okręgowy zjazd lekarzy weterynarii;

2)

okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna;

3)

okręgowa komisja rewizyjna;

4)

okręgowy sąd lekarsko-weterynaryjny;

5)

okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej.

Najwyższą władzą okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej jest okręgowy zjazd lekarzy

weterynarii.

1.

Okręgowy zjazd lekarzy weterynarii odbywa się co roku, a zjazd sprawozdawczo-wyborczy

co cztery lata, w terminach ustalanych przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną.

2.

W okręgowym zjeździe lekarzy weterynarii uczestniczą delegaci, a w zjeździe sprawozdawczo-wyborczym

oprócz delegatów mogą uczestniczyć z głosem doradczym także niebędący delegatami członkowie

ustępujących organów izby, o których mowa w art. 24 pkt 2-5.

3.

Wybory delegatów na okręgowy zjazd lekarzy weterynarii są przeprowadzane w rejonach

wyborczych pokrywających się z powiatami, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

W przypadku powiatów, w których liczba lekarzy weterynarii przekracza 150, rejony

wyborcze ustala Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna.

5.

Zasady przeprowadzania wyboru delegatów określa regulamin wyborów, o którym mowa w

art. 39 ust. 1 pkt 6.

6.

W rejonowym zebraniu wyborczym bierze udział co najmniej 1/2 członków okręgowej izby

lekarsko-weterynaryjnej wykonujących zawód na terenie rejonu wyborczego.

1.

Nadzwyczajny okręgowy zjazd lekarzy weterynarii zwołuje okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna

1)

z własnej inicjatywy;

2)

na wniosek Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej;

3)

na wniosek okręgowej komisji rewizyjnej;

4)

na wniosek co najmniej 1/5 członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej.

2.

Nadzwyczajny okręgowy zjazd lekarzy weterynarii zwołuje się w ciągu miesiąca od dnia

wpływu wniosku w sprawie jego zwołania.

3.

Nadzwyczajny okręgowy zjazd lekarzy weterynarii obraduje nad sprawami, dla których

został zwołany.

Okręgowy zjazd lekarzy weterynarii w szczególności

1)

podejmuje uchwały w sprawach objętych zakresem działania izby;

2)

ustala zasady gospodarki finansowej izby oraz uchwala budżet izby;

3)

rozpatruje i zatwierdza sprawozdania okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej, okręgowej

komisji rewizyjnej, okręgowego sądu lekarsko-weterynaryjnego i okręgowego rzecznika

odpowiedzialności zawodowej;

4)

ustala organizację organów izby i tryb ich działania;

5)

ustala liczbę członków organów izby i zastępców rzecznika odpowiedzialności zawodowej;

6)

dokonuje wyboru prezesa i członków okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej, członków

okręgowej komisji rewizyjnej, członków okręgowego sądu lekarsko-weterynaryjnego oraz

okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej i jego zastępców;

7)

dokonuje wyboru delegatów na Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii;

8)

ustala wysokość składki członkowskiej.

1.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna wybiera spośród swoich członków prezydium. Prezydium

stanowią: prezes oraz wybrani przez radę wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie.

2.

Prezydium okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej działa w imieniu rady w sprawach

określonych jej uchwałą.

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna kieruje działalnością izby w okresie pomiędzy

okręgowymi zjazdami lekarzy weterynarii, a w szczególności

1)

wykonuje zadania i czynności określone w art. 10, z wyjątkiem ustanawiania zasad etyki

i deontologii weterynaryjnej oraz sprawowania sądownictwa lekarsko-weterynaryjnego;

2)

wykonuje uchwały okręgowego zjazdu lekarzy weterynarii;

3)

składa przed okręgowym zjazdem lekarzy weterynarii sprawozdanie z działalności oraz

wykonania budżetu;

4)

prowadzi bieżące sprawy izby;

5)

wykonuje zadania zlecone przez Krajową Radę Lekarsko-Weterynaryjną.

Przewodniczącemu okręgowej komisji rewizyjnej, przewodniczącemu okręgowego sądu lekarsko-weterynaryjnego

oraz okręgowemu rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej służy prawo do udziału w posiedzeniach

okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej i jej prezydium.

Okręgowa komisja rewizyjna

1)

kontroluje działalność finansową i gospodarczą izby;

2)

występuje z wnioskiem o udzielenie absolutorium okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej.

Okręgowy sąd lekarsko-weterynaryjny rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności

zawodowej lekarzy weterynarii oraz sprawuje sądownictwo polubowne.

Okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej prowadzi postępowanie w sprawach odpowiedzialności

zawodowej lekarzy weterynarii.

Organami Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej są

1)

Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii;

2)

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna;

3)

Krajowa Komisja Rewizyjna;

4)

Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny;

5)

Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej.

Najwyższą władzą samorządu jest Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii.

1.

W Krajowym Zjeździe Lekarzy Weterynarii biorą udział delegaci wybrani przez okręgowe

zjazdy lekarzy weterynarii oraz z głosem doradczym - niebędący delegatami - członkowie

ustępujących organów Izby.

2.

Liczbę delegatów określa Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna zgodnie z regulaminem,

o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt 6.

3.

Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii zwołuje Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna co 4

lata.

4.

Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii zwołuje Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna

1)

na wniosek Krajowej Komisji Rewizyjnej;

2)

z własnej inicjatywy;

3)

na wniosek co najmniej 1/5 okręgowych rad lekarsko-weterynaryjnych.

5.

Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii powinien być zwołany w ciągu 3 miesięcy

od dnia wpływu wniosku o zwołanie Zjazdu i obraduje nad sprawami, dla których został

zwołany.

Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii w szczególności

1)

uchwala zasady etyki i deontologii weterynaryjnej;

2)

uchwala program działalności samorządu;

3)

rozpatruje i zatwierdza sprawozdania organów Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej;

4)

uchwala regulaminy organów Izby;

5)

ustala liczbę członków organów Izby i zastępców Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności

Zawodowej;

6)

wybiera Prezesa oraz członków Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, Krajowej Komisji

Rewizyjnej, Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego oraz Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności

Zawodowej i jego zastępców;

7)

ustala zasady określania wysokości i podziału składki członkowskiej.

1.

W skład Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej wchodzą: Prezes Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej,

członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd Lekarzy Weterynarii i prezesi okręgowych rad

lekarsko-weterynaryjnych.

2.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna wybiera spośród swoich członków Prezydium. Prezydium

stanowią: Prezes oraz wybrani przez Radę wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie.

3.

Prezydium Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej działa w imieniu Rady w sprawach określonych

jej uchwałą.

1.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna kieruje działalnością samorządu w okresie między

Krajowymi Zjazdami Lekarzy Weterynarii, a w szczególności

1)

wykonuje uchwały Krajowego Zjazdu Lekarzy Weterynarii;

2)

czuwa nad prawidłową realizacją zadań samorządu;

3)

koordynuje i nadzoruje działalność okręgowych rad lekarsko-weterynaryjnych;

4)

reprezentuje zawód lekarza weterynarii;

5)

uchwala ramowe regulaminy organizacji i trybu działania organów okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych;

6)

uchwala regulamin wyborów do organów samorządu oraz tryb odwoływania członków tych

organów;

7)

określa zasady podejmowania uchwał przez organy samorządu;

8)

ustala tryb postępowania w sprawach o niedostateczne przygotowanie zawodowe;

9)

uchwala zasady gospodarki finansowej samorządu;

10)

wybiera Prezesa Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej oraz Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności

Zawodowej, jeżeli ich mandat wygasł w czasie kadencji;

11)

rozpatruje odwołania od uchwał okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych;

12)

analizuje i opiniuje kierunki rozwoju ochrony zdrowia zwierząt;

13)

negocjuje warunki pracy i płac lekarzy weterynarii;

14)

uchwala budżet Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej oraz rozpatruje sprawozdania

z jego wykonania;

15)

ustala minimalną wysokość składki członkowskiej;

16)

prowadzi Centralny Rejestr Lekarzy Weterynarii Rzeczypospolitej Polskiej;

17)

określa jednolite zasady numerowania zaświadczeń o prawie wykonywania zawodu lekarza

weterynarii przez okręgowe rady lekarsko-weterynaryjne, sposób prowadzenia rejestru

członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej, a także przekazywania danych z tego

rejestru do Centralnego Rejestru Lekarzy Weterynarii Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna uchyla uchwały okręgowych rad lekarsko-weterynaryjnych

sprzeczne z prawem lub uchwałami i regulaminami wydanymi na podstawie ustawy.

3.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna może zwrócić się do okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej

o podjęcie uchwały w określonej sprawie należącej do zakresu działania rady. Uchwała

rady powinna być podjęta w ciągu miesiąca od dnia doręczenia uchwały Krajowej Rady

Lekarsko-Weterynaryjnej.

4.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna może prowadzić działalność wydawniczą.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna przedstawia Radzie Ministrów coroczne informacje

o działalności samorządu.

Przewodniczącemu Krajowej Komisji Rewizyjnej, przewodniczącemu Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego

oraz Krajowemu Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej służy prawo udziału w posiedzeniach

Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej i jej Prezydium.

Krajowa Komisja Rewizyjna

1)

kontroluje finansową i gospodarczą działalność Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej

oraz wykonanie uchwał Krajowego Zjazdu Lekarzy Weterynarii;

2)

sprawuje nadzór nad działalnością okręgowych komisji rewizyjnych;

3)

zgłasza wniosek w sprawie absolutorium dla Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej.

Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny

1)

rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii;

2)

składa Krajowej Radzie Lekarsko-Weterynaryjnej okresowe informacje o stanie prowadzonych

spraw.

Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej

1)

prowadzi postępowania w sprawach odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii;

2)

sprawuje nadzór nad działalnością okręgowych rzeczników odpowiedzialności zawodowej;

3)

składa Krajowej Radzie Lekarsko-Weterynaryjnej okresowe informacje o stanie prowadzonych

spraw.

Członkowie samorządu podlegają odpowiedzialności zawodowej przed sądami lekarsko-weterynaryjnymi

za postępowanie sprzeczne z zasadami etyki i deontologii weterynaryjnej oraz za naruszenie

przepisów o wykonywaniu zawodu lekarza weterynarii.

Za obwinionego uważa się lekarza weterynarii, wobec którego w toku postępowania wyjaśniającego

właściwy rzecznik odpowiedzialności zawodowej wydał postanowienie o przedstawieniu

zarzutów lub przeciwko któremu skierował do sądu lekarsko-weterynaryjnego wniosek

o ukaranie.

1.

Sąd lekarsko-weterynaryjny może orzekać następujące kary

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zawieszenie prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na okres od trzech miesięcy

do trzech lat;

4)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

Orzeczenia wydane przez Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny w drugiej instancji, kończące

postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, są prawomocne z chwilą ogłoszenia.

2.

Orzeczenie Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego doręcza się podmiotom, o których

mowa w art. 46b ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia jego ogłoszenia.

1.

Od prawomocnego orzeczenia wydanego przez Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny w drugiej

instancji, kończącego postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej

1)

osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone działaniem

lub zaniechaniem lekarza weterynarii i która wniosła skargę do rzecznika odpowiedzialności

zawodowej,

2)

obwinionemu lekarzowi weterynarii,

3)

Krajowemu Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej,

4)

ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa,

5)

Prezesowi Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej

- przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia

orzeczenia.

2.

Kasację w stosunku do tego samego obwinionego i od tego samego orzeczenia każdy uprawniony

może wnieść tylko raz.

1.

Kasacja może być wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 555, z późn. zm. lub innego rażącego naruszenia prawa. Kasacja może być wniesiona również z powodu

niewspółmierności kary.

2.

Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść obwinionego wniesionej po

upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego.

1.

W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie.

2.

Kasacja wnoszona przez podmioty, o których mowa w art. 46b ust. 1 pkt 1-3, powinna

być sporządzona i podpisana przez obrońcę będącego adwokatem albo radcą prawnym albo

pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.

1.

Lekarz weterynarii, wobec którego sąd lekarsko-weterynaryjny orzekł w pierwszej instancji

karę wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4, może być przez ten sąd tymczasowo zawieszony

w wykonywaniu czynności zawodowych. Postanowienie o zawieszeniu wydaje sąd lekarsko-weterynaryjny

z urzędu lub na wniosek rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

2.

Postanowienie sądu lekarsko-weterynaryjnego o tymczasowym zawieszeniu w wykonywaniu

czynności zawodowych jest natychmiast wykonalne.

3.

Jeżeli okres tymczasowego zawieszenia trwa dłużej niż trzy miesiące, Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny

bada z urzędu zasadność zawieszenia.

1.

W razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania w drodze rewizji nadzwyczajnej

2.

Roszczenie wygasa w razie niezłożenia wniosku w terminie rocznym od daty uprawomocnienia

się orzeczenia.

3.

W sprawach roszczeń o odszkodowanie orzeka sąd powszechny.

Na wniosek lekarza weterynarii orzeczenie o uniewinnieniu lub umorzeniu postępowania

w sprawie z zakresu odpowiedzialności zawodowej podlega opublikowaniu w organie prasowym

samorządu.

1.

Sprawy odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii rozpatrują okręgowe sądy lekarsko-weterynaryjne

i Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny.

2.

Okręgowe sądy lekarsko-weterynaryjne orzekają we wszystkich sprawach jako pierwsza

instancja, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 2. W sprawach odpowiedzialności zawodowej członków

okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej i okręgowej komisji rewizyjnej orzeka okręgowy

sąd lekarsko-weterynaryjny wyznaczony przez Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny.

3.

Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny

1)

rozpatruje odwołania od orzeczeń okręgowych sądów lekarsko-weterynaryjnych;

2)

orzeka jako pierwsza instancja w sprawach odpowiedzialności zawodowej członków: Krajowej

Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, Krajowej Komisji Rewizyjnej, Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego,

Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej i jego zastępców, a także okręgowych

sądów lekarsko-weterynaryjnych oraz okręgowych rzeczników odpowiedzialności zawodowej

i ich zastępców;

3)

rozpatruje w innym składzie odwołania od orzeczeń wydanych w trybie określonym w pkt

2.

1.

Kary nagany, zawieszenia prawa wykonywania zawodu i pozbawienia prawa wykonywania

zawodu pociągają za sobą utratę prawa wybieralności do organów izb lekarsko-weterynaryjnych

do czasu usunięcia z rejestru ukaranych wzmianki o ukaraniu.

2.

Lekarz weterynarii zawieszony w prawie wykonywania zawodu nie może wykonywać zawodu

w żadnej formie.

3.

Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu powoduje skreślenie z rejestru członków

okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej bez prawa ubiegania się o ponowne uzyskanie

prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez okres dziesięciu lat od daty uprawomocnienia

się orzeczenia kary pozbawienia prawa wykonywania zawodu.

4.

W razie prawomocnego ukarania karą wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4, stosunek

pracy lekarza weterynarii wygasa z mocy prawa. Wygaśnięcie to pociąga za sobą skutki,

jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej o ten sam czyn toczy się niezależnie

od postępowania karnego lub postępowania dyscyplinarnego wszczętego w jednostce organizacyjnej,

w której przepisy szczególne przewidują takie postępowanie. Może być jednak ono zawieszone

do czasu ukończenia postępowania karnego.

1.

Postępowania w sprawach odpowiedzialności zawodowej nie wszczyna się, a wszczęte umarza,

jeżeli zaszła okoliczność, która według Kodeksu postępowania karnego wyłącza ściganie.

2.

W razie śmierci obwinionego przed ukończeniem postępowania w sprawach odpowiedzialności

zawodowej, toczy się ono dalej, jeżeli zażąda tego w terminie dwumiesięcznym od daty

zgonu obwinionego jego małżonek, krewny w linii prostej, brat lub siostra.

1.

Jeżeli w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej świadek lub biegły

nie stawił się na rozprawę bez usprawiedliwienia albo bezpodstawnie odmawia zeznań,

sąd lekarsko-weterynaryjny może zwrócić się do sądu rejonowego właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania osoby wezwanej o przesłuchanie jej w charakterze świadka lub

biegłego na okoliczności wskazane przez sąd lekarsko-weterynaryjny. O terminie przesłuchania

sąd zawiadamia strony, a protokół przesłuchania przesyła sądowi lekarsko-weterynaryjnemu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli świadek lub biegły nie stawił się bez

usprawiedliwienia na wezwanie rzecznika odpowiedzialności zawodowej albo bezpodstawnie

odmawia złożenia przed nim zeznań.

(uchylony)

1.

Nie można wszczynać postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej, jeżeli od

chwili popełnienia czynu upłynęły trzy lata.

2.

Jeżeli czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie odpowiedzialności zawodowej

następuje nie wcześniej niż przedawnienie karne.

3.

Bieg przedawnienia przerywa każda czynność rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

4.

Karalność przewinienia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło pięć lat.

Oskarżycielem w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej jest właściwy

rzecznik odpowiedzialności zawodowej.

Lekarz weterynarii, którego dotyczy postępowanie oraz obwiniony lekarz weterynarii

może przybrać w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej nie więcej niż

dwóch obrońców spośród lekarzy weterynarii, adwokatów lub radców prawnych.

1.

Osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości

prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone działaniem

lub zaniechaniem lekarza weterynarii i która wniosła skargę do rzecznika odpowiedzialności

zawodowej, może ustanowić nie więcej niż dwóch pełnomocników spośród lekarzy weterynarii,

adwokatów lub radców prawnych.

2.

W razie śmierci osoby, o której mowa w ust. 1, jej prawa w postępowaniu w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej, w tym prawo dostępu do informacji lekarsko-weterynaryjnej

oraz dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej, może wykonywać małżonek, wstępny, zstępny,

rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku

przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.

3.

W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacjami o osobach, o

których mowa w ust. 2, powinien pouczyć o przysługujących uprawnieniach co najmniej

jedną z nich.

4.

Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej może ograniczyć

osobie, o której mowa w ust. 1, dostęp do akt sprawy w zakresie przewidzianym w ustawach.

Członkowie sądów lekarsko-weterynaryjnych w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają

tylko ustawom oraz obowiązującym zasadom etyki i deontologii weterynaryjnej.

1.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna prowadzi rejestr ukaranych.

2.

Usunięcie z rejestru wzmianki o ukaraniu następuje z urzędu po upływie

1)

trzech lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu karą upomnienia lub nagany,

2)

pięciu lat od odbycia kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu,

3)

piętnastu lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu karą pozbawienia prawa

wykonywania zawodu,

jeżeli lekarz weterynarii nie zostanie w tym czasie ukarany lub nie zostanie wszczęte

przeciw niemu postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej.

3.

(uchylony)

(uchylony)

1.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie odpowiedzialności

zawodowej stosuje się odpowiednio przepisy

1)

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego; nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym, powodzie cywilnym, przedstawicielu

społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów

o karze pieniężnej;

2)

rozdziałów I-III i art. 53 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1137).

2.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

1.

Okręgowy sąd lekarsko-weterynaryjny, za pisemną zgodą stron, może rozpatrywać, jako

sąd polubowny, spory między lekarzami weterynarii oraz między lekarzami weterynarii

a innymi pracownikami instytucji weterynaryjnych, a także między lekarzami weterynarii

a innymi osobami lub instytucjami, jeżeli spory te dotyczą wykonywania zawodu lekarza

weterynarii.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sądy lekarsko-weterynaryjne stosują odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o sądach polubownych.

1.

Majątek izb lekarsko-weterynaryjnych stanowią fundusze oraz ruchomości i nieruchomości,

a w szczególności

1)

składki członkowskie;

2)

zapisy, darowizny, dotacje;

3)

wpływy z działalności gospodarczej;

4)

inne wpływy.

2.

Majątkiem izb lekarsko-weterynaryjnych zarządzają właściwe rady lekarsko-weterynaryjne.

Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w sprawach odpowiedzialności

zawodowej podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Lekarze weterynarii, którzy w dniu wejścia w życie ustawy posiadali uprawnienie do

wykonywania zawodu na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów i zawód ten wykonywali,

zostają z urzędu wpisani do rejestru członków okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej,

na której obszarze wykonują zawód.

(pominięty)

(pominięty)

1.

(utracił moc)

2.

Osoby wymienione w ust. 1, które na podstawie dotychczasowych przepisów nabyły uprawnienia

do wykonywania czynności weterynaryjnych samodzielnie lub pod nadzorem lekarza weterynarii

i do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu

zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 1999 r. poz. 752, z późn. zm.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa oraz po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, w drodze

rozporządzenia, określi oznakowanie, tryb i zasady wystawiania przez lekarzy weterynarii

recept na produkty lecznicze lub leki recepturowe przeznaczone dla ludzi, które będą

stosowane u zwierząt w sytuacji gdy brak jest weterynaryjnego produktu leczniczego

dopuszczonego do obrotu, z uwzględnieniem w szczególności grup zwierząt, przypadków

oraz warunków, z zachowaniem których mogą być wystawiane recepty, oraz ich wzór uprawniający

do nabycia produktów leczniczych za opłatą, sposób zaopatrywania w druki recept, kontroli

ich wystawiania, realizacji i stosowania.

(pominięte)

Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc

1)

dekret z dnia 7 grudnia 1945 r. o wykonywaniu praktyki lekarsko-weterynaryjnej

(Dz. U. poz. 337);

2)

dekret z dnia 24 września 1947 r. o rejestracji pracowników służby weterynaryjnej

(Dz. U. poz. 338);

3)

ustawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o planowym rozmieszczeniu lekarzy weterynaryjnych

(Dz. U. poz. 178).

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia

Do postępowań w sprawie uznania kwalifikacji wszczętych zgodnie z przepisami ustaw,

o których mowa w art. 61, art. 62, art. 64, art. 69, art. 83 i art. 88, i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.