Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 sierpnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym

Ustawa określa formy, warunki i tryb udzielania przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom

finansowym przeznaczonego na przedsięwzięcia mające na celu utrzymanie płynności płatniczej,

w tym w związku z rozwojem akcji kredytowej banku krajowego.

Instytucją finansową w rozumieniu ustawy jest

1)

bank krajowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.;

2)

spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa,

o których mowa w ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1450, z późn. zm.;

3

fundusz inwestycyjny w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 157,

z późn. zm.

4)

dom maklerski, o którym mowa w art. 95 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.;

5

krajowy zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej

(Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615);

6)

fundusz emerytalny, o którym mowa w ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 291 i 615).

1.

Wsparcie może być udzielane w formie

1)

gwarancji Skarbu Państwa;

2)

pożyczek skarbowych papierów wartościowych;

3)

sprzedaży skarbowych papierów wartościowych z odroczonym terminem płatności;

4)

sprzedaży skarbowych papierów wartościowych z rozłożeniem płatności na raty;

5)

sprzedaży skarbowych papierów wartościowych w drodze oferty kierowanej do określonej

instytucji finansowej.

2.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może być udzielone wyłącznie bankowi krajowemu,

spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej oraz Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej.

3.

W celu zabezpieczenia wierzytelności wynikających z udzielonego wsparcia, o którym

mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych żąda ustanowienia zabezpieczenia

gwarantującego zwrot pełnej kwoty wsparcia wraz z odsetkami.

4.

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 3, może być ustanowione w formach przewidzianych

w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380 i 585), ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe

(Dz. U. z 2016 r. poz. 160), ustawie z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów

(Dz. U. z 2016 r. poz. 297), ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 891) oraz zwyczajami przyjętymi w obrocie krajowym i zagranicznym.

5

W przypadku ogłoszenia upadłości podmiotu, któremu Skarb Państwa udzielił wsparcia,

o którym mowa w ust. 1, albo otwarcia wobec takiego podmiotu postępowania układowego,

przedmiot zabezpieczenia wierzytelności, o którym mowa w ust. 3, nie wchodzi do masy

upadłości ani do masy układowej.

1.

Skarb Państwa może udzielić gwarancji spłaty kredytu refinansowego w rozumieniu art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2013 r. poz. 908 i 1036, z 2015 r. poz. 855 i 1513 oraz z 2016 r. poz. 996), zwanej dalej „gwarancją dla Narodowego Banku Polskiego”.

2.

Gwarancja dla Narodowego Banku Polskiego może być udzielona do wysokości 50% pozostającej

do spłaty kwoty kredytu refinansowego.

3

W przypadku ogłoszenia upadłości podmiotu, któremu Narodowy Bank Polski udzielił kredytu

refinansowego, odnośnie do którego Skarb Państwa udzielił gwarancji dla Narodowego

Banku Polskiego, albo otwarcia wobec takiego podmiotu postępowania układowego, przedmiot

zabezpieczenia kredytu refinansowego oraz przedmiot zabezpieczenia gwarancji dla Narodowego

Banku Polskiego nie wchodzi do masy upadłości ani do masy układowej.

1.

Skarb Państwa może udzielić gwarancji spłaty kredytów oraz linii kredytowych, zwanej

dalej „gwarancją za instytucję finansową”, przyznanych przez

1)

bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucję kredytową - bankowi krajowemu w celu

utrzymania przez ten bank wymogów wynikających z norm płynności płatniczej, o której

mowa w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe;

2)

Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową - spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej

w celu utrzymania przez tę kasę rezerwy płynnej, o której mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych;

3)

bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucję kredytową - Krajowej Spółdzielczej Kasie

Oszczędnościowo-Kredytowej na zasilenie funduszu stabilizacyjnego, o którym mowa w

art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, w celu utrzymania w systemie spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych rezerwy

płynnej, o której mowa w art. 38 ust. 1 tej ustawy.

2.

Instytucja kredytowa, bank zagraniczny oraz bank krajowy udzielający kredytu, o których

mowa w ust. 1, nie mogą pozostawać z bankiem krajowym, któremu został przyznany kredyt

lub linia kredytowa, w relacjach, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 14-16 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.

3.

Przez kredyt, o którym mowa w ust. 1, rozumie się również emisję lub wystawienie przez

bank krajowy, spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub Krajową Spółdzielczą

Kasę Oszczędnościowo-Kredytową dłużnych papierów wartościowych.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielać, w imieniu Skarbu Państwa,

gwarancji spełnienia przez emitenta świadczeń pieniężnych wynikających z tytułu dłużnych

papierów wartościowych, o których mowa w ust. 3, wyłącznie dla papierów wartościowych

wyemitowanych z terminem zapadalności nie krótszym niż 3 miesiące i nie dłuższym niż

5 lat.

1.

Gwarancja dla Narodowego Banku Polskiego oraz gwarancja za instytucję finansową obejmuje

spłatę kredytu wraz z odsetkami umownymi oraz innymi kosztami związanymi z kredytem.

2.

Gwarancja dla Narodowego Banku Polskiego oraz gwarancja za instytucję finansową nie

może obejmować spłaty kredytu wraz z odsetkami, którego zabezpieczenie stanowią skarbowe

papiery wartościowe oraz papiery wartościowe wyemitowane przez Narodowy Bank Polski

- do wysokości ich wartości nominalnej.

Wypłaty z tytułu gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego oraz z tytułu gwarancji

za instytucję finansową są pomniejszane o spłaty kredytu dokonane przez kredytobiorcę

oraz o kwoty uzyskane przez Narodowy Bank Polski, bank krajowy, bank zagraniczny,

instytucję kredytową lub Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową, w wyniku

zaspokojenia się z przedmiotu zabezpieczenia tego kredytu.

Od gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego oraz gwarancji za instytucję finansową

jest pobierana opłata prowizyjna.

Do gwarancji dla Narodowego Banku Polskiego oraz do gwarancji za instytucję finansową

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1052 i 1854), z wyjątkiem art. 31.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w imieniu Skarbu Państwa, może udzielać

pożyczek skarbowych papierów wartościowych.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w imieniu Skarbu Państwa, może udzielać

wsparcia poprzez sprzedaż skarbowych papierów wartościowych z odroczonym terminem

płatności, sprzedaż skarbowych papierów wartościowych z rozłożeniem płatności na raty

lub sprzedaż skarbowych papierów wartościowych w drodze oferty kierowanej do określonej

instytucji finansowej.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi przez wydanie listu emisyjnego

warunki emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 10 i 11, oraz

sposób realizacji świadczeń z nich wynikających.

2.

List emisyjny zawiera w szczególności

1)

datę emisji;

2)

powołanie podstawy prawnej emisji;

3)

jednostkową wartość nominalną;

4)

walutę, w której może następować emisja, lub sposób określenia waluty emisji;

5)

cenę zbycia lub sposób jej ustalenia, o ile emisja nie następuje w celu, o którym

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2;

6)

stopę procentową lub sposób jej obliczania;

7)

określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz należności ubocznych;

8)

datę, od której nalicza się oprocentowanie skarbowych papierów wartościowych tej emisji;

9)

termin wykupu oraz zastrzeżenia w przedmiocie możliwości wcześniejszego wykupu.

Emisja skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 10 i 11, następuje

z dniem zarejestrowania skarbowych papierów wartościowych w depozycie papierów wartościowych

oraz w kwocie równej wartości nominalnej wyemitowanych papierów wartościowych.

1.

Do emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w niniejszej ustawie,

nie stosuje się przepisów art. 95-97 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm..

2.

Emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w niniejszej ustawie, nie

wlicza się do limitów określonych w ustawie budżetowej.

3.

Wartość nominalną zobowiązań z tytułu wyemitowanych skarbowych papierów wartościowych,

o których mowa w niniejszej ustawie, zalicza się do długu Skarbu Państwa, zgodnie

z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

1.

Wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, udziela, w imieniu Skarbu Państwa, na wniosek

instytucji finansowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze umowy.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

nazwę instytucji finansowej;

2)

wysokość wnioskowanej kwoty wsparcia;

3)

informacje o aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej instytucji finansowej;

4)

formy proponowanego zabezpieczenia.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do ministra właściwego do spraw finansów

publicznych.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić wsparcia po zasięgnięciu

opinii Komisji Nadzoru Finansowego oraz Prezesa Narodowego Banku Polskiego, a w przypadku

wsparcia udzielanego bankowi - również Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

5.

Umowa o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, powinna określać w szczególności

1)

formę wsparcia;

2)

wysokość wsparcia;

3)

warunki wsparcia, w tym

a)

cele wykorzystania udzielonego wsparcia,

b)

planowany rozwój akcji kredytowej, w przypadku gdy wsparcie udzielane jest bankowi

krajowemu w związku z rozwojem tej akcji,

c)

ograniczenia w zakresie wypłaty dywidendy,

d)

ograniczenia w zakresie polityki płacowej wobec członków organów instytucji finansowej

oraz kadry kierowniczej;

4)

formę zabezpieczenia wierzytelności wynikających z udzielonego wsparcia;

5)

koszty ponoszone przez instytucję finansową związane z udzieleniem wsparcia, w tym

wysokość opłaty prowizyjnej;

6)

okres, na jaki udziela się wsparcia.

6.

Komisja Nadzoru Finansowego wykonuje kontrolę nałożonych na instytucję finansową w

umowie o udzielenie wsparcia warunków, w tym ograniczeń.

6a.

Zasady wykonywania kontroli, w przypadku wsparcia udzielonego podmiotom, o których

mowa w art. 2 pkt 2, określa umowa o udzielenie wsparcia.

7.

Odmowa udzielenia wsparcia nie stanowi podstawy roszczeń instytucji finansowych oraz

osób trzecich wobec Skarbu Państwa.

1.

Na podstawie dokumentów związanych z wierzytelnością Skarbu Państwa z tytułu udzielonego

wsparcia minister właściwy do spraw finansów publicznych może wystawić tytuł wykonawczy.

2.

W tytule wykonawczym należy oznaczyć

1)

organ, który go wystawił i na rzecz którego egzekucja ma być prowadzona;

2)

dłużnika zobowiązanego do zapłaty;

3)

wysokość zobowiązań dłużnika wraz z odsetkami i terminami ich płatności;

4)

datę wystawienia tytułu wykonawczego;

5)

umowę, z której wynikają dochodzone roszczenia;

6)

wzmiankę o wymagalności dochodzonego roszczenia.

3.

Tytuł wykonawczy należy opatrzyć pieczęcią organu wystawiającego tytuł oraz podpisami

osób uprawnionych do działania w jego imieniu.

4.

W przypadku egzekucji przeciwko kilku osobom lub z kilku części składowych majątku

dłużnika można wystawić dalsze tytuły wykonawcze.

Jeżeli dług wynikający z udzielonego przez Skarb Państwa wsparcia przejdzie na osobę

trzecią lub gdy obowiązek spełnienia świadczenia z tytułu udzielonego wsparcia przeszedł

na tę osobę w wyniku spadkobrania lub przekształcenia osoby prawnej, podstawą prowadzenia

egzekucji przeciwko takiej osobie może być tytuł wykonawczy oparty na tytule wykonawczym,

o którym mowa w art. 16.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, może,

po zasięgnięciu opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, w drodze rozporządzenia,

dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami i działami

budżetu państwa w celu realizacji zadań wynikających z przepisów niniejszej ustawy.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych przedstawia komisji sejmowej właściwej

do spraw budżetu kwartalną informację o podejmowanych działaniach będących realizacją

postanowień niniejszej ustawy w terminie 30 dni od zakończenia kwartału.

(uchylony)

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 351 pkt 2, art. 361 pkt 1 i art. 363 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 106, który wchodzi w życie z dniem 11 lutego 2017 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 478, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 ust. 1 pkt 4, 5, 12, 17, 21, 23-25, 29, 32, 44 i 48 oraz ust. 6 i 7, art. 44,

art. 374-377, art. 387, art. 390, art. 395, art. 397, art. 398, art. 404, art. 405,

art. 416-418, art. 464 pkt 1 lit. a - w zakresie art. 3 pkt 2a lit. c, oraz art. 500,

które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 18, art. 19 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2016 r.;

4)

art. 4 ust. 11 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2016 r.;

5)

art. 291, art. 335 ust. 7 i 8, art. 410 ust. 5 i 6 oraz art. 412 ust. 5, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.